ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ B΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 2016 μ.Χ. (AΠΡΙΛΙΟΣ-ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ B΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 2016 μ.Χ. (AΠΡΙΛΙΟΣ-ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ)

 

 

 

 

 

 

 

 

  • ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ Α΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 2016 μ.Χ. (ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ). [Δεῖτε ΕΔΩ]

     

  • TO AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [1ον Μέρος] ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Ἀρχιμανδρίτου Ἰωάννου Καρασακαλίδη, Γνώρισε τά Χαρίσματά σου, Α΄ Τόμος, Ἔκδοσις: Ἀλεξανδρούπολη 2015, σσ. 215. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • KATA ΑΝΩΝΥΜΩΝ ΚΑΙ ΕΠΩΝΥΜΩΝ “ΕΝΘΕΩΝ” ΝΕΟΔΑΡΒΙΝΙΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΑΤΑ ΝΕΟΑΘΕΪΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΤΡΙΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΣ ΠΕΦΙΠ κ. ΙΩΑΝΝΗΝ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΚΑΤΑ ΤΙΝΟΣ ΓΕΡΟΛΥΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΕΚ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΟΙ ΝΕΟ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ “ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΩΝ” ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Τῼ ΟΝΤΙ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΑ ΤΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ ΤΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΝΟΥΣΗ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ κ. ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ “ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ” ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΕΠΙΚΕΙΤΑΙ ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΜΕΓΙΣΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΕΣΛΑ ΕΚ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΣΤΑΣΗ ΔΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΚΑΙ «ΑΓΙΟΝ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ» ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΤΕΣΛΑ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΡΑΓΕ ΤΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ «ΙΕΡΑ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΑΡΙΣΗΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΟΥΜΕΝΗΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΕΣΛΑ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΟΙΣΤΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923) . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΓΙΑΤΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΟΝΚ ΚΟΝΓΚ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ “ΟΜΙΛΕΙ ΚΙΝΕΖΙΚΑ”; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ «ΡΗΤΟΡΙΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ» ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ ΒΑΣΙΝ ΤΩΝ ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΠΟΙΑ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ» ΣΥΝΟΔΟΝ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΟΙ ΔΙΑΚΗΡΥΓΜΕΝΕΣ «ΣΙΩΠΗΛΕΣ» ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ. [Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, Συνάντηση μέ τό Μυστήριο (Μία σύγχρονη ἀνάγνωση τῆς Ὀρθοδοξίας), Ἐκδόσεις: Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως καί ΑΚΡΙΤΑΣ Α.Ε., (Πρωτότυπη ἔκδοση στίς Η.Π.Α.: Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today) σσ. 359]. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΟΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Β΄ . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ] Η OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄ . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΚΑΔΙΟΣ, [ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ] «Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ» ΔΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΞΕΠΟΥΛΕΙ ΤΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΔΙΩΚΕΙ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΖΕΙ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΑΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΗ ΣΥΝΟΔΟΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΝ ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ] ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΡΩΜΑΛΕΟΝ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΗ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΥ ΚΥΡΙΑΖΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΞΟΡΙΣΘΕΝΤΑ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΝΕΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ ΥΠΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΙΑ ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΣΤΑ ΛΕΧΘΕΝΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΑΛΛΙΑΣ κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΕ ΤΑΣ ΗΠΑ ἤ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΝΕΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ] ΣΩΡΗΔΟΝ ΤΑ ΑΔΙΟΡΘΩΤΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΝΕΕΣ ΧΩΡΕΣ». [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΣΩΠΗΤΟΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟΝ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΝ (;!) ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ κ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ] Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΞΕΠΟΥΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • KΡΙΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΑ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΛΛΥΡΙΑΣ κ. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • O ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΣ “ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ” κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗΣ ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ! [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΝΑΙ εἰς τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν! ΟΧΙ εἰς τά μυστήρια τῶν ΓΟΧ! [Δεῖτε ΕΔΩ]

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

ΜΕ ΤΑΣ ΗΠΑ ἤ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

Screenshot_89

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΕ ΤΑΣ ΗΠΑ ἤ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

Screenshot_97

Screenshot_111

ΠΗΓΗ

Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ τό ἀρχέτυπον δοκίμιον προτοῦ δημοσιευθῆ εἰς τόν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΤΥΠΟ» μέ εἰδικόν τίτλον:

  • ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

 


Αγαπητέ μοι κ. Νούνη ειναι απαραίτητο στην περίπτωση της μη συμμετοχής των συγκεκριμένων εκκλησιων να εντρυφήσουμε τους λόγους των αποφάσεων τους, για να καταλάβουμε καλώς τι σκοπιμότητες παίζονται που ειναι εξω απο το ηθος της ορθοδόξου εκκλησίας,δοθέντος οτι ολες αυτές συμφώνησαν στις προσυνοδικές συναντήσεις για την σύγκληση της επικείμενης συνόδου. 

Απο δω εμμέσως στηρίζουμε την αντιόχεια με τις αυτονόητες πολιτικές παρεμβάσεις συρίας και μόσχας, και οι αιώνιοι βούλγαροι που ποταπώς επιθυμούν εκμεταλλευόμενοι την περίσταση, να ανασύρουν απο την μαύρη εκκλησιαστική ιστορία τους παλαιές διεκδικήσεις, ως και για την απαίτηση του οικουμενικού πατριαρχείου για την υπόθεση των κλαπέντων κειμηλίων απο ι. μονές της βορείου ελλάδος. 

Αν ειναι αυτοί οι λόγοι ,που σίγουρα ειναι, τότε αυτέςδεν μπορεί να ειναι εκκλησίες μάλιστα ορθόδοξες

Νομίζω ως χριστιανοί και ελληνες πρέπει να έχουμε υπόψιν το “φοβού τους δαναούς καν δώρα φέροντες” μόνο επειδή οι αποφάσεις τους βολεύουν την θυμικές θέσεις μας για την αγία και ιερά σύνοδο,και ειναι αγία για τον λόγο μόνο οτι συγκαλεί εις ενότητα την καθόλου ορθοδοξίας. Τα υπόλοιπα νομίζω ειναι στείρος εκκλησιαστικός επαρχιωτισμός οπου ζημιώνει την εκκλησία του χριστού!!!

Υ.Γ. Δράττομαι ομως να σας συγχαρώ για το εξαίρετο αρθρο σας για το θέμα του πατριαρχείο ιεροσολύμως,γνώστης του οποίου τυγχάνω εκ του σύνεγγυς .!!!!

Σεβαστέ μου καί ἀγαπητέ π. Χρύσανθε Τσαβολάκη, Χαῖρε! 

Προσωπικῶς ἔχομεν μελετήσει τά [ἀντιρρητικά διά τήν διεξαγωγήν τῆς ληστροΣυνόδου] κείμενα τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καί ἀντιλαμβανώμεθα, μετρίως, τίς σωρηδόν γεωπολιτικές κ.ἄ. σκοπιμότητες ἁπάντων [τῶν διαμαρτυρωμένων]. 

Πλύν ὅμως, θά πρέπει νά εἴμεθα, τίμιοι καί ἀντικειμενικοί, εἰς τήν κριτική μας, μιᾶς καί σωρηδόν γεωπολιτικές σκοπιμότητες, ὑπηρετεῖ, καί δή ΟΥΚ ΟΛΙΓΕΣ , παραγάγει καί διαθέτει [μάλιστα] καί ὁ σεπτός πατριάρχης τῆς Κων/Πόλεως μας κ. Βαρθολομαῖος. 

Ἐξάπαντος δέν χαιρώμεθα πού ὑπηρετῶσιν, ἅπαντες, τίς ἰδιοτελεῖς των σκοπιμότητες, ἀλλά χαιρώμεθα ὅμως, μιᾶς καί τό μείζον εἶναι ἡ θεολογία τῶν Προσυνοδικῶν Κειμένων · καθότι ἔχει ὅμως ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ὑπό τῆς βαρυσήμαντου Θεολογικῆς Ἡμερῖδος τοῦ Πειραιά, ὅτι τά κείμενα τῆς δῆθεν «Πανορθοδόξου» (Συνόδου) καί οἱ προειλλημένες ἀποφάσεις των, ἀμβλύνωσιν καί διαστρέφωσιν, δυστυχῶς, τήν Πίστην τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. 

Ἄρα συνεπῶς, καί δόξᾳ τῷ Θεῷ, πού διά φανερές προφάσεις ἤ καί διά ἄλλες ἀνιεροκρύφιες ἰδιοτέλειες καί σκοπιμότητες, φέρωσιν εὔστοχην τρικλοποδιά εἰς τά ἄνομα σχέδια τοῦ  ἀμερικανοκίνητου Φαναρίου μας, χωρίς αὐτό ὅμως, νά σημαίνει, ὅτι ζητοκραυγάζωμεν καί ἀπό τινά ἄμετρον χαρά, διά τήν τραγελαφικήν τροπήν τοῦ πράγματος. 

Συνήθως τά Φαναριώτικα «φαινόμενα» ἀπατῶσιν. 

Καί τά «φαινόμενα» (ἐκ Φαναρίου), εἶναι προπέτασμα καπνοῦ διά πάν ὅτι παίζεται εἰς τά παρασκήνεια μεταξύ τῶν ἑτεροδόξων αἱρετικῶν καί τῶν ταγῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 

Δηλαδή θεωρῶ, ὡς Λαϊκόν μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ἔπονται μᾶλλον σοβαρώτερες ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις μιᾶς καί πρέπει νά ξεκαθαρίσωσιν τέλος πάντων τά ἐκκλησιαστικά ζητήματα.

Προσωπικῶς, θεροῦμεν μεγίστην ὑπερβολήν καί ἄτοπον κριτικήν, ὅπωςἀποκηρύξομεν δημοσίως, ὡς μή Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ὅσες Αὐτοκέφαλες Τοπικές Ἐκκλησίες καί λοιπά ὀρθόδοξα Πατριαρχεία, ἀναδιπλώθησαν καί ἀναθεώρησαν, Συνοδικῶς, τήν πρωτέραν καί ἐσφαλμένη φαίνεται ἀπόφασίν τους διά τήν μέλλουσαν συμμετοχήν των εἰς τήν Σύνοδον τῶν Νεορθοδόξων Φαναριωτῶν. 

Τά δεδομένα ἀπό τῆς ἡμέρας τῆς ὁμόφωνης ἀποφάσεως των, ἀλάζανε ἄρδην, μέραν παρά μέρα, πολλῷ μᾶλλον ἡ φοβερά ἀποκάλυψις ἐξ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ” ὅτι ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἔθεσεν τινά Ἑλληνοαμερικανίδα Καθηγήτρια, σύμβουλον καί πράκτορα τῶν Ἀμερικάνικων φανερῶν καί Μυστικῶν Ὑπηρεσιῶν, ὡς εἰδικήν βοηθόν του, πράγμα πρωτοφανές, καινοφανές καί πρωτάκουστον, ἀλλά καί δή ἀποδεικτικόν: ὑπό τίνος ἀκριβῶς δακτύλου, ὑποκινεῖτο, ἡ μέλλουσα ληστοΣύνοδος τῆς Κρήτης. 

Οἱ  Φαναριώτικες Ἀμερικανιές, ἆράγε, πότε θά κοπάσουν;

Σᾶς εὐχαριστῶ διά τό θετικόν καί ἐπιβεβαιωτικόν σχόλιόν σας διά τό ἀποκαλυπτικόν* ζήτημα, πού προέκυψεν, κατά τοῦ πατριάρχου Ἱεροσολύμου κ. Θεόφιλου. Ἄν θέλετε κοπιάστε εἰς τό email μας διά νά τά ποῦμεν πιό προσωπικῶς, μιᾶς καί εἴστε γνώστης τοῦ θέματος. 

Εὐλογεῖτε πατέρα Χρύσανθε.

 
 
Μέ τιμή
ὁ Παναγιώτης Π. Νούνης
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Α΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΞΕΠΟΥΛΕΙ ΤΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ; [ΕΔΩ]

Β΄. ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΚΑΔΙΟΣ, [ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ«Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ» ΔΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [ΕΔΩ]

Γ΄. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝΗ OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [ΕΔΩ]

Δ΄. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ.[ΕΔΩ]

Ε΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΔΙΩΚΕΙ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΖΕΙ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΑΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ. [ΕΔΩ]
Στ΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΝ ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ] ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ. [ΕΔΩ]

ΡΩΜΑΛΕΟΝ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 
 



Ἐξ ἀρχῆς, περιττόν καί νά τό ἀναφέρομεν δηλ., ὅτι σημαίνουσα σημασία, διά τήν ἄριστην διεξαγωγήν τῆς ἐν λόγῳ «Πανορθόδοξης» ληστοΣυνόδου τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησίων εἶναι, τά θεμελιῶδη κριτήρια αὐτῆς. Ὄμως, μέχρι στιγμῆς, ἔχει ἀποδειχθῆ βροντερῶς, ὅτι τά κριτήρια τῶν ἐμμενόντων εἰς τήν σύγκλησιν αὐτῆς, Νεοφαναριωτῶν ταγῶν, ἦτο καί εἶναι, ποταπά καί ἀλλότρια, μιᾶς καί τά κείμενα ἤ καί ἡ θεματολογία πού προετοιμάσθην,  εἶναι ἄκρως προβληματική, καθότι διχάζει, τίς ἀνά τήν οἰκουμένη Τοπικές Ἐκκλησίες μετά τῶν Χριστοφόρων πληρώματων καί μελῶν τους.

Ἡ «Μεγάλη καί Ἁγία» Παγκακόδοξη Σύνοδος, δέν ἔχει στόχον καί σκοπόν της, ὅπως οἰκοδομήσει ἐν Πνεύματι καί Ἀληθείᾳ τήν Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ἐξ ὅσων ἀποδεικνύωνται, διά τῶν σωρηδόν γραπτῶν κ.ἄ. λογιῶν τεκμηρείων, ἔχει θέσει ὡς δόλιον στόχον της τήν μεθοδευμένη κατεδάφιση καί τό ὁλοκληρωτικόν ξερίζωμα τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως τῶν Θεοφόρων καί Θεουμένων Πατέρων μας.

Ἀλλ΄οὔτε πρόκειται, νά ὁμοιάσει κἄν ἔστω «θαυματουργικῶς»   ἐκείνων τῶν Θεοπνεύστων Ἀποστολικῶν καί Πατερικῶν Ἁγίων Συνόδων, μιᾶς καί τό μείζον ζητούμενον ἤ καί ἀπλανές κριτήριον, τῆς Συνοδικότητας τῶν Ὀρθοδόξων, εἶναι οἱ Θεούμενοι καί θεόπνευστοι Ἅγιοι Πατέρες, πού ὡς φανερόν, στά περί τῆς Συνόδου τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν ἐν τῇ Κρήτῃ, οἱ ζῶντες θεοφόροι καί φωτισμένοι πατέρες θά εἶναι ἀπῶν. 

-Γιατί θά εἶναι ἁπῶν; 

-Διότι τό Ἅγιον Πνεῦμα δέν πνέει σέ de facto προδιαγεγραμμένες καί προκατασκευασμένες νοησιαρχικές καί κακοδόξους Συνόδους τῶν Ἱεραρχῶν, εἰς τίς ὁποίες θά παρίσταντο Αἱρεσιάρχες καί Αἱρετικοί,  ὡς συμμετέχοντες ἤ καί ὡς παρατηρητές: εἴτε αὐτοί λέγονται Ρωμαιοκαθολικοί, εἴτε Μονοφυσίτες, εἴτε Ἀγγλικανοί, εἴτε «Ὀρθόδοξοι» κ.ο.κ. 

Θεοφόρος πατήρ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ μέγας Ἅγιος Ἱουστῖνος Πόποβιτς ἐτόνισεν ρωμαλέως καί Προφητικῶς, πρό πάμπολλων ἑτῶν (1972-73), κανένας νά μή ὑπάγει καί νά παρευρεθεῖ σέ μίαν τέτοιαν Σύνοδον πολλῷ μᾶλλον ἐσυμβούλευσεν ἰδιαιτέρως: «ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας ὅπως ἀπόσχῃ τῆς συμμετοχῆς εἰς τήν προπαρασκευήν μιᾶς κατ΄ ὄνομα «Οἰκουμενικῆς» Συνόδου» διότι καθῶς ἐτόνισεν ὁ σύγχρονος  Δογματολόγος καί οἰκουμενικός Διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας «ἕν μόνον ἀποτέλεσμα δυνάμεθα νά ἀναμένωμεν ἐξ αὐτῆς: σχίσματα, ἤ καί αἱρέσεις, καί ὅπωσδήποτε ἀπώλειαν πολλῶν, δυσαριθμήτων ψυχῶν (…) ἡ τοιαύτη Σύνοδος, ἀντί θεραπείας τῶν ἤδη ὑφιστάμενων δεινῶν, θά ἀνοίξῃ καί νέας πληγάς καί τραύματαἐπί τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας»(«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», Κινδυνεύει ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας: Ὑπόμνημα, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου (ΑΓΙΟΥ) ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ, Φεβρουάριος 1978, Ἀρ. Φύλ. 303.)

Φαίνεται ὅμως, ὅτι ἀπό τήν κοίμησιν τοῦ θεοφόρου Γέροντα Ἱουστίνου Πόποβιτς καί δή μετά τῆς ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗΣ καί παράνομης καθαιρέσεως τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, δηλ. τοῦ Κανονικώτατου Μητροπολίτου Ράσκας καί Πριζρένης κ. Ἀρτεμίου μετά τοῦ Πρωτοσυγκέλλου καί βοηθοῦ αὐτοῦ Ἱερομονάχου κ. Συμεών, μερικοί Σέρβοι Ἱεράρχες, ὄχι ὄλοι, φλερτάρωσιν δυστυχῶς, μέ τήν Οἰκουμενιστική Ἐκκλησιολογία καί τήν Συγκρητιστική Δογματική τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Θεωροῦμεν προσωπικῶς: ὅτι  εἶναι μᾶλλον καλές καί ἀγαθές οἱ ἐπιθυμίες πού προσδοκῶσιν, εἰς τό ἀνακοινωθέν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, ἀλλά κατά μεγίστην πιθανότητα, ματαιοπονῶσιν καίψευδαπατώνται, ἄν ὅντως ἐλπίζωσιν, ὅτι δύναται μία Ληστρική Σύνοδος, νά μεταμορφωθεῖ ἐν τέλει, σέ μίαν ἀκόμη Ἁγία καί Ὀρθόδοξον. Ἀδελφοί καί πατέρες ἐκ τῆς Σερβίας, μέ φροῦδες ἐλπίδες, δέν μετουσιώνεται «μαγικῶς» ΟΥΔΕΜΙΑ τῷ ὄντι Ἁγίᾶ καί παν-Ὀρθόδοξῃ -Καλλόδοξη- Σύνοδος, σέ κακόδοξην Σύνοδον· πολλῷ μᾶλλον μία παγκακόδοξη καί Ληστρική Σύνοδος, σέ ὀρθόδοξην καί ἁγίαν.

Ἐξάπαντος ὁ Σέρβικος, Ἐκκλησιαστικός ἐλλιγμός, εἶναι ἀξιοθαύμαστος καί στριμώχνει κάπως ἀγρίως τούς Νεοφαναριῶτες ταγούς μας. Ἀλλά καί πάλιν, θεωροῦμεν προσωπικῶς, ὅτι εἰς μάτην ἐκοπίασαν νά ἀπαιτῶσιν… ἔστω καί τήν ὑστάτην. Παρ΄ ὅλα αὐτά καί δι΄ αὐτά, Καλῶς ἐπράξασιν οἱ πατέρες καί ἀδελφοί τῆς παμμαρτυρικῆς Σερβίας, καί θέτωσιν ὅρους καί προϋποθέσεις ὅπως συμμετάσχωσιν. 

Μία πρόχειρη ἀπορία μου ὅμως εἶναι: ᾆραγέ γιατί ἐκ τῆς Σερβίας, δέν ἔθετον ἐξ ἀρχῆς, εἰς τά Προσυναδικάς διασκέψεις καί συσκέψεις τῶν Προκαθημένων, τούς ἐν λόγῳ ὅρους, μιᾶς καί τά προβλήματα προὑφίσταντο; 

Ἡ θεματολογία τῆς «Πανορθόδοξης Συνόδου» εἶναι πλέον κλειστή καί ἄρα συνεπῶς, θά ἀρνηθῶσιν, λογικά, οἱ Νεοφαναριώτες ταγοί, νά ἔχει τίς ὅποιες  ἀπαιτήσεις μία Τοπική Ἐκκλησία πού ρέπει μέ τό ἕνα πόδι πρός τήν ἔξοδον τῆς Συνόδου. Ἀλλά ὅμως, καλῶς πράττει  ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας, διότι μέ τόν λεπτώτατον ἦδη χειρισμόν καί τόν διπλωματικόν τρόπον Της πού ἐλλίσεται, ἐξελίσεται παράλληλα καί ἡ περιρρέουσα τραγελαφική ὑπόθεσις τῶν Νεορθοδόξων τοῦ Βοσπόρου,  ξεκαθαρίζωσιν ἔτσι καλῶς τά πράγματα καθότι πρόκειται, νά ἀποκαλύπτονται, τά εἰδηχθῆ προσωπεία τῶν ἁπανταχοῦ Ἀρχιοικουμενιστῶν Ἱεραρχῶν.

Ἡ ἐν λόγῳ σατανοΣύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου, ἦτο καί εἶναι, ὅμηρος δυστυχῶς τῶν Λουθηροκαλβινικῶν καί Φραγκολατινικῶν Δογμάτων τῆς ἰμπεριαλιστικῆς Ἐξωτερικῆς Πολιτικῆς τοῦ Βατικανισμοῦ καί τοῦ Ἀμερικανισμοῦ, καί ὄχι βεβαίως, ὅμηρος, τῶν  ἀνοήτων καί ἀνονήτων ψευδοΚανονισμῶν τῆς ληστοΣυνόδου τῶν φατριαρχῶν.

Ἦδη ὁ Θεοφόρος Γέρων καί ὁ περίφημος Δογματολόγος τῆς Οἰκουμένης, ὁ Ἅγιος Ἱουστῖνος, ἐτόνιζε σαφῶς: ὅτι μέχρι καί οἱ πολυετείς προεργασίες καί οἱ Προσυνοδικές διασκέψεις ἦτο ξένες καί ἀμάρτυρες εἰς τήν ἱερά Παράδοσιν τῶν Ὀρθοδόξων.

Ἴσως ὅμως, νά ἐπανέλθωμεν προσεχῶς, μέ εἰδικώτατον κριτικόν σχολιασμόν, στά περί τοῦ ἱστορικο-δογματολογικοῦ «Ὑπομνήματος» τοῦ Προφητάνακτος ἁγίου Σέρβου Ἱ. Πόποβιτς· πόσῳ μᾶλλον, νά συμμετάσχωσιν, εἰς μίαν τέτοιον καινοφανήν, ἀμερικανοκίνητον, διαβολικήν, ἀντιπαραδοσιακήν καί κακὀρθόδοξον ψευδοΣύνοδον τοῦ Συγκρητισμοῦ.

Δέν ὑφίστατο περίπτωσις φίλοι/ες ἀναγνώστες/τριες νά διαπιστῶσουμεν τινά πληρέστατην ὁμοφωνία διά τήν κακοΣύνοδον μιᾶς καί ἦδη δέν θά συμμετάσχωσιν τέσσερις Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες ὑπό τήν προϊδοποίησιν μάλλιστα καί τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἀποχωρήσει… ἐξάπαντος πιθανόν νά ἕπονται καί ἄλλες στρατηγικές ἐκπλήξεις ὑπό τινῶν συμμετασχόντων.

Δηλαδή, ὅσον καί νά ἐπιμένει ἤ καί νά ἐπιθυμεῖ, ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας, νά εἰδεῖ νά (δι)ἐνεργεῖται ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τό ὀρθόδοξον Συνοδικόν Πολίτευμα, τοῦτη ἡ Οὐράνια Ἀρχῆ τῆς Ἐκκλησίας μας, εἰς τήν Κρήτην, εἶναι ὡσάν νά φαντάζεται καί ὀνειρεύεται μιά πειναλέα ἀλεποῦ, εἰς τόν ὕπνον της, πετινάρκα (=ὄρνιθες, κότες).

Ἐξάπαντος ἤγγικεν ὁ καιρός, ὅπως στριμώξουσιν, καί θεολογικῶς, τόν πατριάρχην Βαρθολομαῖον μετά τῆς κουστωδίας αὐτοῦ.

Ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, γιατί δέν ὁμιλεῖ διεκδικητικῶς, ὅπως πράττωσιν, ἄλλες τῷ ὄντι Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες; Διατί παίζωσιν τό παιγνίδι «τῆς γάτας καί τοῦ ποντικοῦ» μετά τοῦ Ἀρχιοἰκουμενιστοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου; Διατί ἀνέχονται ὡς «καρπαζοεισπράκτορες» τήν θλιβερά ὑποτίμησιν καί διχοστασίαν πού σπέρνει ὁ δόλιος πατριάρχης τοῦ Γένους μας;



Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη
 

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ

ΠΗΓΗ

Δεῖτε παρακαλῶ ΕΔΩ τίς ἀνάλογες παραπομπές καί βιβλιογραφίαν καθῶς καί ὁλόκληρον τήν ἀρχέτυπον μελέτην μας, ὅπως καί τά ἀνάλογα ἀποδεικτικά, ἐξάπαντος ἱστορικά πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ 1923, πού ἐδημοσιεύσαμεν μερικῶς, μέ εἰδικόν τίτλον: 
 
  • ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ  ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923) (ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ  ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ  ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ-ΛΟΥΘΗΡΟΚΑΛΒΙΝΟΥΣ) 

“ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ”; Ἤ ΜΗΠΩΣ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΝ ΟΛΙΣΘΗΜΑ;

(Μία Ἀποφατική Βιβλιοκρισία «κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ» στό Πανεπιστημιακόν τομίδιον: ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ τοῦ Καθηγητοῦ κ. Παναγιώτου ΜΠΟΥΜΗ, ἔκδοσις Γ΄, ἐπηυξημένη, ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σσ. 300.)


Σ΄αὐτές τίς ἔσχατες ἡμέρες, μέρες πού πλησιάζουν, πέραν τῶν γεωστρατηγικῶν καί γεωπολιτικῶν ἐξελίξεων, μαζί καί ἡ Παγκακόδοξως ἤ καί Ληστρική Σύνοδος, τῶν Νεοχριστιανῶν ὀπαδῶν, ἐξάπαντος τοῦ Σατανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐμεῖς, ὡς λ.χ. γνήσιοι φοιτητές καί ἐρευνητές, τῶν θεολογικῶν πραγμάτων, ἐντοπίσαμεν μία σοβαρή προβληματική μᾶλλον μείζονoς  σημασίας (ἄς ἐκτιμηθεῖ καί ἄς ἀξιολογηθεῖ ἀπό τούς ἔμπειρους καί φωτισμένους Θεολόγους τῆς Ἐκκλησίας) ἡ ὁποία σαφῶς, δένει ἐπιπρόσθετα καί συγκλίνει, σε ἄμεση συνάρτηση μ΄ ἕνα μόλις προηγούμενον ἀντιρρητικόν δοκίμιον μας.

Τό προηγούμενον θέμα μας ἦτο: Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΟΝΟΝ ΤΟΥ “ΑΡΘΡΟΥ 14”, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΙΝΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ “ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΩΝ” ΕΙΣ ΤΗΝ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΣΥΝΟΔΟΝ”, ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΞ ΑΡΧΗΣ, ΜΕΓΙΣΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ, ΚΑΙ DE FACTO ΛΗΣΤΡΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ

Παρ΄ ὅλα αὐτά τά νοσηρά συμπτώματα, δηλ. τά ψευδο-κανονιστικά ἀποφασισθέντα καί ἄνομα θεσπισθέντα, θά πρέπει μάλλον νά βροῦμεν, νά ἐντοπίσουμεν καθώς καί νά φανερώσουμεν, τά ριζίδια, δηλ. τά αἴτια καί τήν πηγή  τοῦ κακοῦ, μιᾶς καί τά ὅσα παρατηροῦμεν διά τό φλέγον ζήτημα τῆς “Ἁγίας καί Μεγάλης Πανορθοδόξου” Συνόδου εἶναι ἡ κορυφή τινός παγόβουνου ἤ καί ἐκ τινάς φούσκας… μέ ἡμερομηνίαν δηλ. λήξεως, εἴτε διά τῆς ἡλιοφάνειας, μέ τό λιώσιμο τῆς κορυφῆς (καί περισσότερου μέρους) ἐκ τοῦ παγόβουνου, εἴτε διά τινά λογικήν φθορά καί ἔκρηξιν τοῦ μπαλονιοῦ. Ἔπεται δηλαδή μία φυσική ἐξέλιξις τῶν πραγμάτων… βάσει τῆς τρεπτῆς καί φθαρτῆς Ἀνθρωπολογικῆς πραγματικότητας τοῦ αἰῶνος τούτου…

Ἐτοῦτες καί πάλιν, τίς χαλεπές ἐκκλησιαστικές ἡμέρες, πού σκάρτοι καί ἀνάξιοι Νεοφαναριώτες ταγοί μας, βιάζονται κακῶς, νά δημιουργήσωσιν ἄρδην, προτετελεσμένα καί προδεδικασμένα νομοθετήματα, διά τινάς Νεωτεριστικῆς ἐνέργειας καί ἐπί τινός ἀνιεροκρύφιου θεσμοῦ, δηλ. μίας δῆθεν «πανορθοδόξου συνόδου», εἴπαμεν νά μελετήσωμεν, τινές ἀκαδημαϊκές καί ἐπιστημονικές πηγές βάσει τινῶν ἐγκρίτων καθηγητάδων τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ἵνα ἐμεῖς οἱ δύσμοιροι ἀπόφοιτοι καί ἱεροσπουδαστές τῶν «Μεταπατερικῶν» Θεολογικῶν Σχολῶν ἐν Ἑλλάδι καί Κύπρῳ, τά ξεκαθαρίσωμεν πρώτιστα, βαθιά μέσα μας, διά νά δυνάμεθα ἔπειτα καί νά ἀπαντήσωμεν, εὔκολα καί ὀρθόδοξα, σέ σωρηδόν ἀγνοήματα καί ἔλλογες ἀπορίες τοῦ Χριστωνύμου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας μας.

1ον. Μελετήσαμεν κατ΄ ἀρχάς, ἕνα ἐξαιρετικόν ἀκαδημαϊκόν ἐγχειρίδιον, περί τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, τό ὁποῖον σέ γενικές γραμμές ἦτο καί εἶναι «καλόν». Ἀλλά ἀπόλυτα καλόν, δυστυχῶς δέν εἶναι, διότι μᾶλλον ἀπουσιάζει σέ πολλά σημεία, τό  Θεανθρωπολογικόν καί Εὐαγγελικόν Κάλλος τοῦ ἀπλανῶς θεολογεῖν. Δηλαδή σέ εἰδικές γραμμές τῆς ἐν λόγῳ ἐπιστημονικῆς ἐργασίας του, ὁ Καθηγητής κ. Παναγιώτης Μπούμης, μάς ἔχει πολυ-στεναχωρήσει, κατα-σκανδαλίσει καί παραπικράνει, μιᾶς καί κατά τήν προσωπική μας ἄποψιν: εἰσαγάγει «καινά δαιμόνια», δηλ. ὑδροκυάνεια νάματα, δηλ. τινά παράδοξον ἀντιεκκλησιολογικόν, ἀντιεπιστημολογικόν, ἀντικανονικόν καί ἀντιδογματολογικόν Δίκαιον καθώς καί κακόδοξον φρόνημα, ἐξάπαντος εἰς βάρος τῶν ὀρθοδόξων φοιτητῶν, ἀναγνωστῶν καί ἱεροσπουδαστῶν του εἰς τά περί τῶν Θεολογικών καί Κανονολογικῶν γραμμάτων.Ἕνας καθ΄ὅλα ὀρθόδοξος Καθηγητής τῶν Θεολογικῶν Γραμμάτων, ἔχει τήν ἀδήριτον ποιμαντική καί συνταγματική ὑποχρέωσιν, π.χ. ἐν Ἑλλάδι, ἀφ΄ ἑνός νά ἀσκεῖ ἐλεύθερα τήν ἐπιστημονική του ὕλη καί παράδοσιν, γραπτά ἤ καί προφορικά, ἀφ ἐτέρου ὅμως ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως, πάντοτε, καί συγκριτικῶς ἀνάλογα με τά ἄλλα ἑτερόδοξα καί αἱρετικά Χριστιανικά θρησκεύματα. 

2ον. Ὁ ἀξιότιμος Καθηγητής κ. Π. Μπούμης, βέβαια, δέν παραλείπει  νά μᾶς καταγράφει (σελ. 25) μεμονομένα μέν  τινά κακόδοξα καί θεολογικά σφάλματα, βαθύτατους ἐπηρεασμούς ἐκ τῶν Λουθηροκαλβίνων καί Φραγκολατίνων (“Ρωμαιοκαθολικῶν”) ἀλλά καί νά μεφθεῖ δέ δικαίως, π.χ. τό Ἀλάθητον τοῦ πάπα, ἤ καί τήν Ἀνσέλμιον θεωρίαν, περί τῆς δῆθεν ἱκανοποιήσεως τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ διά τῆς Θεανθρωπίνης θυσίας τοῦ Σωτήρος Χριστοῦ. Στήν πορεία, ἄν τυχόν κανείς καί ἀποφασίσει νά μελετήσει σοβαρά, τό Κανονικόν ἐγχειρίδιον τοῦ Καθηγητοῦ, ἐντοπίζει βέβαια μερικές σοβαρές, μέχρι καί κακόδοξες παρεκκλίσεις, ἐκ τῆς ὀρθοδόξου ὀπτικῆς, τήν ὁποῖαν καί ὤφειλεν, συνεχῶς καί ἀδιαλείπτως, νά κομίζει καί νά φέρει, ὡς μείζονα ἐπιστημολογικόν κριτήριον καί θεο-λογική προτεραιότητα τῆς ὀρθοδόξου ἀκδημαϊκῆς δεοντολογίας. Σέ πολλά σημεία, δυστυχῶς, ξεφεύγει τόσον, ὅσον νά ἀναρωτιέται τις νόρμαλ καί ἁπλός Χριστιανός, ὡς προς τό πῶς θά διακρίνει μίαν τινά πλάνη, ἤ καί μίαν αἱρετικήν ἀπόκλιση, ἀλλά καί τό ὅποιον ἑτερόδοξον γεγραμμένον φρόνημα, καθῶς καί τίς προβληματικές προσωπικές θέσεις ἤ καί ὑποκειμενικές ἀπόψεις τοῦ ἐπιστήμονος λ.χ. κ. Κανονολόγου;(!)

Παραδείγματος χάριν (σελ.47-48): Μπορεῖ ἀπό τήν μιά, μᾶλλον καί «διά τά μάτια τοῦ κόσμου», νά μέμφεται θεολογικῶς διά τινά κακόδοξα δόγματα τῶν αἱρετικῶν Παπιστῶν (λ.χ. τό Ἀλάθητον τοῦ Πάπα), ἀλλά εἰς τήν πορεία τῆς μελέτης του, φαίνεται: ὅτι ἀναγνωρίζει τήν παρασυναγωγή τοῦ Παπισμοῦ, ὥς μίαν ἄλλην (!) καί δευτέραν (!!) τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, καί δή τήν ὁνοματίζει συνεχῶς, «πάλιν καί πολλάκις», ὥς  τήν δῆθεν Ρωμαιοκαθολικήν Ἐκκλησίαν!!! 

3ον. Ἡ πιό πάνω «ἀκαδημαϊκή» ἄποψις, ἐξ ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καί ὀπτικῆς, εἶναι ἄκρως ἀπαράδεκτη καί ἀναντίρρητα ἀπόβλητη, ἐνῷ ἐπιστημολογικά τουλάχιστον, καί λίαν ἐπιεικῶς, ἄκρως ἐσφαλμένη διά ὀρθοδοξον Καθηγητή τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου. Διότι βέβαια, θεωρεῖ καί περιγράφει, ἀντι-εκκλησιολογικά καί ἀντι-ἱστορικά ,  τήν δημιουργία καί ὕπαρξιν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας… πρό τοῦ Σχίσματος (!) τοῦ 1054 μ.Χ. καθότι εἰς τήν σελ. 47 καταγράφει, τό ἑξῆς ἄτοπον: 

Ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία μέχρι τό Σχίσμα εἶχε βασικῶς τίς ἴδιες πηγές τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Μετά τό Σχίσμα ὅμως τά πράγματα ἄλλαξαν”

Δηλαδή, προσέξτε παρακαλῶ, διότι κάπου ἐδῶ, ἐννοεῖ ἐμμέσως πλήν σαφῶς: ὅτι πρό τοῦ Σχίσματος, ὑφίστατο κάποια διαίρεσις (!) ἐπί δύο ἑτερογενῶν συγκεκριμένων Ἐκκλησιῶν, μία τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς καί μία ἄλλης… ἐκείνης τῆς Ὀρθόδοξης!! Πράγμα παντελῶς ἄτοπον, μιᾶς καί ἡ Ἐκκλησία, ἐκκλησιο-λογικῶς, καί δή πρό τοῦ Σχίσματος τοῦ 1054, καταχρηστικῶς τό λέγομεν αὐτό: ὅτι ἦτο πράγματι ἐνωμένη καί ἀδιαίρετη, ὠς ἡ οἰκουμενική Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία τῆς Ρωμῃοσύνης (παλαιᾶς Ρώμης μαζί μετά τῆς Νέας Ρώμης) ἐλέῳ τῆς ἰσχυρᾶς Αὐτοκρατορίας τῆς Ρωμανίας, πού ὑποτίθεται πώς τό σημεῖον «Σχίσμα», τήν ἐξέσχισε σέ δύο τινές διαφορετικές παρατάξεις, δηλ. σέ δύο κομμάτια;! Ἀυτά τά ἀνόνητα φληναφήματα, δέν μᾶς διδάσκωσιν, οἱ Γραικολατίνοι Νεοφαναριῶται καί οἱ ὀπαδοί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Ἀντί νά πεῖ ὡς ὀρθοδοξος Καθηγητής π.χ., ὅτι: ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, σύμφωνα μέ τό Δίκαιον τῆς Χάριτος, ἦτο, εἶναι καί παραμείνει, ἡ Μία, ἡ Ἀκατάλητος καί Ἀδιαίρετος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ,  ἀσχέτως τῶν ὅποιων τινῶν ἀποστασιῶν  ἐξ Αὐτῆς, ἀσχέτως μάλιστα μέ τήν ὅποια ἀποκοπή τινῶν Σχισματικῶν καί Αἱρετικῶν, δυστυχῶς ἀφήνει νά ἐννοηθεῖ ὁ κατά τά ἄλλα ἔγκριτος Ἐπιστήμων καί Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ἑκών ἄκοντας(;),  καί δῆθεν μέ ἐπιστημονικῷ τῷ τρόπῳ, τό διαβολικόν σαράκιον τῆς κακοδοξίας: δηλ. τῆς διαιρεμένης καί διευρημένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τῆς ἐποχῆς… πρό τοῦ Σχίσματος!

Ἐξάπαντος σπεύδει καί  ἐμβολιάζει, ἄτοπα καί ψευδόδοξα, τόν κακόμοιρο καί ἀνώριμον φοιτητήν του. Ἱστορικο-κανονικά ὅμως, δέν ὑφίστατο καμμία «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία» ἤ ἔστω «Δυτική Ἐκκλησία», πρό ἤ καί μετά τοῦ Σχίσματος, ἀλλά ὑφίστατο ἡ ὀρθόδοξη Τοπική Ἐκκλησία τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης, ὑπό τῶν Λατίνων Ρωμῃῶν δηλ., ἡ ὁποία, ἦτο καθολοκληρία καί κυριολεκτικῶς ἐνσωματούμενη εἰς τήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία σέ ἀγαστή συμφωνία, μέ ἐνότητα, κοινωνία καί ἀρμονία μέ τό οἰκουμενικόν πατριαρχεῖον τῆς Νέας Ρώμης εἰς τήν Κωνσταντινούπολη, καθώς καί μέ τά ἄλλα Πρεσβυγενή Πατριαρχεῖα. Ὁ ὅρος “Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία” εἶναι ἄκρως προπαγανδιστικός ὅρος ὑπό τῶν Φραγκολατίνων, καί ἐδημιουργήθη, ὑπό τῶν Αἱρετικῶν Φραγκοπαπικῶν κατακτητῶν καί  ξένων εἰσβολέων, κατά τοῦ ὀρθοδόξου  πατριαρχείου τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης, τό ὁποῖον, ὑπεδουλώθην καί ὑπετάγην, βιαίως, κατελήθην στρατιωτικῶς δηλ., πολιτικῶς, πολιτισμικῶς, θεσμικῶς καί  τελικά ἐκκλησιαστικῶς, με τήν βιαίαν ἐκθρόνισιν τοῦ τελευταίου ὀρθοδόξου Πάπα τῆς Ρώμης, πού ἔλαβεν χώραν  περίπου τό 1009 μ.Χ.! Ἄρα μετά τήν ἐκδίωξιν τοῦ τελευταίου Ρωμῃοῦ ὀρθοδόξου Πάπα, ἔχομε μίαν νέαν ψευδο-ἐκκλησιαστικήν κατάστασιν, μίαν ἐπίπλαστον ἀπομίμησιν δηλ. τῆς προτέρας Ρωμῃοσύνης τῶν ὀρθοδόξων Λατίνων. Ἐξ οὖ καί ὁ ψευδώνυμος ὅρος τῶν Φραγκοτευτόνων καί Φραγκολατίνων, αὐτοαποκαλουμένων ὡς δῆθεν  Ρωμαιοκαθολικῶν ἤ Καθολικῶν, σκέτη ἀντιγραφή δηλ. ἐκ τῶν Ρωμῃῶν καί  Ὀρθοδόξων Καθολικῶν τῆς Ρωμανίας. Αὐτά πού σημειώνει ὁ κ. Καθηγητής εἶναι κατά βάσιν: ἕνα μεῖζον ἀντι-ἱστορικόν ψευδολόγημα, διαγραφή τῆς ἱστορικῆς μνήμης, τό ὁποῖον, σαφῶς καί ἀποδεικνύεται, βάσει τινάς ρωμαλέας ἱστορικῆς καί ἱστορικο-δογματικῆς ἀκαδημαϊκῆς μελέτης τοῦ μακαριστοῦ Ἱστορικοῦ καί Δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ὁσίου πατρός Ἰωάννου τοῦ Ρωμανίδου. 

Πῶς καί μέ ποῖον ἄλλο τρόπον νά τό ἐρμηνεύσομεν, ὅταν ὁμολογεῖ μέν μίαν ἀλήθεια, ὁ ἴδιος κύριος Καθηγητής, ὅτι δῆθεν “κοσμικοποιήθηκε”, δηλ. ἐκκοσμικεύθηκε, τό Κανονικόν Δίκαιον τῶν Φραγκολατίνων, καί τούς ἀποκαλεῖ μεν κάμποσες φορές ὡς «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία»; Ὁ ἁπλός φοιτητής, ἄνευ στιβαρῶν γνωσιολογικῶν, ἤ  καί ἄλλων πνευματικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν κριτηρίων, «ἔχαψεν» ἀπροβλημάτιστα καί ἀβασάνιστα, ὅτι τά περί τῆς μίας Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἶναι μυθεύματα, μιᾶς καί ὁ τάδε ἤ ὁ δεῖνα «ἔγκριτος» κύριος/α Καθηγητής/τρια καταγράφει καί περιγράφει «κατ΄οἰκονομίαν», δηλ. καταχρηστικῶς, περί δύο τινῶν Ἐκκλησιῶν: Μίας τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, καί μίας ἄλλης, ἐκείνης τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς (sic) Ἐκκλησίας! Ἐξάπαντος περί τῶν Λουθηροκαλβίνων, τούς ἀποκαλεῖ, ὡς Προτεσταντική κοινότητα!

Γιατί ἆράγε τέτοια ἀνισότης κατά τῶν φίλων προτεσταντῶν;

Θά πῶ κάτι πολύ σκληρόν ἐδῶ, καί ἐπιτρέψτε μου το, διότι εἶμαι πολύ ἀγανακτισμένος: Δέν εἶναι μία μεροληπτική καί ἀντιεπιστημονική στάσις  τοῦ Καθηγητοῦ; Γιατί ἆρά γε, κ. Μπούμη, νά μή εἶναι καί ὁ Προτεσταντισμός… μία ἀκόμη Ἐκκλησία; Γιατί «νερώνετε τό κρασάκι» σας μεροληπτικῶς, μόνον, ὑπέρ τῶν Φραγκολατίνων; Οἱ προτεστάντες δέν ἔχωσιν ψυχήν, καθώς καί τινά Παγκόσμια Συμβούλια πάμπολλων καί χιλιάδων ἄλλων “Ἐκκλησιῶν”; (!!!)

4ον. Ἕνα ἄλλον σημεῖον, σημεῖον παράδοξον, ἴσως καί καθόλου μή ὕποπτον, ἐκ πρῶτης ὅψεως, ἀλλά συνδεδεμένον εἰς τό ὅλον πνεῦμα καί γράμμαν τῆς πιό πάνω συνάφειας, πού εἰς τήν πορείαν τῆς ἀντιρρητικῆς σχολιογραφίας μας, πιθανόν καί νά μᾶς ἀποδειχθεῖ χρήσιμον· δηλ. προσθέτει ὁ κ. Καθηγητής, κάτι τό ἰδιαίτερον, ὅπως μεταξύ ἄλλων στήν σελ. 48, ὅτι:

“Χαρακτηριστική εἶναι καί ἡ ἐλπίδα τῶν πιστῶν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας ὅτι θά ἔλθει κάποιος Πάπας ANGELICUS, ὁ ὁποῖος θά “ξεκαθαρίσει” τό (“κοσμικοποιμένο”) Κανονικό Δίκαιον αὐτῆς ἀπό τίς ἀνθρώπινες προσμίξεις. Τότε εὔκολα θά ἐπιτευχθεῖ καί ἡ Ἕνωση μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία“.

Ἀφήνει ἆρά γε, ἕνα πρῶτον καί ἄμεσον «ἐλπιδοφόρον (προ)μήνυμα» περί τινάς «μεταφυσικῆς  Ἑνώσεως» τῶν αἱρετικῶν Φραγκοπαπικῶν, μετά τῶν Ὀρθοδόξων; Σοβαρολογεῖ; Παραθέτει τέτοια μυθολογικά πράγματα, σέ ἐπιστημονικόν καί Κανονικόν ἐγχειρίδιον; Μέ ποῖον ἀκριβῶς τρόπον, δέν μας ἐξηγεῖ ὁ κ. Καθηγητής. Καί γιατί ἆρά γε; Ἀφήνει μήπως νά ἐννοηθεῖ, ὅτι οἱ «Ρωμαιοκαθολικοί» προσδοκῶσιν, κάποιον μελλοντικόν Πάπα, ὡς Μεσσίαν τους, ἤ μήπως ἀπαττώμεθα καί κάπου ὑπερβάλλωμεν καχύποπτα; Διαλέγετε καί παίρνετε, ἤ καί ἑρμηνεύετε ἀναλόγως, τό καί μέ ἰδικήν του, ὑπογγράμμησιν μέ κεφαλαῖα γράμματα, τό λεξίδιον «ANGELICUS». 

5ον. Καί ἐπειδή ἵσως, ἡ πιό ἐπάνω καί πρώτη σοβαρή καταγγελία μας, περί τινάς «καινοφανοῦς διδασκαλίας», ἀντι-ἐπιστημονικῆς καί ἀντι-Ἐκκλησιολογικῆς αἱρέσεως, ὑπό τινός ὀρθοδόξου Κανονολόγου τῆς Ἐκκλησίας, καί δή ἀκαδημαϊκῆς διατυπώσεως καί «προτυπώσεως» τῆς Νέας Ἐκκλησιολογίας καί Μετακανονικότητας τῶν Οἰκουμενιστῶν Γραικολατίνων, περί τῆς δῆθεν διαιρεμένης καί διευρημένης Ἐκκλησίας, ἔχομε μᾶλλον τήν ὑποχρέωσιν νά σᾶς παραθέσωμεν ἀπό τήν σελ. 81., ἕνα ἀκόμη ἀποδεικτικόν στοιχεῖον, διά νά κάνετε ἔλλογους θεολογικούς συνειρμούς:

“Καί οἱ δύο ὅμως θεωρήσεις Ρωμαιοκαθολικῶν καί Προτεσταντῶν, καθῶς καί ἡ θεωρία τοῦ Sohm, εἶναι σαφῶς ἀποκλίσεις ἀπό τήν ὀρθή περί Ἐκκλησίας καί ἱερῶν Κανόνων ἀντίληψη τῆς Μίας καί ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων“.

Μία πρώτη προσωπική καί σημαίνουσα παρατήρησίς μας, ἐπί τό αὐτό, εἶναι ὅτι: μόλις ὁ κύριος Καθηγητής Παναγιώτης Μπούμης, περιγράφει καί ψέγει ἔντεχνα, μίαν σημαίνουσαν ἀπόκλισιν, κακοδοξίαν καί αἵρεσιν ἐκ τῶν Φραγκολοτανίνων καί Λουθηροκαλβίνων, μᾶλλον προσαρμόζει, καί μίαν νέα ἀδιόρατην (σέ πολλούς) πλάνη καί αἵρεσιν. Ἄν καλῶς διεκρίναμεν τό πράγμα, τότε εἶναι φοβερά καί ἐκπληκτική “ἐπιστημονική” μεθοδολογία! Εἴθε νά διαψευθῶμεν πάντως διά τήν καλή ἀνησυχία μας καί νά λάβομεν μερικές διασαφηνίσεις καί ἐπεξηγήσεις. Τέτοιαν μή ἀντικειμενικήν ἐπιστήμη καί διαβολήν τῆς ἀλήθειας τῶν ὀρθοδόξων θεολογικῶν πραγμάτων, δύναται ὁ καθείς νά τήν διδάξει καί ἄνευ τινῶν ἀκαδημαϊκῶν περγαμηνῶν. Ἡ διαβολή τῆς ἀλήθειας κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας ἑστιάζει, εἰς τό ἄτοπον λεξίδιον «τῶν πρώτων αἰώνων». Δηλαδή, στούς ἀμέσως ἐπόμενους αἱῶνες, ἀκριβῶς μετά «τῶν πρώτων αἰώνων», δέν ἔχομεν ἱστορικο-δογματολογικήν καί ἱστορικο-ἐκκλησιολογικήν ὕπαρξην καί ὑπόστασιν τῆς Μίας καί Ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας;  Ὁ κ. Καθηγητής, μία ἀκόμη  φορά, στό ταυτόσημον “ἐπιστημονικόν” μοτίβον του, φαίνεται μᾶλλον νά ἀφήνει, ἤ ὄχι, τό αἱρετίζον καί ἔμμεσον ψευδόδοξον ὑπονοούμενον, ὅτι ἡ Μία καί Ἀδιαίρετη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι τάχα μου, διαιρεμένη; Ὑπήρξε δηλ. κάποτε εἰς τό παρελθόν ἡ ἐν λόγῳ ὀρθή μέν ἀντίληψη, περί τῆς ἀδιαιρέτου καί Μίας Ἐκκλησίας, ἐνῶ σέ κάποιον ἄλλον δέ χωροχρονικό διάστημα, ἔπαψεν μᾶλλον νά ὑφίστατο, ἴσως αὐτομάτως (!) μπορεῖ καί «ἀγγελικῶς» ἤ καί μαγικῶς; (!!) Θέλω νά ἐλπίζω, πώς ὁ κ. Παναγιώτης Μπούμης, ὡς Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, «κάνει λάθη γιά νά μάθει» ἐξ αὐτῶν, ὡς λέγει καί τό περίφημον λαϊκόν ᾆσμα τοῦ μακαρίτου Παντελή Παντελίδου· καί ἐλπίζομεν ὅπως δώσει τίς (προ)ἀπαιτούμενες θεολογικές διευκρινίσεις, ἤ, καί νά διορθώσει σέ μελλοντική ἔκδοσιν, τά ἐν λόγῳ Κανονολογικά, Δογματολογικά καί Ἐκκλησιολογικά σφάλματά του.

6ον. Δέν ἐπιθυμῶ διόλου, ὡς διαδικτυακός ἱεροκῆρυξ καί ἱεροσπουδαστής τῆς Χαρισματικῆς καί ἐπιστημονικῆς Θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας, νά ἀσκήσω καθολοκληρίαν τινά, σχολαστικήν ἀποφατικήν βιβλιοκρισίαν, στό ἀξιόλογον μέν ἀκαδημαϊκόν σύγγραμμα τοῦ σημαντικοῦ Καθηγητοῦ, ἀλλά προβληματίζομαι μιᾶς καί τῷ ὄντι εἶναι «ἡ ψυχή μου μαδημένη σέ μιά χοῦφτα δάκρυα (Παντελίδη+)» διά τά σωρηδόν Ἐκκλησιολογικά καί Κανονολογικά σφάλματα τοῦ ἀξιότιμου Καθηγητοῦ, καί ἐπιθυμῶ νά τά εἰπῶ καί τά καταγγείλω δημόσια, εἰς τήν Πατερική Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία καθῶς καί τήν ἀκαδημαϊκή Κοινότητα τῶν ἁπανταχοῦ Θεολογικῶν Σχολῶν, διά τοῦ παροντικοῦ ἀντιρρητικοῦ φτωχοῦ καί κριτικοῦ κειμένου μας, προτοῦ νά εἶναι πλέον ἀργά, διά τίς (μεθ)ἐπόμενες μελλοντικές γεννεές, τῶν ὅποιων Κανονολόγων καί ἀποφοίτων Θεολόγων ἤ μελλοντικῶν Κληρικῶν καί Μοναχῶν.

 Δυστυχῶς τό ἑπόμενον σημεῖον πού θά σᾶς παραθέσω, εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνον καί ἀποδεικνύει πάρα πολλά πράγματα, μιᾶς καί σχετικοποιεῖ Μεταπατερικῶς, καί ἄρα συνεπῶς Νεοβαρλααμικῶς, τά ὅρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας· σημειώνει στήν σελ. 88, ἐπί λέξει, ὁ κ. Μπούμης: 

“Θά μπορούσαμε νά προσθέσουμε ὅτι καί τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἄγνωστα καί ἀσαφή, γιατί, ἐφ ὅσον δέν ἔχουμε σαφή ὁρισμό τῆς Ἐκκλησίας, δέν ἔχουμε καί περιορισμό αὐτῆς”!

Ἔδῶ ἀκριβῶς, ἔχουμεν τόν ἔμπονο λογισμόν: ὅτι εἶναι ἕνα ἀκόμη μείζον ἀποδεικτικόν στοιχεῖον, τῆς ψευδόδοξης θεωρίας, περί τῆς Διευρημένης Ἐκκλησίας , δηλ. τῆς νεο-ἐκκλησιολογίας τῶν Νεορθοδόξων. Γιά λόγους γλωσσολογικούς καί λεξικολογικούς, δηλ. φιλολογικούς, καί ὄχι διά ἐκκλησιολογικούς καί θεολογικούς λόγους, ἐκφράζει μίαν ἐσφαλμένη ἄποψιν: ὅτι τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι δῆθεν ἄγνωστα καί ἀσαφή! Ὤ τῆς ἀτοπίας! Ὤ τῆς θρασείας χειρός!! Ὤ τῆς τολμηρᾶς γνώμης!!! Σάν νά ἐπιχειρεῖται τινά ἀνατροπή θολερά ἐξ ἀκαδημαϊκῶν τινῶν, κατά τοῦ Ὀρθοδόξου καί Χαριτώβρυτου Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας;  Μέ ὅλον τόν ἀκαδημαϊκόν σεβασμόν, κ. Καθηγητά, ἀλλά τά μόνα ἄγνωστα καί ἀσαφή εἶναι τά ληρήμματα, τά φληναφήματα καθώς καί τά ψευδόδοξα φαντασιολογήματά σας. Ἀσχέτως κι΄ἄν περίτεχνα, σε ὁλόκληρον τήν συνάφεια τοῦ κειμένου, προβληματίζεστε θεολογικά καί ἐκφράζετε μερικές ἄλλες σημαντικές ἀλήθειες. Τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας δυνάμεθα εὐκόλως νά εἴπωμεν, ὅτι δέν εἶναι διόλου ἀσαφή καί ἄγνωστα, μιᾶς καί ἔχωσιν προκαθορισθεῖ τελεσίδικα τά ὅρια, ἐξάπαντος μέ Δογματολογικο-κανονικούς Ὅρους, μετά τῶν  Θεοπνεύστων Γραφῶν, τῶν Ἀλαθήτων Ἱερῶν Κανόνων, τῶν Θεοπνεύστων 9 κ.ἄ. Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων, διά τῆς ἀπλανῆς Συμφωνίας τῶν Θεηγόρων Προφητῶν, Ἀποστόλων καί Πατέρων.

Ὁ Μέγας Δογματολόγος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός ἀπορεῖ καί ἀναρωτιέται σαφῶς, ἐκ τῆς Ἀοράτου καί Οὐράνιας Βασιλείας: Διά τίνα λόγον κύριε καί ἀδελφέ Παναγιώτη, ἄνθρωπος Καθηγητής τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας, «παραχαράττειν τό τῆς ἀληθείας Μυστήριον; Διατί μεταβάλεις ἑαυτόν τῆς βεβήλου γνώσεως ἐραστήν; Διά τίνα λόγον νέαν κενοτομοῦντες ἐτεκτονήσαντο πίστην», ἔστω καί ἐξ ἐπιστημονικῆς θεολογίας; (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Περί Αἱρέσεων, ΕΠΕ, 2ος Τόμος)

7ον. Ἔνα τελευταίον σημεῖον τραγῳδία, ὡς τό κατά Παντελίδην χαρμολυπητερόν στιχάκιν: «τῆς καρδιᾶς μου τό γραμμένον βάσανον μου πληγωμένον» τό ὁποῖον βάσανον μας, μᾶλλον σέ ἠχηράν καί ἄμεσον συνάρτησιν, μέ ὅλα τά ἄλλα πιό πάνω ἀποδεικτικά καί ἀντιρρητικά στοιχεία πού σᾶς διαδίδωμεν, εἶναι ἐτοῦτο (σελ. 177-178):

” Γιά νά εἶναι Οἰκουμενική καί ἐπομένος ἀλάθητη (μία Σύνοδος), πρέπει νά ἔχει δύο ἰδιότητες: α)Καθολικότητα κατά βάθος ἤ καθέτως ἤ “ἐν χρόνῳ”, καί β) Καθολικότητα κατά πλάτος ἤ ὁριζοντίως ἤ “ἐν τόπῳ”. Ἡ πρώτη σημαίνει ὅτι πρέπει νά ἐκπροσωπεῖ ὅλους τούς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν καί ἔδρασαν κατά τούς προηγούμενους αἰῶνες μέσα στήν Ἐκκλησία, καί νά τούς ἐκπροσωπεῖ, ὅπως αὐτοί ἔχουν ἐκφρασθεῖ  στίς ἀποφάσεις τῶν προγενεστέρων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. (…) Ἀλλά πρέπει ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος νά ἀναγνωρισθεῖ ὡς Οἰκουμενική καί ἀπό τό πλήρωμα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας. (…) Ἐρώτημα: Σέ μία Οἰκουμενική Σύνοδο θά καλέσουμε τούς Ρωμαιοκαθολικούς ἤ ὄχι; Ἀπάντηση: Μποροῦμε νά τούς καλέσουμε ἄφοβα, ἔστω κι ἄν ἔχουν τήν πλειοψηφία τῶν μελῶν τῆς Συνόδου. Δέν μᾶς πειράζει τό πλῆθος τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν ἐπισκόπων, γιατί σέ μία Οἰκουμενική Σύνοδο, ὅπως εἴδαμε, ἀπαραίτητος ὅρος εἶναι καί ἡ καθολικότητα κατά βάθος. Ἐάν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί δεχθοῦν τήν κατά βάθος ἤ ἐν χρόνῳ καθολικότητα, δηλαδή τίς ἑπτά Οἰκουμενικές Συνόδους, τότε θά λέγαμε ὅτι, αὐτομάτως καί θαυμαστῶς, ἐπιτυγχάνεται ἡ ἕνωση. Καί τοῦτο, γιατί π.χ. τό Filioque καί τό παπικό ἀλάθητο καί πρωτεῖο δέν συμφωνοῦν μέ τήν καθολικότητα κατά βάθος καί ἄρα θά τά ἀπορρίψουν”.

Εἶναι ἄκρως προβληματική ἡ ὅλη “Κανονολογική” καί “Θεολογική” συλλογιστική τοῦ ἀξιότιμου κυρίου Καθηγητοῦ, διότι: α΄. Τά ὑποθετικά καί  τά φαντασιόπληκτα, μελλοντικά σενάρια, δέν εἶναι ἐπιστήμη ἤ ἔστω ἐπιστημολογία, ἀλλα ἀκατέσχετη καί ἀναπόδεικτη φλυαρία, μή πῶ βλακεία καί ἐπιστημολογία τοῦ δρόμου. β΄. Σύμφωνα μέ τήν «κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ» Καθολικότητα, κ. Καθηγητά, δέν περιλαμβάνει  εἰς τούς κόλπους της τήν ἄτοπον καί ἄσοφον σοφιστείαν σας, ἀπό τήν περίοδον τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ 787 μ.Χ. καί πρός τά πίσω, δηλ. πρός τά Ἀποστολικά χρόνια, ἀλλά ὅμως, ἀπό τά χρόνια τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τά  Ἀποστολικά χρόνια τῆς Καινῆς Διαθήκης, καί ὅλα τά μετέπειτα χρόνια τῆς Χάριτος ἀπό τούς Ἀποστολικούς Πατέρες, τούς Ἁγίους Πατέρες τῶν 9 Οἰκουμενικῶν (καί ὄχι! 7) Συνόδων, τῶν τόσων ἄλλων ἁγίων Τοπικῶν κ.ο.κ. ἄχρι τῆς σήμερον, περιλαμβανομένων καί τῶν τελευταίων ἀγιοκαταταχθέντων σύγχρονων Ἁγίων Γερόντων. γ΄. Μάλλον τό ἀντίθετον συμβαίνει, εἰδικά εἰς τήν τελευταία πρότασιν σας: Ἡ διαχρονική Καθολικότητα «κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ» τῶν Ὀρθοδόξων καί δή μετά τοῦ 787 μ.Χ., συμφωνεῖ, ἐνῶ δέν (sic) ἔχει ἀπορίψει, τελεσίδικα, διά τινῶν Θεοπνεύστων Οἰκουμενικῶν καί Ἀλάθητων Τοπικῶν Συνόδων (π.χ. τῆς 8ης τοῦ Μεγάλου Φωτίου καί τῆς 9ης τοῦ Γρηγορίου Παλαμᾶ) τά σωρηδόν αἱρετικά δόγματα τῶν Φραγκολατίνων (“Ρωμαιοκαθολικῶν”) καί Προτεσταντῶν (Λουθηροκαλβίνων); δ΄. Πῶς , διά ποῖον λόγον καί γιατί ἀποκρύβετε τέτοιες βασικές καί στιβαρές πληροφορίες κύριε Καθηγητά; ε΄. Διαγράφετε καί ἀποσιωπεῖτε de facto τήν «κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ» ὁλάκερην Ἐκκλησιαστική Ἱστορία 1200 ἐτῶν, ἵνα ἐνωθεῖτε «αὐτομάτως καί θαυμαστῶς» μέ τόν Ἀντίχριστο Πάπα τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης; Γιατί καί διά ποῖον ὑπέρτατον λόγον; στ΄. Δέν ἔχωμεν ὅμως ἀντιληφθεῖ, καλῶς, τί  ἀκριβῶς ὑπονοεῖτε, μέ τούς ἐπί λέξει: «θαυμαστούς αὐτοματισμούς»;! ζ΄. Μήπως ἐννοείτε ὅτι «ἡ ἔνωσις» θά γίνει μέ ταχυδακτυλουργικά, ἀλχημιστικά, ἤ κ.ἄ. μαγικά κόλπα; η΄. Ἡ ἀπόλυτη σιγουριά σας καί ὁ ἀνόητος Λατινόφρων εὐσεβοποθισμός σας, ἆραγε, εἶναι μία παρωχημένη καί μεσσαινωνική, ἐξάπαντος ἐπικίνδυνη ἀφέλεια, στό ὅτι  πρόκειται δῆθεν, οἱ Αἱρετικοί Παπικοί, νά ἀπορίψωσιν τά πολυ-αἱρετικά τους δόγματα;! θ΄. Ἀπό ποῦ ἐκπηγάζει, ἐτούτη ἡ ἐπιστημονική καί βαθύτατη “διορατικότητα”; ι΄. Ὑπό ποιοῦ πνεύματος ὁμιλεῖτε καί γράφετε κῦρ καθηγητά; ια΄. Ἆραγε ὑπό τινός Ἀκτιστο-ἀγαθοῦ Πνεύματος, ἤ μήπως ἐκ τινός κτιστο-ἀκαθάρτου πνεύματος; ιβ΄. Ὅλοι οἱ προαπελθόντες καί κεκοιμημένοι ἀδελφοί καί πατέρες μας, συμφωνῶσιν ἆραγε, ἵνα ἐνεργηθεῖ, τινά πρόσκλησις διά «ἑτεροδόξων παρατηρητῶν» εἰς Συνόδους τῶν Ὀρθοδόξων, ἤ, μήπως ἀναγνωρίζωσιν, τινά ἱερωσύνη εἰς τούς ψευδοεπισκόπους Φρακολατίνους; ιγ΄. Σέ ποίαν «κατά βάθος καί ἔν χρόνῳ» ἱστορικο-κανονικήν περίπτωσιν Καθολικότητας, ἔχωμεν, ΕΝΑ τέτοιον καί ἀνάλογον προηγούμενον σέ ὀρθόδοξες Οἰκουμενικές Συνόδους, δηλ. νά ὑφίστανται οἱ αἱρετικοί, ὡς παρατηρητές; ιδ΄. Γιατί νά μή μᾶς πειράζει, εἴτε τό πλῆθος, εἴτε ἔστω καί οἱ ἐλάχιστοι ἑτερόδοξοι παρατηρητές, στά τῆς Συνόδου τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ὑπό τῶν ἄγρυπνο βλέμα τῶν αἱρετικῶν παρασυναγωγῶν τοῦ Παπισμοῦ, Λουθηροκαλβινισμοῦ, Μονοφυσιτισμοῦ κ.ο.κ.; ιε΄. Εἶναι ἆρά γε, ποσοτικόν ἤ ποιοτικόν, τό Συνοδικόν ζήτημα; ιστ΄. Ὑφίσταντο ἤ ὄχι, κ. Καθηγητά, σωρηδόν ἔλλογες καί θεολογικές ἀντιφάσεις, ἀντινομίες καί ἀντιφάσεις εἰς τό ἀκαδημαϊκόν πόνημά σας; ιζ΄. Ἔχετε μᾶλλον, τήν ἐσφαλμένη  ἰδέα, ὅτι τά γράφετε διά ἀνόητους φοιτητές; Εἴστε γελασμένος, ἐάν ὄντως, ἔτσι νομίζετε.

Ἐν κατακλείδι, μήπως τό ἐν λόγῳ ἀκαδημαϊκόν ἐγχειρίδιον Κανονικόν Δίκαιον, θά πρέπει νά φέρει, ἕναν νέον καί ἀκαταμάχητον τίτλον εἰς τήν Ἐπιστήμη τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ (sic) Δικαίου, ὅπως λ.χ.: «Κανονικόν ἄδικον», «Ἀντικανονικόν ὀλίσθημα», «Μετακανονικόν Δίκαιον», «Νεοβαρλααμικόν Δίκαιον», «Οἰκουμενιστικόν Δίκαιον», «Συγκρητιστικόν Δίκαιον», «Ψευδόδοξον Δίκαιον», «Μεταπατερικόν Δίκαιον», «Νεοχριστιανιακόν Δίκαιον», “Προβληματικόν Δίκαιον” κ.λπ.;

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923)


 


(ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ  ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ  ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ-ΛΟΥΘΗΡΟΚΑΛΒΙΝΟΥΣ) 


Ἔχουμεν πληροφορηθεῖ πρό ἡμερῶν, ὑπό τινός σεβαστοῦ μας προσώπου, ὅτι μία συγκεκριμένη μελέτη-βιβλιοκρισία μας, περί τῶν  Πρακτικῶν τινός σημαντικοῦ “Πανορθόδοξου Συνεδρίου” (1923), πού ἐδημοσιεύθην κατά τό παρελθόν εἰς τό προσωπικόν μας ἡμερολογιο-ἱστολόγιον, ἡ Συντακτική ἐπιτροπή τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἐφημερῖδος τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου, ἐδημοσίευσεν αὐτήν-καί τήν εὐχαριστοῦμεν- ὡς πρῶτον μέρος, εἰς τόν Ἀριθμόν Φύλλου 2106 (δεῖτε ΕΔΩ ) μέ ἡμερομηνίαν 26ην Φεβρουαρίου 2016, καί σέ δεύτερον μέ τελευταῖον μέρος στόν Ἀριθμόν Φύλλου 2111 (δεῖτε ΕΔΩ) κατά τήν 1ην Ἀπριλίου 2016, μέ ἀμφότερον καί εἰδικόν τίτλον:

Κριτική τῶν Πρακτικῶν τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου (1923) καί ἡ Μεγ. Σύνοδος (2016). [1]


Ἐξ΄ αἰτίας τοῦ ὅ,τι βάσει τινῶν πολλῶν καί διάφορων προσωπικῶν πληροφοριῶν μας ὑφίστατο τινά ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον ἀπό πολλούς  ἐν Χριστῷ ἀδελφούς/ές μητέρες καί πατέρες διά τό ἐν λόγῳ ζήτημαν τοῦ Μεταξάκη· ἀπεφασίσαμεν λοιπόν, ὅπως ἀσκήσωμεν τινά ἐπιπρόσθετον προσθήκην καί προέκτασιν εἰς τήν ἐλλειματικήν καί ἀρχικήν  βιβλιοκρισίαν μας περί τῶν Μεταξάκειων πρακτικῶν τοῦ ἐν λόγῳ Συνεδρίου·  τό ὁποῖον, καθῶς προαναφέραμεν, ἐπί σκοποῦ αὐτο-ἀνεκηρύχθην τότε ὡς δῆθεν “Πανορθόδοξον Συνέδριον” ἐνῶ κατουσίαν καί σύμφωνα μέ τίς βιογραφικές-ἱστολογικές καί διαδικτυακές πηγές ὑπό τοῦ  πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως: 

Ὁ Μελέτιος Δ΄ συνεκάλεσεν τό ἐν τῇ πόλει ἡμῶν συνελθόν συνέδριον, 10 Μαΐου-8 Ἰουνίου 1923… παρ΄ ὅλον ὅτι δέν ἀντιπροσωπεύοντο ἅπασαι αἱ ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι ἐκάλεσεν ἑαυτό “Πανορθόδοξον Συνέδριον”. (…) Ἐλήφθησαν ἀποφάσεις περί διορθώσεως τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου… κ.ἄ., τό σπουδαιότερον δέἐδόθη ἡ ἀφορμή διά τήν ἀνάπτυξιν τῆς ἰδέας τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου”.


Μεταξύ ὅμως τῶν ἄλλων σημαντικῶν βιογραφικῶν πληροφοριῶν ἐκ τῆς ἐπισήμου διαδικτυακῆς πύλης τοῦ πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως παρατείθεται σύν τοῖς ἄλλοις καί τό μέγαν καί τραγικόν ὁλίσθημα τῆς Συγκρητιστικῆς καί ἀντι-Κανονικῆς ἀποφάσεως τοῦ τότε πατριάρχου Μεταξάκη: 

Σημαντική ὑπήρξεν ἡ ἐπί Μελετίου Δ΄ ληφθεῖσα ὑπό τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριαρχείου ἀπόφασις περί τῆςἀναγνωρίσεως τοῦ κύρους τῶν ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν (Ἰούλιος 1922)”…! [2]


Οἱ σχεδόν πρό 100 χρόνων περίεργες πατριαρχικές ἐνέργειες τοῦ 1923, ἔχωσιν ἄμεσον τινά σύνδεσιν καί σχέσιν, μέ τήν μέλλουσα “Πανορθόδοξην Σύνοδον” τοῦ 2016 εἰς τήν Κρήτην· μιᾶς καί τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν Συνέδριον τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, σύμφωνα μέ τίς πιό πάνω Φαναριώτικες πηγές, ἦτο αὐτό τό «Πανορθόδοξον Συνέδριον» πού ἐμπνεύστηκεν τήν Νεωτεριστικήν ἰδέα τῆς συγκλήσεως τινάς «Πανορθόδοξης Συνόδου» διά τό 1925 μ.Χ. εἰς ἑορταστικόν μνημόσυνον τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού ἐγέγονεν τό 325 μ.Χ. (!). Διότι, μᾶλλον πρόκειται, περί ἐκκοσμικευμένης καί Ληστρικῆς ἰδέας, ἀντί-ὀρθοδόξου καί ἀντι-παραδοσιακῆς πρακτικῆς, ἤ καί ἰδεοληψίας, ἡ ἐπίπλαστηἀνάγκη μίας μελλοντικῆς συγκλήσεως τινάς δῆθεν «Πανορθοδόξου» Συνόδου [καί ἄνευ ὀρθοδόξων] διά ἀπώτερον στόχον καί σκοπόν, σαφῶς, ἵνα συγκαλλείψωσιν τίς πολυποίκιλες ἀντιπαραδοσιακές, ἀντικανονικές καί σχισματικοαιρετικές ἀνορθόδοξες ἐνέργειές των· ὅπως λ.χ. διά τήν Ἡμερολογιακήν ἀπορρύθμιση πού ἐπεβλήθῃβιαίως εἰς τό Χριστώνυμον πλήρωμα ἐπί τῆς ἄνομης καί ἀντικανονικῆς πατριαρχίας (κατ΄ἀκρίβειαν, μοιχεπιβασίας αὐτοῦ, διά τοῦ Βενιζελισμοῦ, τοῦ Μασσωνισμοῦ καί τοῦ Λουθηροκαλβινισμοῦ) τοῦ κεκοιμημένου πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη· καί διά τινῶν ἄλλων λογιῶν παράνομων  Συγκρητιστικῶν θεσμοθετημάτων ἐπί τινῶν συγκεκριμένων κακόδοξων ἐνεργειῶν, ἐπί τάς Διαχριστιανικάς καί Διαθρησκειακάς σχέσεις.

Στόν πρόλογον (σελ.4) τῶν ἐν λόγῳ Πρακτικῶν (1923) τοῦ πατριαρχείου Κων/Πόλεως, ὁ μακαριστός θεολόγος Διονύσιος Μπατιστάτος (ὁ καὶ δημοσιεύσας αὐτά) , ἀναφέρει καὶ ἕνα ἄλλο μείζονα ἀντι-Κανονικόν ὁλίσθημα τοῦ ἔκπτωτου [καί καθαιρεμένου] ἀπό τήν Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, τό ὁποῖον ἔλαβεν χῶρα εἰς τήν Ἀμερικήν, ὑπό τοῦ Μεταξάκη: 

Τό 1921 ἀπομακρύνεται τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ θρόνουἈθηνῶν καί μεταβαίνει εἰς τήν Ἀμερικήν. Κατά πληροφορίαν τοῦ εἰς Οὐάσιγκτων Ἕλληνος Πρεσβευτοῦ πρός τόν Γενικόν Διοικητήν Θεσσαλονίκης, ὁ Μελέτιος Μεταξάκης εὐρισκόμενος εἰς Ἀμερικήν (…) ἔλαβεν μέρος εἰς Λειτουργίαν Ἀγγλικανῶν, “εἰς Ἀγγλικανικόν Ναόν, συμπροσευχηθείς γονυκλινής πρό τῆς Ἁγίας Τράπεζας”. Τόν Νοέμβριον τοῦ 1921 μέ τήν ἀπροσχημάτιστον παρέμβασιν ἰσχυρᾶς Πολιτικῆς Παρατάξεως (Βενιζελικῶν), μέ τήν ἀνεπίτρεπτονἀνάμιξιν τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας, καί ὑπό δραματικάς συνθήκας Ἐθνικοῦ Διχασμοῦ “ἐκλέγεται”, δι΄ ἀσήμαντων ψήφων, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.[3]


Διά ὅλα τά πιό ἐπάνω Συγκρητιστικά καί ἀντικανονικά πραχθέντα, ἐνεργηθέντα, ἀποφασισθέντα καί ἀναγνωρισθέντα, ὑπό τοῦ καθαιρεμένου πρώην Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί μετέπειτα (!!) παρανόμου οἱκουμενικοῦ πατριάρχου Μεταξάκη συμμαρτυρεῖ καί ἡ σύγχρονη Ἐκκλησιαστική Ἱστορία:

Ἡ ὑπό τοῦ πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Μελετίου τοῦ Δ΄ (1922) ὁρισθεῖσα ἐπιτροπή ὑπό τήν προεδρία τοῦ διακεκριμένου λογίου μητροπολίτου Νικαίας Βασιλείου Γεωργιάδου (μετά ταῦτα πατριάρχου Κων]Πόλεως), ἵνα ἀποφανθῆ ἐπί τοῦ ζητήματος, ἐδέχθητό κῦρος τῶν ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν. Ἐπί τῆ βάσει τῆς γνωμοδοτήσεως ταύτης ἡ Ἐκκλησία τῆς Κων]Πόλεωςἀνεγνώρισε τάς ἀγγλικανικάς χειροτονίας (1922), τό αὐτό ἔπραξεν ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων ἐπί πατριάρχου Δαμιανοῦ (1923), ἡ τῆς Κύπρου ἐπί τοῦ ἀρχιεπισκόπου Κυρίλλου (1923) καί ἡ τῆς Ἀλεξανδρείας ἐπί πατριάρχου Μελετίου (ὄντος τοῦ πρώην Κων]Πόλεως Μελετίου [Μεταξάκη] τοῦ Δ΄, 1930). Ὁ αὐτός πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης ἔδειξε τάσεις ἀναγνωρίσεως καί τῆς μυστηριακῆς ἐπικοινωνίας μετά τῆς ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας. [4]


Εἶναι δηλαδή πέραν πάσης ἀμφιβολίας ἐξ ἱστορικῶν σημαίνουσων ἀποδείξεων: ὅτι ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ἦτο τῶ ὄντι «Ἀγγλο-Ἀμερικανόφιλος», δηλ. ἀμερικανοκίνητος καί ἄκρως λουθηροκαλβινοκίνητος, ἀλλ΄ ὅμως, καί σημαίνον μέσον-ἀνδρείκελον, διά τῆς ἄμεσης ἀλώσεως ἐκ τῶν ἔσω τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Οἱ Μεγάλες Δυνάμεις τῆς ἐποχῆς, ἐγνώριζαν καί γνωρίζωσιν ἄριστα πῶς νά χειραγωγῶσιν, μεθοδικά, τέτοιες δυναμικές προσωπικότητες ὅπως λ.χ. τόν πολιτικό ἐκ Κρήτης Βενιζέλο καί τόν Κρητικό πατριάρχη Μεταξάκη. Ὅπερ καί ἐγέγονεν  «ἐνδορθοδόξα» ἡ ἄλωσις! Καί ὅλα αὐτά νά φαντασθῶμεν, ὅτι ἐπισυνέβησαν μόλις πρό 100 ἐτῶν! Φανταστεῖτε ὅμως, τήν σήμερον, μετά παρέλευσιν τόσων πολλῶν ἑτῶν, πόσον βαθιᾶ ἐπροχώρησεν ὁ ἐπάρατος Διαχριστιανιακός καί “ἐνδορθόδοξος” Συγκρητισμός καί ἡ θλιβερά ὑποδούλωσις τῶν «Ὀρθοδόξων» Φαναριωτῶν,ὀρκισμένων ἀπογόνων καί διαδόχων τοῦ Μεταξάκη, εἰς τάς ἐπιταγάς καί διατάξεις τῆς δῆθεν Φαναριώτικης «γραμμῆς», τουτέστιν δηλ. ἐξάπαντος τῆς γραμμῆς τῶν συνετέρων τους Λουθηροκαλβίνων τῆς Pax Americanas …! Ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας πού κάμποσοι ἀφελεῖς τόν  θεωροῦσιν, ἤ καί τόν προβάλωσιν, ὡς τόν “μέγα προφήτη” τοῦ αἰώνα μας, ἦτον ἱεροδιάκονος καί ἄριστον μαθητοῦδιν τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, ὅταν  ὁ δεύτερος ἦτο Μητροπολίτης (=Ἀρχιεπίσκοπος) Ἀθηνῶν. 

Ἄν ὑφισταντο τήν σήμερον στό Φανάριον  τῷ ὄντι ὀρθόδοξοι Προκαθήμενοι, ἀκριβῶς καί μετά τῆς ἐποχῆς τοῦ Μεταξάκη, θά ἔπρεπεν αὐτός ὁ συγκεκριμένος ἐκκλησιαστικός ἄνδρας, νά (ἐπανα)καθαιρεθεῖ, νά ἀφορισθεῖ καθῶς καί νά ἀναθεματισθεῖ, ἔστω καί μετά θάνατόν του, ὅπως ἐπιτάσσει ἱεροκανονικῶς καί συνοδικῶς, ἡ Πατερική καί ἱερά Παράδοσις τῶν Ὀρθοδόξων, κατά τῶν ἀναξίων καί αἱρετικῶν Κληρικῶν πού διηκόνησαν κακῶς,πλανερῶς καί δολίως τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Καί ὅχι σαφῶς νά τόν ἐγκωμιάζωσιν, πολλοί καί διάφοροι ἀνόητοι, ἀνιστόρητοι, κακόδοξοι,  καί ἐξάπαντος πλανεμένοι ὑψηλόβαθμοι καί χαμηλόβαθμοι Νεορθόδοξοι Κληρικοί καί Λαϊκοί θεολόγοι, εἴτε ἐκ τῆς νήσου Κύπρου,  εἴτε ἐκ τῆς Κων]Πόλεως, εἴτε ἐκ τῆς Κρήτης, εἴτε καί ἐκ τῆς Ἀφρικῆς εἴτε κ.ἄ. εἰς τό σύμπαν ὥς τόν δῆθεν… «13ον Ἀπόστολον» (!) τῆς Ἐκκλησίας! 

Ἡ ἱερά μητρόπολις τοῦ Κιτίου εἰς τόν ἐπίσημον ἱστοχῶρον της, δυστυχῶς, πέραν τοῦ ὅτι διοργανώνει ἐκκλησιαστικές ἡμερῖδες καί μητροπολιτικά συμπόσια, περί καί ὑπέρ τοῦ Ἀρχισυγκρητιστοῦ Μεταξάκη, ἔχει ἀφιερώσει καί τινά εἰδικήν ἀνάρτησιν-δημοσίευσιν περί τινάς βιβλιοπαρουσίασις τοῦ τομιδίου: «Οἱ Πράξεις τοῦ 13ου Ἀποστόλου» Μελέτιου Μεταξάκη!!! Πολύ μᾶς ἔχει στεναχωρήσει καί κατασκανδαλίσει ἐτοῦτη ἡ παράδοξη καί ἀντιευαγγελική ἐνέργεια τῆς ἱερᾶς μητροπόλεως Κιτίου. Ἐνῷ,  ἡ ἱερᾶ μητρόπολις Λεμεσοῦ τῶν Νεοβατοπαιδινῶν πατέρων μας, συνεχίζει μέχρι τήν σήμερον,ἀκάθεκτη, νά μᾶς προβάλλει ἀδιάκριτα, τόν βίον καί τήν πολιτεία τοῦ Μεταξάκη, μέσα ἀπό τό ἐπίσημον περιοδικόν [5] τῆς ἱ. μητροπόλεως. Ἆράγε εἰς  τό πρῶτον εἰδικά  σημεῖον, περί τοῦ «13ου Ἀποστόλου» (sic) μήπως ἔχωμε μία μεγίστη αἱρετική πλάνη, μείζονακακοδοξία καί ἄπειρη βλασφημεία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Ψάξαμεν ὅμως γιά νά βροῦμεν τό ἐν λόγῳ βιβλίον διά νά τό γνωρίσομεν καί ἐμεῖς οἱ βιβλιόφιλοι ἐρευνητές, τίς ἐστίν οὕτως ὁ «Νεοφανής Ἅγιος» καί ὁ “13ος Ἀπόστολος” τῶν Κιτιέων (=Λαρνακέων) καί μᾶς πληροφορήσασιν: ὅτι πρόκειται περί«ἰδιωτικῆς ἐκδόσεως»… (!) καί προβληματιζόμεθα: μήπως εἶναι ἆρά γε τινά ἰδιωτική ἔκδοσις καί στεῖρα προπαγάνδα ὑπό τινῶν ἄκρως ἰδιωτῶν-σεκταριστῶν Μασσώνων; Μᾶλλον τά περί τῶν οἱκουμενιστικῶν καί μείζονα ἀντικανονικῶν ἐκκλησιαστικῶν πράξεων τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, φαίνεται, ὅτι δέν εἶναι καί τόσον (ἐπ)ἄξια, διά νά κοινοποιηθῶσιν ἄπλετα, εἰς τό φῶς τῆς δημοσιότητας, καί δή εἰς τόν Λαόν τοῦ Θεοῦ, διότι μᾶλλον, ἦτο «ἰδιώτης» πατριάρχης, ἤ καί «ἰδιωτικός Ἀπόστολος» ἤ καί ὑπάλληλος, μᾶλλον καλύτερα «ἐκκλησιαστικός πράκτορας» τῶν Μασσώνων καί τῶν Λουθηροκαλβίνων συνεργατῶν του.

Φυσικά καί ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου: γιά νά ἀποκτήσει “13ον Ἀπόστολον” ἡ Μασσωνική Στοά, ἐξάπαντος θά πρέπει  νά ἀναγνωρίσει τόν Ἰησοῦν Χριστόν, ὡς τόν μόνον καί ἀληθινόν Θεάνθρωπόν της, καί  σαφῶς νά ἀποταχθεῖ καί νά ἐμπτύσσει τόνΜέγα Ἀρχιτέκτονα τοῦ Σύμπαντος (ΜΑΤΣ), δηλ. τόν θεό της τόν Σατανᾶ Ἑωσφόρον…! Καθῶς καί νά τιμᾶ καί νά σεβασθεῖ ἀπόλυτα, τήν ὀρθόδοξη θεοπνευστία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς ἱερᾶς Παράδοσις, ἀλλά καί τούς 12 -σύν τόν Ἀπόστολον τῶν Ἐθνῶν- τόν τῷ ὄντι 13ον Ἀπόστολον καί μέγα  Ἅγιον Παῦλον, καί ἔπειτα ἄν θέλωσιν“βαπτίζωσιν” ὡς 14ον Ἀπόστολον ὅποιον ἄλλον ἐκκλησιαστικόν ἄνδρα ἐπιθυμεῖ ἡ καρδούλα τους. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διαθέτει13ον Ἀπόστολον καί ὡς ἐκ τούτου δέν ἀνέχεται, τινές φαιδρότητες ἐκ τοῦ πονηροῦ καί δή ἐκ τῶν ὑπονόμων σατανικῶν Στοῶν.

Κάντε τώρα ἀγαπητοί μου ἀναγνώστες,  τούς ἀνάλογους ἱστορικούς συσχετισμοῦς καί τίς ἔλλογες συνειρμικές σκέψεις, διά τήν ἄκρως βεβιασμένη καὶ πρό τῶν θυρῶν, τήν ἐκ προμελέτης καί προσχεδιασθῆσα “Πανορθόδοξη Σύνοδον” τοῦ 2016, μέσα εἰς  τό ἀνάλογον  ἱστορικόν πλαίσιον (1918-2016) καί  μέ ἀρχέτυπον τῆς μέλλουσας Συνόδου, εἰς τάς ὅσας Συγκρητιστικάς καίΣχισματικοαιρετικάς Ἀρχάς, Προσυνοδικάς Διασκέψεις, μεθόδους καί ἀντι-Κανονικάς ἐνεργείας τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη κ.ἄ. διαδόχων του, καί βγάλτε τά ἰδικά σας συμπεράσματα. Ὁ ἀπόλυτα ἀδιόρατος ρυθμιστής τοῦ παιγνιδιοῦ, ἰδίως στά περί “τῆς τῶν πάντων ἐνώσεως” τῶν λεγάμενων «Ἐκκλησιῶν», εἰς τήν μέλλουσαν Ληστρικήν (“Πανορθόδοξον”) Σύνοδον τῆς Κρήτης, δέν εἶναι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἀλλά εἶναι, ἐξάπαντος οἱ Λουθηροκαλβίνοι-Ἀγγλοαμερικανοί Σιωνιστές πού χρησιμοποιῶσι τό πατριαρχεῖον τῆς Κων/Πόλεως ὡς γεωπολιτικόν ἐργαλείον. Ἡ σύγχρονη ἀλλά καί ἡ παλαιά ἱστορία, μαζί μέ τίς ἔγκυρες ἱστορικές πηγές της, αὐτό μᾶς ἀποδεικνύωσιν διαχρονικά· ἄν καί τά πιό πάνω σημαίνοντα στοιχεία, εἶναι ἄκρως ἀποκαλυπτικά, διά τόν δόλιο ῥόλον τῶν “ἀοράτων” Ἀγγλικανῶν, δέν ὑφίστατο ἰδιαίτερος λόγος διά ἐπιπρόσθετων τινῶν ἄλλων ἀποδείξεων, νά μᾶς ἐπιτρέψετε ὅμως, νά συνεχίσομε τήν ἐξέλιξη τοῦ δοκιμίου μας διά ὅσους ἀκόμη ἔχωσι τινές ἀμφιβολίες. 

Ὡστόσον πρέπει νά γίνει σαφές, ὅτι οἱ ὀρατοί παίκτες-πιόνια τῆς διαχρονικῆς περιρέουσας ἀτμόσφαιρας, ὅπως πάντα, εἶναι οἱ “ὀρθόδοξοι-φιλενωτικοί”, δηλ. οἱ Γραικολατίνοι τοῦ Φαναρίου, καθῶς καί ὁ advocatus Diaboli  πάπας τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης ὁ καί νῦν πολυδιαφημιζόμενος ὡς ὁ κατ΄ ἐξοχήν Διαχριστιανικός καί  Διάθρησκευτικός πλανητάρχης… ἐπί πάντων καί πασῶν!

 Ἀπόδειξις ἀλγεινή, ἡ ἐπάνωδος τοῦ πάπα μαζί μέ ὀρθόδοξους Προκαθημένους, γιά κομπάρσους, εἰς τήν ὀρθοδοξούσα Ἑλλάδα, καί δή εἰς τήν ἁγιοτόκον καί ἱερά νῆσο Λέσβον. Πιό μεγίστηὑποτίμησις καί ὑποβιβασμός τῆς Χαρισματικῆς Ἐπισκοπικῆς ἐξουσίας τοῦ πατριάρχου καί τοῦ ἁρχιεπισκόπου δέν ὑφίστατο εἰς τά σύγχρονα ἱστορικά πράγματα, ἐλέῳ τοῦ «Big Brother» τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης.

 Φυσικά ὑφίστατο σημαντικός λόγος πού πρέπει νά συγκληθεῖ ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης, καί δή εἰς τήν Κρήτην. Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἄλωσεν  ἐπί ἕνα αἰῶνα τήν Ἐκκλησίαν τῶν Ὀρθοδόξων, ἀρχῆς γενομένης, ὑπό τοῦ κεκοιμημένου Κρητός πατριάρχου (καί Ἀρχιμασώνου σύμφωνα μέ τίς Τεκτονικές κ.ἄ. πηγές) Μελετίου Μεταξάκη, ὁ ὁποίος, διά τούς Οἰκουμενιστᾶς καί Μασσωνο-τέκτονας θεωρεῖτο ὡς προαναφέραμεν ὡς “ὁ 13ος Ἀπόστολος” (!) καί ἔπεται βέβαια διά τῆς μελλούσης Οἰκουμενιστικῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, νά ὁλοκληρωθεῖ, νά κατεδαφισθεῖ, ἤ καί ἐμπεδωθεῖ, θεσμικῶς πλέον, ἡ μεγίστη ἀλλοίωσις καί ἀλλοτρίωσις τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, μέ τινά “Πανορθόδοξα” ἀποφασισθέντα, στά ὁμοιούσια ἀρχέτυπα τοῦ Μεταξάκειου “Πανορθόδοξου” Συνεδρίου. Μόνον πού ἐτοῦτη τήν φορά δύναται δικαίως ὁ Ἀρχιοικουμενιστής πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος νά βροντοφωνάξει “Νενίκηκα σε Μεταξάκη”! Ἐξάπαντος ἔτσι, ὁλοκληρώνεται τό Διαχριστιανικόν καί Συγκρητιστικόν ὅραμα τοῦ ταλαίπωρου πατριάρχου τοῦ  παν-αἱρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ  Μελετίου Μεταξάκη,  ὅραμα ταυτόσημον, ἤ μᾶλλον καλύτερα ἀραχνοΰφαντο ἐκ τῶν Λουθηροκαλβινιστῶν Ἀγγλοαμερικανῶν, καί δή εἰς τήν γενέτηρά του τήν Κρήτη.

 Εἰς τήν ἐνδοορθόδοξο πηγήν τοῦ κακοῦ δηλαδή. 

Μάλιστα ἄνευ τινῶν ἔλλογων ἐκκλησιαστικῶν ἀντιδράσεων ὑπό τῆς ἡμιαυτόνομου (;) Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης μιᾶς καί εἶναι καθ΄ὁλοκληρίαν μουδιασμένη, ἀλωμένη, ὐπνωτισμένη, καίπαραδουλεύτρα θυγάτριον εἰς τό τρεμοσβησμένον μητριαρχικόνΦανάριον. Φυσικά κατά τήν ταπεινή μας ἄποψη, τήν τελευταία λέξηεἰς τήν μελλοντική καί ἱστορική πορεία τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί Συνοδικῶν πραγμάτων, τήν ἔχει ὁ Τριαδικός Θεός, ὁ ὁποίος ἐκφράζεται, διά τῆς  Συνειδήσεως τοῦ Κλήρου, τοῦ Μοναχισμοῦ καί τῶν Λαϊκῶν, καί ΟΥΧΙ διά τινῶν ἀναξίων ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας, ὅσοι καί ὅποιοι νά εἶναι αὐτοί, καί ὅποια ἀξιώματα καί ἄν κατέχωσιν.

Ἐπιστρέφουμεν ὅμως τώρα, εἰς τά πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ Μεταξάκη, διά νά παραθέσωμεν μίαν ἀκόμη ἱσχυράν δόσιν ἀπό τινά παραλειπώμενα καί σημαίνοντα σημεῖα: 

Α΄ Μέρος. (σελ. 30) Ὑφίστατο εἰδική συζήτησις διά τόν Ἀγγλικανισμόν εἰς τό Συνέδριον τοῦ Μεταξάκη περί τινάς Ἔνωσις τῶν ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία: 


-Ἡ Α.Θ. Παναγιότης (ὁ Μεταξάκης) φρονεῖ ὅτι εἰς τό κεφάλαιον περί ἐνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν πρέπει νά γίνῃ εἰδικός λόγος καί περί τῆς Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας…-Ὁ Μητροπολίτης Μαυροβουνίου παρατηρεῖ ὅτι μεταξύ ἅλλων ζητημάτων ὑπάρχει καί τό ἀναφερόμενον εἰς τάς ἀγγλικανικάς χειροτονίας… (…)-Ἡ Α.Θ. Παναγιότης ἀναφέρει ὅτι τό αὐτό ἔπραξε καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί ὅτι αἱ Ἐκκλησίαι Ἱεροσολύμων καί Κύπρου κατέληξαν εἰς τό αὐτό καί ἡ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου συμπέρασμα,ἀποδεχθεῖσα τό ἔγκυρον τῶν Ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν.


ΣΧΟΛΙΟΝ: (α΄) Ἆραγέ ἡ περίεργη ἀναγνώρισις τῆς Ἀγγλικανικῆς “ἱεροσύνης” διά ποῖον λόγον ἐγένετο; (β΄) Ὑπό τίνων ἀπλανῶν θεολογικῶν καί ἱεροκανονικῶν κριτηρίων; (γ΄) Διά νά εὐχαριστήσει μήπως, ὁ Μεταξάκης, τούς Λουθηροκαλβίνους-Ἀγγλοαμερικανούς φίλους του πού τόν ἔχρισαν διά πατριάρχην τῶν Ὀρθοδόξων; (δ΄) Καί διά ποῖον σπουδαίον λόγον ἀνακοινώνεται τέτοιο ζήτημα εἰς τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν Συνέδριον πού πρωταρχικός στόχος του ἦτο ἡ μεταβολή τοῦ Ἡμερολογιακοῦ; (ε΄) Διά νά γίνει ὅμως, τέτοια παράδοξη ἀναγνώρισις, καί δή ἡ ἀναγνώρισις, τῆς δῆθεν  ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν, δηλ. τῆς ψευδο-ἱεροσύνης μιᾶς ἑτερόδοξης καί αἱρετικῆς “Ἐκκλησίας”, ἀφήνεται ἀνοικτό τό πάν ἐνδεχόμενο, νά θεωρηθεῖ συνειρμικά, αὐτόματα ἀλλά καί σαφῶς, ἡ ἀναγνώρισιςμίας ἀκόμη Ἐκκλησίας (;!), ἐκείνη τῆς «Ἐκκλησίας» τῶν Ἀγγλικανῶν, καί ἔπεται λογικῶς, ἔτσι, ἡ ἀναγνώρισις τῆς ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν, καί ὄχι τό ἀνάποδον· ἔχομε κάπου λάθος εἰς τόν συλλογισμόν μας; Καί ὅμως ὁ Μεταξάκης ἐνήργησεν ἀθεόφοβα, ἀντικανονικά καί ἀνάποδα… διά τόν φόβον τῶν ὀρθοδόξων! (στ΄) Τό ἀντίστροφον [τῆς ἀναγνώρισις τῆς ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν] ὅπως ἀνεκοινώθῃ τότε, ὑποκρύπτει σαφῶς, πολυποίκιλες ἀνίερεςσκοπιμότητες τίς ὁποίες θά ἀποδείξωμεν εἰς τήν πορείαν· εἶναι δυνατόν, νά ἀναγνωρίζεται ἡ ἱεροσύνη, τῶν ὅποιων ἑτεροδόξων καί αἱρετικῶν, καί νά μή ἀναγνωρίζεται ἡ σέκτα καί ἡ Ἐκκλησία των; (ζ΄) Ἐξ ὀρθοδόξου ὅμως ἀπόψεως, εἴτε γίνεται τό πρῶτον εἴτε τό δεύτερον, εἶναι τό ἴδιον καί τό αὐτό, δηλ. σοβαρή Ἐκκλησιολογική ἀπόκλισις, μιᾶς καί ὑφίστατο σημαντική ἀλλοίωσις τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησιολογίας, Μυστηριολογίας καί Αὐτοσυνειδησίας, τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, καθότι ΔΕΝ ὑφίστατο, ὑποστατή ἱεροσύνη, ἤ μᾶλλον καλύτερα ΔΕΝ ὑφίστατο ἔγκυρα καί γνήσια Μυστήρια ἐκτός καί ἔξω τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ΄ ΟΥΤΕ δευτέρα, τρίτη, τετάρτη κ.ο.κ. Ἐκκλησία, πλήν τῆς Ὀρθοδόξου Μίας καί Ἁγίας Καθολικῆς Πατερικῆς Ἐκκλησίας! (η΄) Δέν εἶναι καθόλου λογικόν π.χ. νά ἀναγνωρίζονται ἐν μέρει τινά ἑτερόδοξα καί ἀνυπόστατα μυστήρια, ὅπως λ.χ. ἐκείνο τῆς Ἀγγλικανικῆς ἱεροσύνης, διότι κατά τινά λογικήν συνέπεια, σαφῶς καί πρόκειται νά ἀναγνωρίζονται λ.χ. ΑΠΑΝΤΑ τά τελεσιουργούμενα ὑπό τοῦ Ἀγγλικανοῦ ἱερέως, ἐνῶ εἶναι κραυγαλέα ὑποκρισία καί ΑΝΟΗΤΗ ἐκκλησιαστική διπλωματία  νά μήν ἀναγνωρίζεται [τουλάχιστον ἄμεσα]  ἡ Ἀγγλικανική “Ἐκκλησία” τοῦ ἱερουργοῦ. Ποῖος παρέχει ἐγκυρότητα εἰς τά ἱερᾶ Μυστήρια; Ἡ Ἐκκλησία ἤ αὐτόβουλα ὁ ἑκάστοτε θεσμικός ἐκπρόσωπος τοῦ πατριαρχείου; Δέν εἶναι, ἡ ἔγκυρος Καθολική Ἐκκλησία; Ἄρα, πόσον λογιῶν Μυστηρίων καί εἰδῶν Μυστηριολογίας ἔχομεν; (θ΄) Φυσικά ἄν γινόταν ἄμεσα μία τέτοια ἀναγνώρισις [τῆς Ἀγγλικανικῆς “Ἐκκλησίας”], θά ὑφίσταντο ἰσχυρές καί δικαιολογημένες ἀντιδράσεις ὑπό τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος. Ἔτσι ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ἀναγνώρισε ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ τήν ψευδο-ἱεροσύνη τῶν Λουθηροκαλβίνων ἐλέω ἰδοτελῶν σκοπιμοτήτων πούκαταγράφονται εἰς τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία. (ι΄) Ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως, καί πάλιν, ἔχωμεν τήν ἑτεροχρονισμένη κριτικήν ἄποψιν, ὅτι γέγονεν ἄμμεσα [ἆμᾳ τῇ μοιχεπιβασίᾳ τοῦ εἰς τόν Οἰκουμενικόν Θρόνον τῆς Κων/Πόλεως] ἐτοῦτη ἡ ἀνόνητη ψευδο-Μυστηριολογική ἀναγνώρισις, δηλ. τῆς δῆθεν ὑποστατῆς ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν, διότι μόνον ἔτσι θά ἀνεγνωρίζετο ἔμμεσα, μέ πλάγιον τρόπον, ἀλλά καί ἄνευ σοβαρῶν ἀντιδράσεων, ἡ “Ἐκκλησία”, μᾶλλον ἡ παρασυναγωγή καί πολιτικοθρησκευτική ὀργάνωσις αὐτῶν! (ια΄) Τίνά σημαίνει ὅμως, ὅλον αὐτό, μέ ἁπλά λόγια; (ιβ΄) Σημαίνει ὅτι: Γιά νά ἀναγνωρίσει ὁ πατριάρχης Μεταξάκης μαζί μέ ἄλλους Προκαθήμενους φίλους του, τήν ἱεροσύνη τοῦ Ἁγγλικανισμοῦ, αὐτό συνεπάγεται ὅτι: πάν ὅτι ἱερουργῶσι οἱ Ἀγγλικανοί-Λουθηροκαλβίνοι, εἶναι κατά τήν ἄποψιν τῶν πρώτων, ἔγκυρον καί ἁγιάζει! Ἄπαγε τῆς ἀνοησίας δηλαδή!!! (ιγ΄) Δηλαδή, κατά τήν ἀντικανονική καί ἀντιεκκλησιολογικήν στάσιν καί προσωπικήν ἄποψιν τοῦ Μεταξάκη καί τῶν ἄλλων ὁμοιδεατῶν καί συνεργατῶν του, ἡ θεία Χάρις ἐνεργεῖ (!) καί εἰς τά ψευδο-μυστήρια τοῦ αἱρετικοῦ Ἀγγλικανισμοῦ καί τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ, πράγμα παντελῶς ἄτοπον καί ἄκρως ἀπαράδεκτον ἐξ Ἐκκλησιολογικῆς ἀπόψεως. (ιδ΄) Ἄρα λοιπόν, κατά τήν Μεταξάκειον Συγκρητιστικήν «λογικήν»,  ἔχωμεν π.χ. ἕνα ἀκόμη ἔγκυρον βάπτισμα, ἐκείνο τῶν Ἀγγλικανῶν, πλήν τοῦ Ἑνός καί ὀρθοδόξου Ἁγίου Βαπτίσματος! (ιε΄) Ἔχομε μίαν ἀκόμη, ἔγκυρον, Θεία Εὐχαριστία, ἕνα ἀκόμη… Ἅγιον Χρίσμα, κ.ο.κ.! (ιστ΄) Ἐξάπαντος στήν ἐν λόγῳ ἀνίερον ἀναγνώρισιν ἑτερόδοξων ψευδο-Μυστηρίων, ὑπό τινῶν μεμονομένων «ὀρθοδόξων» Προκαθημένων, δέν ἐπιτεύχθει ὅμως, τινά Ἐκκλησιολογική καί Συνοδική ἐπικύρωσις ἀλλά καί καθολικῆς ἀναγνώρισις τῆς ἀποφάσεως, ὑπό τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Συνειδήσεως τοῦ Κλήρου καί τοῦ Λαοῦ τῶν Ὀρθοδόξων, καί ἄρα παραμένει παντελῶς ἄτοπη, ἀνυπόστατη, ἄκυρη καί ὅπωσδήποτε μία Ληστρική μονομερῆς ἀπόφασις τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη καί τῶν ἄλλων συνεπισκόπων του πού ἐπηρέαζεν τήν ἐποχή ἐκείνη. Τό Φανάριον ὅμως, γιατί ἀναφέρει [τήν ἀναγνώριση τῆς ἱερωσύνης τοῦ Ἀγγλικανισμοῦ] εἰς τό διαδικτυακόν βιογραφικόν τοῦ πατρ. Μεταξάκη; Τό θεωροῦσι ᾆρά γε διά τινά κατόρθωμα; (ιζ΄) Ἡ δεσποτική καί παράνομη ἀναγνώρισις αὐτή, ἑτερόδοξωνμυστηρίων, ὑπό τῶν τότε αἱρετιζόντων καί ὀρθοδόξων Προκαθημένων, θεολογικῶς, ἀποκαλείται Συγκρητισμός.

 Δηλαδή ἐπικίνδυνη πολυαἵρεσις, πού ἀλλοιώνει τά θεόσδωτα ὅρια τῆς Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας, καί θά ἔπρεπεν ἔστω καί μετά θάνατον ὅλων αὐτῶν τῶν Κληρικῶν,  νά καθαιρεθῶσιν καί νά ἀφορισθῶσιν μέ τόν Μέγα Ἀφορισμό καί τό ἱερόν Ἀνάθεμα.

Ὁ Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου κ. Παναγιώτης Μπούμης διασαφηνίζει:

“Ἡ Ἱερωσύνη τῶν ἑτεροδόξων εἶναι ἄκυρη καίἀνίσχυρη”. [6]


Πολλῶ μᾶλλον σύμφωνα μέ τό Θεανθρώπινο Δίκαιον τῆς Χάριτος, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θεωρεῖ ὡς ἀβάπτιστους τούς φίλους Προτεστάντες ἤ Ἀγγλικανούς ἤ καί Λουθηροκαλβίνους.

 Ἰδοῦ τί διατύπωνει ὁ ἴδιος Κανονολόγος καθηγητής:

“Οἱ Ἀγγλικανοί προσέρχονται στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησίαεἶναι προτιμότερο νά “ἀναβαπτίζονται”, γιατίὑπάρχει ἀμφιβολία ὡς πρός τό ἐάν οἱ ἐπίσκοποι τους ἔχουν τήν ἀποστολική διαδοχή. Καί στήν περίπτωση αὐτή πράττουμε κατ΄ ἀναλογία πρός ὅσα λέει ὁ Οβ΄καν. Καρθαγένης. Αὐτός ὁρίζει ὅτι σέ περίπτωση πού ἀμφιβάλλουμε, ἐάν ἕνα νήπιο ἔχει βαπτισθεῖ,ὀφείλουμε νά τό βαπτίζουμε ἐξάπαντος. Οἱ Διαμαρτυρόμενοι ἤ Προτεστάντες γίνονται δεκτοί κατόπιν κανονικῆς κατηχήσεως καί τελέσεως τοῦ βαπτίσματος καί τοῦ χρίσματος. Καί τοῦτο, γιατί σ΄ αὐτούς ἔχει διακοπεῖ ἡ ἀποστολική διαδοχή, ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν ἐγκυρότητα ὅλων τῶν μυστηρίων.” [7]


Διαφωνοῦμεν, μέ τήν ἐξευγενισμένη καί διφορούμενη λέξη πού χρησιμοποιεῖ, ἐντός τῶν εἰσαγωγικῶν, ὁ κ. Παναγιώτης Μπούμης, διότι καμμία ἀμφιβολία δέν ὑφίστατο ἐξ ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, περί τῆς τῷ ὄντι ΑΝΥΠΑΡΚΤΗΣ ἀποστολικῆς διαδοχῆς τῶν Ἀγγλικανῶν, μιᾶς καί αὐτός ὁ “κανονολογικός” συνειρμός του φέρει νά ἔχει ὡς βάσιν καί σπέρματα ἐντός του, τά ἀντικανονικά ἀποφασισθέντα τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη. Διότι ἐξάπαντος, οἱ Ἀγγλικανοί-Λουθηροκαλβίνοι εἶναι κατά πάντα καί διά πάντα Προτεστάντες, καί ἄρα εἶναι καθ΄ ὅλα ἀβάπτιστοι, αἱρετικοί καί ἑτερόδοξοι, ἄνευ τινῶν ὑποστατῶν καί Χαριτωμένων Μυστηρίων. Οἱ ἀβάπτιστοι ἑτερόθρησκοι καί ἑτερόδοξοι, ΔΕΝ “ἀναβαπτίζονται” [ὅσα εἰσαγωγικά καί νά προσθέσωμεν], ἀλλά ΒΑ-ΠΤΙ-ΖΟ-ΝΤΑΙ, διότι δέν ἔλαβαν τό Ἱεροκανονικό καί Εὐαγγελικόν ἔγκυρον Ἅγιον Βάπτισμα καί Χρίσμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τό ἐρώτημα πού προκύπτει σαφῶς, εἶναι: Ἀφοῦ ὡς Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀμφιβάλλωμεν, Ἱεροκανονικῶς, ὅτι ὁ Ἀγγλικανισμός φέρει τήν Ἀποστολική Διαδοχή, ὁ κ. Καθηγητής διά τίνα λόγον χρησιμοποιεῖ περίεργα καί ἄστοχα τό ἄτοπον λεξίδιον τῆς  δῆθεν “ἀναβαπτίσεως” τῶν Ἀγγλικανῶν; Διά νά δημιουργεῖ, φιλενωτικές καί ψευδώνυμες ἐντυπώσεις, καθῶς ἄτοπες Συγκρητιστικές καί φροῦδες ἐλπίδες εἰς τούς φοιτητές καί ἀναγνώστες του ὑπέρ τοῦ αἱρετικοῦ Ἀγγλικανισμοῦ; Καί ἀφοῦ ἀμφιβάλλει διαχρονικά ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, διά τό ζήτημα τῆς ἱεροσύνης στόν Ἀγγλικανισμό, γιατί τότε, δέν καταδικάζωσι ἤ καί δέν ἀποσαφηνίζωσι γραπτῶς, ἐξάπαντος οἱ ἀκαδημαϊκοί ὀρθόδοξοι Κανονολόγοι, τήν ἀντικανονική, ἐσφαλμένη, πολιτικάντικη καί Συγκρητιστική ἐνέργεια τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, πού ἀναγνώρισε ἐτσιθελικά τήν ἱερωσύνη τῶν Ἀγγλικανῶν; Ἤ μήπως, δέν ἦτο ἀντι-Κανονική καί συγκρητιστική ἐνέργεια; Γιατί ἀποσιωπεῖται ᾆρά γε, ἡ ἄνομη καί διαβολική ἐνέργειά του; Μήπως οἱ Κανονολόγοι συμφωνοῦσιν μέ τήν συγκεκριμένη ἐνέργεια τοῦ Μεταξάκη; Καί ἄν ναί, διά ποῖον Κανονικόν λόγον;

Β΄ Μέρος. Ἕνας Καθηγητής τῆς Θεολογίας ἀπό τό Βοκουρέστιν, ὁ κ. Δραγόμηρος Δημητρέσκου, εἰς τήν Γ΄ Συνεδρία (Παρασκευή, 18 Μαΐου 1923) ἔμπροσθεν τῆς πατριαρχικῆς Ἐπιτροπῆς -Συνδιάσκεψις (=Conference) ἤ “Πανορθόδοξον Συνέδριον” διά τῆς εὐλογίας τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη δηλώνει (σελ. 41) τά ἑξῆς:

Ἡ συνάθροισις ἡμῶν ἐνταῦθα ἀποβλέπει εἰς τήνπροπαρασκευήν τοῦ ἐδάφους πρός σύγκλησιν μιᾶς Πανορθοδόξου Συνόδου… ἔτι δέ μᾶλλον διά τήν ἑδραίωσιν αὐτῶν τοῦτων ἐν τῷ μέλλοντι.

ΣΧΟΛΙΟΝ: Τά συνεδριακά πρακτικά τοῦ 1923, ὄχι μόνον μᾶς ἀποκαλύπτωσιν, περί τῆς “προφητικῆς” προπαρασκευῆς διά τινάπρῶτην καί ἀντιπαραδοσιακήν  Πανορθόδοξην Σύνοδον, ὅπως ἐκείνην τῆς μέλλουσας εἰς τήν Κρήτην, ἀλλά μάλιστα μᾶς ἀποκαλύπτωσιν, ὅτι ὑφίστατο κάποιος “ἀδιόρατος” λόγος, ἵνα ἀκολουθήσωσιν καί ἑδραιωθῶσιν,  καί ἄλλες τέτοιου εἴδους… “Πανορθόδοξες”… (!) διά τά μελλοντικά ἕτη!! Ἆραγε διά τίνωνὑπερτάτων λόγων;  Ὁ ἐν λόγῳ θεολόγος πάντως, φαίνεται ἐκ τῶν Πρακτικῶν, ὅτι ἔχει ἐσφαλμένην καί πλανερή συνείδησιν, ὅτι: ἐτελείωσεν (sic) ὁ Ἁγιοπνευματικός θεσμός τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων! Λές καί ὑφίστατο ὑπό κάποιαν τινά ἄγνωστον Ἀνωτέραν Ἀρχήν, ἐπίσημον ἀπαγορευτικό, ἤ καί  ἀποκλεισμός κατά τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, νά συγκαλῶσιν τινά Οἰκουμενική Σύνοδον!(;) Ἤ, λές καί τό Ἅγιον Πνεῦμα νὰ  ἔπαψε (sic) νὰ παράγει Θεολογίαν καὶ νὰ μᾶς καθοδηγεῖ στὴ Θεογνωσία;(!)

Γ΄ Μέρος.  Ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ὅμως μᾶς ξεκαθαρίζει τά ἑξῆς (σελ. 49): 

«Διότι πάντως δέν εὑρισκόμεθα ἐνταῦθα ὡς ἀντιπρόσωποι Ἐκκλησιῶν διαπραγματευόμενοι ὅρους συνθήκης.»

ΣΧΟΛΙΟΝ: (α΄) Ἐξάπαντος ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ἐδήλωσεν στά ἴδια πρακτικά, ὅτι δέν ἦτο  Συνοδική ἡ διάσκεψις, ἀλλά οὔτε καθῶς γράφεται, ὄτι διαπραγματεύονται τινά, μέ τελεσίδικους ὅρους, διά τά ἐκκλησιαστικά ζητήματα πού συνδιαλέγοντο, ἀλλ΄ ὅμως ΕΠΕΒΑΛΛΕΝ (!) σέ Τοπικές Ἐκκλησίες καί ἱερές Συνόδους, τά ἀποφασισθέντα του (!!) ἐκ τινός καί ἐξ “ἁπλοῦ” Συνεδρίου (!!!) δηλ. τήν καινοφανήν Ἡμερολογιακήν (ἀπο)ῥύθμισην, καί ἐν τέλει τό Μεταξάκειον Ἡμερολογιακόν Σχίσμα! (β΄) Τό ἐν λόγῳ Μεταξάκειον Συνέδριον, ὡς ὁμολογεῖτο πιό πάνω ἐκ τῆς Φαναριώτικης ἱστοσελῖδος, ΔΕΝ ἀντιπροσώπευεν ἅπαντες τίς Τοπικές ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, καί ὅμως ἐτόλμησεν, νά ἀναγορευθεῖ  καί νά αὐτοπροσδιοριστεῖ ἄμεσα, ὡς “Πανορθόδοξον” (!) ΑΝΕΥ τινῶν παν-ὀρθοδόξων Συνοδικῶν Κληρικῶν, Μοναχῶν καί ἁπλῶν Λαϊκῶν Χριστιανῶν, ἀλλά διά τινά μεμονομένων καί στενῶν συνεργατῶν καί φίλων του Μεταξάκη, καί νά ἐπιβάλλει τίς Συγκρητιστικές θέσεις του εἰς τῷ ὄντι Πανορθόδοξα φόρα καί Συνόδους ἄχρι τῆς σήμερον… π.χ. τό Νέο Ἡμερολόγιον, διότι τοῦτον ἦτον ἡ πρωτεύουσα ἀποστολή καί τό ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ διά τήν ἐνθρόνισην του ὡς ὁ πατριάρχης Κων]Πόλεως! (γ΄) Νά τό ἐπιβάλλει μάλιστα, ἄνευτινάς Πανορθόδοξης Συνοδικῆς Διαγνώμης -ἀλλά μᾶλλον Συνεδριακῆς Διαταγῆς- προγνωρίζοντας δέ, ὅτι, τά τρία Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεία ἦτο παντελῶς ἀρνητικά διά τήν Ἡμερολογιακήν καί Μεταξάκειον ἀπορρύθμισην. (δ΄) Ἐξάπαντος σήμερα, ἡ «Πανορθόδοξη Σύνοδος», θά περιλαμβάνει στό μενοῦ της, γιά τά μάτια τοῦ κόσμου βεβαίως, προεπιλεγμένους συνεργάτες Κληρικούς, προκαθορισμένους καί ἄβουλους (24) Συνοδικούς Ἱεράρχες ἀνά Τοπικήν Ἐκκλησία, ἐκλεκτούς αὐλικοῦς Μοναχούς/ές-ἀμόναχους/ες, μισθοφόρους Λαϊκούς θεολόγους καί συμβουλάτορες, ἐξάπαντος καί σαφῶς τούς πατριαρχικοῦς αὐλικούς των, ἵνα (ἐπι)διορθωθῶσιν ἤ μᾶλλον καλύτερα, νά πολλαπλασιάσωσιν, τά μεγάλα ἀντικανονικά, ἀντι-Δογματολογικά καί ἀντι-Ἐκλησιολογικά σφάλματα, δηλ. τοῦ ἔκ τοτε Μεταξάκειου Συνεδρίου.

Δ΄ Μέρος. Γιά νά δοῦμεν ὅμως… ἐν κατακλείδι πόσον “Πανορθόδοξον” ἦτον τό Συνέδριον (1923) τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη… τό ὁποῖον ἐκβάλλει εἰς τήν “Πανορθόδοξον” Σύνοδον (2016) τῆς Κρήτης…! 

Εἰς τήν Δ΄ Συνεδρία τήν Δευτέρα τῆς 21ης Μαΐου τό 1923 (σελ. 66) γράφονται τά ἑξῆς παράδοξα (!) στά πρακτικά:

Ἡ Α.Θ. Παναγιότης ἀνεκοινώσατο τά ἐξῆς: Εὐρίσκετο ἐνταῦθα ἐρχόμενος (…) ἵνα ἐπισκευθῇ τάς Ἀθήνας καί ἄλλα ἴσως τῆς Ἀνατολῆς ἐκκλησιαστικά Κέντρα ὁ σοφός ἱεράρχης τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας ἐπίσκοποςτέως Ὀξφόρδης Σεβ. Gore. Ἡ Α. Σεβασμιότης ὅστιςφαίνεται ἐπιθυμοῦσα νά προσαγορεύση τό ἡμέτερον συνέδριον. Ἡ ὁλομέλεια ἐξέφρασεν τήν ἐπιθυμίαν ὅπως ἡ Α. Σεβασμιότης παραστῇ κατά τήν συνεδρίαν τῆς προσεχοῦς Τετάρτης. Ἀκολούθως ἡ Α. Θ. Παναγιότης ἀναφερομένη εἰς τήν ἡμερησιαν διαταξιν ἐδήλωσεν ὅτικατά τήν σημερινήν συνεδρίαν πρόκειται ἐν πρώτοις νά καθορισθῇ τό ἡμερολόγιον, ὅπερ εἴμεθα διατεθειμένοι νά δεχθῶμεν ἀμέσως καί ὑπό τύπον προσωρινόν…!


ΣΧΟΛΙΟΝ: Ὁ πατριάρχης Μεταξάκης σέ πατριαρχικόν Συνέδριον τῶν ὀρθοδόξων, τό ὁποῖον συνεδριάζει διά μείζονα πανορθόδοξα ζητήματα ἀνακοινώνει, τήν ἔλευσιν τινός σημαντικοῦ φαίνεται  ἀλλοτριο-ἐπισκόπου τοῦ Ἀγγλικανισμοῦ. Εἶναι φανερόν, ὑπό τῶν  Πρακτικῶν, ὅτι ὁ Μεταξάκης, ἀναγνωρίζει καί ἐπίσημα τόν Ἀγγλικανισμό, ὡς μίαν ἀκόμην Ἐκκλησία καθῶς καί τήν ἱεροσύνη αὐτῶν.  Διά ποῖον λόγον ὅμως,  προσκαλεῖται καί συμμετέχει, ἕνας ψευδεπίσκοπος, σέ ἐργασίες ὀρθοδόξου πατριαρχικοῦ Συνεδρίου; Ἀνησυχοῦσε ὁ ἐωσφορικός Ἀγγλικανισμός, ἄν θά ἐπιβάλλετο ἄμεσα τό Μεταξάκειον Σχίσμα καί ἡ Ἡμερολογιακή ἀταξία καί ἡ ἐκκλησιαστική ἀπορύθμισις στούς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας; Δόξᾶ τῷ Θεῷ ὅμως, πού ὑφίσταντο τά ἐν λόγῳ πατριαρχικά Πρακτικά, διά νά μή κατηγορούμεθα, ὡς δῆθεν συνομοσιολόγοι, φανατικοί, φονταμενταλιστές ἤ καί στυγνοί συκοφάντες, ὅταν ἔλλογα καίἀποδεικτικά κατηγοροῦμε καί κατακρίνομε τόν Ἀρχιοικουμενιστήν πατριάρχη Μελέτιον Μεταξάκη, ὡς τόν μέγαν προπάτορα τοῦ σατανόσχημου Οἰκουμενισμοῦ καί Συγκρητισμοῦ ἐν τῇ Ὀρθόδοξῃ Ἐκκλησίᾳ· πολλῶ μᾶλλον ὅτι ἦτο ἕνας σημαντικός ἐκκλησιαστικόςἄνθρωπος-πιόνι  τῶν Ἀγγλοαμερικανῶν Λουθηροκαλβίνων πού ἐξυπηρετοῦσε τά σκοτεινά σχέδιά τους. 

Δέν ὑφίστατο ΚΑΜΜΙΑ σημαντική ἀνάγκη, ἐκ θεολογικῆς ἀπόψεως, ἵνα ἀποδειχθεῖ, ἄν ἦτο ἤ ὄχι, καί Ἀρχιμασσώνος. Ἄν καί ὑφίσταντο ἀποτυχημένες προσπάθειες ὑπό τινῶν ἀξιοσέβαστων Κληρικῶν νά μᾶς ἀποδείξωσιν, ὅτι δέν ἦτο Μασσώνος ὁ Μεταξάκης, οἱ ἐνέργειές του κατά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἦτο συγκρητιστικές, καί συνεπῶς μασσωνικές. Παραθεωροῦσιν ὅλοι αὐτοί, ὅτι ὁ Μεταξάκης ἀπεφάσισεν νά καταδικάσει τόν σατανόσχημο Μασσωνισμόν, ἐφ΄ ὅσον ἐσάρωσεν σχεδόν, ἀντικανονικά, ὅλες τίς Ἁρχιεπισκοπές καί τά Πατριαρχεία, ἐνῷ ἦτο καί στήν τελευταία πατριαρχίαν του ὡς Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας. [8]

Τοῦτο δά μᾶς ἔλειπε: νά ὑφίστατο ἀνάγκη νά ἀποδείξομε τό ἔλασσον, ἐνῶ ἀποδεικνύεται τό κρείττον.

 Τό ἀναντίρρητον ἱστορικόν γεγονός, ὅτι ἦτο ὀρκισμένος Οἰκουμενιστής, μᾶς εἶναι ὑπέραρκετόν, διά τινά ἑτεροχρονισμένη καί μελλοντική καταδίκη του ὑπό τινᾶς Ἁγιοπνευματικῆς καί Θεοφόρου Συνόδου. Εἶναι ἐξίσου σημαντική καί ἡ  μαρτυρία-καταγγελία τοῦ  Κανονολόγου καί ὁσίου πατρός Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου εἰς τό περίφημον ἱστορικοκανονικόν ἐγχειρίδιον αὐτοῦ, ὅταν ἀναφέρει ἐπί λέξει: 

“Ἔν ἔτει 1918 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Ἄνθιμος καί ὁ Μητροπολίτης Ἀθηνῶν Μελέτιος (Μεταξάκης)συμμετέσχον ἐπανειλημμένως εἰς Ἀκολουθίας τῶν Ἀγγλικανῶν ἐν τῷ Λονδίνῳ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Παύλου!” [9]


Ε΄ Μέρος. Ἐπιθυμῶ ἵνα μή κουράσω ἄλλον τούς λίαν ἀγαπητούς ἀναγνώστες τοῦ ἐν λόγῳ ζητήματος καί χωρίς ἄλλες παραπανίσιες προεκτάσεις νά ὁλοκληρώσω κάπως, μέ μίαν (προ)τελευταία σημαίνουσα μαρτυρία, ὑπό τῆς σελ. 84 ἐκ τῶν Πρακτικῶν, διά τήν de facto ἄνομον σχέσιν τοῦ Μεταξάκη μετά τῶν Λουθηροκαλβίνων Ἀγγλικανῶν:

“Προσέρχεται ὁ Σεβ. Ἐπίσκοπος (τέως Ὀξφόρδης) κ. Gore ἐν συνοδείᾳ καί τοῦ συνοδοῦ ἱερέως Μπάξτον καίκαταλαμβάνει θέσιν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατριάρχου. Τήν Α. Σεβασμιότητα προσεφώνησε ἡ Α.Θ. Παναγιότης ὡς ἀκολούθως: Σεβασμιώτατε, εἴμεθα πολύ εὐτυχεῖς, πάντες ἡμεῖς οἱ ἀποτελοῦντες τό Πανορθόδοξον Συνέδριον, διότι δεχόμεθα ἐν πλήρει συνεδρίᾳ τήν Ὑμετέρα Σεβασμιώτητα. (…) Τῶν ζητημάτων τούτων προέχει τό τοῦ ἡμερολογίου, συνεπείᾳ τῆς ἀποφάσεως, ληφθείσης ἀπό μέρους τῶν Βαλκανικῶν Κρατῶν, ὅπως δεχθῶσι τό Εὐρωπαϊκόν ἡμερολόγιον. Μεταξύ ὅμως τῶν ζητημάτων, τά ὁποῖα θά μᾶς ἀπασχολήσωσιν, ἔχομεν καταγράψῃ καί τά ἀφορῶντα εἰς τήν ἕνωσιν ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν καί ἰδιαιτέρως εἰς τήν ἕνωσιν τῆς Ὀρθοδόξου καί τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας. Ἰδού διατί χαιρετίζομεν μέ ἰδιαιτέραν ὅλως χαράν τήν Ὑμ. Σεβασμιότητα ὡς πρόεδρον τῆς ἐπιτροπῆς (…)”.


ΣΧΟΛΙΟΝ: Οὐδέν σχόλιον! Τά συμπεράσματα σ΄ αὐτό τό σημεῖον θέλομε νά εἶναι ἀποκλειστικᾶ  ἰδικὰ σας.

Ὅσοι ἔχωμεν καί ὅσοι ἔχετε κρίσιν, ἄς κρίνωμε/τε λοιπόν,  συνειρμικῶς τά ἀκριβῶς σύγχρονα καί ἀνάλογα Ἐκκλησιαστικά πραχθέντα, ἐπί τά σύγχρονα Συγκρητιστικά καμώματα τοῦ νῦν Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ὁ ὁποῖος ἀκολουθεῖ τό ταυτόσημον σατανικόν πρόγραμμα καί μοτίβον τοῦ Μεταξάκη καί Ἀθηναγόρα. 

Στ΄ Μέρος. Ἀς δοῦμεν ὅμως τί μᾶς διδάσκει, τί μαρτυρεῖ, ἀλλά καί τί καταγγέλει, ὁ περίφημος Δογματολόγος ἐκ Καππαδοκίας καί ὅσιος πατήρ Ἰωάννης Ρωμανίδης, σέ Δογματολογικόν καί Πατρολογικόν ἀκαδημαϊκόν ἐγχειρίδιόν του, διά τά Πρεσβυγενή Πατριαρχεία μας καθῶς καί διά τόν ἀντι-ἡσυχαστή καί Νεοβαρλααμίτη πατριάρχη Κων]Πόλεως Μεταξάκη: 

“Τό θάψιμο τῆς παραδόσεως (τοῦ Ἡσυχασμοῦ) αὐτῆς σκορπίζεται καί στούς χώρους τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων! Τό ἔργο αὐτό ἀνέλαβε νά φέρη εἰς πέρας κυρίως ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Μελέτιος Μεταξάκης, ὁ ὁποῖος φαίνεται ὅτι ἦταν μεγάλος Μασόνος. Καί λέγω φαίνεται, διότι οἱ ἴδιοι οἱ Μασόνοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἦταν Μασόνος ὁ Μελέτιος Μεταξάκης. Αὐτός λοιπόν ὁ Μεταξάκης ἔγινε πρῶτα Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, μετά ἔγινε Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καί τέλος ἔγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ὁπότε μέ αὐτήν τήν “περιοδεία” πού κάνει ὁ Μεταξάκης, ἀπό τήν Ἀθήνα στό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας καί μετά στό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως-ἔκανε καί Μητροπολίτης Κιτίου, στήν Κύπρο-, θάβει στήν σειρά σέ ὅλα τά μέρη ἀπό τά ὁποῖα πέρασε τόν Ἡσυχασμό. (…) Ὑποψιάζομαι δέ ὅτι δέν εἶναι ἀμέτοχοι οἱ Παπικοί καί οἱ Προτεστάντες στήν ὅλη αὐτή ἐξέλιξι, διότι αὐτοί πάντα ἔβαζαν καίβάζουν ὡς στόχο τους τό θάψιμο τοῦ Ἡσυχασμοῦ.” [10]


ΣΧΟΛΙΟΝ: Πέραν τοῦ ὅτι ὁ Μεταξάκης ἦτο Ἀρχιοικουμενιστής καὶ προπάτωρ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἦτο καὶ ἀντι-ἡσυχαστής. Ὁ ἀντι-ἡσυχασμὸς εἶναι ἀρχαία καί κατεδικασμένη  Αἵρεσις  καί μεγίστηἀπόκλισις ἐκ τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος περί τοῦ θεανθρώπινου καί Εὐαγγελικοῦ Ἡσυχασμοῦ. Ὁ ἀντι-ἡσυχασμός, ἀποκαλεῖται καί Βαρλααμισμός. Ἄς θυμηθῶμε ἁπλῶς, τί στάσιν κρατοῦσε ὁ Μεταξάκης, κατά τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου εἰς τήν Αἴγινα, καί θά ἀντιληφθῶμε καλῶς, ὅτι τό μίσος του κατά τοῦ ἱεροῦ Μοναχισμοῦ ἦτο τινά διαβολικῆ καί ἐμπαθέστατη ἐνέργεια. Ὁ ὅσιος Καππαδόκης καί Δογματολόγος ἐξ Ἀμερικῆς, ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, εἶχενἀπόλυτον δίκαιον εἰς τάς θεολογικάς ὑποψίας του. Ὄντως τό ἐπιβεβαιώνομεν ἐμεῖς, τήν σήμερον, τίς εὔλογες καί συγκεκριμένες θεο-λογικές ὑποψίες του ἐπί τῇ βάσει τῶν πατριαρχικῶν Πρακτικῶν. Ἡ ἐν λόγῳ συμμαρτυρία τοῦ Δογματολόγου πατέρα Ἰωάννου Ρωμανίδου, εἶναι Προδρομική καί Προφητική! Μόνο νά κάνομεν, μία μικρή ἱστορική διόρθωσιν, ὅτι ὁ Μεταξάκης ἀπέθανεν, ὡς πατριάρχης Ἀλεξανδρείας (ἄρα ὁ θρόνος τῆς Κων]Πόλεως ἦτο πρότελευταιος) μέ τό μάταιον μαράζι, ὅτι δέν μοιχεπιβιβάσθει καί εἰς τό πατριαρχεῖον Ἰεροσολύμων (!) μιᾶς καί εἰς τό πατριαρχεῖον Ἀντιοχείας ἦτο persona no grata ἐλέω τῶν ἐκείθεν ἱστορικο-ἐκκλησιαστικῶν, ἐθνοφυλετικῶν μεταβολῶν καί ἐξελίξεων τοῦ Ἀραβισμοῦ. 

Τό ἐρώτημα πού προκύπτει σαφῶς, εἶναι: Γιατί οἱ σημερινοί μικρόσχημοι καί μεγαλόσχημοι Κληρικοί καί θεολόγοι,ἐγκωμιάζωσι καί ἁγιοποιῶσιν ἕνα καθαιρεμένον  Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν… τόν μετέπειτα ἀντικανονικόν καί παράνομον πατριάρχη Κων/Πόλεως Μελέτιον Μεταξάκη; Ἔχωσι κάτι νά κερδίσωσι; Ἄν ναί, τί, καί ἀπό ποιοῦς; Ἀπό τούς Ἀγγλοαμερικάνους; Ἀπό τούς Ἕλληνες Ἀρχιμασσώνους τῶν Σιωνιστικῶν καί Ἑβραιόδουλων σατανικῶν Στοῶν; 

Τελικά, εἶχεν ἐν μέρει δίκαιον καί  ὁ θεολόγος Διονύσιος Μπατιστάτος, ὄταν ἔγραφε: ὅτι ὁ Μεταξάκης “θά ἔπρεπεν νά εἶχε καθαιρεθῇ ἔστω καί μετά θάνατον”, μόνον πού ὁ μακαριστός θεολόγος ἀγνοοῦσε μᾶλλον, ὅτι ὁ Μεταξάκης εἶχεν ἦδη τῷ ὄντι καθαιρεθῆ (!) Κανονικά ἐκ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας… πρωτοῦ κἄν γίνει πατριάρχης Κων]Πόλεως…!!! Δηλαδή, οἱ νῦν Νεοφαναριώτες καί διαδόχοι τοῦ Μεταξάκη, ἐγκωμιάζωσιν, ἕνα δικαίως καί ἱεροκανονικά καθαιρεμένον καί πρώην ἀρχιεπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος… ἑτεροχρονισμένα ὅμως, τόν καί “μέγαν” πατριάρχη τῆς Κων]Πόλεως! 

Τό κεφάλαιον τῆς καθαιρέσεως ἀλλά καί τῆς “προβιβάσεως”, ἤ μᾶλλον κατ΄ ἀκρίβειαν Ἐκκλησιολογική, τῆς σατανικῆςμοιχεπιβασίας διά τοῦ Χριστομάχου μεταθετοῦ, πού ἐκ τῆς ἱερᾶς μητρόπολις Κιτίου καί Λεμεσοῦ τῆς νήσου Κύπρου,  βρέθηκεν εἰς τήν κατάλειψιν (!): εἴτε τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ Θρόνου τῶν Ἀθηνῶν, εἴτε τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου τῆς Κωνσυαντινουπόλεως καί τῆς Ἀλεξανδρείας, εἶχεν ὡς ἄμεσον σχέσιν, κυρίως, με τά πολιτικά πράγματα τῆς ἐποχῆς, ἀλλά καί μέ τά πολιτικά φρονήματα τοῦ Μεταξάκη, διότι ἦτο ἱεροκήρυξ… τοῦ Βενιζελισμοῦ, τοῦ Μεγαλοϊδεατισμοῦ, τοῦ Νεοελληνικοῦ Ἐθνικισμοῦ καί Ἐθναρχισμοῦ, ἀντί νά ἦτο ἱεροκήρυξ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καί τοῦ Εὐαγγελίου Αὐτοῦ, καί βέβαια εἶχεν σχέσιν μέ τίς εὐμετάβλητες ἱστορικοπολιτικές μεταβολές τῶν Νεοελλαδικῶν πραγμάτων. [11] 

Δηλαδή ὁ Μεταξάκης, ἦτο ὁ ἐκλεκτός τοῦ τότε Καίσαρα-Βενιζέλου καί τῶν τότε μεγάλων Δυνάμεων, ἀλλά καί τῶν κραταιῶν  Μασσωνικῶν στοῶν! Δέν δυνάμεθα ὅμως νά ἀνοίξομε τό μείζον κεφάλαιον τῆς καθαιρέσεως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Μεταξάκη , διότι δέν εἶναι τῆς παρούσης μελέτης μας. Ἱστορικές πηγές μᾶς καταγράφωσι μάλιστα, ὅτι τῷ ὄντι καθαιρεμένος ἐπίσκοπος ὑπό τῶν Ἑλλαδιτῶν συνεπισκόπων του, ἐπιβάλλεται ἐξ Ἀμερικῆς, σχεδόν διά τῆς βίας (!) ὑπό τῶν φανατικῶν Βενιζελικῶν καί Μασσώνων, διά πατριάρχης τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀλλά τόν Ἀρχιμασσώνο πατριάρχη Μελέτιο, φαίνεται καί πάλι ἐκ τῶν πηγῶν, ὅτι δέν τόν ἀναγνώριζαν διά Οἰκουμενικόν Πατριάρχην τους, τά δύο μέ τρία Πρεσβυγενή Πατριαρχεία τῶν Ἱεροσολύμων καί τῆς Ἀλεξάνδρειας, ἀλλά καί ἡ Ἑκκλησία τῆς Ἑλλάδος πού τόν εἶχε ἦδη καθαιρέση…![12]

Τελικά, ποιοί εἶναι ἐκείνοι, πού ἀναγνώρισαν καί ἀναγνωρίζωσιν, μέχρι τήν σήμερον, τήν ἐν λόγῳ πολυδαίδαλον καί ἰσχυρᾶ ὄντως προσωπικότητα τοῦ ἀμφιλεγόμενου Κρητός Μεταξάκη; Οἱ φίλοι, ἤ μήπως οἱ ἐχθροί τῆς ἁγιοτόκου Ρωμῃοσύνης; Καί γιατί ᾆρά γε οἱ Νεοφαναριώτες Ἀρχιοικουμενιστές, καί μερικοί δῆθεν παραδοσιακοί “ἀντιοἰκουμενιστές”, πολλῶ μᾶλλον καί οἱ ἐσκοτισμένες ἀνιεροκρύφιες Μασσωνικές Στοές τοῦ Σατᾶν,  ἐγκωμιάζωσιν μίαν τέτοιαν ἀμφιλεγόμενη καί σκοτεινή προσωπικότητα; Ἕνα εἶναι τό δεδομένον: 

Συγκρητιστές Ἐκκλησιαστικοί ἅνδρες, Ἀρχιοικουμενιστές δηλαδή Κληρικοί καί θεολόγοι, πίνωσι νερό εἰς τό ὄνομά του.

 Τό ἴδιον ὅμως, ἐπισυμβαίνει, καί εἰς τό ἕτερον αὐτάδελφον συγκρητιστικόν στρατόπεδον τῶν Τεκτονικῶν Στοῶν. 

Ἀλλά ὅμως, προβάλλεται δυστυχῶς, καθῶς ἀποδείξαμεν πιό πάνω, καί ἀπό δῆθεν παραδοσιακούς Κληρικούς… γιατί ᾆράγε;


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Παναγιώτου Π. Νούνη, Βιβλιοκρίσια [01]: Ἐπί τῶν Πατριαρχικῶν Πρακτικῶν τοῦ ‘Πανορθόδοξου Συνεδρίου’ (1923), ὁ “διεμφυλικός γονέας” τῆς κυοφορούμενης ‘Πανορθοδόξου Συνόδου’ (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ]

Τοῦ αὐτοῦ, ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ [02]: ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ’ (1923), Ο “ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ” ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ’ (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ

Τοῦ αὐτοῦ, ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ [03]: ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ’ (1923), Ο “ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ” ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ’ (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ]

[2] Πατριάρχης Μελέτιος (ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ) Δ´, Βίος. [Δεῖτε ΕΔΩ

[3] Πρακτικά καί Ἀποφάσεις τοῦ ἐν Κων]Πόλει Πανορθοδόξου Συνεδρίου (10 Μαΐου – 8 Ἰουνίου 1923), Ἀνατύπωσις-Ἐπιμέλεια-Εἰσαγωγή τοῦ θεολόγου Διονυσίου Μ. ΜΠΑΤΙΣΤΑΤΟΥ, Ἀθήναι 1982, σελ. 4.

[4] Βασιλείου Κ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΟΥ (Ἀρχιμανδρίτου), Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, Ἕβδομη Ἔκδοσις, Ἐκδόσεις: Παπαδημητρίου, Ἀθήνα 2000, σελ. 711.

[5] Ἱερᾶ Μητρόπολις Λεμεσοῦ, Τριμηναία ἔκδοσις, ἕτος 16ον, τεῦχος 88ον, Ἱανουάριος – Μάρτιος 2016, Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λεμεσοῦ, Μελέτιος Δ΄ Μεταξάκης (1910-1918), τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ, σελ. 32-33. 

[Σημ. δική μας: Δέν εἶναι μεγίστη θεολογική ἀντίφασις καί ἀντινομία, ὅταν ὁ σεπτός Μητροπολίτης τῆς Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος Μαχαιριώτης, ἐκφράζει μέν δημοσίως, ἔντονες  δογματολογικές  καί ἱεροκανονικές ἀντιρρήσεις, διά τήν ἐπερχόμενη «Πανορθόδοξη Σύνοδον» τῆς Κρήτης, ἐνῷ ταυτόχρονα τήν ἵδια ἀκριβῶς στιγμή, διαφημίζει, προπαγανδίζει καί ἐγκωμιάζει (ἄμεσα καί ἔμμεσα) τόν αἱρετικόν πατριάρχη Μελέτιον Μεταξάκη; Καί καλά, ἔστω νά ὑφίστατο μία σοβαρή τέλος πάντων… ἱστορική δικαιολογία, ὅτι ὁ Μεταξάκης ἦτο πρῶην Μητροπολίτης Κιτίου καί Λεμεσοῦ, ἡ παρούσα ὅμως προσυνοδική πραγματικότης, καί μάλιστα  ὁλίγων ἡμερῶν ἤ καί μηνῶν, πρό τῆς Ληστρικῆς Συνόδου στό Κολυμπαρί, εἶναι ἡ κατάλληλη ἐποχή διά τέτοιων λογιῶν παράδοξα ἐγκώμια εἰς τόν πατέρα τοῦ «Πανορθοδοξισμοῦ», τόν πατρ. Μ. Μεταξάκη; Ἐξάπαντος, ἐπιμένουμεν ἐπίσης, ὅτι δέν βρίσκομε σοβαρήν θεολογική δικαιολογία, νά προωθεῖται καί νά διαφημίζεται ἔντεχνα, καί ἐκ τοῦ ἐπισήμου Ἱστολογίου τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, ἡ «Μεταπατερική Αἵρεσις» ἐκ τῆς ἱερᾶς μητροπόλεως Δημητριάδος, διά τῆς κακοδόξου Θεολογικῆς Ἀκαδημίας καί Βιβλιοθήκης τοῦ Βόλου...!] 

[6] Παναγιώτου Ι. ΜΠΟΥΜΗ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ, Ἔκδοση Γ΄, Ἐπηυξημένη, Ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σελ. 236.

  • “ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ”; Ἤ ΜΗΠΩΣ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΝ ΟΛΙΣΘΗΜΑ; (Μία Ἀποφατική Βιβλιοκρισία κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ στό Πανεπιστημιακόν τομίδιον: ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ τοῦ Καθηγητοῦ κ. Παναγιώτου ΜΠΟΥΜΗ, ἔκδοσις Γ΄, ἐπηυξημένη, ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σσ. 300.) [Δεῖτε ΕΔΩ]
[7] Π. ΜΠΟΥΜΗ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ, ἔνθ. ἀνωτ΄., σελ. 107.


[8] Πναγιώτου Π. Νούνη, TO AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ

[9] Ἐπιφανίου Ι. ΘΕΟΔΟΡΟΠΟΥΛΟΥ (Ἀρχιμανδρίτου), ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ(“Οἰκουμενισμός καί “Ζηλωτισμός”), Ἔκδοσις: Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος, Ἔκδοσις Γ΄, 2008, σελ. 89.

[10] Ἰωάννου Σ. ΡΩΜΑΝΙΔΟΥ (Πρωτοπρεσβυτέρου), Πατερική Θεολογία, Ἐκδόσεις: ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ, Α΄ ἔκδοση, Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 105-111.

[11] Ἀνδρέου ΝΑΝΑΚΗ (Μητροπολίτου Ἀρκαλοχωρίου), Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, Ἐκδόσεις:ΒΑΝΙΑΣ, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 77, σελ. 80, σελ. 138, σελ. 150, σελ. 151, σελ. 160.

[12] Ἀ. ΝΑΝΑΚΗ, ἔνθ. ἄνωτ., σελ. 160.



 ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ  ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ 


-Σεβασμιώτατε ἅγιε Μητροπολίτη μας κ. Ἀθανάσιε Μαχαιριώτη νά ὑποθέσωμεν ὅτι ἀνάμεσα στίς «μεγάλες ἐκκλησιαστικές μορφές» πού ἐδιακόνησαν περί τήν «δόξα τῆς Ἐκκλησίας» περιλαμβάνει καί τόν προκάτοχον σας «φωτεινόν ὁδοδείκτην» τόν ἀπό Μητροπολίτη Κιτίου καί Λεμεσοῦ,  πατριάρχην Κων/Πόλεως Μελετίου Μεταξάκη;