ΕΚΤΕΝΕΣ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟΝ «ΝΕΟ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΣΜΟ» ΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ κ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ

Κατ΄ ἀρχᾶς νά ἀναφέρομεν ὅτι εἶμεθα πάρα πολύ στεναχωρημένοι καί σκανδαλισμένοι πού ὁ μέγας «Ἀντιαιρετικός» Χωρεπίσκοπος Καρπασίας ἐκλεκτός κύριος Χριστοφόρος Τσιάκκας, μέ πνευματικές καταβολές ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Τροοδιτίσσης, ἔχει ὑπογράψει δυστυχῶς, ἐκείνο τό αἱρετίζων καί προβληματικό κείμενο ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ ἑνῷ μόλις τώρα ὁ ταλαίπωρος ἐπίσκοπος τῆς κατεχόμενης Καρπασίας μας, ἀνέλαβε ἐργολαβικῶς, ὡς σάν advocatus diaboli, ὅπως μᾶς τό (παρ)ἐρμηνεύσει (;) σύμφωνα μέ τίς ἰδικές του ὑποκειμενικές «ὀρθόδοξες» προϋποθέσεις. Ἐξάπαντος ὡς τά ἐλάχιστα καί τελευταία μέλη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου εἴμεθα φοβερά ἀγανακτησμένοι ἀλλά καί βαθιά προβληματισμένοι διά τήν νεο-ἐκκλησιολογική (=Βατικάνεια) θεσμοθέτησιν διά τῆς ὑπογραφῆς τῶν ὅποιων Μητροπολιτῶν καί Χωρεπισκόπων τῆς νήσου Κύπρου μας.
Τό παράδοξον τῆς ἐν Κύπρῳ ὑπόθεσις, θά ἦτο λ.χ. ὁ ἀξιότιμος Χωρεπίσκοπος Νεαπόλεως κύριος Πορφύριος, νά μή ὑπέγραφε, καθῶς ἔπραξε τά ἀντίθεταπερίφημος Γέροντάς του καί Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κύριος Ἀθανάσιος. Τέτοιον Ἐκκλησιολογικό διχασμό μόνο οἱ Νεοβατοπεδινοί [ὄχι ὅλοι, ὑφίσταντο καί λαμπρές ἐξαιρέσεις] τόν καλλιεργῶσιν. Τί πάει νά πεῖ «ὅτι τό ὑπέγραψεν», ἀλλά «μέ κάποιαν ἐπιφύλαξιν»; Μπορεῖ νά μᾶς κάνει τήν τιμή καί νά μᾶς καταγράψει, ἕνα θεολογικόν ὑπόμνημα, ἁπλό καί ἐπεξηγηματικό, διά τήν ἀμφιλεγόμενη αἱρετίζουσα στάσιν του; Ἥ μήπως δέν δίδει εὐλογία ὁ Λεμεσοῦ; Ποῦ ἀκριβῶς δηλαδή διαφωνεῖ εἰς τό ὁμολογιακό κείμενο τοῦ Γέροντά του καί Σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Λεμεσοῦ; Δέν πρέπει νά μάθει τό πλήρωμα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας; Ὑπέγραψεν ὁ εὐγενής θεοφιλέστατος Νεαπόλεως κ. Πορφύριος τήν ἐκκλησιοποιήσιν (!) τῶν ἑτεροδόξων καί αἱρετικῶν, ἀλλά κρατάει καί κάποιαν ἐπιφύλαξιν! Τί εἴδους ἐπιφύλαξη εἶναι τοῦτη; Σέ ποῖον ἀκριβῶς σημεῖον ὑφίστατο ἡ ἐπιφύλαξις; Γιατί δέν μᾶς ἀποσαφηνίζει, μέ πάσα διαφάνεια περί τῆς ἐπισκοπικῆς (;) ἐνέργειάς του, πού ἔρχεται σέ ἄκραν ἀντίφασιν, συγκριτικῶς ὁμιλοῦντες, μέ ἐκείνην τοῦ Λεμεσοῦ; Δόξᾶ τῷ Θεῷ ὅμως πού τέτοια, τρισάθλια καί γυναικουλίστικα καμώματα, δέν τά ἐνήργησεν ὁ Λέων Ὁμολογητής καί ἀνδρείος Ἐπίσκοπος Ἐφέσου, ὁ Μέγας Ἅγιος Μάρκος, ὁ τῷ ὅντι Εὐγενικός καθῶς καί ἄλλοι σωρηδόν ρωμαλέοι μικροί καί μεγάλοι Ἅγιοι Ὁμολογητές τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὑπέγραψεν ὁ κύριος Πορφύριος, ὅτι ἡ ἀλήθεια δύναται, νά ὑπανδρεύθει μέ τό ψεύδος, ἱερούργησεν διά τῆς ποιμαντικῆς ὑπογραφῆς του εἰς τό μυστήριον τῆς πανμοιχιανικῆς ἀνομίας, ἀλλά ἔχει ἐξ ὅσων διαδίδωσιν τινές κάποιες ἐπιφυλάξεις (sic) διά τό κείμενο καί διά τῆς μοιχεπιβατικῆς κακόδοξης ἐνέργειάς του; Ὁ Θεός νά μᾶς ἐλεήσει πιόν! Καί ὅλο αὐτό τό καταγράφομεν ὡς ὑπενθύμιση μιᾶς καί ὅλοι μας γνωρίζωμεν, ὅτι ὁ θεοφιλέστατος κ. Πορφύριος εἴχεν συγκαλέσει καί συνδιοργανώσει τινά ἀπαράδεκτον Διαθρησκειακόν (=Οἰκουμενιστικόν) Συνέδριον (2008) εἰς τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Κύπρου μετά τοῦ Μακαριωτάτου οἰκουμενιστοῦ Ἀρχιεπισκόπου κυρίου Χρυσοστόμου τοῦ Β΄ ὅπου καί ἐνεργήθησαν καί ἀντικανονικές Συμπροσευχές μετά τῶν αἱρετικῶν, σχισμαστικῶν καί ἀλλοδόξων. Ἀλλά βλέπετε, ὅτι ὅπου ἐμφιλοχωρεῖ τέτοια σατανική διγλωσσία καί ἀνίερη πολιτική, σέ Θεολογικά Ζητήματα, τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα βρίσκεται σέ πνευματικό μαρασμό, λογική κατάπτωσις καί ψυχολογική σύγχυση. Πολλῶ δέ μᾶλλον, ἐπικραττεῖ μία ὀμιχλῶδες καί παράδοξη σιωπῆ, ὅταν μάλιστα σύν τοῖς ἄλλοις, μέχρι καί ὁ παραδοσιακός Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρυμιθοῦντος ἀγαπητός κύριος Βαρνάβας Σταυροβουνιώτης δέν ἔχει ἀκόμη ἐνημερώσει, γραπτῶς καί ἐκτενῶς, τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς ἐπαρχίας του διά τήν στάσιν του εἰς τήν Ληστρική Σύναξη τοῦ Κολυμπαρίου. Γιατί ᾆράγε;
Νά σᾶς ἐπισημάνω ἐπίσης καί μία προσωπική τραγική εἰρωνία: ὅτι ὅποτε μεταβαίνω εἰς προσκήνυμα εἰς τήν σεβασμία Ἱερά Μονή τῆς Τροοδιτίσσης, ἀγοράζω ἀπό τό βιβλιοπωλεῖον τῆς ἱ. Μονῆς τινά θεολογικά βιβλία τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου. Βλέπετε ἡ ἐν λόγῳ ἐκλεκτή ἱ. μονή τοῦ Τροόδους, προωθεῖ διαχρονικῶς τά πάμπολλα θεολογικά ἐγχειρίδια τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἐπισκόπου τῆς Ναυπάκτου. Μᾶλλον ὁ θεοφιλέστατος Καρπασίας κ. Χριστοφόρος ἀγρόν ἡγόρασεν καί μέ τήν ἀναβάθμισή του σέ κύριον συμβουλάτωρα τοῦ ἀρχιοἰκουμενιστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ἀπώλεσεν, αἰσθητά, τό Ἐκκλησιολογικόν αἰσθητήριόν του: τρανή ἀπόδειξις, ὅτι ΔΕΝ διεμαρτυρήθην ποσῶς , περί τῆς ἀντικανονικῆς καί ἀντιευαγγελικῆς ὑπογραφῆς, τοῦ μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου μετά τινός Αἱρεσιάρχου Ραββίνου, ὑπέρ τῆς «Ἄρσεως τοῦ Θεοκτόνου» περί τά τοῦ Ἱουδαϊκοῦ λαοῦ. Ἡ ἐν λόγῳ συγκρητιστική καί θεοστυγῆς ἐνέργεια τοῦ Κύπρου, ἔνεργήθην, αὐθαιρέτως καί πραξικοπηματικῶς, ἄνευ τινάς Συνοδικῆς Διαγνώμης καί ὁμοφώνου ἀποφάνσεως τῶν ἐν Κύπρῳ Ἱεραρχῶν. Ὁ «Μέγας Ἀντιαιρετικός» τῆς Καρπασίας ὅμως, οὐδέν ἐλάλησεν. Κατήντησεν λαλίστατος, ἀλλά καί γραφικός, ἐπί 30 χρόνια καί βάλε πού τόν ἐνθυμοῦμε παιδάκι, μόνον, διά τόν Χιλιασμό, Πνευματισμό, Μαγείες, Παραθρησκευτικές ὀργανώσεις κ.ο.κ. Ὅπως οὐδέν λαλεῖ τι περί τοῦ παναιρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἤ καί περί τῆς Μεταπατερικῆς Αἱρέσεως. Ἀλλ΄ ἐλάλησεν τοῦτη τήν φορά, ὑπέρ τῆς Νέας Βατικάνειου Ἐκκλησιολογίας τῶν «ὀρθοδόξων» Προκαθημένων καί μητροπολιτῶν, πού ἐμπεδώθην εἰς τήν κακοΣύνοδο τοῦ Συγκρητισμοῦ τῆς Κρήτης…!
Νά σᾶς παραθέσομεν ὅμως, κριτικά, καί σέ ἄμεσον ἀντιδιαστολή μετά τῶν ἀριθμημένων γεγγραμένων σημείων του σέ εἰδικόν ἄρθρον, τοῦ ἐπισκόπου Καρπασίας, μέ εἰδικόν τίτλον «Η Εκκλησιολογία της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου» [Δεῖτε ΕΔΩ]· λάβετε μερικές
τινές προσωπικές σκέψεις, λογισμούς, θέσεις, ἀντιθέσεις καί προβληματισμούς μας :
  • Εἰς τό πρῶτον σημεῖον γράφει ὁ θεοφιλέστατος, γενικῶς καί ἀορίστος, περί τινῶν «περισσότερων ἐπικριτῶν» κατά τοῦ αἱρετίζωντος κειμένου, χωρίς νά μπαίνει κἄν στόν κόπο νά κάνει μερική ἀναφορά, ἔστω σέ μερικά πρόσωπα, ἀπό τήν πλειάδα τῶν ἐπικριτῶν τοῦ κειμένου, ἄρα συνεπῶς, τσουβαλιάζει σοφιστικῷ τῷ τρόπῳ, ἀτόπως, καί ἀντιποιμαντικά, ὅλους σχεδόν πού ἐδιατύπωσαν, ἀντιρρητική καί ἀποδεικτική θεολογική, ἄποψιν καί στάσιν, περί τοῦ προβληματικοῦ νεοκκλησιολογικοῦ κειμένου. Ἀν μή τί ἄλλο δέν μᾶς λέγει, σχεδόν τίποτε, ἔστω διά τούς «ἐλάχιστους ἐπικριτές» πού ἐπιχειρηματολογῶσιν εὔστοχα καί ἐκκλησιολογικῶς ἐπάνω καί εἰς τήν οὐσία τοῦ Θεολογικοῦ Ζητήματος τοῦ Βατικάνειου Νεοεκκλησιολογισμοῦ. Ἐπίσης διαπιστῶνω, πιθανόν καί νά λαθεύω, ὅτι ὑποτιμᾶ καί προκαταλαμβάνει τίς σωρηδόν, εὔστοχες ἤ καί ἄστοχες, ἐπικρίσεις τῶν περισσοτέρων, ἤδη μόλις εἰς τό πρῶτον σημείον του, καί σχετικοποιεῖ ἔμμεσα ἐξ ἀρχῆς, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία, καί τήν πυρήνα τῆς σημαίνουσας ἐκκλησιολογικῆς συζητήσεως: περί τοῦ ἄν οἱ ἑτερόδοξοι (δηλ. οἱ αἱρετικοί) εἶναι Ἐκκλησία ὥστε ἵνα ἀποκροῦσει, γενικῶς καί ἀποτελεσματικῶς, τήν λελογισμένη κατηγορία ἤ και μομφή τοῦ ἐξωμότη καί ἀλλότριου ἐπισκόπου. Τόν ἔπιασε ὁ πόνος καί τό μαράζι διά τούς χαρακτηρισμούς πού ἐκτοξεύωσιν τά ἀγανακτισμένα μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι ἡ οὐσία τῆς συντεταγμένης διαστροφῆς τῆς Πίστεώς μας;! Μήπως θεοφιλέστατε, τό θεολογικόν συμπέρασμα τῶν πολλῶν ἐπικριτῶν, ὅτι οἱ ἑτερόδοξοι καί οἱ αἱρετικοί δέν εἶναι Ἐκκλησία, εἶναι αὐθαίρετον καί ἀμάρτυρον εἰς τήν Ἱερά Παράδοξη τῆς Πατερικῆς Θεολογίας; Ὄχι, δέν εἶναι! ᾎρα γιατί λοιδωρεῖτε καί ὑποσκάπτετε, τούς ἐπικριτές τοῦ κειμένου, καί κατ΄ἐπέκτασιν μαζί ἔμμεσα τήν ἐγνωσμένη Ὀρθόδοξη θεολογικο-Δογματική καί Ἐκκλησιολογική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας; Ἄν ὑφίστατο (ἐπανα)διαπραγμάτευσις σέ ὑψηλόν ἐπίπεδον διά τό ζήτημα, ἡ Χαρισματική Συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας τό ἔχει λελυμένο ἐδῶ καί αἰῶνες. Ἄρα τό πρόβλημα ἔγκειτο, πιθανόν, εἰς τόν νοσηρό Ἐπισκοπομονισμό καί Κληρικαλισμό πού ἀπαξιώνει τά ὑφίσταμενα Κληρικολαϊκά πρόσωπα-ἄτομα ἐνεργά μέλη τῆς Ἐκκλησίας.
  • Καί προτοῦ κἄν προχωρήσομεν εἰς τήν οὐσία τοῦ Ἐκκλησιολογικοῦ Ζητήματος, νά ἐρωτήσομεν ρητορικῶς καί πάλιν τόν θεοφιλέστατον: προτοῦ κἄν συγκληθεῖ ἡ «Πανορθόδοξη Σύνοδος» τῆς Κρήτης, δέν ἐδιεπίστωσεν τινά, διαχρονικόν, ἔλλειμα Συνοδικότητος καθῶς καί σημαίνων ἔλλειμα, Ὀρθοδόξου Αὐτοσυνειδησίας, εἰς τάς κατά Τόπους Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας; Αὐτά τά δύο σημαντικώτατα ἐλλείματα πού ἐδιαπιστώθησαν καί ἐπισημάνθησαν, ὑπό τινῶν ἔγκριτων κυρίων Καθηγητῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας [Δεῖτε ΕΔΩ], ἐπικριτῶν τῶν κειμένων, δέν εἶναι ἀπ΄ ἀρχῆς τρανό καί κατ΄ ἐξοχήν, σημαίνων κακόβουλο δείγμα, τῶν ἐσφαλμένων Ἐκκλησιολογικῶν καί Συνοδικῶν προϋποθέσεων τῆς ἤδη συντελεσθῆσας ἱδιόμορφης Νεοεκκλησιολογικῆς Συνόδου; Ψευδολογῶσιν ἤ μήπως ὑπερβάλλωσιν ὅσοι ἐκατήγγελαν, ἐμπόνως καί ἐντόνως, διαχρονικῶς, τήν ἐλλειματική Ἐκκλησιολογία καί ἀπουσιάζουσα Συνοδικότητα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας μας; Δηλαδή, θεοφιλέστατε, γιατί ἐστιάζετε, μονόγνωμα καί ἀγκυλωτικά, εἰς τά ἐν λόγῳ Συνοδικά Κείμενα, ἤ καί στούς ἐπικριτές αὐτῶν, δηλαδή τό δένδρον, μᾶλλον καλύτερα, στόν καρπό τοῦ δέντρου, ἀντί εἰς τό ὅλον Ἐκκλησιολογικόν καί Συνοδικόν πλαίσιον πού ἐμπίπτωσιν τά Κείμενα δηλ. τό ὅλο ἱερόν δάσος τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος; Διά νά κάνετε ἴσως, τινά ψυχολογική, ἄρση τῶν συνειδησιακῶν ἐνοχῶν, καί μύχιων προσβληματισμῶν ἐκ τῶν ἐξομοτῶν λυκοποιμένων πού ὑπογράψασιν τά κακόδοξα καί ἀπαράδεκτα κείμενα; Ὁ Ψυχολογισμός καί Κοινωνισμός εἶναι μία ἄλλη σύγχρονος μάστιγα πού ταλαιπωρεῖ Ποιμένες καί λαό τῆς Ἐκκλησίας. Τά Συνοδικά Κείμενα, μίας τῷ ὄντι Πανορθοδόξου Συνόδου, ὑποτίθεται, ὅτι εἶναι ὁ συνοδικός καρπός τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας καί Αὐτοσυνειδησίας Της καί τά νεοτεχθέντα γεννητούρια τοῦ Συνοδικοῦ μας συστήματος. Ἄρα συνεπῶς, δέν θά ἔπρεπεν, ᾆράγε, νά ἐξετάζωμεν π.χ. τό εἶδος ἤ καί τό γένος τοῦ δέντρου, δηλ. τήν ποικιλία καί τήν ποιότητα τῶν καρποφόρων δέντρων τινός περιβολιοῦ, οὔτος ὥστε νά δυνάμεθα νά (ἀνα)γνωρίζωμεν μέ ἀσφάλεια a priori τί σόϊ καρποί πρόκειται, νά παραχθῶσιν, σέ ποσότητα ἀλλά κυρίως σέ ποιότητα, ἐκ τῶν καρποφόρων δένδρων; Ἐκτός κι ἄν δέν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ποιότης τοῦ καρποῦ καί τήν θυσιάζωμεν εἰς τόν βωμόν τῆς ποσότητος καί αἰσχροκέρδιας. Ἐξάπαντος ἀγαπητέ θεοφιλέστατε κ. Χριστοφόρε μας: ἄν λόγου χάρι σ΄ ἕνα χωράφι, φυτευτῶσιν ἄκαρπα δενδρίλια, δέν θά ἦτο πραγματικά, ἄπειρη ἀνοησία, νά ἀναμένωμεν εὔγευστους, χημῶδεις ἤ καί ἄγευστους καρποῦς; Ἡ ὅλη ἐπιχειρηματολογία ἐκ τῶν ὑστέρων, δηλ. «πῶς θά ἐρμηνευθεῖ τό φαινόμενο τῶν ἄκαρπων δενδριλίων» φαντάζει ἀνόνητον, διακαήν πόθον, πρός μετοικεσίαν εἰς τόν ταρτάριον Πλανήτη τῆς Ἀφροδίτης. Μήπως, συγχέωμεν καί ἐστιάζωμεν, εἰς τό φαινομενικόν σύμπτωμα [τῶν προβληματικῶν Κειμένων] ἀντί εἰς τάς βαθυτέρας νοσηρᾶς ρίζας τῆς ἀρχέγονης ἀσθενείας [τῆς κακοδόξου Ἐκκλησιολογίας]; Διά τοῦτο τό ζήτημα δέν μᾶς λέτε τίποτα.
  • Εἰς τό δεύτερον σημεῖον, ἀποροῦμεν λογικῶς: ἡ Συνοδική (!) ἀπόδωσις ἐκκλησιαστικώτητος εἰς τίς Ἐτερόδοξες Κοινότητες καί Χριστιανικές Ὁμολογίες, εἶναι δείγμα, ὑπό ποῖας ἀκριβῶς ἀποκαλυπτικῆς ἐμπειρίας καί ὑπό τίνων συγκεκριμένων θεοπνεύστων καί θεοφόρων Πατέρων… εἰς τήν παρωδία τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ Συνόδου; Παρ΄ὅλα αὐτά καί δι΄αὐτά ὁ θεοφιλέστατος κρίνει, ἄστοχα, ἀνόμοια τινά πράγματα, σέ τοῦτο τό σημεῖον, μιᾶς καί ἔχει, ὑπερτονισθεῖ καί ἀποσαφηνισθεῖ, ὅτι ἡ Ληστρικώτατη Σύναξις τῶν Προκαθημένων στή Κρήτη, εἶναι Καινοφανής νεωτερισμός παντελῶς [ἀ]διάφορος ἐκ τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἐν τέλει θεοφιλέστατε πρός τά ποῦ συγκλίνετε (ἐπ)ἀκριβῶς δέν ἔχομεν ἀντιληφθεῖ τό ὅλον πνεῦμα σας διά τήν ὀνομασία τῆς (συν)κρητικῆς Συνόδου: Νέα Οἰκουμενική Σύνοδος; Μεγάλη Πανορθόδοξη Σύνοδος; Ἤ μᾶλλον τραγελαφική σύνοδος γιά γοερά κυρίως κλάματα; Εἶναι φανερόν βέβαια, ἀπό τήν ἐκστρατεία προπαγάνδας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ἅμα μέ τή μόλις πρόσφατην τηλεοπτική μεταΣυνοδική συνέντευξή του εἰς τό ΡΙΚ πού ἐπροσπαθοῦσεν, ματαίως, νά πείσει τούς τηλεθεατές του, ὅτι πρόκειται διά πνευματικῆς (sic) συνεντεύξεως καί δεῖ ὅτι ἡ ἐν Κολυμπαρίῳ Σύνοδος εἶναι καί θά ἐπικρατήσει ὡς μία Νέα Οἰκουμενική Σύνοδος. Τόν τελευταίον λόγο θά τόν πεῖ ἡ ἀλάθητως Συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὑπερβολική αὐτοπεποίθησις διά τά πιό πάνω τοῦ ἔντιμου μακαριωτάτου Κύπρου, δέν μᾶς πείθει, καί τήν ἀμφισβητόμεν ρωμαλέως. Ἐξάπαντος ὡς συμβουλάτωράς του, γίνεται κάπως φανερόν, ὅτι διακατέχεσθε ἀπό ταυτόσημον ἐσφαλμένο ἐκκλησιολογικό φρόνημα, μιᾶς καί ταυτίζετε καί συγκαταλέγετε, ἐμμέσως πλῦν σαφῶς, καί δή ἄτοπα, τήν πρόσφατη θεατρινίστικη ψευδοΣύνοδο, μετά τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἄπαγε τῆς βλασφημείας δηλαδή. Ἄν πολυσέβαστέ μου κύριε Χριστοφόρε, δέν ὑφίστατο τινά μέγα καθολικόν Συνοδικόν ἔλλειμα, τεράστιον ἔλλειμα εἰς τήν Ὀρθόδοξον Αὐτοσυνειδησία τῶν Ἐπισκόπων μας, δέν θά ἐχρειάζετο κἄν νά (κατα)σπαταλλεῖτε ματαίως, δυνάμεις, ὅπως ἐρμηνεύσετε τά ἐν λόγῳ Κείμενα, μέ τινά ὀρθόδοξη ἐρμηνευτική, διότι θά ἦτο καθόλα ὀρθόδοξα ἐξ ἀρχῆς. Τά διφορούμενα καί ἀσαφή, Συνοδικά Κείμενα, πού ἐπιδέχονται πολλαπλές ρμηνείες, ΔΕΝ τά βαφτίζωμεν ὀρθόδοξα, ἀλλά Ληστρικά. Τά ὀρθόδοξα ἱερά καί Συνοδικά Κείμενα, εἶναι ἁπλά, κατανοητά, καί δή θεόπνευστα, ἄνευ τινός γυναικουλίστικης καί φιλοσοφίζουσας τεχνολογίας. Ἄρα συνεπῶς, ἡ λανθάνουσα γλῶσσα σας τ΄ἀληθῇ λέγει. Τά κακόδοξα κείμενα, θά προσπαθήσετε ασφαλέστατα, ἡ Ληστρική Σύναξις τῶν Προκαθημένων καί Φαριζαίων Ἱεραρχῶν, νά τά ἐρμηνεύσετε κατά τό δοκοῦν, μέ δῆθεν «ὀρθόδοξον» τρόπον, ὥστε νά ἐμπεδωθεῖ ὡς φτηνιάρικος σανός διά τό ἄλογον ποίμνιον. Τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα ὅμως, ἅγιε θεοφιλέστατε, εἶναι Λογικόν καί Θεανθρώπινον, καί ὥς ἐκ τούτου, δέν δύνασθε νά οἰκοδομήσετε Αὐτό, μέ ἔωλα καί σαθρά θεμέλια, ἐκ τινῶν Ληστρικῶν ἀποφάνσεων τινάς ἀποτυχημένης μικροσυνόδου, ἀκριβῆς ἀπομιμήσεως τῶν ἀντιχριστιανικῶν Βατικάνειων φληναφημάτων.
  • Εἰς τό τρίτον σημεῖον ἔχουμεν καί ἐκεῖ μερικές ἀντιρρητικές ἐνστάσεις. Γράφετε ὅτι ὁ σκοπός τοῦ ἐν λόγῳ περιβόητου ληστρικοῦ Κειμένου, ἦτο νά «καθορίσει τίς προϋποθέσεις», ὅπερ καί πάλιν ἀκατανόητον, μιᾶς καί ἐνεργεῖτο ἐκ τῶν ὑστέρων, καθότι καί διανύουμεν εἴδη τινά πολυχρόνιον Διαχριστιανικόν καί Διαθρησκειακόν Διάλογον…! Θέλω νά πῶ, εὐθυτενῶς, καί συγνώμη διά τοῦτο τό σκληρόν καρφί πού μπήγω εἰς τήν συσσωρευμένη ἀντι-συνοδική καί ἀντι-δογματολογική κατεγνωσμένη ἀλογία σας, ὅτι πρῶτα ἀπ΄ ὅλα, ΠΡΟ-ΚΑ-ΘΟ-ΡΙ-ΖΟ-ΝΤΑΙ τά ἔλλογα καί θεολογικά κριτήρια καί οἱ προϋποθέσεις καί ἔπειτα μπαίνωμεν σέ οἰκουμενικόν ἱεραποστολικόν διάλογον, καί ὄχι τό ἀντίθετον. Δέν ἐρχόμεθα a posteriori τῶν ἐν ἐξελίξει ψευδοθεολογικῶν διαλόγων, καί ἁμᾶ τῇ γενικ καί εἰδικ, σοβαρά ἀποτυχία τούτων, τῶν Οἰκουμενι(στι)κῶν Διμερῶν καί Πολυμερῶν Διαλόγων, νά θεσμοθετήσετε, (καί ὄχι ἁπλῶς νά «καθορίσετε») τούς Ὅρους καί τίς προϋποθέσεις τῶν. Πρόκειται κατα τήν ταπεινή ἄποψίν μας, διά μιᾶς φτηνῆς ἁπλοϊκῆς ἐξαπάτησις, ἐνθεν κακεῖθεν, μιᾶς καί πρόκειται διά Συνοδικῆς καί τελεσίδικου, θεσμοθετήσεως, τινῶν προειλλημένων ὅρων καί κριτηρίων, ὅπως ἐμπεδωθῶσιν καί τσιμεντωθῶσιν, ἀδιάλειπτα οἱ ἀντι-Εὐαγγελικοί διάλογοι τοῦ ψεύδους, ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, ἠχηρές φωνές Ὁμολογητῶν Ἱεραρχῶν, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, κραυγάζωσιν, γοερῶς καί ωμαλέως, ΚΑΤΑ τῆς ἀντικανονικῆς καί ἀντιπατερικῆς πράξεως τῶν διαολεμένων Διαλόγων. Γιατί ἀπαξιώνετε τέτοιες ἠχηρές φωνές; Οὔτε περί τοῦτο μᾶς ἐνημερώνετε. Μή ξεχνάτε θεοφιλέστατε, ὅτι ἡ Πρωτόπλαστος Εὖα, ἐξηπατήθην, ὑπό τοῦ παμπόνηρου ὄφεως, καί ὄχι ὁ Δίκαιος Ἀδάμ, ἐξ αἰτίας τινός ἀρχέτυπου ἐωσφορικοῦ ἐν Παραδείσῳ Θεολογικοῦ Διαλόγου. Ἄρα λοιπόν, πνευματολογικῶς, τέτοιου εἴδους ψευδο-διάλογοι εἶναι Μετευϊαίον Μεταπατορικόν Ἁμάρτημαν, τό ὀποῖον, ἀρκετοί Νεοεκκλησιολογιστές κληρικοί καί ταγοί μας, προσπαθεῖτε δυστυχῶς, νά τό δικαιολογήσετε καί νά μᾶς τό ἐμβολιάσετε, εἰς πείσμαν μάλιστα, τῆς Θεοπνεύστου Προφητικῆς, Ἀποστολικῆς καί Πατερικῆς Θεολογίας μας. Ὁ Θεολογικός ἤ καί Θρησκειολογικός Διάλογος, μέ ἀμετανόητους Αἱρεσιάρχες, ΔΕΝ ἐπευλογεῖτο ὑπό οὐδεμίας νόρμαλα ἐν Χριστῷ Συνοδικῆς Πράξεως καί βάσεως, καί δή ἐκ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, συνεπῶς, εἴς μάτην ἐκοπιάσετε εἰς τήν Κρήτην. Ἄν ὅντως ἐκφραζόταν εἰς τήν Κρήτην, ἡ βαθεῖα Ὀρθόδοξη Αὐτοσυνειδησία, ἅγιε Καρπασίας, δέν θά ἀνεγνωρίζετο κἄν, ὡς Ἐκκλησία, ἡ ἑτεροδοξία. Ἄρα καί πάλιν συνεπῶς, πρόκειται διά βαθιά κατάμαυρα μεσάνυκτα, τῆς αὐτοσυνειδησίας τῶν ὅσων ὑπέγραψαν τό κακόδοξον Κείμενο. Διότι ἄν ἦτο ὀρθόδοξη τῷ ὄντι ἡ αὐτοσυνειδησία των, δέν θά ὑφίσταντο ὁμολογιακές ἀντιρρήσεις ὑπό τινῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καί ὑπό λοιπῶν ἀρκετῶν Ἱεραρχῶν. Τί θέλετε νά μᾶς πεῖτε δηλαδή; Ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος, ὁ Σεβασμιώτατος Μόρφου κ. Νεόφυτος, ὁ Σεβασμιώτατος Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ὁ Σεβασμιώτατος Γόρτυνος κ. Ἱερεμίας, ὁ λεοντόκαρδος Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, ὁ μελιστάλακτος σεβ. Κυθήρων κ. Σεραφείμ, ὁ ἰσχυρός Γλυφάδος κ. Παύλος καί ὄσοι ἄλλοι δέν πήγαν, ἀλλά καί τόσοι ἄλλου πού δέν ὑπέγραψαν, δέν διαθέτωσιν Ὀρθόδοξην Αὐτοσυνειδησία καί διαθέτετε ἐσεῖς καί τό Νεοκκλησιολογικόν οἰκουμενιστικόν συνάφιν σας; Καί ἀφοῦ οἱ ἑτερόδοξοι θεοφιλ., δέν εἶναι ὁμόδοξοι, καθότι καλῶς μᾶς διευκρινίζετε τοῦτο τό πράγμα, πῶς καί μέ ποῖον ἀκριβῶς τρόπον, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογική Αὐτοσυνειδησία τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς κατά βάθως ἐν τόπῳ καί χρόνῳ, τῆς καθολικῆς ἱστορίας Της δηλ., ἀναγνωρίζει ἐπιπρόσθετα, σήμερον, τήν ἱστορικότητα καί τήν ἱστορική ὀνομασία τῶν Ἑτεροδόξων, ὡς Νέων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν; Ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία δεν δρᾶ εἰς τήν χωροχρονική, ὀρατή καί ἀόρατη, ἰστορία τῆς Οἰκουμένης; Εἰς τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῶν θεόπνευστων, Κανονικῶν καί Χαρισματικῶν ὁρίων Της, δύναται νά ἀναγνωρισθεῖ, εκκλησιαστικότης, στούς ἑτεροδόξους (πού δέν εἶναι ἁπλῶς ἑτερόδοξοι καθῶς γράφετε, ἀλλ΄εἶναι κυρίως ἀποκεκομένοι ὑπό τῆς Ἐκκλησίας, αἱρετικοί!), ἔστω καί κατ΄ἐπίφασιν, διά Συνοδικῆς θεσμοθετικῆς πράξεως καί διαγνώμης;
  • Πιό ἁπλούστερα δηλ. ἀπορῶ: δύναται ἡ Κυπριακή Δημοκρατία, νά ἀναγνωρίσει θεσμικῶς, διά τῆς Βουλῆς τῶν Ἀντιπροσώπων της, τήν ἱστορική ὀνομασία τοῦ Ψευδοκράτους, δηλ. τοῦ ἀλλόδοξου Κεμαλιστοῦ εἰσβολέα καί ἐθνοκτόνου Ἀττίλα, ὡς τῆς Βόρειας Δημοκρατίας τῆς Κύπρου; Μά ἀφοῦ πρό τῆς εἰσβολῆς ἐζούσαμεν καί ἐδιαβιώναμεν, εἰρηνικά, μαζί μέ τοῦς Λινοβάμβακους (Τουρκοκυπρίους). Γιατί νά μή ἀναγνωρίσομεν τήν, μετά τήν εἰσβολή, ἱστορική ὁνομασία τοῦ ψευδοκράτους των ἀδελφῶν μας Τουρκοκυπρίων πού κατοικῶσιν εἰς τά κατεχόμενα ἐδάφη μας; Πολλῶ μᾶλλον καί ἰδιαιτέρως, ὅταν σωρηδόν ἄλλα ἑτερόδοξα, ὁμόδοξα καί ἀλλόθρησκα ἔθνη δέν ἀναγνωρίζωσιν αὐτήν(;!). Δέν εἶναι κρίμα πού ἡ «Τουρκική Δημοκρατία τῆς Βορείου Κύπρου» βρίσκεται εἰς παγκόσμιον ἀπομόνωση; Εἰς τό παρόμοιον μῆκος κύμματος, μετά τῆς «θεολογικῆς» συλλογιστικῆς σας, σᾶς ἐρωτόμεν: ποιά Ἁγία Οἰκουμενική ἤ καί Τοπική Σύνοδος, ἔχει ἀναγνωρίσει, θεσμικῶς, τινά ἱστορική ὀνομασία, ἱστορικότητα, καί δή ἐκκλησιαστικότητα, στίς αἱρέσεις, στά σχίσματα καί σέ ἑτερόδοξες κοινότητες; Οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅταν ἀπομώνοναν καί ἀπέκοβαν τούς αἱρεσιάρχας καί αἱρετικούς ἐκ τῆς Ἐκκλησίας, τό ἔκαναν ἀπό μίσος ἤ ἀπό ποιμαντική ἔσχατη ἀγάπη πρός αὐτούς; Ἐμεῖς τότε, διά τί ἀκολουθῶμεν κοιλιόπνευστα ἀποφασισθέντα πού ἐξυπηρετῶσιν σκοτεινές δυνάμεις;
  • Στό ἴδιον σημεῖον πολύτιμε θεοφιλέστατε, προσπαθεῖτε μᾶλλον ἀνεπιτυχῶς, νά ἑρμηνεύσετε, πλανερῶς καί ἀντορθοδόξως, τά ἑξῆς: τό Συνοδικό Κείμενο καταγράφει σαφῶς ὅτι «ἀποδέχεται τήν ἱστορική ὀνομασία… τῶν ἑτεροδόξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν»· δηλαδή εἰς παροντικό χρόνο, γράφει ὅτι σήμερα ἀποδέχεστε τήν ἱστορική ὀνομασία καί παγιωμένη κατάστασιν τῶν ἑτεροδόξων, ἑνῷ ἐσεῖς καί οἱ ὁμόφρονές σας, μᾶς δίδετε παράλληλα μία διαφορετική καί μᾶλλον ἀλλόκοτη ἑρμηνεία, ὅτι πρόκειται διά ἀναγνώριση, τῆς παρελθοντικῆς [πρό τοῦ Σχίσματος] ἱστορικῆς ὑπάρξεως αὐτῶν τῶν «ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν». Τί ἀκριβῶς νά πρωτο-πιστέψωμεν θεοφιλέστατε; Ὑπάρχωσιν σήμερα, ὡς Ἑτερόδοξες Χριστιανικές Ἐκκλησίες; Ἤ, ὅτι ὑπήρξαν κάποτε ὡς Ἑτερόδοξες Χριστιανικές Ἐκκλησίες; Ἐξάπαντος ΚΑΙ τά δύο εἶναι ἐσφαλμένα, προβληματικά καί αἱρετίζοντα ἐκ θεολογικῆς ἀπόψεως. Ἔχομεν εἰλικρινῶς πολυ-μπερδευθεῖ ἀπό τούς ἀσυνάρτητους δικολαβισμούς καί τίς ἀθεολόγητες ἀσυναρτησίες τῶν ὑπερμάχων καί ὀπαδῶν τῶν ληστρικῶν κειμένων. μως ἀπό τήν ἄλλη, διά ποῖαν ἀκριβῶς «ἱστορική ὁνομασία» ΔΕΝ ἀναφέρεσθε (μᾶλλον ἀπό διαβολόπνευστον ἤ καί μή θεολογική σκοπιμότητα) εἰς τό Συνοδικό Κείμενο [ἔστω εἰς τήν «ὀρθόδοξη» ἐρμηνευτική σας] καί ἄρα, λογικῶς καί εὐλόγως, δημιουργούνται πολυποίκιλες ερμηνείες καί ἐπικρίσεις· συνεπῶς ἀδικεῖτε μᾶλλον, κατάφωρα, στά ὅρια τῆς ἀργολογίας καί τῆς θεομίσητου (ἱερό)κατακρίσεως τούς «περισσότερους ἐπικριτές» τῶν Κειμένων, μιᾶς καί μερικοί ἐπικριτές τῶν Κειμένων εἶναι ΚΑΙ συλλειτουργοί σας ἀξιότιμοι Ἱεράρχες, καί οἱ περισσότεροι ἐπικριτές σαφῶς καί ἐκ τινῶν ἄλλων βαθμίδων Κληρικοί, Μοναχοί καί Λαϊκοί. Ὅλοι αὐτοί κατ΄ἐσᾶς ἀσκῶσιν λεθεμένη καί ἐπιπόλαια ἐπιχειρηματολογία καί ἀφήνεται συνειρμικῶς νά ἐννοηθεῖ, ὅτι ἔχετε τήν ὀρθόδοξη λύση στό τσεπάκι σας. Πρώτα δημιουργεῖτε τό πρόβλημα· ἔπειτα τό ὑπογράφετε ἵνα ἐμπεδωθεῖ· καί μόλις σᾶς πάρωσιν χαμπάρι καί ὑφίσταντο ρωμαλέες ἀντιδράσεις, σερβίρετε καί τινά προτηγανισμένη λύση διά τό πρόβλημα. «Παλιά μου τέχνη κόσκινο» λέγασιν οἱ προγόνοι μας.
  • Θά πρέπει ὅμως νά ἀποσαφηνίσομεν στό τό πιό πάνω πολύπλοκον σημεῖον, εἰδικά πρός τούς ἀναγνώστες μας τουλάχιστον: ὅτι εἶναι ἕνα διαφορετικό ζήτημα νά ἀναγνωρίζωμεν, ἱστορικότητα ἤ καί ἱστορική ὀνομασία, εἰς τάς τῷ ὄντι, καί πρό τοῦ Σχίσματος, παρελθοῦσες Ὀρθοδόξους Τοπικάς Ἐκκλησίας. Ποιός ἀμφισβητεῖ, ὅτι ἡ Πρεσβυτέρα Ρώμη, τό Παλαίφατον Πατριαρχεῖον τῆς Ρώμης, ὅτι δέν ἦτο ὀρθόδοξον καί ὀρθοδοξούσα Κοινότης, ἐνωμένη ὀντολογικῶς καί ἐκκλησιολογικῶς, μετά τῆς Μίας Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας; Ἡ νεωτέρα Ρώμη εἶναι τό ἀκανθῶδες ζήτημα. Καί ἡ Νέα Ρώμη ἕνα ἄλλο. Οὔτε κἄν ζητούμενον μιᾶς καί ἐπελύθην ὑπό τῶν Θεοφόρων Πατέρων μετά τό Σχίσμα. Ἤ μήπως σεβασμιώτατε καί ἅγιε Καρπασίας, δέν ἐλήθην ὁριστικῶς, ἅπαξ καί διαπαντῶς; Σήμερα ἡ Βατικάνειος Ρώμη, ὀρθοδοξεῖ, ἤ, μήπως κακοδοξεῖ, ἀγαπητέ κύριε Χριστοφόρε; Πρόκειται διά «Ἑτεροδοξον Ἐκκλησία» ἤ διά Αἱρετικώτατη (γράφε πολυαἵρεσιν) Πολιτικο-θρησκευτική Κοινότητα; Καί ἕνα ἄλλο παράδοξον, συγκρητιστικόν, αἱρετίζον, καί δή ἀθεολόγητον, μείζον ζήτημα, νά ἀναγνωρίζωμεν, τήν σήμερον, ἱστορικότητα καί ἱστορική ὀνομασία, σέ παροντικές (!) ἀμετανόητες ἑτερόδοξες καί αἱρετικές Κοινότητες/Συναγωγές. Αὐτό τό δεύτερον, μέ τό συμπάθιον, δέν εἶναι Πατερική Ἐκκλησιολογία, ἀλλά δαιμονική μπαρουφολογία. Τό κείμενον ἐγράφην ὅμως, μέ ἀδιάκριτον καί πολύπλοκον ἀσάφεια, ὡς διφορούμενον κείμενον πού ἐπιδέχεται, διττήν ἐρμηνεία [ὀρθόδοξη καί ἑτερόδοξη], ἀκριβῆς ἀπομιμήσεως στά ἀρχέτυπα βοθρο-ληρρήματα τῶν Βατικάνειων Συνόδων καί Φραγκοπαπαπικῶν Ἐγκυκλίων, ἀναντίρρητα καί σαφῶς {τό ὑπογγραμίζω καί τό ἐπισημαίνω ὡς ὁ ἔσχατος εἰδικός ἐρευνητής [καί ὄχι ὡς Μάντης Τειρεσίας] τῶν ὀρθοδόξων καί ἑτερόδοξων κειμένων} ὥστε νά ἰκανοποιηθῶσιν, καί οἱ πάσης φύσεως Ἑτερόδοξοι/Αἱρετικοί Παρατηρητές, ἀλλά καί οἱ σωρηδόν Αἱρετικές Παρασυναγωγές ἤ Κοινότητες τοῦ Φραγκολατινισμοῦ, Οὐνίας, Λουθηροκαλβίνων, Μονοφυσιτῶν κ.ο.κ.
  • Ἐκκλησιολογικῶς ὁμιλοῦντες ἅγιε θεοφιλέστατε: δέν ὑφίστατο οὔτε δύναται νά σταθεῖ [ἄρα ἀνυπόστατον καί ληστρικόν τό Κείμενο τῶν Προκαθημένων] ἀπλανῆς καί ὁρθοδόξως Συνοδική ἔννοια, δηλ. τινά ὀρθῶς Ἐκκλησιολογικός Ὅρος: «Ἑτερόδοξη Χριστιανική Ἐκκλησία», πολλῷ δέ μᾶλλον οὔτε κἄν «μή Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία». Διότι τό Σῶμα τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ἐμμανουήλ, ἡ Ἐκκλησία Του, δέν εἶναι καί οὔτε μπορεῖ νά ὁρισθεῖ, ἐννοιολογικῶς καί λεξικολογικῶς, ὡς ἑτερόδοξη οὔτε κἄν μή ὀρθόδοξη, ἀλλά ΜΟΝΟΝ ὡς ἡ Μίας Ἁγία Ἀποστολική Ὀρθόδοξη καί Καθολική Ἐκκλησία σύμφωνα μέ τό κατά γράμμα καί πνεῦμα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως. Μεμέρισται ὁ Θεάνθρωπος Χριστός; Συνεπῶς ἅγιε Ἱεράρχα, πάν ὅτι ἐκκόπτεται, ἐκ τῆς Θεανθρωπολογικῆς Ἁγίας Ἀμπέλλου Του, δέν δύναται νά κουβαλεῖ ἤ ἔστω νά διαθέτει, ὄντας ἀποξηραμμένος καί σεσαπισμένος κλάδος, τινά ἀμυδρά στοιχεία ἐκκλησιαστικότητος, διότι ἦδη εἰς τό θεϊκόν πῦρ βέβληται. Βάλτε π.χ. τό χέρι σας εἰς τήν φωτιά, καί πεῖτε μας μετά παρέλευση τινῶν λεπτῶν, ἄν θά διαθέτει ἐκ τῶν ὑστέρων, ἴχνη ἤ καί στοιχεία, σαρκικότητος. Κοντολογίς, οὔτε κἄν εἰς τήν κοινή λογική κ. Χριστοφόρε, δέν δύνανται νά σταθῶσιν, οἱ κατεγνωσμένες σοφιστίες σας. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, δέν βρίσκεται εἰς τόν Οἰκουμενιστικόν διάλογον, διότι βρίσκονται τινές ἀνάξιοι καί αἱρετίζοντες ἐκπροσώποι τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἀνάξιοι ἐκπροσώποι Της, δέν ἀντιπροσωπεύωσιν, ὀντολογικῶς, τήν Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά μόνο φαινομενικῶς καί φαντασιολογικῶς. Αὐτό μᾶς τό διδάσκωσιν Θεοφόροι καί Ἅγιοι Πατέρες καί ὄχι ὁ προσωπικός λογισμός μας. Τό Ἐκκλησιολογικό καί Θεολογικό ζήτημα, περί τῶν ἑτεροδόξων, περί τῶν ἑτεροδόξων/αἱρετικῶν δογμάτων, περί τῶν δῆθεν μυστηρίων τους κ.ο.κ. ἔχει ἐπιλυθεῖ καί ἀποσαφηνισθεῖ, τελεσιδίκως καί ὁριστικῶς, ὑπό τῆς Πατερικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας διά τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν κ.ἄ. Τοπικῶν Συνόδων Της. Ἀνοίξτε τά Πρακτικά τῶν ἁγίων Συνόδων νά τά μελετήσετε, ἀνοίξτε ἐπί τέλους καί τά θεόπνευστα Πατερικά Συγγράμματα νά τά μελετήσετε καί μή ὑποκρίνεσθε τούς ἀνήξερους καί ἀνίδεους. Ὁ διπλοῦς πέλεκυς τῶν πιό πάνω, κονιορτοποιεῖ καί σφαγιάζει μέ τό βαμβάκι τή ἀντιπατερική ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σας.
  • Τά περί «κουβαλήματος» τινῶν στοιχείων ἤ καί περί ἴχνεων ἐκκλησιαστικότητος εἶναι Λουθηροκαλβινική (=Προτεσταντική) Ἐκκλησιολογία, πού υἱοθετήθηκεν ὑπό τῆς Βατικάνειου Ἐκκλησιολογίας διά τῆς Ληστρικῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου της καί μεταπηδά πλέον, θεσμικῶς, καί εἰς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐλέω τῶν «ὀρθοδόξων» ὑπογραψάντων τίς θεοστυγεῖς κακοδοξίες τῆς Νέας Ληστρικῆς Συνόδου ἐν Κολυμπαρίῳ. Ἐμεῖς ὡς ἁπλοί καί φτωχοί μελετητές, τά γνωρίζομεν, ἐσεῖς ὡς ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας διατί τά ἀγνοεῖτε; Ἀπορῶ, καί θλιβερῶς διαπιστώνω, καθότι δέν δύναμαι ὁ ἀφελῆς, νά ἐννοήσω, διά τίνα ἀκριβῶς λόγον, ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, μέ πλούσιον ἀντιαιρετικόν καί περίφημον συγγραφικόν ἔργον, λ.χ. τόν Θεοφ. κύριον Χριστοφόρον, διά τίνα ἀκριβῶς λόγον πιππηληδόν, ἀναπαράγει τινά ἐσφαλμένη Ἐκκλησιολογία, τήν Ἐκκλησιολογία τοῦ Ἰωσήφ Ράτσιγκερ (τέως πάπα Βενεδίκτου) εἰσαγώμενη δηλ. ὑπό τῶν Φραγκολατίνων καί Λουθηροκαλβίνων; Ἀπό θεολογική ἄγνοια μήπως, ἤ ἀπό ἄθεο-λόγητον, μή ἀγνῇν ἄγνοια;
  • Τό ἀναντίρρητον γεγονός, καί μόνον, ἄνευ τινάς ἐμβαθύνσεως εἰς τά ἐν λόγῳ κείμενα καί τά λεξικολογικά ἤ τεχνολογικά φρασίδια, ὅτι δηλ., τά ἐν Κολυμπαρίῳ Συνοδικά Κείμενα: δύνανται, κατά τόν κ. Χριστοφόρον, νά ἐρμηνευθῶσιν, ΚΑΙ μέ τήν «ὀρθόδοξη ἐρμηνευτική» τοῦ [ἀφήνει τό ἰσχυρόν καί φαιδρόν σαχλεπίσαχλον ὑπονοούμενον, ὅτι ὅσοι ἔχωσιν ἀντιρρήσεις ἀσκῶσιν κακόδοξον ἤ μή ὀρθόδοξον ἐρμηνευτική]· ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, ἔχωσιν διατυπωθεῖ σωρρηδόν τῷ ὄντι ὀρθοδόξων ἀντιρρήσεων καί ἰσχυρῶν ἀποδεικτικῶν ὑπομνημάτων, κατά αὐτῶν τῶν παράδοξων Κειμένων· δηλ. ἐρμηνεύθησαν καί μέ τήν ἄς ποῦμεν καταχρηστικῶς τήν «ἑτερόδοξον ἐρμηνευτική», αὐτό ἀπό μόνον του, δίχως ἄλλα ἐρείσματα, (δια)κηρύττει ὡς ἀνυπόστατο πάν ὅτι ἔγγραφον ὑπεγγράφην εἰς τήν Κρήτην. Διακηρύττει ὡστόσον, τήν Ληστρικότητα τῶν ἀποφάνσεων τῆς Συνόδου. Διαλαλλεῖ καί διακηρύττει ἐπίσης, συνοδικῶς, τήν ἑτερόδοξον καί αἱρετικήν Ἐκκλησιολογία, πού ἀπαξίωσεν, σχετικοποίησεν καί τέλος ἐκμηδένισεν τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογία. Προσβάλλει προκλητικά τό Ἀποστολικόν καί Πατερικόν Συνοδικό Πολίτευμα, καί αὐτοφανερώνει, θριαμβευτικῶς (sic) ὅτι ὅσοι Συνοδικοί ὑπέγραψαν τά κακόδοξα Κείμενα, ΔΕΝ ἔχωσιν γνήσιον ποιμαντικό καί ὀρθόδοξον φρόνημα, εἶναι αἱρετίζοντες καί ἐκκοσμικευμένοι ἐπίσκοποι, κατ΄Εὐαγγελική ἀκρίβεια εἶναι λυκοποιμένες καί ψευδοπροφῆτες, καί θά πρέπει νά ποίμνιόν τους νά μή τούς ἐμπιστεύετε ποσῶς, σέ τέτοιον μεγάλο βαθμόν, πού σύμφωνα μέ τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ἐκκλησίας, νά ἀπαιτηθεῖ ὑπό τῆς Συνειδήσεως τοῦ Λαοῦ ἡ καθαίρεσεις αὐτῶν. Ἄρα, τά περί ἐξωμοσίας, θά πρέπει κάποτε νά ἐρευνηθῶσιν καί ὄχι νά καπελλωθῶσιν μέ τινά ἰδεολογικά φληναφήματα. Ἄν δέν ὑφίστατο τινά ἀλλοίωσις τῆς Πίστεως, νά τιμωρηθῶσιν παραδειγματικῶς, οἱ ὅποιοι συκοφάντες.
  • Ἀμφισβητόμεν δηλαδή, ὅτι οἱ ὁμόφρωνες τοῦ Καρπασίας καί Ἀρχιοικουμενιστές Νεοφαναριῶτες ταγοί μας, ὅτι ἐπιθυμῶσιν, τήν δῆθεν ἐνότητα ἐπί τήν βάση τῆς Πίστεως, μιᾶς καί οἱ ἑτερόδοξοι, πρακτικά καί θεωρητικά, οἱ ἴδιοι ΔΕΝ ἐπιθυμῶσιν νά ἐπιστρέψωσιν εἰς τήν Πίστη τῶν Ὀρθοδόξων. Πολλῷ μᾶλλον τώρα πού τούς ἀναγνωρίζωσιν καί ἱστορική ἐκκλησιαστικότητα. Ἄν οἱ ἑτερόδοξοι ἤ καί οἱ ὁρθόδοξοι ταγοί μας, ἐπιθυμοῦσαν τέτοιον πράγμα, δέν θά ἐγίνοντο ἐπί σειρά ἑτῶν, ἄκαρποι καί ἀδιάκοποι διάλογοι ἐπί διαλόγων, μέ τά γνωστά ἀποτυχημένα ἀποτελέσματά τους. Αὐτό δηλοί ἀποφατικῶς, ὅτι δέν δίδεται ἡ Εὐαγγελική Μαρτυρία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἀλλά προφανῶς, δίδεται τό ἀνίερο μαξιλαράκιν συνειδήσεως, εἰς βάρος τῆς Σωτηριολογικῆς προοπτικῆς, τῶν ἑτεροδόξων, τῶν ἑτεροθρήσκων, τῶν αἱρετικῶν, καί ἐξάπαντος καί κυρίως, εἰς βάρος, τῶν δῆθεν ὀρθοδόξων ἐκπροσώπων μας ἐπί τό ἄνομον παίγνιον τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων. διαβολόπνευστη κκλησιολογία τῶν Νεοκκλησιολογιστῶν/Οἰκουμενιστῶν, εἶναι παντελῶς διάτρητη, ἀπό ὅποιο σημεῖον καί νά τήν ἐξερευνήσει κανεῖς. Εἶναι ἐκπληκτικόν, ὅτι Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας μας, μᾶς ἀποκρύβωσιν (ἤ καί ἀγνοοῦσιν) τήν Πατερική Ἐκκλησιολογία καί προβάλλωσιν μίαν ἀλλότριον, ξένη καί σχετικοποιημένη, Οἰκουμενιστική Ἐκκλησιολογία, πού ἔχει ἰσχυρά ἐρείσματα εἰς τόν Φραγκοπαπισμό καί Λουθηροκαλβινισμό. Τρανή ἀπόδειξις διά τοῦτα πού καταγράφομεν εἶναι ἡ παντελή ἀπουσία, θεσμικῆς Συνοδικῆς πρόνοιας, εἴς τά ἴδια τά ληστρικά Κείμενα, εἰδικῶν κριτηρίων καί προϋποθέσεων, περί τινάς ἐπιστροφῆς, ἀποδοχῆς, ἐντάξεως καί ὑποδοχῆς τῶν ἑτεροδόξων «ἐκκλησιῶν καί ὁμολογιῶν». Περί αἱρετικῶν, δέν ὑφίστατο τέτοιος προσβλητικός (sic) λόγος. Ἡ θριαμβεύουσα Μεταπατερική καί Μεταπατορική Αἵρεσις εἰς τό ὑπερφίαλον μεγαλεῖον της.
  • Ἡ Ἐκκλησιολογικές συνέπειες τῆς κακοΣυνόδου τῆς Κρήτης, πρόκειται νά διαφανῶσιν [ἦδη προφητικῶς ἐδιαφάνησαν πολλάκις] ἐν ἐξελίξει τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας. Ἦδη ἡ Συνείδησις τοῦ πληρώματος τῆς Πατερικῆς ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, προτοῦ κἄν συγκληθεῖ ἡ «Σύνοδος τῶν Νεοεκκλησιολογιστῶν», ἔχει ἀποκηρύξει καί καταδικάσει αὐτήν, ὡς μία Νέα Ληστρικήν Σύνοδο μιᾶς καί τά κείμενα ἤ καί οἱ [προειλλημένες] ἀποφάσεις της, ἦτο γιά χρόνια ὁλόκληρα, γνωστά/ές, ἀπό τίς Προσυνοδικές Διασκέψεις τῆς τελευταίας πεντηκονταετίας. Τό «Ἐκκλησιολογικόν» ἑρμηνευτικό κείμενο τοῦ θεοφιλεστάτου Καρπασίας, ἕτι περαιτέρω, δημιουργεῖ κατά τόν προσωπικόν λογισμόν μας (εἴθε νά ὑπερβάλλομεν καί νά διαψευσθόμεν), ἐπιπρόσθετη καί βαθεῖαν, μεταμεσονύκτιον θεολογική σύγχυση, μιᾶς καί ἀποπειράται νά μᾶς δώσει καί διδάξει, καλῶς ἤ κακῶς, μερικά στοιχεία «ὀρθόδοξης ἐρμηνευτικῆς» ὑπέρ τινός κακοδόξου Συνοδικοῦ Κειμένου. Προσπαθεῖ δηλ. νά μᾶς βαφτίσει, μεταμορφώσει καί μετουσιώσει, τό ἑτερόδοξον καί ἀμφιλεγόμενον Κείμενο, ὡς δῆθεν ἁγιοπνευματικό, τάχα μου θεόπνευστο καί [«ἠμίσσιμου» κατά τήν Κυπριακή Διάλεκτον] ὀρθόδοξον!
  • Ἐμφιλοχωρεῖ καί ἐνυπάρχει ἔτσι, βεβαίως, εἰς τό «ὀρθόδοξον» καί «ἀντιαιρετικόν» ἐξάπαντος ἑρμηνευτικόν δοκίμιόν του, ἡ Αἱρετική Λουθηροκαλβινική πλάνη τῶν «στοιχείων ἐκκλησιαστικότητος» [Vestigia Ecclesiae] · ἡ ἰδια ἀκριβῶς ὑφίστατο βασικώτατον Δόγμα εἰς τάς ἑτερόδοξας διδασκαλίας καί αἱρετικάς Κοινότητας. Toῦτη ἡ αἱρετική ἀπόκλισις, «τῶν ἐκκλησιαστικῶν στοιχείων», «τῶν ἐκκλησιαστικῶν θραυσμάτων», ἤ, καί «τά ἴχνη ἐκκλησιαστικότητος», διακηρύττονται διαχρονικῶς, βάσει τῆς σατανόσπορης καί Παγκόσμιας Οἰκουμενιστικῆς Ἐκκλησιολογίας, ποῦ ἐνυπάρχει, σαφῶς ΚΑΙ ἐντός τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου ψευδοἘκκλησιῶν [πέραν τῶν ἀμειγῶς Ἑτερόδοξων καί Αἱρετικῶν «Ἐκκλησιῶν»], καί ἐμβολιάζωσιν ἔτσι, διά τῶν ἁγίων Ἱεραρχῶν μας, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί τό πλήρωμα Αὐτοῦ, μετά τῆς αἱρετικῆς καί ἑτεροδόξου κατηχήσεως τῶν πιό πάνω φαυλεπίφαυλων ὀργανισμῶν, ὥστε νά ἀφομοιωθῶμεν εὔκολα καί ἄνευ ἔλλογων καί ἀντιρρητικῶν ἀντιδράσεων ὑπό τῆς εὐρέως γνωστῆς Παναιρέσεως καί Πανθρησκείας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
  • εἰδική παράγραφος τοῦ θεοφιλεστάτου κ. Χριστοφόρου, μετά τό τρίτον σημεῖον, εἶναι ὀρθόδοξη καί ὀρθή, ὅμως ἔπρεπε νά ὑφίστατο ἀποσαφηνισμένη καί διετυπωμένη, μέ πάσα σαφήνεια ΜΕΣΑ εἰς τά Συνοδικά Κείμενα, μιᾶς καί ἐπρόκειτο νά μελετηθῶσιν ὑπό τῶν «Ἐτεροδόξων Παρατηρητῶν» καί ἄλλων ἑτεροθρήσκων καί αἱρετικῶν θεολόγων. Γιατί δέν ὑφίστατο, ἡ ἀπαρασάλευτη καί ἀδιαπραγμάτευτη, Πατερική καί Ποιμαντική ἀντιμετώπισις, περί τῶν ἑτεροδόξων, ἐντός τῶν Συνοδικῶν Κειμένων; Ἡ ἀναγνώρισις καί ἐκκλησιοποίησις αὐτῶν, λογικῶς, δέν ἐπιτρέπει, ἀκραιφνή ποιμαντική ἀντιμετώπιση. Τοῦτο δέν τό ἀντιλαμβάνονται ἡ δικηγόροι τοῦ Διαβόλου;
  • Εἶναι ὄμως στυγνώτατη σοφιστία νά μᾶς παραπέμπει εἰς τήν Συνοδική Ἐγκύκλιον, διά νά μᾶς ἀποδείξει, ὅτι ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης, ἦτο Κανονική καί Ὀρθόδοξη. Μιᾶς καί ἡ Κανονική τάξις προνοεῖ, ὅτι τά Συνοδικά Ἔγγραφα καί οἱ Συνοδικοί Ὅροι, ὅταν ἐπικυρωθῶσιν ὑπό τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἀξιολογικά ἀνώτερα Κείμενα ἐκ τῶν πατριαρχικῶν γκυκλίων. Γι΄ αὐτό τό λόγο, στούς ἔχωντας ἀμυδρά ἤ καί στοιχειώδην γνῶσιν, τινῶν θεολογικῶν κολλυβογραμμάτων, δέν διαλύει τίς συσσωρευμένες ὑπόνοιες καί ἔλλογες καχυποψίες των. Διότι δύναται εὐκόλως καί ἀνέτως, νά συγγραφθεῖ, μία «ὀρθόδοξα» τεχνολογούμενη «πατριαρχική ἐγκύκλιος» παρά νά διατυπωθῶσιν, ἀμειγῶς ὀρθόδοξα, Συνοδικά Κείμενα καί ἀποφασισθέντα εἰς τά Ἀρχέτυπα τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων. Μά γι΄ αὐτό ἀκριβῶς γράφηκε ἡ ἐγκύκλιος, ὥστε νά ἀναχαιτησθῶσιν καί φιμωθῶσιν οἱ ὅσες ἀντιρρητικές φωνές. Αὐτή ἡ ἐσφαλμένη μεθοδολογία, ἐκπηγάζει, καί πάλιν ἐκ τοῦ Ἀντίχριστου Παπισμοῦ, ὅπου καί ὁ ἴδιος κατά τό παρελθόν, ἄλλα διετύπωσε σέ παπικές ἐγκυκλίους καί ἄλλα, ἄκρως ἀντιφατικά, στίς Βατικάνειες Συνόδους. Ὁ «ὀρθόδοξος» πιθηκισμός εἰς τό μεγαλεῖον του. Ἐλπίζομεν μόνον, ὁ εἰδικός σύμβουλος τοῦ μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ὁ λίαν ἀγαπητός καί θεοφιλέστατος Καρπασίας, κύριος Χριστοφόρος, νά εἶναι ἔστω καί ὁλίγον τι ἀφελής, ἀντί γιά πανούργος Οἰκουμενιστής…!
  • Ἐν κατακλείδι ἡ ἐπισκοπική ἀφέλεια, πρέπει νά τονισθεῖ, ὅτι εἶναι: κίνδυνος θάνατος διά τούς ποιμενομένους καί ἔπειτα διά τήν Σωτηριολογική προοπτική τοῦ καλοῦ(;) Ποιμένος. Ἡ Φίλη Ὀρθοδοξία μας, ἀπό ἀνέκαθεν ἐκινδύνευε, ἀπό ἀνάξιους καί πανούργους Κληρικούς καί κακοδόξους θεολόγους, τοῦτο μᾶς τό διδάσκει τό ἱερόν Εὐαγγέλιον, ἡ σύνολη Πατερική Γραμματεία, ἡ Ἱερά Παράδοσις, τά ἅγια Συναξάρια, ἡ Λειτουργική Παράδοσις, πράγμα πού τό ἀποσιωπεῖ, ὁ «ἀντιαιρετικός», κ. Χριστοφόρος. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, σαφῶς καί δέν κινδυνεύει, διότι ὡς γνωστόν εἶναι ὁντολογικῶς, προαιώνιον δεδομένον καί προκαθορισμένον, δηλ. Κυριακόν ὑποσχόμενον· ἀλλ΄ὅμως ἡ Θεολογική Πίστη καί ἡ Ὀρθόδοξη Διδασκαλία μας, ἡ Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας δηλ., σαφῶς καί κινδυνεύει, καί κατ΄ἐπέκταση λ.χ. θεο-λογική, κινδυνεύωσιν ἀπό τήν ψώρα τῆς παναιρέσεως τοῦ Συγκρητισμοῦ [ὄχι μόνον ἀπό τόν Χιλιασμό, τήν Μαγεία, τόν Πνευματισμό καί τίς Παραθρησκευτικές ὀργανώσεις] καί οἱ ποιμενόμενοι μέ τά σωρηδόν ἀγνοήματά τους, πράγμα πού τό, ἐδιεκήρυξεν καί ἐπροϊδοποίησεν, ῥητορικῶς ἀλλά καί ῥητῶς, ὁ Ἵδιος ὁ Ἀρχηγέτης καί Κεφαλή Της μετά τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Αὐτοῦ…
  • Εἰς τήν λ.χ. Παραβολή περί τινός “Ἀδίκου Κριτοῦ” μᾶς διδάσκει ὁ Κύριος: «Πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Κατά Λουκᾶν, ΙΗ΄,8). Εἶναι δυνατόν ὁ Θεάνθρωπος Χριστός μας, νά ἐκθέτει τέτοιον σοβαρώτατον Παραβολικόν καί Προφητικόν, Ἐσχατολογικόν προβληματισμόν, ἅγιε Καρπασίας, καί ἐσεῖς νά τόν προσπερνᾶτε ἀδιάφορα «σφυρίζωντες κλέφτικα» καί ληστρικά;
  • Ὁ μέν Καλός Ποιμήν καί ἡ Θεανθρώπινη Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀπορεῖ καί προβληματίζει, Προφητικῶς, «ᾆρα εὑρήσω τήν πίστιν» ἑνῶ ὁ «εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ», ὁ χωρἐπίσκοπος Καρπασίας, ὁ χωρεπίσκοπος Νεαπόλεως, ὁ ἐπίσκοπος Πάφου, ὁ ἐπίσκοπος Κωνσταντίας, ὁ ἐπίσκοπος Κιτίου, ὁ ἐπίσκοπος Λευκωσίας, ὁ ἐπίσκοπος Ταμασσοῦ, ὁ ἐπίσκοπος Τυλλιρίας, ὁ ἐπίσκοπος Κυρηνείας, κ.λπ. καί ἅπαντες οἱ ὁμοφρώνες αὐτῶν Νεορθόδοξοι/Οἰκουμενισταί, καλλιεργῶσιν καί διδάσκωσιν, τήν αἵρεσιν τοῦ ἐφυσηχασμοῦ καί τοῦ ὠχαδελφισμοῦ, καί ἴσως ἀπό «Ποιμαντική ἀσχετοσύνη» ἤ καί ἀπό «Ἐκκλησιολογική ἀχαπαρωσύνη» ἐμφυτεύωσιν καί σπέρνωσιν, τινά ζιζάνεια, εἰς τόν γρόν καί Ἀμπελώνα Αὐτοῦ; Μᾶλλον ὁ μακαριώτατος ἅγιος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς νήσου Κύπρου, ὅταν ὁμιλοῦσεν εἰς τό Κολυμπάριον, περί ζιζανείων καί ὑδάτων, ἐγλώσεψεν τήν μπέρδα του;
  • Συνοπτικῶς ἡ Ἐκκλησιολογία τῆς «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου» εἶναι ραδιενεργόν τοξικόν ἀπόβλητον, ὑδροκυάνειον ψυχοναρκωτικόν, καί μόνον ὅποιος ἔχει ἐμπειρία ἀπό δαύτο, δύναται νά τό ἀναγνωρίζει, ὡς τό νευρικό τσομπανόσκυλο πού ὀσφραίνεται ἀπό μεγίστη ἀπόστασιν τούς πειναλέους καί αἰμοβώρους λύκους.
ᾎράγε, ὁ ἀγαπητός καί πολυσέβαστος ἅγιος Καρπασίας, γιατί μᾶς ἀποκρύβει τινά σημαντικά «θραύσματα» ἀληθείας, σέ πάμπολλα σημεία, διό καί ὑφίσταντο σκιῶδη καί θολά, «ἐκκλησιαστικά στοιχεία» εἰς τά τῆς Ἐκκλησιολογικῆς μελέτη του; Παρατηρεῖτε πῶς μέ μία σταγόνα Ἁγιογραφικῆς Ἀληθείας σβέννει ὠκεανοῦς ἐπισκοπικῶν, λόγιων καί κακόδοξων, ψευδολογιῶν;
Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη
Ἔγραφον ἐν 12ῃ Ἰουλίου 2016 ἡμέρα μνήμης τοῦ Ἁγίου Γέροντος καί θεοφόρου Πατρός Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου καί τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ καί ἀρχηγέτου ἀντιοἰκουμενιστοῦ καθῶς καί τῶν ἁγίων Μαρτύρων Πρόκλου καί Ἱλαρίου καί τῆς Ἁγίας Βερονίκης τῆς αἱμοροούσης.

«HΣΑΪΑ ΧΟΡΕΥΕ» ΤΟΝ ΧΟΡΟΝ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΩΤΗΤΟΣ

Ἔχομεν μελετήσει τίς δημόσιες δηλώσεις τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ταμασσοῦ κυρίου Ἡσαϊου Κυκκῶτη εἰς τήν «ΡΟΜΦΑΙΑ» [Δεῖτε ΕΔΩ] μέ εἰδικόν τίτλον «Να κωφεύσουμε στις πονηρές κραυγές»

καί μέ κάμποσον σκεπτικισμόν ἐπιθυμόμεν σαφῶς νά καταγράψομεν τίς πιό κάτω καί ἑξῇς προσωπικές διαπιστώσεις [διαχρονικές] μας περί τῶν λεχθέντων καί πραχθέντων τοῦ ἀρχι-οἰκουμενιστοῦ καί Κυκκῶτη Ἱεράρχου:
  •  

    • Κατ΄ ἀρχᾶς νά ἐνημερώσω τούς ἀξιότιμους κυρίους καί κυρίες ἀναγνώστες/τριες μας, ὅτι σέ ἰδιαίτερην συνομιλία πού εἴχα μαζί μέ τό Σεβ. Ταμασσοῦ, γύρῳ στό 2009, μοῦ εἴχεν παραδεχθεῖ [κατ΄ ὄπιν προσωπικῆς ἀπορίας μου πρός τόν ἴδιον διότι ὑφίστατο μία σημαίνουσα ἀντιπαράθεσις μεταξύ τῶν Δογματολόγων Καθηγητῶν: Σεβ. κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου καί κ. Δημητρίου Τσελεγγίδου] ἐνώποιον ἀρκετῶν μαρτύρων, ὅτι ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνείας κ. Χρυσόστομος εἶναι ὀρθοδοξώτατος Ἱεράρχης καί ὅτι ἀδικεῖτε ἀπό ὅσους τούς κατηγορῶσιν ἐπί αἱρέσει. Ἄν κανεῖς μελετήσει τίς ἀντιρρήσεις τοῦ ὀρθοδόξου Καθηγητοῦ τῆς Δογματικῆς κ. Δημητρίου Τσελεγγίδου, θά διαπιστώσει ἀπαθῶς, ὅτι ὁ Κυκκώτης Ἱεράρχης τόν συγκαλύπτει… διότι ἐμφιλοχωροῦνται καί οἱ δυό τους ἀπ΄ τό ἴδιον ἀκριβῶς πνεῦμα… τό πνεῦμα τῆς πλάνης τοῦ ἐωσφορικοῦ Συγκρητισμοῦ.
    • Νά ἀποκαλύψω ἐπίσης: ὅτι ὅταν εἰδική ἀντιπροσωπεία τοῦ ΠΑΧΟΚ (Παγκύπριον Χριστιανικόν Ὀρθόδοξον Κίνημα) ὁ «Ἅγιος Νίκων ὁ μετανοεῖτε» μετέβην κατά τό 2009-2010 εἰς ἐπίσημον συνάντησιν μετά τῶν Κυκκωτῶν Ἱεραρχῶν (Ταμασσοῦ κ. Ἡσαΐαν καί Τυλιρρίας κ. Νικηφόρον) ἵνα συνομιλήσωσιν διά τήν πορεία τοῦ ΠΑΧΟΚ εἰς τά Ἐκκλησιαστικά δρώμενα τῆς Ἁγιοτόκου νῆσου Κύπρου, οἱ ἐν λόγῳ Ἱεράρχες μᾶς ἀποκάλυψαν ὅτι ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος ἀπαιτοῦσεν τότε εἰς τήν ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ὅπως ἐξωεκκλησιαθεῖ τό ἐθνικόν, ἱεραποστολικόν, καί ἀντιαιρετικόν κίνημα τοῦ ΠΑΧΟΚ, ὅπου καί ἀναχαιτίσθην ἡ πονηρᾶ ἀπαίτησίς του ὑπό τῶν ἱδίων κυκκωτῶν καί τινῶν ἄλλων Συνοδικῶν Ἱεραρχῶν.
    • Ὁ Σεβ. Ταμασσοῦ κ. Ἡσαΐας ἦτο ἕνας ἐκ τῶν ρωμαλέων Ἱεραρχῶν πού ἐμίλησεν δημόσια σέ εἰδικήν συνέντευξίν του εἰς τήν «ΑΝΟΙΚΤΗ ΓΡΑΜΜΗ» τῆς δημοσιογράφου κ. Γωγῶς Ἀλεξανδρινοῦ διά τίς φοβερές «βιοηθικές» πλάνες καί κακοδοξίες τοῦ Ἀφορισμένου κ. Ἀνδρέα Πιτσιλλίδου, χωρίς ὅμως νά τόν ὁνοματίσει μιᾶς καί εἶναι ὁμόφρωνες σέ πολλά ὡς Κυκκῶτες. Στήν ἴδια συνέντευξη ὁ κ. Ἡσαΐας ἀποκάλεσεν, δυστυχῶς, τόν Τριαδικό Θεό μας, ὡς τόν ΜΑΤΣ, δηλ. ὡς Μέγαν Ἀρχιετέκτονα τοῦ Σύμπαντος! Πράγμα πού συνιστᾶ μία δογματολογική καί θεολογική Συμβολική ἔκφρασις, λατρεία, διατύπωσις καί ὀνοματοδοσίας τοῦ θεοῦ τῶν Μασσωνικῶν Στοῶν, δηλ. τοῦ Σατανᾶ.
    • Ὁ Σεβ. Ταμασσοῦ, ὡς μέλος τῆς ἀνακριτικῆς ἐπιτροπῆς διά τήν ὑπόθεση τοῦ Αἱρετικοῦ θεολόγου κ. Ἀνδρέου Πιτσιλλίδη, ἔβρισκεν μέν κακοδοξίες, ἀλλά ἐδήλωνεν, ὅτι δέν ἐπιθυμοῦσε τόν ἀφορισμόν τοῦ κακόδοξου θεολόγου. Πράγματα [τά δύο τελευταία] ἄκρως ἀπαράδεκτα διά ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
    • Εἰς τό πρῶτον δηλωτικόν σημεῖον τοῦ σεβ. σ. θεωροῦμεν ὅτι εἶναι ἀθεολόγητον καί ἀνιστόρητον, μιᾶς καί ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία τοῦ Ἐμμανουήλ βρίσκεται ἀδιάλειπτα ἐν Συν-ὅδῳ! Ἄρα ἡ «Σύναξις» τῶν Προκαθημένων εἰς τό Κολυμπάριον μετά τῶν «διακοσμητικῶν στοιχείων» δέν ἦτο ἐν Χριστῷ Σύνοδος Κλήρου καί Λαοῦ, καί ἄρα θεολογικῶς δέν ἦτο καί ἐν Συν-Ὅδῳ. «[Ἐ]Πίσκοπε ἐγιῶ τήν γνῶμη μου ποτέ ἔν τῇ ν΄ ἀλλάσσῳ». Κατ΄ Ἐκκλησιολογική ἀκρίβεια ΟΥΔΕΠΟΤΕ γέγονε κατά τό παρελθόν τέτοιου εἶδους Σύνοδος, πράγμα τό ὁποῖον ἐδηλώθην καί ὑπό τῶν ἰδίων Προκαθημένων. Πρόκειται διά ἀντιπαραδοσιακή καί ἀντιἐκκλησιολογική κε[αι]νοτομία. Ληστρική Σύναξις δηλ. τῶν ἀπανταχοῦ Ἀρχιοικουμενιστῶν. Γιατί ᾆράγε προσπαθεῖ ὁ σεβασμιώτατος νά μᾶς προπαγανδίσει καί νά μᾶς ἐμπεδώσει εἰς τά ἑτερόδοξα, βορβορῶδη νάματα, τῆς ληστοΣυνόδου; Ἀκολουθεῖ μᾶλλον, πιστά καί ἀδιάκριτα, τόν Ἀρχιοικουμενιστή Γέροντά του τόν σεβ. ἀρχιερέα κ. Νικηφόρον, ἀντί τόν Μέγα Ἀρχιερέα τῶν Συμπάντων, τόν Θεάνθρωπον Χριστό μας; Εὖγε του!
    • Διά τήν δευτέρα δήλωσιν, θεωροῦμεν ὅτι: μᾶλλον μεγίστη θλίψιν ἐπροκάλεσεν ἡ ἐν λόγῳ κακοΣύνοδος, διότι ἀνέδειξεν εἰς ἅπαντα τά σύμπαντα τῆς γνωστῆς καί ἄγνωστης Οἰκουμένης, τήν ἐξωτερική διαίρεση καί διχασμόν τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, εἴτε διά εὔλογες αἰτίες, εἴτε διά ἄλογες καί ἔλλογες. Ἄρα συνεπῶς, ἡ θλίψη τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἦτο καί εἶναι, διά τούς ἀκριβῶς ἀντίθετους λόγους ἐξ ὅσων μᾶς διαδίδει ἰδιοτελῶς καί ἄτοπα ὁ οἰκουμενιστής κ.Ἡ.
    • Εἰς τό τρίτον σημεῖον τώρα, ὁ ἅγιος Ταμασσοῦ, μᾶς προετοιμάζει διά μίαν ἀκόμη Σύνοδο τῶν ληστο-οἰκουμενιστῶν. Μέ τέτοιαν εὐδαιμωνία καί ἄκρατην «συνοδική» [ἀσυδοσίαν] εὐμάριαν, σέ πολυτελή ξενοδοχεία, πλούσια μπουφές, τουριστικούς προορισμούς, πῶς δέν θά ἄνοιγε τήν ὄρεξη σέ ἀλλότριους «Συνοδικούς»; Ἄν ἦτο σοβαρός εἰς τάς δηλώσεις του ὁ Ρωσσόφιλος κ. Ἡσαΐας ὄφειλεν νά ἀκολουθήσει, διακριτικῶς καί ἐν μέρει, τήν στάσιν τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ρωσσίας. Καί γράφω ἐν μέρει καί ἐννοῶ ΜΟΝΟ διά τούς ὀρθόδοξα Ἐκκλησιολογικούς καί Δογματολογικούς λόγους. Ἐξάπαντος, ἄν ἐνδιαφέρονταν πραγματικά οἱ διοργανωτές καί συμμετέχοντες, διά τήν Καθολική ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ΟΦΕΙΛΑΝ, νά ἐξετάσωσιν ΠΡΩΤΑ προσεκτικά καί σοβαρά, ἅπαντες, τίς ἐνστάσεις καί ἀντιρρήσεις, τῶν δύο Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων (Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας καί Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας) καθῶς καί τῶν αἰτιάσεων τῶν Πατριαρχείων τῆς Βουλγαρίας καί Γεωργίας καί ἔπειτα νά συγκληθεῖ ἡ Σύνοδος καί ὄχι τό ἀντίθετον. Τόσον καιρό, τί ἐκάμνατε ἅγιε Ταμασσοῦ; Ἐμετροῦσατε τά ἄστρα; Συνεχίζετε νά ἔχετε τήν νοσηρά κληρικαλιστική ἀντίληψιν, ὅτι ὁμιλεῖτε σέ ἰθαγενεῖς τῆς Ἀφρικῆς ἤ σέ Ἐσκιμώους τῶν Πόλων;
    • Διά τό τέταρτον σημεῖον σεβασμιώτατε κύριε Ἡσαΐα νά σᾶς ὑπενθυμίσω, ὅτι οἱ τεχνολογίες καί ὁ ἀριστοτελισμός εἰς τήν Πατερική Θεολογία, καί δή εἰς μείζωνα θεολογικά καί ἐκκλησιολογικά ζητήματα, εἶναι δείγμα καί εἴδος τινάς γυναικουλίστικης πρακτικῆς τινῶν ἀνοήτων («γυναικαρίων» μᾶς διδάσκει ὁ Μέγας Βασίλειος) λυκοποιμένων. Ἐξάπαντος, οὔτε κἄν ἀριθμητικῶς ἤ καί ποσοτικῶς, δέν βγαίνει, τό «πλειοψηφικόν» ἀποτέλεσμα καί συμπέρασμα τῆς συλλογιστικῆς σας, μιᾶς καί τά τέσσερα ἀπουσιάζοντα Πατριαρχεία εἶναι ΚΑΙ ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων πολλῷ μᾶλλον μή ἀναφερθῶ καί εἰς τήν κατά βάθος ἐν χρόνῳ καί τόπῳ Καθολικότητα τῶν Ὀρθοδόξων κεκοιμεμένων καί ζώντων μελῶν Της. Ἄρα λοιπόν, ὄχι θεολογία, ἀλλά ἐξ ἀρχῆς ἁπλᾶ μαθηματικά νά (ἐπανα)διδαχθεῖτε, εἰδικῶς ἐκείνα τοῦ Δημοτικοῦ. Δέν εἶναι ντροπή. Συνοπτικῶς προκύπτει ἕνα ἀναντίρρητο ἀδυσώπητον ἐρώτημα ἑναντίον σας: Γιά τί εἶδους «πλειοψηφία» ὁμιλεῖτε; Καί τί σημαίνει ἐν τέλει Σύνοδος διά ἐσᾶς τόν ἐπίσκοπον; Μᾶλλον ἔχετε συγχύσει τό Δημοκρατικόν πολίτευμα μέ τό Συνοδικόν θεανθρωπιστικόν Πολίτευμα. Ξεσκονεῖστε καλοῦ-κακοῦ καί τά θεολογικά σας ἐγχειρία περί τῆς Συνοδικότητος. Ἄν γνωρίζετε τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων καί μᾶς τήν ἀποκρύβετε, διά ἰδιοτελείς λόγους, τοῦτο σημαίνει στυγνός Κερκοπιθηκισμός (δικῆ μας ἐπίνοιας ὁ νεολογισμός τοῦ -ισμοῦ) («κερκόπους» =κερκοπίθηκοι, πολεμικός, ἀντιρρητικός ὅρος καί ὀξύς χαρακτηρισμός τοῦ Μεγίστου Θεολόγου Ἁγίου Γρηγορίου ἀλλά καί τοῦ Θεοφόρου Πατρός Ἰγνατίου κατά τινῶν ἀναξίων καί πανούργων Κληρικῶν), δηλ. στιβαρώτατη πανουργία καί πονηρός ἐμπαιγμός κατά τοῦ Θεανθρώπινου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Ἅγιοι καί Θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας θεολογούσαν ἀλλιευτικῶς καί οὔχι φιλοσοφικῶς καί τεχνολογικῶς. Ἡ τεχνολογία, δέν συμβιβάζεται ποσῶς, μετά τό ἁπλανῶς καί ὀρθοδόξως θεολογεῖν καί ἐπισκοπεῖν.
    • Ἡ πέμπτη θέσις σας ἅγιε Ταμασσοῦ, ἔρχεται σέ ἄμεσον ἀντίθεσιν μέ τήν νεοεκκλησιολογική-Βατικάνεια θεωρία τῆς «Διευρυμένης καί Διηρημένης» Ἐκκλησίας. Τήν θεωρία τῶν Κλάδων μπορεῖ νά τήν καταδικάζετε, μόνο ἐν λέξεσιν, ἀλλά ἐν πράξεσιν τό Οἰκουμενιστικόν Κέντρον τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως μας, ἄλλα ἐνεργεῖ καί προωθεῖ εἰς τόν Λαό τοῦ Θεοῦ. Ἄλλες θεωρίες, ὅπως λ.χ. ἐκείνες τίς Λουθηρο-παπιστικές περί τῶν Ὁμόκεντρων Κύκλων, καί τῶν «στοιχείων ἐκκλησιαστικώτητος», δυστυχῶς, τίς ἀποσιωπεῖτε καί τίς προσυπογράψατε, σαφῶς, εἰς τό σημεῖον: «Ἑτερόδοξες Χριστιανικές Ἐκκλησίες». Ὄντως ἔχετε καί ἕνα δίκαιον, ὅτι πρόκειται διά αἱρετική θέσις, ἡ θεωρία τῶν Κλάδων, ὅπως καί κάθε ἄλλη Σχολαστική καί Οὐμανιστική θεωρία. Τοῦτον ὅμως, ἀκριβῶς, δέν τό ὁμολογεῖτε εὐθυτενῶς πράγμα πού καλλιεργεῖ εὔλογες ὑποψίες. Συνεπῶς δουλέψτε, ὅσους ἀφελεῖς, δύνανται νά δουλευτῶσιν.
    • Εἰς τό ἕκτον σημεῖον, λυπάμαι πού θά τό πῶ, εὐθέως καί ἄκομψα, ἀλλά πρόκειται διά, κατάφωρης διαστροφῆς, τόσον τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καθῶς καί τοῦ Μεγίστου Μάρκου Εὐγενικοῦ. Εἶναι δυνατόν οἱ ἐν λόγῳ Θεοφόροι Πατέρες νά ἤθελαν, ὀντολογική καί ἀπροϋπόθετον, ἔνωση τῶν «ἐκκλησιῶν», δηλ. τῶν σχισματικῶν καί αἱρετικῶν κοινοτήτων, μετά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; Ἄν διεκήρυττεν (sic) ὁ Μέγας Βασίλειος τήν ἔνωση τῶν Ἀρειανῶν μετά τῆς Ἐκκλησίας (ὅπως ἀκριβῶς πράττει τήν σήμερον τό Οἰκουμενιστικόν συνάφι τοῦ κ. Ἡσαΐου), θά ἐπρόκειτο διά μεγίστης καί στυγνώτατης πλάνης, ἤ καί προσωπική ἐσφαλμένη ἅποψις τοῦ Καππαδόκου Ἁγίου, μιᾶς καί ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία, ἐν Θεοπνεύστει Ἁγίῳ καί τῷ ὄντι Οἰκουμενικῇ Σύνοδῳ μετά τῶν 318 Θεοφόρων Πατέρων ΕΔΙΚΑΣΕΝ-ΕΚΑΤΕΔΙΚΑΣΑΝ-ΑΦΟΡΙΣΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΕΝ τόν Ἀρειανισμό, τόν Αἱρεσιάρχην Ἄρειον μετά τῶν ἀρειανόφρωνων ὁπαδῶν αὐτοῦ, ἐκ τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ κ. Ἡσαΐας, δυστυχῶς, προωθεῖ καί διακηρύττει ἀπό καθέδρας, εἰς τό ἴδιον σημεῖον, τήν αἱρετική Βατικάνειον θεωρία τῆς «διηρημένης» Ἐκκλησίας. Μολυσματική ραδιενεργά λοιμική νόσος ἐκπορευόμενη ἐκ Βατικανοῦ καί δή ὑπό τοῦ Λατινόφρωνος Ἀρχιοικουμενιστοῦ Μεσσηνείας κ. Χρυσοστόμου. Ἡ διαστροφή καί παρερμηνεία τῶν Πατρολογικῶν λεχθέντων καί γραφθέντων εἶναι ἐωσφορικόν προϊόν, πού σερβίρεται διά τῆς Μεταπατερικῆς καί Νεοβαρλααμίζουσας πολυ-αἱρέσεως.
    • Διά τό ἕβδομον, προχειρολόγον καί ὡραιοποιημένον, σημείον τοῦ Ταμασσοῦ, δηλώνομεν, ὅτι: ἡ διακοπή τῆς Κοινωνίας μεταξύ τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων, ἡ ἀπουσία τῶν 4 Πατριαρχείων, ἡ ἄρνησις διασήμων Ἑλλαδιτῶν κ.ἄ. Ἱεραρχῶν, ὅπως συμμετάσχωσιν, εἰς τήν διαβολοΣύναξη τοῦ Συγκρητισμοῦ ἐν Κολυμπαρίῶ, ἡ ἀπουσία τῆς κατά βάθους τῆς ἐν χρόνῳ καί τόπῳ Καθολικότητας τῶν Ὀρθοδόξων, ἡ ρωμαλές ἀντιδράσις, τῶν Ἁγιορειτῶν κ.ἄ. ἱερῶν Ἡσυχαστῶν, εἶναι κραυγαλέα φανέρωσις τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, σέ ὀντολογικόν ἐπίπεδον. Καί αὐτό, διότι ἡ σατανική αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔχει διαβρώσει τάς καταμπαζωμένας συνειδήσεις, Ἱεραρχῶν, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Μοναχῶν, Λαϊκῶν καί ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων, ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, τό ὑγιές καί ὀρθόδοξον Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀντιδρᾶ ἀντανακλαστικῶς καί θεανθρωπολογικῶς, ὅπως ἀποβληθῶσιν ἅπαξ καί διαπαντῶς, τά μεταστατούμενα καρκινικά κύτταρα πού κατατρώγουσιν καί θανατώνουσι τά ἀφελῆ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐνότητα τῆς Ἐκκλησίας δηλαδή διασαλεύετο/αι, ὑπό αἱρετικῶν Κληρικῶν, μέ τήν εἰσαγωγή φιλοσοφικῶν θεωριῶν καί αἱρέσεων εἰς τήν Ναῦς τῆς Ἐκκλησίας.
    • Τό ὄγδοον σημεῖον τοῦ σεβασμιωτάτου, εἶναι ὕψιστον δείγμα, ἀπείρου κάλους βλακωδέστατου σχολιασμοῦ κατά ὅσων συλλειτουργῶν του Ἱεραρχῶν, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, ἔχωσιν ἔλλογες ἀποδεικτικές ἀντιρρήσεις κατά τῆς Συνόδου τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν. Ὁ κύριος Ἡσαΐας χορεύει ἄριστα τό συρτάκι τῆς διαχρονικῆς Ληστρικώτητος τῶν κακοδόξων ἀλλοτριεπισκόπων. Τόν ἐμπιστεύεστε; Ἐμεῖς πάντως ὄχι. Διαλέγετε καί παίρνετε… Καί ὅλα αὐτά γιά ποῖον λόγον παρακαλῶ; Διά νά καλύψει [καί συγκαλύψει τό ἀνάδελφον «φιλάδελφον» τῆς κυκκωσύνης-ἀσχετοσύνης) τήν ἀνεπισκοπική ἀνεπάρκεια καί μικρότητά του ὅπως ἀντισταθεῖ, ποιμαντικῶς, στίς Ληστρικές ἀποφάσεις καθῶς ἔπραξαν μέ παρρησία ἄλλοι Κύπριοι Ἱεράρχες.

    Ἐν κατακλείδι: καλοῦμεν καί 
     προσκαλοῦμεν λοιπόν μέ τή σειρά μας, δηλαδή, ὡς τά πλέον ἄσημα, τά μωρᾶ, τά ταπεινά καί ἐλάχιστα Λαϊκά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως κωφεύσωμεν ἅπαντες, εἰς τάς πανμοιχιανικᾶς θεωρίας καί διαβολικάς αἱρέσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν Κυκκωτῶν κ.ἄ. Νεορθοδόξων Φαναριωτῶν ταγῶν, μιᾶς καί πρόκειται, διά τάς γνωστάς προκλητικάς καί εὔμορφας Σειρήνας, πού ἔθελξαν, θανατηφόρα τό ἀφοσιωμένον πλήρωμα τοῦ πολυμήχανου Ὀδυσσέως. Ἄς προσδεθῶμεν καί ἐνωθῶμεν Λογικῶς, σφικτῶς καί μανικῶς, εἰς τό ἱερόν κατάστρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας, εἰς τόν Τίμιον καί Ζωοποιόν Σταυρόν Του, ἄς βουλοκερώσουμεν τά αὐτιά μας μετά τινῶν ἱερῶν ἀναγνωσμάτων, Πατρολογικῶν καί Ἁγιολογικῶν συγγραμμάτων, ὅπως διαφύγωμεν τό ἄλογον καί ἀνίερον καταβρώχθισμα, ὑπό τινῶν λυσσαλέων Σειρήνων καί κακόβουλων Κίρκεων. Οἱ μειοδῶτες τῆς Πίστεως, ἀνέκαθεν ὑφίσταντο, εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὑφίσταντο ἀρνητές τοῦ Χριστοῦ μας καί δή Ἱοῦδες Ἰσκαριῶτες εἰς τά Ἀποστολικά καί Μεταποστολικά ἕτη. Οἱ ταλαίπωροι Κυκκῶτες, ὡς γνήσιοι μεγαλόσχημοι ληστοποιμένες, ἀντιησυχαστές καί Φαριζαίου, Νεοβαρλααμίζωσιν ἄκρως ἐπικίνδυνα, διότι εἶναι τῷ ὄντι ὁ σατανομήχανος Δούρειος Ἵππος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου μας. Στῶμεν Καλῶς, στῶμεν μετά φόβου, καί ἱερᾶς ἀνυπακοῆς, εἰς τά ἄνομα κελεύσματα τῶν ἀντί τοῦ Χριστοῦ, δόλιων οἰκουμενιστῶν. ΑΜΗΝ!

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη
 

ΝΑΙ εἰς τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν! ΟΧΙ εἰς τά μυστήρια τῶν ΓΟΧ!

ΠΗΓΗ

Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ τό ἀρχέτυπον δοκίμιον προτοῦ δημοσιευθῆ εἰς τόν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΤΥΠΟ» μέ εἰδικόν τίτλον:

  •  ΣΧΟΛΙΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Β΄

O ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΣ “ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ” κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗΣ ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, O ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΣ “ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ” κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗΣ ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ!




Σέ τηλεοπτική ἐκπομπή ἔκανε καί πάλιν τήν ἐμφάνισίν του ὁ Ἀφορισμένος θεολόγος κ. Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης. Εἶναι παράδοξον πού μερικοί ἀνόητοι δημοσιογράφοι τόν προσκαλλῶσιν, μή σεβόμενοι ποσῶς, τήν τελεσίδικον ἀπόφανσιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου μας. 

Φυσικά τά Μέσα Μαζικῆς Ἐξαθλίωσις δέν ἔχωσιν τινές, ἀρχές καί ἀξίες, μιᾶς καί ἐνεργῶσιν τό Ἰησουιτικόν Δόγμα “ὁ σκοπός ἁγιάζει τά Μέσα”! Πολλῷ μᾶλλον γίνεται ἄκρως ἐνοχλητικόν, ὅταν ἐπιμένωσιν τά θρησκέμπορα Μ.Μ.Ε. νά προβάλλωσιν τινές κομπογιαννῖτες θολολόγους ἵνα συνεχίζεται μεθοδευμένα, ἡ τοξική δηλητηριάσις, ἐξάπαντος μέ φοβερά ραδιενεργᾶ ἰσότοπα κατά τῆς ἀφελοῦς ψυχοσυνθέσεως τοῦ τηλεθεατοῦ ἀνθρώπου.

Θά ἤθελα κάπου ἐδῶ ὅμως νά ἐπισημάνω ἐν συντομίᾳ μερικές κριτικές παρατηρήσεις μας κατά τῶν πλανεμένων λεχθέντων τοῦ εὐλόγως ἀφορισμένου ἀδελφοῦ μας:

  • Ὁ Ἀφορισμένος θεολόγος ἐδήλωσεν ὅτι: Δέν εἶναι ἀρμοδιότητα τῆς Ἐκκλησίας νά κρίνει, [ἀλλά] εἶναι γιά νά ἀγκαλιάζει τούς ἀνθρώπους”. Πρόκειται περί ἡμιψεύδους, ἡμιμάθειας καί ἠχηρᾶς ἐμπάθειας, ἡ δήλωσις τοῦ Α.Π., μιᾶς καί ἐδώθη πράγματι εἰς τήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία μας, ὑπό τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ μας, ἡ ἐξουσία τῆς κρίσεως, διά τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Τοῦ καί ἔπειτα διαδοχικά στούς ἱεροῦς μαθητές των. Ἄν δέν ἔκρινε ἡ Ἐκκλησία μας, πῶς θά ἐλαμβάναν τινά ἄφεσιν ἁμαρτιῶν οἱ ἐν μετανοίᾳ ἄνθρωποι; Τέτοιο σοβαρόν πράγμα ὅμως ποῦ νά προλάβει, νά τό προβληματήσει, ὁ ἀφορισθῆς; Ἄρα λογικῶς φρονῶ, ὅτι εἶναι ὁ διαχρονικός ρόλος καί ἡ ἀρμοδιότητα Της, ὅπως, κρίνει ἴνα διαγνώσει, ὅτι ὁ τάδε ἤ ὁ δεῖνα ἄνθρωπος εἶναι πνευματικά ἀσθενής καί χρήζει τινάς θεραπείας διά τῶν Ἁγίων Μυστηρίων Της, ἤ ὅτι ὁ τάδε ἤ ὁ δεῖνα εἶναι δίκαιος, ἅγιος, προφήτης, ἵνα τόν τιμήσει. Δύναται ἐπίσης νά κρίνει, να ἐξετάζει, νά δικάζει καθῶς καί νά καταδικάζει, ἐπί τινῶν ἐκκλησιαστικῶν καί πνευματικῶν ποινῶν, τά μέλη Της, ὅπως λ.χ. ἄν κάποιος Κληρικός, θεολόγος ἤ καί ἁπλός πιστός, διαστρέφει καί ἀλλοιώνει, τήν Θεανθρωπολογική καί Εὐαγγελική διδασκαλίας Της. Παραδείγματος Χάριν τέτοια ἀνάλογον Ἐκκλησιαστικήν κρίση εἴδαμεν εἰς τήν περίπτωσιν τοῦ ἀφορισθέντα πλέον κ. Ἀνδρέου Πιτσιλλίδη. Γι΄ αὐτό προσπαθεῖ, ἐπιπόλαια καί ἀδίστακτα, θέτωντας τόν ἑαυτόν του, ὑπέρ ἄνω τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὑποσκάψει σατανικῶς τό αἰῶνιον κύρος καί τήν ἐξουσία Της.
  • Προτάσσει ὡς ἀφορισθῆς θεολογῶν τό ἄλλον ψευδοεπιχειρήμα: ὅτι τά λεξίδια “πάσχουν”, “ἐθίζονται” περί τῶν Σοδομιτῶν ὁ λόγος, ὅτι εἶναι ἀντιεπιστημονικές ὁρολογίες. Τό μυαλό του καί μισό σελίνι! Κάθε ἁμαρτία, μᾶς διδάσκει ἡ Πατερική Θεολογία, ὅτι εἶναι παρά φύσιν πάθος καί ἁμαρτία τό ὁποίον ταλαιπωρεῖ τόν ἄνθρωπο ἄν δέν λάβει θεραπευτική πνευματικήν ἀγωγήν. Ἄρα οἱ προσωπικές μας ἀπολαύσεις, πού πολλοί τίς θεωροῦμεν μάλιστα, ὡς κάτι τό φυσικόν καί φυσιολογικόν, ὅπως λ.χ. ἀστοχίες, ἀδυναμίες, μεταβάλλονται σταδιακῶς καί ἐν χρόνῳ σέ τυρρανικά ψυχικά πάθη, δυσβάστακτες ἀλυσίδες τῆς ψυχῆς. Ἄρα καί πάλιν, θεο-λογικῶς φρονῶ, ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἡ πορνεία, ὁ αὐνανισμός, ἡ μοιχεία, ἡ ἠδονοβλεψία, κ.ο.κ. ἤ ἔστω καί μόνον οἱ πονηρές σαρκικές σκέψεις μας, πρόκειται διά φοβερῶν ἁμαρτιῶν, διότι, προσκολλῶσιν μανικῶς τόν ἄνθρωπον εἰς τά ὑπογάστριά του ἀντί πρός τόν πανυπερτέλειον προορισμόν του πρός τήν ὁλιστική Κάθαρσιν-Φώτισην καί τέλος τήν Θέωσίν του! Ἄρα λοιπόν, ἡ Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, ὡς θεραπευτική καί ποιμαντική προσέγγισις, εἶναι ἕνα ἄλλον καί διαφορετικόν εἴδος Ψυχιατρικῆς Ἐπιστήμης, τουτέστιν εἶναι, ἡ κατ΄ἐξοχήν Ἱατρική Ἐπιστήμη, πού δύναται νά θεραπεύσει παντελῶς τόν ἄνθρωπον, ἀπό τά ψυχικά καί ψυχολογικά ἀπόβλητα τῆς μεμολυσμένης καρδίας, διανοίας καί ψυχῆς μας. Γι΄ αὐτό τόν λόγον, δουλειά τῆς ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας, εἶναι νά ὁδηγήσει τόν ἄνθρωπον εἰς τόν δρόμον τῆς Καθάρσεως, Φωτίσεως καί ἐν τέλει τῆς κατά Χάριν θεανθρωποποιήσεως καί ὄχι, κατά τόν Α.Π. νά ἐρμηνεύει τάχα μου, τά “πῶς” καί τά “γιατί”, μέ νοησιαρχικούς οὐμανιστικούς συλλογισμούς.
  • Ἐξάπαντος, μέχρι στιγμῆς, θέλομεν να ποῦμεν: ὅτι ὁ ἀγαπητός συνάδελφος καί ἀδελφός κ. Α.Π., παραμένει ἀλαζωνικά ἀμετανόητος, διά τίς σωρηδόν κακοδοξίες καί αἱρέσεις πού ἐδιακήρρυτεν ἐπί σειρά πολλῶν ἐτῶν. Ὑφίσταντο βέβαια, καί τινές ἠθικοί αὐτουργοί, τῆς ὅλης περιρρέουσας ἀτμόσφαιρας, καί ἐξ ὅσων ἔχομεν πληροφηρηθεῖ περί τινάς κυρίας δημοσιογράφου, ἐνεργήσαν οἱ Πνευματικοί Νόμοι. Ὁ κάθε ἄνθρωπος θερίζει, ὅτι σπέρνει. Ἡ εὐθύνη τῶν δημοσιογράφων εἶναι τεράστια, ἐκ πνευματικῆς ἀπόψεως, γι΄ αὐτό τόν λόγο παραχωρεῖ ὁ Θεός καί ἀνάλογες φοβερές δοκιμασίες, ὅπως ταρακουνηθῶσιν καί ὑποψιασθῶσιν, τά τραγικά σφάλματά τους κατά τῆς κοινωνίας δηλ. κατά τῆς ἀνθρωπότητος. 
  • Ὅσοι Κύπριοι δημοσιογράφοι προβάλλωσιν ἕναν Αἱρετικόν καί Ἀφορισμένον θεολόγον, εἶναι θεομπαίκτες καί θρησκέμποροι, καί θά τό πληρώσουσιν ΣΑΦΩΣ πολύ ἀκριβά, ἄν δέν ἀναλογιστῶσιν ἔγκαιρα τήν πνευματική ζημία πού ἐνεργῶσιν ἐπί σκοποῦ ἤ ἀφελείας κατά τῶν τηλεθεατῶν τους.
  • Οἱ δημοσιογράφοι, κάνωσιν φοβερώτατον λάθος, ὅταν ἐρωτῶσιν ἀφορισμένους θεολόγους νά ἐρμηνεύσωσιν τό ἱερόν Εὐαγγέλιον. Διότι ἡ ἑρμηνεία τῶν αἱρετικῶν θεολόγων, καί δή τῶν ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ ἀφορισμένων, εἶναι ἐξάπαντος θεολογική ἀλλοίωσις καί θεοκαπηλεία κατά τῆς ἀληθείας τῆς Πατερικῆς Θεολογίας. Ὅμως, ὁ ἐν λόγῳ κύριος δημοσιογράφος, ἔκανε μία σοβαρή ἐπισήμανσιν, πού ἕνας θολολόγος δέν ἐδύνατο νά τήν ἐπισημάνει. Εἶπε κατά λέξιν: ἡ Ἐκκλησία ΔΕΝ μπορεῖ νά κάνει ἐκπτώσεις! Καί ὄντως ἀκούστει καί μία ἀλήθεια ὑπό τινός ἀξιόλογου δημοσιογράφου. 
  • Ὁ δημοσιογράφος ὅμως, ἄν πράγματι σέβεται τήν Ἐκκλησία, ἔχει τήν ὑποχρέωσιν ὅπως σεβασθεῖ, ΑΠΟΛΥΤΑ, τήν ἐπίσημον ἀπόφανσιν Της ὅπως ἀφορίσει τόν αἱρετικό θεολόγον Της καί νά πάψει νά τού δίδει βήμα οὔτως ὤστε νά ἐπιδινώνει τήν πνευματική κατάστασιν αὐτοῦ καί τῶν ὀπαδῶν του. Διότι, θά ὑφίσταντο πνευματικές ἀλυσιδωτές συνέπειες εἰς τήν ἴδια ζωή καί τοῦ δημοσιογράφου πού τού παραχωρεῖ ἄσυλον, μιᾶς καί κατά τό Κανονικόν Ἐκκλησιαστικόν Δίκαιον, θεωρεῖτο, ἠθικός αὐτουργός.
  • Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ὅσον συνεχίζει ἀμετανόητα, ὁ ἀφορισμένος καί θεολογοκάπηλος κ.  Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης νά διδάσκει, ἀθεολόγητες ἀρλοῦμπες, πρός τόν Λαό τοῦ Θεοῦ, δύναται, ἤ μᾶλλον ἐπιβάλλεται, σαφῶς καί σαφέστατα, ὅπως  τοῦ ἐπιβάλλει καί τόν Μέγα Ἀφορισμό τοῦ τελεσίδικου Ἀναθέματος σύν πάσι τοῖς ὁπαδοῖς αὐτοῦ
  • Ἀκόμα ὅμως ἀναμένωμεν ὅπως ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Κύπρου, δημοσιεύσει τό Συνοδικόν Πόρισμάν της κατά τοῦ αἱρεσιάρχου καί Κυκκώτη θεολόγου.
  • Παρ΄ ὅλα αὐτά, ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης μᾶς ἔκανε καί μία σημαίνουσα ἀποκάλυψις καθῶς ἐδήλωσεν εἰς τήν ἴδια ἐκπομπή, ὅτι: οἱ ἀπόψεις τοῦ Μητροπολίτου Πάφου κ. Γεωργίου γίνονται καί ἀνακοινώσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου (…) ἀφοῦ ἀνέλαβε ὡς ἐκπρόσωπος Τύπου τῆς Συνόδου”…! Αὐτό προφανῶς πού καταγγέλει ὁ Ἀνδρέας Π. ἔχει τεράστιαν δόσιν ἀλήθειας καί συμμαρτυρῶ εἰς τήν ἀκριβή πληροφορία πού μᾶς παρέχει μέ παρρησία. Ὅπως συμφωνῶ μέ τόν ἀγαπητό ἀδελφόν μας, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Πάφου κ. Γεώργιος δέν ἔχει Ποιμαντική προσέγγιση
  • Ἔχω γευτεῖ “ἀπό πρῶτον χέρι” τήν “πνευματική προσέγγιση” τοῦ Πάφιου Ἱεράρχου, ὅταν ἐκτύπησεν βιαίως, τόν γράφοντα, κατά τήν ἔντονη διαμαρτυρία μου μετά τινῶν Μοναχῶν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου περί τῶν διεξαγομένων οἰκουμενιστικῶν διαλόγων πού ἐσυνέβαιναν τότε εἰς τήν Χλώρακα τῆς Πάφου τό 2009. Βλέπετε μᾶλλον, τρέφω ἀκόμη ἀμυδρᾶ καί τινά θετικά συναισθήματα διά τόν “Νονό” μου. Τό “θύμα” πάντοτε, ἀγαπάει, τόν “θύτη” καθῶς μᾶς διδάσκει ἡ Ψυχολογία. Νομίζω ὅμως, ὅτι ἦτο πράγματι μία, μεγάλη εὐλογία, νά φάγω τό ξύλο τῆς χρονιᾶς μου, ἀπό Μητροπολίτην κ. Γεώργιον, καί αὐτό μού τό ἐπιβεβαιώσαν, μερικοί ἅγιοι Πατέρες, τῆς Συνάξεως Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, ὅταν ἐπήγα κάποτε εἰς τήν Ἄνω Γατζέα τοῦ Βόλου ἐκεῖ στήν Ἱερά Μονή τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἵνα  καταγγείλω δημοσίως πρός τήν ἱερά Σύναξη τῶν Πατέρων, τόν ἄδικον ξυλοδαρμόν μου καί τά φαιδρᾶ καμώματα τῶν Οἰκουμενιστῶν Κυπρίων Ἱεραρχῶν. [Δεῖτε ΕΔΩ ]
  • Φαίνεται, ὅτι ὁ ὀλιγαρχικός Δεσποτισμός εἰς τά Ἐκκλησιαστικά δρώμενα, καλά κρατεῖ. 
  • Ὅμως, ὁ Μητροπολίτης τῆς Πάφου, εὐτυχῶς, ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον, ὅταν καταγγέλει δημοσίως, τήν ἐπάρατον καί καλπάζουσαν ὁμοφυλοφιλία τῶν ΛΟΑΤΙ, ὡς παρά φύσιν ἁμάρτημα, δεινό πάθος, κτηνώδη ἀνωμαλία, καί σφοδρόν σαρκικόν ἐθισμόν. Ἔχει ἄδικον, προφανῶς, ὅποιος τολμήσει, ἀδεῶς, ἀνέντιμα καί ἀνήθικα, νά τόν κατηγορήσει περί τοῦτο. Εἶναι Κληρικός καί ὀφείλει νά προστατέψει τά πρόβατά του ἀπό τίς ἱδεολογικές ἐκφάνσεις τῶν ἐπιθετικῶν καί προκλητικῶν ἁμαρτημάτων. Τό ζήτημα τῶν ΛΟΑΤΙ δέν παραμένει εἰς τά στενά πλαίσια μίας ἐκ τῶν πολλῶν ἁμαρτιῶν. 
  • Μέ τήν ἰδεολογικοποίησιν τοῦτης τῆς σαρκολατρίας, ἔχομεν πλέον τήν προσωπική ἄποψιν, ὅτι πρόκειται διά νεοεποχήτικης Αἱρέσεως τοῦ Σοδομισμοῦ. 
  • Ἡ Αἵρεσις εἶναι χειρωτέρα, πνευματική ἀσθένεια, ἀπό τήν ἴδια τήν ἁμαρτία τοῦ φόνου, τῆς μοιχείας, τῆς πορνείας καί τῆς ἀρσενοκοιτίας κ.λπ. Κατά τήν Πατερική Διδασκαλία τόσον ἡ αἵρεσιν ὅσον καί ἡ ἀμαρτία εἶναι ἀνωμαλία καί παρά φύσιν κατάστασις. Μία αἵρεσις δύναται νά ὀδηγήσει, σέ σωρηδόν ἁμαρτίες, καί μία ἁμαρτία, δίνατε νά ὀδηγήσει σέ διάφορες αἱρέσεις.
  • Μιᾶς καί τό ἔφερεν ὅμως ἡ κουβέντα μας, περί τῶν Αἱρέσεων, ὁ οἰκουμενιστής Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεώργιος, τί ἔπραξεν, ᾆράγε, εἰς τήν Ληστρική Σύναξη τοῦ Κολυμπαρίου; Ἐψήφισεν μήπως, ὡς ἄλογος ποιμήν ἤ καί λυκοποιμήν, τά αἱρετικά θεολογο-τεχνολογούμενα ὑπέρ τῆς θεσμοθετήσεως τῶν πολυ-ποίκιλων ἑτεροδόξων κοινοτήτων καί αἱρέσεων αὐτῶν, ὡς ἐπιπρόσθετων Ἐκκλησιῶν; Ναί ἤ οὔ; Καί ἄν ἔπραξε τέτοιον ἀνίερον πράγμα, ἔχει τά μούτρα ἀκόμη, ὁ ΑΝΑΞΙΟΣ,  νά ὁμιλεῖ καί νά διδάσκει, Φαριζαϊκῶς πλέον, κατά τοῦ Σοδομισμοῦ ἐνῶ ἀπό τήν πίσω πόρτα μπάζει, καί εἰσαγάγει, ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόν πολυ-αἱρετικόν Οἰκουμενισμόν;
  •  Ἐν τέλει τί ἀπ΄ὅλα εἶναι, ποιμήν ἤ λυκοποιμήν;
  • Τέτοια ἐνέργεια, τῆς θεσμοθετήσεως τοῦ ἐωσφορικοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι, μᾶλλον: ἄπειρη θεομπαιξία καί στυγνώτατη βλασφημεία, κατά τοῦ πανάγιου θεσμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, πολλῶ μᾶλλον ὅταν διά τῆς ὑπογραφῆς Κληρικῶν, καί δή ἐφ΄ Ἐπισκόπων, εἰσαγάγεται ἐντός τῆς Ἐκκλησίας μία Παναίρεσις καί ὅχι μία ἁπλή αἵρεσις. Αὐτό νομίζω ὅτι ἀποκαλεῖται: μεγάλη ἐξωμοσία, δινή ἐπιορκία, ἠχηρά ρίψασπις στάσις, νοσηρός γραικισμός, μεγίστη ἀνοησία, τιτάνια αἵρεσις, σατανική κακοδοξία, θεοεγκατάληψις, κ.ο.κ.
  • Εἰς τήν ἐν λόγῳ ἐκπομπή, γίνεται ἐπίσης φανερόν, ὅτι ὁ κ. Α.Π. δέν ἀναγνωρίζει τόν Ἐκκλησιαστικόν Ἀφορισμόν του, πού τοῦ ἐπεβλήθει, δικαίως καί εὐλόγως, ἐκ τῆς Ἀνωτέρας Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς του. Δέν μας πειράζει τοῦτο, διότι ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ τόν ἀναγνωρίζει ὡς τόν Ἀφορισμένο καί Αἱρετικόν θεολόγο. Μόνο μερικοί βεβλαμένοι ὀπαδοί του, χαζοχριστιανοί, ἄθεοι, κιναιδολέσβιοι, τόν ἀναγνωρίζωσιν ὡς δῆθεν αὐθεντία. Γιά ποῖον λόγον; Διότι, διδάσκει διαβολόπνευστον θεολογία, τήν κακοθεολογία ὑπέρ τινῶν “μαξιλαράκιων συνειδήσεως”. Ἀπόδειξις τρανώτατη, ὅτι ὁ ἀφορισμός του ἔχει ἀνγνωρισθεῖ, εἶναι ἡ μόλις πρόσφατη, μεγίστη ἀποτυχία του ὅπως (ἐπαν)ἐκλεγεῖ Βουλευτής, εἰς τίς Βουλευτικές ἐκλογές τῆς Κύπρου. Τόν παρακαλοῦμεν, θερμῶς, ὅπως ἐπιδιώξει νά κάνει καριέρα διά πολιτικός. Θά τόν ψηφίσομεν ἄν τό ἐπιθυμεῖ! Τήν Θεολογία ὅμως τῶν Θεοφόρων Πατέρων, ἄς πάψει νά τήν διαστρέφει, μιᾶς καί αὐτές ἦτο οἱ προσλαμβάνουσες παραστάσεις του ὡς ἀναγιωτός τοῦ οἰκουμενιστικοῦ Κυκκώτικου περιβάλλοντος. Μέ τέτοιους δασκάλους, πού ἐκάθησεν, τέτοια γράμματα σαφῶς ἔμαθεν. Φυσικά, δέν δυνάμεθα νά ψηφίζομεν φαιδρά πολιτικά πρόσωπα τινές “Ἀπολογητές τῆς ἀνωμαλίας” μιᾶς καί αὐτό εἶναι τό ρεζουμέ τῆς τηλεοπτικῆς ἐκπομπῆς μετά τοῦ ἐκλεκτοῦ δημοσιογράφου κ. Ἀνδρέα Δημητρόπουλον. 
  • Ἄς πάψωσιν ὅμως καί οἱ δημοσιογράφοι νά μᾶς πρίζωσιν περί τοῦ “ἐκ γενετής” Σοδομισμοῦ, διότι ἐβαρέθημεν τίς σατανικές προπαγάνδες των. 

Ἄς προσευχώμεθα λοιπόν, διά τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφήν, τοῦ ἀφορισμένου καί Κυκκώτου θεολόγου κ. Ἀνδρέου, εἰς τήν Ἐκκλησία μας. Ὁ κυκκώτης Α.Π. δυστυχῶς, ἐπί σειρά ἐτῶν, κατηχεῖ, τήν Κυπριακή κοινωνία μας, εἰς τόν Οἰκουμενισμό καί τόν Σοδομισμό,  κάθε ἀφελῆν καί ἁπλοϊκόν Κύπριον/α πιστόν ἤ ἄπιστον, μαζί ὅμως, μέ ἕναν ἄλλο τηλεθολολόγον τόν κ. Θεόδωρον Κυριακοῦ. 

Ἔχωμεν δηλαδή ἐν τῇ νῆσσῳ Κύπρῳ, τό φοβερόν δίδυμον τῆς συμφορᾶς: σέ ὑψηλόν καί Κληρικαλιστικόν ἐπίπεδον, τόν οἱκουμενιστή Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου κ. Χρυσόστομον καί τόν συγκρητιστή Μητροπολίτην Πάφου κ. Γεώργιον, ἑνῷ σέ λαϊκίστικον ἐπίπεδον, τούς Νεορθόδοξους τηλε-ψευδο-θεολόγους κ. Ἀνδρέα Πιτσιλλίδη καί κ. Θεόδωρον Κυριακοῦ.

Ὁ Θεός νά ἐλεήσει τό μαρτυρικόν νησί μας ἀπό τούτους τούς κυρίους.
 
Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη
 

KΡΙΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΑ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΛΛΥΡΙΑΣ κ. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

 
 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, KΡΙΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΑ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΛΛΥΡΙΑΣ κ. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

 
Ἦδη ὁ τίτλος τῆς Εἰσηγήσεως τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κύκκου κ. Νικηφόρου, εἶναι κατ΄αρχᾶς, ἄκρως προβληματικός. Σκεφτεῖτε ἀδελφοί καί πατέρες, τί γίνεται εἰς τό ὑπόλοιπον κείμενόν του. Μόνον ὁ κακόδοξος τίτλος τῆς Κυκκώτικης Εἰσηγήσεώς του ἀξίζει μία διδακτορική διατριβή πρός ἀναίρεσιν αὐτῆς. Γιατί τό λέμεν αὐτό; Νά ἐξηγηθοῦμεν εὐθυτενῶς λοιπόν! Παρ΄ ὅλον πού γιά λόγους ἐπιστημονικῆς καί ἀκαδημαϊκῆς δεοντολογίας ἤ καί «κατ΄οἰκονομίας», ἐπιτρέπεται βέβαια, φιλοσοφικῷ τῷ λόγῳ σέ ἀκαδημαϊκά περιβάλλοντα, ἡ τυπολογική καί τεχνολογική, διατύπωσις, περί τῶν αἱρετικῶν/ἑτερόδοξων ὡς ἀλλογενοῦς τινάς ἐκκλησίας ἤ Ἐκκλησίας.

Ὁ τίτλος τῆς Εἰσηγήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Νικηφόρου εἶναι ὁ ἑξῆς: Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΥΠΩΝ ΚΑΙ ΟΡΩΝ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΝΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΟΡΟΛΟΓΙΑ, ΟΠΩΣ Ο ΟΡΟΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ.[Δεῖτε ΕΔΩ]

Tέτοιου εἴδους ἀκαδημαϊκή «κατ΄οἰκονομία» ὅμως, γιά νά εἴμεθα ἀντικειμενικά δίκαιοι, σαφῶς ἐξ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καί ὄχι ἐκ φανατικῆς ἰδεοληψίας (καθῶς συκοφαντῶσιν ἀνελέητα, συχνάκις, οἱ μεγαλόσχημοι κερκοπίθηκοι Οἰκουμενιστές, πάν ὅστιν τολμήσει νά διατυπώνει ἀποδεικτικά τινά διαφορετικήν ἄποψιν ἐξ αὐτῶν τῶν μεγαλοπρεπῶν χριστιανῶν)  ΣΑΦΩΣ καί ΔΕΝ ἐπιτρέπεται, νά ἐνεργοποιηθεῖ καί νά θεσμοθετηθεῖ, ἐπίσημα ἤ ἀνεπίσημα,  διά τινές Ἐκκλησιαστικές, Ἐκκλησιολογικές, Κανονικές καί Δογματολογικές ΣΥ-ΝΟ-ΔΙ-ΚΕΣ ὁρολογίες. 
 
Ἄν ἐπιτρεπόταν ὑπό τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, τέτοιον πράγμα, γιά ποῖον λόγον τότε, δέν τό ἔπραξαν ἐπί εἴκοσι συναπτούς αἰῶνες, οἱ Ἄγιοι καί Θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, πού κάμποσοι ἐξ αὐτῶν μάλιστα, ἀναντίρρητα ἦτο καί ἐπιστήμονες, ἱερά τέρατα μορφώσεως σέ πολυποίκιλα παντοειδοῦς ἐπιστητά; Δέν εἶναι παράξενον πού δέν ὑφίστατο προδεδικασμένο; Μᾶλλον ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος καί τά κοπέλλια του εἶναι ἐξυπνώτεροι ἐξ ἐκείνων τῶν Ὀρθοδόξων Καθολικῶν πού κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ ἔχυσαν αἷμα διά νά λάβωσιν Πνεῦμα Ἅγιον, δηλ. τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας;


Ποία Ἁγία Οἰκουμενική καί Θεόπνευστος Τοπική Ἱερά Σύνοδος μέ Προέδρους σημαίνοντες Θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἐπί  20 ὁλόκληρους αἰῶνες, ἀνεγνώρισαν σέ Συνοδικά Κείμενα, ἔστω καί κατ΄οἰκονομία, τούς ἑτεροδόξους καί αἱρετικούς, ὡς μία ἀκόμη ἤ καί ἄλλες διάφορες Ἐκκλησία/Ἐκκλησίες; Παρακαλῶ τούς πλέον εἰδικούς ὅπως μού παραθέσωσιν ΜΙΑΝ μόνον περίπτωσιν.
 
“ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ” δέν ἐθεσμοθετήθει τέτοιον ἀντιεκκλησιαστικόν καί ἀντιευαγγελικόν πράγμαν. Διότι κάθε Σύνοδος, ἔχει τήν ὑποχρέωσιν, ὅπως ἀκολουθεῖ πιστῶς εἰς τά Ἐκκλησιολογικά καί Δογματολογικά χνάρια πασῶν τῶν ἁγιοΣυνοδικῶν προηγουμένων Της. Πράγμα πού προφανῶς εἰς τήν ἐν Κολυμπαρίῳ ψευδοΣύνοδον, ἐπροσπεράσθην καί ἀνετράπην, ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ καί ΑΝΤΙΣΥΝΟΔΙΚΩΣ, μιᾶς καί ἐκυριάρχησεν τό αἱρετίζων Μεταπατερικόν πνεῦμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δηλαδή πιό ἁπλᾶ: ὑφιστάμεθα πλέον καί θεσμικῶς, τήν σατανική τυραννία, τῆς  Νεοβαρλααμίζουσας καί μετα-Πατερικῆς θεολογίας, μία φιλοσοφίζουσα καί Σχολαστική θεολογία, ξένη καί ἀπόβλητη, ἐξ ὀρθοδόξου ἐπόψεως, βαθιά ἐπηρεασμένη ὑπό τινῶν πλανεμένων καί αἱρετικῶν προσωπικοτήτων καί ἰδεοληπτικῶν ἑτερόδοξων ρευμάτων.
 
ΟΥ-ΔΕ-ΠΟ-ΤΕ εἰς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιαστική Ἱστορία 21 αἰώνων, εἰς τήν ὅλην Ἱστορία τῶν Δογμάτων καθῶς καί εἰς τά περί τῆς  γραπτῆς καί ἄγραφης Ἱερᾶς Παραδόσεως τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, δέν ἐτολμήθην ἀσεβῶς καί δυσσεβῶς, νά εἰσαχθεῖ, τέτοιος εἰδεχθῆς, κακόβουλος καί σατανικός νεολογισμός, δῆθεν “κατ΄οἰκονομία” σέ Συνοδικά Κείμενα, ἤ, καί σέ Συνοδικά ἀποφασισθέντα. Διά ποιόν ἀκριβῶς λόγον;


Διότι ἐν ἄλλες λέξεσιν: αὐτοκτονεῖ ἔτσι ὀμᾶ, ἤ αὐτοτραυματίζεται καί αὐτοὑποσκάπτεται, ἡ Πατερική Ἀποκλειστικῆ Ἐκκλησιολογία καί Θεολογία τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Μέ ἄλλα λόγια ἡ Ἀρχή τῆς Οἰκονομίας δέν δύναται νά ἐφαρμοσθεῖ, ἀπροϋποθέτως, καί εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐμπειρικῆς Δογματικῆς καί Ἐκκλησιολογίας . Τό ὅτι κάτι ἔγινε καθιερωμένον εἰς τά ἀκαδημαϊκά σπουδαστήρια καί τίς καθηγητικές ἔδρες τῶν καθηγητῶν τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν μας, δέν τό καθιστά αὐτομάτως καί ὡς Ἐκκλησιαστικόν Ἔθος καί παράδοσιν. Ἔλα ὅμως πού ἐπιτήδεια μᾶς σερβίρωσιν τόν ὅρο “Ἐκκλησία” , μιᾶς ἐπεκράτησεν καί ἐμπεδώθην εἰς τά ἀκαδημαϊκά ἔδρανα, πρό καιροῦ, διά τινές ἑτερόδοξες καί αἱρετικές κοινότητες. Ὅμως νά τονισθεῖ, ὅτι οἱ προϋποθέσεις καί τά κριτήρια τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, εἶναι ἡ διανοητική ἔρευνα καί ἡ μελέτη  τῆς κτιστῆς πραγματικότητος, καί ὄχι ἡ ἐμπειρία τοῦ Ἀκτίστου. Χωρίς αὐτό νά σημαίνει, ὅτι ἕνας προπτυχιακός ἤ μεταπτυχιακός ἤ καί διδάκτωρ φοιτητής τῆς Θεολογίας ἤ κ.ἄ. οὐμανιστικοῦ ἐπιστητοῦ, πού συμμετέχει ἐνεργῶς, καί ἐν πλήρει αἰσθήσεσιν, εἰς τά ἱερᾶ Μυστήρια τῆς Μίας Ἁγίας Ἀποστολικῆς Καθολικῆς καί Πατερικῆς Ἐκκλησίας, πολλῷ μᾶλλον καί μισθοφόρος Καθηγητής, ὅτι εἶναι ἄγευστοι ἤ ὅτι δέν δύνανται νά μετέχωσιν τῆς Καθαρτικῆς, Φωτιστικῆς καί Θεοποιοῦς Χάριτος. Γι΄ αὐτό τό λόγον δυνάμεθα νά ὁμιλοῦμεν, καταχρηστικῶς, περί Ἀκαδημαϊκῆς Θεολογίας καί Χαρισματικῆς Θεολογίας. 
 
Βασικώτατη Κανονική, Δογματολογική καί Ἐκκλησιολογική προϋπόθεσις, ἀποδοχῆς ἤ τῆς μή ἀποδοχῆς, τῆς ἐν λόγῳ ληστρικῆς προσπάθειας, διαβολικῆς ἐμπεδώσεως καί προσηλυτισμοῦ μας, ἐπί τινάς ἀποκλίνουσας καί ἀντι-Κανονικῆς δῆθεν “κατ΄οἰκονομίας” καθῶς καί «Διπολικῆς Ἐκκλησιολογίας» made in Vicarius Antichristi  εἶναι νά τήν ἐπικυρώσει ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ τό Θεοφρούρητον Χριστώνυμον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ταπεινός Κλήρος καί Λαός τοῦ Θεοῦ.
 
Ἄρα συνεπῶς: ἀναμένεται πλέον, ἕνα τεράστιον τσουνάμι ἐνεργοποιήσεως, τῶν ἁπανταχοῦ Οἰκουμενιστῶν, ὅπως μᾶς πείσουν μέν πάν μέσῳ, ὅπως ἀποδεχθῶμεν ὑποχρεωτικῶς, τά Ληστρικᾶ ἀποφασισθέντα ἐν Κολυμπαρίῳ, δηλ. τά περί τῆς Νέας Φαναριω-βατικάνειου Ἐκκλησιολογίας τοῦ Αἱρετικοῦ Πατριάρχου τῆς Παλαίφατου Ρωμῃοσύνης μας.
 
Εἰς τό πρῶτον σημεῖον τοῦ ὁ Σεβ. Κύκκου κάνει ἄτοπον καί ἄλογον ἀναφορά τοῦ  θεολογικοῦ ὅρου “Ἐκκλησία” μέ τόν ἑξῆς ἀπαράδεκτον τρόπον: «ὅτι ἡ ἔννοια τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας ἔρχεται σέ ἀντίφαση καί ἀντίθεση μέ τήν πραγματικότητα τῶν πολλῶν Ἐκκλησιῶν». Ὁ Δογματολογικός, Κανονικός καί Ἐκκλησιολογικός Ὅρος τῆς Νύμφης Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἑνός Σώματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ (μέ Κεφαλίν τόν Ἵδιον), δέν ὑπόκειται εἰς τινά τεχνολογική  διαπραγμάτευσιν ὑπό τό καθεστῶς τινᾶς νόθας καί ἐπίπλαστης αἱρετικῆς Ἐκκλησιολογίας. Ὅσοι μελετῶμεν συγκριτικῶς τίς ἑτερόδοξες καί αἱρετικές Ἐκκλησιολογίες, ἐντοπίζωμεν ἀνέτως τά ψευδώνυμα παραμύθια τῆς “Διπολικῆς Ἐκκλησιολογίας”. Ἐν τῆ ἐρυθρᾶ μελάνῃ τῶ ὑπογραμμισθέν σημεῖον μας, ὁ Σεβ. Κύκκου, παραβιάζει τήν Ἀρχή τῆς Λήψεως τοῦ Ζητουμένου. Διά τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί τά ἐνεργᾶ Μέλης Της, τόσον κατ΄οἰκονομία (;!) ὅσον καί κατά τήν ἀκρίβεια, δέν ὑφίστατο ἄλλη τινά Ἐκκλησιολογική πραγματικότητα πέραν Αὐτῆς τοῦ Μυστηρίου τῆς Ὀρθοδοξου Ἐκκλησίας. Ἐπιπροσθέτως δέν δύναται ΚΑΘΟΛΟΥ, ἔστω καί σάν “κατ΄οἰκονομία”, νά γεννηθῶσιν καί νά πολλαπλασιασθῶσιν ἄλλες Ἑτερόδοξες ἤ καί Χριστιανικές Ἐκκλησίες. Τά ὑπόλοιπα σημεία εἰς τό πρῶτον σημεῖον του εἶναι καλά καί ὀρθόδοξα.
  • Στό δεύτερον σημεῖον, ἐντοπίζω τό ἑξῆς πρόβλημα: «ὡς οἱ ὑπό τοῦ Θεοῦ ἐμπεπιστευμένοι θεματοφύλακες τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτῆς παρακαταθήκης (…) καί τή διαφυλάττουν ἀλώβητη». Τά περί τῶν δῆθεν «θεματοφυλάκων» δέν εἶναι ἀπαρασάλευτα, ἄτρεπτα καί ἀλάθητα, πολλῷ μᾶλλον δέν εἶναι ἐσσαεῖ δεδομένα. Κατά τήν Ἱερᾶ Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, σύμφωνα μέ τούς θεοείκελους Ἁγίους (καί οὐχί ἀθλίους ἤ ἀγρίους) Πατέρες καί τήν Ἁγία Γραφῆν, ἔχωμεν ἅπαντες τό ἱερόν δικαίωμα, ὡς ἁπλοί Χριστιανοί, Κληρικοί καί Λαϊκοί, ἔχωμεν τήν ἠθική ἀρμοδιότητα ὅπως ἐξερευνοῦμεν ἀνάμεσά μας ποιός εἶναι ὀρθόδοξος καί ποιός κακόδοξος μηδενός ἐξαιρουμένου. Καί πάλιν ὁ Σεβ. Κύκκου, παραβιάζει, τήν Ἀρχή τῆς Λήψεως τοῦ ζητουμένου, μιᾶς καί προτάσσει, ἀτελέσφορα καί ἀδιάλειπτα, ὡς δεδομένον, κάτι τό ὁποίον κατά βάσιν εἶναι τό κατ΄ἐξοχήν ζητούμενον. Παραθεωρεῖ ἤ ἀποσιωπεῖ δηλ. τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία καθῶς καί τάς Γραφάς πού μᾶς διδάσκωσιν συνεχῶς: ὅτι οἱ “ἐμπεπιστευμένοι θεματοφύλακες”, ἦτο καί εἶναι οἱ κατ΄ἐξοχήν μειοδῶτες κατά τῆς Πίστεως.
  • Στό τρίτον σημεῖον τοῦ Σεβ. Κύκκου, ἐντοπίζω ἕνα ἀκόμη Ἐκκλησιολογικό πρόβλημα, διότι γράφει ἐπί λέξει: «καί οἱ Ποιμένες της οὔτε εἰς μίαν ἐκ τῶν πολλῶν ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν ὑποβιβάζουν, ἀλλά οὔτε καί στή θεωρία τῶν κλάδων τήν ἐντάσσουν». Εἶναι φανερόν πλέον, ὅτι ὁ Σεβ. Κύκκου παίζει ἄγρια οἰκουμενιστικά παίγνια καί μέ τήν ὑπομονή τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ὑφίστατο ἤ ὄχι, ἀντίφασις ἐν τοῖς δογματολογικοῖς καί ἐκκλησιολογικοῖς ὅροις «Ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες»; Δύναται  τουλάχιστον νά μᾶς ὁρίσει μέ πάσαν σαφήνεια τί σημαίνει ὁ θεολογικός ὅρος “ἑτερόδοξοι”; Πολύ τό ἀμφιβάλω! Διότι προφανῶς μπορεῖ νά ὑπονοεῖ τό σχήμα: ἑτερόδοξος=αἱρετικός. Μπορεῖ καί νά μή ἐννοεῖ ὅμως αὐτό, ἀλλά κάτι ἄλλον. Ὁ ἁπλός ἄνθρωπος ὅμως, ὁ βιοπαλεστής καί ἡ νοικοκυρά, θέλωσιν πάσα ἁπλότητα καί κρυστάλλινη σαφήνεια, στά θέματα τῆς Πίστεως, μιᾶς καί δέν ἔχωσιν, ἅπαντες, τό ψευδο-χάρισμα τῆς Μαντικῆς Τέχνης. Δύναται δηλ., καί ἐκ πρῶτης ὄψεως, νά ἐννοηθεῖ καί νά σταθεῖ, λογικῶς ἤ καί θεολογικῶς, ὡς  “Αἱρετικές Ἐκκλησίες”; ΟΧΙ βέβαια! Ἐ τότε; Ἄρα συνεπῶς, δέν μᾶς ὁρίζωσιν οὔτε κἄν μᾶς ἀποσαφηνίζωσιν, ἐπί σκοποῦ, τί ΑΚΡΙΒΩΣ ἐννοῶσιν μέ τόν προσδιοριστικόν καινοφανή Ἐκκλησιολογικόν Ὅρο: “Ἑτερόδοξοι”. Ἐπίσης, ἄν θέλωμεν πιστεύωμεν, τά περί θεωριῶν. Μπορεῖ νά μή θεωρεῖτε τήν Μία Ἐκκλησία, ὡς μία ἐκ τῶν πολλῶν Κλάδων, ἀλλά τά πιό ἐπάνω εἶναι φανερᾶ, σέ εἰδικούς τῆς Ἐκκλησιολογίας, ὅτι ἐμπίπτωσιν εἰς τήν αἱρετική Θεωρία τῆς “Διευρυμένης καί Διηρεμένης Ἐκκλησίας”. Εἰς τήν Παπική Ἐκκλησιολογία λ.χ. πού διαθέτει μίαν πολυδαίδαλον σατανική, ἐπί τινῶν Ὁμόκεντρων Κύκλων Ἐκκλησιολογίαν, πού περιλαμβάνει, τήν παπική “Ἀποκλειστική Ἐκκλησιολογία” μετά τῆς “Διευρυμένης Ἐκκλησιολογίας” στούς μή παπικούς! Ἀλλά καί μία ἄλλη ἐπιπρόσθετως, τρίτη Θεωρία, περί τῆς φραγκοπαπικῆς Ἐκκλησιολογίας τῶν ἀλλόθρησκων!! Τό Βατικανόν ἔπλασεν σωρηδόν “Ἐκκλησιολογικές  Θεωρίες” (!!!) τόσον γιά “ἁγίους” ὅσον καί διά “ἀγρίους”! Ἀκολουθεῖ μέ πιθηκίστικον τρόπον τό Οἰκουμενιστικόν Φανάριον, νά μιμηθεῖ τά πιό πάνω, ἄνευ τινάς ἐξουσιοδωτήσεως ἐκ τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. 
  • Στό ἴδιον τρίτον σημεῖον, γίνεται ΠΑΝΤΕΛΗΣ διαστροφή τοῦ Γραφικοῦ χωρίου «ἵνα πάντες ἕν ὥσιν». Ὁ Χριστός μας, οἱκονομοῦσε σαφῶς, τούς αἱρετικούς, τούς ἁμαρτωλούς καί ἀπίστους, μέ τήν ἀναντίρρητον καί ΚΥΡΙΑ προϋπόθεσιν τῆς ὀρθῆς ἐν Χριστῶ Μετανοίας, τῆς ἐθελούσιας ἐπιστροφῆς ἐν Χριστῶ καθῶς καί τῆς ὀρθής Πίστης πρός τό Θεανδρικόν Πρόσωπόν Του. Στόν Οἰκουμενιστικόν Διάλογον, ἅγιε Κύκκου, δέν ζητεῖ τό Οἰκουμενιστικόν Πατριαρχεῖον, ΠΟΥΘΕΝΑ, ὅπως γίνει ὀρθή καί ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφῆ τῶν Ἑτερόδοξων καί Αἱρετικῶν, ἐν τῆ Φίλῃ Ὀρθοδοξίᾳ, πολλῷ μᾶλλον μπαίνωσιν καί τινά “φαναριώτικα” καμώματα, ἐξάπαντος ἀντιχριστιανικά ἐμποδία, ὅπως παύσωμεν νά δεχώμεθα ἑτερόδοξους προσήλυτους, ὡς κατηχούμενους, διά Κανονικόν καί Ἅγιον Βάπτισμα, μιᾶς καί ἐφαρμόζωσιν τινά ἄλλην ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ παραοικονομία στούς ἀβαπτίστους Αἱρετικούς . Ἐκτός κι ἄν ὑφίσταντο ἅγιε Κύκκου, ΔΥΟ εἰδῶν Βαπτίσματα; ἝΝΑ π.χ. εἰς τήν Ὀρθοδοξία καί ΕΝΑ ἄλλο εἰς τόν Μονοφυσιτισμόν; Καί ἕνα ΤΡΙΤΟΝ εἰς τόν Λουθηροκαλβινισμόν; Καί ἕνα ΤΕΤΑΡΤΟΝ εἰς τόν Οὐνιτισμόν; Καί ἕνα ΠΕΜΠΤΟΝ εἰς τόν Παπισμόν; Καί πάγει λέγοντας τό τραγελαφικόν Παραμύθι τῆς Θεωρίας τῶν «ἄπειρων Κλάδων» τινᾶς κακοδόξου καί πολύπλοκης Ἐκκλησιολογίας. 
  • πιμένομεν εἰς τό τρίτον σημείον: γίνεται κατά τήν ἄποψίν μας, ἀλλοίωσις τῶν Ἁγιοπνευματικῶν ποιμαντικῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, μιᾶς καί δέν ἀναγνώρισε ποτέ του, ὡς “Ἑτερόδοξον Ἐκκλησία“, πολλῷ μᾶλλον δέν ἐκκλησιοποίησεν, τούς ἀλλόθρησκους καί αἱρετικούς τῆς ἐποχῆς του, πράγμα τό ὁποίον γέγονε ἐν τῷ Κολυμπαρίῳ. Διά τό  παράδειγμα, περί τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, φέρνωσιν, ἄτοπον καί ἄστοχον, λογικοφανέστατον μέν, συγκριτικόν παράδειγμα, ἐν σχέσει βέβαια πάντοτε, καί σημεῖον ἀναφορᾶς, τήν Συνοδική ἀπόφανσιν ἐν Κολυμπαρίῳ περί τῆς ἀναγνωρίσεως τινῶν “Ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν“. Ὁ Μέγας Ἅγιος Βασίλειος καί ἡ Μεγάλη Ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, ΔΕΝ ἀνεγνώριζαν τινές φιλοσοφικές ἤ καί θεολογικές θεωρίες, δηλ. τίς κακοδοξίες καί τίς αἱρέσεις ἄλλων τινῶν, ὡς “ἐπιπρόσθετον Ἐκκλησίαν” ἀλλ΄ΟΥΤΕ ἀνεγνώρισαν ἄλλα ἁγιαστικά, καθαρτικά καί θεοποιᾶ  Μυστήρια Ἐκτός τῆς Μίας Ἁγίας καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, σέ τινές ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ ἑτερόδοξους, σχισματικούς καί αἱρετικούς/αἱρεσιάρχας, κατά πως ἀφήνει μᾶλλον νά ἐννοηθεῖ  ὁ ἅγιος Κύκκου. Διότι ἄν ὄντως ἔπρατταν, τέτοιον πράγμα, γιατί τότε καί ποῖον ἀκριβῶς εἶναι τό πραγματικόν νόημα, νά ἐπιστρέψωσιν  οἱ δῆθεν  “ἀνεγνωρισμένοι” αἱρετικοί μέ τά ψευδο-μυστήρια των, εἰς τήν Μία καί Ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου; Ἐξάπαντος, σαφῶς καί ἡ Ἐκκλησία ἐν Συνόδῳ, διαθέτει καί δύναται νά ἀποφασίσει, μέ ἐκείνες τίς Ἁγιοπνευματικές καί Ἱεροκανονικές προϋποθέσεις, ὅπως λ.χ. ἐνεργήσει κατ΄οἰκονομία χωρίς νά προσβάλλει τήν ἀκρίβειαν, διά ὅσους, σαφῶς, ἐμπροϋπόθετα, ἐπιθυμῶσιν νά ἐπιστρέψωσιν σέ Αὐτήν. Ποιοί νῦν ἑτερόδοξοι, ἀλλόθρησκοι καί αἱρετικοί/αἱρεσιάρχες τῆς Οἰκουμενιστικῆς Κινήσεως τῶν ἀκατάσχετων ψευδοΔιαλόγων, ἔχωσιν ὡς αἴτημα, ὅπως ἐγκαταλείψωσιν αὐτόβουλα τάς κακοδοξίας των, καί ἐπιστρέψωσιν, εἰς τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Ὑφίστατο ἔστω ΜΙΑ τέτοια περίπτωσις τινάς ἑτερόδοξης κοινότης; Μία! Καί ὄχι δύο ἤ καί ἄλλες πολλές. Ἐπίσης, τό ἄτοπον ἔγκειται, ὅταν εἰς τήν Οἰκουμενική Κίνησις διαλέγονται οἱ Ὀρθόδοξοι, μέ νοσηρές προϋποθέσεις, λ.χ. μέ αἱρετικούς/αἱρεσιάρχες Προτεστάντες, πού εἶναι εἰκονομάχοι! 
  • Τέταρτον. Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, κατεδίκασεν, πολύ ὀρθῶς σημειώνει ὁ Σεβ. Κύκκου, τήν Αἵρεσιν τῆς Εἰκονομαχίας, καί ἔρχονται οἱ Κολυμπαρίῳ Σύνοδικοί, μέσα σαυτούς καί ὁ ἴδιος Σεβ. Κύκκου, ὅπως ἀναγνωρίσωσιν (!), αὐτούς τούς Λουθηροκαλβίνους εἰκονομάχους, ὡς μίαν ἐκ τῶν ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν, ἤ καί Χριστιανικῶν Ὁμολογιῶν, ἤ ἔστω πού συμμετέχει ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία μετ΄αὐτῶν σέ ἀδιάλειπτους ψευδοδιαλόγους εἰς τό Παγκόσμιον Συμβούλιον Προτεσταντικῶν Ἐκκλησιῶν; Τελικῶς, ἅγιε Κύκκου μας, ἔχομεν μπερδευθεῖ, διότι ποῖον ἀπ΄ ὅλα ἔχει τινά Ἀνωτέραν Ἐκκλησιολογική καί Κανονική ἰσχύν διά τῆς ἀνταντίρρητου ἐπικυρώσεως της ὑπό τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας; Οἱ Ἅγίες Οἰκουμενικές Σύνοδοι; Τά Παγκόσμια Συμβούλια τῶν ψευδοἘκκλησιῶν; Τά ψευδοFora καί ληστοΣυνέδρια ἤ καί τῆς “Πανορθόδοξης Συνόδου” ἐν Κολυμπαρίῳ; Ὑφίστατο ἤ ὄχι, καί πάλιν ἀντίφασις ἐν τοῖς ὅροις, ὅταν ἔχει καταδικασθεῖ, τελεσιδίκως, ὑπό Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ Αἵρεσις τῆς Εἰκονομαχίας, καί ἐσεῖς μόλις προχθές, ἀνεγνωρίζετε πλέον, θεσμικῶς καί Συνοδικῶς, τάς αἱρέσεις των (!), ὡς ἑτέραν Ἐκκλησίαν;
  • Πέμπτον. Ὁ σεβ. Κύκκου, προτάσσει καί ἀπολυτοποιεῖ τήν Ἀρχή τῆς Οἰκονομίας, σέ δυσθεώρητα ὕψη, διά τήν ἐπικοινωνία μας, μονόδρομα μέ τούς ἑτεροδόξους, ἀλλά μέμφεται ἀδίκως τούς ὁμοδόξους του, ὀρθοδόξους Νεοημερολογῖτες καί Παλαιοημερολογῖτες τῆς Οἰκουμένης, πού ἐπιθυμῶσιν τήν μή ἱερά παρέκλισιν ἐκ τῆς Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς Ἀκριβείας. Αὐτό ἔπρεπε νά ἦτο καί νά τό ἔβλεπεν μέ ποιμαντική καί ἀγαπητικήν ἐπιείκιαν, καί ὄχι σαφῶς νά λοιδωρεί, τό Ὁμολογιακόν φρόνημα τῶν διαμαρτυρομένων ἀγωνιστῶν Χριστιανῶν. Ἀλλά γιά μισό λεπτό, δέν μᾶς προβληματίζει καί τοῦτο: Γιατί τόσες παράδοξες καί ὑπερβάλλουσες, ἀγάπες καί ἔρωτες, μετά τούς ἑτερόδοξους καί ἀλλοθρήσκους, ἑνῶ καθῶς ἔγινε φανερώτατον, ἡ Ὀρθοδοξη Οἰκογένειά μας, βρίσκεται σέ σημαίνουσα διάστασιν καί μᾶλλον στά πρόθυρα τινός ἐκρηκτικοῦ διαζυγίου; Μήπως μετεβλήθημεν σέ Φαριζαίους καί σοῦπερ ὑποκριτές σεβ. Κύκκου; Μήπως ἡ σεβασμιώτητα σας, προτάσσει ἀνεπαισθήτως, τό Ἰησουϊτικόν σατανικόν Δόγμα “ὁ σκοπός ἁγιάζει τά μέσα“; Σημειώνει ἐν τέλει ὁ κ. Νικηφόρος, ὅτι: «ἡ ἀρχή τῆς οἰκονομίας (…) πρέπει νά ἐφαρμόζεται πάντοτε καί στά πλαίσια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Διαλόγου». Μέσα στά πλαίσια τινάς πολυ-αἱρέσεως [τοῦ Οἰκουμενισμοῦ] σεβ. κ. Νικοφόρε, πῶς ἀκριβῶς θά διάγωμεν, νικηφόρως, καί πῶς θά ἐφαρμόσωμεν εὐφυϊῶς, τήν Ἀρχήν τῆς Οἰκονομίας, ὅπως κερδίσωμεν τούς ἑτερόδοξους/αἱρετικούς εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ; Ἀναγνωρίζοντας τάς ἀθεράπευτας αἱρέσεις των, ὡς ὁμοτίμους ἤ καί παρομοίους Ἐκκλησίας; Ὄταν τούς ἀποκρύβωμεν τήν πλάνη καί τήν αἵρεσίν τους. Ὅταν τούς χαϊδεύωμεν τά αὐτάκια τους; Ὅταν ἀλληλευλογῶμεν τά γένια μας, μετ΄ἐκείνων τῶν ἀγένιων καί γυναικοπρόσωπων; Πῶς καί μέ ποῖον τρόπον ἀλλά καί ποιοί εἶναι οἱ καρποί τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Διαλόγου; Ἡ παταγῶδης του ΑΠΟΤΥΧΙΑ; Ὁ Οἱκουμενιστικός  πολυ-αἱρετικός Διάλογος καί Συγκρητιστικός οἶστρος σας, ἔχει ἡμερομηνία λήξεως, ὅπως διάγωμεν ἄλλωστε καί πορευώμεθα ἅπαντες ἐν φθορᾷ…
  • κτον. Ὁ Σεβ. Κύκκου, ὁμιλεῖ, μᾶλλον φλυαρεῖ, περί τῶν Μεγάλων πατέρων, τοῦ Ἁγίου Βασιλείου καί Ἁγίου Ἀθανασίου καθότι περισυλλέγει, ἀριστοτελικῶς, μετα-πατερικῶς καί ἐκλεκτικῶς, τά χωρία πού τόν συμφέρωσιν, νά λέγονται, ἐκ τῶν οἰκουμενιστικῶν χειλέων του. Ἕνα καί μόνον χωρίον-λεχθέν καί γραφθέν ὑπό τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, εἶναι ἀρκετόν κατά τήν ἄποψιν μας, νά ξεθεμελιώσει καί νά γκρεμοτσακίσει, τά σωρηδόν προβηματικά σημεία, τῆς ἀδιάκριτης καί ὑπερτιμημένης, ἐπιλεκτικῶς, Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς Οἰκονομίας. Ὅπου σημειώνει περί τῆς Ἀρχῆς τῆς Οἰκονομίας, ὁ Σεβ. ἐννοεῖ, προφανῶς, τήν παραοἰκονομία τῶν Νεορθοδόξων καί Νεονικολαϊτῶν.
  • βδομον. Κανονικά, ὄφειλεν, ἄν ἤθελε νά ἦτο ἀντικειμενικός καί δίκαιος Ἱεράρχης, νά μᾶς παραθέσει καί ποία ἀκριβῶς εἶναι: ἡ Ποιμαντική Ἀκρίβεια περί πάντων καί πασῶν τῶν “ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν”…! Ἆράγε διά ποῖον λόγον μᾶς ἀποσιωπεῖ τέτοιαν σημαντικήν “λεπτομέρια” ἀλλά ἐπιλέγει νά μᾶς συσκοτίζει μέ τά Νεοφαναριώτικα φληναφήματά του; Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, σεβ. κ. Νικηφόρε, δέν ζητεῖ τόν ψευδώνυμον καί κάλπικον ὅρον “ἄλλων Ἑτεροδόξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν“, διότι τόν ζητῶσιν μιά χούφτα, μάλιστα τῆς μιᾶς χειρός, τινές Ἀρχιοικουμενιστές καί ΑΝΑΞΙΟΙ Κληρικοί. Μήπως τούς γνωρίζετε ἵνα μᾶς ἐνημερώσετε νά προσέχωμεν;
Περί τῆς Κανονικῆς Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς Οἰκονομίας  ὁ Μέγας Βασίλειος, μᾶς διδάσκει, αὐτό τό ὁποίον καί δέν ἐπιθυμεῖ ὁ σεβ. Κύκκου, νά γνωρίσει καλῶς τό Χριστώνυμον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ποῖον εἶναι αὐτό;
 
«Αἱ περί τάς Ἐκκλησίας οἰκονομίαι γίνονται μέν παρά τῶν πεπιστευμένων τήν προστασίαν αὐτῶν, βεβαιοῦνται δέ παρά τῶν λαῶν (PG 32, 860)».


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη


Ἔγραφον* ἐν τῆ 29ῃ Ἰουνίου 2016 μ.Χ. τῶν πανευφήμων καί πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου οἱ τῶ ὄντι τῶν Ἀποστόλων Πρωτόθρονοι ὄχι ὡσάν τίς νῦν καρικατοῦρες…


*Σημαντικόν βοήθημα διά τήν πιό πάνω κριτική συγγραφῆ, ἐχρησιμοποιήθην τό περισπούδαστον καί περίφημον Κανονικόν ἐγχειρίδιον τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Ἀναστασίου Γκοτσοπούλου, “Ἡ Συμπροσευχή μέ αἱρετικούς” (Προσεγγίζοντας τήν Κανονική πράξη τῆς Ἐκκλησίας), ἐκδόσεις: ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ, Θεσσαλονίκη 2009, σσ. 286.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟΝ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΝ (;!) ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ κ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

 





Μεγίστη τραγέλαφος, ἡ ὑπόθεσις, πού κάνει τήν γύρα τῆς μπλοκόσφαιρας, ὅτι ἄκουσον ἄκουσον, ἕνας ταγμένος Ἀρχιοικουμενιστής, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κωνσταντίας καί Ἀμμοχώστου ἀρνήθηκε δῆθεν, νά ὑπογράψει, τό σκανδαλιστικόν κακόδοξον καί γριδῶδες κείμενον: «περί τῶν σχέσεων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τόν ὑπόλοιπον χριστιανικόν κόσμον».

Ἔχω μία ἀπλῆν ὑποψία, μᾶλλον, καί σᾶς τό ἐξολογοῦμαι δημοσίως, ὅτι ἔγινε κάποιον λάθος ἁπλοϊκόν καί λεκτικόν, καί ἀντί τοῦ Σεβ. κ. Βασίλειου,  ἦθελαν νά ποῦν κατά τήν δικήν μας ἄποψιν τό ὄνομα τοῦ Σεβ. κ. Βαρνάβα. Πάντως ἔχει γίνει τά τελευταία εἰκοσιτετράωρα τό πιό “in” καί τό πιό “cool” καλοκαιρινόν ἀνέκδοτον τῆς πλάκας καί δή τῆς  μετα-Συνοδικῆς ἐποχῆς πού ἄφησεν ἡ κακόφημος Ληστρική Σύναξις ἐν Κολυμπαρίῳ.

ΕΚΤΑΚΤΟΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ: Ὅσοι ἀγαπητοί συνάδελφοι μπλόκερς, Κληρικοί καί θεολόγοι καθηγητᾶδες, καθῶς καί ἄλλοι Ἐκκλησιαστικοί ρεπόρτερς, ἤ καί συγγραφεῖς,  διέπραξαν τό μέγα λάθος νά δηλώσουν ἤ καί ἀναδημοσιεύσωσιν, τήν ἐν λόγῳ αὐθαίρετην καί ἔωλην δημοσίευση, μέ τό ὄνομα του Σεβασμιωτάτου Κωνσταντίας κ. Βασιλείου, εἰς τήν λίστα τῶν σύγχρονων Ὁμολογητῶν Ἱεραρχῶν, δηλ. μέ τήν καταφατική  μομφήν ἀλλά καί ἀδιασταύρωτην πληροφορία, ὅτι μετεμορφώθει -ὅλως παραδόξως- ἀπό στυγνός καί ὀρκισμένος Λυκοποιμήν… σέ μέγας Μάρκος Εὐγενικός (!) ἔχετε τήν ὑποχρέωσιν νά τοῦ ἀπολογηθεῖτε δημοσίως, Α-ΠΑ-ΝΤΕΣ, ἕνας πρός ἔνας, διότι τοῦ ἐχαλάσατε, καταφατικῶς, τό αἱρετίζων image του, δηλ. τό καταμπαζομένον καί ἀμαυρωμένον Οἰκουμενιστικόν μητρῶον του, τό ὁποίον καί του μεταβάλατε -σίγουρα ἄθελά σας- καί ἐν μιά νυκτί, σε τινά ὀρθόδοξον καί καλόδοξον ὁμολογητήν Ἱεράρχην, ὅπερ παντελῶς ἄτοπον καί τραγελαφικόν, δι΄ ὅποιον σαφῶς γνωρίζει ἀπό κοντά τίς σωρηδόν διαχρονικές καί συστηματικές, ἐξάπαντος Συγκρητιστικές ἐνέργειες τοῦ Σεβασμιωτάτου Κωνσταντίας ἐν Κύπρῳ.

Δόξᾳ τῷ Θεῷ πού ὑφίστατο ἡ μετάνοια… διά ἠμῶν τούς μπλόκερς! Γιά τέτοιους Λατινόφρονες ψευδΕπίσκοπους δέν ξέρω ἄλλο τί νά πῶ… στέρεψαν τά λόγια.

Ὅμως ἀπό τήν ἄλλη, τί ντροπῆς πράγματα εἶναι αὐτά, πού ἐξαναγκάσατε τόν ἄνθρωπον νά βγάλει, ἔκτακτον εἰδικόν ἀνακοινωθέν περί διαψεύσεως τῶν ἐσφαλμένων πληροφοριῶν, πού διεδώσατε μερικοί;

 Ποιός σᾶς ἔδωσε κύριοι/ες τέτοιον δικαίωμα, νά σπιλώνετε ἀλλοτριωμένες, τιμές καί ὑπολήψεις, ἤ καί νά «κακολογεῖτε» ἐκκλησιαστικές σημαντικές προσωπικότητες, καί δή τέτοια τεράστια (!) ἐπισκοπικά, ἀνδρείκελα καί φερέφωνα, τοῦ ἀμερικανοκίνητου καί Ἐπισκοπομονιστικοῦ Φαναρίου;

Συνεχίστε ἀδελφοί καί πατέρες, ἐπάξια τό ἀντιοικουμενιστικόν ἔργον σας, ἀλλά πλέον, μέ αὐστηρά ἀντικειμενικόν τρόπον. Μή πληγώνουμεν ὅμως, ἀδίκως, τούς σεπτούς μητροπολῖτες μας πού ἀγρυπῶσιν πῶς καί μέ ποῖον διφορούμενον τρόπον θά ἀλλοιώσουσιν τήν Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας.

Εἶναι ἀνεπίτρεπτα πράγματα, ἄνθρωποι σοβαροί, νά βαφτίζωμεν, τό ἀρνί γιά λύκο, καί τόν λυκάνθρωπον προβατάνθρωπον. Δέν ξέρω ἄν μέ τήν σημαντική πρόοδον τῆς Βιογενετικῆς καί Βιομηχανικῆς, ἄν προέκυψεν, τινά παράδοξη κλωνοποίησις, λύκου μετά τινάς κοκκινοσκουφίτσας, καί βγαίνει in vitro  τινά ὑβριδικόν κοκκινολυκοσκουφίτσα! Ἐξάπαντος τέτοιου εἴδους παραμύθια τῆς συμφορᾶς, μᾶλλον πρόκειται, νά ξαναγραφῶσιν μέ νεοεποχήτικες ἐκδοχές, διότι ἔτσι ὅπως καταντήσαμεν, ἐξάπαντος εἰς τά ἐκκλησιαστικά πεδία ἐν ἔτει 2016 μ.Χ., τό προσυπογράφω, μέ τήν ἐπιστημονική μου ἱδιότητα μάλιστα, ὅτι δύνανται οἱ κατά τά φαινόμενα σεβάσμιες κοκκινοσκουλίτσες (Σκούλοι=Παφῖτες) νά καταβροχθήσωσιν ἀνέτως τινά λυκόν.

  • Τό Ἱστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ» κατά τῆν 1ην Ἰουνίου 2016 δημοσίευσεν εἰδικόν δοκίμιον μέ τίτλον: ΠΟΙΑ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ» ΣΥΝΟΔΟΝ; Στό ἐν λόγῳ κείμενον καταγράψαμεν ἐν δυνάμει, μέ πάσα σαφήνεια, τήν προσωπικήν ἄποψίν μας διά τόν «σκοτεινόν ρόλον» τοῦ Μητροπολίτου Κωνσταντίας μιᾶς καί διοργάνωσεν τινά Θεολογική Ἡμερίδα εἰς τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Κύπρου, ἵνα προπαγανδίσει καί προετοιμάσει, τό ἔδαφος, διά τήν δῆθεν «Πανορθόδοξην Σύνοδο» τῆς Κρήτης. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Ἐπίσης τό Ἱστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»  κατά τήν 8ην Ἰουνίου 2016 ἐδημοσίευσεν εἰδικόν ἀντιρρητικόν δοκιμίον μέ τίτλον: ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΟΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. Καί πάλιν ἐκαταγράψαμεν τήν ἄποψίν μας, κατά τῶν κακόδοξων ἐνεργειῶν τοῦ Σεβ. Κωνσταντίας κ. Βασίλειου.  [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Ὠστόσον, κατά τήν 14ην Ἰουνίου 2016 λαμβάνομεν προσωπικῶς, ἐκ τοῦ ἡλεκτρονικοῦ μας ταχυδρομείου, εἰδικόν, ἀντιρρητικόν, σφόδρα ἀντιοικουμενιστικόν καί τινά σημαντικόν θεολογικώτατον κείμενον, ὑπό τινός ἐκλεκτοῦ καί ἐνεργοῦ μέλους τῆς Παγκυπρίου Ἐνώσεως Θεολόγων (ΠΕΘ) καί σοβαροῦ στελέχους καί συνεργάτου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, τοῦ θεολόγου/ἐκπαιδευτικοῦ κυρίου Γεωργίου Κυριάκου, τό ὁποῖον κείμενόν του, ἐδημοσίευσεν, ὡς ἀποκλειστικήν εἴδησιν τό Ἱστολόγιον “ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ” μέ εἰδικόν τίτλον: «ΣΤΗΜΕΝΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ» Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ « ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ» ΣΥΝΟΔΟ. Τό ἐν λόγῳ  καταπληκτικόν δοκίμιον τοῦ κ. Γ. Κυριάκου ἦρθε στά μέσα τοῦ Ἰούνιου, καί ἐπιβεβαιώσεν πανηγυρικῶς, ὅσα ἑγράφαμεν ἀρχές τοῦ Ἰουνίου κατά τῆς ἔντονης προπαγανδιστικῆς προεργασίας ἐκ τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν τῆς νήσου Κύπρου. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Tελικῶς, κατά τήν 9ην μέ 10ην Ἰουνίου, ὁ ὑπογράφων, παρακολούθησε προσεκτικά τινά εἰδικήν τηλεοπτικήν συνέντευξη τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Νέας Ἰουστιανιανῆς κυρίου Χρυσοστόμου τοῦ Β΄, εἰς τό ΡΙΚ, ὅπου καί ἐκατέγραψα, κριτικῶς, τίς προσωπικές ἐντυπώσεις-ἀντιρρήσεις μου. Ὅσα ἐδιακήρυξεν ὁ μακαριώτατος Κύπρου εἶναι ταυτούσια μέ τά πιστεύω τοῦ σεβασμιωτάτου Ἀμμοχώστου. Δηλαδή πλάνες καί αἱρετικές δοξασίες. 
  • Ἐκείνες τίς ἡμέρες, ἐκδώθην μάλιστα τινά εἰδικόν ΑΝΥΠΟΓΡΑΦΟΝ ἀνακοινωθέν, ὑπό τῆς “Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου”, [μᾶλλον δεσποτικῶς, ὑπό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καί ἄνευ τῆς σύμφωνης γνώμης τῶν πολλῶν ἄλλων Ἱεραρχῶν] καθότι ἄρχισαν οἱ ἀποκαλυπτικές δημοσιεύσεις πού πέντε (5) Αὐτοκέφαλα Πατριαρχεία, Πρεσβυγενῇ καί Νεοπαγῇ, ἀπεφάσισαν ὅπως, ἀσκήσουν τινά πίεση πρός τήν Ἐκκλησία τῆς Κων/Πόλεως, ὅπως  ἀναβληθεῖ προσωρινῶς, ἡ Σύνοδος κορυφῆς τῶν Προκαθημένων ἐν Κολυμπαρίῳ. Σχολιάσαμεν ἐκτενῶς καί τά δύο ζητήματα εἰς τόν προσωπικόν ἱστοχῶρον μας. Tό ἀντιρρητικόν δοκίμιόν μας ἔχει δημοσιευθῇ τόσον εἰς τό προσωπικόν ἡμερολογιακόν χῶρον, τοῦ Ἱστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», μέ τίτλον ΣΧΟΛΙΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Β΄ καί ἐπισήμως, δημόσια, εἰς τήν ἐβδομαδιαίαν Ἑλληνική καί μάχιμον Ἐκκλησιαστικήν ἐφημερίδα ὁ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» μέ εἰδικόν τίτλον: «ΝΑΙ εἰς τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν! ΟΧΙ εἰς τά μυστήρια τῶν ΓΟΧ!» εἰς τό μόλις φρεσκώτατο φύλλον πού μόλις ἐκυκλοφόρησεν πρό ὁλίγων ἡμερῶν. [Δεῖτε ΕΔΩ ἀλλά καί ΕΔΩ]
  • Δέν δύναμαι ὅμως παρα ταύτα, νά ἀντιληφθῶ καλῶς, τήν λεπτώτατην εἰρωνία, τοῦ ἀγαπητοῦ θεολόγου ἐξ Ἀμερικῆς, κύριου Παναγιώτη Τελεβάντου τοῦ Κυπρίου, ὅταν ἐρωτά ρητορικῶς: «Αν όντως ο Πανιερότατος Κωνσταντίας δεν υπέγραψε το κείμενο δεν φαίνεται λογικό να το έκανε για τους λόγους που οδήγησαν τους υπόλοιπους επισκόπους να το πράξουν. Μήπως το ήθελε ακόμη πιο οικουμενιστικό;» [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ]


Σαφῶς καί θά τό ἤθελεν πιό οἰκουμενιστικόν! Ὑπήρχε τινά φροῦδα ἐλπίδα ὑπό τινῶν ρομαντικῶν τύπων, ὅτι θά τό ἤθελεν ὀρθόδοξον καί ὁμολογιακόν; Ἀστεία πράγματα καί καλόν τό ἀμερικάνικον χιούμορ. Ἔχομεν ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνη, εἰς τήν χαλκέντερη γραφίδα, τοῦ ἀξιότιμου κυρίου Π. Τελεβάντου διά τίς αἰχμηρές καί (τε)λεβέντικες μαχαιριές πού μπήγει, δικαίως καί διακριτικῶς, κατά ἐγνωσμένων Αἱρετικῶν καί τετυφωμένων Ἀρχιοικουμενιστῶν καί δή κατά τοῦ δυστυχοῦς Σεβ. Κωνσταντίας, Σεβ. Μεσσηνείας, κ.ἄ.

Δέν ἔχομεν ἐμπιστοσύνη ὅμως, κατά ὅσων ἀδιακρίτως, καταγράφει καί εἰκάζει, κατά τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Βασιλείου Βουλουδάκη καί κατά τοῦ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ” μιᾶς καί εἶναι, ἀναπόδεικτες φαντασιολογικές μεθοδεύσεις καί σοφιστίες, ἐξ ἰδιοτελῶν μᾶλλον κινήτρων.

Πάντως δέν μπορῶ βρέ ἀδελφοί/ές νά τό συνειδητοποιήσω ἀκόμα, ὅτι ἐγκωμιάσθην ὁ Σεβ. Κωνσταντίας κ. Βασίλειος, ὡς νέος «Μάρκος Εὐγενικός» ἤ καί «Μάξιμος Ὁμολογητής» τῆς Ὀρθοδοξίας, διότι θά ἦτο ἕνα ἀπό τά νεκραναστάσιμα θαύματα τῆς Κύπρου. Προσέξτε ὅμως νά δεῖτε λυκοποιμαντική θρασύτηταν! Μόλις ἔσπευσαν νά τόν ἐγκωμιάσωσιν, ἐν ἀφελώτητι καρδίας, ὡς τέτοιον  καλόν καί ἱερόν ἄνδρα, ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΝ, ἔσπευσεν ἄρδην ἐνοχλημένος, ὑπό τινός πονηροῦ καί ἀκαθάρτου πνεύματος, ὅπως διαψεύσει (!) ὁ ἀθεόφοβος καί ἀνάξιος ἐπίσκοπος τίς χαρές καί τά πανηγύρια τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν διό καί ἐλυπήθην σφόδρα μέ τήν χαρά τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας… τοῦτος εἶναι ὁ ἀρχιπανηγυρτζῆς τοῦ Κολυμπαρίου καί τῆς κατεχόμενης Ἀμμοχώστου μας, καί μᾶς ἐπιβεβαιώσεν ὅτι, ἦτο, εἶναι καί θά παραμείνει, φανατικός ζηλωτῆς τινῶν ὑψηλῶν Ἐκκλησιαστικῶν προσώπων, ἀντί γιά φύλαξ και ταγός τῶν ἱερῶν θεσμῶν, ὅπερ καί ἀποδείχθην ρητῶς καί κατηγορηματικῶς καί ἄριστον κοππέλιν καί ὑπήκοος τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχου καί Πάπα τῆς Νέας Ρώμης ἐν Κωνσταντινουπόλει. 

Διότι, οἱ οἰκουμενιστές ἔχωσιν τέτοια διεστραμμένη τάσιν, νά διαβάλλωσιν καί νά ἀλλοιώνoυσιν πάν ὅτι ὀρθόδοξον βρεθεῖ ἔμπροσθεν τους. Τούς λαλεῖς περί Οἰκουμενικῆς Κινήσεως καί τούς τρέχωσιν τά σάλια λές καί ὁμιλεῖς περί cheese cake…! 

Ὁ Θεός νά ἐλεήσει πάντως τούς δυστυχεῖς ἀδελφούς μας, διότι εἶναι, πράγματι, τό πλέον φοβερώτερον πάθος ἀπ΄ ὅλα τά γνωστά θανάσιμα ἁμαρτήματα πού ἐγνώρισεν ἡ ἀνθρωπότης. Πρέπει νά μάθομεν τελικῶς  νά κλαίμεν γοερῶς εἰς τάς ἐλλειματικάς προσευχάς μας περί τούτων τῶν ταλαίπορων κληρικῶν καί θεολόγων, μιᾶς καί μέ τά Πατερικά ἐπιχειρήματα καθῶς καί μέ τήν ἔλλογη ἤ καί ἀποδεικτική ἐπιχειρηματολογία μας, ΔΕΝ πείθωνται ΚΑΘΟΛΟΥ, δυστυχῶς, καί κυρίως οἱ ἄκρως πεπλανεμένοι, βεβυθισμένοι καί μεμεθυσμένοι πολυ-αἱρετικοί νόες. Ἔτσι συνεπῶς, μᾶλλον ματαιοπονοῦμεν ἤ καί πονούμεν εἰς μάτην… ἀπό τό γράψιμον. 

Ἤ μᾶλλον, γράφομεν κυρίως ἔμπονα, ἵνα προλάβομεν τό ΕΝΑ καλοπροαίρετον ἀλλά καί ἀποπροσανατολισμένον Λογικό πρόβατο πού βρίσκεται καθαρά, σέ πνευματική σύγχυση, ἐλέω τῶν ἀλλεπάληλων ἀντιφατικῶν καί πολυδαίδαλων διαδικτυακῶν μηνυμάτων πού βομβαρδιζώμεθα συνεχῶς, ἅπαντες οἱ χρῆστες τοῦ διαδικτύου. Μή ξεχνάτε φίλοι/ες ἱστολόγοι, ὅτι ὁ Σεβ. κ. Βασίλειος, διοργάνωσε τινά Θεολογική Ἡμερίδα μετά τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καί τῶν τσιρακίων αὐτοῦ, καί λοιδωροῦσε, καταλαλοῦσε, κατέκρινε καί συκοφαντοῦσε, γενικῶς, τά Ἐκκλησιαστικά καί Θεολογικά Ἱστολογια… αὐτά πρός γνῶσιν διά νά μάθωμεν μέ τί σόϊ Κληρικαλιστές ἔχωμεν νά κάνουμε. 

Ἐξάπαντος ὁ μητροπολίτης κ. Βασίλειος, θά πρέπει νά ἐννοήσει κάποτε, ὡς ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας, ὅτι ἡ Εὐαγγελική καί Θεανθρωπολογική Ἀλήθεια ΔΕΝ ἐπιδέχεται ὀρθολογική μέτρησιν, δηλ. εἴτε στατιστικῶς εἴτε  μαθηματικῶς εἴτε ἄλλως πως κατά βάσιν τῶν θετικῶν καί οὐμανιστικῶν ἐπιστημῶν. Ὁ ὑλοκρατικός Οὐμανισμός δέν δύναται νά μετρήσει τινές ἀξίες. Δέν μετριέται ὁ δημιουργικός ἕρως μεταξύ τῶν ἀνδρογύνων. Δέν μετριέται ἡ ἀληθινή φιλία μετά τῶν πλησίων. Δέν δύναται νά μετρηθεῖ ὁ ἄπειρως ἕρως μαθητοῦ τινός ὑπέρ τοῦ καθηγητοῦ του. Δέν μετριέται ἡ φιλάνθρωπος καί ἐν Χριστῶ ἀγάπη ὑπέρ τῶν ἐχθρῶν. Δέν μετρεῖται προφανῶς ἡ ἐνυπάρχουσα (πράγμα σπάνιον) ἐρωτική διάθεσις περί τινός ἐπιστητοῦ χόμπι ἤ καί ἐπαγγελματικῆς εἰδίκευσις. Δέν μετρούνται ἡ ἰδανική δημοκρατία, δικαιοσύνη, ἀξιοκρατία, φιλότιμον, εὐαισθησία, κ.ο.κ. Πολλῶ μᾶλλον δέν δύναται νά (ἀνα)μετρηθεῖ ἡ κατ΄ ἐξοχήν Ὑποστατική Ἀλήθεια, ἡ ὁποία δέν εἶναι ἰδέα, οὔτε κίνησις, μηδέν ποσότητα κ.λπ. ἀλλά εἶναι Τό ἀπόλυτα Δυφυσίτικον καί κτιστο-Ἄκτιστον  Δεύτερον Πρόσωπον τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Οἱ Οἰκουμενιστές Κληρικοί καί θεολόγοι, ὑπερτιμῶσιν ἀνόνητα, καί παραδόξως, τήν ποσοτική (ἀνά)μέτρησιν λές καί βρίσκονται σέ ἐπιστημονικόν ἐργαστήριον καί οὔχι ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων ἐν Συν-ὅδῳ. Τέτοια ἐκκλησιαστική τρικυμία ἐν κρανίῳ, σέ τέτοιο τιτάνιον βαθμόν, δέν ἔχει συσωρευθεῖ ΠΟΤΕ ἄλλοτε εἰς συγκεκριμένη μετανεωτερικήν χωροχρονική τοποθεσία.

 Τό Κολυμπάριον πρέπει νά προταθεῖ διά τό “Χρυσόν Βατόμουρον” καί νά ἐγγραφεῖ εἰς τά περισπούδαστα βραβεία Γκίνες. Καί ὁ λόγος; Σπάσιμον τοῦ φράγματος τῆς τραγελαφικῆς ἐπἄπειρου βλακείας. Μέχρι καί ὁ Ἀίνστάϊν ἐδιαψεύσθην περί τοῦτο! Τά πιό πάνω εἶναι μία τρανή ἀπόδειξις διά τά παράλογα, ἐκκοσμικευμένα καί λογικοκρατικά, ἐξάπαντος οὐμανιστικά καί ΑΝΟΗΤΑ κριτήριά των, ἐπί τινῶν σημαινουσῶν Θεολογικῶν καί Συνοδικῶν ζητημάτων. 

Συνεπῶς ἅγιε Κωνσταντίας, κανένας δέν ἐπιθυμεῖ, τινά ὀπαδοποίησιν εἰς τό ὄνομα τινῶν συνεπισκόπων σας. Δέν ξέρω ἄν ὁ Σεβ. κ. Ἀθανάσιος ἔκοψεν τό προβληματικόν συγκεντρωτικόν σύστημα τῆς ὀπαδοποίησις τῶν Γεροντολάγνων καί Γεροντολατρῶν;! Ἡ φαιδρώτατη μομφή σας ὅμως, κατά τοῦ σεβασμιωτάτου Λεμεσοῦ, πάντως, δέν σας τιμά Σεβ. κ. Βασίλειε. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Σημαντικός, σιγονταροσχισματικός εἰς τά τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Κωνσταντίας, δυστυχῶς, ὁ ὀποῖος προσηλυτίζει, τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου μας στά παναιρετικά βορβορῶδη νάματα τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως. Δηλαδή ὅσοι Ἐπίσκοποι ὑπεγράψανε τά γνωστά, ληστρικά Κείμενα ἐν Κολυμπαρίῳ, ΔΕΝ ἐπιθυμῶσιν τήν ἐν Χριστῶ ἑνότητα βάσει τῶν Ἁγιοπνευματικῶν προϋποθέσεων καί Εὐαγγελικῶν ὁρίων. Ἄρα εἶναι τῷ ὄντι αἰτία καί πηγή ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ, παραγωγῆς σχισμάτων καί αἱρέσεων. Μή ξεχνάτε ἐν κατακλείδι, ὅτι ὁ Κωνσταντίας ἦτο συνεργός μετά τοῦ Νέας Ἰουστιανινῆς καί πάσης Κύπρου, ἵνα μᾶς φέρωσιν τόν Ἀντίχριστον Φραγκόπαπα τῆς Ρώμης Βενέδικτον XVI , ἵνα τόν προσκηνύσει, ὁ τεταπεινωμένος καί πολλάκις ἐξευτελισμένος λαός τῆς Κύπρου μας,  «δι΄ εὐχῶν» Νεογραικῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί Πολιτικῶν προσωπικοτήτων, καί δή ἁγ(ρ)ίων πατέρων.

Ἀναμένωμεν τότε, μιᾶς καί προτάσσει τήν «ἀρχιερατικήν συνείδησιν»του νά μᾶς ἀπαντήσει μέ κάποιον τρόπον, ἀφοῦ ἐργάζεται ἀόκνως διά τήν  «ἐνότητα τῶν χριστιανῶν» ἐπί τοῦ Πανθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ: πόσους ἀκριβῶς προσήλυτους Μονοφυσίτες, Ἀγγλικανούς, Φραγκολατίνους, Ρωμαιοκαθολικούς, Λουθηροκαλβίνους, Παλαιοκαθολικούς, Μασσῶνους, Ἄθεους κ.ο.κ. ἔχει φέρει εἰς ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας διά τινά Κανονική κατήχηση καί βάπτισην;

Εἴμεθα ἀρκετά περίεργοι… μιᾶς καί οἱ ἐν Κολυμπαρίῳ Σύνεδροι, μετρῶσιν τινά κοσμική πλειονοψηφίαν, ὅπως  μάθομεν ἀκριβεῖς ἀριθμούς βαπτίσεων! 

Ἔχομεν ἄδικον;

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΣΩΠΗΤΟΝ

 
 



Μελετήσαμεν μόλις πρό μερικῶν λεπτῶν ἕνα ἀξιοθρήνητον ἀρθρίδιον τινός συναδέλφου θεολόγου ἐν ὀνόματι κ. Γεωργίου Βλαντή πού φέρει τόν τίτλον: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ.[Δεῖτε ΕΔΩ]

Διά τήν πρώτην θέσιν τοῦ ἀξιότιμου κ. συναδέλφου ἔχομεν νά διατυπώσομεν τήν ἑξῆς ἀνάλογη ἀντίθεσιν: Μία ἐμπερίστατη Ἐκκλησία ὅπως τό Πατριαρχεῖον τῆς Ἀντιόχειας, ἡ ὁποία διώκεται κατά τά τελευταία χρόνια ὑπό τοῦ φονταμενταλιστικοῦ Ἰσλαμισμοῦ καί τοῦ διεθνούς Ἀμερικανογερμανισμοῦ τῶν Σιωνιστῶν, ἔχει ἐπιλέξει, σαφῶς τούς φίλους καί τούς συμμάχους της, μιᾶς καί ἡ πραγματικές ἐπίγειες φιλίες δοκιμάζονται, φανερώνονται ἤ καί κοσκινίζονται, ἐν ἔργοις καί πράξεσιν, καί ὄχι ἐν θεωρίες γιά βεβλαμένους ἀγρίους. 

  • Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας, δέν εἶναι πλέον, παίγνιον καί γεωστρατηγικόν ἐργαλεῖον, εἰς τά χέρια τῶν Γραικύλων Νεοφαναριωτῶν καί  Λουθηροκαλβίνων Σιωνιστῶν. Διότι εἶναι τῷ ὄντι Αὐτοκέφαλως Ἀποστολική Ἐκκλησία, καί ὅχι πειθήνιον ὄργανον τῶν Νεότουρκων Φαναριωτῶν καί φιλοΣιωνιστῶν. 


  • Ἡ ἐν Συνόδῳ ἐπιλογή Της Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, εἰς τό νά μή συμμετάσχει εἰς τήν «Σύνοδο τῶν Ληστῶν», εἶναι ἀκριβῶς διά τοῦτον τό λόγον: ληστεύωσιν καί λεηλατῶσιν τά ἐδάφη της, φονεύωσιν καί ἀπαγάγωσιν ἤ καί ἐκδιώκωσιν τούς πολίτες της, ἀποδεικτικά, σαφῶς ἡ Τουρκική «Δημοκρατία» με τούς συμμάχους της, καί ὁ Πατριάρχης τῆς Κων/Πόλεως, ὡς Τούρκος πολίτης καί ἐν αἰχμαλωσίᾳ Φαναριώτης, δέν δύναται  νά προστατέψει τόν ἀδιάλειπτον κραυγαλέον σφαγιασμόν τῶν Χριστιανῶν, Ἀλεβιτῶν καί Μουσουλμάνων τῆς Συρίας. 
  • Πολλῷ μᾶλλον ἀδυνατεῖ ὡς «Οἰκουμενικός» πατριάρχης τοῦ σφαγιασμένου Γένους τῶν Ρωμῃῶν τῆς Συρίας, ὅπως ἐπηρεάσει, θετικῶς καί πρακτικῶς, τήν Ἀμερικανική Ἐξωτερική Πολιτική, ὅπως ἀποτρέψωσιν καθοριστικῶς,  τό ὡκεάνιον λουτρόν αἵματος, πού ἐχύθην καί χύνεται, καθημερινῶς, ἐξ αἰτίας τῆς Σιωνιστικῆς Pax Americanas εἰς τό ὅνομα καί δή τῶν ἀμερικάνικων ὀπλοβιομηχανειῶν καί ἀλλεπάληλων ἐξοπλισμῶν τοῦ ISIS κ.ἄ. μετά τῶν σωρηδόν ἀντιχρίστων σφαγιαστῶν καί ἀνταρτῶν, κατά τῆς νόμιμης Πολιτείας, τοῦ κράτους τῆς Συρίας. 
  • Μόλις ὁ «Οἰκουμενικός» ὀργανώσει καί συντονίσει τίς «οἰκουμενικές» ταξιαρχίες (sic) τῶν πάνοπλων στρατευμάτων του, καθῶς ἐπιθεωρήσει τίς συστιχίες πυραύλων καί τίς κάμποσες ἐπιλαρχίες ἀρμάτων του καί ἀπελευθερώσει, ἅπαξ καί διαπαντῶς, τήν μαρτυρική Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας, ἵσως ἔτσι ἀποδειχθεῖ ἔμπρακτα καί μαχητικῶς, ἡ θυσιαστική ἀγαπητική ἑνώτης, ἐν ἀμύνει, ὑπέρ Πίστεως καί ὑπέρ τοῦ γένους τῶν Ρωμῃῶν καί τῶν ἀμάχων τῆς Συρίας.
  • Ὁ κύριος Βλαντῆς ζεῖ κυριολεκτικά εἰς τόν βολευμένον κόσμον του καί ἀπό περίσιον θράσσος ἔχει τήν ὄρεξη νά ἀρθρογραφήσει, κατά τοῦ Παλαίφατου Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας. Δέν περνά μᾶλλον καθόλου ἀπό τόν λογισμόν του, ὅτι ὑφίστατο σημαίνουσα διάκρισις, μεταξύ μίας ἐπίπλαστης καί νόθας, φαινομενικῆς ἐνότητας μετά τῆς ὀντολογικῆς ὑφιστάμενης Ἐκκλησιολογικῆς ἐνότητας τῶν Καθολικῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν εἰς τήν Θείαν Εὐχαριστία. Ὁ συνάδελφος θεολόγος, δέν μεταβάλλεται σέ ἁπλά ἕναν ἀκόμη τυχάρπαστο καί ἀνώνυμον ἤ ἐπώνυμον ἀσεβήν, ἀλλά σ΄ ἕνα ἀνόητο φερέφωνο, τοῦ Σιωνιστικοῦ Ἀμερικανισμοῦ, ἐξάπαντος συμμάχων καί φίλων τῶν Νεορθοδόξων ἐνοίκων τοῦ Φαναρίου, πού ἐξοπλίζει τούς φονταμενταλιστές Τζιχανιστές, νά σφαγιάζωσιν ἀδιαλείπτως τούς Ἄραβες, Ἀλεβίτες καί Μουσουλμάνους ἐν ἀνθρωπότητι ἀδελφούς μας.
  • Ὅταν λόγου χάριν οἱ Διοικήσεις τῶν δῆθεν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν: τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, εἶναι παντελῶς ΑΝΙΚΑΝΕΣ καί ΑΝΑΞΙΕΣ, νά παρέμβωσιν, δυναμικῶς, εἰς τά οἰκουμενικά καί γεωπολιτικά πράγματα τῆς ὑφηλίου, πολλῷ μᾶλλον νά ἐπηρεάσωσιν ἀμέσως, τίς Ἑλλαδικές καί Κυπριακές πολιτικές κυβερνήσεις καί τούς φυσικού συμμάχους των, ὅπως ὑποστηρίξωσιν τήν ἁγιοτόκον καί ἐσχατο-Μαρτυροτόκον Ἐκκλησίαν τῆς Ἀντιόχειας, τί δουλειά ἔχωσιν, οἱ Ἑλληνόφωνοι νεοκαλαμαρᾶδες καί νεορθόδοξοι ψευδοθεολόγοι καί Κληρικοί, νά κουνῶσιν γελοίως καί ἀθλίως, τό μικρό τους δακτυλάκι, κατά τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας καί κατά τῶν φυσικῶν συμμάχων αὐτοῦ; Εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι, ὡς Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία, ἔλαβε ἐν Συνόδῳ τίς ἐπιλογές καί ἀποφάσεις Της, ἄσχετα ἄν φαινομενικῶς, δύναται εὐκόλως νά κατηγορηθεῖ, ὡς γεωστρατηγικός δορυφόρος, τῆς Μεγάλης καί Ἁγίας Ρωσσίας. Μόνον μερικοί μικρόνοες καί μικρόψυχοι ἐκφράζωσιν, τέτοιες ἐμμονικές ἀσυναρτησίες, ἐν ἐσχάτει ὥρα σημαίνουσας ἱστορικῆς καμπῆς, περί τῆς μάχης τῶν μαχῶν, διά τῆς ὁριστικῆς ἀπελευθερώσεως τῶν ἐδαφῶν τῆς Συρίας.
  • Τό «Ρωσσικόν δάκτυλον» καί τό «ξανθόν Γένος» νεογραικέ καί νεοκαλαμαρᾶ, ἐξάπαντος ἀγαπητέ κύριε συνάδελφε, δέν ἔπεσεν ὡς ἀστερόσκονην ὑπό τοῦ μακρινοῦ πλανήτου τοῦ Ἅρεως ἤ κ.ἄ. μικρομέγαλου  καί νάνου τινός Κομήτου, ἀλλ΄ εἶναι ὁμόδοξον καί ὅμαιμον γένος, μετά τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας τῶν Ρωμῃῶν τῆς Συρίας. Ἄρα ἱερο-δικαίως συμμαχῶσιν, ὁ ἕνας ὑπέρ καί μετά τοῦ ἄλλου, διά ΠΑΝ ζήτημα, εἰς τήν παρούσαν χωροχρονικήν φάσιν, ὡς μία ἀδελφοποίητως καί ἰσχυρή Ἐκκλησιαστικοπολιτική γρονθιά κατά τῆς Νέας Σιωνιστικῆς Τάξεως τῶν ἀντιχριστιανικῶν πραγμάτων. 
  • Τοῦτη εἶναι ἡ μεγίστη ἀπόδειξις τῆς τῷ ὄντι «ἐμπειρικῆς ἑνότητος»  καί δή τῆς Σταυρικῆς, ἐξάπαντος ἀνιδιοτελοῦς ἀγαπητικῆς θυσίας, ἀντί τό ἰδιοτελές καί ξεφτιλέ Ληστρικόν ὑπερθέαμα τῶν Νεογραικῶν με τό γνωστόν τηλεπαίγνιον καί AMERICAN SHOW τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ ψευδο-ἑνότητος τοῦ φόρουμ τῶν ἀθκιασερῶν ρασοφόρων.
  • Προσβλητικά γραφθέντα καί λεχθέντα, ἔντιμε κ. συνάδελφε, εἶναι βεβαίως, ὅλα ὅσα ἐνάντια γράφετε ἐσεῖς, ὅτι δῆθεν «θεολογικοποιεῖται» μία μαχητική καί ἀμυντική συμμαχία μεταξύ ὁμοδόξων καί ὁμοφρόνων λαῶν, πού μάχονται κατά τῆς Μωαμεθανικῆς τρομοκρατίας καί εἰσβολῆς εἰς τά ἁγιοτόκα Συριακά ἐδάφη. Καί ἀλήθεια νά εἶναι τοῦτο, ἀποσιωπεῖτε ὑπόπτως, τήν ἀντί-θεσιν τοῦ ἕτερου στρατοπέδου, πού ἐπιθυμεῖ θεοστυγῶς, την ἀνίερον θρησκειοποήσιν μετά τῶν Φραγκοπαπικῶν καί Λουθηροκαλβίνων ἵνα πολεμηθεῖ ἡ τρομοκρατεία τῶν τζιχαντιστῶν. Διά τήν ΝΑΤΟϊκή τρομοκρατεία ὅμως “μούγκα εἰς τήν στρούγκα” καθῶς λέγωσιν εἰς τό Ἑλλαδιστάν.

Δεύτερον. Ἡ ἀπόφασις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιόχειας ἦτο ἔν Συνόδῳ. Τό ἴδιον ἰσχύει καί διά τίς ὑπόλοιπες ἀπουσιάζουσες Ἐκκλησίες. Ὅλες ἔχωσιν, φαινομενικούς καί φανερούς λόγους μά ἐξάπαντος καί κρυφούς. Κανεῖς δέν ἀνοίγει, ὁλοκληρωτικῶς, ἅπαντα τά χαρτιά του. Παρατηρῶ ὅμως, τήν τραγική εἰρωνία παρά τῶν Νεογραικῶν καί τῶν ἀπανταχοῦ ἀμερικανόφιλων, νά λοιδωρῶσιν, νά συκοφαντῶσιν,  νά κατακρίνωσιν, μάλιστα μέ ἀδιάκριτον ἐπιπολαιότητα καί προχειρώτητα, κρίνοντας κατά τά φαινόμενα σαφῶς καί ὅπως πάντα, χωρίς κἄν νά μπαίνωσιν εἰς τόν φιλότιμον κόπον, νά ψάχνωσιν καλόπιστα, πίσω ἀπό τήν «δημοσιογραφική» φαινομενολογία τῶν ζητημάτων. Κάθε ζήτημα ἔχει τό βάθος του. Τουλάχιστον οἱ δημοσιογράφοι, μᾶς ἔχωσιν συνηθήσει εἰς τό ἄκριτον παπαγαλίζειν, οἱ θεολόγοι καί οἱ κληρικοί ὅμως, νά παπαγαλίζωσιν, πάν ὅτι ἀνοησία καί φληναφήματα τούς ἐμπνεύσει, ὁ Σατανᾶς ἤ οἱ διαβολάνθρωποι Ἀρχιοικουμενιστές, τοῦτον εἶναι μία μεγίστη καί θεοκατάρατως ἁμαρτία. Πρόκειται διά τό ἁμάρτημα τῆς ἀργολογίας, τῆς καταλαλιᾶς, τῆς κατακρίσεως, τῆς συκοφαντίας, ἤ ἀκόμη καί τῆς ἱεροκατακρίσεως… ὅταν κρίνονται σημαίνοντα καί κρίσημα Συνοδικά ἀποφασισθέντα, ὑπέρ Πίστεως καί Πατρῖδος. 

  • Ἡ “κατ΄οἰκονομία” Συνοδική ἐνέργεια τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, νά μή ὑπογράφει, μερικά Προσυνοδικά κείμενα περί τῆς ἐν ἐξελίξει «Πανορθόδοξης Συνόδου», μιᾶς ἐλίτ Ἱεραρχῶν, ἦτο καθόλα ἔξυπνη καί ἐκκλησιαστικά διπλωματική. Γιατί διαμαρτύρεσθε κύριοι συνάδελφοι, δέν δύναμαι ὁ χάννος νά τό ἀντιληφθῶ. Μόνον τό οἱκουμενιστικόν Πατριαρχεῖον ἔχει τό Κανονικό δικαίωμα τῆς χρήσεως τῆς Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς οἰκονομίας; 
  • Εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι, ἕνα ἐκ τῶν πολλῶν ἐνδορθόδοξων ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ, καί οὐχί δῆθεν μόνο γεωπολιτικῶν, ζητημάτων Της εἶναι καί ἡ διακοπή τῆς Θείας Κοινωνίας μετά τοῦ Πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἐξ αἱτίας τῆς ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗΣ εἰσπηδήσεως τοῦ δευτέρου, εἰς τήν Ἀραβία, τῆς πόλεως τοῦ Κατᾶρ. Ἡ Ἀραβία μετά τό Κατᾶρ, εἶναι ἤ ὄχι, ἡ Κανονική Ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία τῶν Ἀραβόφωνων Ρωμῃῶν τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιόχειας; Εἶναι! Ἐ τότε ὁ Ἀρχιεπισκόπος τῆς Κύπρου ὁ κύριος Χρυσόστομος ὁ Β΄ διά τίνα ἀκριβῶς λόγον, διακηρύττει ἀπό καθέδρας, ὅτι εἰς τό ἐν λόγῳ Κανονικόν καί ἐκκλησιαστικόν ζήτημα λαθεύωσιν καί οἱ δύο πλευρές; Ἔτσι τόν δασκάλεψεν τό Φανάρι νά λαλεῖ; Ἔναντι τίνος ἀνταλάγματος; 
  • Μέ ἄλυτον τό ἐν λόγῳ σοβαρώτατον ἐκκλησιαστικόν ζήτημα, τί νά κάνει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας εἰς τήν Κρήτην; Τόν Τζόκερ, τήν παντομίμα, τόν ἀρλεκίνο, ἤ τέλος τόν Καραγκιόζην; Θεωρῶ πλέον, ὅτι δέν ἔχει τήν ὑποχρέωση, οὔτε καί τήν πολυτέλειαν, νομίζω, νά δικαιολογεῖται κάθε τρίς καί ὁλίγον, γιατί δέν συμμετάσχει εἰς τό θεομπαικτικόν ὄργιον τῆς ληστροΣυνόδου τῆς Κρήτης. 
  • Καί οἱ ἀντικειμενικές ἐξηγήσεις, πού ἐκφράζωσιν, οἱ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μας Σύριοι, ἔπρεπεν νά γίνωσιν καθόλα καί ἀπόλυτα σεβαστές, μιᾶς καί οἱ εν Κολυμπαρίῳ ληστοΣυνοδικοί, θά ξοδέψωσιν τοῦ κόσμου τά ἑκατομμύρια, διά τό σατανικόν ΤΗΛΕ-SHOW τους, ἑνῷ ἐδύναντο πρακτικῶς, προφανῶς, νά ἐξοπλίσωσιν τά στρατεύματα τοῦ Ἄσσαντ καί τῶν Ρώσσων, μέ πυρομαχικά, μέ φαγώσιμα, μέ μισθοφόρα ἔμψυχα στρατεύματα, ὅπως ξαποστείλωσιν τούς βρωμόσκυλους καί θεομάχους Τζιχαντιστές καί Σαλαφιστές, τοῦ ψευδοπροφήτου Μαχμούτη των, εἰς τό πύρ τό ἐξώτερον, μέ ὅλες τίς ἐννοιολογικές ἐρμηνείες! 
  • Ὁ ἀγαπητός συνάδελφος, θεωρεῖ σύν τοῖς ἄλλοις, ἀλλά καί ἱεροκατακρίνει,  ἀθεόφοβα, τήν «κατ΄ οἰκονομία» πού ἐνήργησεν ἐν Συνόδῳ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας ὡς «ἐξαιρετικά προβληματική»…! Προβληματικό μᾶλλον, πάντοτε κατά τήν προσωπικήν ἄποψίν μας, εἶναι τό ὅλον πνεῦμα τῆς ἀρθρογραφίας του… μή πῶ καμμιάν ἄλλη βαριά κουβέντα διότι ἐμπουχτίσαμεν μέ τινές ἐξυπνοβλακείες. Τίς «παρά οἰκονομίες» ὅμως τῶν Οἰκουμενιστῶν, περί τῆς ἱερουργίας τῶν συγκρητιστικῶν Μεικτῶν Γάμων, περί τῶν εἰδωλομανικῶν καί ἀντίχριστων Συμπροσευχῶν, μετά τῶν Αἱρετικῶν, Ἑτερόδοξων καί Σχισματικῶν, τήν ἀπουσία γόνιμου διαλόγου «καί συμπροσευχῆς» μετά τῶν ὀρθοδόξων «Ζηλωτῶν» καί «Παλαιοημερολογιτῶν» ἀδελφῶν μας. Διά τούτα τά ἐκκλησιαστικά καυτώτατα μείζονα ζητήματα, ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός μας καί κύριος συνάδελφος Γεώργιος Βλαντῆς, ποιεῖ κατάμαυρον τόν βλαντζῆν (=συκώτι) μας, μιᾶς καί εἰκάζω ὅτι συντάσσεται μετά καί ὑπό τῶν ἰδεολόγων/ιῶν τῶν ὁμοφρόνων του παλιο-Οἰκουμενιστῶν.

Τρίτον. Φυσικά, μέσῳ τῆς ἀκατάσχετης δημόσιας ἀργολογίας καί δαιμονικῆς φλυαρίας ἐκ τῶν Οἰκουμενιστῶν, γίνεται ἕνα ἀκόμη πράγμα ἀντιληπτόν: Δέν τούς ἐνόχλησεν κυρίως ἡ ἀπόρριψη ἐκ τῆς Μεγάλης καί Ἁγίας Ρωσσίας ἀλλά…, προσέξτε αὐτό -ἀλλά ὅσον- ἡ κραυγαλέα ἀπουσία καί ἠχηρᾶ ἀπαξιώσις, ὑπό τοῦ ἐμπερίστατου Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας. Μή σᾶς πῶ ὅτι ἐποντάρασιν, εἰς τήν ἀπόλυτον διάσπασιν, τῆς γνωστῆς συμμαχίας ἀλλά καί ἀπομόνωσις, τῆς Ἁγίας Ρωσσίας, ἐν τῆ κακοΣυνόδῳ. Ἐκεί εἶναι μᾶλλον τό κέντρο βάρους τῆς περιρρέουσας ἀτμόσφαιρας. Ἡ γεωπολιτική καί γεωστρατηγική συμμαχία μεταξύ Ρωσσίας καί Ἀντιοχείας, ἦτο καί εἶναι δεδομένη, πρό καιροῦ. Ἄρα συνεπῶς, ἔπρεπε νά ἦτο, λογικῶς, ἀρκετά προβλέψιμη ἡ “κατ΄οἰκονομία” στάσις της περί τά Ἐκκλησιαστικά, ὅταν μάλλιστα ὁμολογεῖτο, ἐκ τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Συρίας, ὅτι δέν ὑφίστατο ἔμπονη καί ἀγαπητική συναντίληψις διά τά ἐκκλησιαστικά κυρίως προβλήματά τους. 

  • Ἡ ἀποτυχία τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ κερκοπίθηκου -ἐλέω Β΄ Βατικανῆς- κακοΣυνόδου, φέρει ὡς τρομακτικόν ἐστιακόν βάθος, καί σημαίνον κέντρον της, τό Χριστιανικόν ἔλλειμα τῆς ἀδελφικῆς καί Ἐκκλησιαστικῆς συμπαραστάσεως εἰς τά μείζονα ἐσωτερικά ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ κυρίως προβλήματα τῶν Αὐτοκέφαλων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ἐλέω τῶν σορηδῶν δολοπλόκων ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ παιγνίων πού παίζωσιν κυρίως οἱ “ἡμέτεροι” Ἑλληνόφωνοι Φαναριῶτες καθῶς κ.ἄ. ἀμερικανοκίνητοι ἐξωγενεῖς παράγοντες. Τό πρόβλημα εἶναι, πού μέσα σέ τοῦτον τό σατανικόν παίγνιον, παρεσύρθην καί ἡ Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Κύπρου, μιᾶς καί εἶναι προσκυνημένες εἰς τά διεθνές τερτίπια τῶν Πλανηταρχῶν. 
  • Κατά τά ἄλλα ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κύπρου, προτοῦ ὑπάγει εἰς τό Κολυμπάριον, ἐδιακήρυττεν δημοσίως, ὅτι διά τό Κυπριακόν, Ἐθνικόν καί Πολιτικόν ζήτημα, πρέπει νά στραφῶμεν πρός τήν Μεγάλη Ἁγία Ρωσσία, μιᾶς καί δέν πιστεύει πλέον (καθῶς τό ὁμολογεῖ συνεχῶς) ὅτι εἶναι δυνατόν νά ἐπιλυθεῖ ὑπό τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τοῦ Ἀμερικανικογερμανικοῦ καί Εὐρωπαϊκοῦ ἄξονα. 
  • Ἀκόμη ὅμως νά ἀπολογηθεῖ, ΔΗΜΟΣΙΩΣ, διά τίς σωρηδόν ἄστοχες ἀφέλειές του, νά μᾶς κουβαλήσει δεσποτικά καί παρά τήν θέληση τῆς Συνειδήσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καί ἐν τέλει νά ὑποδεχθεῖ, κατά τό 2009, τόν πρώην πάπα τῆς Ρώμης Βενέδικτον, ὅπως μεσολαβήσει δῆθεν διά τήν προστασία τῶν Κατεχομένων ἐδαφῶν μας, Ἱερῶν Μονῶν, ἱερῶν Ναῶν καί ἄλλων περιουσίων τῶν προσφύγων Ἑλληνοκυπρίων. Παρ΄ ὅλα αὐτά συνεχίζει ὁ ἴδιος, νά παίζει τό τραγελαφικόν παίγνιον τοῦ Βατικανοῦ μετά τοῦ Φαναρίου, μέ ἄκρες ἀντιφατικές δημόσιες δηλώσεις, ὅπως δηλ. ὅτι ἡ μοναδική διέξοδος τοῦ Κυπριακοῦ εἶναι ἡ Ρωσσία. Ἑνῶ εἰς τό Κολυμπάριον, μόλις μετεβλήθει σέ ὁμάδα μέ τούς ἄλλους Προκαθημένους, ὕβριζε ex cathedra τούς Ρῶσσους καί τούς φυσικούς συμμάχους αὐτῶν, ὡς αἱρετικούς Ἐθνοφυλετιστές, φονταμενταλιστές, ζιζάνια, φανατικούς, ὑπερσυντηριτικοῦς, κ.ο.κ. Σημειώνομεν τό κατά δύναμιν τίς ἐν λόγῳ ἀντιφάσεις, ὅπως γίνει φανερώτατον εἰς τούς ἀναγνώστες μας, ὅτι οἱ Ἀρχιοικουμενιστές, ὡς αἱρετικοί ρασοφόροι, πέφτωσιν συνεχῶς καί διαχρονικῶς σέ σημαντικές ἀντιφάσεις ἐπί παντός ἐπιστητοῦ. Πολλῶ μᾶλλον εἰς τά ζητήματα τῆς Πίστεως.
  •  Οἱ Ἀρχιοικουμενιστές, γιά ὅσους τούς παρακολουθοῦμεν στενῶς καί ἐξ ἐπαφῆς, ὅτι (ὑπερ)σχετικοποιῶσιν καί ἐλαχιστοποιῶσιν, ἀνοήτως, τά ἐνδορθόδοξα προβλήματα, ἀλλά μόλις τούς στριμώξωσιν δημοσιογραφικῶς ἤ ἄλλως πως, ἐθυμούνται τήν κλάψα καί τήν γκρίνια, ἀπόδειξις, ὄτι ὁ ἅγιος Γαλλίας, ἔκφρασε ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου μίαν σοβαρώτατην ἀλήθειαν: «Ἐμεῖς» [ἐννοεῖ προφανῶς, τήν συναξιακή ἀγέλη τῶν Λυκοποιμένων τοῦ Κολυμπαρίου], τόνισε, «γιατί νά φορτωθοῦμε τά ἐκκλησιαστικά καί ἐνδορθόδοξα προβλήματα ὅσων ἀπουσιάζουν; Ἄς τά λύσουν μόνοι τους!» 
  • Ἐ τότε, γιά ποῖον ἀκριβῶς λόγον, διαξάγεται τοῦτο τό ἀμφιλεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριον» δέν ἔχω ἀντιληφθεῖ ἀκόμη! Ἐσεῖς φίλοι καί φίλες;

Ὁ ἀξιότιμος θεολόγος κύριος Γεώργιος Βλαντῆς, μνημονεύει καί χρησιμοποιεῖ, δυστυχῶς διά τόν ἴδιο, ἕνα τραγικόν παράδειγμα καί κακόδοξον κληρικόν, ἤ καί ΑΝΑΞΙΟ Μητροπολίτην τῆς Ἀντιόχειας, ὥστε νά δημιουργήσει τινά ἀμυδράν αἴσθησιν σέ πνευματικά ἀναίσθητους καί κομπλεξικούς ἀνθρώπους. Ἄν ὁ κ. Βλαντῆς θεωρεῖ ὡς «κορυφαίον θεολόγον»τόν Μητροπολίτη Ὄρους Λιβάνου* κ. Γεώργιον (ΖΟΡΖ ΚΟΝΤΡ) , τότε τούς αἱρετικώτατους ἐπισκόπους καί πατριάρχες Νεστόριον, Σεβῆρον, Βέκκον, Ἄνθιμον, Μακεδόνιον, Πέτρον, Παῦλον, Καλέκα, Βαρλαάμ, Ἰωακείμ, Μεταξάκη, Βασίλειον, Ἀθηναγόρα, Βησσαρίωνα, κ.ἄ. ὡς πρός τί τούς θεωρεῖ; 

  • Οὔκ ἔξεστι σοι θεολόγε κ. Βλαντή, νά ξεβλατζιάζεις (=ξεντερίζεις) καί νά διαστρέφεις, ἀδιακρίτως μέ ζῆλον ἄνευ ἐπιγνώσεως,  ληστρικῶς καί παρανόμως, τήν Πατερική, Προφητική καί Ἀποστολική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας. 
Σύνελθε ἀδελφέ!!!
 


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη


Ἔγραφον τῆ 24ῃ Ἰουνίου 2016 μ.Χ. κατά τό γεννέθλιον τοῦ τιμίου καί ἐνδόξου  Προφήτου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, τοῦ “Κολλυβᾶ” Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Παρίου καθῶς καί τοῦ Νεομάρτυρος ἐκ Καππαδοκίας Παναγιώτου πού ἐμμαρτύρησεν ἐν τῇ Κων/Πόλει



*Δεῖτε ΕΔΩ τόν ἀντιρρητικόν δοκίμιόν μας περί τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ μητροπολίτου Ὄρου Λιβάνου κ. Γεωργίου μέ τίτλον: H “ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ” ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΛΙΒΑΝΟΥ κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ (ΖΟΡΖ ΚΟΝΤΡ)

  • Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ  τήν θέση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας «γιά ποῖον λόγον ἀπεφάσισεν νά μή συμμετάσχει εἰς τήν ψωροΣύνοδον τῆς Κρήτης» ἐπίσημον διάγγελμα διά τινός τηλεοπτικοῦ ντοκουμέντου ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Ἰγνατίου.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΝΕΕΣ ΧΩΡΕΣ»

 
 



Σᾶς παραθέτωμεν τό  περιεκτικόν Φαναριώτικον Ἀνακοινωθέν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κων/Πόλεως καί ἀκολουθεῖ ἐν ἐκτάσει ἕνας ἱστορικός καί ἀποδεικτικός σχολιασμός, ὅτι ὑφίστατο, διό συντηρεῖτο καί καλλιεργεῖτο, μεθοδικῶς καί διαχρονικῶς, τό ἀντικανονικόν, τό ἐθνοφυλετικόν, τό βενιζελικόν καί πολιτειοκρατικόν τῆς πολιτικο-πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928. Ἡ πατριαρχική Πράξις τοῦ 1928, γέγονεν ἀπό στενούς συνεργάτες τοῦ Βενιζέλου καί πατριαρχικούς Ἐθνοφυλετιστές πού ἦτο φίλα προσκείμενοι εἰς τόν ἐθνικιστικόν Βενιζελισμόν. Πρός τό τέλος τοῦ σχολιασμοῦ, παραθέτομεν καί μερικές ρηξικέλευθες προτάσεις, ὑπερβάσεως, τοῦ διαχρονικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ ἐξ αἰτίας τῆς Βενιζελικῆς Πράξεως τοῦ 1928.

Ἀνακοινωθέν (22/06/2016): Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως: Σήμερον, Τετάρτην, 22αν Ἰουνίου 2016, συζητουμένου ἐνώπιον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τοῦ θέματος τοῦ Αὐτονόμου, ἐπί σχετικῇ δέ προτάσει τροπολογίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος διεβεβαίωσεν ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον οὐδεμίαν πρόθεσιν ἔχει νά χορηγήσῃ αὐτονομίαν εἰς τάς Μητροπόλεις τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν καί ὅτι αὗται ὑπάγονται πάντοτε κανονικῶς καί πνευματικῶς ὑπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἡ δέ διοίκησις αὐτῶν ἔχει ἐκχωρηθῆ ἐπιτροπικῶς εἰς τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, τήν ὁποίαν ἡ Α. Θ. Παναγιότης καί ηὐχαρίστησε διά τήν τοιαύτην ἐξυπηρέτησιν πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν. [Δεῖτε ΕΔΩ]


Ἦδη ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, ἐδέχθην δύο ἰσχυρώτατα πλήγματα ἐναντίον Της, μέχρι στιγμῆς, κατά τήν προσωπική γνώμη τοῦ γράφωντος· το ἕνα ἦτο ἡ ἀπόρριψις τῆς τροπολογίας πού ἐζητοῦσεν, μόνον ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία, μέ τό κυριολεκτικόν καί τραγελαφικόν ἄδειασμα τοῦ λογιώτερου Ἑλλαδίτου θεολόγου καί Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου ἀπό τόν Ἀρχιοικουμενιστή κρητικόν Πατριάρχην τῆς Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρον . Καί ἕνα δεύτερον, ὅτι τό μαρτυρικόν καί αἰχμάλωτον Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, δέν παραιτῆτο εὐκόλως ὑπό τῶν ἐλευθέρων -Ἑλλαδικῶν πλέον- ἐπαρχιῶν καί πρώην δικαιοδοσιῶν του…! Εἴμεθα σίγουροι, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἱερόθεος, θά μᾶς παραθέσει γραπτῶς χαρτίν καί καλαμάριν τίς ἐν λόγῳ ἀποκαλυπτικές ἐξελίξεις καί ἐμπειρίες του ἐν τῷ Κολυμπάριῳ καί γι΄ αυτό θά ἀναμένομεν ἐναγώνια τήν θεολογική γραφίδα του. 

  • Δέν δυνάμεθα νά ἀντιληφθοῦμεν ὅμως, πῶς μετά ἀπό αὐτό τό προσχεδιασμένον μᾶλλον, ἄδεισμα, τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, γιατί ἀναμένωσιν (!) εἰς τήν Ληστρική Σύναξιν ἡ ἀντιπροσωπεία τῶν Ἑλλαδιτῶν Ἱεραρχῶν; Εἴχαν μία καλή εὐκαιρία νά ἀποχωρήσωσιν ἀξιοπρεπῶς ἀλλά μᾶλλον ἡ ἀφέλεια εἶναι ἀκατανίκητη.

Τό Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὑπό Κεμαλικῆς ἀπειλῆς καί βεβαίως ὑπό τῆς γεωστρατηγικῆς Σιωνιστικο-ἀμερικάνικης συμπαιγνίας, διεκδικεῖ ἐτσιθελικῶς, ἔχοντας ὡς στιβαρές πλάτες τῆς ΗΠΑ (Ἀρχιοικουμενιστήν π. Ἀλέξανδρον Καρλοῦτσον μετά τῆς CIA), σαφῶς, τῆς ἀρχαίες ἐπαρχίες Του προτάσσοντας τήν βενιζελική πολιτικο-πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ 1928, καί ὑπενθυμίζοντας σέ ὅλους μας τήν δεινήν ἀπειλή τῶν ὅπλων καί τῶν ἀκονισμένων μαχαίρων τῶν Ἐθνικιστῶν «Γκρίζων Λύκων». Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως, ἡ ἱερᾶ Ἀρχιεπισκοπή -τῆς πολιτικά ἑνωμένης- Νέας Ἑλλάδος μας, ὤφειλεν ὅπως διεκδικήσει, ἐκκλησιαστικῶς καί ἱεροκανονικῶς, τά Κανονικά καί θεόσδωτα δικαιώματά Της, μή συνεργαζόμενη ὑπό τό ἔμμεσον ἐκβιαστικόν καθεστῶς τοῦ αἰχμάλωτου Φαναρίου.

Ὁ λόγος τῆς «ἐπιτροπικῆς διοικήσεως» τῶν «Νέων Χωρῶν», μεταξύ τῆς ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος μετά τοῦ κατεκτημένου καί αἰχμάλωτου Πατριαρχείου εἰς τήν Πόλη, βάσει τῆς Πράξεως τοῦ 1928 ἐπί Βενιζέλου, οἱ ἱστορικές πηγές [1]  μᾶς ἀναφέρωσιν ὅτι, γέγονεν ὅτι γέγονε, διότι ὑφίσταντο οἱ γνωστοί ἐθνοφυλετικοί μεγαλοϊδεατισμοί ἤ καί ὀραματισμοῖ, ὑπό τῆς ἐπάρατης νόσου τῆς διχόνιας τοῦ Βενιζελισμοῦ, δηλ. ὑφίστατο μία εὐρέως εὐσεβοποθίστικη ἰδέα, ὅτι τά Ἑλληνικά στρατεύματα τοῦ Βενιζέλου, θά ἀπελευθέρωναν [2]  ἐν τέλει τήν Νέα Ρώμη τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καί κατ΄ ἔλλογην (διά τό ἱστορικόν πλαίσιον τῆς ἐποχῆς τοῦ Μεγαλοϊδεατισμοῦ) χωροχρονική συνέπεια, δέν ὑφίστατο ἰδιαίτερα σοβαρός τινα λόγος, ὅπως μεταβιβασθεῖ, ὁλοκληρωτικά, ἡ διοικητική καθῶς καί ἡ πνευματική ἐξουσία, εἰς τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, πολλῷ μᾶλλον ἐθεωροῦσαν, ὅτι θά ἐκαταργῆτο σύντομα καί ἡ Ἑλλαδική Αὐτοκεφαλία.

Μέ ἀπλούστερα λόγια, τό Οἰκουμενιστικόν πλέον Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, διά γνωστούς ἀλλά καί διά ἄγνωστους λόγους, σέ ἐμᾶς, ἀκολουθεῖ τήν πάγια πολιτική τακτική τοῦ φιλελεύθερου Ἐθνοφυλετικοῦ Βενιζελισμοῦ (μετά τῆς ΑΝΤΑΤ), ἐπί τῆς ὁποίας [πολιτικῆς διπλωματίας] ἐξάπαντος τότε, εἶχεν ἰσχυρές ἐπιδράσεις, ὑπό τῶν συμμάχων τοῦ Βενιζέλου, τῶν τότε ἀλλά καί νύν Μεγάλων Δυνάμεων.

  •  Ὅμως ταυτόχρονα δέ, ἀκολουθεῖ, τήν ἐκκλησιαστική καί «Φαναριώτικη» διπλωματία, τοῦ «Ἀπολογητοῦ τοῦ Βενιζελισμοῦ», ἐθνοφυλετιστοῦ καί Ἀρχιμασσώνου, Οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη.

Αὐτή ἡ προσωρινή καί «ἐξ ἄκρας οἱκονομίας» σύλληψις καί ἰδέα τῆς «ἐπιτροπικῆς διοικήσεως» βάσει τῆς Πράξεως τοῦ 1928, ἦτο καί εἶναι, καθότι φαίνεται ἀναντίρρητα, τοῦ Κρητός πολιτικοῦ Ἐλευθέριου Βενιζέλου μετά τῶν συνεργατῶν αὐτοῦ, τοῦ ὁποίου οἱ πολιτικές ἐθνοφυλετικές ἐνέργειες (μᾶς στοίχησαν τήν Μικρασιατικήν ἐθνοκαθαρτικήν καί γενοκτόνον  κατατροφήν), ἄχρι τῆς σήμερον, καθῶς ἐπίσης μᾶς δηλητηριάζωσιν καί δυναμιτίζωσιν τίς ἐκκλησιαστικές σχέσεις μεταξύ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί τῆς Ἀυτοκέφαλης Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας…! 

Μέ ἀπλᾶ λόγια, ἡ ἐθνοφυλετική ἐνέργεια τοῦ Βενιζέλου, ἦτο μία ΠΟΛΙΤΙΚΗ ἐνέργειά του, κόντρα καί ἐνάντια (Πολιτειοκρατισμός ἤ Καισαροπαπισμός) τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας, καί ὁ διχασμός τῆς Πνευματικῆς καί Διοικητικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας, πράγμα ἀπαράδεκτον καί ἄτοπον, διότι εἰσήγαγεν ἕναν παράδοξον, παράλογον, παρά φύσιν καί ἀντικανονικόν «Μονοφυσιτισμόν» εἰς τάς Ἐκκλησιαστικάς ἐπαρχίας καί σχέσεις τοῦ ἐνδο-Νεοελληνικοῦ κρατιδίου. Ἐξάπαντος δέν ἦτο θεία (!) ἔμπνευσις τοῦ Βενιζέλου, ἀλλά σατανικά Πολιτικά Δόγματα («διαίρει καί βασίλευε») ἐκ τῶν Φιλελεύθερων Λουθηροκαλβινιστῶν συνετέρων του.

  •  Προσθέστε ἐπίσης, εἰς τήν ἱστοριολογικήν φαρέτρα τῶν ἐπιχειρημάτων σας καί τό ἑξῆς ἀναντίρρητον δεδομένον: ὅτι ὁ πολιτικός Κρητάναξ Ἐλευθέριος Βενιζέλος εἴχεν ὡς στενώτατον συνεργάτην του τόν ἀπό Κιτίου καί Λεμεσοῦ Μητροπολίτην Μελέτιον Μεταξάκην, καταγώμενος καί αὐτός ἐκ Κρήτης, ὅπου ὁ Βενιζέλος καί οἱ Μασσωνικές στοές, τόν ἐπροώθησαν, εἰς τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, ἔπειτα τόν ἐνθρώνισαν, ἀντικανονικῶς, ἀπό καθαιρεμένον (!!) Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν σέ «Οἰκουμενικόν» Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως, καί σέ ὑστερινόν στάδιον μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του, σέ  Πατριάρχην καί «Πάπα» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας. 

Οἱ νύν νεορθόδοξοι Οἰκουμενιστές, τοῦ ἀφώτιστου Φαναρίου, δέν ἔπρεπεν κἄν (!!!) νά ὁμιλῶσιν με τέτοιον ἀνεξήγητον μένος καί ἀλλοπρόσαλον φανατισμόν, κατά  τινῶν ἄλλων  Ἐθνοφυλετιστῶν, μιᾶς καί πρώτα ἀπ΄ ὅλα εἶναι: οἱ πρῶτοι διδάξαντες· ἔπειτα ἄχρι τῆς σήμερον, ὑπερτιμῶσιν καί ὑπερεγκωμιάζωσιν, σχεδόν ἔχωσιν ἁγιοποιήσει καί ἀποδώσει τό βλάσφημο προσωνύμιον, τοῦ καί «13ου Ἀποστόλου» εἰς τόν Ἐθνοφυλετιστή, Ἀρχιοικουμενιστήν, Μασσῶνον καί πατριάρχην τοῦ Βενιζελισμοῦ, τόν μακαρίτη Μελέτιον Μεταξάκη.

Εἶναι λοιπόν ψευδώνυμος καί ἀνιστόρητη γνῶσις, καί στυγνή Ἀμερικανο-νεοκαλαμαρίστικη προπαγάνδα, σαφῶς καί ἐωσφορική πλάνη, ἐξ οἱκουμενιστικῶν ἀσεβῶν χειλέων, ὄτι διά πάν ἐθνική καί ἐκκλησιαστική ἀτυχία μας, εὐθύνονται μονάχα, λ.χ. οἱ Ρώσσοι, οἱ Βούλγαροι, οἱ Ρωμῃοί τῆς Ἀντιοχείας καί τῆς Παλιστίνης, δηλ. ὁ Σλαβικός ἤ καί ὁ Ἀραβικός Ἐθνοφυλετισμός. Ὁ Νεοελληνικός Ἐθνοφυλετισμός τοῦ Βενιζελισμοῦ καί τοῦ ἄνομου Μεταξακισμοῦ, εἶναι βαθιά ριζωμένος ἔκ τοτε, εἰς τά Ἑλληνοαμερικάνικα, Νεοφαναριώτικα, Νεοελλαδικά καί Νεοκυπριακά χρωματοσώματά μας, κακέκτυπη Ματαπατορική ἤ καί ἀμαρτωλή κληρονομιά, καθῶς καί προβληματική ψυχοσύνθεσις ἐπί τινῶν πολλῶν ἐκκλησιαστικῶν καί πολιτικῶν ἀξιοματούχων, ἔνθεν κακεῖθεν.

Μάλιστα ὁ κύπριος ἱστορικός καί ἱερομόναχος Σωφρόνιος Μιχαηλίδης, μᾶς ἀναφέρει περί τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη: ὅτι ἐπαραιτήθην (Ἰούλιον 1923, μετά δυό μηνῶν σχεδόν, ἀπό τό Σχισματικο-αἱρετικόν Μεταξάκειον «Πανορθόδοξον Συνέδριον», πού ἀπεφάσισεν ΠΡΑΞΙΚΟΠΙΜΑΤΙΚΩΣ, ὅπως ἐπιβληθεῖ δεσποτικῶς τό Νέον Ἡμερολόγιον τῶν Λουθηροκαλβίνων καί Φραγκοπαπικῶν) ἐκβιαστικῶς, ἀπό τό Πατριαρχείον τῆς Κων/Πόλεως ἵνα σώσει (sic) δῆθεν τό Πατριαρχεῖον, καθότι τόν  ἐκβίαζαν οἱ ἐρχόμενοι εἰς τά Νεοτουρκικά πολιτικά πράγματα, οἱ θεομάχοι Κεμαλικοί, με τήν ἀπαίτησιν ὅπως ἐξορίσωσιν τούς Φαναριῶτες. Ὅμως, ἄλλοι ἱστορικοί, ἀναφέρωσιν, ὅτι μετά τῆς παραιτήσεως, τοῦ ἀντικανονικῶς πατριαρχεύσαντα, πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ὁ Μελέτιος ἄρχισεν τινά ἔγγραφον ἐπιστολομιαῖον ἀγώνα, ὅπως μεταφερθεῖ (δηλ. ἐξορισθεῖ) τό Πατριαρχεῖον ἐκ τῆς Πόλεως ἵνα συνεχίσει (!) τήν ἔκπτωτον Πατριαρχίαν του εἰς τήν ἐξορία!! Τοῦτη εἶναι μία μεγίστη «ἰστορική» ἀντίφασις (!!!), πού ἐντοπίσαμεν στά περί τοῦ βενιζελικοῦ Μεταξάκη. [3]

  • ᾎράγε, ἤθελεν ὄντως, νά σώσει ἀπό τήν ἐξορία, τό Πατριαρχείον μας, ἤ μᾶλλον ἐθέλησεν νά σώσει τό πατριαρχικόν τομάριν του, μιᾶς καί οἱ Νεότουρκοι «ἐδιψούσαν» σφόδρα γιά αἷμα ρασοφόρων;
  • Μᾶλλον πρόκειται περί ὑπερβάλλουσες ἐγκωμιαστικές ἱστορικιστικές ἀπόψεις τοῦ π. Σωφρονίου Μιχαηλίδη, μιᾶς καί ἀντικρούονται ἄνετα μετά τινῶν ἄλλων ἀποδεικτικῶν ἱστορικῶν ἀπόψεων, περί τοῦ Μεταξάκη, πού ἐπροτιμοῦσεν, σαφῶς, νά ἐκδιωθεῖ τό Φανάριον ἐκ τῆς Πόλεως. Ἐξάπαντος ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία μᾶς καταγράφει, ὅτι ἄλλοι πατριάρχες καί ἀρχιεπισκόποι, ἑνῷ τούς ἐδώθην, ἡ πάσαν εὐκαιρία, ὅπως ἐγκαταλείψωσιν ἄρδην τήν Ἐκκλησιαστική ἐπαρχίαν τους, ἐπροτίμησαν ὅπως, νά μαρτυρήσωσιν στά χέρια τῶν φανατικῶν καί αἱμοδιψῶν βαρβάρων Ἀγαρηνῶν, πρός δόξᾳν τῆς Ἐκκλησίας Του.


Τό Νεοελλαδικόν πολιτικόν κρατίδιον, τώρα, μαζί μέ τήν Αποστολική καί Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μας, σύμφωνα μέ τοῦς Ἀποστολικούς καί Ἱεροῦς Κανόνας, ἔχει τό ΝΟΜΙΜΟΝ καί τό Κανονικώτατον θεῖον δικαίωμα, ὅπως διεκδικήσει καί ἀπαιτήσει, ἐξάπαντος τήν ὁλοκληρωτική πνευματική καί διοικητική ἐξουσία ΟΛΩΝ ἀνεξαιρέτως τῶν νεοἑλλαδικῶν ἐπαρχιῶν του, μιᾶς καί δέν μερίζεται «ἐπιτροπικῶς» ἡ Εὐαγγελική ἐκκλησιαστική ἐξουσία, διότι τό Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι καθῶς φαίνεται σέ ὅλους μας, ὑπό μεγίστην αἰχμαλωσία ὑπό τῶν ἀντιχρίστων Ἀγαρηνῶν Μωαμεθανῶν, καί ἄρα λοιπόν δέν ἐδύναντο οὔτε καί βέβαια δύνανται, ὡς αἰχμάλωτη Ἐκκλησία, πού ἀπώλεσεν μάλιστα καί τήν πρωτέρα περίφημον  Οἰκουμενικότητά Της, νά ἀσκεῖ, τήν παραμικράν ἐξουσίαν εἰς τινές ἐλεύθερες περιοχές τῆς Ἑλλαδικῆς Ρωμῃοσύνης, ἤ, καί ἀλλοῦ. 

  • Ὅταν καί μόλις τά Ἀμερικάνικα (sic) στρατεύματα τῶν Λουθηροκαλβίνων Σιωνιστῶν, ἀπελευθερώσωσιν παντελῶς, τήν Κωνσταντινούπολη καί τήν Μικρά Ἀσία, τά ἐν αἰχμαλωσίᾳ ἄλλα Παλαίφατα Πατριαρχεία μας,  καθῶς καί τήν νῆσον Κύπρον μας, ἀπό τίς ὀρδές τῶν ἀντιχρίστων Μωαμεθανῶν, Σουφιστῶν, Σουννιτῶν, Τζιχαντιστῶν καί Σαλαφιστῶν, ἵσως τότε, καί μόνον τότε, θά δυνάμεθα νά ἐπανακαθορίσωμεν καί νά ἐπαναπροσδιορίσωμεν, τά μελλούμενα «Νέα Ἐκκλησιαστικά» καί «Νέα Νομοκανονικά Ὅρια», πού “ΘΑ” προκύψωσιν, βάσιν τῶν ὅποιων γεωπολιτικῶν ἐξελίξεων καί  ἐθνικῶν ἀνακατατάξεων.


Δηλαδή, ἡ παροντική Νεοφαναριώτικη πολιτική, ἔχουσα ὡς βάσιν τῆς τούς φαντασιολογικούς Ἐθνοφυλετισμοῦς τοῦ Βενιζέλου, συντηρεῖ τόν Μεγαλοϊδεατισμόν τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος (διά μέσῳ τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων πού ὅλως παραδόξως τά διοικῶσιν  ΜΟΝΟΝ Ἑλλαδῖτες, πού ἔχωσιν ὡς σημεῖον ἀναφορᾶς των, ἐξαρτοῦντο καί συντηροῦντο, κατά βάσιν, ὑπό τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος), ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή ἔμμεσα, ἄμεσα, θρασυδειλέως καί ἀνεπιγνώστως  μέμφεται ἀλλά καί  κατακρίνει αὐτόν [τόν Ἐθνοφυλετισμόν]. 

  • Ὅπως ἔπραττεν σαφῶς, καί ὁ μακαρίτης Μεταξάκης σέ ἐπιστολές του, ὅταν κατηγοροῦσεν τούς Κυπρίους τῆς ἐποχῆς του, ὡς φαντασιόπληκτους ὀραματιστάς περί τοῦ Μαρμαρωμένου Βασιλιά κ.ο.κ., ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, διακονοῦσε καί ὑπηρετοῦσε τά ἐθνοφυλετικά «θάματα καί ὁράματα» τοῦ πολιτικοῦ μέντορά του Ἐ. Βενιζέλου.
  • Δηλαδή, ἀποδεικνύωμεν με πάσαν σαφήνεια: ὅτι ἀπ΄ ὅπου καί νά πιάσει κανεῖς τό ζήτημα, τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Φαναριώτικης Διπλωματίας, μπάζει ἀπό σωρηδόν ἱδεολογίες καί νεο-καλαμαρίστικους ἐθνοφυλετισμούς.  Αὐτά ἔχωσιν ἰδιαίτερην σημασία, νομίζομεν, ὅταν τά γράφει ἕνας ἄσημος Νεοέλλην, δηλ. ὁ ὑπογράφων, ὁ ὁποῖος μάλλιστα δέν ἔλαβεν κἄν Ρωσσικήν ἐκπαίδευσιν, ἤ καί Ρωσσικήν παιδεία εἰς τά ὅποια ἀκαδημαϊκά θεολογικά ἱδρύματα τῆς Ἁγίας Ρωσσίας, Γαλλίας, Ἀμερικῆς κ.ἄ.

Πρέπει νά γίνει ἀντιληπτόν, ὅτι δέν ὑφίστατο, κανονικῶς, τό ἐκκλησιαστικόν καθεστῶς τῆς δῆθεν «Ἐκκλησίας τῶν Νέων Χωρῶν», μιᾶς καί ἡ Πράξις τοῦ 1928 αὐτό προσπαθεῖ νά θεμελιώσει, ἀνεπιτυχῶς ἐν μέρει, μιᾶς καί ἔρχεται, σέ κραυγαλέα ἀντίφασιν, ὑπό τινῶν σημαινόντων Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων, ἀλλά καί ἐν δικαίῳ (ἐκ τῆς Νεοελλαδικῆς πλευρᾶς) ἐνίοτε μετωπικήν σύγκρουσιν κατά τῶν Νεοφαναριωτῶν.

  • Ποῖον τό νόημα τότε, ὁ Ἀρχιοικουμενιστής πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, νά διεκδικήσει, ἐπιπρόσθετον καί εἰδικήν Αὐτονομία ἐπί τῶν «Νέων Χωρῶν», ὅταν εὐνουχίζει  καί πριονίζει ἀνέτως, τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στηριζόμενος καί μόνον σέ μίαν πολιτικο-πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ Βενιζέλου, καί σαφῶς, ὑποστηρίζεται εἰς τήν νομικήν ἐπικύρωσιν αὐτοῦ ἀπό τό Ἑλλαδικόν Σύνταγμα;

Δηλαδή τό εὔλογον  καί πρωταρχικόν ζητούμενον τοῦ πιό πάνω πατριαρχικοῦ ἀνακοινωθέντος, εἶναι: 

  • Βάσιν τίνων ἀκριβῶς Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων, ἐρείδεται, τό περί τάς «Μητροπόλεις τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν καί ὅτι αὗται ὑπάγονται πάντοτε κανονικῶς καί πνευματικῶς ὑπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον»;
  • Τά λεξίδια «πάντοτε», «κανονικῶς»  καί «πνευματικῶς» βάσιν τίνας Ἁγίας  Οἰκουμενικῆς,  Τοπικῆς, ἔστω καί Πανορθόδοξης Συνόδου, θεμελιοῦνται;
  • ΠΟΥ-ΘΕ-ΝΑ!

Τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῶν «Νέων Χωρῶν», ἐμεῖς οἱ Μακεδῶνες, δέν ἐπιθυμῶμεν τήν ἀντικανονική «ἐπιτροπική διοίκησιν» ὑπό τοῦ «Οἰκουμενι(στι)κοῦ» καί αἰχμάλωτου Πατριαρχείου τῆς Πόλεως. Ἄν το Πατριαρχεῖον, ἦτο παντελῶς ἐλεύθερον καί  παραδοσιακόν, ἀκολουθώντας σαφῶς καί ἀναντίρρητα: τήν Ἱερά Παράδοσιν τῶν Θεοφόρων Ἁγίων Πατριαρχῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καί τά ὅσα  ἀποφασισθέντα τῶν Ἁγίων Τοπικῶν ἤ καί Θεοπνεύστων Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Κωνσταντινουπόλεως κ.ἄ., πιθανώτατα, νά εἴχαμεν καί διαφορετικήν ἀλλά καί ἀντίθετον ἄποψιν ἐπί τοῦ ζητήματος.

Τό «ἐκκλησιαστικόν ὑβρίδιον», ἡ ἄν θέλετε, ἡ χίμαιρα τοῦ Βενιζελισμοῦ, περί τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν» θά πρέπει νά ἐπιλυθεῖ, ἀμέσως καί ἐπιτακτικῶς, ἵνα ἐκλείψωσιν τελεσίδικα ἅπαξ καί διαπαντῶς, καί παντελῶς, οἱ ὅποιες διχοσταστίες καί περιττές  Κληρικαλιστικές γκρίνιες τῆς ἀντιευαγγελικῆς  καί ὑπερόριου ἐξουσίας τῶν Νεοφαναριωτῶν τοῦ Βοσπόρου.

  • Oἱ «Νέες Χῶρες» εἶναι: ἐπαρχίες πλέον, τοῦ ἐλευθέρου Ἑλλαδικού κρατιδίου καί δέν εἶναι σαφῶς ἐπαρχίες τῆς πρωτέρας ἤ μιᾶς Νέας «νεο-Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας», ἤ, ἔστω ἐπαρχίες τοῦ Παλαίφατου δεδοξασμένου («περασμένα μεγαλεία διηγώντας τά νά κλαίς») Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τό οἱκουμενικόν Πατριαρχεῖον δέν ἔχει πλέον ὀρθόδοξην πολιτική συνεργασία καί συναλληλία, μέ τινά γνήσιον ὀρθόδοξον Οἰκουμενικόν πολιτικόν κέντρον. Διότι «ἐπιλέγει» ὡς ἐν αἱχμαλωσίᾳ Ἐκκλησία, νά συνεργάζεται, μέ ἑτερόδοξους καί αἱρετικούς «Παγκοσμιοκράτωρες» καί «Παγκοσμιοσυμβουλῖτες» ὄργανα τοῦ Σατανᾶ.
  • Οἱ «Νέες Χῶρες» εἶναι: Ἐκκληστικές ἐνορίες καί ἐπαρχίες τῆς Αὐτοκεφάλου Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας σύμφωνα μέ τό Δίκαιον τῆς Καινῆς Διαθήκης, τουτέστιν τό Δίκαιον τῆς Θείας Χάριτος. Κάθε ἄλλη διαφορετική ἄποψις, ἔρχεται σέ ἄμεσον ἀντίθεσιν, κατά τῶν Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Δέν εἶναι σοβαρόν νά προτάσσονται, ὑπό τοῦ σεβαστοῦ πατριάρχου τῆς Κων/Πόλεως κ. Βαρθολομαίου,  ἄλλα ἐκκλησιολογικοφανή ψευδο-ἐπιχειρήματα, ὅπως π.χ. τό Ἑλλαδικόν Σύνταγμα, ἤ, μία πολιτικο-πατριαρχική Πράξις, καί δή κατά τῶν Θεοπνεύστων Ἱερῶν καί Ἀποστολικῶν Κανόνων πολλῷ μᾶλλον κόντρα καί ἑνάντια τῆς πατριαρχικῆς Πράξεως περί τῆς Ἑλλαδικῆς Αὐτοκεφαλίας. Διότι ἄπαντες κατανοοῦμεν, νομίζω καλῶς, πιό εἶναι τό ἀνώτερον καί ἅγιον δίκαιον διά τάς Ἐκκλησιαστικάς ὑποθέσεις. Αὐτό θά πρέπει νά τό ἐννοήσωσιν, πρώτιστα καλῶς, ὄχι οἱ Νεορθοδόδοξοι τοῦ Φαναρίου, ἀλλά οἱ ὀρθόδοξοι Ἑλλαδῖτες Ἐπίσκοποι τῶν «Νέων Χωρῶν» οὔτως ὤστε νά ἀπεξαρτητοποιηθῶσιν καί νά ἀπογαλακτίσωσιν ἀνώδυνα -ὑπό τῆς ἐν αἰχμαλωσίᾳ-  «μητρικῆς» Ἐκκλησίας τῆς Κων/Πόλεως.

Ἄρα λοιπόν, ὡς Λαϊκά Μέλη τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Νέων Χωρῶν», προτείνωμεν, τά ἑξῆς Κανονικά σημεία διά τήν πλήρην ἐκκλησιαστικήν ἀφομοίωσιν καί ἔνταξη τῶν “Νέων Χωρῶν” εἰς τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας:

  • Ἄμεσον κατάπαυσιν τῆς κατ΄ἐξακολούθησις «ἐπιτροπικῆς» διοικητικῆς καί πνευματικῆς ἐξαρτήσεως  ἀπό τόν ἁγιώτατον Ἀποστολικόν Θρόνον τοῦ ἐν αἰχμαλωσίᾳ Πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἄχρι τῆς ὁριστικῆς ἀπελευθερώσεως Αὐτοῦ ἀπό τῶν ἀντιχρίστων ἐχθρῶν τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως, ὑπό τῶν Μητροπολιτῶν τῶν «Νέων Χωρῶν», καί τό ξεκίνημα τῆς Κανονικῆς καί Λειτουργικῆς μνημονεύσεως τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, ὅπως δηλοῦται καί πιστοποιοῦται, Λειτουργικῶς [ὑπό τόν ἑξῆς τύπον: Μνήσθητι Κύριε, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (δεῖνος)], ἡ ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς πλέον Κανονικῆς Πνευματικῆς καί Διοικητικῆς, ἀπόλυτης ἐξαρτήσεως.
  • Παύσεως τού ἀντικανονικοῦ δικαιώματος καί τῆς συμμετοχῆς τῆς ἐπικυρώσεως, ἤ ἔστω καί τῆς ὑποδείξεως, περί τῆς ἐκλογῆς Ἀρχιερέων ἐπί τῶν «Νέων Χωρῶν», ὑπό τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων/Πόλεως.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ δικαιώματος «περί τό ἔκκλητον», δηλ. τοῦ ἐκ νέου ἀποφαίνεσθαι, τῆς ἀναθεώρησις καί ἐπαναξιολόγησις τινάς καθαιρέσεως κατεδικασμένου Ἀρχιερέως ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.
  • Παύσεως τοῦ θεοστυγοῦς ἐμπαιγμοῦ, κατά τῶν Ἁρχιερέων τῶν «Νέων Χωρῶν», ὅτι δύνανται δῆθεν, νά συμμετάσχωσιν διά τήν ἐκλογήν τινός Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, εἴτε δι΄ αὐτοπροσώπου εἴτε διά τῆς ἀποστολῆς ψηφοδελτίου.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ δικαιώματος, οἱ «Νεωχωρῖτες»Ἀρχιερεῖς, ὅπως συμμετάσχωσιν εἰς διπλᾶς (!) Ἐκκλησιαστικάς Συνάξεις καί δή Τοπικᾶς (!!) Ἱερᾶς Συνόδου, μίας τῆς ἐν Ἑλλάδι καί μίας τῆς ἐν Κων/Πόλει. Τό «δίπορτον» (!!!) εἶναι μοιχεπιβασίαν κατά τῆς Πίστεως καί μέγιστον ἀντικανονικόν ὁλίσθημαν.
  • Παύσεως καί ἀκυρώσεως τῆς ἀντικανονικῆς Πράξεως τοῦ 1928, μέ Συνοδικήν ἀπόφασιν ὐπό τῆς Αὐτοκέφαλης Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διότι: ἀντιφάσκει, ὑποσκάπτει, διχάζει καί ἀπειλεῖ, δι-α-χρο-νι-κῶς, τό Ἑλλαδικόν Χριστεπώνυμον πλήρωμα Κλῆρον καί Λαόν τῆς ἐν Ἑλλάδι Τοπικῆς Ἐκκλησίας.
  • Παύσεως καί καταδίκης τοῦ καινοφανοῦς πολιτικο-πατριαρχικοῦ, ἀνικανονικοῦ καί ἐξωεκκλησιαστικοῦ νεολογισμοῦ-ὁρισμοῦ τῶν δῆθεν “Νέων Χωρῶν”.
  • Παύσεως τῆς στυγνῆς καί ἀνίερου συστηματικῆς ἀντικανονικότητας καί ἐπιστροφήν, παρά ταύτα καί διά ταύτα, εἰς τό παραδοσιακόν καί Πατερικόν Δίκαιον τῆς Καινῆς Διαθήκης ἐπί τῇ βάσει τοῦ ὀρθοδόξου Ἐκκλησιαστικοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Φιλόκαλλης Ὀρθοδοξίας.
  • Μέ εἰδικήν Πατριαρχικήν καί Ἀρχιεπισκοπικήν Συνοδική Διαγνώμη νά ἐπικυρωθῶσιν καί νά καταγραφῶσιν τά πιό πάνω ἤ κ.ἄ. (πού θά προτείνωσιν, δικαίως, οἱ εἰδικοί τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου) , σέ εἰδικόν Τόμον  καί μία νέα Πατριαρχική Πράξιν, διαφορετικά, σέ τυχούσαν ἐμμονή ὑπέρ τῆς πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928 καί ἄρνησιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὅπως ἀποδώσει τά ἱεροκανονικά Δίκαια τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καθῶς ἐνεργεῖ καί διαγγέλει μέχρι τῆς σήμερον μέ τό μόλις πρόσφατον καί πιό πάνω «Πατριαρχικόν Ἀνακοινωθέν»… ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά προχωρήσει στίς ἄνωθεν κ.ἄ. περί Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου προτάσεις, μονομερῶς, ἔπειτα ἀπό Τοπικήν Ἀρχιεπισκοπικήν καί Συνοδική Διαγνώμη τῶν Ἑλλαδιτῶν Ἱεραρχῶν.
  • Μπορεῖ κάλλιστα, ἡ Διοίκησις τῆς Ἑκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἵνα σφυγμομετρήσει δικαίως καί μετά ἀπολύτου ἀκριβείας τήν καθολικήν Συνείδησιν τῆς Τοπικῆς της Ἐκκλησίας, ὅπως προβεῖ σέ πρωτότυπον «Ἐκκλησιαστικόν Δημοψήφισμα»  μέ κάλπες ἑντός τῶν Ἱερῶν Ναῶν, ὅπως προσέλθωσιν ἅπαντα τά βεβαπτισμένα καί ἐνεργά Μέλη τῆς ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς τῆς Ἑλλάδος(πλήν τῆς ἡμιαυτόνομου ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης πού διοικεῖτο, ἀποκλειστικῶς καί ἀπολύτως, ἀπό τό ἐν Κων/Πόλει Φανάριον), γιά νά ψηφίσωσιν, ὑπέρ τῆς ἄμεσις ἀπεξάρτησις τῶν “Νεοχωριτῶν” Ἱεραρχῶν ἀπό τόἐν αἰχμαλωσίᾳ Πατριαρχεῖον τῆς Κων/Πόλεως, μιᾶς καί ὡς αἰχμάλωτον Φανάριον δέν δύναται νά λαμβάνει νηφάλειες καί καλόδοξες ἀποφάσεις διά τά τοπικά ἐκκλησιαστικά καί ἐθνικά δίκαια, καί συμφέροντα τῶν Ἑλλαδιτῶν Χριστιανῶν, καί τραυματίζεται ἔτσι ἡ ἁπανταχοῦ ἑνώτης τοῦ διεθνοῦς Ἑλληνισμοῦ τῆς Ρωμῃοσύνης.

Οἱ «Νέες Χῶρες», κατά τήν ταπεινή μας ἄποψιν, πρέπει νά περιέλθωσιν ἄμεσα, καί νά ὑπάγωνται κυριαρχικῶς, νομοκανονικῶς καί πνευματικῶς, εἰς τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος· διά νά πάψωσιν οἱ σωρηδόν ἀπρόβλεπτες περιπέτειες καί θλιβερές συνέπειες τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤ καί ὅποιου ἄλλου πολιτικοῦ διχασμοῦ [4] κ.λπ., μεταξύ τοῦ ἀντι-ἐκκλησιαστικοῦ καί παντελῶς ἄτοπου ἀνταγωνισμοῦ τῶν σημαντικῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί Πολιτικῶν κέντρων, τῶν Ἀθηνῶν καί τῆς Κων/Πόλεως, ἀλλά κυρίως διά νά πάψει ὁριστικῶς, ἡ τρανή συγκοινωνούσα ἐωσφορική μοιχεπιβασία κατα τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως, ὑπό τῶν Νεορθοδόξων νεοφαναριωτῶν ἀλλά καί μερικῶν μεμονομένων «Νεοχωριτῶν» Οἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν. 

Ἕνα “Ἐκκλησιαστικόν Δημοψήφισμα“, μᾶλλον, θά ξεκαθαρίσει καί ἐκκλησιαστικῶς, τήν περιρρέουσα διαχρονικήν καί διχαστικήν ἀτμόσφαιρα, καθότι οἱ ἀρχηγέτες τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, θά λάβωσιν ἔτσι τήν ἐπικύρωσιν καί εὔλογην πίεση ὑπό τοῦ πληρώματός Της, πρακτικῶς καί ἐνυπογγράφως, τῆς ἐπανεκκίνησις καί «ἐπανἵδρυσις» τῆς κολοβωμένης, ὑποτιμημένης καί σχετικοποιημένης Ἀποστολικῆς Αὐτοκεφαλείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς πανιέρου Ἀρχιεπισκοπῆς τῶν Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος. Γιά ἔτι ἐπιπρόσθετον, διχασμόν καί πόλωσιν, μέσα στό πλαίσιον τῆς ἐπανάκτησις καί ρωμαλέας διεκδίκησις, ἐπί τῆ βάσει τινός “Ἀρχιεπισκοπικοῦ δημοψηφίσματος”, ἐξάπαντος ἐπί καί περί τῶν Ἱεροκανονικῶν δικαιωμάτων τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἑλλαδιτῶν, εἶναι προβλεπόμενος, μιᾶς καί ἄνευ “σπασίματος τινῶν αὐγῶν”, δέν εἶναι διόλου κατορθωτόν, ἵνα φάγουμεν μίαν πεντανόστιμον “ὁμελέταν”.

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Ἀνδρέας Νανάκης (Μητροπολίτης Ἀρκαλαχωρίου), Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, Ἐκδόσεις: ΒΑΝΙΑΣ, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 124.
[2] Ἀν. Νανάκης, Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐ. Βενιζελος, ἔνθ. ἀνωτέρ., σελ. 112.
[3] Σωφρόνιος Μιχαηλίδης (Ἱερομόναχος), Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λεμεσοῦ, Ἐκδόσεις: Ἱερά Μητρόπολις Λεμεσοῦ, Λεμεσός-Κύπρος 2002, σελ. 366.
[4] Ἀν. Νανάκης, Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐ. Βενιζελος, ἔνθ. ἀνωτέρ., σελ. 166-171.

  • Σημείωσις ἰδική μας: Μία μεγίστη ἀπόδειξις, ὅτι ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἤ καί ὁ Ἐθνοφυλετικός Βενιζελισμός ἄν θέλετε, καθῶς καί οἱ ἄστοχες πολιτικές ἀπόφασεις τοῦ Κρητός Πρωθυπουργοῦ, ἔσπειραν πάμπολλα σπέρματα καί ἐφύτρωσαν σωρηδόν σεσαπημένοι καί μεμαραμένοι, ἄγευστοι καί πικροί καρποί, ἐως τήν σήμερον, στά περί πολιτικοῦ καί ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ, γι΄ αὐτό τόν λόγον σᾶς παραθέτομεν τήν ἱστοριογραφική ἀκαδημαϊκή ἀποδεικτικήν καί συμπερασματική τοποθέτησιν τινός Μητροπολίτου ἐκ Κρήτης καί ἀκαδημαϊκοῦ Καθηγητοῦ μας τῆς Σύγχρονης Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ, τοῦ Οἰκουμενιστοῦ Μητροπολίτου Ἀρκαλοχωρίου Καστελλίου καί Βιάννου κ. Ἀνδρέου Νανάκη, ὁ ὁποίος, ἐξάπαντος ὑπηρετεῖ καί διακονεῖ τήν σήμερον τίς σωρηδόν Φραγκοφαναριώτικες καί Φραγκοπαπίζουσες «διπλωματίες». Κάθε ἐνέργεια τοῦ πολιτικοῦ Βενιζέλου, ἔσπερνε καί τόν διχασμόν, διχασμόν πού μετά παρέλευσιν τόσων χρόνων γευώμεθα ἅπαντες, ἐξ αἱτίας τῶν πολιτικῶν ἤ πολιτειοκρατικῶν παρεμβάσεων σέ Ἐκκλησιαστικά ζητήματα [ἡ ἔμφασις καί κυρίως ἡ ὑπογράμμισις τῶν πιό κάτω, ἐν τῆ ἐρυθρᾳ μελάνῃ, εἶναι δική μας διά βαθύτερον προβληματισμόν, εἰς τό παράλογον, ἐπίμονον καί παράδοξον μοτίβον τοῦ ἱστορικοῦ πολιτικο-ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ].

«Στήν Κρητική Πολιτεία ἐπρόκειτο ἡ ρήξη τοῦ Βενιζέλου μέ τόν Γεώργιο καί τό κίνημα τοῦ Θέρισου πού ἀκολούθησε τό 1905, νά δημιουργήσει μείζονα τοπικό διχασμό, προάγγελο τοῦ μεγάλου διχασμοῦ πού θά ἀκολουθοῦσε μέ τό κίνημα τῆς Ἐθνικῆς Ἄμυνας στή Θεσσαλονίκη τό 1916. Στό διχασμό τῆς Κρήτης, ὅπου γιά πρώτη φορά τό 1903 σέ ἐπικεφαλίδα  ἐφημερίδας ἔγινε χρήση τοῦ ὅρου Βενιζελικός, ὁ Βενιζέλος εἶχε τή συμπαράσταση μεγάλου μέρους τοῦ κλήρου καί τῆς πλειοψηφίας τῶν ἐπισκόπων. (…) Ἡ ἐπέκταση τῆς Ἑλλάδος μέ τό θαῦμα τῶν Βαλκανικῶν πολέμων καί τό πέρασμα τοῦ φράγματος τῶν Τεμπῶν δημιουργοῦσε νέα ἐκκλησιαστική καί πολιτική πραγματικότητα. Βρίσκονται στό ἑλληνικό κράτος ἐπαρχίες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. ἐκκλησιαστική ρύθμιση τοῦ θέματος ἔμελλε νά γίνει ἀπό τήν τελευταία κυβέρνηση τοῦ Βενιζέλου τό 1928. Οἱ ἐπαρχίες τῶν Νέων Χωρῶν παρέμειναν στήν πνευματική κυριαρχία τοῦ Πατριαρχείου καί μόνο ἡ διοίκησή τους παραχωρήθηκε ἐπιτροπικῶς στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἐξαίρεση ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, ὅπου παρέμεινε τό ἐπί Βενιζέλου διαμορφωμένο αὐτοδιοικούμενο ἐκκλησιαστικό σύστημα. (…) Ὁ πολιτικός διχασμός γιά τή συμπόρευση τῆς Ἑλλάδος μέ τήν Ἀντάντ, ὅπως φρονοῦσε ὁ Βενιζέλος, ἤ μέ τίς Κεντρικές Δυνάμεις κατά τή θέση τοῦ Κωνσταντίνου, ἐπέφεραν καί τόν ἐκκλησιαστικόν διχασμό. (…) Ὁ διχασμός περί τήν ἐθνική ὁλοκλήρωση ἐπεκτάθηκε ὅπου ὁ ἑλληνισμός δροῦσε στά ἱστορικά γεωγραφικά του ὅρια. (…) Εἶναι σαφέστατο ὅτι ὁ πολιτικός διχασμός, ὅπως ἀναμενόταν, ἐπεκτάθηκε καί στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, δοθέντος ὅτι πραγματοποιεῖται μία ἀλληλοπεριχώρηση τοῦ δυναμικοῦ τῶν δύο μεγεθῶν. (…)



Δεῖτε ἐπίσης περί τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη καί τά ἑξῆς προηγούμενα μελετήματά μας:

  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [1ον Μέρος] ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016), [ΕΔΩ]. 
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [2ον-Τελευταῖον] ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016), [ΕΔΩ]. 
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, TO «AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ» ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ, [ΕΔΩ]. 

ΜΕ ΤΑΣ ΗΠΑ ἤ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

Screenshot_89

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΕ ΤΑΣ ΗΠΑ ἤ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

Screenshot_97

Screenshot_111

ΠΗΓΗ

Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ τό ἀρχέτυπον δοκίμιον προτοῦ δημοσιευθῆ εἰς τόν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΤΥΠΟ» μέ εἰδικόν τίτλον:

  • ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΗ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΥ ΚΥΡΙΑΖΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΞΟΡΙΣΘΕΝΤΑ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ

Αγαπητέ και Πολυσέβαστε κ. Παναγιώτη Νούνη,

    Αν και δεν σας γνωρίζω προσωπικώς, λαμβάνω το θάρρος από τα ηλεκτρονικά μηνύματα, τα οποία κατ΄επανάληψιν μου στείλατε με όλα τα επισυνημμένα έγγραφα, τα σχετικά με την υπόθεση του π. Αρκαδίου. Σας παρακαλώ λοιπόν να διαβιβάσετε στον π. Αρκάδιο την θερμή μου παράκληση (την οποία κατ΄επανάληψιν και μετά από πολύωρη συζήτηση που είχαμε μεταξύ μας, απηύθυνα στον ίδιο αυτοπροσώπως κατά την εορτή της επετείου της Ενθρονίσεως του Μακαριωτάτου Πατριάρχου μας κ. κ. Θεοφίλου), όπως παύση αυτήν την κοσμικού χαρακτήρα εκστρατεία, διότι δεν κατανοώ κατά πόσο ωφελείται ο ίδιος και κατά πόσο πάλι ωφελεί τους αναγνώστες αυτών των κειμένων. Όπως τόνισα και τότε, το επαναλαμβάνω και τώρα, ότι αυτή η κίνηση δείχνει ότι ο π. Αρκάδιος διακατέχεται από πικρία, απογοήτευση, θυμό, και αυτά τα αισθήματα δεν τον αφήνουν να σκεφθεί και να ενεργήσει με νηφαλιότητα. Πιστεύω ότι ο ίδιος ζημιώνεται αφάνταστα σε πνευματικό επίπεδο και προκαλεί σκανδαλισμό σε πιστούς, οι οποίοι δεν γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα στην αγία Πόλη. Με αδελφική αγάπη λοιπόν τον καλώ να συνέλθη και να ηρεμήσει γιατί κινδυνεύει να χάσει τον εαυτό του μέσα σε όλη αυτή την ταραχή.

Μετά σεβασμού,
π. Αριστόβουλος




Σεβαστέ μου π. Ἀριστόβουλε Κυριαζῆ, εὐλογεῖτε.

Δυστυχῶς προσωπικά, δέν ἀξιώθην μέχρι τήν σήμερον νά προσκυνήσω εἰς τά Πανάγια Προσκυνήματα τῶν Ἁγίων Τόπων καί ὡς ἐκ τούτου λογικά, δέν εἶχα τήν τιμή νά γνωρίσω προσωπικῶς τινά ρωμαλέον Ἁγιοταφίτην πατέρα καί ἀδελφόν πού διακονεῖ ἀνιδιοτελῶς τήν Σιωνίτιδα Γῆν. Εὔχομαι ὅμως κάποτε, ὅποτε θελήσει ὁ Πλάστης μου, νά τό ἀξιωθῶ. 

Περί τῆς ὑποθέσεως τώρα τοῦ βιαίως ἐξορισθέντα ἐκ Γῆς Σιῶν, τοῦ Ἁγιοταφίτου Μοναχοῦ Ἀρκαδίου Ἁγιοσαββαΐτου εἴχα μᾶλλον τήν ἀδήριτον ὑποχρέωσιν, ὅπως ἐνημερώσω ἐκ τῶν ὑστέρων τουλάχιστον, σύμπασα τήν Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα, μέ τά σημαντικώτατα ἀποκαλυπτικά ἔγγραφα πού ἔλαβον τό Ἱστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», τινά Ἁγιοταφίτικον φάκελον μέ 70 σελίδες, εἰς τίς ὁποῖες κατηγορεῖτε, δικαίως ἤ ἀδίκως, ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ. Θεοφίλος ὁ Γ΄, διά τινάς ἀντικανονικάς ἐνεργείας, καί συγκεκριμένα περί τῆς ἐνοικιαγοράς Ἁγίας Γῆς, ἄνευ τῆς Συνοδικῆς Διαγνώμης. Περί τοῦτο τό ζήτημα ἀγαπητέ μου πατέρα Ἀριστόβουλε, δέν μέ πληροφορεῖτε καθόλου. 

Γιατί ᾆράγε; 

Δύνασθε ὅμως νά διαψεύσετε τίς σοβαρές κατηγορίες τοῦ Μοναχοῦ Ἀρκαδίου, ἀποδεικτικῶς;

Ὁ Ἀρκάδιος Ἁγιοσαββαΐτης ἔχει εἰς τήν κατοχήν του φοβερά καί ἄκρως ἀποκαλυπτικά ἔγγραφα κατα τοῦ νύν πατριάρχου, τά διαψεύδετε ἤ τά ἐπικυρώνετε, ἐσεῖς προσωπικῶς;
Τά ἐν λόγῳ ἀποκαλυπτικά ἔγγραφα τά ἔχει δημοσιεύσει ὁ ὑπογράφων [ἀκόμα ἔχομεν σημαντικόν ὑλικόν ἀδημοσίευτον] διά τοῦ προσωπικοῦ ἡμερολογιακοῦ Ἱστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ» ἵνα λάβομεν ὑπεύθυνον, φιλότιμον καί ἐπίσημον ἐνημέρωσιν καί πληροφόρησιν  περί τούτων τῶν κατηγοριῶν ἀπό τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων. 

Ὅπως «κατ΄ ἐπανάληψιν» σᾶς ἐπισυνάψαμεν καί σᾶς ἀποστείλαμεν τά δημοσιευθέντα καί ἀποκαλυπτικά ἔγγραφα, ἐσᾶς προσωπικῶς, τό ἴδιον ἐπράξαμεν πρός ἅπασαν τήν Διοίκησιν τοῦ Παλαίφατου Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων, καί θά ἀναμένομεν, κάπιαν σοβαρήν καί ἐπίσημον ἐνημέρωση προτοῦ δημοσιεύσομεν καί τό ὑπόλοιπον ὑλικόν τοῦ Ἁγιοταφίτικου φακέλου.

Τί θέλομεν νά σᾶς εἰποῦμεν; 

Θέλομεν νά σᾶς εἰποῦμεν, ἀξιότιμε ἅγιε Ἀρχιμανδρίτα καί Πρωτοψάλτα τοῦ Παναγίου Τάφου, ὅτι δέν λαμβάνομεν σοβαρά ὑπόψιν τό ἀποσταλέν ραβασάκιον εἰς τό ἡλεκτρονικόν μας ταχυδρομεῖον καί τίς ἄτοπες πνευματικοφανεῖς ἐπισημάνσεις σας. Διότι πολύ ἁπλῶς δέν εἴμεθα ταχυδρόμοι ἤ ἔστω ὑπάλληλοί σας, ὅπως μεταφέρομεν «κουβέντες τοῦ καφενέ» εἰς τόν ἕνα καί τόν ἄλλον Ἁγιοταφίτη Μοναχόν, πολλῷ μᾶλλον σέ ἰδικούς  σας γνώριμους συμμοναστές Ἁγιοταφίτες.
Ὅλως παραδόξως, παρατηρῶ, περί τοῦ ἀποσταλέντος μηνύματος, ὅτι τό προσωπικόν μήνυμα πού ἀπεστείλατε σέ ἐμᾶς, τό ἔχετε ἀποστείλει, ἀκριβῶς τό ἴδιον, καί στό ἡλετρονικόν ταχυδρομεῖον τοῦ Μοναχοῦ Ἀρκαδίου! 

Ποῖον τό νόημα τότε τῆς ἐν λόγῳ παρεμβάσεώς σας; 

Μήπως ἡ στάσις σας ἀποδεικνύεται ὡς ἄκρως ἀνάδελφη καί μικρόψυχη; 

Ἀφοῦ ἔχετε τά προσωπικά στοιχεία τοῦ ἐν λόγῳ συμμοναστοῦ καί Ἁγιοταφίτου Ἀδελφοῦ σας, ἔχετε τό email του, δύνασθε ἄνετα νά μάθετε τά ἀκριβή στοιχεία τῆς ἐν λόγῳ νύν διαμονῆς καί ἐξορίας τοῦ, ἐνῶ μᾶς εἶναι ἄκρως παράλογον καί παράδοξον λ.χ. διά τίνα ἀκριβῶς λόγον ἐπιθυμεῖτε νά  χρησιμοποιήσετε ἐμᾶς ὡς διαμεσολαβητές καί μεσίτες διά τίς «πνευματικές συμβουλές» σας περί τοῦ Ἀρκαδίου; 

Ἐξάπαντος πολύτιμε π. Ἀριστόβουλε, δέν εἶμεθα γνωστοί, φίλοι ἤ καί συγγενεῖς μέ τόν ἀντικανονικά καί παράνομα ἐξορισθέντα Ἁγιοταφίτη Μοναχόν Ἀρκάδιον Ἁγιοσαββαΐτην [πῶς θά μπορούσαμεν ἄλλωστε ὅταν διαμένει καί διακονεῖ ἐπί 15 συναπτά ἕτη εἰς τά Πανάγια Προσκυνήματα;]  ὥστε νά ἔχομεν τινά θάρρος ἵνα τόν συμβουλεύσομεν διά ὅσα «πνευματικούδια» μᾶς ἐπισημαίνετε.

Οὔτε εἴμεθα καρδιογνῶστες ὅπως γνωρίζομεν τά κίνητρα ἑνός ἐκάστου πολλῷ μᾶλλον τινός Μοναχοῦ.

Μήπως ὅμως, προσπαθεῖτε  νά μᾶς προβληματίσετε ἤ καί νά μᾶς πείσετε ὅτι διαθέτετε ἀνωτέραν πνευματικήν κατάστασιν ὑπό τινός ἄλλου Ἁγιοταφίτου συμμμοναστοῦ καί ἀδελφοῦ σας, ἤ, μήπως προσπαθεῖτε νά μᾶς ὑποδείξετε, μᾶλλον ἀστόχως, ὅτι ἡ δημοσίευσις ἐξ ἡμῶν, περί τῶν ρωμαλέων ἀντικανονικῶν καταγγελιῶν τοῦ Ἁγιοταφίτου Ἀρκαδίου, κατά τῶν ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου Θεοφίλου, εἶναι τάχα μου,  ἐκκοσμικευμένη ἐνέργεια καί ἀμόναχη ἀντίληψις;

Μιᾶς καί τολμήσατε ὅμως νά μάς κάνετε τήν τιμή μέ τήν ἐν λόγῳ παράτολμην καί παράδοξην ἐπιστολήν σας ἔχομεν μέ τήν σειρά μας νά σᾶς θέσομεν τινά ἄλλα σημαντικά ἐρωτήματα τά ὁποία ἄν θέλετε νά τά μεταφέρετε εἰς τόν Ἀρχιοικουμενιστήν πατριάρχην καί τούς ὁμοφρώνας αὐτοῦ:

  • Οἱ Ἱεροί Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, τό Διεθνές Δίκαιον καί τό νομικόν καθεστῶς τῆς περιοχῆς τῆς Ἰορδανίας καί Παλιστίνης, ἐξάπαντος περιχήν καί δικαιοδοσίαν πού ἀσκεῖ πνευματικήν ἐξουσίαν καί διοίκησιν ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων, προνοεῖ, νά ξεπουλεῖ ἀνιεροκρυφίως, τήν Ἁγία Γῆ τῶν Ἀράβων ἀδελφῶν μας;
  • Προνοοῦσιν ᾆράγε, ὅπως πωλεῖ αὐθαίρετα καί δεσποτικά, τήν Γῆ τῆς Ρωμῃοσύνης καί τοῦ οἰκουμενικοῦ Ἑλληνισμοῦ μας, μέ ἀδιαφάνεια, καί τό κύριον, ἄνευ τῆς σύμφωνης γνώμης τῶν πλειώνων Ἁγιοταφιτῶν πατέρων καί ἀδελφῶν;
  • Ποῦ εἶναι ἡ Συνοδική Ἀπόφασις, ὅπως ὁ πατριάρχης κ. Θεόφιλος, πωλήσει, τά συγκεκριμένα ἤ καί ἄλλα ἀγροτεμμάχια;
  • Ἀληθεύει π. Ἀρίσταρχε, ὅτι εἰς τήν ἄνομο παρελθοντική συνάντησιν τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ Πατριάρχου Κων/πόλεως μετά τοῦ Ἀντιχρίστου πάπα τῆς Ρώμης, εἰς τούς Ἁγίους Τόπους, σεῖς εἰδικά, «κρατούσατε τό ἴσον» εἰς τά ἀντικανονικάς καί συγκρητιστικάς Συμπροσευχάς πού ἔλαβον χῶρα εἰς τόν Πανάγιον Τάφον, μέ δή ἐσᾶς ὡς τόν μέγα Πρωτοψάλτην; [Δεῖτε ΕΔΩ  καί ΕΔΩ]
  • Ὑφίσταντο Ἱεροί Κανόνες κατά τῶν συμπροσευχομένων μετά τῶν Αἱρετικῶν καί Σχισματικῶν, ναί ἤ οὐ;
  • Ἀλήθεια τί σόϊ Ἁγιοπνευματικοῦς Ὕμνους ψέλνατε εἰς τόν δικέρατον ἀντίχριστον τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης;
  • Αὐτός εἶναι ὁ ρόλος σας εἰς τά Πανάγια Προσκηνύματα;
  • Ἡ διάδωσις τοῦ Διαθρησκειακοῦ καί Διαχριστιανικοῦ Συγκρητισμοῦ;
  • Κατανοεῖτε τίμιε πάτερ, ὅτι συμμετείχατε σέ ἀνίερες καί συγκρητιστικές Συμπροσευχές, ἄνευ τινάς Πανορθοδόξου ἀποφάσεως καί Συνοδικῆς ἐπικυρώσεως τούτων, πολλῷ μᾶλλον ἄνευ τῆς σύμφωνης γνώμης τῶν ἑκατομμυριῶν ἁπανταχοῦ Χριστιανῶν, πού μάχονται τήν σατανική Παναίρεσιν καί λαίλαπαν τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ ἐωσφορικοῦ Παπισμοῦ καθῶς καί τοῦ ταρτάριου ἤ καί δυσσεβοῦς Προτεσταντισμοῦ;
  • Ἐξάπαντος, γιατί συμμετείχατε σέ τέτοιαν ἀνίερον ἀκολουθίαν; Ἀπό ἄπλετην καί «ἀληθεύσαν ἀγάπην» ἤ μήπως ἀπό ἀνόητον καί ἀνόνητον ἀγαπισμόν καί ἀγαπολογία ὑπέρ τοῦ πάπα τῆς Ρώμης;
  • Ὁ πατριάρχης Ἱεροσολύμων, πέραν τοῦ ἀντικανονικοῦ ξεπουλήματος τῆς Σιωνίτιδος Γῆς, δέν ἤλεγξεν τόν Ἀρχιοικουμενιστήν πατριάρχην τοῦ Γένους μας, πολλῶ μᾶλλον οὔτε τόν Ἀρχιαιρεσιάρχην τῆς Ρώμης. Γιατί ᾆραγέ; 
  • Τουλάχιστον ἐσεῖς ὡς μέγας «πνευματικός ἀνήρ» διά τίνα ἀκριβῶς λόγον δέν ἐπράξατε τό κατ΄ ἐξοχήν ποιμαντικόν καθήκον σας; Γιά ποιόν λόγον δέν συμβουλεύετε τούς «πνευματικούς πατέρες» σας διά τό σατανικόν ὀλίσθημα πού περιέπεσαν ὁμοθυμαδόν, νά διακηρύττωσιν θεωρητικῶς καί πρακτικῶς  τήν σατανική πολυ-αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;
  • Μήπως ἀγαπητέ π. Ἀριστόβουλε, εἴστε καί σείς ἕνα ἀκόμη ἀνδρείκελον καί φερέφωνον τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν ταγῶν μας;
  • Ποιά ἠ θεολογική καί ποιμαντική γνώμη σας διά τόν Οἰκουμενισμόν, Παπισμόν, Λουθηροκαλβινισμόν, Μονοφυσιτισμόν, Σοδομισμόν, Νεονικολαϊτισμόν;
  • Γιατί δέν συμβουλεύετε, πνευματικῶς, τόν πατριάρχην Θεόφιλον, ὅπως μή ἐνεργεῖ σκανδαλιστικά, ὅταν ἐπιβραβεύει μέ τόν Τίμιον Σταυρόν: Νεοαθεϊστές, Μασσώνους, ἀντιχρίστους, Παπικούς, Μονοφυσίτες, κ.ἄ. λογιῶν αἱρετικούς;
  • Γιατί δέν συμβουλεύετε τόν ἴδιον πατριάρχη τῆς Ἁγιοταφίτικης Ἀδελφότητος -πού ἐξόρισεν ἐξ ὅσων πληροφορούμεθα σωρηδόν ἄλλους Ἁγιοταφίτες, διά ζητήματα ἐσωτερικά, ἐκκλησιαστικά καί περί Πίστεως- νά μή δωρίζει τό ἀνίερον Κοράνιον, ὡς δῆθεν «ἰερόν Κοαράνιον», ἀλλά μᾶλλον ἐπιβάλλεται ἐκ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ μας, νά δωρίζει, τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον καί κάπου-κάπου καί τό Ἱερόν Πηδάλιον;
  • Θά τολμήσετε ᾆράγε ὅπως ἀπαντήσετε στά σωρηδόν ἐρωτήματά μας; Τυχούσα σιωπή διά τέτοια καταγγελτικά ζητήματα καί ἐρωτήματα περί τῆς Πίστεως ὑποδηλώνεται σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Γρηγόριον Παλαμᾶ, ὅτι ὑποβόσκει τό τρίτον εἶδος Ἀθεΐας. Εὐχόμεθα πραγματικά ὅπως δέν ἐπισυμβαίνει εἰς ἐσᾶς προσωπικά τέτοιον πράγμα.
Μετά ἀπολύτου σεβασμοῦ πρός τό τίμιον πρόσωπόν σας καί τό ἱερόν σχῆμα σας, ἀλλά μέ ἄκραν ἀπέχθεια καί ἀηδίαν διά τάς ἀντικανονικάς καί συγκρητιστικάς ἐνεργείας σας, καθῶς καί τῶν λοιπῶν κακόφρονων ὁμοπίστων σας
 
ὁ Παναγιώτης Π. Νούνης 
 
(Θεολογῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου)

ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Α΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΞΕΠΟΥΛΕΙ ΤΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ; [ΕΔΩ

Β΄. ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΚΑΔΙΟΣ, [ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ] «Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ» ΔΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [ΕΔΩ

Γ΄. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ] Η OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [ΕΔΩ

Δ΄. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ.[ΕΔΩ

Ε΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΔΙΩΚΕΙ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΖΕΙ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΑΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ. [ΕΔΩ

Στ΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΝ ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ] ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ. [ΕΔΩ]