ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

untitled

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΝΟΥΝΗΣ, ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

 

Το Παναγιώτου Π. Νούνη

Διαβάσαμε ἀπό τό ἐπίσημον Ἱστολόγιον τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς τό θέμα: Συνάντηση Μακαριωτάτου μέ τόν πουργό Παιδείας καί τούς Διευθυντές τν σχολείων τς ρχιεπισκοπικς περιφέρειας (4 Οκτωβρίου 2016) σχόλιον τοῦ Διάκονου καί Θεολόγου κυρίου Μιχαήλ Νικολάου καί ἐπ΄ αὐτοῦ ἐπιθυμοῦμε νά γράψομεν, κριτικῶς, μερικές σκέψεις. [Δετε ΕΔΩ]

Εἶναι χαρᾶς Εὐαγγέλιον τό γεγονός καί μόνον, ὅτι ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή τῆς Κύπρου, παραχωρεῖ, τιμητικόν γεύμα στό Ὑπουργεῖον Παιδείας, στόν ἔντιμο κύριον Ὑπουργόν Παιδείας καί σέ ὅσους Ἐκπαιδευτικούς, Διευθυντές καί Ἐπιθεωρητές, ἐμπίπτουν, εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν δικαιοδοσίαν Της. Δέν ξέρω ἄν γίνεται κάτι ἀνάλογον εἰς τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν καί πάσης λλάδος. Ἕνα λουκούλλειον γεύμα διά τόν ὑπουργόν κ. Φίλη, ἵσως καί νά τοῦ ἠρεμοῦσεν κάπως τήν ἰδεοληπτική ἀνικανότητα καί νευρικότητα πού προκαλεῖ, ὡς μή ὤφειλεν, εἰς τό Πανελλήνιον, διά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Οἱ ἀντιφατικές καί συγκεχυμένες δηλώσεις, μετά τήν ἐπίσκεψιν τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Β΄ στό Πρωθυπουργικόν Μέγαρον, ἀπό μέρους τοῦ μή φίλιου Φίλη ἔγιναν διεθνές, ἀποδεικτικόν θρίλερ, διά τήν μεγίστην ἀνικανότητα τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Ἀθεΐας καί παράδοξης συμφυρματικῆς «θρησκειολογίας». Μάλιστα, ἄν ὁ ἴδιος ἔχει μέσα του, ἴχνη ἐντιμότητος, σοβαρότητος καί γονίδια ἀληθοῦς προοδευτικότητος, δύναται να παραδειγματιστεῖ, ἄνετα, ἀπό τήν παραδοσιακή καί ἀγαστή, ἐξάπαντος ἀποτελεσματική συνεργασία καί συναλληλία, Πολιτείας καί Ἐκκλησίας, τῆς νήσου Κύπρου στο πολυθεματικόν εὐρήν πεδίον τῆς Παιδείας καί δή στό Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν.

Στά περί τῶν Νεοκαλαμαρίστικων Συγκρητιστικῶν «Θρησκευτικῶν»  πέραν τοῦ ὑπουργοῦ κ. Φίλη, κύριος συναίτιος εἶναι: ἡ σατανεμένη ΚΑΙΡΟΣκοπίζουσα ὁμαδούλα τινῶν αἱρετιζόντων ἀθεολόγητων νόων πού καθοδηγούνται μέ μαεστρία ὑπό τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ἰγνατίου, κ. Καλαϊντζίδου, κ. Σταύρου Γιαγκάζογλου, κ. Μάριου Μπέγζου,  κ. Μιλτιάδους Κωνσταντίνου, κ.ο.κ. Σημαίνουσα συναιτιότητα βαραίνει ὡστόσον (ἄν θέλουμεν νά εἴμεθα ἀντικειμενικά δίκαιοι) καί τίς ἐνέργειες καί μή (δηλ. παραλείψεις) τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τῶν Ἑλλαδιτῶν!…

Μία μως σοβαρώτατη νσταση-καταγγελία καί κριτική μομφή πό μέρους μας: Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ἀμμοχώστου καί Κωνσταντίας κύριος Βασίλειος, αὐστηρῶς θεολογικά και ἐκκλησιολογικά, σημειώνει με ἔμφασιν ὁ γράφων, εἶναι κατά την ταπεινή γνώμη μας, ὁ πλέον ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟΣ καί ΑΝΑΡΜΟΔΙΟΣ Κληρικός, ἵνα ὁμιλεῖ καί διδάσκει ἐκπροσωπώντας, δῆθεν τήν ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Κύπρου, ἐνώπιον πολιτικῶν  κ.ἄ. ἀρχῶν διά τέτοια σοβαρά θέματα λ.χ. τῆς θεολογικῆς καί θρησκευτικῆς Παιδείας πάντων τῶν Κυπρίων μαθητῶν μας. Ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον ὁ Ἅγιος Γέρων Παΐσιος ὅταν ἔγραφε μέ παράπονον, ὅτι ἔχωμεν ἔλειψιν σοβαρῶν Ἱεραρχῶν. Ὁ ἅγιος Κωνσταντίας κ. Βασίλειος, ἐκπροσωπεῖ, ὡς Κανονικός Ἱεράρχης ΜΟΝΟΝ τήν ἱδικήν του ἐπισκοπική κυριότητα καί τό ἰδικόν τοῦ ποίμνιον. Ἐάν τό κοσμοπολίτικον (ἐλέω «Ἁγίας Νάπας» κ.ο.κ.) ποίμνιόν του, εἶναι ἤ καί θέλει νά εἶναι, μαθημένον, σέ αἱρετίζοντες, ἐξάπαντος θεολογικές ἰδεοληψίες (π.χ. στήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), τοῦτες δέν πρέπει νά λάβωσιν παγκύπριον μετάστασην. Ἡ λοιμική πνευματικῆς νόσος πρέπει νά περιοριστεῖ, τουλάχιστον, στά συγκεκριμένα ἐκκλησιαστικά ὅρια τῆς ἐπαρχίας του…

Ὅμως ἀπό την ἄλλη: οἱ ὑπόλοιποι «φιλάδελφοι» κύπριοι Ἀρχιερεῖς γιατί σιωπῶσιν, πολλάκις ἀθέως καί προκλητικῶς, ἀλλά καί ἀντιεκκλησιολογικά ἤ καί ἀδιάκριτα, ἄκρως ἀνεκτικῶς; Ποῦ εἶναι τό ἀληθινόν (παν)Ἐπισκοπικόν τους ἐνδιαφέρον διά τήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία τῆς νήσου ἤ κ.ἄ.; Δεν εἶναι ζήτημα Πίστεως, ἡ θρησκευτική Παιδεία τῶν παιδιῶν μας; Βέβαια, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κύπρου, ἔχει και αὐτός ἕνα μεγάλον μερίδιον εὐθύνης, διότι παραπλανεῖται ἐξ αὐτοῦ (τοῦ Κωνσταντίας) στα θεολογικά πράγματα ἀλλά καί διότι τοῦ κάνει καταχρηστικές πλάτες καί μεροπληπτικά χατήρια… Τά παγκύπρια θέματα τῆς, θρησκευτικῆς και θεολογικῆς διαπαιδαγώγησις τῶν μαθητῶν και φοιτητῶν μας, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ  καί οὔτε πρέπει νά εἶναι ΙΔΕΟΛΗΠΤΙΚΑ ζητήματα μίας π.χ. ἀρχιεπισκοπικῆς ὁμάδας, φατριᾶς ἤ κλίκας (πού ἐκπροσωπεῖ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ συγκρητιστικές καί νεοεποχήτικες ἀγκυλώσεις-ἰδεοληψίες  καθῶς καί θρησκοληψίες) ἀλλά εἶναι: ζητήματα εἰδικοῦ καί γενικοῦ ἐνδιαφέρωντος πάσας της Ἐκκλησιαστικῆς ἀλλά καί Πολιτικῆς Κοινότητος τῶν Κυπρίων.  Ἄν κανεῖς παρατηρήσει προσεκτικά, σε τέτοιου εἶδους, λ.χ. θεολογικές ἠμερῖδες, ὁμιλίες, συνεστιάσεις καί συνέδρια, μόνον οἱ ἐκλεκτοί καί φίλα προσκείμενοι Ἱεράρχες, Κληρικοί καί θεολόγοι, τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου Β΄, ὁμιλῶσιν. Πέραν αὐτῶν… οὐδεῖς, ἔστω εἷς (=ΕΝΑΣ) ὀρθόδοξος νουνεχῆς κριτικά και γόνιμα ἀντιφρωνῶν. Ἡ μοναδική, δημόσια ἀντιλογία (ἑνίοτε διαχρονικά στείρα, ἀντιπαιδαγωγική, κουραστική, σαχλεπίσαχλη, καί μή γόνιμη), πού διεξάγεται στο παγκύπριον στερέωμα πρόκειται περί πολιτικῶν, κοινωνικῶν και ποδοσφαιρικῶν ζητημάτων! Πέραν τοῦτων, μᾶλλον διαβιοῦμεν αἰχμάλωτοι ἔν νῆσῳ Κύπρῳ ἕνα εἶδος «Μετανεωτερικοῦ Μεσσαίωνος» ἐλέῳ βλακώδους ἐκκλησιαστικοῦ Συγκρητισμοῦ καί σατανόπνευστου (πολιτειακοῦ-τραπεζικοῦ- δημοσιογραφικοῦ-δικαστικοῦ-ἐπιχειρηματικοῦ κ.ο.κ.) ἐλευθεροτεκτονικοῦ Μασσωνισμοῦ.

Δηλαδή πιο πλά: ἡ παγκύπρια, θρησκευτική παιδαγωγική τῶν μαθητῶν μας, ἐξ αἰτίας τοῦ νῦν Ἀρχιοικουμενιστοῦ Μακαριωτάτου κυρίου Χρυσοστόμου, τοῦ Μητροπολίτη Πάφου κυρίου Γεωργίου  καί τοῦ Κωνσταντίας κυρίου Βασίλειου καθῶς και δύο ἤ τριῶν ἄλλων, ὁμοφρόνων, νεοσσῶν θεοφιλεστάτων κ.λπ., ὁμοθυμαδόν ὀρκισμένων Οἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν, εἶναι ἔρμαιον τῶν Φαναριώτικων Συγκρητιστικῶν καί μετα-Πατερικῶν οἶστρο-γόνων! Μιᾶς καί ἡ μεταΠατερική ἄΘεο-λογία εἶναι γένους θυληκοῦ. Ὅμως, ὁ σεβασμιώτατος Κωνσταντίας ΔΕΝ ἐκπροσωπεῖ τήν καθόλου Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ἀλλά τήν ἐπισκοπή καί τόν ἑαυτόν του. Καθῶς π.χ. ἔν μέρει καί τήν ἱεραρχικήν, Συνοδική διοίκησιν Αὐτῆς, καί μόνον! Ὅπως λ.χ. ΔΕΝ ἐκπροσωπεῖ τήν κυρίαρχη ἐπισκοπική περιφέρια τῆς ἱεράς Ἀρχιεπισκοπῆς, ἤ τῆς Μητρόπολης Λεμεσοῦ και Μόρφου· εἰρήσθω ἐν παρόδῳ ἐκπροσώπει κυρίως, καί δή ἀδιάκριτα, το αἰχμάλωτον καί τρεμοσβησμένον, ἐξάπαντος βατικανοποιημένον ληστοΦανάριον, πού σαφῶς καί ἀπεργάζεται (τό νεοΦανάριον) μέ βυζαντινιστικές ῥαδιουργίες, τά παραδοσιακά καί ἑλληνοχριστιανικά  συμφέροντα τῆς Κύπρου καί τῆς Ἑλλάδος μας, δηλ. τά διαχρονικά ἱερά συμφέροντα τῆς Ῥωμῃοσύνης μας. Ἄν παρατηρεῖ κανεῖς προσεκτικά, τήν διαδρομή τοῦ «Οἰκουμενικοῦ» Πατριάρχου ἐκοσμογύρισεν ἅπασαν την οἰκουμένη… πλήν τῆς ἀδικημένης Μεγαλονῆσου Κύπρου! Γιατί ᾆραγέ; Διά τον λόγον, ὅτι ἄν το πράξει, θα ἐξορισθεῖ με ἄμεσες συνοπτικές διαδικασίες το «Οἰκουμενικόν» Πατριαρχεῖον πολύ μακράν τῶν «Ὀθωμανικῶν» ἐδαφῶν μας; Και τί ἔγινεν ἄν οἱ νεοΦαναριῶτες βιώσουν καί μίαν «ἀδικον» ἐξορίαν εἰς το πετσίν τους; Θα ἀπομειωθεῖ μήπως στό ἐλάχιστον τό ἀπαράτρεπτον, ὑπερἱστορικόν κύρος, τοῦ πανάγιου Πατριαρχείου τῆς Ῥωμῃοσύνης μας;

Τά πιό πάνω διετυπώθησαν, ἐκ προσωπικῆς σφόδρας ἀγανακτήσεως, σεβόμενος κατά πάντα τό κάθε πανάγιον Πατριαρχεῖον μας, μή σεβόμενος ὅμως, τάς ἀντικανονικάς καί ἄλλας αἱρετικάς ἐνεργείας τῶν ἑκασταχοῦ πατριαρχῶν· ἀλλά καί ἐξ αἰτίας τοῦ ἀναντίλεκτου γεγονότος, ὅτι ὁ σεβασμιώτατος Κωνσταντίας, διέσπειρεν ὡς κακός Σπορέας, καί ἐπ΄ εὐκαιρίας δωθεῖσης, τό ἀμφιλεγόμενον καί διχαστικόν ζήτημα τῆς «παρα-κκλησιαστικς», καί δῆθεν «Ἁγίας και Μεγάλης Συνόδου», πού διεξήχθην στήν Κρήτην μόλις τό περασμένο καλοκαίρι. Γιατί σώνει καί καλά, νά ἐνδιαφέρει, τήν Κυπριακή Πολιτεία τό Ὑπουργεῖον Παιδείας, τόν ἔντιμον κύριον Ὑπουργόν, τούς Ἐκπαιδευτικούς, τούς Διευθυντές, τούς Ἐπιθεωρητές κ.ο.κ. τοῦτο τό ὅλον Ἐκκλησιαστικόν καί διχαστικόν, πολιτικοεκκλησιαστικόν ζήτημα φιάσκον, τῆς Ληστρικῆς Συνόδου τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν; Για ποον λόγον να τους νδιαφέρει; Εἶναι ἀργόσχολοι, χασομέρηδες καί ἀθκιασεροί, κ. Βασίλειε; Προφανς χι! Ἔ τότες; Τζακούζιον (ὄχι ἁπλά ντουσιέρα) ἕνεκα πολλαπλῆς παραχρήσεως ἤ καί πλύσεως ἐγκεφαλικῶν κυττάρων;

Θέμα τς μιλίας το Κωνσταντίας, ταν: (ἄκουσον-ἄκουσον) ἡ ψευδοΣύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου καί ἡ Παιδεία…! Δηλαδή: « Καμήλα κλάνει στο Πεντάγωνο» πού λαλούμεν χασκογελώντας στό χωριόν μας. Δέν δύναμαι νά κατανοήσω καλά, πς μία ἀμερικανόδουλη ψευδο-σύνοδος, δύναται νά παιδαγωγήσει, θρησκευτικά καί θεολογικά, τά παιδιά μας; Βουνά πό θρησκόληπτα καί ψευδεπίγραφα σκουπίδια, θα τούς προσφέρουμεν, ἤ μήπως, τήν Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου; Καί ποαν σχέση μέ τό ἱερόν Εὐαγγέλιον, ἔχει ἡ «διόρυθμη Σύνοδος» τῶν νέοὈρθοδόξων Ἱεραρχῶν; Κέντρον τῆς Ποιμαντικῆς και Ἐκκλησιαστικῆς Πολιτικῆς τοῦ σεβ. κ. Βασίλειου καί σύν αὐτῷ, εἶναι: ἡ παμπροτεσταντική Οἰκουμενική Κίνηση, ἀντί ἡ Εὐαγγελική καί Πατερική Θεολογία; Αὐτό εἰδικά, ἄς το ψάξουν καί νά τό ἐρευνήσουν, σέ βάθος, οἱ ἔντιμοι και σεβαστοί Πολιτικοί Ἀξιωματούχοι τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καί ὅσοι ἄλλοι ἀξιότιμοι Ἐκπαιδευτικοί. Ἡ Οἰκουμενική Κίνηση, στήν ὁποίαν συμμετέχει, χρόνια ὁλόκληρα, ὁ ἴδιος (ἀλλοτριο)Ἐπίσκοπος, πρόκειται διά κατεγνωσμένην Συγκρητιστικήν πολύ-Αρεσην, καί ἄρα συναφῶς, ΔΕΝ πρόκειται μέ τέτοια αἱρετίζοντα, ἐξάπαντως ἰδεοληπτικά καί θρησκόληπτα ξυλοκέρατα,  νά (μετα)μορφωθεῖ κατά Θεόν, δηλ. ὀντολογικά, ὁ ἑλληνοκύπριος μαθητής και φοιτητής, μιᾶς καί ἡ ὅποια ἀμυδρή αρεσις/θρησκεία, εἶναι ψυχοναρκωτική παραμόρφωσις, και «Νευροβιολογική σθένεια» κατά τον π. Ἰ. Ῥωμανίδη, τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας.

Θα πρέπει πάντες οἱ κύπριοι Ἑλληνορθόδοξοι ἐκπαιδευτικοί κύριοι/ες συνάδελφοι/σες, νά μή εἴμεθα τόσον ἀλλοπαρμένοι ἀφελεῖς, εἰς τήν ἀκατάσχετον, Συγκρητιστικήν φλυαρίαν καί «παρακκλησιολογικήν» Αρετικολογίαν, εἴτε τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, εἴτε τοῦ Κωνσταντίας, εἴτε καί τοῦ Μεσσαορίας, εἴτε τῶν Κυκκωτῶν κ.ο.κ.· ἀλλά θα πρέπει, μέ ἐργαλεῖον τό πολύτιμον Διαδίκτυον καί ἀνάλογην ἀκαδημαϊκήν καί μή ἔγκριτον Βιβλιογραφία, να ἐνημερωθοῦμε, ἄριστα και ἔγκαι[υ]ρα, γιά τοῦτον τό μείζονα νεοεποχήτικον «Ζήτημα το Οκουμενισμο», οὔτως ὥστε νά ἀποκαλυφθῶσιν τά σωρηδόν ψευδολογήματα καί ἡ ἀλυσιτελῆς ἀρχιεπισκοπική προπαγάνδα, πού ῥαδιουργεῖται, ἐπί τῶν ληστρικῶν ἀποφασθέντων ν Κολυμπάρι τῆς Ληστρικῆς Συνόδου. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, (λυπάμαι πού προσπαθῶ κάπως ἄτσαλα νά διευκρινίσω τά δῆθεν αὐτονόητα), δέν εἶναι μία ἰσχυρά κλίκα ἤ μία μικρή ὀμάδα Ἱεραρχῶν, ἀλλά εἶναι ἅπαντες οἱ  Ἱεράρχες, ὅλος ὁ Κλήρος καί ὁ Μοναχισμός καθῶς καί οἱ Λαϊκοί, ἀδιαίρετοι, ἀχώριστοι καί συνηρμοσμένοι, Καθολικῶς, μαζί.

Τό γεγονός ὅτι ἐνδιαφέρεται γιά τά θέματα τῆς Παιδείας, ΜΟΝΟΝ ἡ ἀρχιεπισκοπική κλίκα, καί οἱ «τεροι Καππαδόκες» σιωποῦν, τοῦτο προσωπικά καί ὡς ἀδιόριστον Ἐκπαιδευτικόν θεολόγον με ἀνησυχεῖ καί μέ πονεῖ σέ ὕψιστον βαθμόν.  σς; Διότι προσωπικά, δεν βλέπω πουθενά τό Ὀρθόδοξον καί Καθολικόν ἐνδιαφέρον, σύσσωμης τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Κλήρου καί τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Βλέπω μετά βίας καί σχεδόν τρεῖς με τέσσερις, ἀρχιεπισκοπικές φιγοῦρες, ἀνδρείκελα ἤ καί μαριονέττες, νά φληναφῶσιν καί νά ἀσελγῶσιν, λίαν ἐπιεικῶς καί ἄκρως ἀπαράδεκτα, εἰς βάρος τῆς θεανθρώπινης Ἐκκλησιαστικῆς Κοινότητος τῶν Ἑλληνοκυπρίων πιστῶν! Μᾶλλον δέν ἔχουμεν ἀντιληφθεῖ καλά, πόσον σκάρτη εἶναι, ἡ οἰκουμενιστική, θρησκευτική Παιδεία, πού μᾶς προτείνει ὁ Κωνσταντίας καί οἱ σύν αὐτῷ… ΑΛΛΑ, ὅταν θά τό πάρουμεν χαμπάριν, ἐλπίζω μόνον νά μή εἶναι καθόλου ἀργά διά τήν νευροβιολογικήν ψυχοσύνθεση τῶν παιδιῶν μας.

Καλόν θα ἦταν, ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργός Παιδείας κ. Καδῆς καί οἱ λοιποί δημόσιοι λειτουργοί τοῦ Ὑπουργείου (ὅσοι βέβαια δεν σχετίζονται, ἔμμεσα ἤ ἄμεσα, μέ τίς σατανικές Μασσωνικές Στοές), νά μή ἔχωσιν, ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνη, εἰς τά συγκεκριμένα λεχθέντα τοῦ ἀθεολόγητου, Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου και τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ Κωνσταντίας, περί τῆς ντιΚανονικς και ντιΚανονιστικς διεξαγωγῆς τῆς «Μεγάλης Συνόδου» τῆς Κρήτης. Ἄν ὄμως συμφωνεῖτε μαζί τους… τότε εἶναι καθαρόν τό πράγμα. Ὁ πολυσέβαστος κύριος Ὑπουργός, θα πρέπει κατά την ἄποψίν μας, μέ ἐξαιρετικήν διάκρισιν, νά λαμβάνει σοβαρά ὑπόψιν, τίς ὅποιες προσωπικές ἀπόψεις τῆς Διοίκησις τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. τῆς Ἱεραρχίας, ἀλλά να ἔχει τοῦτον εἰς το πίσω μέρος τοῦ μυαλοῦ του: μιᾶς και ἡ διοίκησις, ἤ, οἱ ἀπόψεις τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας, ΔΕΝ ταυτίζονται, πάντα καί ἀπόλυτα με τις ἀπαρασάλευτες, Ἱεροκανονικές θέσεις και Δογματολογικές ἀπόψεις, τῆς Μίας Ἀγίας Ὀρθοδόξου καί Καθολικῆς Ἐκκλησία, τήν ὁποίαν ἑνίοτε καί ἐκπροσωπῶσιν οἱ Κληρικοί Της…!

ν κατακλείδι, να π και τοτον: ΔΕΝ εἶναι δουλειά τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, νά σιτίζει ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ καί ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ τούς ἀπόρους μαθητές τῶν Σχολείων. Διότι προφανῶς, τοῦτον εἶναι ὑψίστη Πολιτειακή καί Κρατική ὑποχρέωσις καί ὑπόθεσις, τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας μας, μίας εὐνομούμενης καί ἀναπτυσσόμενης, οἰκονομικά, Πολιτείας, πού διαθέτει, ἐξάπαντος ἀνθρωπιστικές κρατικές Ὑπηρεσίες καί δή Κοινωνικῆς Εὐημερίας. Ἄρα κοντολογίς ἡ ἐκκλησιαστική σίτισις τῶν παιδιῶν μας στά κρατικά Σχολεία τῆς Κύπρου κ.ἄ. (π.χ. Ἑλλάδος), ὑποδηλώνει καταφανῶς, μίαν εἰδική πολιτειακήν ἀνικανότητα ἤ και την ἰδιοτέλεια τοῦ Κράτους, να ἐφαρμώσει, μίαν ἀμειγῶς κρατικήν Κοινωνικήν Πολιτικήν.

Ὅσοι αἰθεροβάμωνες (Νεοαθεϊστές, Νεοπαγανιστές, Νεομασσωνιστές και νεοπαλαβιάρηδες) ἐπιθυμῶσιν μία βαθειά Κοσμικοποίησιν ἤ καί ἕναν κυπριακόν Κοσμοπολίτικον καί οὐδετερόθρησκον Κράτος, εἶναι κάλλιον νά ξενιτευθῶσιν μόνιμα εἰς χῶραν τινά ἀλλοδαπήν (Ἀγγλοσαξωνία, Ἀμέρικα, Βέλγιον, Ὁλλανδία κ.ο.κ.), ἤ να ἀνεχθῶσιν, ἔντιμα καί ἀγαπητικά, τήν ἱστορική «οἰκογνειακήν» πραγματικότητά μας.

Το γεγονός, παρά ταῦτα, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, σιτίζει καταχρηστικῶς και λίαν καλῶς, τούς ἀπόρους μαθητές μας, νά τό δοῦν και να το ἐννοήσουν βαθειᾶ μέσα τους, ὅσοι κι΄ ἄν τυχόν ἔχωσιν παντελή ἔλλειψιν, συναισθηματικς και λογικς νοημοσύνης, δηλ. ὅσοι «καλοπροαίρετοι» καί κόντρα Ἐκκλησιομάχοι εἶναι μόνιμα, σφόδρα φανατικοί,  κατά τοῦ πολυσήμαντου καί φιλάνθρωπου ἔργου τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου. Ἐξάπαντος εἶναι ἀπείρως προτιμωτέρα ἡ Ἐκκλησιαστική ἤ καί Πολιτική-κρατική Κοινωνική φιλανθρωπία, παρ΄ἐκτός βέβαια τοῦ «φιλανθρώπου ἐνστίκτου» τῶν διαολοΤεκτόνων καί λυκηδέων Ῥόταρυ. Ἀδελφοί και Πατέρες μου, εἶναι Ὁμολογία Πίστεως και θα μᾶς λογισθεῖ ὡς στέφανος Μαρτυρίου, μάλιστα κάλλιον να πεθάνωμεν τῆς πείνας, παρά να λαμβάνουμεν τρόφιμα και οἰκονομική ἐνίσχυσιν ἀπό δαύτους τους διαβολανθρώπους. Εἶναι ἄκρως λυπητερόν, ἄνθρωποι Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι, νά ζητιανεύουν ἤ καί νά ἀποδέχονται μέ πάσαν εὐχαρίστησιν «φιλανθρωπία» ἀπό παλιοΜασσῶνους. Ξεπουλήσαμεν πλέον καί τήν ψυχήν μας;

Ἐξ αἰτίας καί μόνον τῆς σιτίσεως τῶν νεοΚυπρίων μαθητῶν μας, ἀπό την Ἐκκλησία μας, εἶναι ἕνα ὑπαρξιακόν στοίχημα ἀλλά συνάμα και βρωντερή πρό[σ]κλησις για ἐκ βάθρων ἐπαναπροσδιορισμόν, για την ὅποιαν ἀτομική ἀρνητική στάσην και θέσην μας, κατά τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας τῆς καί παναγίας Μητρός τοῦ Γένους τῶν Κυπρίων. Ἐξ αἰτίας Της ζοῦμεν στο «εὔ εἶναι», διαβιοῦμεν καί ἐπιβιώσαμεν εἰς το «εἶναι», τόσους αἰῶνες… ἀπό τις σπάθες, τίς μάχαιρες, τά παλλούτζια, τίς ἀγχῶνες, τινῶν αἱμοδιψῶν καί πολεμόχαρων διαβολικῶν Κατακτητῶν!… Ὁ τελευταίος και δή πνευματικός τώρα ψυχοκτόνος Κατακτητής, πού ἦρθεν γιά νά ἐγκατασταθεῖ μόνιμα, στις ἄδολες και μή ἀφελεῖς ψυχές μας, εἶναι ὁ προχριστιανικός και μεταχριστιανικός, ἐξάπαντος Βαβυλώνιος Ἐωσφορικός Οἰκουμενισμός (Γνωστικισμός=Gnosis)… ὁ ὁποίος ὑποσκάπτει καί προσβάλει τήν Οὐράνιον καί Βασιλικήν αἰώνιον προοπτικήν μας στό «ἀεί εἶναι»! Θά παραδωθοῦμεν ἀμαχητί; Στῶμεν Καλῶς ἀδελφοί/ές… στῶμεν μετά φόβου τοῦ Κυρίου καί Βασιλέως τῆς Δόξης!

Το Παναγιώτου Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», ΝΑΥΑΓΙΑ ΝΑΥΑΓΙΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟΝ ΔΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟΝ

 

screenshot_21

 

ΠΗΓΗ

  • Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ καί ΕΔΩ ὁλοκληρωμένο τό ἀρχέτυπο κείμενό μας δημοσιευμένον ἀπό τό Ἱστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ».
  • Μπορεῖτε ἐπίσης νά τό δεῖτε (σε PDF) καί νά τό κατεβάσετε ἀπό ΕΔΩ στο Google-Drive.

 

ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΣΩΠΗΤΟΝ

 
 



Μελετήσαμεν μόλις πρό μερικῶν λεπτῶν ἕνα ἀξιοθρήνητον ἀρθρίδιον τινός συναδέλφου θεολόγου ἐν ὀνόματι κ. Γεωργίου Βλαντή πού φέρει τόν τίτλον: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ.[Δεῖτε ΕΔΩ]

Διά τήν πρώτην θέσιν τοῦ ἀξιότιμου κ. συναδέλφου ἔχομεν νά διατυπώσομεν τήν ἑξῆς ἀνάλογη ἀντίθεσιν: Μία ἐμπερίστατη Ἐκκλησία ὅπως τό Πατριαρχεῖον τῆς Ἀντιόχειας, ἡ ὁποία διώκεται κατά τά τελευταία χρόνια ὑπό τοῦ φονταμενταλιστικοῦ Ἰσλαμισμοῦ καί τοῦ διεθνούς Ἀμερικανογερμανισμοῦ τῶν Σιωνιστῶν, ἔχει ἐπιλέξει, σαφῶς τούς φίλους καί τούς συμμάχους της, μιᾶς καί ἡ πραγματικές ἐπίγειες φιλίες δοκιμάζονται, φανερώνονται ἤ καί κοσκινίζονται, ἐν ἔργοις καί πράξεσιν, καί ὄχι ἐν θεωρίες γιά βεβλαμένους ἀγρίους. 

  • Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας, δέν εἶναι πλέον, παίγνιον καί γεωστρατηγικόν ἐργαλεῖον, εἰς τά χέρια τῶν Γραικύλων Νεοφαναριωτῶν καί  Λουθηροκαλβίνων Σιωνιστῶν. Διότι εἶναι τῷ ὄντι Αὐτοκέφαλως Ἀποστολική Ἐκκλησία, καί ὅχι πειθήνιον ὄργανον τῶν Νεότουρκων Φαναριωτῶν καί φιλοΣιωνιστῶν. 


  • Ἡ ἐν Συνόδῳ ἐπιλογή Της Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, εἰς τό νά μή συμμετάσχει εἰς τήν «Σύνοδο τῶν Ληστῶν», εἶναι ἀκριβῶς διά τοῦτον τό λόγον: ληστεύωσιν καί λεηλατῶσιν τά ἐδάφη της, φονεύωσιν καί ἀπαγάγωσιν ἤ καί ἐκδιώκωσιν τούς πολίτες της, ἀποδεικτικά, σαφῶς ἡ Τουρκική «Δημοκρατία» με τούς συμμάχους της, καί ὁ Πατριάρχης τῆς Κων/Πόλεως, ὡς Τούρκος πολίτης καί ἐν αἰχμαλωσίᾳ Φαναριώτης, δέν δύναται  νά προστατέψει τόν ἀδιάλειπτον κραυγαλέον σφαγιασμόν τῶν Χριστιανῶν, Ἀλεβιτῶν καί Μουσουλμάνων τῆς Συρίας. 
  • Πολλῷ μᾶλλον ἀδυνατεῖ ὡς «Οἰκουμενικός» πατριάρχης τοῦ σφαγιασμένου Γένους τῶν Ρωμῃῶν τῆς Συρίας, ὅπως ἐπηρεάσει, θετικῶς καί πρακτικῶς, τήν Ἀμερικανική Ἐξωτερική Πολιτική, ὅπως ἀποτρέψωσιν καθοριστικῶς,  τό ὡκεάνιον λουτρόν αἵματος, πού ἐχύθην καί χύνεται, καθημερινῶς, ἐξ αἰτίας τῆς Σιωνιστικῆς Pax Americanas εἰς τό ὅνομα καί δή τῶν ἀμερικάνικων ὀπλοβιομηχανειῶν καί ἀλλεπάληλων ἐξοπλισμῶν τοῦ ISIS κ.ἄ. μετά τῶν σωρηδόν ἀντιχρίστων σφαγιαστῶν καί ἀνταρτῶν, κατά τῆς νόμιμης Πολιτείας, τοῦ κράτους τῆς Συρίας. 
  • Μόλις ὁ «Οἰκουμενικός» ὀργανώσει καί συντονίσει τίς «οἰκουμενικές» ταξιαρχίες (sic) τῶν πάνοπλων στρατευμάτων του, καθῶς ἐπιθεωρήσει τίς συστιχίες πυραύλων καί τίς κάμποσες ἐπιλαρχίες ἀρμάτων του καί ἀπελευθερώσει, ἅπαξ καί διαπαντῶς, τήν μαρτυρική Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας, ἵσως ἔτσι ἀποδειχθεῖ ἔμπρακτα καί μαχητικῶς, ἡ θυσιαστική ἀγαπητική ἑνώτης, ἐν ἀμύνει, ὑπέρ Πίστεως καί ὑπέρ τοῦ γένους τῶν Ρωμῃῶν καί τῶν ἀμάχων τῆς Συρίας.
  • Ὁ κύριος Βλαντῆς ζεῖ κυριολεκτικά εἰς τόν βολευμένον κόσμον του καί ἀπό περίσιον θράσσος ἔχει τήν ὄρεξη νά ἀρθρογραφήσει, κατά τοῦ Παλαίφατου Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας. Δέν περνά μᾶλλον καθόλου ἀπό τόν λογισμόν του, ὅτι ὑφίστατο σημαίνουσα διάκρισις, μεταξύ μίας ἐπίπλαστης καί νόθας, φαινομενικῆς ἐνότητας μετά τῆς ὀντολογικῆς ὑφιστάμενης Ἐκκλησιολογικῆς ἐνότητας τῶν Καθολικῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν εἰς τήν Θείαν Εὐχαριστία. Ὁ συνάδελφος θεολόγος, δέν μεταβάλλεται σέ ἁπλά ἕναν ἀκόμη τυχάρπαστο καί ἀνώνυμον ἤ ἐπώνυμον ἀσεβήν, ἀλλά σ΄ ἕνα ἀνόητο φερέφωνο, τοῦ Σιωνιστικοῦ Ἀμερικανισμοῦ, ἐξάπαντος συμμάχων καί φίλων τῶν Νεορθοδόξων ἐνοίκων τοῦ Φαναρίου, πού ἐξοπλίζει τούς φονταμενταλιστές Τζιχανιστές, νά σφαγιάζωσιν ἀδιαλείπτως τούς Ἄραβες, Ἀλεβίτες καί Μουσουλμάνους ἐν ἀνθρωπότητι ἀδελφούς μας.
  • Ὅταν λόγου χάριν οἱ Διοικήσεις τῶν δῆθεν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν: τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, εἶναι παντελῶς ΑΝΙΚΑΝΕΣ καί ΑΝΑΞΙΕΣ, νά παρέμβωσιν, δυναμικῶς, εἰς τά οἰκουμενικά καί γεωπολιτικά πράγματα τῆς ὑφηλίου, πολλῷ μᾶλλον νά ἐπηρεάσωσιν ἀμέσως, τίς Ἑλλαδικές καί Κυπριακές πολιτικές κυβερνήσεις καί τούς φυσικού συμμάχους των, ὅπως ὑποστηρίξωσιν τήν ἁγιοτόκον καί ἐσχατο-Μαρτυροτόκον Ἐκκλησίαν τῆς Ἀντιόχειας, τί δουλειά ἔχωσιν, οἱ Ἑλληνόφωνοι νεοκαλαμαρᾶδες καί νεορθόδοξοι ψευδοθεολόγοι καί Κληρικοί, νά κουνῶσιν γελοίως καί ἀθλίως, τό μικρό τους δακτυλάκι, κατά τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας καί κατά τῶν φυσικῶν συμμάχων αὐτοῦ; Εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι, ὡς Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία, ἔλαβε ἐν Συνόδῳ τίς ἐπιλογές καί ἀποφάσεις Της, ἄσχετα ἄν φαινομενικῶς, δύναται εὐκόλως νά κατηγορηθεῖ, ὡς γεωστρατηγικός δορυφόρος, τῆς Μεγάλης καί Ἁγίας Ρωσσίας. Μόνον μερικοί μικρόνοες καί μικρόψυχοι ἐκφράζωσιν, τέτοιες ἐμμονικές ἀσυναρτησίες, ἐν ἐσχάτει ὥρα σημαίνουσας ἱστορικῆς καμπῆς, περί τῆς μάχης τῶν μαχῶν, διά τῆς ὁριστικῆς ἀπελευθερώσεως τῶν ἐδαφῶν τῆς Συρίας.
  • Τό «Ρωσσικόν δάκτυλον» καί τό «ξανθόν Γένος» νεογραικέ καί νεοκαλαμαρᾶ, ἐξάπαντος ἀγαπητέ κύριε συνάδελφε, δέν ἔπεσεν ὡς ἀστερόσκονην ὑπό τοῦ μακρινοῦ πλανήτου τοῦ Ἅρεως ἤ κ.ἄ. μικρομέγαλου  καί νάνου τινός Κομήτου, ἀλλ΄ εἶναι ὁμόδοξον καί ὅμαιμον γένος, μετά τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας τῶν Ρωμῃῶν τῆς Συρίας. Ἄρα ἱερο-δικαίως συμμαχῶσιν, ὁ ἕνας ὑπέρ καί μετά τοῦ ἄλλου, διά ΠΑΝ ζήτημα, εἰς τήν παρούσαν χωροχρονικήν φάσιν, ὡς μία ἀδελφοποίητως καί ἰσχυρή Ἐκκλησιαστικοπολιτική γρονθιά κατά τῆς Νέας Σιωνιστικῆς Τάξεως τῶν ἀντιχριστιανικῶν πραγμάτων. 
  • Τοῦτη εἶναι ἡ μεγίστη ἀπόδειξις τῆς τῷ ὄντι «ἐμπειρικῆς ἑνότητος»  καί δή τῆς Σταυρικῆς, ἐξάπαντος ἀνιδιοτελοῦς ἀγαπητικῆς θυσίας, ἀντί τό ἰδιοτελές καί ξεφτιλέ Ληστρικόν ὑπερθέαμα τῶν Νεογραικῶν με τό γνωστόν τηλεπαίγνιον καί AMERICAN SHOW τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ ψευδο-ἑνότητος τοῦ φόρουμ τῶν ἀθκιασερῶν ρασοφόρων.
  • Προσβλητικά γραφθέντα καί λεχθέντα, ἔντιμε κ. συνάδελφε, εἶναι βεβαίως, ὅλα ὅσα ἐνάντια γράφετε ἐσεῖς, ὅτι δῆθεν «θεολογικοποιεῖται» μία μαχητική καί ἀμυντική συμμαχία μεταξύ ὁμοδόξων καί ὁμοφρόνων λαῶν, πού μάχονται κατά τῆς Μωαμεθανικῆς τρομοκρατίας καί εἰσβολῆς εἰς τά ἁγιοτόκα Συριακά ἐδάφη. Καί ἀλήθεια νά εἶναι τοῦτο, ἀποσιωπεῖτε ὑπόπτως, τήν ἀντί-θεσιν τοῦ ἕτερου στρατοπέδου, πού ἐπιθυμεῖ θεοστυγῶς, την ἀνίερον θρησκειοποήσιν μετά τῶν Φραγκοπαπικῶν καί Λουθηροκαλβίνων ἵνα πολεμηθεῖ ἡ τρομοκρατεία τῶν τζιχαντιστῶν. Διά τήν ΝΑΤΟϊκή τρομοκρατεία ὅμως “μούγκα εἰς τήν στρούγκα” καθῶς λέγωσιν εἰς τό Ἑλλαδιστάν.

Δεύτερον. Ἡ ἀπόφασις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιόχειας ἦτο ἔν Συνόδῳ. Τό ἴδιον ἰσχύει καί διά τίς ὑπόλοιπες ἀπουσιάζουσες Ἐκκλησίες. Ὅλες ἔχωσιν, φαινομενικούς καί φανερούς λόγους μά ἐξάπαντος καί κρυφούς. Κανεῖς δέν ἀνοίγει, ὁλοκληρωτικῶς, ἅπαντα τά χαρτιά του. Παρατηρῶ ὅμως, τήν τραγική εἰρωνία παρά τῶν Νεογραικῶν καί τῶν ἀπανταχοῦ ἀμερικανόφιλων, νά λοιδωρῶσιν, νά συκοφαντῶσιν,  νά κατακρίνωσιν, μάλιστα μέ ἀδιάκριτον ἐπιπολαιότητα καί προχειρώτητα, κρίνοντας κατά τά φαινόμενα σαφῶς καί ὅπως πάντα, χωρίς κἄν νά μπαίνωσιν εἰς τόν φιλότιμον κόπον, νά ψάχνωσιν καλόπιστα, πίσω ἀπό τήν «δημοσιογραφική» φαινομενολογία τῶν ζητημάτων. Κάθε ζήτημα ἔχει τό βάθος του. Τουλάχιστον οἱ δημοσιογράφοι, μᾶς ἔχωσιν συνηθήσει εἰς τό ἄκριτον παπαγαλίζειν, οἱ θεολόγοι καί οἱ κληρικοί ὅμως, νά παπαγαλίζωσιν, πάν ὅτι ἀνοησία καί φληναφήματα τούς ἐμπνεύσει, ὁ Σατανᾶς ἤ οἱ διαβολάνθρωποι Ἀρχιοικουμενιστές, τοῦτον εἶναι μία μεγίστη καί θεοκατάρατως ἁμαρτία. Πρόκειται διά τό ἁμάρτημα τῆς ἀργολογίας, τῆς καταλαλιᾶς, τῆς κατακρίσεως, τῆς συκοφαντίας, ἤ ἀκόμη καί τῆς ἱεροκατακρίσεως… ὅταν κρίνονται σημαίνοντα καί κρίσημα Συνοδικά ἀποφασισθέντα, ὑπέρ Πίστεως καί Πατρῖδος. 

  • Ἡ “κατ΄οἰκονομία” Συνοδική ἐνέργεια τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, νά μή ὑπογράφει, μερικά Προσυνοδικά κείμενα περί τῆς ἐν ἐξελίξει «Πανορθόδοξης Συνόδου», μιᾶς ἐλίτ Ἱεραρχῶν, ἦτο καθόλα ἔξυπνη καί ἐκκλησιαστικά διπλωματική. Γιατί διαμαρτύρεσθε κύριοι συνάδελφοι, δέν δύναμαι ὁ χάννος νά τό ἀντιληφθῶ. Μόνον τό οἱκουμενιστικόν Πατριαρχεῖον ἔχει τό Κανονικό δικαίωμα τῆς χρήσεως τῆς Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς οἰκονομίας; 
  • Εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι, ἕνα ἐκ τῶν πολλῶν ἐνδορθόδοξων ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ, καί οὐχί δῆθεν μόνο γεωπολιτικῶν, ζητημάτων Της εἶναι καί ἡ διακοπή τῆς Θείας Κοινωνίας μετά τοῦ Πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἐξ αἱτίας τῆς ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗΣ εἰσπηδήσεως τοῦ δευτέρου, εἰς τήν Ἀραβία, τῆς πόλεως τοῦ Κατᾶρ. Ἡ Ἀραβία μετά τό Κατᾶρ, εἶναι ἤ ὄχι, ἡ Κανονική Ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία τῶν Ἀραβόφωνων Ρωμῃῶν τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιόχειας; Εἶναι! Ἐ τότε ὁ Ἀρχιεπισκόπος τῆς Κύπρου ὁ κύριος Χρυσόστομος ὁ Β΄ διά τίνα ἀκριβῶς λόγον, διακηρύττει ἀπό καθέδρας, ὅτι εἰς τό ἐν λόγῳ Κανονικόν καί ἐκκλησιαστικόν ζήτημα λαθεύωσιν καί οἱ δύο πλευρές; Ἔτσι τόν δασκάλεψεν τό Φανάρι νά λαλεῖ; Ἔναντι τίνος ἀνταλάγματος; 
  • Μέ ἄλυτον τό ἐν λόγῳ σοβαρώτατον ἐκκλησιαστικόν ζήτημα, τί νά κάνει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας εἰς τήν Κρήτην; Τόν Τζόκερ, τήν παντομίμα, τόν ἀρλεκίνο, ἤ τέλος τόν Καραγκιόζην; Θεωρῶ πλέον, ὅτι δέν ἔχει τήν ὑποχρέωση, οὔτε καί τήν πολυτέλειαν, νομίζω, νά δικαιολογεῖται κάθε τρίς καί ὁλίγον, γιατί δέν συμμετάσχει εἰς τό θεομπαικτικόν ὄργιον τῆς ληστροΣυνόδου τῆς Κρήτης. 
  • Καί οἱ ἀντικειμενικές ἐξηγήσεις, πού ἐκφράζωσιν, οἱ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μας Σύριοι, ἔπρεπεν νά γίνωσιν καθόλα καί ἀπόλυτα σεβαστές, μιᾶς καί οἱ εν Κολυμπαρίῳ ληστοΣυνοδικοί, θά ξοδέψωσιν τοῦ κόσμου τά ἑκατομμύρια, διά τό σατανικόν ΤΗΛΕ-SHOW τους, ἑνῷ ἐδύναντο πρακτικῶς, προφανῶς, νά ἐξοπλίσωσιν τά στρατεύματα τοῦ Ἄσσαντ καί τῶν Ρώσσων, μέ πυρομαχικά, μέ φαγώσιμα, μέ μισθοφόρα ἔμψυχα στρατεύματα, ὅπως ξαποστείλωσιν τούς βρωμόσκυλους καί θεομάχους Τζιχαντιστές καί Σαλαφιστές, τοῦ ψευδοπροφήτου Μαχμούτη των, εἰς τό πύρ τό ἐξώτερον, μέ ὅλες τίς ἐννοιολογικές ἐρμηνείες! 
  • Ὁ ἀγαπητός συνάδελφος, θεωρεῖ σύν τοῖς ἄλλοις, ἀλλά καί ἱεροκατακρίνει,  ἀθεόφοβα, τήν «κατ΄ οἰκονομία» πού ἐνήργησεν ἐν Συνόδῳ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας ὡς «ἐξαιρετικά προβληματική»…! Προβληματικό μᾶλλον, πάντοτε κατά τήν προσωπικήν ἄποψίν μας, εἶναι τό ὅλον πνεῦμα τῆς ἀρθρογραφίας του… μή πῶ καμμιάν ἄλλη βαριά κουβέντα διότι ἐμπουχτίσαμεν μέ τινές ἐξυπνοβλακείες. Τίς «παρά οἰκονομίες» ὅμως τῶν Οἰκουμενιστῶν, περί τῆς ἱερουργίας τῶν συγκρητιστικῶν Μεικτῶν Γάμων, περί τῶν εἰδωλομανικῶν καί ἀντίχριστων Συμπροσευχῶν, μετά τῶν Αἱρετικῶν, Ἑτερόδοξων καί Σχισματικῶν, τήν ἀπουσία γόνιμου διαλόγου «καί συμπροσευχῆς» μετά τῶν ὀρθοδόξων «Ζηλωτῶν» καί «Παλαιοημερολογιτῶν» ἀδελφῶν μας. Διά τούτα τά ἐκκλησιαστικά καυτώτατα μείζονα ζητήματα, ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός μας καί κύριος συνάδελφος Γεώργιος Βλαντῆς, ποιεῖ κατάμαυρον τόν βλαντζῆν (=συκώτι) μας, μιᾶς καί εἰκάζω ὅτι συντάσσεται μετά καί ὑπό τῶν ἰδεολόγων/ιῶν τῶν ὁμοφρόνων του παλιο-Οἰκουμενιστῶν.

Τρίτον. Φυσικά, μέσῳ τῆς ἀκατάσχετης δημόσιας ἀργολογίας καί δαιμονικῆς φλυαρίας ἐκ τῶν Οἰκουμενιστῶν, γίνεται ἕνα ἀκόμη πράγμα ἀντιληπτόν: Δέν τούς ἐνόχλησεν κυρίως ἡ ἀπόρριψη ἐκ τῆς Μεγάλης καί Ἁγίας Ρωσσίας ἀλλά…, προσέξτε αὐτό -ἀλλά ὅσον- ἡ κραυγαλέα ἀπουσία καί ἠχηρᾶ ἀπαξιώσις, ὑπό τοῦ ἐμπερίστατου Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας. Μή σᾶς πῶ ὅτι ἐποντάρασιν, εἰς τήν ἀπόλυτον διάσπασιν, τῆς γνωστῆς συμμαχίας ἀλλά καί ἀπομόνωσις, τῆς Ἁγίας Ρωσσίας, ἐν τῆ κακοΣυνόδῳ. Ἐκεί εἶναι μᾶλλον τό κέντρο βάρους τῆς περιρρέουσας ἀτμόσφαιρας. Ἡ γεωπολιτική καί γεωστρατηγική συμμαχία μεταξύ Ρωσσίας καί Ἀντιοχείας, ἦτο καί εἶναι δεδομένη, πρό καιροῦ. Ἄρα συνεπῶς, ἔπρεπε νά ἦτο, λογικῶς, ἀρκετά προβλέψιμη ἡ “κατ΄οἰκονομία” στάσις της περί τά Ἐκκλησιαστικά, ὅταν μάλλιστα ὁμολογεῖτο, ἐκ τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Συρίας, ὅτι δέν ὑφίστατο ἔμπονη καί ἀγαπητική συναντίληψις διά τά ἐκκλησιαστικά κυρίως προβλήματά τους. 

  • Ἡ ἀποτυχία τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ κερκοπίθηκου -ἐλέω Β΄ Βατικανῆς- κακοΣυνόδου, φέρει ὡς τρομακτικόν ἐστιακόν βάθος, καί σημαίνον κέντρον της, τό Χριστιανικόν ἔλλειμα τῆς ἀδελφικῆς καί Ἐκκλησιαστικῆς συμπαραστάσεως εἰς τά μείζονα ἐσωτερικά ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ κυρίως προβλήματα τῶν Αὐτοκέφαλων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ἐλέω τῶν σορηδῶν δολοπλόκων ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ παιγνίων πού παίζωσιν κυρίως οἱ “ἡμέτεροι” Ἑλληνόφωνοι Φαναριῶτες καθῶς κ.ἄ. ἀμερικανοκίνητοι ἐξωγενεῖς παράγοντες. Τό πρόβλημα εἶναι, πού μέσα σέ τοῦτον τό σατανικόν παίγνιον, παρεσύρθην καί ἡ Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Κύπρου, μιᾶς καί εἶναι προσκυνημένες εἰς τά διεθνές τερτίπια τῶν Πλανηταρχῶν. 
  • Κατά τά ἄλλα ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κύπρου, προτοῦ ὑπάγει εἰς τό Κολυμπάριον, ἐδιακήρυττεν δημοσίως, ὅτι διά τό Κυπριακόν, Ἐθνικόν καί Πολιτικόν ζήτημα, πρέπει νά στραφῶμεν πρός τήν Μεγάλη Ἁγία Ρωσσία, μιᾶς καί δέν πιστεύει πλέον (καθῶς τό ὁμολογεῖ συνεχῶς) ὅτι εἶναι δυνατόν νά ἐπιλυθεῖ ὑπό τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τοῦ Ἀμερικανικογερμανικοῦ καί Εὐρωπαϊκοῦ ἄξονα. 
  • Ἀκόμη ὅμως νά ἀπολογηθεῖ, ΔΗΜΟΣΙΩΣ, διά τίς σωρηδόν ἄστοχες ἀφέλειές του, νά μᾶς κουβαλήσει δεσποτικά καί παρά τήν θέληση τῆς Συνειδήσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καί ἐν τέλει νά ὑποδεχθεῖ, κατά τό 2009, τόν πρώην πάπα τῆς Ρώμης Βενέδικτον, ὅπως μεσολαβήσει δῆθεν διά τήν προστασία τῶν Κατεχομένων ἐδαφῶν μας, Ἱερῶν Μονῶν, ἱερῶν Ναῶν καί ἄλλων περιουσίων τῶν προσφύγων Ἑλληνοκυπρίων. Παρ΄ ὅλα αὐτά συνεχίζει ὁ ἴδιος, νά παίζει τό τραγελαφικόν παίγνιον τοῦ Βατικανοῦ μετά τοῦ Φαναρίου, μέ ἄκρες ἀντιφατικές δημόσιες δηλώσεις, ὅπως δηλ. ὅτι ἡ μοναδική διέξοδος τοῦ Κυπριακοῦ εἶναι ἡ Ρωσσία. Ἑνῶ εἰς τό Κολυμπάριον, μόλις μετεβλήθει σέ ὁμάδα μέ τούς ἄλλους Προκαθημένους, ὕβριζε ex cathedra τούς Ρῶσσους καί τούς φυσικούς συμμάχους αὐτῶν, ὡς αἱρετικούς Ἐθνοφυλετιστές, φονταμενταλιστές, ζιζάνια, φανατικούς, ὑπερσυντηριτικοῦς, κ.ο.κ. Σημειώνομεν τό κατά δύναμιν τίς ἐν λόγῳ ἀντιφάσεις, ὅπως γίνει φανερώτατον εἰς τούς ἀναγνώστες μας, ὅτι οἱ Ἀρχιοικουμενιστές, ὡς αἱρετικοί ρασοφόροι, πέφτωσιν συνεχῶς καί διαχρονικῶς σέ σημαντικές ἀντιφάσεις ἐπί παντός ἐπιστητοῦ. Πολλῶ μᾶλλον εἰς τά ζητήματα τῆς Πίστεως.
  •  Οἱ Ἀρχιοικουμενιστές, γιά ὅσους τούς παρακολουθοῦμεν στενῶς καί ἐξ ἐπαφῆς, ὅτι (ὑπερ)σχετικοποιῶσιν καί ἐλαχιστοποιῶσιν, ἀνοήτως, τά ἐνδορθόδοξα προβλήματα, ἀλλά μόλις τούς στριμώξωσιν δημοσιογραφικῶς ἤ ἄλλως πως, ἐθυμούνται τήν κλάψα καί τήν γκρίνια, ἀπόδειξις, ὄτι ὁ ἅγιος Γαλλίας, ἔκφρασε ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου μίαν σοβαρώτατην ἀλήθειαν: «Ἐμεῖς» [ἐννοεῖ προφανῶς, τήν συναξιακή ἀγέλη τῶν Λυκοποιμένων τοῦ Κολυμπαρίου], τόνισε, «γιατί νά φορτωθοῦμε τά ἐκκλησιαστικά καί ἐνδορθόδοξα προβλήματα ὅσων ἀπουσιάζουν; Ἄς τά λύσουν μόνοι τους!» 
  • Ἐ τότε, γιά ποῖον ἀκριβῶς λόγον, διαξάγεται τοῦτο τό ἀμφιλεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριον» δέν ἔχω ἀντιληφθεῖ ἀκόμη! Ἐσεῖς φίλοι καί φίλες;

Ὁ ἀξιότιμος θεολόγος κύριος Γεώργιος Βλαντῆς, μνημονεύει καί χρησιμοποιεῖ, δυστυχῶς διά τόν ἴδιο, ἕνα τραγικόν παράδειγμα καί κακόδοξον κληρικόν, ἤ καί ΑΝΑΞΙΟ Μητροπολίτην τῆς Ἀντιόχειας, ὥστε νά δημιουργήσει τινά ἀμυδράν αἴσθησιν σέ πνευματικά ἀναίσθητους καί κομπλεξικούς ἀνθρώπους. Ἄν ὁ κ. Βλαντῆς θεωρεῖ ὡς «κορυφαίον θεολόγον»τόν Μητροπολίτη Ὄρους Λιβάνου* κ. Γεώργιον (ΖΟΡΖ ΚΟΝΤΡ) , τότε τούς αἱρετικώτατους ἐπισκόπους καί πατριάρχες Νεστόριον, Σεβῆρον, Βέκκον, Ἄνθιμον, Μακεδόνιον, Πέτρον, Παῦλον, Καλέκα, Βαρλαάμ, Ἰωακείμ, Μεταξάκη, Βασίλειον, Ἀθηναγόρα, Βησσαρίωνα, κ.ἄ. ὡς πρός τί τούς θεωρεῖ; 

  • Οὔκ ἔξεστι σοι θεολόγε κ. Βλαντή, νά ξεβλατζιάζεις (=ξεντερίζεις) καί νά διαστρέφεις, ἀδιακρίτως μέ ζῆλον ἄνευ ἐπιγνώσεως,  ληστρικῶς καί παρανόμως, τήν Πατερική, Προφητική καί Ἀποστολική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας. 
Σύνελθε ἀδελφέ!!!
 


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη


Ἔγραφον τῆ 24ῃ Ἰουνίου 2016 μ.Χ. κατά τό γεννέθλιον τοῦ τιμίου καί ἐνδόξου  Προφήτου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, τοῦ “Κολλυβᾶ” Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Παρίου καθῶς καί τοῦ Νεομάρτυρος ἐκ Καππαδοκίας Παναγιώτου πού ἐμμαρτύρησεν ἐν τῇ Κων/Πόλει



*Δεῖτε ΕΔΩ τόν ἀντιρρητικόν δοκίμιόν μας περί τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ μητροπολίτου Ὄρου Λιβάνου κ. Γεωργίου μέ τίτλον: H “ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ” ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΛΙΒΑΝΟΥ κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ (ΖΟΡΖ ΚΟΝΤΡ)

  • Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ  τήν θέση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας «γιά ποῖον λόγον ἀπεφάσισεν νά μή συμμετάσχει εἰς τήν ψωροΣύνοδον τῆς Κρήτης» ἐπίσημον διάγγελμα διά τινός τηλεοπτικοῦ ντοκουμέντου ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Ἰγνατίου.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΝΕΕΣ ΧΩΡΕΣ»

 
 



Σᾶς παραθέτωμεν τό  περιεκτικόν Φαναριώτικον Ἀνακοινωθέν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κων/Πόλεως καί ἀκολουθεῖ ἐν ἐκτάσει ἕνας ἱστορικός καί ἀποδεικτικός σχολιασμός, ὅτι ὑφίστατο, διό συντηρεῖτο καί καλλιεργεῖτο, μεθοδικῶς καί διαχρονικῶς, τό ἀντικανονικόν, τό ἐθνοφυλετικόν, τό βενιζελικόν καί πολιτειοκρατικόν τῆς πολιτικο-πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928. Ἡ πατριαρχική Πράξις τοῦ 1928, γέγονεν ἀπό στενούς συνεργάτες τοῦ Βενιζέλου καί πατριαρχικούς Ἐθνοφυλετιστές πού ἦτο φίλα προσκείμενοι εἰς τόν ἐθνικιστικόν Βενιζελισμόν. Πρός τό τέλος τοῦ σχολιασμοῦ, παραθέτομεν καί μερικές ρηξικέλευθες προτάσεις, ὑπερβάσεως, τοῦ διαχρονικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ ἐξ αἰτίας τῆς Βενιζελικῆς Πράξεως τοῦ 1928.

Ἀνακοινωθέν (22/06/2016): Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως: Σήμερον, Τετάρτην, 22αν Ἰουνίου 2016, συζητουμένου ἐνώπιον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τοῦ θέματος τοῦ Αὐτονόμου, ἐπί σχετικῇ δέ προτάσει τροπολογίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος διεβεβαίωσεν ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον οὐδεμίαν πρόθεσιν ἔχει νά χορηγήσῃ αὐτονομίαν εἰς τάς Μητροπόλεις τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν καί ὅτι αὗται ὑπάγονται πάντοτε κανονικῶς καί πνευματικῶς ὑπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἡ δέ διοίκησις αὐτῶν ἔχει ἐκχωρηθῆ ἐπιτροπικῶς εἰς τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, τήν ὁποίαν ἡ Α. Θ. Παναγιότης καί ηὐχαρίστησε διά τήν τοιαύτην ἐξυπηρέτησιν πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν. [Δεῖτε ΕΔΩ]


Ἦδη ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, ἐδέχθην δύο ἰσχυρώτατα πλήγματα ἐναντίον Της, μέχρι στιγμῆς, κατά τήν προσωπική γνώμη τοῦ γράφωντος· το ἕνα ἦτο ἡ ἀπόρριψις τῆς τροπολογίας πού ἐζητοῦσεν, μόνον ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία, μέ τό κυριολεκτικόν καί τραγελαφικόν ἄδειασμα τοῦ λογιώτερου Ἑλλαδίτου θεολόγου καί Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου ἀπό τόν Ἀρχιοικουμενιστή κρητικόν Πατριάρχην τῆς Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρον . Καί ἕνα δεύτερον, ὅτι τό μαρτυρικόν καί αἰχμάλωτον Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, δέν παραιτῆτο εὐκόλως ὑπό τῶν ἐλευθέρων -Ἑλλαδικῶν πλέον- ἐπαρχιῶν καί πρώην δικαιοδοσιῶν του…! Εἴμεθα σίγουροι, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἱερόθεος, θά μᾶς παραθέσει γραπτῶς χαρτίν καί καλαμάριν τίς ἐν λόγῳ ἀποκαλυπτικές ἐξελίξεις καί ἐμπειρίες του ἐν τῷ Κολυμπάριῳ καί γι΄ αυτό θά ἀναμένομεν ἐναγώνια τήν θεολογική γραφίδα του. 

  • Δέν δυνάμεθα νά ἀντιληφθοῦμεν ὅμως, πῶς μετά ἀπό αὐτό τό προσχεδιασμένον μᾶλλον, ἄδεισμα, τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, γιατί ἀναμένωσιν (!) εἰς τήν Ληστρική Σύναξιν ἡ ἀντιπροσωπεία τῶν Ἑλλαδιτῶν Ἱεραρχῶν; Εἴχαν μία καλή εὐκαιρία νά ἀποχωρήσωσιν ἀξιοπρεπῶς ἀλλά μᾶλλον ἡ ἀφέλεια εἶναι ἀκατανίκητη.

Τό Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὑπό Κεμαλικῆς ἀπειλῆς καί βεβαίως ὑπό τῆς γεωστρατηγικῆς Σιωνιστικο-ἀμερικάνικης συμπαιγνίας, διεκδικεῖ ἐτσιθελικῶς, ἔχοντας ὡς στιβαρές πλάτες τῆς ΗΠΑ (Ἀρχιοικουμενιστήν π. Ἀλέξανδρον Καρλοῦτσον μετά τῆς CIA), σαφῶς, τῆς ἀρχαίες ἐπαρχίες Του προτάσσοντας τήν βενιζελική πολιτικο-πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ 1928, καί ὑπενθυμίζοντας σέ ὅλους μας τήν δεινήν ἀπειλή τῶν ὅπλων καί τῶν ἀκονισμένων μαχαίρων τῶν Ἐθνικιστῶν «Γκρίζων Λύκων». Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως, ἡ ἱερᾶ Ἀρχιεπισκοπή -τῆς πολιτικά ἑνωμένης- Νέας Ἑλλάδος μας, ὤφειλεν ὅπως διεκδικήσει, ἐκκλησιαστικῶς καί ἱεροκανονικῶς, τά Κανονικά καί θεόσδωτα δικαιώματά Της, μή συνεργαζόμενη ὑπό τό ἔμμεσον ἐκβιαστικόν καθεστῶς τοῦ αἰχμάλωτου Φαναρίου.

Ὁ λόγος τῆς «ἐπιτροπικῆς διοικήσεως» τῶν «Νέων Χωρῶν», μεταξύ τῆς ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος μετά τοῦ κατεκτημένου καί αἰχμάλωτου Πατριαρχείου εἰς τήν Πόλη, βάσει τῆς Πράξεως τοῦ 1928 ἐπί Βενιζέλου, οἱ ἱστορικές πηγές [1]  μᾶς ἀναφέρωσιν ὅτι, γέγονεν ὅτι γέγονε, διότι ὑφίσταντο οἱ γνωστοί ἐθνοφυλετικοί μεγαλοϊδεατισμοί ἤ καί ὀραματισμοῖ, ὑπό τῆς ἐπάρατης νόσου τῆς διχόνιας τοῦ Βενιζελισμοῦ, δηλ. ὑφίστατο μία εὐρέως εὐσεβοποθίστικη ἰδέα, ὅτι τά Ἑλληνικά στρατεύματα τοῦ Βενιζέλου, θά ἀπελευθέρωναν [2]  ἐν τέλει τήν Νέα Ρώμη τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καί κατ΄ ἔλλογην (διά τό ἱστορικόν πλαίσιον τῆς ἐποχῆς τοῦ Μεγαλοϊδεατισμοῦ) χωροχρονική συνέπεια, δέν ὑφίστατο ἰδιαίτερα σοβαρός τινα λόγος, ὅπως μεταβιβασθεῖ, ὁλοκληρωτικά, ἡ διοικητική καθῶς καί ἡ πνευματική ἐξουσία, εἰς τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, πολλῷ μᾶλλον ἐθεωροῦσαν, ὅτι θά ἐκαταργῆτο σύντομα καί ἡ Ἑλλαδική Αὐτοκεφαλία.

Μέ ἀπλούστερα λόγια, τό Οἰκουμενιστικόν πλέον Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, διά γνωστούς ἀλλά καί διά ἄγνωστους λόγους, σέ ἐμᾶς, ἀκολουθεῖ τήν πάγια πολιτική τακτική τοῦ φιλελεύθερου Ἐθνοφυλετικοῦ Βενιζελισμοῦ (μετά τῆς ΑΝΤΑΤ), ἐπί τῆς ὁποίας [πολιτικῆς διπλωματίας] ἐξάπαντος τότε, εἶχεν ἰσχυρές ἐπιδράσεις, ὑπό τῶν συμμάχων τοῦ Βενιζέλου, τῶν τότε ἀλλά καί νύν Μεγάλων Δυνάμεων.

  •  Ὅμως ταυτόχρονα δέ, ἀκολουθεῖ, τήν ἐκκλησιαστική καί «Φαναριώτικη» διπλωματία, τοῦ «Ἀπολογητοῦ τοῦ Βενιζελισμοῦ», ἐθνοφυλετιστοῦ καί Ἀρχιμασσώνου, Οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη.

Αὐτή ἡ προσωρινή καί «ἐξ ἄκρας οἱκονομίας» σύλληψις καί ἰδέα τῆς «ἐπιτροπικῆς διοικήσεως» βάσει τῆς Πράξεως τοῦ 1928, ἦτο καί εἶναι, καθότι φαίνεται ἀναντίρρητα, τοῦ Κρητός πολιτικοῦ Ἐλευθέριου Βενιζέλου μετά τῶν συνεργατῶν αὐτοῦ, τοῦ ὁποίου οἱ πολιτικές ἐθνοφυλετικές ἐνέργειες (μᾶς στοίχησαν τήν Μικρασιατικήν ἐθνοκαθαρτικήν καί γενοκτόνον  κατατροφήν), ἄχρι τῆς σήμερον, καθῶς ἐπίσης μᾶς δηλητηριάζωσιν καί δυναμιτίζωσιν τίς ἐκκλησιαστικές σχέσεις μεταξύ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί τῆς Ἀυτοκέφαλης Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας…! 

Μέ ἀπλᾶ λόγια, ἡ ἐθνοφυλετική ἐνέργεια τοῦ Βενιζέλου, ἦτο μία ΠΟΛΙΤΙΚΗ ἐνέργειά του, κόντρα καί ἐνάντια (Πολιτειοκρατισμός ἤ Καισαροπαπισμός) τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας, καί ὁ διχασμός τῆς Πνευματικῆς καί Διοικητικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας, πράγμα ἀπαράδεκτον καί ἄτοπον, διότι εἰσήγαγεν ἕναν παράδοξον, παράλογον, παρά φύσιν καί ἀντικανονικόν «Μονοφυσιτισμόν» εἰς τάς Ἐκκλησιαστικάς ἐπαρχίας καί σχέσεις τοῦ ἐνδο-Νεοελληνικοῦ κρατιδίου. Ἐξάπαντος δέν ἦτο θεία (!) ἔμπνευσις τοῦ Βενιζέλου, ἀλλά σατανικά Πολιτικά Δόγματα («διαίρει καί βασίλευε») ἐκ τῶν Φιλελεύθερων Λουθηροκαλβινιστῶν συνετέρων του.

  •  Προσθέστε ἐπίσης, εἰς τήν ἱστοριολογικήν φαρέτρα τῶν ἐπιχειρημάτων σας καί τό ἑξῆς ἀναντίρρητον δεδομένον: ὅτι ὁ πολιτικός Κρητάναξ Ἐλευθέριος Βενιζέλος εἴχεν ὡς στενώτατον συνεργάτην του τόν ἀπό Κιτίου καί Λεμεσοῦ Μητροπολίτην Μελέτιον Μεταξάκην, καταγώμενος καί αὐτός ἐκ Κρήτης, ὅπου ὁ Βενιζέλος καί οἱ Μασσωνικές στοές, τόν ἐπροώθησαν, εἰς τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, ἔπειτα τόν ἐνθρώνισαν, ἀντικανονικῶς, ἀπό καθαιρεμένον (!!) Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν σέ «Οἰκουμενικόν» Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως, καί σέ ὑστερινόν στάδιον μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του, σέ  Πατριάρχην καί «Πάπα» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας. 

Οἱ νύν νεορθόδοξοι Οἰκουμενιστές, τοῦ ἀφώτιστου Φαναρίου, δέν ἔπρεπεν κἄν (!!!) νά ὁμιλῶσιν με τέτοιον ἀνεξήγητον μένος καί ἀλλοπρόσαλον φανατισμόν, κατά  τινῶν ἄλλων  Ἐθνοφυλετιστῶν, μιᾶς καί πρώτα ἀπ΄ ὅλα εἶναι: οἱ πρῶτοι διδάξαντες· ἔπειτα ἄχρι τῆς σήμερον, ὑπερτιμῶσιν καί ὑπερεγκωμιάζωσιν, σχεδόν ἔχωσιν ἁγιοποιήσει καί ἀποδώσει τό βλάσφημο προσωνύμιον, τοῦ καί «13ου Ἀποστόλου» εἰς τόν Ἐθνοφυλετιστή, Ἀρχιοικουμενιστήν, Μασσῶνον καί πατριάρχην τοῦ Βενιζελισμοῦ, τόν μακαρίτη Μελέτιον Μεταξάκη.

Εἶναι λοιπόν ψευδώνυμος καί ἀνιστόρητη γνῶσις, καί στυγνή Ἀμερικανο-νεοκαλαμαρίστικη προπαγάνδα, σαφῶς καί ἐωσφορική πλάνη, ἐξ οἱκουμενιστικῶν ἀσεβῶν χειλέων, ὄτι διά πάν ἐθνική καί ἐκκλησιαστική ἀτυχία μας, εὐθύνονται μονάχα, λ.χ. οἱ Ρώσσοι, οἱ Βούλγαροι, οἱ Ρωμῃοί τῆς Ἀντιοχείας καί τῆς Παλιστίνης, δηλ. ὁ Σλαβικός ἤ καί ὁ Ἀραβικός Ἐθνοφυλετισμός. Ὁ Νεοελληνικός Ἐθνοφυλετισμός τοῦ Βενιζελισμοῦ καί τοῦ ἄνομου Μεταξακισμοῦ, εἶναι βαθιά ριζωμένος ἔκ τοτε, εἰς τά Ἑλληνοαμερικάνικα, Νεοφαναριώτικα, Νεοελλαδικά καί Νεοκυπριακά χρωματοσώματά μας, κακέκτυπη Ματαπατορική ἤ καί ἀμαρτωλή κληρονομιά, καθῶς καί προβληματική ψυχοσύνθεσις ἐπί τινῶν πολλῶν ἐκκλησιαστικῶν καί πολιτικῶν ἀξιοματούχων, ἔνθεν κακεῖθεν.

Μάλιστα ὁ κύπριος ἱστορικός καί ἱερομόναχος Σωφρόνιος Μιχαηλίδης, μᾶς ἀναφέρει περί τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη: ὅτι ἐπαραιτήθην (Ἰούλιον 1923, μετά δυό μηνῶν σχεδόν, ἀπό τό Σχισματικο-αἱρετικόν Μεταξάκειον «Πανορθόδοξον Συνέδριον», πού ἀπεφάσισεν ΠΡΑΞΙΚΟΠΙΜΑΤΙΚΩΣ, ὅπως ἐπιβληθεῖ δεσποτικῶς τό Νέον Ἡμερολόγιον τῶν Λουθηροκαλβίνων καί Φραγκοπαπικῶν) ἐκβιαστικῶς, ἀπό τό Πατριαρχείον τῆς Κων/Πόλεως ἵνα σώσει (sic) δῆθεν τό Πατριαρχεῖον, καθότι τόν  ἐκβίαζαν οἱ ἐρχόμενοι εἰς τά Νεοτουρκικά πολιτικά πράγματα, οἱ θεομάχοι Κεμαλικοί, με τήν ἀπαίτησιν ὅπως ἐξορίσωσιν τούς Φαναριῶτες. Ὅμως, ἄλλοι ἱστορικοί, ἀναφέρωσιν, ὅτι μετά τῆς παραιτήσεως, τοῦ ἀντικανονικῶς πατριαρχεύσαντα, πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ὁ Μελέτιος ἄρχισεν τινά ἔγγραφον ἐπιστολομιαῖον ἀγώνα, ὅπως μεταφερθεῖ (δηλ. ἐξορισθεῖ) τό Πατριαρχεῖον ἐκ τῆς Πόλεως ἵνα συνεχίσει (!) τήν ἔκπτωτον Πατριαρχίαν του εἰς τήν ἐξορία!! Τοῦτη εἶναι μία μεγίστη «ἰστορική» ἀντίφασις (!!!), πού ἐντοπίσαμεν στά περί τοῦ βενιζελικοῦ Μεταξάκη. [3]

  • ᾎράγε, ἤθελεν ὄντως, νά σώσει ἀπό τήν ἐξορία, τό Πατριαρχείον μας, ἤ μᾶλλον ἐθέλησεν νά σώσει τό πατριαρχικόν τομάριν του, μιᾶς καί οἱ Νεότουρκοι «ἐδιψούσαν» σφόδρα γιά αἷμα ρασοφόρων;
  • Μᾶλλον πρόκειται περί ὑπερβάλλουσες ἐγκωμιαστικές ἱστορικιστικές ἀπόψεις τοῦ π. Σωφρονίου Μιχαηλίδη, μιᾶς καί ἀντικρούονται ἄνετα μετά τινῶν ἄλλων ἀποδεικτικῶν ἱστορικῶν ἀπόψεων, περί τοῦ Μεταξάκη, πού ἐπροτιμοῦσεν, σαφῶς, νά ἐκδιωθεῖ τό Φανάριον ἐκ τῆς Πόλεως. Ἐξάπαντος ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία μᾶς καταγράφει, ὅτι ἄλλοι πατριάρχες καί ἀρχιεπισκόποι, ἑνῷ τούς ἐδώθην, ἡ πάσαν εὐκαιρία, ὅπως ἐγκαταλείψωσιν ἄρδην τήν Ἐκκλησιαστική ἐπαρχίαν τους, ἐπροτίμησαν ὅπως, νά μαρτυρήσωσιν στά χέρια τῶν φανατικῶν καί αἱμοδιψῶν βαρβάρων Ἀγαρηνῶν, πρός δόξᾳν τῆς Ἐκκλησίας Του.


Τό Νεοελλαδικόν πολιτικόν κρατίδιον, τώρα, μαζί μέ τήν Αποστολική καί Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μας, σύμφωνα μέ τοῦς Ἀποστολικούς καί Ἱεροῦς Κανόνας, ἔχει τό ΝΟΜΙΜΟΝ καί τό Κανονικώτατον θεῖον δικαίωμα, ὅπως διεκδικήσει καί ἀπαιτήσει, ἐξάπαντος τήν ὁλοκληρωτική πνευματική καί διοικητική ἐξουσία ΟΛΩΝ ἀνεξαιρέτως τῶν νεοἑλλαδικῶν ἐπαρχιῶν του, μιᾶς καί δέν μερίζεται «ἐπιτροπικῶς» ἡ Εὐαγγελική ἐκκλησιαστική ἐξουσία, διότι τό Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι καθῶς φαίνεται σέ ὅλους μας, ὑπό μεγίστην αἰχμαλωσία ὑπό τῶν ἀντιχρίστων Ἀγαρηνῶν Μωαμεθανῶν, καί ἄρα λοιπόν δέν ἐδύναντο οὔτε καί βέβαια δύνανται, ὡς αἰχμάλωτη Ἐκκλησία, πού ἀπώλεσεν μάλιστα καί τήν πρωτέρα περίφημον  Οἰκουμενικότητά Της, νά ἀσκεῖ, τήν παραμικράν ἐξουσίαν εἰς τινές ἐλεύθερες περιοχές τῆς Ἑλλαδικῆς Ρωμῃοσύνης, ἤ, καί ἀλλοῦ. 

  • Ὅταν καί μόλις τά Ἀμερικάνικα (sic) στρατεύματα τῶν Λουθηροκαλβίνων Σιωνιστῶν, ἀπελευθερώσωσιν παντελῶς, τήν Κωνσταντινούπολη καί τήν Μικρά Ἀσία, τά ἐν αἰχμαλωσίᾳ ἄλλα Παλαίφατα Πατριαρχεία μας,  καθῶς καί τήν νῆσον Κύπρον μας, ἀπό τίς ὀρδές τῶν ἀντιχρίστων Μωαμεθανῶν, Σουφιστῶν, Σουννιτῶν, Τζιχαντιστῶν καί Σαλαφιστῶν, ἵσως τότε, καί μόνον τότε, θά δυνάμεθα νά ἐπανακαθορίσωμεν καί νά ἐπαναπροσδιορίσωμεν, τά μελλούμενα «Νέα Ἐκκλησιαστικά» καί «Νέα Νομοκανονικά Ὅρια», πού “ΘΑ” προκύψωσιν, βάσιν τῶν ὅποιων γεωπολιτικῶν ἐξελίξεων καί  ἐθνικῶν ἀνακατατάξεων.


Δηλαδή, ἡ παροντική Νεοφαναριώτικη πολιτική, ἔχουσα ὡς βάσιν τῆς τούς φαντασιολογικούς Ἐθνοφυλετισμοῦς τοῦ Βενιζέλου, συντηρεῖ τόν Μεγαλοϊδεατισμόν τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος (διά μέσῳ τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων πού ὅλως παραδόξως τά διοικῶσιν  ΜΟΝΟΝ Ἑλλαδῖτες, πού ἔχωσιν ὡς σημεῖον ἀναφορᾶς των, ἐξαρτοῦντο καί συντηροῦντο, κατά βάσιν, ὑπό τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος), ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή ἔμμεσα, ἄμεσα, θρασυδειλέως καί ἀνεπιγνώστως  μέμφεται ἀλλά καί  κατακρίνει αὐτόν [τόν Ἐθνοφυλετισμόν]. 

  • Ὅπως ἔπραττεν σαφῶς, καί ὁ μακαρίτης Μεταξάκης σέ ἐπιστολές του, ὅταν κατηγοροῦσεν τούς Κυπρίους τῆς ἐποχῆς του, ὡς φαντασιόπληκτους ὀραματιστάς περί τοῦ Μαρμαρωμένου Βασιλιά κ.ο.κ., ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, διακονοῦσε καί ὑπηρετοῦσε τά ἐθνοφυλετικά «θάματα καί ὁράματα» τοῦ πολιτικοῦ μέντορά του Ἐ. Βενιζέλου.
  • Δηλαδή, ἀποδεικνύωμεν με πάσαν σαφήνεια: ὅτι ἀπ΄ ὅπου καί νά πιάσει κανεῖς τό ζήτημα, τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Φαναριώτικης Διπλωματίας, μπάζει ἀπό σωρηδόν ἱδεολογίες καί νεο-καλαμαρίστικους ἐθνοφυλετισμούς.  Αὐτά ἔχωσιν ἰδιαίτερην σημασία, νομίζομεν, ὅταν τά γράφει ἕνας ἄσημος Νεοέλλην, δηλ. ὁ ὑπογράφων, ὁ ὁποῖος μάλλιστα δέν ἔλαβεν κἄν Ρωσσικήν ἐκπαίδευσιν, ἤ καί Ρωσσικήν παιδεία εἰς τά ὅποια ἀκαδημαϊκά θεολογικά ἱδρύματα τῆς Ἁγίας Ρωσσίας, Γαλλίας, Ἀμερικῆς κ.ἄ.

Πρέπει νά γίνει ἀντιληπτόν, ὅτι δέν ὑφίστατο, κανονικῶς, τό ἐκκλησιαστικόν καθεστῶς τῆς δῆθεν «Ἐκκλησίας τῶν Νέων Χωρῶν», μιᾶς καί ἡ Πράξις τοῦ 1928 αὐτό προσπαθεῖ νά θεμελιώσει, ἀνεπιτυχῶς ἐν μέρει, μιᾶς καί ἔρχεται, σέ κραυγαλέα ἀντίφασιν, ὑπό τινῶν σημαινόντων Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων, ἀλλά καί ἐν δικαίῳ (ἐκ τῆς Νεοελλαδικῆς πλευρᾶς) ἐνίοτε μετωπικήν σύγκρουσιν κατά τῶν Νεοφαναριωτῶν.

  • Ποῖον τό νόημα τότε, ὁ Ἀρχιοικουμενιστής πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, νά διεκδικήσει, ἐπιπρόσθετον καί εἰδικήν Αὐτονομία ἐπί τῶν «Νέων Χωρῶν», ὅταν εὐνουχίζει  καί πριονίζει ἀνέτως, τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στηριζόμενος καί μόνον σέ μίαν πολιτικο-πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ Βενιζέλου, καί σαφῶς, ὑποστηρίζεται εἰς τήν νομικήν ἐπικύρωσιν αὐτοῦ ἀπό τό Ἑλλαδικόν Σύνταγμα;

Δηλαδή τό εὔλογον  καί πρωταρχικόν ζητούμενον τοῦ πιό πάνω πατριαρχικοῦ ἀνακοινωθέντος, εἶναι: 

  • Βάσιν τίνων ἀκριβῶς Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων, ἐρείδεται, τό περί τάς «Μητροπόλεις τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν καί ὅτι αὗται ὑπάγονται πάντοτε κανονικῶς καί πνευματικῶς ὑπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον»;
  • Τά λεξίδια «πάντοτε», «κανονικῶς»  καί «πνευματικῶς» βάσιν τίνας Ἁγίας  Οἰκουμενικῆς,  Τοπικῆς, ἔστω καί Πανορθόδοξης Συνόδου, θεμελιοῦνται;
  • ΠΟΥ-ΘΕ-ΝΑ!

Τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῶν «Νέων Χωρῶν», ἐμεῖς οἱ Μακεδῶνες, δέν ἐπιθυμῶμεν τήν ἀντικανονική «ἐπιτροπική διοίκησιν» ὑπό τοῦ «Οἰκουμενι(στι)κοῦ» καί αἰχμάλωτου Πατριαρχείου τῆς Πόλεως. Ἄν το Πατριαρχεῖον, ἦτο παντελῶς ἐλεύθερον καί  παραδοσιακόν, ἀκολουθώντας σαφῶς καί ἀναντίρρητα: τήν Ἱερά Παράδοσιν τῶν Θεοφόρων Ἁγίων Πατριαρχῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καί τά ὅσα  ἀποφασισθέντα τῶν Ἁγίων Τοπικῶν ἤ καί Θεοπνεύστων Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Κωνσταντινουπόλεως κ.ἄ., πιθανώτατα, νά εἴχαμεν καί διαφορετικήν ἀλλά καί ἀντίθετον ἄποψιν ἐπί τοῦ ζητήματος.

Τό «ἐκκλησιαστικόν ὑβρίδιον», ἡ ἄν θέλετε, ἡ χίμαιρα τοῦ Βενιζελισμοῦ, περί τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν» θά πρέπει νά ἐπιλυθεῖ, ἀμέσως καί ἐπιτακτικῶς, ἵνα ἐκλείψωσιν τελεσίδικα ἅπαξ καί διαπαντῶς, καί παντελῶς, οἱ ὅποιες διχοσταστίες καί περιττές  Κληρικαλιστικές γκρίνιες τῆς ἀντιευαγγελικῆς  καί ὑπερόριου ἐξουσίας τῶν Νεοφαναριωτῶν τοῦ Βοσπόρου.

  • Oἱ «Νέες Χῶρες» εἶναι: ἐπαρχίες πλέον, τοῦ ἐλευθέρου Ἑλλαδικού κρατιδίου καί δέν εἶναι σαφῶς ἐπαρχίες τῆς πρωτέρας ἤ μιᾶς Νέας «νεο-Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας», ἤ, ἔστω ἐπαρχίες τοῦ Παλαίφατου δεδοξασμένου («περασμένα μεγαλεία διηγώντας τά νά κλαίς») Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τό οἱκουμενικόν Πατριαρχεῖον δέν ἔχει πλέον ὀρθόδοξην πολιτική συνεργασία καί συναλληλία, μέ τινά γνήσιον ὀρθόδοξον Οἰκουμενικόν πολιτικόν κέντρον. Διότι «ἐπιλέγει» ὡς ἐν αἱχμαλωσίᾳ Ἐκκλησία, νά συνεργάζεται, μέ ἑτερόδοξους καί αἱρετικούς «Παγκοσμιοκράτωρες» καί «Παγκοσμιοσυμβουλῖτες» ὄργανα τοῦ Σατανᾶ.
  • Οἱ «Νέες Χῶρες» εἶναι: Ἐκκληστικές ἐνορίες καί ἐπαρχίες τῆς Αὐτοκεφάλου Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας σύμφωνα μέ τό Δίκαιον τῆς Καινῆς Διαθήκης, τουτέστιν τό Δίκαιον τῆς Θείας Χάριτος. Κάθε ἄλλη διαφορετική ἄποψις, ἔρχεται σέ ἄμεσον ἀντίθεσιν, κατά τῶν Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Δέν εἶναι σοβαρόν νά προτάσσονται, ὑπό τοῦ σεβαστοῦ πατριάρχου τῆς Κων/Πόλεως κ. Βαρθολομαίου,  ἄλλα ἐκκλησιολογικοφανή ψευδο-ἐπιχειρήματα, ὅπως π.χ. τό Ἑλλαδικόν Σύνταγμα, ἤ, μία πολιτικο-πατριαρχική Πράξις, καί δή κατά τῶν Θεοπνεύστων Ἱερῶν καί Ἀποστολικῶν Κανόνων πολλῷ μᾶλλον κόντρα καί ἑνάντια τῆς πατριαρχικῆς Πράξεως περί τῆς Ἑλλαδικῆς Αὐτοκεφαλίας. Διότι ἄπαντες κατανοοῦμεν, νομίζω καλῶς, πιό εἶναι τό ἀνώτερον καί ἅγιον δίκαιον διά τάς Ἐκκλησιαστικάς ὑποθέσεις. Αὐτό θά πρέπει νά τό ἐννοήσωσιν, πρώτιστα καλῶς, ὄχι οἱ Νεορθοδόδοξοι τοῦ Φαναρίου, ἀλλά οἱ ὀρθόδοξοι Ἑλλαδῖτες Ἐπίσκοποι τῶν «Νέων Χωρῶν» οὔτως ὤστε νά ἀπεξαρτητοποιηθῶσιν καί νά ἀπογαλακτίσωσιν ἀνώδυνα -ὑπό τῆς ἐν αἰχμαλωσίᾳ-  «μητρικῆς» Ἐκκλησίας τῆς Κων/Πόλεως.

Ἄρα λοιπόν, ὡς Λαϊκά Μέλη τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Νέων Χωρῶν», προτείνωμεν, τά ἑξῆς Κανονικά σημεία διά τήν πλήρην ἐκκλησιαστικήν ἀφομοίωσιν καί ἔνταξη τῶν “Νέων Χωρῶν” εἰς τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας:

  • Ἄμεσον κατάπαυσιν τῆς κατ΄ἐξακολούθησις «ἐπιτροπικῆς» διοικητικῆς καί πνευματικῆς ἐξαρτήσεως  ἀπό τόν ἁγιώτατον Ἀποστολικόν Θρόνον τοῦ ἐν αἰχμαλωσίᾳ Πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἄχρι τῆς ὁριστικῆς ἀπελευθερώσεως Αὐτοῦ ἀπό τῶν ἀντιχρίστων ἐχθρῶν τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως, ὑπό τῶν Μητροπολιτῶν τῶν «Νέων Χωρῶν», καί τό ξεκίνημα τῆς Κανονικῆς καί Λειτουργικῆς μνημονεύσεως τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, ὅπως δηλοῦται καί πιστοποιοῦται, Λειτουργικῶς [ὑπό τόν ἑξῆς τύπον: Μνήσθητι Κύριε, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (δεῖνος)], ἡ ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς πλέον Κανονικῆς Πνευματικῆς καί Διοικητικῆς, ἀπόλυτης ἐξαρτήσεως.
  • Παύσεως τού ἀντικανονικοῦ δικαιώματος καί τῆς συμμετοχῆς τῆς ἐπικυρώσεως, ἤ ἔστω καί τῆς ὑποδείξεως, περί τῆς ἐκλογῆς Ἀρχιερέων ἐπί τῶν «Νέων Χωρῶν», ὑπό τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων/Πόλεως.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ δικαιώματος «περί τό ἔκκλητον», δηλ. τοῦ ἐκ νέου ἀποφαίνεσθαι, τῆς ἀναθεώρησις καί ἐπαναξιολόγησις τινάς καθαιρέσεως κατεδικασμένου Ἀρχιερέως ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.
  • Παύσεως τοῦ θεοστυγοῦς ἐμπαιγμοῦ, κατά τῶν Ἁρχιερέων τῶν «Νέων Χωρῶν», ὅτι δύνανται δῆθεν, νά συμμετάσχωσιν διά τήν ἐκλογήν τινός Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, εἴτε δι΄ αὐτοπροσώπου εἴτε διά τῆς ἀποστολῆς ψηφοδελτίου.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ δικαιώματος, οἱ «Νεωχωρῖτες»Ἀρχιερεῖς, ὅπως συμμετάσχωσιν εἰς διπλᾶς (!) Ἐκκλησιαστικάς Συνάξεις καί δή Τοπικᾶς (!!) Ἱερᾶς Συνόδου, μίας τῆς ἐν Ἑλλάδι καί μίας τῆς ἐν Κων/Πόλει. Τό «δίπορτον» (!!!) εἶναι μοιχεπιβασίαν κατά τῆς Πίστεως καί μέγιστον ἀντικανονικόν ὁλίσθημαν.
  • Παύσεως καί ἀκυρώσεως τῆς ἀντικανονικῆς Πράξεως τοῦ 1928, μέ Συνοδικήν ἀπόφασιν ὐπό τῆς Αὐτοκέφαλης Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διότι: ἀντιφάσκει, ὑποσκάπτει, διχάζει καί ἀπειλεῖ, δι-α-χρο-νι-κῶς, τό Ἑλλαδικόν Χριστεπώνυμον πλήρωμα Κλῆρον καί Λαόν τῆς ἐν Ἑλλάδι Τοπικῆς Ἐκκλησίας.
  • Παύσεως καί καταδίκης τοῦ καινοφανοῦς πολιτικο-πατριαρχικοῦ, ἀνικανονικοῦ καί ἐξωεκκλησιαστικοῦ νεολογισμοῦ-ὁρισμοῦ τῶν δῆθεν “Νέων Χωρῶν”.
  • Παύσεως τῆς στυγνῆς καί ἀνίερου συστηματικῆς ἀντικανονικότητας καί ἐπιστροφήν, παρά ταύτα καί διά ταύτα, εἰς τό παραδοσιακόν καί Πατερικόν Δίκαιον τῆς Καινῆς Διαθήκης ἐπί τῇ βάσει τοῦ ὀρθοδόξου Ἐκκλησιαστικοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Φιλόκαλλης Ὀρθοδοξίας.
  • Μέ εἰδικήν Πατριαρχικήν καί Ἀρχιεπισκοπικήν Συνοδική Διαγνώμη νά ἐπικυρωθῶσιν καί νά καταγραφῶσιν τά πιό πάνω ἤ κ.ἄ. (πού θά προτείνωσιν, δικαίως, οἱ εἰδικοί τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου) , σέ εἰδικόν Τόμον  καί μία νέα Πατριαρχική Πράξιν, διαφορετικά, σέ τυχούσαν ἐμμονή ὑπέρ τῆς πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928 καί ἄρνησιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὅπως ἀποδώσει τά ἱεροκανονικά Δίκαια τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καθῶς ἐνεργεῖ καί διαγγέλει μέχρι τῆς σήμερον μέ τό μόλις πρόσφατον καί πιό πάνω «Πατριαρχικόν Ἀνακοινωθέν»… ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά προχωρήσει στίς ἄνωθεν κ.ἄ. περί Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου προτάσεις, μονομερῶς, ἔπειτα ἀπό Τοπικήν Ἀρχιεπισκοπικήν καί Συνοδική Διαγνώμη τῶν Ἑλλαδιτῶν Ἱεραρχῶν.
  • Μπορεῖ κάλλιστα, ἡ Διοίκησις τῆς Ἑκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἵνα σφυγμομετρήσει δικαίως καί μετά ἀπολύτου ἀκριβείας τήν καθολικήν Συνείδησιν τῆς Τοπικῆς της Ἐκκλησίας, ὅπως προβεῖ σέ πρωτότυπον «Ἐκκλησιαστικόν Δημοψήφισμα»  μέ κάλπες ἑντός τῶν Ἱερῶν Ναῶν, ὅπως προσέλθωσιν ἅπαντα τά βεβαπτισμένα καί ἐνεργά Μέλη τῆς ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς τῆς Ἑλλάδος(πλήν τῆς ἡμιαυτόνομου ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης πού διοικεῖτο, ἀποκλειστικῶς καί ἀπολύτως, ἀπό τό ἐν Κων/Πόλει Φανάριον), γιά νά ψηφίσωσιν, ὑπέρ τῆς ἄμεσις ἀπεξάρτησις τῶν “Νεοχωριτῶν” Ἱεραρχῶν ἀπό τόἐν αἰχμαλωσίᾳ Πατριαρχεῖον τῆς Κων/Πόλεως, μιᾶς καί ὡς αἰχμάλωτον Φανάριον δέν δύναται νά λαμβάνει νηφάλειες καί καλόδοξες ἀποφάσεις διά τά τοπικά ἐκκλησιαστικά καί ἐθνικά δίκαια, καί συμφέροντα τῶν Ἑλλαδιτῶν Χριστιανῶν, καί τραυματίζεται ἔτσι ἡ ἁπανταχοῦ ἑνώτης τοῦ διεθνοῦς Ἑλληνισμοῦ τῆς Ρωμῃοσύνης.

Οἱ «Νέες Χῶρες», κατά τήν ταπεινή μας ἄποψιν, πρέπει νά περιέλθωσιν ἄμεσα, καί νά ὑπάγωνται κυριαρχικῶς, νομοκανονικῶς καί πνευματικῶς, εἰς τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος· διά νά πάψωσιν οἱ σωρηδόν ἀπρόβλεπτες περιπέτειες καί θλιβερές συνέπειες τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤ καί ὅποιου ἄλλου πολιτικοῦ διχασμοῦ [4] κ.λπ., μεταξύ τοῦ ἀντι-ἐκκλησιαστικοῦ καί παντελῶς ἄτοπου ἀνταγωνισμοῦ τῶν σημαντικῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί Πολιτικῶν κέντρων, τῶν Ἀθηνῶν καί τῆς Κων/Πόλεως, ἀλλά κυρίως διά νά πάψει ὁριστικῶς, ἡ τρανή συγκοινωνούσα ἐωσφορική μοιχεπιβασία κατα τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως, ὑπό τῶν Νεορθοδόξων νεοφαναριωτῶν ἀλλά καί μερικῶν μεμονομένων «Νεοχωριτῶν» Οἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν. 

Ἕνα “Ἐκκλησιαστικόν Δημοψήφισμα“, μᾶλλον, θά ξεκαθαρίσει καί ἐκκλησιαστικῶς, τήν περιρρέουσα διαχρονικήν καί διχαστικήν ἀτμόσφαιρα, καθότι οἱ ἀρχηγέτες τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, θά λάβωσιν ἔτσι τήν ἐπικύρωσιν καί εὔλογην πίεση ὑπό τοῦ πληρώματός Της, πρακτικῶς καί ἐνυπογγράφως, τῆς ἐπανεκκίνησις καί «ἐπανἵδρυσις» τῆς κολοβωμένης, ὑποτιμημένης καί σχετικοποιημένης Ἀποστολικῆς Αὐτοκεφαλείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς πανιέρου Ἀρχιεπισκοπῆς τῶν Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος. Γιά ἔτι ἐπιπρόσθετον, διχασμόν καί πόλωσιν, μέσα στό πλαίσιον τῆς ἐπανάκτησις καί ρωμαλέας διεκδίκησις, ἐπί τῆ βάσει τινός “Ἀρχιεπισκοπικοῦ δημοψηφίσματος”, ἐξάπαντος ἐπί καί περί τῶν Ἱεροκανονικῶν δικαιωμάτων τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἑλλαδιτῶν, εἶναι προβλεπόμενος, μιᾶς καί ἄνευ “σπασίματος τινῶν αὐγῶν”, δέν εἶναι διόλου κατορθωτόν, ἵνα φάγουμεν μίαν πεντανόστιμον “ὁμελέταν”.

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Ἀνδρέας Νανάκης (Μητροπολίτης Ἀρκαλαχωρίου), Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, Ἐκδόσεις: ΒΑΝΙΑΣ, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 124.
[2] Ἀν. Νανάκης, Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐ. Βενιζελος, ἔνθ. ἀνωτέρ., σελ. 112.
[3] Σωφρόνιος Μιχαηλίδης (Ἱερομόναχος), Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λεμεσοῦ, Ἐκδόσεις: Ἱερά Μητρόπολις Λεμεσοῦ, Λεμεσός-Κύπρος 2002, σελ. 366.
[4] Ἀν. Νανάκης, Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐ. Βενιζελος, ἔνθ. ἀνωτέρ., σελ. 166-171.

  • Σημείωσις ἰδική μας: Μία μεγίστη ἀπόδειξις, ὅτι ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἤ καί ὁ Ἐθνοφυλετικός Βενιζελισμός ἄν θέλετε, καθῶς καί οἱ ἄστοχες πολιτικές ἀπόφασεις τοῦ Κρητός Πρωθυπουργοῦ, ἔσπειραν πάμπολλα σπέρματα καί ἐφύτρωσαν σωρηδόν σεσαπημένοι καί μεμαραμένοι, ἄγευστοι καί πικροί καρποί, ἐως τήν σήμερον, στά περί πολιτικοῦ καί ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ, γι΄ αὐτό τόν λόγον σᾶς παραθέτομεν τήν ἱστοριογραφική ἀκαδημαϊκή ἀποδεικτικήν καί συμπερασματική τοποθέτησιν τινός Μητροπολίτου ἐκ Κρήτης καί ἀκαδημαϊκοῦ Καθηγητοῦ μας τῆς Σύγχρονης Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ, τοῦ Οἰκουμενιστοῦ Μητροπολίτου Ἀρκαλοχωρίου Καστελλίου καί Βιάννου κ. Ἀνδρέου Νανάκη, ὁ ὁποίος, ἐξάπαντος ὑπηρετεῖ καί διακονεῖ τήν σήμερον τίς σωρηδόν Φραγκοφαναριώτικες καί Φραγκοπαπίζουσες «διπλωματίες». Κάθε ἐνέργεια τοῦ πολιτικοῦ Βενιζέλου, ἔσπερνε καί τόν διχασμόν, διχασμόν πού μετά παρέλευσιν τόσων χρόνων γευώμεθα ἅπαντες, ἐξ αἱτίας τῶν πολιτικῶν ἤ πολιτειοκρατικῶν παρεμβάσεων σέ Ἐκκλησιαστικά ζητήματα [ἡ ἔμφασις καί κυρίως ἡ ὑπογράμμισις τῶν πιό κάτω, ἐν τῆ ἐρυθρᾳ μελάνῃ, εἶναι δική μας διά βαθύτερον προβληματισμόν, εἰς τό παράλογον, ἐπίμονον καί παράδοξον μοτίβον τοῦ ἱστορικοῦ πολιτικο-ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ].

«Στήν Κρητική Πολιτεία ἐπρόκειτο ἡ ρήξη τοῦ Βενιζέλου μέ τόν Γεώργιο καί τό κίνημα τοῦ Θέρισου πού ἀκολούθησε τό 1905, νά δημιουργήσει μείζονα τοπικό διχασμό, προάγγελο τοῦ μεγάλου διχασμοῦ πού θά ἀκολουθοῦσε μέ τό κίνημα τῆς Ἐθνικῆς Ἄμυνας στή Θεσσαλονίκη τό 1916. Στό διχασμό τῆς Κρήτης, ὅπου γιά πρώτη φορά τό 1903 σέ ἐπικεφαλίδα  ἐφημερίδας ἔγινε χρήση τοῦ ὅρου Βενιζελικός, ὁ Βενιζέλος εἶχε τή συμπαράσταση μεγάλου μέρους τοῦ κλήρου καί τῆς πλειοψηφίας τῶν ἐπισκόπων. (…) Ἡ ἐπέκταση τῆς Ἑλλάδος μέ τό θαῦμα τῶν Βαλκανικῶν πολέμων καί τό πέρασμα τοῦ φράγματος τῶν Τεμπῶν δημιουργοῦσε νέα ἐκκλησιαστική καί πολιτική πραγματικότητα. Βρίσκονται στό ἑλληνικό κράτος ἐπαρχίες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. ἐκκλησιαστική ρύθμιση τοῦ θέματος ἔμελλε νά γίνει ἀπό τήν τελευταία κυβέρνηση τοῦ Βενιζέλου τό 1928. Οἱ ἐπαρχίες τῶν Νέων Χωρῶν παρέμειναν στήν πνευματική κυριαρχία τοῦ Πατριαρχείου καί μόνο ἡ διοίκησή τους παραχωρήθηκε ἐπιτροπικῶς στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἐξαίρεση ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, ὅπου παρέμεινε τό ἐπί Βενιζέλου διαμορφωμένο αὐτοδιοικούμενο ἐκκλησιαστικό σύστημα. (…) Ὁ πολιτικός διχασμός γιά τή συμπόρευση τῆς Ἑλλάδος μέ τήν Ἀντάντ, ὅπως φρονοῦσε ὁ Βενιζέλος, ἤ μέ τίς Κεντρικές Δυνάμεις κατά τή θέση τοῦ Κωνσταντίνου, ἐπέφεραν καί τόν ἐκκλησιαστικόν διχασμό. (…) Ὁ διχασμός περί τήν ἐθνική ὁλοκλήρωση ἐπεκτάθηκε ὅπου ὁ ἑλληνισμός δροῦσε στά ἱστορικά γεωγραφικά του ὅρια. (…) Εἶναι σαφέστατο ὅτι ὁ πολιτικός διχασμός, ὅπως ἀναμενόταν, ἐπεκτάθηκε καί στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, δοθέντος ὅτι πραγματοποιεῖται μία ἀλληλοπεριχώρηση τοῦ δυναμικοῦ τῶν δύο μεγεθῶν. (…)



Δεῖτε ἐπίσης περί τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη καί τά ἑξῆς προηγούμενα μελετήματά μας:

  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [1ον Μέρος] ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016), [ΕΔΩ]. 
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [2ον-Τελευταῖον] ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016), [ΕΔΩ]. 
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, TO «AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ» ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ, [ΕΔΩ]. 

ΜΕ ΤΑΣ ΗΠΑ ἤ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

Screenshot_89

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΕ ΤΑΣ ΗΠΑ ἤ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

Screenshot_97

Screenshot_111

ΠΗΓΗ

Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ τό ἀρχέτυπον δοκίμιον προτοῦ δημοσιευθῆ εἰς τόν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΤΥΠΟ» μέ εἰδικόν τίτλον:

  • ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΗ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΥ ΚΥΡΙΑΖΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΞΟΡΙΣΘΕΝΤΑ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ

Αγαπητέ και Πολυσέβαστε κ. Παναγιώτη Νούνη,

    Αν και δεν σας γνωρίζω προσωπικώς, λαμβάνω το θάρρος από τα ηλεκτρονικά μηνύματα, τα οποία κατ΄επανάληψιν μου στείλατε με όλα τα επισυνημμένα έγγραφα, τα σχετικά με την υπόθεση του π. Αρκαδίου. Σας παρακαλώ λοιπόν να διαβιβάσετε στον π. Αρκάδιο την θερμή μου παράκληση (την οποία κατ΄επανάληψιν και μετά από πολύωρη συζήτηση που είχαμε μεταξύ μας, απηύθυνα στον ίδιο αυτοπροσώπως κατά την εορτή της επετείου της Ενθρονίσεως του Μακαριωτάτου Πατριάρχου μας κ. κ. Θεοφίλου), όπως παύση αυτήν την κοσμικού χαρακτήρα εκστρατεία, διότι δεν κατανοώ κατά πόσο ωφελείται ο ίδιος και κατά πόσο πάλι ωφελεί τους αναγνώστες αυτών των κειμένων. Όπως τόνισα και τότε, το επαναλαμβάνω και τώρα, ότι αυτή η κίνηση δείχνει ότι ο π. Αρκάδιος διακατέχεται από πικρία, απογοήτευση, θυμό, και αυτά τα αισθήματα δεν τον αφήνουν να σκεφθεί και να ενεργήσει με νηφαλιότητα. Πιστεύω ότι ο ίδιος ζημιώνεται αφάνταστα σε πνευματικό επίπεδο και προκαλεί σκανδαλισμό σε πιστούς, οι οποίοι δεν γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα στην αγία Πόλη. Με αδελφική αγάπη λοιπόν τον καλώ να συνέλθη και να ηρεμήσει γιατί κινδυνεύει να χάσει τον εαυτό του μέσα σε όλη αυτή την ταραχή.

Μετά σεβασμού,
π. Αριστόβουλος




Σεβαστέ μου π. Ἀριστόβουλε Κυριαζῆ, εὐλογεῖτε.

Δυστυχῶς προσωπικά, δέν ἀξιώθην μέχρι τήν σήμερον νά προσκυνήσω εἰς τά Πανάγια Προσκυνήματα τῶν Ἁγίων Τόπων καί ὡς ἐκ τούτου λογικά, δέν εἶχα τήν τιμή νά γνωρίσω προσωπικῶς τινά ρωμαλέον Ἁγιοταφίτην πατέρα καί ἀδελφόν πού διακονεῖ ἀνιδιοτελῶς τήν Σιωνίτιδα Γῆν. Εὔχομαι ὅμως κάποτε, ὅποτε θελήσει ὁ Πλάστης μου, νά τό ἀξιωθῶ. 

Περί τῆς ὑποθέσεως τώρα τοῦ βιαίως ἐξορισθέντα ἐκ Γῆς Σιῶν, τοῦ Ἁγιοταφίτου Μοναχοῦ Ἀρκαδίου Ἁγιοσαββαΐτου εἴχα μᾶλλον τήν ἀδήριτον ὑποχρέωσιν, ὅπως ἐνημερώσω ἐκ τῶν ὑστέρων τουλάχιστον, σύμπασα τήν Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα, μέ τά σημαντικώτατα ἀποκαλυπτικά ἔγγραφα πού ἔλαβον τό Ἱστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», τινά Ἁγιοταφίτικον φάκελον μέ 70 σελίδες, εἰς τίς ὁποῖες κατηγορεῖτε, δικαίως ἤ ἀδίκως, ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ. Θεοφίλος ὁ Γ΄, διά τινάς ἀντικανονικάς ἐνεργείας, καί συγκεκριμένα περί τῆς ἐνοικιαγοράς Ἁγίας Γῆς, ἄνευ τῆς Συνοδικῆς Διαγνώμης. Περί τοῦτο τό ζήτημα ἀγαπητέ μου πατέρα Ἀριστόβουλε, δέν μέ πληροφορεῖτε καθόλου. 

Γιατί ᾆράγε; 

Δύνασθε ὅμως νά διαψεύσετε τίς σοβαρές κατηγορίες τοῦ Μοναχοῦ Ἀρκαδίου, ἀποδεικτικῶς;

Ὁ Ἀρκάδιος Ἁγιοσαββαΐτης ἔχει εἰς τήν κατοχήν του φοβερά καί ἄκρως ἀποκαλυπτικά ἔγγραφα κατα τοῦ νύν πατριάρχου, τά διαψεύδετε ἤ τά ἐπικυρώνετε, ἐσεῖς προσωπικῶς;
Τά ἐν λόγῳ ἀποκαλυπτικά ἔγγραφα τά ἔχει δημοσιεύσει ὁ ὑπογράφων [ἀκόμα ἔχομεν σημαντικόν ὑλικόν ἀδημοσίευτον] διά τοῦ προσωπικοῦ ἡμερολογιακοῦ Ἱστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ» ἵνα λάβομεν ὑπεύθυνον, φιλότιμον καί ἐπίσημον ἐνημέρωσιν καί πληροφόρησιν  περί τούτων τῶν κατηγοριῶν ἀπό τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων. 

Ὅπως «κατ΄ ἐπανάληψιν» σᾶς ἐπισυνάψαμεν καί σᾶς ἀποστείλαμεν τά δημοσιευθέντα καί ἀποκαλυπτικά ἔγγραφα, ἐσᾶς προσωπικῶς, τό ἴδιον ἐπράξαμεν πρός ἅπασαν τήν Διοίκησιν τοῦ Παλαίφατου Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων, καί θά ἀναμένομεν, κάπιαν σοβαρήν καί ἐπίσημον ἐνημέρωση προτοῦ δημοσιεύσομεν καί τό ὑπόλοιπον ὑλικόν τοῦ Ἁγιοταφίτικου φακέλου.

Τί θέλομεν νά σᾶς εἰποῦμεν; 

Θέλομεν νά σᾶς εἰποῦμεν, ἀξιότιμε ἅγιε Ἀρχιμανδρίτα καί Πρωτοψάλτα τοῦ Παναγίου Τάφου, ὅτι δέν λαμβάνομεν σοβαρά ὑπόψιν τό ἀποσταλέν ραβασάκιον εἰς τό ἡλεκτρονικόν μας ταχυδρομεῖον καί τίς ἄτοπες πνευματικοφανεῖς ἐπισημάνσεις σας. Διότι πολύ ἁπλῶς δέν εἴμεθα ταχυδρόμοι ἤ ἔστω ὑπάλληλοί σας, ὅπως μεταφέρομεν «κουβέντες τοῦ καφενέ» εἰς τόν ἕνα καί τόν ἄλλον Ἁγιοταφίτη Μοναχόν, πολλῷ μᾶλλον σέ ἰδικούς  σας γνώριμους συμμοναστές Ἁγιοταφίτες.
Ὅλως παραδόξως, παρατηρῶ, περί τοῦ ἀποσταλέντος μηνύματος, ὅτι τό προσωπικόν μήνυμα πού ἀπεστείλατε σέ ἐμᾶς, τό ἔχετε ἀποστείλει, ἀκριβῶς τό ἴδιον, καί στό ἡλετρονικόν ταχυδρομεῖον τοῦ Μοναχοῦ Ἀρκαδίου! 

Ποῖον τό νόημα τότε τῆς ἐν λόγῳ παρεμβάσεώς σας; 

Μήπως ἡ στάσις σας ἀποδεικνύεται ὡς ἄκρως ἀνάδελφη καί μικρόψυχη; 

Ἀφοῦ ἔχετε τά προσωπικά στοιχεία τοῦ ἐν λόγῳ συμμοναστοῦ καί Ἁγιοταφίτου Ἀδελφοῦ σας, ἔχετε τό email του, δύνασθε ἄνετα νά μάθετε τά ἀκριβή στοιχεία τῆς ἐν λόγῳ νύν διαμονῆς καί ἐξορίας τοῦ, ἐνῶ μᾶς εἶναι ἄκρως παράλογον καί παράδοξον λ.χ. διά τίνα ἀκριβῶς λόγον ἐπιθυμεῖτε νά  χρησιμοποιήσετε ἐμᾶς ὡς διαμεσολαβητές καί μεσίτες διά τίς «πνευματικές συμβουλές» σας περί τοῦ Ἀρκαδίου; 

Ἐξάπαντος πολύτιμε π. Ἀριστόβουλε, δέν εἶμεθα γνωστοί, φίλοι ἤ καί συγγενεῖς μέ τόν ἀντικανονικά καί παράνομα ἐξορισθέντα Ἁγιοταφίτη Μοναχόν Ἀρκάδιον Ἁγιοσαββαΐτην [πῶς θά μπορούσαμεν ἄλλωστε ὅταν διαμένει καί διακονεῖ ἐπί 15 συναπτά ἕτη εἰς τά Πανάγια Προσκυνήματα;]  ὥστε νά ἔχομεν τινά θάρρος ἵνα τόν συμβουλεύσομεν διά ὅσα «πνευματικούδια» μᾶς ἐπισημαίνετε.

Οὔτε εἴμεθα καρδιογνῶστες ὅπως γνωρίζομεν τά κίνητρα ἑνός ἐκάστου πολλῷ μᾶλλον τινός Μοναχοῦ.

Μήπως ὅμως, προσπαθεῖτε  νά μᾶς προβληματίσετε ἤ καί νά μᾶς πείσετε ὅτι διαθέτετε ἀνωτέραν πνευματικήν κατάστασιν ὑπό τινός ἄλλου Ἁγιοταφίτου συμμμοναστοῦ καί ἀδελφοῦ σας, ἤ, μήπως προσπαθεῖτε νά μᾶς ὑποδείξετε, μᾶλλον ἀστόχως, ὅτι ἡ δημοσίευσις ἐξ ἡμῶν, περί τῶν ρωμαλέων ἀντικανονικῶν καταγγελιῶν τοῦ Ἁγιοταφίτου Ἀρκαδίου, κατά τῶν ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου Θεοφίλου, εἶναι τάχα μου,  ἐκκοσμικευμένη ἐνέργεια καί ἀμόναχη ἀντίληψις;

Μιᾶς καί τολμήσατε ὅμως νά μάς κάνετε τήν τιμή μέ τήν ἐν λόγῳ παράτολμην καί παράδοξην ἐπιστολήν σας ἔχομεν μέ τήν σειρά μας νά σᾶς θέσομεν τινά ἄλλα σημαντικά ἐρωτήματα τά ὁποία ἄν θέλετε νά τά μεταφέρετε εἰς τόν Ἀρχιοικουμενιστήν πατριάρχην καί τούς ὁμοφρώνας αὐτοῦ:

  • Οἱ Ἱεροί Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, τό Διεθνές Δίκαιον καί τό νομικόν καθεστῶς τῆς περιοχῆς τῆς Ἰορδανίας καί Παλιστίνης, ἐξάπαντος περιχήν καί δικαιοδοσίαν πού ἀσκεῖ πνευματικήν ἐξουσίαν καί διοίκησιν ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων, προνοεῖ, νά ξεπουλεῖ ἀνιεροκρυφίως, τήν Ἁγία Γῆ τῶν Ἀράβων ἀδελφῶν μας;
  • Προνοοῦσιν ᾆράγε, ὅπως πωλεῖ αὐθαίρετα καί δεσποτικά, τήν Γῆ τῆς Ρωμῃοσύνης καί τοῦ οἰκουμενικοῦ Ἑλληνισμοῦ μας, μέ ἀδιαφάνεια, καί τό κύριον, ἄνευ τῆς σύμφωνης γνώμης τῶν πλειώνων Ἁγιοταφιτῶν πατέρων καί ἀδελφῶν;
  • Ποῦ εἶναι ἡ Συνοδική Ἀπόφασις, ὅπως ὁ πατριάρχης κ. Θεόφιλος, πωλήσει, τά συγκεκριμένα ἤ καί ἄλλα ἀγροτεμμάχια;
  • Ἀληθεύει π. Ἀρίσταρχε, ὅτι εἰς τήν ἄνομο παρελθοντική συνάντησιν τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ Πατριάρχου Κων/πόλεως μετά τοῦ Ἀντιχρίστου πάπα τῆς Ρώμης, εἰς τούς Ἁγίους Τόπους, σεῖς εἰδικά, «κρατούσατε τό ἴσον» εἰς τά ἀντικανονικάς καί συγκρητιστικάς Συμπροσευχάς πού ἔλαβον χῶρα εἰς τόν Πανάγιον Τάφον, μέ δή ἐσᾶς ὡς τόν μέγα Πρωτοψάλτην; [Δεῖτε ΕΔΩ  καί ΕΔΩ]
  • Ὑφίσταντο Ἱεροί Κανόνες κατά τῶν συμπροσευχομένων μετά τῶν Αἱρετικῶν καί Σχισματικῶν, ναί ἤ οὐ;
  • Ἀλήθεια τί σόϊ Ἁγιοπνευματικοῦς Ὕμνους ψέλνατε εἰς τόν δικέρατον ἀντίχριστον τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης;
  • Αὐτός εἶναι ὁ ρόλος σας εἰς τά Πανάγια Προσκηνύματα;
  • Ἡ διάδωσις τοῦ Διαθρησκειακοῦ καί Διαχριστιανικοῦ Συγκρητισμοῦ;
  • Κατανοεῖτε τίμιε πάτερ, ὅτι συμμετείχατε σέ ἀνίερες καί συγκρητιστικές Συμπροσευχές, ἄνευ τινάς Πανορθοδόξου ἀποφάσεως καί Συνοδικῆς ἐπικυρώσεως τούτων, πολλῷ μᾶλλον ἄνευ τῆς σύμφωνης γνώμης τῶν ἑκατομμυριῶν ἁπανταχοῦ Χριστιανῶν, πού μάχονται τήν σατανική Παναίρεσιν καί λαίλαπαν τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ ἐωσφορικοῦ Παπισμοῦ καθῶς καί τοῦ ταρτάριου ἤ καί δυσσεβοῦς Προτεσταντισμοῦ;
  • Ἐξάπαντος, γιατί συμμετείχατε σέ τέτοιαν ἀνίερον ἀκολουθίαν; Ἀπό ἄπλετην καί «ἀληθεύσαν ἀγάπην» ἤ μήπως ἀπό ἀνόητον καί ἀνόνητον ἀγαπισμόν καί ἀγαπολογία ὑπέρ τοῦ πάπα τῆς Ρώμης;
  • Ὁ πατριάρχης Ἱεροσολύμων, πέραν τοῦ ἀντικανονικοῦ ξεπουλήματος τῆς Σιωνίτιδος Γῆς, δέν ἤλεγξεν τόν Ἀρχιοικουμενιστήν πατριάρχην τοῦ Γένους μας, πολλῶ μᾶλλον οὔτε τόν Ἀρχιαιρεσιάρχην τῆς Ρώμης. Γιατί ᾆραγέ; 
  • Τουλάχιστον ἐσεῖς ὡς μέγας «πνευματικός ἀνήρ» διά τίνα ἀκριβῶς λόγον δέν ἐπράξατε τό κατ΄ ἐξοχήν ποιμαντικόν καθήκον σας; Γιά ποιόν λόγον δέν συμβουλεύετε τούς «πνευματικούς πατέρες» σας διά τό σατανικόν ὀλίσθημα πού περιέπεσαν ὁμοθυμαδόν, νά διακηρύττωσιν θεωρητικῶς καί πρακτικῶς  τήν σατανική πολυ-αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;
  • Μήπως ἀγαπητέ π. Ἀριστόβουλε, εἴστε καί σείς ἕνα ἀκόμη ἀνδρείκελον καί φερέφωνον τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν ταγῶν μας;
  • Ποιά ἠ θεολογική καί ποιμαντική γνώμη σας διά τόν Οἰκουμενισμόν, Παπισμόν, Λουθηροκαλβινισμόν, Μονοφυσιτισμόν, Σοδομισμόν, Νεονικολαϊτισμόν;
  • Γιατί δέν συμβουλεύετε, πνευματικῶς, τόν πατριάρχην Θεόφιλον, ὅπως μή ἐνεργεῖ σκανδαλιστικά, ὅταν ἐπιβραβεύει μέ τόν Τίμιον Σταυρόν: Νεοαθεϊστές, Μασσώνους, ἀντιχρίστους, Παπικούς, Μονοφυσίτες, κ.ἄ. λογιῶν αἱρετικούς;
  • Γιατί δέν συμβουλεύετε τόν ἴδιον πατριάρχη τῆς Ἁγιοταφίτικης Ἀδελφότητος -πού ἐξόρισεν ἐξ ὅσων πληροφορούμεθα σωρηδόν ἄλλους Ἁγιοταφίτες, διά ζητήματα ἐσωτερικά, ἐκκλησιαστικά καί περί Πίστεως- νά μή δωρίζει τό ἀνίερον Κοράνιον, ὡς δῆθεν «ἰερόν Κοαράνιον», ἀλλά μᾶλλον ἐπιβάλλεται ἐκ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ μας, νά δωρίζει, τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον καί κάπου-κάπου καί τό Ἱερόν Πηδάλιον;
  • Θά τολμήσετε ᾆράγε ὅπως ἀπαντήσετε στά σωρηδόν ἐρωτήματά μας; Τυχούσα σιωπή διά τέτοια καταγγελτικά ζητήματα καί ἐρωτήματα περί τῆς Πίστεως ὑποδηλώνεται σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Γρηγόριον Παλαμᾶ, ὅτι ὑποβόσκει τό τρίτον εἶδος Ἀθεΐας. Εὐχόμεθα πραγματικά ὅπως δέν ἐπισυμβαίνει εἰς ἐσᾶς προσωπικά τέτοιον πράγμα.
Μετά ἀπολύτου σεβασμοῦ πρός τό τίμιον πρόσωπόν σας καί τό ἱερόν σχῆμα σας, ἀλλά μέ ἄκραν ἀπέχθεια καί ἀηδίαν διά τάς ἀντικανονικάς καί συγκρητιστικάς ἐνεργείας σας, καθῶς καί τῶν λοιπῶν κακόφρονων ὁμοπίστων σας
 
ὁ Παναγιώτης Π. Νούνης 
 
(Θεολογῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου)

ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Α΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΞΕΠΟΥΛΕΙ ΤΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ; [ΕΔΩ

Β΄. ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΚΑΔΙΟΣ, [ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ] «Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ» ΔΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [ΕΔΩ

Γ΄. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ] Η OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [ΕΔΩ

Δ΄. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ.[ΕΔΩ

Ε΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΔΙΩΚΕΙ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΖΕΙ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΑΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ. [ΕΔΩ

Στ΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΝ ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ] ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ. [ΕΔΩ]

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ

ΠΗΓΗ

Δεῖτε παρακαλῶ ΕΔΩ τίς ἀνάλογες παραπομπές καί βιβλιογραφίαν καθῶς καί ὁλόκληρον τήν ἀρχέτυπον μελέτην μας, ὅπως καί τά ἀνάλογα ἀποδεικτικά, ἐξάπαντος ἱστορικά πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ 1923, πού ἐδημοσιεύσαμεν μερικῶς, μέ εἰδικόν τίτλον: 
 
  • ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ  ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923) (ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ  ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ  ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ-ΛΟΥΘΗΡΟΚΑΛΒΙΝΟΥΣ) 

[ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ] Η OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄





Α΄. H MΗ ΘΕΟΦΙΛΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ.

Ἐν ὅψει ὁλίγον ἡμερῶν πρό τῆς μελλούσης «Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου» στό Κολυμπάριον τῆς Κρητής πού εἰς τήν πορεία ἐμίκρυνεν [μέ τήν σημαίνουσαν ἄρνησιν συμμετοχῆς τινῶν ἐπιφανῶν Πατριαρχείων καί Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν] σέ τέτοιον ἐκπληκτικόν βαθμόν πού αὐτετραυμάτισεν βαθέως τό προλαλούμενον καί δῆθεν παν-ὀρθόδοξον κύρος της θέτουμεν ἐνώπιον τοῦ θεοσεβές πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, Κλήρου καί Λαοῦ, δηλ. ἐπιθυμόμεν ὅπως ἐνημερώσομεν τήν οἰκουμενικήν Ὀρθόδοξον Καθολικήν Ἐκκλησία διά τό πιό κάτω ἀποκαλυπτικώτατον ἐκκλησιαστικόν ρεπορτάζ περί τοῦ καθόλα ὕποπτου ῥόλου τοῦ Πατριάρχου τῶν Ἱεροσολύμων κ. Θεοφίλου.

Ὅλοι μας γνωρίζουμεν πλέον ὅτι ὁ νῦν Ἀρχιοικουμενιστής Πατριάρχης Θεόφιλος ὁ Γ΄ πρόκειται διά στυγνόν μοιχεπιβάτην τοῦ Θρόνου τόν Ἱεροσολύμων μιᾶς καί, ἀντικανονικῶς καί παρανόμως, κατέλαβεν αὐτόν! Ἄρα λογικῶς, προκύπτει τό Ἐκκλησιολογικόν καί Κανονικόν ἐρώτημα: πῶς ἕνας ἀντικανονικός καί παράνομος πατριάρχης θά συμμετάσχει σέ μίαν  «κανονική» ἀλλ΄ ἐξάπαντος καινοφανήν Μεταπατερικήν Σύνοδον τῶν «ὀρθοδόξων» Κανονικῶν Προκαθημένων; Ἄρα συνεπῶς, πέραν τῆς κραυγαλέας ἀπουσία τοῦ Παλαίφατου μαρτυρικοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιόχειας, θά εἶναι Κανονικά ἀπῶν καί τό Παλαίφατον Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων ἀκόμη κι ἄν τυχόν παραστεῖ καί συμμετάσχει ὁ ἐν λόγῳ ἀντικανονικός πατριάρχης κ. Θεόφιλος. Ἡ ἀντικανονικότητα τῆς πατριαρχίας του κ. Θεοφίλου δέν προσδίδει τινά οὐσιῶδες Ἐκκλησιολογικόν καί Κανονικόν κῦρος εἰς τήν λεγάμενη «Πανορθόδοξην Σύνοδον» ἀλλά τήν τετραυματίζει καί τήν ὑποσκάπτει, Κανονικῶς, ἔτι περαιτέρω. Ἐπιπρόσθετες σημαίνουσες πληροφορίες διά τό ζήτημα σᾶς παραπέμπω εἰς τινά ἀξιοθαύμαστην ἐπιστολήν πρός τήν Ἱερᾶ Σύνοδον τῆς Ἑκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἕνα μάλιστα ἀξιέπαινον καί εὐστοχώτατον κείμενον ἐπ΄ ὀνομασίαν: «Ὁ Ἱεροσολύμων, τό Αὐτοκέφαλον καί ὁ Οἰκουμενισμός ἀκυρώνουν τήν Μεγάλη Σύνοδο», γραφθέν ὑπό τινός δικηγόρου τῶν Ἀθηνῶν τοῦ κ. Διονυσίου Πελέκη. [Δεῖτε το ΕΔΩ]

Πέραν ὅμως τῆς ἀντικανονικῆς πατριαρχείας, ἔχωσιν ἀκολουθήσει καί σημαίνουσες ἄλλες σωρηδόν ἀντικανονικές καί κακόδοξες ἐνέργειες ὑπό τοῦ πατριάρχου κ. Θεοφίλου. Ἐνέργειες πού μέχρι στιγμῆς ὁ ὑπογράφων δέν ἐσχολίαζεν, σκοπίμως, μιᾶς καί ἄλλοι ἐκλεκτοί συνάδελφοι ἐκκλησιαστικοί συγγραφεῖς καί θεολογοῦντες ἀσκοῦν ἐκ καθηκόντως τινά σοβαρήν ἀντιρρητικήν καί καυστικώτατην κριτική κατά τῶν ἀπαράδεκτων ἐνεργειῶν του. Δυστυχῶς ὁ ἐν λόγῳ ἀθεόφοβος πατριάρχης Θεόφιλος ἐπανέφερεν, κακοδόξως καί κακοτρόπως, τόν Παλαίφατον Πατριαρχεῖον τήν Μήτηρ πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν εἰς τό λεγάμενον Παγκόσμιον Συμβούλιον ψευδοἘκκλησιῶν. Συμμετέσχε δέ καί εἰς τάς ἀνιέρους θεομπαιξίας καί θεοστυγῆς Συμπροσευχᾶς τοῦ Νεοεκκλησιολογιστοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου μετά τοῦ πάπα Φραγκίσκου εἰς τήν Ἁγία Γῆν. Δημιούργησεν Κανονικόν ζήτημα μέ τό Πατριαρχεῖον τῆς Ἀντιοχείας, καί διεκόπει ἡ Ἐκκλησιαστική Κοινωνία μεταξύ των. 

[Δεῖτε ΕΔΩ, ΕΔΩ , ΕΔΩ , ΕΔΩ , ΕΔΩ , ΕΔΩ , ΕΔΩ καί ΕΔΩ ]

Ἀκολουθεῖ πλέον, μετά ἀπό μία ξέφρενη καί ἀλλόπροσαλως οἰκουμενιστική πορεία, νά διαπράττει, μέ μανικόν ἐξουσιαστικόν τρόπον τινά ἐκκλησιαστικά, κανονικά, ἐκκλησιολογικά, δογματικά καί κανονικά σφάλματα, σωρηδόν λάθη ἐπί λαθῶν, μέ κερασάκι εἰς τήν τούρτα, ὅπως ἀρχίσει ἔμμεσον ἤ καί ἄμεσον διωγμόν ὅσους Ἁγιοταφίτες Μοναχούς θεωρεῖ ὡς ἀνάχωμα διά τά ἀ-θεόφιλα σχέδιά του. Ἐξ ἀρχῆς νά σᾶς ἀναφέρομεν ἐνδεικτικῶς: ὅτι «ἐδίωξεν» πρώτα καί ἔμμεσα τινά λόγιον Ἑλλαδίτην Ἁγιοταφίτην Μοναχόν ὁ ὁποῖος ἀσκεῖ πολυσήμαντο ἀντιοικουμενιστικόν καί ἀντιτεκτονικόν ἀγώνα. Ἔπειτα ὅμως ἀπό καιρόν, ὁ πατριάρχης ἀπεθρασύνθην τελείως, καί ἀκολούθησεν καί ἡ ἄμεση ὁλοκληρωτική  δίωξις τινός Κυπρίου Ἁγιοταφίτου Μοναχοῦ πού διακονεῖ εἰς τά Ἱεροσόλυμα σχεδόν 15 χρόνια! 

Σκόρπιες καί μή διασταυρούμενες πληροφορίες, γιά ὅλα αὐτά, ἀκούγαμε ὅλοι μας σχεδόν δεξιά καί ἀριστερά πρό τοῦ 2015 μέχρι πού χάριτι Θεοῦ ἀρχές τοῦ 2016 λάβαμεν ἀπό πρῶτον χέριἀποδεικτικήν ἐνημέρωσιν διά τά τεκταινόμενα εἰς τά Ἱεροσόλυμα.

Β΄. ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΧΩΣΙΝ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙ;

Ἐνημερώθησαν πρό ἡμερῶν κατ΄ ἀρχᾶς, διά τό ἐν λόγῳ ἐκκλησιαστικόν, πολιτικόν, ἐθνικόν, ὁμογενειακόν, κοινωνικόν, κανονικόν, πολιτισμικῶν κ.ο.κ. ζήτημα πού πρόκειται νά σᾶς ἀποκαλύψομεν, ἀποκλειστικῶς, οἱ ἑξῆς πολιτειακοί καί ἐκκλησιαστικοί ἀξιωματούχοι:

  1. Ἔλαβεν ἐνημέρωσιν καί εἰδικόν φάκελον μέ πάμπολλα ἀποδεικτικά στοιχεία (σχεδόν 70 σελίδες) ἡ ἡγεσία τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας καί Κυβερνήσεως, εἰδικά ὁ Πρωθυπουργός κ. Ἀλέξιος Τσίπρας καί ὁ Πρόεδρος κ. Προκόπης Παυλόπουλος. Προσεχῶς ἀπομένει νά ἐνημερωθεῖ καί τό Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικόν μέ ἀνάλογον φάκελον.
  2. Ἐνημερώθηκε ἐπίσης ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, μέ εἰδικήν συστημένη ἀποστολή τῶν σωρηδόν στοιχείων πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἰερώνυμον σύν τοῖς 82 Μητροπολίτες του συμπεριλαμβανομένων καί τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν».
  3. Δέν ἔχομεν ἀσφαλή πληροφόρησιν εἰς τήν Κύπρο (ἐκ τῶν Τουρκικῶν Ταχυδρομείων) ἄν ἦδη ἔχει φτάσει στά χέρια τοῦ οἰκουμενιστοῦ πατριάρχου τῆς Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου, ἀλλά γνωρίζομεν μέ ἀσφάλεια, ὅτι τοῦ ἔχει σίγουρα ἀποσταλλεῖ ἕνας ἀνάλογος φάκελος.
  4. Ἔχει ἐνημερωθεῖ, προσωπικῶς, μόλις πρόσφατα καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κύπρου κ. Χρυσόστομος Β΄. Ἔχωσιν ἀποσταλλεῖ βέβαια, ἀνάλογοι φάκελοι, καί στίς κατά τόπους ἱερές Μητροπόλεις ἵνα ἐνημερωθῶσιν χαρτίν καί καλαμάριν ἅπαντες οἱ Κύπριοι Ἱεράρχες. 
  5. Ἔχωσιν ἀποσταλλεῖ εἰδικές συστημένες ἐπιστολές σέ σημαίνουσες ἐκκλησιαστικές Προσωπικότητες καί ἔχωσιν γίνει ἦδη μερικά τηλεφωνήματα διά προσωπικήν ἐνημέρωσιν. Μερικοί ἐνδιαφέρθησαν διά τό ζήτημα ἄλλοι δέ τό ἀπαξίωσαν καί δέν ἐπεθύμησαν κἄν νά ἀσχοληθῶσιν.
  6. Τέλος, ἔχει ἀποσταλλεῖ, ἄκρως ἐμπιστευτικῶς, εἰς τό Ἱστολόγιον “ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ”, ὁ ἴδιος ἀκριβῶς φάκελος, πού ἐμπεριέχει ὄντως σωρηδόν ἰσχυρά ντοκουμέντα καί ἀποδεικτικά στοιχεία, σχεδόν 70 σελίδων, κατά τῶν μή θεοφιλῶν ἐνεργειῶν τοῦ Πατριάρχου Θεοφίλου, διά τά ὁποία ἔχομεν τήν εὐλογία καί τό ἀποκλειστικόν δημοσιογραφικόν προνόμοιον, ὅπως τά δημοσιεύσομε, ὁλίγον χρόνον πρό τῆς Συγκλήσεως τῆς “Μεγάλης Πανορθόδοξης” Συνόδου, πού εὐτυχῶς τίς ἔμελλε νά σμικρύνει εἰς τό ψευδοκύρος, νά ἐλλατωθεῖ αἰσθητῶς εἰς τά πατριαρχεία, σαφῶς εἰς τήν ἀξιοπιστία καθῶς καί εἰς τήν αἱρετικήν θεματολογίαν αὐτῆς.. προτοῦ κἄν ἀκόμη συγκληθεῖ! 

Βεβαίως ἕνα εἶναι τό δεδομένον, ὅτι τά κίνητρα καί τά ἐλλατήρια αὐτῆς τῆς σατανικῆς, κακοΣυνόδου τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν, ἦτο ποταπά, μικρόνοα, μικρόψυχα, πανθρησκειακά, νεοεποχήτικα καί εἰδεχθή, μιᾶς καί ἐπιβουλεύονται ἀνιεροκρυφίως, τήν Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων, εἰσαγάγοντας, θεσμικῶς, διά τῆς ἐπικείμενης ψευδοΣυνόδου, ληστρικά ζητήματα, ἤ, καί Συγκρητιστικά καινοφανή ἀλλότρια δόγματα.

Γ΄. ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΙΚΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ.

Τώρα πάμε νά δοῦμεν τί ἐμπεριέχει ὁ «ἐξ ἀπορρήτων» περιώνυμος φάκελος πού ἀναμένεται εἰς τάς τρέχουσας ἐκκλησιαστικάς ἐξελίξεις ὅπως κλονίσει σέ ἕνα βαθμόν τά σαθρά θεμέλια τῆς ληστρικῆς ἐξουσίας τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου κ. Θεοφίλου.

Περιλαμβάνονται τά ἑξῆς ἀξιόλογα ἀποδεικτικά ντοκουμέντα τά ὁποῖα προσεχῶς καί θά δημοσιευόμεν, ἀποκλειστικῶς, ἐκ τῆς Ἱστοσελίδας τῶν ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΩΝ:

  • Ἐμπεριέχει τήν γραπτή καταγγελτική μαρτυρία καί κατάθεσιν τοῦ Ἁγιοταφίτου Μοναχοῦ Ἀρκαδίου περί τῆς ὀργανωμένης συλλήψεως-φυλακίσεως καί ἔπειτα συνοπτικῆς ἀπελάσεως, δηλ. ἀδίκου ἐξορίας, κατὅπιν παράνομων ὀδηγειῶν τοῦ πατριάρχου Θεοφίλου πρός τίς Παλαιστιανικές καί Ἰσραηλινές Ἀρχές. Ὁ Κύπριος Ἁγιοταφίτης Μοναχός Ἀρκάδιος ἐξορίσθην, ἀρχές τοῦ 2016, εἰς τήν γεννέτηράν του τήν νῆσον Κύπρον, ὅπου μέχρι τήν σήμερον, περισυνέλεγε καί ἐκατέγραφε, τά ἀποδεικτικά στοιχεία, ὅπως ἀρχίσει τινά ἐκστρατείαν ἐνημερώσεως, διά τίς σωρηδόν πατριαρχικές παρανομίες πού ἐπισυμβαίνωσιν εἰς τά πανάγια Προσκυνήματα τῶν Ἱεροσολύμων ἐπί πατριαρχείας Θεοφίλου.
  • Ὁ φάκελος περιλαμβάνει ἐπίσης: τήν παράνομη καί ἀδιαφανή, «Συμφωνία Ἀγοραπωλησίας», μεταξύ τοῦ πατριάρχου κ. Θεοφίλου καί τοῦ Ἄραβα κ. Θανάση Ἀπουέτα διά δύο στρέμματα (2 χιλιάδες τετρ.μετρ.) ἱερᾶς Γῆς, ἄνευ τινᾶς ἐπισήμου Συνοδικῆς ἐνημερώσεως καί Συνοδικῆς Διαγνώμης.
  •  Ὡστόσον μᾶς ἐπισυνάπτει: φωτογραφικά στιγμιότυπα ἀπό τήν ρωμαλέα ἀντίδρασιν τῶν Ρωμῃῶν Ἀράβων τοῦ ὀρθοδόξου Χριστώνυμου πληρώματος τῶν Ἱεροσολύμων, κατά τῶν ἄνομων ἐνεργειῶν τοῦ πατριάρχου καί δή κατά τῆς ὀργανωμένης σκευωρίας κατά τινός Ἁγιοταφίτου τοῦ Μοναχοῦ Ἀρκαδίου. Τό ἑν λόγῳ Μέλος τῆς Ἁγιοταφίτικης Ἀδελφότητος διακονεῖ τόν πανάγιον Τόπον ἐπί 15 συναπτά ἕτη, μέχρι πού ὁ πατριάρχης Θεόφιλος μετά τῆς κουστωδίας αὐτοῦ, ἀπεφάσισαν νά τόν ἐξορίσωσιν.
  • Μᾶς προσκομίζωσιν ἰδιαίτερα τρεῖς γνωστές Ἀραβικές ἐφημερίδες πού ἔγραψαν εἰδικόν δημοσιογραφικόν ρεπορτάζ διά τό ζήτημα, μιᾶς καί ἀπό τά γνωστά ἐκκλησιαστικά καί κοσμικά ἱστολογία κ.ἄ. Μ.Μ.Ε. φιλτράρονται καί δέν δημοσιεύονται τέτοια σημαντικά γεγονότα πού κάνωσιν ἰδιαίτερη αἴσθησιν εἰς τόν οἰκουμενικόν Ἑλληνισμόν.
  • Περιέχει ἐπίσης, συλλογή ὑπογραφῶν μέ προεξάρχοντα τόν Δήμαρχον τοῦ Bet Sahour (Χωριόν τῶν Ποιμένων) περιοχή πού διακονοῦσεν ὁ καταγγέλων Ἁγιοταφίτης Μοναχός Ἀρκάδιος. Ὑπογραφές τῶν ἐπιτρόπων τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Προπατόρων. Ὑπογραφές τινῶν Δικηγόρων, ἀντιπροσώπων τῆς Βουλῆς καί ἄλλων προσωπικοτήτων τῆς Πόλεως Βηθλεέμ.
  •  Ἀναντίρρητα ὑφίστατο καί ἕνα εἰδικόν Ἐκκλησιαστικόν Ἔγγραφον, τό λεγόμενον Συστατήριον, πού ἐδώθει εἰς τόν Μοναχόν Ἀρκάδιον ὑπό τοῦ νῦν πατριάρχου Θεοφίλου ὅπως διεξάγει ἕρανον εἰς τήν νῆσον Κύπρον κατά τά ἕτη 2006-2007, εἰς τό ὁποῖον καί ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ ἐν λόγῳ Ἁγιοταφίτης ἦτο καί εἶναι, Κανονικόν καί γνήσιον Μέλος τῆς Ἁγιοταφίτικης Ἀδελφότητος τοῦ Παλαίφατου Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων.
  • Περιλαμβάνει ἐπίσης, τρεῖς σημαντικές καταγγελτικές ἐπιστολές κατά τοῦ πατριάρχου Θεοφίλου, γραμμένες ὑπό τοῦ Μοναχοῦ Ἀρκαδίου πρός τήν Ἱερά Σύνοδον τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, περί διαφόρων προβλημάτων σύν τῆς καταγγελίας περί τῆς παράνομης ἐνεργείας τῆς ἀγοραπωλησίας ἀγγροτεμμαχίου τῆς Σιωνίτιδος Γῆς ὑπό τοῦ πατριάρχου Θεοφίλου, χωρίς καμμία Συνοδική διαφάνεια.
  • Προσκομίζεται ὡστόσον, ἕνα μᾶλλον σημαντικώτατον ἔγγραφον: «Συμφωνία κοινῆς ἀνταλαγῆς» καί πώλησης ὑπό τοῦ ἰδίου πατριάρχου, ἐπί τινός ἀγροτεμμαχίου εἰς τόν χῶρον διαφύλαξις καί εὐθύνης πού ὑπηρετοῦσεν ὁ Ἁγιοταφίτης Ἀρκάδιος Μοναχός. Μᾶς παραθέτωσιν τινά ἀντίγραφον τοῦ ἐν λόγῳ συμβολαίου ΠΩΛΗΣΕΩΣ τῆς Γῆς τοῦ πατριαρχείου.
  • Τέλος, ὑφίσταντο, διάφορα τινά ἐξώδικα ἀπό τήν Παλαιστιανική Ἀρχή πού ἐταλαιπωρούσαν ἀλλά συνάμα καί ἀπειλούσαν τήν ζωή τοῦ Ἁγιοταφίτου, οἱ προφασιζόμενοι τινές «διεκδικητές» τῆς Γῆς τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωμῃοσύνης.


Ἐπίσης διευκρινίζομεν:

  1. Ὁ Ἁγιοταφίτης Ἀρκάδιος Μοναχός, διακονεῖ εἰς τούς Ἁγίους Τόπους ἀπό τό 2000 περίπου ἐπί πατριαρχείας τοῦ ἀδικημένου καί ἔκπτωτου, ἀντικανονικά, πατριάρχου Εἰρηναίου. Ἐπί πατριαρχείας Θεοφίλου οἱ Παλαιστιανικές Ἀρχές ταλαιπωρούσαν δικαστικῶς τό Μέλος τῆς Πατριαρχικῆς Ἀδελφότητος, ἄνευ τινάς Νομικῆς ἀρωγῆς κ.ἄ. προστασίας ἀπό τήν Ἀνωτάτην Ἐκκλησιαστικήν Ἀρχήν του Πατριαρχείου.  Ἄφηναν δηλ. ἄκρως ἐκτεθειμένον τόν Μοναχό, καί ἦτο παγερά ἀδιάφορος ὁ πατριάρχης Θεόφιλος κατά τῶν «διεκδικητῶν» τῆς Γῆς τῶν Ἁγίων Τόπων μας· μιᾶς καί ἐπί μία σχεδόν δεκαετία ὁ Ἁγιοταφίτης μπαινόβγαινε στά Παλαιστηνιακά Δικαστήρια, μέ ἀνεπίσημον ὑποχρεωτικήν ἐντολήν τοῦ πατριάρχου Θεοφίλου, χωρίς τήν στοιχειώδη ἤ καί ἐπίσημη ὑποστήριξη τοῦ ὡς Μέλος τῆς Ἁγιοταφίτικης Ἀδελφότητος. Κατά τά ἄλλα ὑφίστατο λειψανδρία Μοναχῶν καί Μοναζουσῶν εἰς τά πανάγια προσκυνήματα καί τό Πατριαρχεῖον κλαίγεται περί τοῦτον. Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως, ἐξορίζει ἀδίκως, πάν ὄστιν Μοναχόν στέκεται κόντρα σέ μή θεοφιλή πράξεις τοῦ πατριάρχου. Τύφλα νά χει ὁ πολιτικοθρησκευτικός ταγός καί πάπας τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης ἕμπροσθεν τοῦ κυρίου Θεοφίλου. Φυσικά ἡ ἀσθένεια τοῦ παπισμοῦ εἶναι θανατηφόρος πνευματική καί κολλητική λοιμική νόσος.
  2. Ὁ Ἁγιοταφίτης καί Μοναχός Ἀρκάδιος, ἤλεγξεν πρώτα προσωπικῶς τόν πατριάρχην Θεοφίλον Γ΄ διά τά ἄνομα πραχθέντα του δευτέρου. Ἔπειτα ὅμως ξαναἤλεγξεν τόν πατριάρχην ρωμαλέως καί ΔΗΜΟΣΙΩΣ! Ὅμως ὁ κακόδοξος πατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων μαζί μέ συγκεκριμένους καί διαβολικούς συνεργάτες του, ἀπεφάσισαν ἐκδικητικῶς, ἄνευ τινάς Συνοδικῆς Ἐκκλησιαστικῆς δίκης τοῦ Ἁγιοταφίτου Μοναχοῦ, μέ συνοπτικές γρήγορες καί παράνομες ἐνέργειες, ὅπως συλληφθεῖ, φυλακησθεῖ καί στίς 30 Δεκεμβρίου 2015 ὅπως ἀπελαθεῖ εἰς τόν τόπον καταγωγῆς -καί νῦν τόπον ἐξορίας- εἰς τήν νῆσον Κύπρον. 
  3. Ὁ ἐν λόγῳ Ἁγιοταφίτης Ἀρκάδιος Μοναχός, ὅλο αὐτό τό διάστημα, ὡς ἐξόριστος πλέον, περισυνέλεξεν τά ἔγγραφα καί ἄλλα σωρηδόν στοιχεία, ἐτοίμασεν μία πολυσελίδον ἐπιστολήν ἐξιστορώντας ὅλα τά παράνομα γεγονότα, καί προετοιμάσθην πνευματικῶς, ὅπως ξεκινήσει ἕνα ἀποδεικτικόν ἀγώνα ἐκ τοῦ μακρόθεν κατά τῶν παράνομων καί ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν τοῦ πατριάρχου πού τόν ἐξόρισεν, βιαίως, ἀπό τήν Ἁγία Γῆν ὅπου καί ὑπηρετοῦσεν φιλότιμα καί ἀγωνιστικά ἐπί μίαν ὁλάκερον δεκαπενταετίαν εἰς τό Χωριό τῶν Ποιμένων τῆς Βηθλεέμ.
  4. Σύμφωνα μέ τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ περιουσία τῶν Πατριαρχείων, εἶναι περιουσία τῆς καθόλου Ἐκκλησίας, καί ὄχι προσωπική ἰδιοκτησία τινός ἕκαστου πατριάρχου. Ὁ ἐκάστοτε πατριάρχης ὡς διοικητής τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας εἶναι διαχειριστής τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, καί ὄχι ἰδιοκτήτης διά νά ἀγοραπωλεῖ ἐκκλησιαστικήν Γῆ, καί δή ἄνευ Συνοδικῆς Διαγνώμης. Κατά τούς Ἁγιοπνευματικούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, διακρίνεται ἡ ὅποια προσωπική περιουσία τοῦ ἐπισκόπου ἀπό τήν περιουσία τῆς Ἐκκλησίας. [Δεῖτε τόν μ΄ Ἀποστολικόν Κανόνα, καί τόν κδ΄ Κανόνα τῆς Ἀντοχείας].
  5.   Δηλαδή οἱ συγκεκριμένες προσωπικές ἐνέργειες καί ἀτασθαλίες τοῦ πατριάρχου Θεοφίλου, ἦτο ἀντικανονικές καί ἀντιεκκλησιαστικές  καί πρέπει νά συρθεῖ σέ Συνοδικόν Δικαστήριον ἵνα ἐκδικασθεῖ διά τήν οἰκονομική ζημιά πού κάνει κατά τῆς Ἐκκλησίας.
  6.  Φυσικά ἀδελφοί καί πατέρες,  ὅλο αὐτό τό καταγγελτικόν ἀποκαλυφθέν εἶναι σαφῶς, ἕνα δευτερεύον ζήτημα, συγκριτικά, μέ τά σωρηδόν ἄλλα, ἀνωτέρας σημασίας, τά αἱρετικά καί τά συγκρητιστικά πράγματα πού κακῶς ἐνεργεῖ κατά τῆς Ἐκκλησίας, πολλῶ μᾶλλον ἄν προσθέσομεν εἰς τήν λίστα καί τήν ἀντικανονική ὑφαρπαγή τοῦ Θρόνου. 
  7. Ἐκ Κανονικῆς ἀπόψεως, ὁ κ. Θεόφιλος, θά ἔπρεπε μᾶλλον, νά εἶναι ἤδη καθαιρεμένος (οὔτε κἄν καντηλανάφτης δέν πρέπει νά εἶναι) διά τήν ἐωσφορίζουσα Λατινόφρονα ὑποταγή του, διά τήν οἰκουμενιστική συμπόρευσιν πού ἔσυρεν ὁ ἰδιος τό Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων στό ΠΣΕ, ἀλλά καί διά τό διαβολικόν ἄλλοθιν πού προσφέρει εἰς τόν κακόδοξον πατριάρχην τῆς Κων/Πόλεως. 
  8. Παρακαλοῦμεν θερμῶς τόν πατριάρχην κ. Θεόφιλον ὅπως κάνει δεύτερες σκέψεις καί νά ἀρνηθεῖ ἄμεσα νά συμμετάσχει εἰς τήν «Πανορθόδοξον»  ληστοΣύνοδον, διότι ἅπαντα τά ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ στοιχεία, ἔχει παρθεῖ ἀμετάκλητως ἀπόφασις ὅπως δημοσιευθῶσιν, πολλῶ μᾶλλον προλαμβαίνει νά παραιτηθεῖ σύντομα ἐκ τῆς κατάλλειψις τοῦ πατριαρχικοῦ Θρόνου ἵνα προχειρισθῶσιν ἄμεσα ἐκλογές διά ἐξεύρεσιν τινός ἀξίου καί Θεοπρόβλητου Πατριάρχην τῶν Ἱεροσολύμων μιᾶς καί ὁ Κανονικῶς Πατριάρχης κ. Εἰρηναίος δέν εἶναι πλέον σέ καλήν κατάστασιν ὅπως ἐπανέλθει εἰς τήν κανονική πατριαρχείαν του καί διηκήσει καλῶς καί θεαρέστως λόγῳ προβλημάτων ὑγείας. 
  9. Διαφορετικά, ἄν ἐπιθυμεῖ νά παραμείνει γατζωμένος εἰς τόν Θρόνον… νά γνωρίζει καί νά μετρεῖ ὅτι ἀπό μέρα σέ μέρα ὅτι ἡ ἀντικανονική καί ληστρική πατριαρχεία του, ἔλαβεν, ἄδοξον τέλος…!
  10. Ἐξάπαντος ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία κάνει κύκλους… διά ὅσους δύνανται νά θυμηθῶσιν, μέ ποῖον ἀκριβῶς τρόπον ἀπεμακρύνθει ἀντικανονικῶς, ἀδίκως καί παρανόμως, ὁ πρώην καί Κανονικός Πατριάρχης κ. Εἰρηναίος.


 Ὑγ. Σέ ἐπόμενη δημοσίευσιν, προσεχῶς, καί ἐλάχιστων μερικῶν ὡρῶν, θά ἀκολουθήσει ὡς ἀποκλειστικόν ντοκουμέντον  ἡ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ δεκαπεντασέλιδη Ἁγιοταφίτικη προσωπικήν κατάθεσις-Ἐπιστολή τοῦ Μοναχοῦ Ἀρκαδίου, πρός τάς Ἐκκλησιαστικάς καί Πολιτικάς Ἀρχάς τῆς Κύπρου, τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Κωνσταντινουπόλεως οὔτως ὥστε νά δωθεῖ, κάποιος, ἔστω ἀμυδρός χρόνος, ἔντονου προβληματισμοῦ πρός τήν Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων… ἐννοεῖται ὅτι θά δημοσιεύσομεν, ἅπαντα τά στοιχεία, καί ἔτσι ὅποιος ἐπιθυμεῖ δύναται νά ἀναδημοσιεύει παράλληλα παραθέτωντας τήν ἱστολογική “ΠΗΓΗ” τῆς ἐνθάδε ἀποκαλυπτικῆς ἀποκλειστικώτητος τοῦ Ἱστολογίου “ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ”. Ἤγγικεν μᾶλλον ἡ ὥρα καί ἡ στιγμή ὅπως ἀποκατασταθεῖ, μία κακόβουλως ἀδικία, καί διά νά ἐνεργήσωσιν ἔντονες διαμαρτυρίες καί πιέσεις οἱ ἐναπομείναντες Ἁγιοταφίτες κ.ἄ. πατέρες καί ἀδελφοί, καθῶς καί ὁ σύμπασα Ἑλληνισμός τῆς ὁμογένειας διά τό ἐξευτελιστικόν προδοτικόν ξεπούλημα τῆς Ἁγίας Γῆς τῶν προγόνων μας ὑπό τοῦ ἀ-θεόφιλου φατριάρχη καί Ἀρχιοικουμενιστοῦ κ. Θεοφίλου. Στῶμεν Καλλῶς!


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

  • Δεῖτε ΕΔΩ τήν 15σέλιδον ἐπιστολήν τοῦ Ἁγιοταφίτου Μοναχοῦ Ἀρκαδίου.

ΣΧΟΛΙΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Β΄

 
 

Θά πρέπει ἐξ ἀρχῆς νά γίνει κατανοητόν, ὅτι ἡ Σύνοδος τῆς Κυπριακῆς Ἐκκλησίας, εἶναι διχασμένη, καί αὐτό ἐξ αἰτίας τῆςκαταπελτῶδους ἀντιρρήσεως τοῦ Μητροπολίτου Λεμεσοῦ κ. Ἀθανασίου. Ἀπόλυτον κουμάντο, ὡς γνωστόν,  κάνει ὁ σεβαστός Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος καί τοῦτο ἐξ αἰτίας τινάς νοσηρᾶς ἐπισκοπικῆς κυρίως ἀντιλήψεως βάσει τοῦ ἐλλειματικοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ πού ὑποβόσκει σκιερῶς, ἀλλά ἐντόνως, ἐκ τοῦ  μόλις πρόσφατου παρελθώντος τῆς Ἐθναρχούσας Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου ἐπί Ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου τοῦ Γ΄. 

Τοῦτον εἶναι τό «Προπατορικόν Ἀμάρτημα» τῶν Κυπρίων. Δηλαδή τό σατανικόν φλέρτ καί ἡ ἄνομη σύγκρασις-σύζευξις τῆς Πνευματικῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας μετά τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας. Δεῖτε π.χ. τόν Παπισμόν! Τό ὁποῖον δυστυχῶς θά πληρώνουμεν ἄχρι καιροῦ…

Συνεπῶς πλέον, πάν ὅτι ἀνακοινωθέν βγαίνει ἐκ τῆς ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου, περί τῆς μέλλουσας καί κατ΄ ἐπίφασιν «Πανορθόδοξης» Συνόδου, δέν εἶναι καρπός Ἁγιοπνευματικῆς Συνάξεως ἤ ἔστω καί ὁμόφωνη ἱεροκανονική ἀπόφασις ἁπάντων τῶν Κυπρίων Ἱεραρχῶν, ἀλλά ἐπιβαλλόμενες -Δεσποτικῷ τῷ τρόπῳ-προσωπικές πεποιθήσεις, πλανεμένες ἀπόψεις τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου μετά τῶν στενῶν συνεργατῶν του, ὅπως λ.χ. τοῦ Μητροπολίτου Ἀμμοχώστου κ. Βασιλείου, Χωρεπισκόπου Μεσσαορίας κ. Γρηγορίου καί Κιτίου κ. Χρυσοστόμου· μαζί μέ τούς Κυκκῶτες Μητροπολίτες βέβαια σύν τό πνευματικόν τέκνον τοῦ «Γέροντος» τῆς Λεμεσοῦ, θεοφιλεστάτου Χωρεπισκόπου Νεαπόλεως κ. Πορφυρίου, συναποτελῶσιν, τόν κυπριακόν Οἰκουμενιστικόν βραχίωνα τῶν Νεοορθοδόξων Φαναριωτῶν. Εἶναι δηλαδή φερέφωνα τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Πατριαρχείου καί ἄρα ἱεροκανονικῶς, ὡς Κύπριοι, ἔχωμεν κουτσουρεμένη τήν Ἀποστολική Ἀυτοκεφαλία μας ὅπως ἡ ταλαίπωρη ἱερά Ἀρχιεπισκοπή τῶν Ἀθηνῶν… μέ τίς περιώνυμες «Νέες Χῶρες» της.

Καί στίς δύο περιπτώσεις, τό ἀνίερον βραχυκύκλωμα ἐκπηγάζειἀλλά καί ἐκπορεύεται, ἀπό τό πατριαρχεῖον τῆς Πόλεως, δηλ. τό δῆθεν «Πρωτόθρονον» Κέντρον τῆς Ὀρθοδοξίας. Πρωτόθρονη καί Μήτηρ πασῶν τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἦτο καί εἶναι, εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι, Ἐκκλησιολογικά καί Ἱστορικά, τό Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων. 

Τά παραμύθια ἔλαβον τέλος.

Ποῖον τό νόημα τῆς «δορυφορικῆς παρεμβάσεως» τοῦ Μακαριωτάτου μέ εἰδικόν μήνυμα ἀλλά καί μέ εἰδικήν τηλεοπτικήν συνέντευξη εἰς τό ΡΙΚ περί τῆς ληστρο-Πανορθοδόξου;

 [Δεῖτε ΕΔΩ  τό μήνυμα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου]

Το νόημα τῆς ἐν λόγῳ ἄστοχης παρεμβάσεως εἶναι μᾶλλον: ἡ διαφύλαξις τοῦ Φαναριώτικου Ἐπισκοπομονισμοῦ καί τῆς «ὕψιστης ἀρχηγεσίας» τοῦ κ. Βαρθολομαίου, πράγμα πού ἀποδεικνύει ἄκραν, ἰδιοτέλειαν, εἰς τάς προθέσεις τοῦ Κυπρίου Ἀρχιεπισκόπου. Ὁ κάθε Ἀρχιεπίσκοπος ΔΕΝ εἶναι ὑφιστάμενος τοῦ Πατριάρχου. Ἡ ὅποια Ἀρχιεπισκοπή ΔΕΝ εἶναι ὑφιστάμενη τοῦ Πατριαρχείου. Εἶναι μᾶλλον καί κατ΄ἀκρίβειαν, ἱσότιμες καί ἱσάξιες εἰς τό Χάρισμα τῆς Ἀρχιερωσύνης καί τά εἰδικά προνόμια τῶν θρόνων, ΔΕΝ εἶναι, διά νά κατεξουσιάζωσιν ὁ ἕνας τόν ἄλλον, ἀλλά διά νά ὑπηρετῶσιν, χαρισματικά, ὁ ἕνας τόν ἄλλον μέ τό ἰδικόν τοῦ ἰδιαίτερον Χάρισμα. 

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου, ἔχει δικαίωμα καί ὑποχρέωσιν νά ἀναχαιτίσει σοβαρά τόν κάθε αἱρετικόν πατριάρχην. Ἄν δέν τό διαπράττει, σημαίνει καί ὁ ἑκάστοτε Ἀρχιεπίσκοπος εἶναι μολυσμένος μέ τήν αἵρεσιν τοῦ ἑκάστοτε πατριάρχου πού ἀκολουθεῖ ἄλ[Λ]ογα καί ἀδιάκριτα.

Μακαριώτατε ἅγιε Κύπρου, τό γεγονός καί μόνον, ὅτι ἔστω καί τήν ὑστάτη, μερικές Αὐτοκέφαλες Τοπικές Ἐκκλησίες ἤ καί Πατριαρχεία ἐπαναπροσδιορίζωσιν τίς θέσεις των καί ΔΕΝ ἀποδέχονται τό διακοσμιτικόν ῥόλον τῆς γλάστρας, ἤ καί τοῦ γεωπολιτικοῦ Ἀμερικάνικου παιγνίου, εἰς τήν ληστοΣύνοδον τῶν ληστο-πομένων τῆς Κρήτης, θά ἔπρεπεν νά σᾶς προβληματίζει, σέ βαθύτατον μάλιστα ἐπίπεδον, καί νά μή συμπαρασύρεστε θλιβερῶς, ἀπό τήν ἱδεολογική προπαγάνδα τοῦ Φαναρίου τήν ὁποῖα βεβαίως καί ὑπηρετεῖτε, ἀδιακρίτως, ἐπί πολλῶν μάλλιστα δεκαετιῶν.

Ἡ Αὐτοκεφαλία εἶναι χάρισμα ἐκ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, εἶναι ἐλευθερία ὀντολογική τῶν ἑκασταχοῦ Ὀρθοδόξων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, καί ὄχι σύστημα ἰδεολογικῶν  λογικοφανῶν ἀξιῶν πού μᾶς τίς ἐπιβάλλει ἕνα πατριαρχικόν κέντρον.

 Καί ἄν τό Κέντρο μολυνθεῖ μακαριώτατε, θά ἐπιτρέψετε νά ἐπεκταθεῖ, ἀδιάκριτα, ἡ θεολογική μόλυνσις; Καί ὅμως αὐτό πράττετε, διαχρονικῶς, μέ τίς κακόδοξες οἱκουμενιστικές ἐνέργειές σας, ταυτόσημες ἐνέργειες με ἐκείνες τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου. 

Ὅλως παραδόξως μακαριώτατε, διολισθαίνεται συνεχῶς, σέ ἕναν ἀμετροεπήν Φαναριώτικον πιθηκισμόν. Ἔτσι μᾶς θέλει ὁ Χριστός μας; Πιθήκια τινός Αἱρετικοῦ καί Αἱρεσιάρχου Πατριάρχου πού ἐξυπηρετεῖ ἀλλότρια καί ἀντεθνικά συμφέροντα;

Γιά νά δοῦμεν κριτικά τό ὅλον θέμα σέ δεκαπέντε (15) συνοπτικά σημεία:

  •  Ἡ σύγκλισις τῆς δῆθεν «Μεγάλης Συνόδου» πού βάσιν τῶν καθημερινῶν ἐξελίξεων πρόκειται νά καταλήξει -δόξᾳ τῷ Θεῷ- τῷ ὄντι σέ τινά Μικράν  Σύνοδον, δέν ἔπρεπεν κἄν, νά ἐπισπευθεῖ, ὅλως παραδόξως καί ἔτσι ταχέως, ἐάν δέν ἐπιλύοντο τά ἐνδορθόδοξα ἐκκλησιαστικά, Κανονικά καί Ἐκκλησιολογικά προβλήματα, πού ὑφίσταντο, μεταξύ τῶν Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν. Δέν συμφωνεῖτε ὅτι πρέπει νά ὑφίστατο τινά τάξις καί πειθαρχία στά τοῦ οἴκου μας καί ἔπειτα νά κάνομεν καί τινά ἐπίδειξιν «Churches Pride» εἰς τήν Κρήτην; Ἄνευ ἐνδορθόδοξης ἐνότητας καί μετά μεγίστων ἐκκλησιαστικῶν καί θεολογικῶν διαφορῶν, ποῦ πάτε ξυπώλητοι στ΄ἀγκάθια μακαριώτατε; 
  •  Πολλῶ μᾶλλον δέν ἔπρεπε κἄν νά ὁμιλεῖτε, ὅταν καί ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ΕΙΝΑΙ διαιρεμένη καί διχασμένη, διά τό ζήτημα τῆς Παγκακόδοξης Συνόδου, καθότι σπουδαίοι καί κορυφαίοι Μητροπολῖτες της, ἀπεφάσισαν νά ΜΗΝ συμμετάσχωσιν στό ἐν λόγῳ θλιβερόν καί κάκοσμον «φυτώριον» τῆς Κρήτης. Ὁ λόγος εἶναι αὐτονόητος, ἄσχετα ἄν μερικοί εἶναι ἐνθουσιώδεις ἀπό παιδική μᾶλλον ἀφέλεια ἤ καί πιθανή ἀνοησία, μέ τόν ὑποτακτικόν καί ραγιαδίστικον ῥόλον τους, ἕναντι τοῦ Νεοσουλτάνου καί παλιοτυρράνου τοῦ ἐσβησμένου Φαναρίου.
  •  Δέν ὑφίστατο ἡ εὐλογία ἐκ τοῦ Πατρός τῶν Φώτων, διά τήν διεξαγωγήν τέτοιας φαυλεπίφαυλης «Μεγάλης Συνόδου» ἀλλά εἶναι πλέον φανερόν τοῖς πάσιν, ὅτι δέν τό ἔχετε χαμπαριάσει ἀκόμη… διότι δέν θέλετε νά κόψετε τό σατανικόν θέλημά σας.
  • Ἐπίσης, διά νά μαρτυρήσει ἤ καί νά ἀπειλήσει κανεῖς τήν ἐνότητα, πρέπει καί νά προὑφίστατο ἡ ἐνότητα πού ἐννοοῦμεν, διαφορετικά, αὐτοφανερώνεται σταδιακά ἡ ἀλήθεια τοῦ πράγματος, ἔστω καί τήν τελευταία στιγμή, δηλ. ἡ ἔωλη καί σαθρή ψευδο-ἑνώτης τῆς ἐπικυριαρχίας τῶν «ἱλουμινάτοι» ρασοφόρων. Αὐτοαποκαλύπτεστε μακαριώτατε καί ἐμεῖς ἁπλῶς τό καταθέτομεν δημοσιογραφικῶς. ᾎραγε, γιατί νά μᾶς ἐνοχλῶσιν οἱ ἀντιρρήσεις τοῦ τελευταίου λεπτοῦ, καί ἐστιάζετε εἰς τήν  χρονικήν συγκυρίαν, ἀντί νά ἀποροῦμεν καί νά ἀσχοληθοῦμεν μέ αὐτές καθ΄ἑαυτές τίς ἔλλογες ἀντιρρήσεις, πού μᾶς ἀποδεικνύωσιν τό Συνοδικόν ἔλλειμα καί τήν ἀπουσία πραγματικῆς καί ἀληθοῦς ἐνότητας;
  •  Πέραν τοῦτου, Ἐκκλησιολογικά ὁμιλοῦντες, καί ὄχι κουβέντες τοῦ καφενείου, κανένας φθαρτός καί τρεπτός ἄνθρωπος, δέν δύναται νά ἀπειλήσει, τήν ἐξ Οὐρανοῦ Θεανθρωπολογική ἐκκλησιαστική ἐνότητα τοῦ Σώματος τῆς Ὀρθοδοξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας μιᾶς καί εἶναι ὀντολογικά δεδομένον ὑπό τινῶν Εὐαγγελικῶν προϋποθέσεων.
  • Καί τό λέμεν αὐτό, διά νά μή προσπαθεῖτε ἀνεπιτυχῶς βέβαια, νά ἐνσπείρετε τύψεις καί τινά κακήν ἀνησυχίαν πρός τούς διαμαρτυρομένους Κληρικούς καί Λαϊκούς. Ξεχάσατε μᾶλλον μακαριώτατε, ὅτι εἶναι ἱσότιμα μαζί σας, Αὐ-το-κέ-φα-λες Ἐκκλησίες; Ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, ἅγιε Κύπρου, δέν γράφεται ἀπό ἱδεολόγους αἱρετικούς Κληρικαλιστές καί στενοκέφαλους Οἰκουμενιστές. Ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, γράφεται Χάριτι Θεοῦ. Χάρις Θεοῦ ὅμως καί σωτηρία δέν ὑφίστατο ἐκτός Ἐκκλησίας. Αὐτό εἶναι ὁμόφωνη Πατερική καί Δογματολογική ὀρθόδοξη διδασκαλία. Ἀλλά οὔτε κἄν ὑφίστατο σωτηρία σέ τινές φαντασιόπληκτους, πλανεμένους καί αἱρετικούς, πού νομίζωσιν ἐλέω τινῶν θεσμικῶν ἀξιωμάτων, ὅτι εἶναι ἐντός Της. 
  • Μιᾶς  καί τό ἔφερε ὅμως ἡ κουβέντα, εἰς τήν μόλις χθεσινή προπαγανδιστική τηλεοπτική ἐκπομπήν  συνέντευξίν σας, εἰς τό («ΗashTag» RIK) ΡΙΚ, παρετήρησα δυστυχῶς, ὅτι ἀναγνωρίζετε προσωπικῶς, ἐσεῖς ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου μαζί βέβαια μέ τό ὅλον Νεορθόδοξον φατριαρχικόν συνάφι σας, τό δῆθεν Βάπτισμα καθῶς καί ἄλλα τινά Μυστήρια εἰς τούς αἱρετικούς  καί σχισματικούς! Ἄπαγε τῆς ἀνοησίας καί τῆς στυγνωτάτης θεομπαιξίας μακαριώτατε. Γιατί δέν ἀναγνωρίζετε τότε καί τά Μυστήρια τῶν ΓΟΧ τῆς Κύπρου; Ἀφοῦ μαζί τους ἔχωμεν τήν ἴδια Πίστη;! Εἴστε ᾆραγε, ὑπερ ἄνω τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί ὑπέρ ἄνω τῶν Θεοφόρων Πατέρων, καί ὑπέρ ἄνω τῶν Ἱερῶν καί Θείων Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας; Δηλαδή, ἀδελφοί καί πατέρες, ὁ μακαριώτατος Κύπρου, ἀναγνωρίζει, μερικά μυστήρια στούς Φραγκολατίνους, Ἀγγλικανούς, Λουθηροκαλβίνους, Μαρωνῖτες, Οὐνῖτες (μάλιστα αὐτούς τούς Οὐνίτες, φοβηθήκεν ὁ ταλαίπωρος, νά τούς πεῖ ὡς ἔχωσιν, καί τούς ἀποκάλεσεν ὡς «Ἑλληνόρυθμους Καθολικούς», μᾶλλον τζάμπα πατριωτισμοί μακαριώτατε) κ.ο.κ. χωρίς κἄν νά κάνει ἀναφορά, ὅτι ὑφίσταντο προΝικαιϊκοί Κανόνες ( π.χ. Σύνοδοι τῆς Καρχηδώνος κ.ἄ.), Ἀποστολικοί Κανόνες, Κανόνες τῶν Ἁγίων Μεγάλων Οἰκουμενικῶν ἤ καί Τοπικῶν Θεοφόρων  Συνόδων, Κανόνες Ἁγίων Πατέρων μέ ἐπικύρωσιν Οἰκουμενική, πού ΑΠΑΓΟΡΕΥΩΣΙΝ ῥητῶς ἀλλά καί ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩΣΙΝ σαφῶς, ὅτι ὐφίστανται Μυστήρια, καί σωτήριος Θεία Χάρις ἐκτός τῆς Ὀρθοδοξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἐπίσης ὑπεραμύνθηκε τῶν «Μεικτῶν Γάμων», ἀποσιωπώντας πονηρῶς, τούς σωρηδόν ἄλλους τόσους Ἱερούς Κανόνες πού ΑΠΑΓΟΡΕΥΩΣΙΝ ῥητῶς τήν τέλεσιν τέτοιων μεικτῶν συγκρητιστικῶν γάμων.
  • Ἀλλ΄ ὅμως, ὅταν ἤρθε ἐκείνη ἡ ὥρα καί ἡ στιγμή, πού ἔγινε κουβέντα, διά τά δικαιώματα τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων/Πόλεως, ὁ μακαριώτατος Κύπρου, ἐθυμήθηκεν, ὅλως παραδόξως, μέχρι καί τόν ἱερό Κανόνα (!) τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποῦ ἐπικυρώνει, τά ἴσα «πρεσβεία τιμῆς» τοῦ πατριάρχου Νέα Ρώμης μετά τοῦ πάπα τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης. Αὐτή ἡ πανούργα καί ἐπιλεκτική μνήμη μας θά μᾶς μπάσει, ἄν δέν μετανοήσωμεν ἔγκαιρα, εἰς τά τρίσβαθα τῆς Κολάσεως.
  • Τελικῶς, τό προσυπογράφω: ὅτι δέν εἶστε ἀνόητοι, δέν εἴστε ἡμιμαθεῖς, δέν εἴστε ἀδιάβαστοι, δέν εἴστε… δέν εἴστε, ἀλλά εἴστε σαφῶς, μεγάλοι κουτοπόνηροι καί θλιβεροί πανούργοι Κληρικοί καί θεολόγοι, πολλῷ μᾶλλον κερκοπίθηκοι, μακαρώτατε, ὅπως ὁ Μέγας καί Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, μᾶς διδάσκει, ἀλλά καί ἀποκαλεῖ τούς ΑΝΑΞΙΟΥΣ καί ΠΑΝΟΥΡΓΟΥΣ πατριάρχες, ἀρχιεπισκόπους καί ἐπισκόπους τῆς ἐποχῆς του. 
  • Τό οἰκουμενιστικόν-συγκρητιστικόν παραμύθιν και ποίημαν, ἐκ τοῦ Φαναρίου ἐπιβαλλόμενον, μᾶς τό ἀράδιασεν «μία χαρά τζαί θκυό τρομᾶρες» ὁ ἅγιος Κύπρου.
  •  Ἐξάπαντος ὅμως εἶχεν καί τά θετικά του ὁ ἄνθρωπος: ὅπως π.χ. θετικές πατριωτικές ἀπόψεις στό Ἐθνικόν μας πρόβλημα· σωστήν πολιτική ἄποψιν, θέσιν καί δικαίαν πολιτικήν κρίσιν· περίφημες ἀναλυτικές οἱκονομολογικές σκέψεις, προτάσεις, θέσεις καί ἐνέργειες ἐπενδήσεων· πλούσιον φιλανθρωπικόν ἔργον· βοηθήστε τουλάχιστον μακαριώτατε, νά ἐξοφλήσετε καί τά ἀνυπέρβλητα χρέη τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς νήσου μας, ἤ ἔστω, ἀνοίξτε δουλειές εἰς τάς ἐπιχειρήσεις καί ἐπενδύσεις τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου ὅπως δουλέψωμεν ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἄνεργοι Ἑλληνοκύπριοι. Σέ ὅλα τοῦτα συμφωνοῦμεν, καθῶς καί σέ τόσα ἄλλα ζητήματα μαζί σας, ἀλλά Μακαριώτατε, ΠΟΙΟΣ εἶναι ὁ κατ΄ἐξοχήν θεσμικῶς σας ῥόλος; 
  •  Μήπως ὁ ῥόλος σας εἶναι: νά εἴστε ἀρχι-ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, προστάτης τῆς Πατερικῆς Θεολογίας, καί νά ἐπισκοπεύετε ΑΡΙΣΤΑ, καί ὄχι πιό κάτω τοῦ μετρίου, διά τήν προφύλαξιν τῆς ἀμωμήτου Αὐτοκεφάλου καί Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἀλλά πάντως καί νά μή μεταμορφώνεστε σέ κακοκέφαλος ἀλλοτριοεπίσκοπος-κατάσκοπος ὑπέρ τοῦ ἀλωμένου Φραγκολατινικοῦ καί Λουθηροκαλβινοῦ Πατριαρχείου τῆς Πόλεως; Γιά προβληματηστεῖτε σᾶς παρακαλῶ υἱικῶς, ὅσο ἀκόμη προλαμβαίνετε μιᾶς καί ὁ χρόνος ὁλονῶν μας, καθῶς τό γνωρίζεται, εἶναι προκαθορισμένος, προμελετημένος καί περιορισμένος… καί ὁ νοῶν νοεῖτο. 
  •  Τέτοιες φαιδρές αἱρέσεις, ἐσφαλμένες δογματικο-κανονικές θέσεις, ἀντιθέσεις, σοφιστίες, ἱδεοληψίες, κ.ο.κ. δέν εἶναι δείγματα, τινός Θεοφόρου καί Θεοπνεύστου Ἀρχιεπισκόπου, ἀλλά μᾶλλον εἶναι δείγμα κακογέρου Ἀρχιοικουμενιστοῦ καί διαβολόπνευστου ρασοφόρου, καί αὐτό μᾶς λυπεῖ ἀπεριόριστα, διά τό ἐξ Οὐρανοῦ ἐπιτίμιον τοῦ Θεοῦ πού μᾶς ἔδωσεν ἄχρι καιροῦ διά τόν Ἀποστολικόν καί Ἀρχιεπισκοπικόν θρόνον τῆς νήσου μας. Ὁ Θεός νά ἐλεήσει ὅσους ἐμπιστεύονται, ἐξάπαντος στά Θεολογικά πράγματα, τόν αἱρετίζοντα Ἀρχιεπίσκοπον τῆς Κύπρου μας. Στά οἱκονομικά καί τά πολιτικά ὅμως, δυνάμεθα, νά τοῦ ἐμπιστευθῶμεν πάν ὅτι κινητήν ἤ καί ἀκίνητην περιουσία, διαθέτει, ὁ καθεῖς μας. Δέν ξέρω ὅμως, ἅν ἡ Θεία Οἰκονομία, ἀνέχεται, τέτοιον ΦΑΙΔΡΟΝ συγκρΗτισμόν καί ἄμβλυνση εἰς τά περί τήν πατροπαράδοτον Πίστη τῶν Πατέρων μας;!
  • Κάτι ἐν κατακλείδι: πρό καιροῦ παρατήρησα ἐκ τῆς τηλοψίας μίαν ὁμαδικήν ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΗ βάπτιση μικρῶν καί μεγάλων ἄπορων νεοφωτίστων, ἡ ὁποῖα γέγονεν, ἔμπροσθεν τῶν Μ.Μ.Ε. μάλιστα, μέ μερικούς ἱερεῖς μέ προεξάρχοντα τήν σεπτήν Μακαριώτητάν σας, ὅπου ἀντί νά γίνεται Ἱεροκανονικῶς (μέ τριπλήν βύθιση εἰς τό νερό) τό Ἱερόν Μυστήριον τοῦ Βαπτίσματως, γέγονεν, ΑΚΟΥΣΟΝ-ΑΚΟΥΣΟΝ διά τοῦ ραντισμοῦ καί  τῆς ἐπιχύσεως ὁλιγοστοῦ νεροῦ ὑπό τινῶν κανατιδίων εἰς τάς κεφαλάς τῶν νεοκατηχουμένων! Κύριε ἐλέησον!! Γίναμεν μήπως Φραγκολατίνοι; Τί ἔγινε Μακαριώτατε, χάθηκεν νά κτίσετε ἕνα παραδοσιακόν βαπτιστήριον διά μικρούς καί μεγάλους; Χάθηκεν νά τούς βαπτίσετε σέ μίαν βαρέλαν; Χαθήκαν οἱ ποταμοί καί οἱ θάλασσες ἀπό τήν Κύπρο; Τζακούζιον, κολυμβητήριον ἤ καί μπανιέρα, ὅμως, εἰδικήν κατασκευήν διά τό ἄτομόν σας καί ἀναντιρρήτως καί εὐλόγως διά τήν ὑγείαν σας, προλάβατε νά φτιάξετε! Διά τήν πνευματική ὑγεία καί ἀκριβῆν δογματολογικήν ἐνέργειαν ἐπί τῶν νεοφωτίστων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, διά τίνα λόγον κάνατε τσαπατσοδουλιές καί γελοίες προχειρότητες; Εἶναι βαπτισμένοι τώρα, ἤ μᾶλλον ῥαντισμένοι ἐξ ἄκρας παραοικονομίας;
  •  Δυστυχῶς ὁ Μακαριώτατος καί τά τσιράκια του, δέν ἐμφωρούνται ἀπό Ὀρθόδοξον πνεῦμα, ἀπό πνεῦμα ἀληθείας περί τά θεολογικά πράγματα, ἀλλά χειραγωγοῦνται ἀπό πνεῦμα πονηρόν καί ἀκάθαρτον, δηλ. πνεῦμα πονηρίας, τό ἐωσφορικόν πνεῦμα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ψάξτε βαθύτερον τό ζήτημα καί θά τό διαπιστώσετε καί ἐσεῖς.


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΣΤΑΣΗ ΔΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΚΑΙ «ΑΓΙΟΝ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ» ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΤΕΣΛΑ

 
 


Ἔχομεν προσέξει στό Ἱστολόγιον “Τρελο-γιάννης” ἕνα ἀρνητικό σχόλιον περί τινός ἰδικοῦ μας σχολιασμοῦ περί τῆς ἁγιογραφήσεως καί ἐπικείμενης μᾶλλον ἁγιοκατατάξεως τινῶν νεοφανῶν Σέρβων ὁσίων καί ἁγίων.[Δεῖτε ΕΔΩ]

Τό σχόλιον τοῦ ἀγαπητοῦ «Ἀνωνύμου» δέν ἀνταποκρίνεται εἰς τήν ὁλοκληρωμένη ἀλήθεια τῶν Ἁγιογραφικῶν πραγμάτων τῆς ἐν λόγῳ ἐξαιρετικῆς Ἁγιογράφησις τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ εἰς τήν Ἐρζεγοβίνη· διότι ὁ περίφημος «πατέρας τοῦ Ἡλεκτρισμοῦ» καί Νέος Προμυθέας, ὁ Νικόλαος Τέσλα, ὅντως εἶναι ἁγιογραφημένος σέ τινά σύνθεσιν (ἄνευ φωτοστεφάνου μέν, ἀλλά μέσα στήν «Δόξα» δέ, διότι τό χρυσό φόντο πού τόν περιβάλλει, ἔχει εἰδικώτατον Συμβολισμόν, διά τήν Θεολογία τῶν Εἰκόνων) μέ ἅλλες σημαίνουσες ἱστορικές προσωπικότητες τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά εἶναι τοιχογραφημένος καί σέ εἰδικήν ἁγιογραφίαν ἐπάνω εἰς τήν κολόνα.

Ἄρα συνεπῶς, ὁ Εἰκονολογικός Συμβολισμός, εἶναι μέγιστος, συγκριτικά, μέ τήν διπλή ἁγιογράφισιν.

Τά ὑπόλοιπα πού σημειώνει ὁ ἀνώνυμος σχολιαστής εἶναι παντελῶς τῷ ὄντι ἐκτός τόπου καί χρόνου, διότι συγκρίνει ἀνόμοια πρόσωπα καί πράγματα, ἀνόμιες ἐποχές καί ἀνόμια γεγονότα. Κάθε πράγμα πρέπει νά κρίνεται ἐντός τοῦ ἱστορικοῦ πλαισίου. Ἀλλά τό πλέον σημαντικώτατον, εἶναι: ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ὁ ὀρθόδοξος Χριστιανισμόςδέν εἶναι κανένας κλασικός ἱστορικισμός ἤ ἁπλή ἀκαδημαϊκή ἱστοριολογία, πού ὀφείλει νά εἶναι δέσμια ἐντός τινῶν ἀνθρωποπαθῶν ἱστορικῶν γεγονότων· ἀλλ΄ εἶναι Θεανθρωποΐδρυτος Ὀργανανισμός, πού ὁ Χριστός μας, Τῆς ἔδωσεν τήν κρίσην τοῦ δεσμεῖν καί λύειν, τά ἀμαρτήματα τῶν μελῶν Της καί τόν Εὐαγγελισμό τῶν ἐν δυνάμει, ἀλλά καί μή, νέων μελῶν Της. Πολλῶ μᾶλλον κατέχει τήν ἐξουσίαν καί τοῦ ἁγιοκατατάσσειν.

Ἡ κάθε τιμητική Ἁγιογράφησις, ἔχει τήν Συμβολική της ἀξία: διά τά ἐν ζωῇ μέλη Της, εἶναι διαφορετικός ὁ Συμβολισμός, διά τά κεκοιμημένα μέλη Τῆς, ὁ Συμβολισμός εἶναι ἄλλος. Προφανῶς ἀγαπητέ φίλε, δέν ἔχεις γνωρίσει καλῶς, τήν Ἁγιοτόκον καί πολύπαθον Σερβίαν, ἤ ἔστω ἐν Χριστῷ ἀδελφούς Σέρβους/ῖδες, διά νά γράφεις ὅσα γράφεις με περίσσιαν μᾶλλον κακεντρέχιαν καί ζηλοφθονίαν.

 Πολλῶ μᾶλλον διά νά ἁγιογραφήσωσιν τόν Νικόλαον Τέσλα, σημαίνει: ὅτι ἡ Ἐκκλησιαστική Συνείδησις τῶν Σέρβων, τόν ἀναγνωρίζει ἀνεπίσημα καί  μέχρις στιγμῆς, ὡς Ἅγιον, ἀλλά καί ὅτι τόν θέλει ὡς νεοφανέντα Ἅγιόν Της, ὅχι διότι ἔχει τινά ἔλλειψιν (sic) ἁγίων, ἀλλά διότι ἔτσι τό ἀπαιτεῖ καί τό κρίνει  ἡ Συνείδησις τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας τῶν Σέρβων κ.ἄ.

Εἰκάζω ὅτι ὁ σχολιασμός σου, ἔχει ὡς κριτήριον του: τό μοναδικόν γεγονός καί μόνον, ὅτι δέν εἶσαι Σέρβος; Κάθε Τοπική Ἐκκλησία, ἔχειδέν ἔχει τέλος πάντων, τό ἀναντίρρητον δικαίωμα νά «ἁγιοποιεῖ» καί νά ἐπισφραγίζει τήν ἁγιώτητα τῶν μελῶν της;

 Ὑποχρέωσεν λ.χ. ἡ νῆσος Κύπρος, νά ἐπιβάλλει τούς Κυπρίους Ἁγίους Της εἰς τήν ὀρθόδοξην Οἰκουμένη; Ὑποχρέωσεν ἡ ὀρθόδοξη Ἀλάσκα καί Ἀμερική, νά ἐπιβάλλει τούς Νεομάρτυρες, Ἁγίους Ἀμερικανούς-Ἐσκιμώους, εἰς τήν καθολική Ἐκκλησία μας; Μήπως ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Κίνας, μᾶς ὑποχρέωσεν νά ἐορτάζωμεν τούς κινέζους Μάρτυρες καί Ἁγίους της; κ.ο.κ.

Ὁ Νικόλαος Τέσλα δέν ἦτο ἁπλᾶ, ἕνας Σέρβος ἐκ Σερβίας, ἀλλά ἦτο σύμφωνα μέ τίς πηγές: Σερβοκροατοαμερικανο-ἕλληνας. Κατ΄ οὐσίαν ὅμως, ἦτο πέραν καί ὑπερ ἄνω, τῶν ὅποιων ἀγκυλωτικῶν ἐθνικισμῶν, ἀπόδειξις ἡ διαχρονική πορεία τῆς ζωῆς του ἀλλά καί ἡ παν-οἰκουμενική προσωπικότητα αὐτοῦ.

Ἄν οἱ Σέρβοι, οἱ Σερβοαμαερικανοί, καθῶς καί πολλοί ἄλλοι ἐξ ἄλλων ἐθνικοτήτων, ὅπως Ἕλληνες, Βραζιλιάνοι, Καναδοί, Γάλλοι, Αὐστραλοί, Κύπριοι, ἐπιθυμῶσιν, τήν ἐπίσημον Ἁγιοκατάταξιν αὐτοῦ τοῦ «Τρελοῦ Ἐπιστήμονος», ἄν συντρέχωσιν ἔλλογοι καί σημαντικοί Ἁγιολογικοί λόγοι, καί ὑφίσταντο, οἱ παραδοσιακές καί ἁγιολογικές προϋποθέσεις, τοῦτο θά τό κρίνει καί θά τό ἐξετάσει (ἄν ἦδη δέν τό ἔχει πράξει) σαφῶς, ἡ Ἁγιολογική Συνοδική Ἐπιτροπή τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, μιᾶς καί ἦτο Σερβορθόδοξος Χριστιανός καί ἐκηδεύθη, σύμφωνα μέ τό ὀρθόδοξον Τυπικόν.

Ἐξάπαντος ἕνα βασικόν ἁγιολογικόν κριτήριον εἶναι: ἡ Συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας, καί ὄχι μονοσήμαντα, οἱ ὅποιες ἀποφάσεις μιᾶς χούφτας τινῶν Σέρβων Ἱεραρχῶν, ἤ μᾶλλον οἱ ὅποιες ἐθνικιστικές ἱδεολογίες των. Ἡ Σερβική Ἐκκλησία ἔχει τήν ὑποχρέωσιν, καλῶς ἤ κακῶς, νά κοιτάξει τά συμφέροντα τοῦ μαρτυρικοῦ καί πολύπαθου σερβικοῦ λαοῦ Της καθῶς καί τά ἵδικά Της.

Ἡ Καθολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ΔΕΝ ἁγιοποιεῖ ἀνθρώπους, διότι δέν ἔχει (καί οὔτε πρέπει νά ἔχει) τέτοιες ἀποκλίνουσες προϋποθέσεις, ἀλλά οὔτε μάλιστα καί τέτοιου εἶδους ἀνάγκη. Ὁ Παπισμός ὅμως, σαφῶς καί ἁγιοποιεῖ, μιᾶς καί δέν μετέχει τῶν Ἁκτίστων θεοποιῶν καί ἁγιοποιῶν ἐνεργειῶν τῆς Ἁγίας Τριάδος, διότι, ἐξ ὀρθοδόξου πάντοτε θεολογικῆς ἀπόψεως, ὁ Φραγκοπαπισμός εἶναι μία Πολιτικο-θρησκευτική ὀργάνωσις τοῦ Βατικάνειου πάπα καί ὄχι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Ἀλάθητου Θεανθρώπου Χριστοῦ. 

Ἐξάπαντος, πολύ ὀρθά οἱ ἀδελφοί μας Σέρβοι ἀγιογράφησαν μέν, καί δέν ἔβαλαν ἀκόμη φωτοστέφανον δέ, διότι ἀναμένωσιν καλῶς καί φρόνιμα τήν ἐπίσημον Συνοδικήν Ἁγιολογικήν Πράξιν, δηλ. τήν τελεσίδικον ἀπόφασιν τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποῖα ἐξάπαντος, καθ΄ ὅτι ἀποδεικνύεται, μέ μιά καλή μελέτη σέ διάφορες Τεσλιανές πηγές, τό ζήτημα τῆς ἁγιοκατατάξεως τοῦ μεγίστουἘπιστήμονος τῆς ἀνθρωπότητος, Νικολάου Τέσλα, μᾶλλον δέν τό ξεσήκωσεν ἡ Σερβική Ἐκκλησία, ἀλλά οἱ ὀμογενεῖς Σερβοαμερικανοί, Καναδοί, Βραζιλιάνοι κ.ἄ. Τεσλιανοί φίλοι καί μελετητές τοῦ (ὄχι κατ΄ἀνάγκη ὀρθόδοξοι) ἐν λόγῳ Ἐπιστήμονος.

Διά ποῖον λόγον ἀκριβῶς, θά πρέπει νά μᾶς ἐνοχλεῖ, μία τέτοια σημαντική ἀπόφασις πού ἀφορά τῆν Σερβίαν ἀλλά καί τήν Ἐκκλησία τῶν Σέρβων, ἀκόμη καί ἄν ὄντως ἐμφιλοχωροῦσιν τινά ἐθνικιστικά ἰδεολογήματα, μιᾶς καί ὁ μακαριστός Νικόλαος Τέσλας πρόκειται διά ὄντως ὀρθόδοξον μέλος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας. Μία Τοπική Ἐκκλησία, ἔχει τό αὐτοδύναμον καί αὐτοκέφαλον, νά ἀποφασίζει, τόσον διά τά ζώντα μέλη της ὅσον καί διά τά κεκοιμημένα. 

Ὅπως ἕνας ἀνθρώπινος ὀργανισμός, ἐγγράφει, διαγράφει, ἀνυψώνει, ὑποβιβάζει, ἤ καί ἀναβαθμίζει, τά μέλη του, κάπως τά ἀκριβῶς ἀνάλογα συμβαίνωσιν καί εἰς τόν Θεανθρώπινον Ὀργανισμόν τῆς Ἐκκλησίας. Εἴτε θά βαπτίζει τά μέλη Της, εἴτε θά τά ἀφορίζει ὅταν δέν συμμορφώνονται, εἴτε θά τά καθαιρεῖ ὅταν παρεκλίνωσιν, εἴτε θά τά ἐγκωμιάζει καί θά τά ἐξυψώνει τιμητικά εἰς τό Τοπικόν ἤ καί τό Καθολικόν Ἁγιολόγιον Της.

Ἤ μήπως ἀξιότιμοι κύριοι/ες ἀναγνώτες/τριες μας, δέν ἔχει τέτοιον δικαίωμα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία; Καί ἄν ὄντως τό ἔχει, μέ ποῖαν ἀκριβῶς, σοβαρήν δικαιολογίαν, θά ἀναιρέσουμεν μίαν Ἐκκλησιαστική καί Ἁγιολογικήν Πράξιν (Κλήρου καί Λαοῦ); 

Μέ φληναφήματα καί ἀσυναρτησίες, καί δή ἀνωνύμων σχολιαστῶν;


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη