ΟΙ «ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ» ΜΗΧΑΝΟΡΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΜΙΣΙΟΝΑΡΙΟΥ ΟΥΝΙΤΗ κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΑΛΑΧΑ

53ca22dd67746b28810f6a7067007197

 

ΟΙ «ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ» ΜΗΧΑΝΟΡΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΜΙΣΙΟΝΑΡΙΟΥ ΟΥΝΙΤΗ κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΑΛΑΧΑ

 

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη


Το κείμενο πού πρόκειται να σχολιάσουμε εἶναι το ἑξῆς: Οἱ «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας προς τον λοιπόν Χριστιανικόν Κόσμον» και οἱ ἐπιπτώσεις στο Διάλογο με την Καθολική Ἐκκλησία· τοῦ «Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἐπισκόπου» Γρατιανουπόλεως κυρίου Δημητρίου Σαλάχα (Οὐνίτης και Μέλος τῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Διαλόγων).

Ὁ Οὐνίτης και ψευδεπίσκοπος κ. Δ. Σαλάχας (στο ἑξῆς: κ. Δ.Σ.) ἀπορεῖ στα περί τῆς μεταΚολυμβάριου «ἐκκλησιολογικῆς διάστασης» και πορείας τῆς Διεθνῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς ὅπου και διεξαγάγει τον Διμερή Θεολογικό Διάλογο μεταξύ τῆς Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας και τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Κοινότητας ἤ και Πολιτικοθρησκευτικῆς Ὀργάνωσης τῶν Παπικῶν. Ἀπό ἀνέκαθεν ἡ Μία Ὀρθόδοξη και Καθολική Ἐκκλησία διαλεγόταν με διάφορες Χριστιανικές Κοινότητες και Ὁμολογιακές Ὀργανώσεις μά ποτέ Της (το τονίζω, μιᾶς και τοῦτο διδάσκει ἡ Πατερική Ἐκκλησιολογία) με «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες». Ὅπως δεν εἶναι λογικόν να διαλεγόμαστε με μίαν «παρθενεύουσα Ἑταίρα», καθότι δεν ὑφίσταντο πόρνες/οι πού βιώνουν τον περίφημον παρθενικόν βίον. Ἀλλ΄οὔτε δύναται να ἰσχύει και το ἀντίθετον. Διότι πρόκειται περί φαιδρᾶς ἀντινομίας και ἄκρας τραγελαφικῆς ἀντιφάσεως. Τώρα γιατί ἀπορεῖ ὁ κ. Δ.Σ. δεν μπορῶ να το ἀντιληφθῶ ἐξ ὁλοκλήρου. Ἡ Ἐκκλησιολογική διάσταση πρίν τῆς ληστροΚολυμβαρίου ἐποχῆς ποῖα ἀκριβῶς ἦταν; Δεν ἦταν ἐπί τῆς «ἐπαναστατικῆς» και θεμελιώδους, ἐξάπαντος ληστρικῆς βάσεως τῆς νεοἘκκλησιολογικῆς και νεοΔογματικῆς διδασκαλίας τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου διά τοῦ περιβόητου δόγματος τοῦ «subsistit in» (=ὑφίσταται ἤ ἐνυπάρχει) και ἐκείνου τοῦ ἄλλου Καλβινιστικοῦ δογματίδιου περί τῶν δῆθεν «ἐκκλησιαστικῶν στοιχείων» στις «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες» (ἐκ παπικῆς ὁπτικῆς);

Για τους ἁπλούστερους ἀναγνῶστες και νεοφερμένους στα θεολογικά πράγματα να ποῦμεν, τί ἀκριβῶς και προφανῶς ἐννοῦμεν, με τά προηγούμενα: τά πιο πάνω σημαίνουν την νεοΦιλελεύθερη Φραγκοπαπίζουσα Ἐκκλησιολογία (κατ΄ἀκρίβειαν: Ἐξωτερική Πολιτική τοῦ Βατικανοῦ) κατά τοῦ γνωστοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου. Ὅτι δηλαδή ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ «ὑφίσταται» ἤ και «ἐνυπάρχει» στην ἴδια «Ῥωμαιοκαθολική Ἐκκλησία» τοῦ πολιτικο-θρησκευτικοῦ ἀρχηγέτου τῶν Παπικῶν και Οὐνιτῶν μετά τῶν σωρηδόν Μισιονάριων μοναχικῶν ταγμάτων, τοῦ Πάπα τῆς Νεωτέρας Ρώμης. Στα περί  τῶν «ἴχνεων ἐκκλησιαστικότητας», διδάσκουν, ὅτι ὑπάρχουν τέτοια ἀμυδρᾶ στοιχεία τῆς ἀληθινῆς Μίας Ἐκκλησίας Του… και σε ἄλλες «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες» (;!).

Συνεπῶς, πρίν το Κολυμβάρι και κατά βάσιν τῶν διαλεκτικῶν ἐξάπαντος ἀ-μφι-λε-γό-με-νων προϋποθέσεων τῆς διεξαγωγῆς τῶν Μεικτῶν Διαλόγων ὑπήρχεν ἡ ἐσφαλμένη (πρακτική και θεωρητική) τάση και ἰσχυρά ἄποψη να (προ)διαμορφωθεῖ, και να «ἐξεικονισθεῖ» φερ΄εἰπεῖν, στους ἐκπροσώπους τῶν Μεικτῶν Θεολογικῶν Διαλόγων ἡ καινοφανής και νεοεποχήτικη (πάντως Θεοσοφικῆς:  διαβολοεμπνευσθέν ἀποκύημα και διατυπωμένη με σαφήνεια εἰς τά σωρηδόν ἐγχειρίδια τῆς Μπλαβάτσκυ και Μπέϊλης κ.ἄ.) «Ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» ἤ και ἄλλως πως, περί τῆς «Ἐκκλησιολογίας τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως». Μία ἰδεολογική και θρησκευτική Κίνησις, ἀπό ποῦ καί ὡς ποῦ, ἀπέκτησεν, ἰδιαίτερην Ἐκκλησιολογία και ἐλευθεριάζουσα Δογματική διδασκαλία; Ἐπάνω σε ποῖα ἀκριβῶς ἀρχέτυπα πιθικίζει; Στα συνυπογραφώμενα Κείμενα (1993) τοῦ Μπαλαμάντ; Μά ἀφοῦ ἀπό τότε, ἔγινε ἤ δεν ἔγινε,  ἐν μέρει ἡ ἀμοιβαία ἀναγνώριση (με πάλιν ἠχηρές ἀπουσίες ἀρκετῶν Αὐτοκέφαλων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν) τῶν Παπικῶν μυστηρίων, τῆς ἐκκλησιαστικότητος τοῦ Βατικανοῦ, τῆς ἱερωσύνης τῶν Φραγκοπαπάδων, την ἀθώωση τοῦ ψυχοκτόνου Οὐνιτισμοῦ κ.ο.κ.; Ἡ δογματολογική ἄποψις πολλῶν ἐγκρίτων και παραδοσιακῶν ὀρθοδόξων Καθηγητῶν τῆς ἱερᾶς ἐπιστήμης τῆς Θεολογίας, ὅπως λ.χ. τοῦ μακαριστοῦ καθ. Δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας, π. Ἰ. Ῥωμανίδη, παραμένει μέχρι τῆς σήμερον στον ἀέρα: ποῖον το νόημα τῆς ἱστορικῆς ὑπάρξεως τῆς Οὐνίας; Ὁ ἔντεχνος προσηλυτισμός τῶν ἁπανταχοῦ ὀρθοδόξων; Και τώρα, ἰδίως με τά ἐσχάτως ἐπόμενα «συνοδικά» ἀποφασιθέντα στο Κολυμπάρι; Ἄς φρεσκάρουμε κατ΄ ὁλίγον την μνήμη τοῦ κ. Δ.Σ. γιά να μᾶς πεί πρό τῆς Μπαλαμάντ ἐποχῆς, ὑφίσταντο ἤ ὄχι, δύο ἐπίσημα Κείμενα (Βιέννης και Φρέϊσινγκ 1990) πού μέλη τῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς κατέληξαν να κατεδικάσουν την «ἐκκλησιολογική ἀνωμαλία» τοῦ ἰησουϊτικοῦ Οὐνιτισμοῦ; Δύναται ἆραγέ, να μᾶς ἀπαντήσει ὁ ἕλλην Ἀρχιουνίτης κύριος Σαλάχας ἤ δεν τοῦ το ἐπιτρέπουν οἱ ἐκ Βατικανοῦ πατρῶνες του;1

Λογικά σκεπτόμενοι και προβληματιζόμενοι, ἀλλά και σύμφωνα τώρα ἐπί τῶν ληστρικῶν ἀποφάσεων τῆς κρητικῆς Συνόδου, ἀναλογιζώμεθα: ποῖον να εἶναι το νόημα τῆς συνέχειας τῶν Διμερῶν Θεολογικῶν Διαλόγων μιᾶς και τόσον θεσμικῶς ὅσον και συνοδικῶς, ἔχει ἀναγνωρισθεῖ πλέον (ἐξ «ὀρθοδόξων» Συνοδικῶν) ἡ ἱστορική ὕπαρξη ἀλλά και ἡ ὀνομασία τῆς ἑτερόδοξης Κοινότητας τῶν Παπικῶν ὡς δῆθεν «Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας»; Ἔχουν ἔτσι τά ἐκκλησιαστικά δρώμενα ἤ μήπως δεν ἔχουν ἔτσι; Ἀπό ποῦ ἐρείδεται ἱστορικά (ὄχι Ἐκκλησιολογικά ἤ Θεολογικά) ἡ ὀνομασία των και ἡ (προ)ἱστορική ὕπαρξη τῶν «Ρωμαιοκαθολικῶν»; Μήπως πρόκειται διά ληστρική προπαγάνδα και σφετερισμός τοῦ ἐν λόγῳ θεολογικο-πολιτισμικοῦ ὅρου; (Δεῖτε τό ἐξαιρετικόν βιβλιαρίδιον: «Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ» ἐκδόσεις: Ἱερά Μονή Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς, σσ. 47) Σύμφωνα με τά ληστρικώτατα πλέον ἀποφασισθέντα τῶν «ὀρθοδόξων» Ἀρχιοικουμενιστῶν ταγῶν και ἡ πανηγυρικῆ ἀναγνώριση τῶν ἑτεροδόξων, ὡς ἱστορικῶν Ἐκκλησιῶν (και δῆθεν ἄνευ τῆς Ἐκκλησιολογικῆς Ὀντολογίας), για ποῖον ἄλλο ζήτημα ἔμεινε να διεξαγάγονται τοῦτοι οἱ πολυδάπανοι και πολυχρόνιοι Διάλογοι; Για το πῶς ἀκριβῶς θα μᾶς χρυσωθεῖ το χάπι, για να ἐπιτευχθεῖ ἐπιτυχῶς, ἡ πολυθρύλητη και πολυεπίπεδη Διακοινωνία (=intercommunion); Ἤ μήπως για το τι εἶδους χρυσοστόλιστα δισκοπότηρα, χρυσοποίκιλτα ἄμφια, λιθοστόλιστες μῆτρες και πατερίτσες, πού πρόκειται νά χρησιμοποιηθοῦν, σε μελλούμενον και ἐπί μακροῦ χιλιο-προσδοκούμενου, θεοστυγές συλλειτούργημα; Εἶναι ἄραγέ, σοβαρή χριστιανική πράξις, ὅταν ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ σιτίζεται ἀπό τά Κοινωνικά παντοπωλεία καί τά Ἐκκλησιαστικά σισύτια, (μάλλιστα ἀρκετοί Χριστιανοί, λαμβάνουν δυστυχῶς, ἰδιοτελεῖς δωρεές, οἰκονομική βοήθεια, εἴδη πρώτης ἀνάγκης, ὑποτροφίες, και «φιλάνθρωπη» φροντίδα, ἀπό ἐωσφορικές Μασσωνικές Στοές καί Ρόταρυ) ἑνῶ την ἴδια στιγμή, κάμποσοι νεοΦαναριώτες (ἀνά την ὑφήλιο) Κληρικοί και Λαϊκοί να τρωγοπίνουν σε πεντάστερα καί πολυτελῆ ξενοδοχεία ὑπό το πρόσχημα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων ἤ καί τῶν ψευδώνυμων Συνόδων και Συνάξεων;2

Ἀπαντοῦμε τότε λοιπόν, ἀπερίφραστα καί με πάσα σαφήνεια εἰς τον Οὐνίτην κ. Δ.Σ. με τά ἑξῆς:

Α΄. Ὅτι ἡ ἀλλεπάληλη και πολυμέτωπη σφοδρή προπαγάνδα ταῆς «Οἰκουμενιστικῆς Ἐκκλησιολογίας» στα τῶν Διμερῶν και Πολυμερῶν Θεολογικῶν Διαλόγων –μαζί και ἡ Βατικάνειος Ἐκκλησιολογία τοῦ ἐλιτιστικοῦ Παπισμοῦ-, ἔχει ἐπιφέρει πράγματι μία σημαντική ἀλλοίωση στα «καθ΄ἡμᾶς», δηλ. κατά τῆς Ὀρθόδοξης και Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας. Ἀπόδειξη τρανή: ἡ μόλις προχθεσινή και ἐνταφιασμένη (εἰς τις συνειδήσεις τῶν βέρων Ὀρθοδόξων) πολυΔιάσκεψις και Σύναξις τῶν πανΟἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν στην τάχα μου «Μεγάλη» και δή «Πανορθόδοξο Σύνοδο» τῆς Κρήτης. Ἐπέτυχεν δηλαδή το «Ἐκκλησιολογικόν πείραμα». Διότι παρήχθην, διά «παρθενογεννέσεως» μᾶλλον, μία καινοτόμος και πρωτοποριακή ἐκκλησιολογίαν, την ὁποῖαν θα ἐζήλευεν καί ὁ κάθε Βιολόγος, Γενετιστής ἤ καί Βιομηχανικός, (ἐπιτρέψτε μας τους ἑξῆς λογοτεχνικούς νεολογισμούς χάριτος ἀμυδροῦ χιούμορ) την και λεγόμενη ἀπό ἐμᾶς ὡς «Ἐκκλησιολογία τοῦ Ὑβριδισμοῦ» ἤ και «Ὑβριδική Ἐκκλησιολογία». Μπορεῖ ἄνετα, για ὅσους δεν υἰοθετοῦν την πιο πάνω λογοτεχνική ἐπινόησιν μας, να ἐπιλέξουν καί τοῦτην: «Χιμαιρική Ἐκκλησιολογία»! Ποντάρουμεν ὅμως «ὅλα τά λεφτά μας» στον ὀρθόδοξο Βελλεροφοντισμόν τῆς Δαβιδικῆς σφενδόνης και ὁ νοῶν νοεῖτο. Ἡ τοῦτη χιμαιρική Ἐκκλησιολογία (τῶν ἁπανταχοῦ Οἰκουμενιστῶν) τοῦ Συγκρητιστικοῦ Ἀρμαγεδῶνος (ἐκ Κολυμπαρί) ἔτεκεν υἱόν (ἤ μήπως χολερικόν ἰόν;) και το ὄνομα αὐτοῦ Σατανιήλ (ἤ Σαμαήλ, ἤ και Σεμιέλ) πού σημαίνει: «ὁ Σατανᾶς μεθ΄ ἡμῶν» και διακονεῖ ὅσους ὑπέγραψαν και ἀποδέχθησαν τάς Ληστρικάς ἀποφάσεις και διδάξει (κατά την ἀνάλογη και προαποφασιζόμενην μεθηλικίωσην του) «πάντας ἡμᾶς» το καινόν και ἀντί-Χριστον δυσαγγέλιον τῆς ὑποβόσκουσας Ἐκκλησιολογίας τοῦ ὑβριδισμοῦ!3

Ἐννοεῖται, ὅτι ὁ υἱός τοῦ Διαβολισμοῦ, ὁ Σατανιήλ, προήλθεν ἀπό τινά καμπαλιστικήν, μυστηριώδην, ὀργειώδην, μοιχικήν ἤ και πόρνικην, ἐξάπαντος ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΝ συνάφεια προεξάρχωντος τοῦ γνωστοῦ σε ὅλους μας Προπατορικοῦ και κάθε Μεταπατορικοῦ Ἁμαρτήματος.4

Τοῦτος ὁ λεγάμενος Οἰκουμενιστικός και συγκρητιστικός διαβολεμένος οἶστρος κατά την Καμπαλλικήν και Ἀποκρυφιστικήν Γραμματείαν φαίνεται να ὁμοιάζει κατά πολύ με τον ἑβραϊκόν Χασιδισμόν (Χασίντ ἤ Χασιντείμ), πού σημαίνει τά πολυδαίδαλα διαχρονικά μυστικοθρησκευτικο-πολιτικά Κινήματα (σήμερα: Σιωνισμός, Θεοσοφισμός (Ο.Η.Ε.), Μασσωνισμός,  Ἀγγλοσαξωνικός και Ἀμερικανικός Ἐλευθεροτεκτονισμός, «ἡμέτερος» και «φιλάνθρωπος» νέοἙλλαδικός και νεοΚυπριακός Τεκτονισμός κ.ο.κ.) στα πλαίσια τοῦ Γνωστικισμοῦ, Ἰουδαϊσμοῦ και περιώνυμου  σημερινοῦ Σιωνισμοῦ.5

Πλέον ὁ κάθε «Θεολογικός Διάλογος» μεταβάλλεται σε ἀθεολόγητος Διάβολος (ὁ μετασχηματισθείς και σε «Ἄγγελον φωτός») πού κατά θεο-λογικήν συνέπειαν να ἐξάγεται το καθόλου αὐθαίρετον συμπεράσμα, ὅτι ὁ ἀπό τοῦδε και στο ἑξῆς Διάλογος τῆς Μεικτής Ἐπιτροπῆς, θα εἶναι σφόδρα ἀνυπόστατος, μεταξύ ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων και ὑμῶν τῶν ἑτεροδόξων Ῥωμαιοκαθολικῶν και Οὐνιτῶν. Μιᾶς και οἱ ὑποτιθέμενοι ὁπαδοί τῆς Μίας Ἐκκλησίας ἀνεγνώρισαν (;!) τις ἐν λόγῳ ἑτερόδοξες Ὁμολογίες ὡς θυγάτριες και ἀδελφές Ἐκκλησίες. Να μᾶς ζήσωσιν τά πολύ-δίδυμα γεννητούργια (!!!) τῆς Unam Sanctam!…

Β΄. Στο πολυσήμαντο ὄμως ἐρώτημα τοῦ οὐνίτου Σαλάχα ὡς προς το πῶς θα ἐννοεῖται ἀπό τοῦδε και εἰς το ἑξῆς τέτοιος «Μεικτός Διάλογος», ἀπαντούμε με τά πιο κάτω: Για ποῖον λόγον να συνεχιστεῖ το διαλεκτικόν φιάσκον τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων; Τι ἄλλο ἔχουμε να ποῦμε; Ἀφοῦ πλέον «Συνοδικοί Παρατηρητές» και Ὀρθόδοξοι Συνοδικοί (ἄλλοι ὡς τῷ ὄντι παρατηρητές, και συνοδικά χαϊβάνια), τά βρήκανε ἀναμεταξύ τους, και ἐγέγονεν, ἔμμεσα μέν πλήν σαφῶς δε, ἡ «Ἐκκλησιολογικοποίησις» ἤ και ἄν θέλετε ἐκκλησιαστικοποίηση τῶν ἑτεροδόξων, Παπικῶν, Οὐνιτῶν, Μονοφυσιτῶν, Ἀγγλικανῶν, Προτεσταντῶν, Λουθηροκαλβινοζβίγγλιων, Μορμόνων, Ἐπισκοπελιανῶν, Μεθοδιστῶν, Βαφτιστῶν, Πεντηκοστιανῶν κ.ο.κ.· ἀς πάψουμε ἐπί τέλους το ἀκάτασχετον «θεολογικόν» φλυαρίζειν και ἄς πορευθῶμεν κατ΄ εὐθίαν προς το ποθοῦμενον για να γίνουμεν (!) «ὅλοι ἕνα», χωρίς τον Ἕνα και Τριαδικόν Θεόν! Το ζήτημα εἶναι τι εἶδους «ΕΝΑ» θέλουμεν να γίνουμεν; ΕΝΑ συν Θεανθρώπῳ Χριστῷ, ἤ, ΕΝΑ σύν διαβολάνθρωπῳ Ἀντιχρίστῳ; Ἄς πορευθοῦμεν, μη διαστάζουμε ἄλλον κ. Σαλάχα μου προς τά πύρινα ἔγκατα τῆς «Εὐχαριστιακῆς Ἐκκλησιολογίας» τῶν Σλαβόφιλων Ἀφανασιακῶν και Ζηζιουλέφσκυ. Τόσα πολλά χρόνια ἐπίσημων Διαλόγων, ἄλλους τόσους αἱῶνες ἀνεπίσημους ἤ και ἐπίσημους διαλόγους μεμονομένων προσωπικοτήτων, ἐάν δεν καταλλήξωσιν, προς την «Θεία Εὐχαριστία» και το «Κοινό Ἱερόν Ποτήριον» και δή ἄμεσα, πῶς θα (δια)φανεῖ καθάρια ἡ περιρρέουσα ῥομαντική και ἀγαπουλίστικη («σκοτεινή») ἀτμόσφαιρα ὡς λογικήν συνέπειαν μετά τάς Συνοδικάς –ἐν Κολυμπάριῳ- Διακηρύξεις της;6

Θα πρέπει κύριε Σαλάχα μας, συναφῶς με την (προ)λεγόμενη «Ὑβριδική Ἐκκλησιολογία» να ἀνακληθοῦν ἄμεσα και ἅπαντα τά μη ἐπουσιώδη ζητήματα (Πρωτεῖον, Συνοδικότητα, Ἐκκλησιολογία, Φιλιόκβε, Πρωτοκαθεδρίες, Πρεσβεία Τιμῆς, κ.ο.κ.) και να μπεῖ στην τελική εὐθεία και το περιπόθητον στάδιον, δηλ. στο ζουμί τῶν Διαλόγων, για το πῶς θα ἐπέλθει ΠΡΑΚΤΙΚΩΣ (και ὄχι θεωρητικῶς) ἡ νεοεποχήτικη και πολυδιαφημιζόμενη Θεοσοφική Ἑνότητα ἁπάντων τῶν κεχωρισμένων Χριστιανῶν. Σύμφωνα με τά Δόγματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Θεοσοφισμοῦ και Μασσωνισμοῦ (πού λατρεύουν για θεόν τους τον Μέγα Ἀρχιτέκτονα τοῦ Σύμπαντος, τόν ἀρχάγγελο Διάβολον) μία θα πρέπει να εἶναι ἡ σημαίνουσα ἐπίπτωσις περί τῶν τόσων ἀκατάπαυστων ἀγώνων ἀμφότερων τῶν μερῶν: ἡ Διομολογιακή (συν)Ἕνωσις πάντων τῶν Χριστιανῶν, ἀθρήσκων, ἀθέων, ἀγνωστικιστῶν, και ἑτεροθρήσκων κάτω ἀπό την Πολιτικοθρησκευτική ἐξουσία τοῦ «ἁγίου Πατερούλη» τῆς πόλεως τοῦ Βατικανοῦ μέσα στο πλαίσιον τοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου τερόδοξων κκλησιῶν τοῦ ΜΑτεριαλισμοῦ (Π.Σ.Ε.Ε.ΜΑ.). Πιο ἁπλούστερα θέλουμε να ποῦμε, ὅτι θα πρέπει να μεταβληθοῦν ἅπαντες οἱ ἄνθρωποι (εἶναι και Ἀνθρωπιστικόν το ζήτημα σύν τοῖς ἄλλοις) «κατ΄εἰκόνα και καθ΄ ὁμοίωση» τοῦ ἐθνοκτότου και γενοκτόνου Οὐνιτισμοῦ. Λόγου χάριν τον ἑλληνόφωνο Οὐνιτισμόν ἐν Ἑλλάδι, ἐκπροσωπεῖ, ὁ ὑπό τοῦ ὑποφαινομένου εἰς τά περί τῶν γραπτῶν του κρινόμενος, κ. Δ.Σ. Ὅσοι ὁπαδοί του τον ἀκολουθοῦν ἄκριτα, εἶναι πανἄξιοι πολλῶν δακρύων, μιᾶς και  θεολογικά και γενικά τώρα ὁμιλοῦμε, ὁ βεβλαμένος και θεοστυγής Άρχιτυφλός, ὀδηγεῖ στα θεοσκότεινα μονοπάτεια μυριᾶδες θεπάλαβους τυφλούς. Ἐπόμενες ἐπιπτώσεις (ἐξ Ὀρθοδόξου ἀπόψεως) ἄν ἀκολουθηθοῦν, κατά γράμμα και κατά πνεῦμα, τά Συγκρητιστικά ἀποφασισθέντα τῆς Κρήτης, θα εἶναι, καθῶς προφητεύει εὔλογα ὁ Μέγας Δογματολόγος και Σέρβος Πατήρ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων Ἅγιος Γέρων Ἰουστῖνος Πόποβιτς: νέα Σχίσματα και Αἱρέσεις και ἐπιπρόσθετες διχοστασίες πού διαολοσπέρνωνται ὑπό τῶν «ὀρθοδόξων» Οἰκουμενιστῶν ὥστε να ξεθεμελιώσουν και διαμελίσουν το Χριστώνυμον πλήρωμα ἀπό την Μία Ἁγία και Καθολική (ὄχι την λεγάμενη Ῥωμαιοκαθολική) Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῶν Προφητῶν-Ἀποστόλων και ἁγίων Πατέρων.

Γ΄. Σύμφωνα με μίαν ἄλλην ἄποψη τοῦ οὐνίτου κ. Δ.Σ. ἡ «σύνοδος» τοῦ Κολυμπαρίου δεν ἀνεγνώρισεν την «οὐσιαστική ἔννοια και φύση» τῆς παπίζουσας «Καθολικῆς Ἐκκλησίας». Τοῦτο συνεπῶς σημαίνει, ὅτι οἱ «Συνοδικοί» τῆς Κρήτης, «μᾶλλον» δεν ἀναγνωρίζουν ὀντολογικῶς και μυστηριακῶς κάποιαν «Ἐκκλησιολογικήν Ὑπόστασην» στην θρησκεύουσα Κοινότητα και Παρασυναγωγή τοῦ Πάπα. Δηλαδή με ἁπλᾶ λόγια και πάλιν, ἡ Ληστρική Σύνοδος «ἡμιαναγνώρισεν» -ἐν μέρει- τον Παπισμόν, τον Λουθηροκαλβινισμόν, Μονοφυσιτισμόν, Ἀγγλικανισμόν κ.ο.κ. ἐξάπαντος ὡς χωροχρονικήν ἱστορικήν ὀντότητα (και ὄχι ὥς τήν πλήρην ὀ[Ω]ντολ[Λ]ογικήν Ἐκκλησίαν πού ἀντιπροσωπεύεται ἀπό τήν Μία και Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία). Κατά την προσωπικήν ἄποψίν μας, πρόκειται διά ἀνόνητα λογοπαίγνια, ὅπως λ.χ.  δεν εἶναι Ἰωάννης ἤ Γιάννης, ἀλλά Γιάνης και Γιαννάκης! Ἔχει δίκαιον ὁ ἀξιότιμος Καθηγητής Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου κ. Κυριακός Κυριαζόπουλος καθῶς και ἡ ῥωμαλέα Σύναξη Ἱεραρχῶν, Κληρικῶν, Μοναχῶν και Λαϊκῶν, ὅτι πρόκειται διά σοφιστικά και ἀκατανόητα σαρδᾶμ για ἀφελεῖς. Ἐάν ὄμως ὁ πιο πάνω συλλογισμός τοῦ Οὐνίτου κ. Δ.Σ. εὐσταθεῖ ἀπόλυτα, τότε ἀπό την ἄλλη προκύπτει το πλέον ἀμείλικτον ἐρώτημα προς το αὐτοχειροτόνητον «Κέντρον τῆς Ὀρθοδοξίας» (Κέντρον τῆς Ἐκκλησίας νόμιζα ἀπό παιδιόθεν, ὅτι εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Χριστός μας εἰς την Θεία Κοινωνία, μόλις μεγάλωσα ὅμως μᾶς τά ἀλλάξανε;) το νεοΦανάριον: Για ποῖον λόγον διεξάγωνται ἀκόμη, οἱ Διμερεῖς Θεολογικοί Διάλογοι μετά τῶν Παπιστῶν, μιᾶς και δεν ἀνεγνωρίσθην και οὔτε ἀναγνωρίζεται (καθῶς θεωροῦν μερικοί) ὁλοσχερῶς ἡ βατικανοποίητη «ἐνυπόστατη Ἐκκλησιολογία» και ἐκκλησιαστικότητα αὐτῶν; Γίνονται διάλογοι για χάριν τῶν διαλόγων; Ἤ για χάριν τῆς εὐρέσεως τῆς ἀντικειμενικῆς θεολογικῆς ἀλήθειας τῶν ὑπό διάλεξη πολυθεμάτων; Ἡ ὀρθόδοξη ἀντιπροσωπεία, ψάχνει, ἤ μᾶλλον, ἔχει το δικαίωμα να ψάχνει και να διερευνεῖ, την ἀλήθεια; Και ποῖαν ἀκριβῶς ἀλήθεια ψάχνει ἤ καί διαπραγματεύεται στα ἐν λόγῳ Συνέδρια τοῦ Διαλόγου; Ἄς μη κάμουμε λόγον διά την θεανθρώπινη Ὑποστατική Ἀλήθεια, διότι πόρρῳ ἀπέχουμεν ἐξ Αὐτῆς με τοῦτα τά δραματικά ὑπάνθρωπα καμώματά μας.7

Ἄν ἐν τέλει ἔχει και κάποιον δίκαιον, ὁ μισιονάριος Σαλάχας, τότε 40 χρόνια ἐπίσημων Διαλόγων (μᾶλλον κατ΄ἀκρίβειαν ὁ διάλογος Ὀρθοδόξων μετά τῶν Φραγκολατίνων, διαρκεῖ λ.χ. και κρατεῖ ἀπό το 879 μ.Χ. και πιο πίσω ἀκόμη, δηλ.  ἀπό τον τελεσίδικον οἰκουμενικόν ἀφορισμόν και ἀναθεματισμόν των καινοτομίων και κακοδοξιῶν τους διά τῆς Ἁγίας Η΄ Μεγάλης Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅλα τά ὑπόλοιπα εἶναι φαιδρότητες ἐκ τοῦ Πονηροῦ), ἀπέβησαν παντελῶς ἄκαρποι, ἄχρηστοι και ἄ-Χριστοι (μη πῶ κάτι χειρώτερον), κυρίως ἐπί ματαίῳ μιᾶς και οἱ νέοὈρθόδοξοι Φαναριῶτες «δεν ἔχωσιν τά κότσια» (κατά το κοινός λαϊκιστί λεγόμενον)  να παραδεχθοῦν με στεντόρειᾳ τῇ φωνῇ την «ἐνυπάρχουσα Ἐκκλησιολογία» τῶν Ῥωμαιοκαθολικῶν σφετεριστῶν, με ἀποτέλεσμα να διαλέγονται μαζί τους, διά το θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις, μιᾶς και ἐν «Πανορθόδοξῳ Συνῲδι» ἦδη τους (ψευδο)ἡμιαναγνώρισαν, γιά να το ὁμιλοῦμεν ἐπ΄ἀκριβῶς.

Ἡ ἐξ Ὀρθοδόξων, ψευδο-ἀναγνώριση ἤ ἡμιαναγνώριση, κάποιου/ων θρησκευτικοῦ/ῶν Ὀργανισμοῦ/ῶν ὡς Ὁμότιμη/ες Ἐκκλησίαν/ές, ἐρείδεται, κατά την ταπεινή ἄποψιν τοῦ ὑπογράφωντος, στην Ἰησουΐτικην και Οὐνιτικήν μεθοδολογικήν Ἀρχήν τοῦ Reservatio Mentallis (= «ἡ ἐν νῷ ἐπιφύλαξις», δηλ. ἡ διανοητική ἐπιφύλαξη και ἡ ἄκριτη, ὀρθολογιστική τυρρανία, εἰς βάρος τῆς φωνασκοῦσης Συνειδήσεως τοῦ ἀνθρώπου, ἄν καλῶς το ἑρμηνεύομεν). Ἔχουμεν ἀνάμεσά μας, πέραν τῶν φανερῶν λυκοποιμένων-λυκειδέων (π.χ. Σαλάχας και συν αὐτῷ), και «ὀρθοδόξους» ἰησουΐτες, λυκανθρώπους  (θεος)Ὀφῖτες, διαβολανθρώπους, τά λεγόμενα και ἐχιδνόπουλα-λυκόπουλα (με ὅλες τις ἐννοιολογικές συναρτήσεις).

Ἐάν ὅμως κ. Σαλάχα, ἀπό μίαν ἄλλη ὀπτικήν γωνία, ἡ νύν Φραγκολατινική «Καθολική Ἐκκλησία» ταῆς Νεωτέρας Ῥώμης, ὁμολογοῦσε τήν ἀκαινοτόμητον πίστην τῶν Ὀρθοδόξων και Ἁγίων Παπῶν τῆς Πρεσβυτέρας Ῥώμης (π.χ. ἁγίων Παπῶν ὅπως: Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου, Λέοντος τοῦ Σοφοῦ, Βενεδίκτου, Λιβερίου, Ἀγάθωνος, Ἀγαπητοῦ, Ἀλεξανδρίωνος, Ἀλεξάνδρου, Κελεστίνου, Κλήμεως, Μαρτίνου κ.ο.κ.) ὅπως ἐπροκαθορίστηκε τελεσίδικα και ἁγιοπνευματικῶς στο Σύμβολον ταῆς Πίστεως, δεν θα ἐτολμοῦσαν οἱ πρόγονοι τοῦ πάπα Φραγκίσκου και τέως Βενεδίκτου (Φραγκολατίνοι) να ἐπρόσθεταν το θεοκατάρατον, πνευματομάχον, ἡμισαβέλλιον και πολύαρχον Φιλιόκβε, τοῦτον το μισαρόν και ἀσεβές δόγμα τοῦ βρωμεροῦ πολιτικοθρησκευτικοῦ Φραγκισμοῦ των.

Διά να μη μακρυγορῶ και κουράζω τους φιλόπονους ἀναγνώστες μου, να ἀναφέρω κοντολογίς: ὅτι ἡ νῦν ἑτερόδοξη Ἐκκλησία τοῦ πάπα Φραγκίσκου δεν διαθέτει ἀκραιφνῶς, το ὁμοούσιον και ταυτόσημον φρόνημα, ὅπως τῶν προαναφερομένων ὀρθοδόξων Λατίνων και Ἁγίων Παπῶν τῆς Πρεσβυτέρας Ῥώμης. Συνεπῶς πιό ἐξειδικευμένα διά σύνθετους χαρακτῆρες και σύμφωνα και με τις Ἁγιολογικές Λατινικές προϋποθέσεις στά τῶν ὁρθοδόξων παπῶν καί τῆς ὀρθοδόξου παπωσύνης, ἡ θεανθρώπινη Ἐκκλησία και πολύτιμη Νύμφη τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ, δέν ὑφίστατο «ἐν αὐτῇ» (=τῇ Νεωτέρᾳ Βατικάνειᾳ Ῥώμῃ) πλήρως ἤ και ἀποκλειστικῶς (οὔτε κἄν νανοχιλιοστά ἤ ἔστω δράμια ἴχνεων), καθότι ἡ αὐτοσυνειδησία τῶν κακοφρόνων Φιλιοκβιστῶν παπῶν τῆς Ῥώμης, δεν ταυτίζεται ἀκριβῶς, με ἐκείνη τῶν καλοδόξων και μη Φιλιοκβιστῶν και ἁγίων Παπῶν τῆς Ῥώμης. Δηλαδή, πιο ἁπλᾶ, πέραν τῆς ἀλλοιωμένης «Φραγκολατινικῆς Ἐκκλησιολογίας» (Βατικάνειος ἐκκλησιολογία), ἐνυπάρχει και ὑφίστατο σημαντική ἀλλοίωση στα τῆς παπικῆς και οὐνιτικῆς, ἐξάπαντος ἰησουΐτικης Ἁγιολογίας (π.χ.  Ἄνσελμος Καντερβουρίας, Θωμᾶς Ἀκυνάτης, Καρδινάλιος Χουνίπερο Σέρα,  Καρδινάλιος Στέπινατς, Πάπας Ἰωάννης Παῦλος, Μητέρα Τερέζα κ.ο.κ.).

Ὁ ἁπλός ἀναγνώστης μας, ἀς γνωρίζει συνοπτικά και μόνον, ὅτι ὑπάρχει μεγίστη διάκριση και διαφορά: μεταξύ τῶν ὀρθοδόξων ἁγίων Παπῶν με ἐκείνων τῶν δυσεβῶν και ἀχρείων παπῶν Φιλιοκβιστῶν… ἵσως, μόνον ἔτσι να ὑποψιασθεῖτε καλύτερον τά πράγματα. Ὁ δε παπικόφρων Φιλιοκβιστής Σαλάχας και ὁ κάθε οὐνίτης τῆς σειρᾶς, ὑπηρετεῖ δουλικά, την φραγκοπαπική και βατικάνεια «Φιλιοκβιστική Ἐκκλησιολογία» και Ἁγιολογία τῶν δευτέρων.

Δ΄. Ἀς ἐστιάσουμε τώρα και σε κάτι ἄλλον: ἡ ἀπορία μας παρά ταῦτα ἐπισημαίνει στο κατά πῶς ὁρίζεται και ἐννοεῖται, ὑπό τοῦ κάθε Σαλάχα, το φρασίδιον του «ἀντικειμεντικότερη ἀποσαφήνιση» τῆς διδασκαλίας τῶν «Καθολικῶν»; Ὑφίστατο συγκεκριμένη ἀπαρασάλευτη σταθερά, ἐρμηνευτική μεθοδολογία, ἀρχή, πρακτική και θεωρητική ἐπιστημολογία στο κατά πῶς δύνανται να ἑρμηνεύονται τά σωρηδόν Βατικάνεια Κείμενα ὥστε να ἐξάγεται ἕνα ἄριστον και λίαν καλῶς ἐρμηνευτικόν ἐπιστημονικόν συμπέρασμα; Τά ἐπίσημα συγκρητιστικά και διφορούμενα Κείμενα ταῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Διμεροῦς Διαλόγου, εἶναι δυνατόν ἤ ἐφικτόν ὅπως ἐνταχθοῦν στην «ἀντικειμενικότερη ἀποσαφήνιση» τῆς «ἀνάμεικτης Ἐκκλησιολογίας» ἤ και ἄλλως πως ἐπί τῆς «Ἐκκλησιολογικῆς ἀναμείξεως» τῶν δύο «Ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν»;

Κατά την ταπεινή ἄποψίν μας, περί τῆς συγκεκριμένη «διαλεκτικῆς μεθοδολογίας» ἐπί τῶν Διαχριστιανικῶν Διαλόγων: καθίσταται ὡς λαμπρόν ἤ μᾶλλον μνημειῶδες ἀπτόν δείγμα… θεοπάλαβης ἀποτυχίας! Για ποῖον λόγο; Μά για τον ἁπλούστερον λόγον, ὅτι ὑπάρχει ὑπερεστιασμός «εἰς τά ἑνούντα» και κοινά στοιχεία παραθεωρώντας, ἀποσιωπώντας, ἐξάπαντος ἐξαπατώντας και ΜΗ ἐπιλύωντας ῥιζηδόν, τά τῶν θεολογικῶν διαφορῶν πού ὑπήρχαν ὑπάρχουν και θα ὑπάρχουν, ἄχρι τῆς συντελείας, ἀναφανδόν. Πέραν τοῦτων ἀποδεικνύεται, ἡ πανούργα στάσις, ἐξ ὅλων σχεδόν τῶν πρωταγωνιστῶν στούς διαλόγους, ὑπό τῆς ἀναντίρρητης και παντελοῦς ἀπουσίας, λεπτομεροῦς πληροφορήσεως ἤ ἐνημερώσεως, περί τῶν πολυεπίπεδων ἐξελίξεων παντῶς ἐπισήμου και μη θεολογικοῦ διαλόγου. Αὐτή ἡ ἀνυπέρβλητη και μάλλον σκόπιμη ἀδυναμία (;), παρατηρείται, σε ὅλα τά ἐπίπεδα ταῆς Ἐκκλησιαστικῆς και Χαρισματικῆς Ἱεραρχίας. Δηλαδή ἀδελφοί και πατέρες, θεωροῦμεν, ὅτι ὑποτιμάται τραγικῶς, το ἐνεργόν πλήρωμα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀπαξιώνεται μάλλον δολερῶς το Βασίλειον ἱεράτευμα, καθότι ὑπερισχύει πλανερᾶ ἐξουσιαστικῶς και παράνομα μία αἱρετίζουσα και μη θεοπρόβλητη πατριαρχική παρασυναγωγή ἤ ἀρχηγεσία τοῦ ἀρχεκάκου Ἐχθροῦ.8

Ε΄. Το ἐπόμενο καί Σαλάχειον φρασίδιον «ἀρχαίας ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας» θεωροῦμε: ὅτι ὡς γνώμονας και κριτήριον Διαλόγου (ἐξ ἱστορικῆς μόνο ἄποψης) εἶναι παντελῶς ἄτοπον. Τοῦτο ἔχει ἀποδειχθεῖ πρό πολλοῦ στην περίφημον ἱστορική μελέτη τοῦ μακαριστοῦ π. Ἰ. Ῥωμανίδη (Ῥωμῃοσύνη-Ῥωμανία-Ῥούμελη). Ὅπως ἐπίσης εἶναι ἄστοχον και ἐκ θεολογικῆς ἄποψις, διότι ἀφήνει το «θεολογικόν» ὑπονοούμενον: ὅτι ἡ μη ἀρχαία Μία Ἁγία Καθολική Ἐκκλησία εἶναι τραγικά ἀλλοιώτικη, διαιρεμένη και ξεσχισμένη, πράγμα παντελῶς ἀκατανόητον, θεολογικά.

Ἡ Ἱερά Παράδοση εἶναι ξεκάθαρη: Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Βασιλέως τῆς Δόξης καθῶς πλέον και τοῦ Οὐράνιου Παράκλητου, ἦταν εἶναι και παραμένει δεδοξασμένη και ἀδιαίρετη εἰς τους αἰῶνας. Διαχρονικῶς ἐσαεῖ, κατά βάθος, ὀριζόντια και κάθετα, ἀλλά ἐν τόπῳ και χρόνῳ αἰωνίος. Δηλαδή, δεν ὑπήρξε, οὔτε ὑπάρχει κάποιο νανοχιλιαστόν τοῦ δευτερολέπτου, πού να ἐσχίσθην και να ἐδιηρέθην, ὀντολογικῶς. Ἄρα, συνεπῶς, ἡ θεμελιακή προϋπόθεση («τῆς διαιρεμένης ἤ και διευρημένης Ἐκκλησίας») τῶν Διμερῶν Διαλόγων εἶναι: ἀνευλαβής βεβλαμένη, ἀνεφάρμοστη, ἀνεπιτυχής, ἀνεπρόκοπη, ἀνεξιστόρητη, ἀνεδαφική, ἀνεκδιήγητη, ἀνέλπιδη, ἀναιδής, ἔωλη και σφόδρα ἀναιμική, ἀσχέτως τοῦ ὅποιου βαθμοῦ πού την ὑποστηρίζουν ὁρθόδοξοι και ἑτερόδοξοι.

Στ΄. Εἶναι μεγίστη ἀφέλεια, πανουργία (ΝΑΙ πανουργία!), ψευδολογία και ἀνόητα φρουροῦ φληναφήματα ἀπό μέρους τῶν παπόδουλων ψευδοποιμένων Οὐνιτῶν: ὅτι δῆθεν κατά την διεξαγωγή τοῦ Διμερούς Διαλόγου δεν ἐχώρησαν «δογματικοί συμβιβασμοί και ὑποχωρήσεις»…! Ἀπό το Φρέϊζινγκ, Βιέννη, Μπαλαμάντ και ἐντεύθεν να μελετήσουμε τά Κοινά συνυπογραφθέντα Κείμενα «θα κλάψει ἡ μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα»…! Τά Κοινά ἀνακοινωθέντα πού γράφωνται και (συν)ὑπογράφωνται ἀπό κοινοῦ τῆς Μεικτής Ἐπιτροπῆς τί μέρος τοῦ λόγου εἶναι; Οἰκουμενιστικός χαρτοπόλεμος ἐπί ἀμβλύνσεως τῶν πνευματικῶν αἰσθητηρίων τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν; Με τά κοιλιόπνευστα και δαιμονικά διανοήματά σας πάτε να ἀλλοιώσετε και να σβύσετε τό Πυρίμορφον καί ἅγιον Πνεῦμα; Τά «μεικτά» ἀποφασισθέντα δεν εἶναι καρπός τῆς «Μεικτῆς Ἐκκλησιολογίας» τῶν  ὅπου γῆς Συγκρητιστῶν;

Ζ΄. Ἀπό την ἄλλη ὅμως, ὁ κ. Δ.Σ. ἔχει και ἕνα ἀπόλυτον δίκαιον, ὅπου σημειώνει: οἱ ἀποφάσεις τῶν Κολυμπαριστῶν «ἐδραιώνουν» τον Οἰκουμενιστικόν Διάλογον. Τί να σημαίνει τοῦτο; Σημαίνει ἐπ΄ ἀκριβῶς, ἀυτό πού οἱ διάφοροι «φανατικοί, φονταμενταλιστές, γραφικοί, ἐθνοφυλετιστές, ἐθνικιστές, ζηλωτές, σχισματικοί, ἱεροεξεταστές, ἀντισημῖτες, μαγγισοκτόνοι, κ.ο.κ.» προείδοποιοῦσαν σε ὅλους τους τόνους και ἤχους τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς. Θεσμική ἐπικύρωση διά «Πανορθοδόξου» και «Συνοδικῆς» ἀποφάσεως περί τῶν δῆθεν «ἀδιάλειπτων Διαλόγων» με το Π.Σ.Ε.Ε.ΜΑ. (Παγκόσμιο Συμβούλιον τερόδοξων κκλησιῶν τῶν Μαστροχαλαστῶν) και προφανῶς ἔμμεση ἀκύρωση τῆς Καινῆς Διαθήκης και Ἐρμηνευτικῆς Πατερικῆς Γραμματείας πού θέτει ἀναντίρρητα ἀρκετά Εὐαγγελικά και Πατερικά ὅρια και προϋποθέσεις στις θεολογικές συζητήσεις και διαλόγους τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μετά τῶν αἱρετικῶν, ἑτεροθρήσκων καί ψευδο-χριστιανῶν. Κοντολογίς ἐπισημαίνουμε, ὅτι τόσον ἡ «Ῥωμαιοκαθολική Ἐκκλησία», ἡ θρησκεία τοῦ Παπισμοῦ, ὅσον και ἡ «ὀρθόδοξη» θρησκεία τοῦ αἱρετίζωντος πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου, ΔΕΝ συνδιαλέγονται ἐν ἀληθεύουσᾳ ἀγάπῃ ἤ και ἀγαπώσᾳ ἀληθείᾳ, ἀπόδειξις ὁ ἀλυσιτελής και στεῖρος ἀγαπισμός και καθυστερημένος συναισθηματισμός τῶν πολυποίκιλων οἰκουμενιστικῶν ἐνεργειῶν, ἀμφοτέρων. Ἄν κάπου ταυτίζονται ἀμφότερες οἱ πλευρές, εἶναι στο σατανικό Δόγμα τοῦ Ἀγαπισμοῦ, στην «θεολογία τῆς ἀγάπης».

Ἡ συνὉδική αὐτοἈλήθεια δεν ἐμπαίζεται ἀπό μισοπόνηρες και μορμολύκειες «Μεμοιχευμένες Ἐκκλησιολογίες»! Ἡ «Ἐκκλησιολογία τῆς Μοιχαλῖδος» εἶναι ἀδιέξοδη, ἄν και πολυέξοδη, ἐν μέσῳ ἀνθρωπιστικῆς και πνευματικῆς φτώχειας καθῶς και  κοινωνικο-οἰκογενειακῆς πολυποίκιλης δυστηχίας…

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Δεῖτε το ἐπίσης ΕΔΩ  και ΕΔΩ σέ PDF σέ GOOGLE DRIVE & DOCS.

 

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», ΝΑΥΑΓΙΑ ΝΑΥΑΓΙΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟΝ ΔΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟΝ

 

screenshot_21

 

ΠΗΓΗ

  • Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ καί ΕΔΩ ὁλοκληρωμένο τό ἀρχέτυπο κείμενό μας δημοσιευμένον ἀπό τό Ἱστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ».
  • Μπορεῖτε ἐπίσης νά τό δεῖτε (σε PDF) καί νά τό κατεβάσετε ἀπό ΕΔΩ στο Google-Drive.

 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΝΝΗΣ: ΔΙΠΛΟΥΣ ΠΕΛΕΚΥΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΙΕΡΕΜΙΟΥ ΤΟΥ ΤΡΑΝΟΥ & ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΤΟΥ ΠΗΓΑ), Ἀθήνα 2015, σσ. 236.

index
Ὁ συγγραφέας τοῦ παρουσιαζόμενου βιβλίου εἶναι ὁ ἀξιότιμος κύριος Νικόλαος Μάννης ὁ διαχειριστής τινός ἀξιόλογου ὀρθόδοξου πολυθεματικοῦ καί ἀντιοικουμενιστικοῦ Ἱστολογίου ἐν ὀνόματι «ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ». [Δεῖτε ΕΔΩ] Ὁ συγγραφέας φαίνεται (ἐκ τοῦ προλόγου) νά εἶναι ἔμπειρος καί ὑποδειγματικός ἐκπαιδευτικός-δάσκαλος καί μέλος πολύτεκνης οἰκογενείας. Προσωπικῶς δέν εἶχα τήν ἰδιαίτερη τιμή νά τόν γνωρίσω ἀλλά δυνάμεθα ὅμως νά (ανα)γνωρίζωμεν τόν κάθε πλησίον ἤ καί ἀδελφόν μας ἐκ τῶν πολυποίκιλων ἐνεργειῶν τους.
Ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός κύριος Νικόλαος Μάννης, ἔσπευσεν, χάριν ἀγαπητικῆς φιλοτιμίας, νά ἀποστείλει εἰς τόν ὑποφαινόμενο καί διαχειριστήν τοῦ Ἱστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», τιμητικῶς καί ἀνιδιοτελῶς, διά ἐνημέρωσιν μας διά τό Ἡμερολογιακόν Ζήτημα κ.λπ., τινά πολυσήμαντα θεολογικά βιβλία, ἕνα ἐξ αὐτῶν, ἦτο καί τό ἰδικόν του, τό ὁποῖον, χρεωστικῶς καί εὐλαβικῶς θέτομεν ὑπό τινάς φτωχῆς βιβλιοπαρουσιάσεως πρός τούς ἐκλεκτούς καί ἀξιότιμους ἁπανταχοῦ φιλο-ἀναγνώστες μας· εἴτε αὐτοί εἶναι Νεοημερολογῖτες, εἴτε Παλαιοημερολογῖτες…!
Μία γενική κριτική εἰκόνα καί πρόχειρη προσωπική ἐκτίμησίς μας, βάσει τῶν ἀποκαλυπτικῶν ἐγγράφων εἶναι: Ὅτι ὁ γνωστός καί πολυ-δυσφημισμένος καί κατασυκοφαντιμένος μέ μαίνος “Ζηλωτισμός”, περί καί κατά τῶν Παλαιοημερολογιτῶν Ζηλωτῶν, ἔχομεν τήν ὑποχρέωσιν νά ποῦμεν κατ΄ ἀρχᾶς, κατά τήν προσωπικήν βεβαίως ἄποψίν μας, ὅτι δέν συνιστά τινά οὐδεμίαν αἵρεσιν, οὔτε κἄν ὡς ἀντίποδα ἤ καί ὡς δεύτερον δῆθεν ἄκρον (ὡς ἐπεκράτησεν μονόγνωμα νά λέγεται) ἕναντι καί κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι αἵρεσιν καί πλάνη συνιστά, ὄχι μονάχα ὁ «Ἐγωκεντρισμός» καί ὁ «Ἐθνοφυλετισμός» [ὡς λαλοῦσιν οἱ ἅγιοι Προκαθήμενοι ἐν τῷ Κολυμπάριῳ], ἀλλά ἡ ἐπί σκοποῦ ἰδεολογική καί ἀνορθόδοξη προπαγάνδα, ἔνθεν κακεῖθεν, ὑπό φτηνῆς ἀνονήτου ἰδοτέλειας.

Βέβαια προσωπικῶς καί πάλιν θεωροῦμεν: ὅτι ὁ ἐν Χριστῷ Ζηλωτισμός εἶναι ἐράσμιον καί μανικόν ἱερό καί ὁμολογιακόν χρέος τινός ἐκάστου τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, καί πρόκειται διά Ἁγιοπνευματικῆς ἀρετῆς στηριζόμενης σε Κυριακά λεχθέντα. Ὁ ἐν Σατᾶν “Ζηλωτισμός” (δηλ. ὁ φανατισμός), ὅμως, ἐντοπίζεται πλέον, εὐκρινέστατα μᾶλλον, καί εἰς τά δύο λ.χ. «στρατόπεδα», εἴτε τῶν Παλαιοημερολογιτῶν εἴτε καί τῶν Νεοημερολογιτῶν. Τά στρατόπεδα ὅμως, ᾆράγε, ποῖος τά ἐδημιούργησεν, μιᾶς καί ἐφόσον ἔχωμεν τήν ἴδιαν καί ἀπαράλακτον ὀρθόδοξη χριστιανική Πίστην; Ποία εἶναι τά ριζίδια τοῦ κακοῦ; Ποία ἡ βάσις καί ἡ θῦρα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ; Ὑφίσταντο, σαφῶς, κάποιοι ἀπεσχισμένοι, διεσπασμένοι καί πολυδιαιρεμένοι, «ζηλωτές» τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, ἀνάμεσα σ΄ αὐτούς, βεβαίως, καί ἀρκετοί Ὀρθόδοξοι τῷ ὄντι ἔνθεοι Κανονικοί Ζηλωτές.

Εἰς τό ἕτερον στρατόπεδον, τῶν Νεοημερολογιτῶν, ὑφίσταντο σφοδρές, πολυπλόκαμες, ἐξάπαντος νοσηρά ζηλωτικές (=φονταμενταλιστικές) ἀντιλήψεις, εἴτε ὑπέρ τῆς Σχολαστικῆς (Φραγκολατινικῆς) θεολογίας, εἴτε ὑπέρ τινάς φιλοσοφίζουσας θεολογίας (Νεορθοδοξία καί Νεονικολαϊτισμός), εἴτε ὑπέρ τοῦ Λουθηροκαλβινισμοῦ (πού ἐγέννησεν τήν ζηλωτική θεμελιοκρατία), εἶτε ὑπέρ τῆς πανμοιχιανικῆς Παναιρέσεως τοῦ σατανόσχημου Οἰκουμενισμοῦ. Ἐμεῖς οἱ Νεοημερολογῖτες δηλαδή, αὐτοτρεφώμεθα ἀπληροφόρητοι, ἀνοήτως ἤ καί στρουθοκαμηλίζωντες, ἐξ αἰτίας τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας μας, μέ νοσηρές «ὀρθόδοξες» προπαγάνδες καί ἀρεσκώμεθα νά πληροφοροῦμεθα, εἰδικῶς καί μόνον, μόνο διά τόν τυχόντα ἐσφαλμένο καί ζηλωτικό φανατισμό ὅλων τῶν ἄλλων πλησίων καί ἀδελφῶν μας, χωρίς νά ἔχωμεν ὡστόσο προβληματίσει, ὅτι ὁ φανατισμός εἶναι: τινά θρησκόληπτη καί ἀδιόρατη ἀσθένεια, πού ἐνυπάρχει ἀναντίρρητα, καί εἰς τήν ἰδικήν μας νεοημερολογήτικη παράταξη. Ἄς γίνομεν ἐπί τέλους ἔντιμοι καί εἰλικρινεῖς. Τό πρόβλημα τῆς Ἐκκλησίας ΔΕΝ εἶναι ὁ ἔνθεος καί ὀρθός Ζηλωτισμός, ἀλλά ὁ ἐπάρατος καρκίνος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού θρέφει καί τόν προτεσταντόπληκτο κακάσχημο ζηλωτισμό. Πλέον ὁ πλανερός “Ζηλωτισμός” τῶν Οἰκουμενιστῶν καί ὀπαδῶν τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, ἔχει αὐτοφανερωθεῖ, ὡς γυμνός καί ἄθεος ζηλωτισμός, μέ ἀπώτερον διαβολικόν σκοπόν ὅπως διαστρέψωσιν πάν ὅτι ἔμεινε ὄρθιον καί ὀρθόδοξον. Ἄρα συνεπῶς, ἄν θέλωμεν νά λαλοῦμεν τινές ἀλήθειες, θά πρέπει νά παρατηροῦμεν ἀντικειμενικῶς π.χ. ὅτι ἐκείνο τό δεύτερον «Αἱρετικόν Ἄκρον» [γιά ὅσους ἐπιθυμῶσιν νά ἐμμένωσιν ἐπ΄ αὐτοῦ] τοῦ «Ζηλωτισμοῦ», ἐνυπάρχει, ὡς λοιμική μάστιγα εἰς ὅλας τάς συγκρητιστικάς ἐνεργείας, ἁπάντων, τῶν φανατικῶν ὁπαδῶν τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως.

Θά πρέπει, ταπεινῶς φρονοῦμε, νά γίνει μία, ἰδιαίτερη καί προσεκτική διάκρισις, πλέον: τοῦ ἔνθεου καί ἐρωτομανικοῦ ὑγιοῦς Ζηλωτισμοῦ (Παλαιοημερολογιτῶν καί Νεοημερολογιτῶν) ἐκ τοῦ τῷ ὄντι πολυσχασμένου καί νοσηροῦ θεμελιοκρατικοῦ “Ζηλωτισμοῦ” ( εἴτε ἐκ τῶν Νεορθοδόξων-Νεοημερολογιτῶν Οἰκουμενιστῶν & καί ἐκ τινῶν Παλαιοημερολογιτῶν). Ἡ πρῶτη ὁμᾶς (τῶν ἐρωτευμένων μέ τήν Ὀρθοδοξία) πού ἀντιμάχεται, δικαίως καί εὐλόγως, τήν ἀντίχριστον πολυαίρεσιν τοῦ Συγκρητισμοῦ, εἶναι καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας. Ὁ ὀρθός θεολογικός ἔρωτας, δέν εἶναι ἀσθένεια. Ἀσθένεια εἶναι, ὁ ἀνέραστος θεολογικός διάλογος τοῦ ΠΣΕ μετά τῶν ἀνίκανων θιασωτῶν του. Ὅμως ἕνα ὀρθόδοξον δεύτερον ἄκρον, δηλ. μή αἱρετικόν, πού συγκρούεται ἀδιαλείπτως κατά τοῦ ἀκραίου οἰκουμενιστικοῦ Θηρίου τῆς Ἀποκαλύψεως, εἶναι ἡ Θεοφρούρητως καί Φίλη Ὀρθοδοξία μας. Δηλαδή πιό ἁπλᾶ, ἡ διαχρονική σύγκρουσις, γίνεται μεταξύ τῶν τῷ ὄντι ΔΥΟ ἀντιμαχόμενων καί ἀνόμοιων ἄκρων: ὅπως ἠ ἀνελέητη μάχη τῆς Φίλης καί Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, κατά τοῦ ἄφιλου καί Πανθρησκειακοῦ “ἐκκλησιαστικοῦ” Οἰκουμενισμοῦ τῶν ἀνθρώπων [καί δή ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν] τοῦ Ἀντιχρίστου. Αὐτή εἶναι ἡ ὀρθή θεώρησις τῶν πραγμάτων βάσει τῆς Συμφωνίας τῶν Πατέρων διά τά ἀντιμαχόμενα «Δύο Ἄκρα». Τό ἕνα ἄκρον δηλ. εἶναι ἡ ζέουσα Ὀρθοδοξία καί τό ἄλλο ἡ παγερῆ κακοδοξία. Ἡ ἀνίερη καί μέση ὁδός εἶναι ἡ χλιαρότης. Στά περί χλιαρῶν, ὑφίστατο Θεανθρωπολογικός ὁρισμός καί Κυριακή ἄποψις εἰς τό θεόπνευστον βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως.

Τά πιό πάνω τά καταγράφομεν, ὡς προσωπικά φτωχά καί ἐλάχιστα συμπεράσματα, πού βγαίνωσιν ἀβίαστα μέσα ἀπό τίς προσωπικές ἀντικειμενικές μελέτες καί ἔρευνες τοῦ ὑπογράφωντος. Μία τέτοια ἀντικειμενική καί περισπούδαστη ἱερά μελέτη εἶναι καί τό ἐν λόγῳ σημαντικόν ἐγχειρίδιον τοῦ κ. Νικολάου Μάννη τό ὁποῖον καί μᾶς ἐνέπνευσεν κριτικά τά πιό πάνω.

Ἐξ ἀρχῆς νά ἐξομολογηθῶ τήν ἄχαρη καί ἀχάριστον ἁμαρτία μου, θεώρησα βεβιασμένα καί αὐθαίρετα ὡς ξερόλας νεοκαλαμαρᾶς, ὅτι ἦτο τινά «ζηλωτικόν» ἐγχειρίδιον τινῶν προσωπικῶν ἀπόψεων τοῦ κυρίου Νικολάου Μ. Οἱ νεοημερολογήτικες προκαταλήψεις μου, ἐδιαλύθησαν συντόμως, ὅταν ἀπεφάσισα νά τό μελετήσω σοβαρά, ὅπου καί διεπίστωσα, ὅτι πρόκειται περί τινῶν σπανίων καί ἐπίσημων Πατριαρχικῶν Κειμένων καθῶς καί Πατριαρχικῶν Συνοδικῶν ἀποφάνσεων τῶν ὁσίων Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ & Ἀλεξανδρείας τοῦ Μελετίου Πηγᾶ. Δυστυχῶς ἀξιότιμοι φίλοι/ες, εἶμαι ὁ ἄπιστος Παναγῆς, τό ὁμολογῶ, καί δέν πείθομε εὔκολα ἀπό τούς τίτλους τῶν βιβλίων.

Ὁ συγγραφέας ἀφιερώνει τό ἐνδιαφέρον πόνημά του: «εἰς τήν ἱερά ξυνωρίδα τῶν ἀοιδίμων Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ & Ἀλεξανδρείας Μελετίου Πηγᾶ», δεῖγμα τῆς βαθιᾶς ἐκτιμήσεώς του εἰς τόν πανάγιον θεσμό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωμῃοσύνης μας.

Ἡ Νέα Ρώμη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας, θά ζεῖ γιά πάντα στίς καρδιές καί τό DNA τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Οἱ Νεοφαναριῶτες Οἰκουμενιστές, προσβάλλωσιν ἀδιάλειπτα, τόν πανάγιο Θρονικό θεσμό τῆς Ρωμῃοσύνης μας, διεκδικώντας, ὑστερόβουλα καί ἐγωπαθητικά, ταυτίζοντας τόν ἱερό θεσμό μέ τά ἱερά πρόσωπα, δηλ. τῶν ἐκπροσώπων τοῦ πατριαρχείου, καί ἐμφανίζονται νά εἶναι ἀνόητοι προσωπολάτρες καί θεατρίνοι, διό καί προσβάλλωσιν ἔτσι τό ἐμπερίστατο καί αἰχμάλωτο Πατριαρχεῖον μας ἀπό κραυγαλέα ἀνικανότητα καί ἰδεολογική κακοδιαχείρησιν. Ὁ «Διπλοῦς Πέλεκυς» ὅμως ἔρχεται νά ξεδιαλύνει τά πράγματα καί νά στιγματίσει, τόν νοσηρώτατον Ἀνθρωπομορφισμό τῆς προσωπολατρίας, εἰς τό πρόσωπον π.χ. τινός ἐπισκόπου, λ.χ. τοῦ Οἰκουμενιστοῦ [Αἱρεσιάρχου καί αἱρετικοῦ] Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.

Oἱ σελίδες τοῦ καλαίσθητου τομιδίου διαιρούνται σέ 5 μέρη:

  • Στό πρῶτο μέρος διαβάζομεν μερικά σύντομα καί ἐνδιαφέροντα βιογραφικά τῶν δύο ὁσίων Πατριαρχῶν, πολυσήμαντες προσωπικότητες, ἄγνωστες σχεδόν εἰς τό εὐρή χριστιανικό κοινό.
  • Στό δεύτερο μέρος μελετοῦμεν μέ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον ἕνα ἐπίσης σύντομο ἐπεξηγηματικό Σημείωμα [μαζί μέ εἰδικές ἐγκάρδιες ἐυχαριστίες] πού ἐνέπνευσαν κατά βάσει τόν συγγραφέα νά ἀσχοληθεῖ μέ τό περιώνυμο Ἡμερολογιακόν Ζήτημα τῆς παπικῆς Καινοτομίας.
  • Στό τρίτον μέρος διαβάζομεν ἕνα ἐξαιρετικόν πρόλογον τοῦ σεβαστοῦ Ἀρχιμανδρίτου κυρίου Εὐθύμιου Μπαρδάκα.
  • Στό τέταρτον μέρος καταγράφεται ἕνα ἀναλυτικό ἐξειδικεύμενο σημείωμα τοῦ συγγραφέως διά τό ζήτημα τῆς καταδίκης τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου, ἀπό τήν Ἐκκλησία κατά τόν 16ον αἰ. Μέ τήν σημαντική συμβολή τῶν προαναφερομένων Πατριαρχῶν. Τό ἐκτενές σημείωμα πλαισιώνεται μέ ἐνδιαφέρον φωτογραφικό ὑλικόν. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Στό πέμπτο μέρος ὁ συγγραφεύς, μᾶς εἰσάγει εἰς τά σπάνια καί ἄδυτα κείμενα, τινά ἐπίσημα Πατριαρχικά Ἔγγραφα καί Πατριαρχικές πιστολές.

 

Σ΄ αὐτό τό σημεῖον ἀξίζει νά ἀναφέρομεν, ἐνδεικτικῶς, μερικούς ἀπό τούς τίτλους τῶν σημαντικώτατων καί σπανίων κκλησιαστικῶν Ἐγγράφων ὥστε νά λάβετε μίαν ἀμυδρά πρόγευση περί τίνος πρόκειται ἡ ἐν λόγῳ πρωτοποριακή θεολογικο-ἱστορική μελέτη:

 

  1. Ἐπιστολή (1582) Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἱερεμίου πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπο Φιλαδελφίας Γαβριήλ Σεβῆρο.
  2. Ἐπιστολή (1582) Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Μελετίου πρός τόν Καρδινάλιο τῆς Santa Severina ὅπου ὁ πατρ. Μελέτιος ἀσκεῖ σφοδρά παράπονα διά τήν καινοτόμο μεταβολή τοῦ Πασχαλίου ὑπό τῶν Φραγκολατίνων παπιστῶν.
  3. Ἀποσπάσματα ἐπιστολῆς (1583) καί ἑτέρον κείμενο ἐκ τινός Συνοδικοῦ Τόμου ὑπογραφθέν ὑπό τοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἱερεμίου πρός τόν Δούκα Κωνσταντίνο Βασίλειο Ὁστρόγκσκυ, ὅπου ὁ πατριάρχης Ἱερεμίας, εὐλογα καί δικαίως, ἀσκεῖ ἀντιρρητική πολεμική στάση κατά τῆς ἀστρολογίας/ἀστρονομίας τῆς μεσσαιωνικῆς ἐποχῆς τῶν Δυτικῶν Παπικῶν, ὅπου ὡς γνωστόν οἱ ἀστρονόμοι τους ἐνασχολοῦντο καί μέ ἀστρολογίες, μαντείες, ἀλχημείες, μαγκανείες, μαγείες, μέ θεοσοφισμούς καί ταλμουδισμούς κ.ο.κ. μέ τό γνωστόν ἀποτέλεσμα νά σύρονται «ἐπιστήμονες» εἰς τά θανατηφόρα καί ἐθνοκτόνα «ἱερά» δικαστήρια τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν.
  4. Πατριαρχική Ἐπιστολή πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Δυτικῆς Ρωσίας, πρός τόν Δόγη τῆς Βενετίας, πρός τούς Ἀρμενίους, πρός Κληρικούς, πρός τούς Διαμαρτυρομένους τῆς Τυβίγγης, πρός τόν Μητροπολίτη Κιέβου, κ.ο.κ.
  5. Ἐπιστολή τοῦ Πατριάρχου Μελετίου πρός τούς ὀρθοδόξους τῆς Μεσσήνης.
  6. Ἐπιστολή (1592) τοῦ ἰδίου πατριάρχου πρός τόν Τσάρο τῆς Ρωσίας Θεόδωρον.
  7. Ὁ συγγραφεύς μας παραδίδει τά πατριαρχικά Πρακτικά καί τίς σημαντικές ἀποφάσεις τῆς Πανορθόδοξης Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως (12/2/1593). Μία ἄγνωστη Πανορθόδοξη Σύνοδος καί εἰδικοί Κανόνες εἰς τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία ἐκαταδίκασεν τήν παπική μεταρρύθμιση τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου καθῶς κ.ἄ. τά ὁποία θά παραθέσομεν εἰς τήν συνέχεια.
  8. Εἰδική Ἐγκύκλιος τοῦ πατρ. Μελετίου πρός τούς Κόπτες.
  9. Ἐπιστολή τοῦ ἰδίου πρός τόν Βασιλέα τῆς Αἰθιοπίας Malak Sagad A΄.
  10. Ἐπιστολή τοῦ Ἀλεξανδρείας πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Δύσεως ὅπως τούς πληροφορήσει ὅτι δέν πρέπει νά ἀποδεχθῶσιν τήν Καινοτομία τοῦ Γρηγοριανού Καλανδαρίου.
  11. Ἐπιστολή Πατριάρχου Μελετίου πρός τόν Καγκελάριο τῆς Πολωνο-Λιθουανικῆς Κοινοπολιτείας Jan Zamoyski ὅπου καί γίνεται ἀναφορά ὅτι ὅσοι ἀποδέχθησαν τό Νέο Ἡμερολόγιον εἶναι ὑπόδικοι τῶν συνοδικῶν ἀναθεμάτων τῆς πιό πάνω Πανορθοδόξου Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Ἡ κεντρική οὐσία τοῦ «Διπλοῦ Πέλεκυ» θεωροῦμεν κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας, ὅτι εἶναι τά Πατριαρχικά Πρακτικά τῆς Πανορθόδοξης Συνόδου ἐν Κωνσταντινουπόλει 1593. Ποῦ εἶναι ὅλοι αὐτοί οἱ ἀδιάβαστοι καί οἰκουμενιστές Προκαθήμενοι πού ἐσυμμετείχαν εἰς τήν Ληστρική ψευδοΠανορθόδοξο Σύνοδο τῆς Κρήτης, πού μᾶς ἐδιακήρυτταν ὅτι ἔχει 11 ὁλόκληρους αἱῶνες νά συγκληθεῖ Πανορθόδοξη Σύνοδος; Γιατί ἐδιεδίδασιν τέτοια φαιδρᾶ ψεύδῃ καί ἀνοησίες; Διά δῆθεν δημοσιογραφική αἴσθησιν ἤ διά «θεοπρόβλητον» ψευδαίσθησιν καί παραπληροφόρησιν τοῦ Θεοφόρου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας;

Ἐπιτρέψτε μας νά σᾶς παραθέσομεν συνοπτικῶς, καί συγκριτικῶς με τίς νεώτερες ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις, τίνα ἀκριβῶς ἦτο τά ἀποφασισθέντα τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου ἐν Κωνσταντινουπόλει.

 

Ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος τῆς Κων/Πόλεως τοῦ 1593 (ἐπαναπροσδι)-ὥρισεν καί ἀπεφάσισεν ὀκτῶ (8) Ἱερούς Κανόνες:

 

  1. Οἱ ἑκασταχοῦ Μοναχοί/ές, νά ὑπακοῦωσιν μέ διάκριση, εἰς τάς ἐκάστοτε οἱκείους Ἐπισκόπους των, ἐπαναδιατυπώνοντας ἔτσι τόν 4ον ἱερό Κανόνα τῆς Δ΄ (4ης) ἐν Χαλκηδῷνι Ἁγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
  2. Ὁ δεύτερος Κανῶν, ὥρισεν, τά διαχρονικά καί Καθολικά Νομοκανονικά θεσμοθετηθέντα καί ἐπικυρωμένα Δογματικοκανονικά ὅρια καί οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, λόγῳ τοῦ ὅτι καλύπτονται ὑπό τινάς μεγίστης ἄγνοιας καί λήθεως, νά διακηρύττονται, δυό φορές τό χρόνο, σέ ἱερά Σύνοδον, ἡ ὁποῖα θά ἐξετάζει καί θά ἀνακρίνει ὅσα ἄλλα νέα, ἐπιπρόσθετα καί ἐπίκαιρα, ἐκκλησιαστικά προβλήματα τῆς κάθε ἐποχῆς. Πράγμα πού ἀστόχησεν σαφῶς νά πράξει ἡ ἐν Κολυμπαρίῳ ψευδοΣύνοδος τοῦ 2016.
  3. Ὁ τρίτος ἱερός Κανῶν, ἀνανεώνει τόν 6ον ἱερό Κανώνα τῆς Δ΄ (4ης) Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού καταδικάζει τήν Σιμωνία καί τήν ἄτοπον εἰσπήδησιν τῶν Κληρικῶν ἀπό ἐπαρχία σέ ἐπαρχία. Σήμερα παρατηροῦμεν, ὅτι ὑφίστατο ἀναρχική καί ἀντικανονική εἰσπήδησις τοῦ Πατριαρχείου Κων/Πόλεως εἰς τάς Ἐκκλησιαστικάς ἐπαρχίας, δῆθεν «Νέες Χώρες», τῆς Ἀυτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὑφίστατο ἀντικανονική εἰσπήδησις τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρουμανίας καί τῆς Σκοπιανῆς ψευδοεκκλησίας, εἰς τάς Κανονικάς δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Τραγική εἰσπήδησιν βλέπομεν νά ἐνήργησεν καί ὁ ἀντικανονικός Πατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλος, εἰσβάλλωντας εἰς τήν δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας μέ οἰκτρόν ἀποτέλεσμα τήν διακοπή τῆς Κοινωνίας. Τά πιό πάνω εἶναι ἐπιπρόσθετα δείγματα τῆς μεγίστης ἀποτυχίας τῆς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων εἰς τήν Κρήτη.
  4. Ὁ δέ τέταρτος Κανῶν, ἐπικυρώνει τήν ὀρθόδοξη καί ἱερά Παράδοση τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Χάριτος, περί τῶν ἀντικανονικῶν χειροτονιῶν, δηλ. ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὁ περιπίπτων (πρό ἤ μετά) εἰς τινά συγκεκριμένα καί σοβαρά τινά κωλλύματα ἱερωσύνης, μολύνει τήν ἱερωσύνη του, καί ὅτι ὅσοι χειροτονούνται ἀναξίως, ἔχωσιν ἄκυρον καί ἀνίερον τήν χειροτονία τους. Αὐτά τά ἱεροκανονικά κολλυβογράμματα φυσικά, εἶναι ὑψηλά θεολογικά γράμματα διά τούς Νεορθοδόξους καί Νεονικολαΐτες ἐπισκόπους πού χειροτονῶσιν ἀναξίους κληρικούς…!
  5. Ὁ 5ος ἱερός Κανῶν, καταδικάζει, τήν Ἐκκοσμίκευσιν καί τόν Σεκουλαρισμόν. Δηλαδή ὅτι οἱ Κληρικοί καί Μοναχοί δέν πρέπει νά ἔχωσιν κοσμικό φρόνημα καί κοσμικές ἐνασχολήσεις βάσει τινῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων.
  6. Ὁ 6ος Κανῶν, ἀνανεώνει, ἄλλους σημαίνοντες ἱερούς Κανόνες περί τῶν πολυτελῶν ἀμφιέσεων τῶν Κληρικῶν. Ὁ Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας ὅμως, ὡς ὁ σύγχρονος Νεοεκκλησιολογιστής καί Αἱρεσιάρχης τῶν Νεορθοδόξων, ἔχει διαφορετική ἀντίληψη περί τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολυτέλειας τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ζωῆς, μέ θεωρητική ἔμφασιν πρός τινά Ἐσχατολογίαν. Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ πεινά καί δειψά τήν Ἀλήθεια, ἀλλά καί ἀπό ἔλλειψη φαγητοῦ καί ἱατρικῆς περίθαλψης, καί μερικοί φαυλεπίφαυλοι Προκαθήμενοι συγκλίνωσιν ἀνιεροκρύφιους καί ἀμερικανοκίνητους Συνόδους σέ ἐξωτικούς τουριστικούς προορισμούς μέ ἑκατομμύρια ἐξοδα εἰς βάρος τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν τους; Αἴσχος διά τήν Ζηζιουλέϊκην Σεκκουλαριστική νεοεκκλησιολογία τῆς χλιδάτης ψευδεπισκοπικῆς ζωῆς.
  7. Ὁ 7ος Κανῶν, ὥρισεν, ὁπως ὁ κάθε Ἐπίσκοπος εἰς τήν Θεόσωστον ἐπαρχία του νά ποιμένει κατά Θεόν, καί νά διδάσκει, ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως, τό ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ. Πράγμα σπάνιον εἰς τά νεοεποχήτικας ἡμέρας πού διαβιοῦμεν μιᾶς καί διδασκώμεθα σωρηδόν πλάνες καί αἱρέσεις ἀπό… ἀλλότριους ἐπισκόπους!
  8. Ἐν κατακλείδι, ὁ ὄγδωος ἱ. Κανῶν, ἀπεφάσισεν ὅπως παραμένει ἀσάλευτον τό ἱερό Πασχάλιον τῆς Ἐκκλησίας. Μάλιστα ὅποιοι τολμήσωσιν, Κληρικοί ἤ καί Λαϊκοί, νά ἀλλοιώσουν, νά μετακινήσουν, νά ἀλλάξωσιν, τάς ἀποφάσεις τῶν Θεοφόρων Πατέρων περί τοῦ Πασχαλίου καί δή εἰς τά Κανονικά θεσπισθέντα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐν Νικαίᾳ, νά εἶναι ἀκοινώνητοι, ἀφορισμένοι καί ἀπόβλητοι ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἀποφάσεις δηλ. πού καταδικάζωσιν ἀναντίρρητα τήν Παπική Καινοτομία τῆς ἀλλαγῆς καί μεταβολῆς τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου μετά τοῦ Πασχαλίου αὐτοῦ. Ἀποφάσεις τσεκουράτες, πού καταδικάζωσιν, ἐξάπαντους ὅλους ἑμᾶς ( ἔστω καί ἐν ἀγνοίᾳ μας) πού παραμένωμεν, συνειδητά ἤ ἀσυνείδητα, εἰς τήν Μεταπατερική πλάνη τοῦ Νέου Ἡμερολογίου…!

Ἄρα συνεπῶς, ὅσοι εἴμεθα γνήσιοι νεοημερολογῖτες καί μανθάνωμεν νά διακρίνωμεν, κάπως, τήν ἀλήθεια ἀπό τό ψεύδος, πρέπει νά ὁμολογήσωμεν ταπεινῶς, ὅτι ἀδικήσαμεν καί ἐσυκοφαντήσαμεν σέ πολλά, τούς ἀδελφούς μας καί γνήσιους Ζηλωτές Παλαιοημερολογῖτες, μιᾶς καί τό ὀρθόν Ἡμερολόγιον, ἀναντίλεκτα καί εἶναι τό Παλαιόν Ἡμερολόγιον· ἀλλ΄ ὅμως δέν φτάνει νά τό λαλοῦμεν θεωρητικῶς, ἀλλά νά ἀγωνισθῶμεν πρακτικῶς, ὅπως ἐπιστρέψωμεν εἰς τήν Καθολική Παράδοση τῆς Πατερικῆς Θεολογίας, μαζί καί εἰς τό Παλαιόν Ἑορτολόγιον, ἵνα ἐορτάζωμεν ἀπό κοινοῦ, Νεοημερολογῖτες καί Παλαιοημερολογῖτες, μέ πάσαν Λειτουργική Τάξη καί εὐπρέπεια, ἅπαντες οἱ Ὀρθόδοξοι ἐνωμένοι, ἵνα θεραπευθεῖ τελεσίδικα τό Ἡμερολογιακόν Σχίσμα μετά τῶν Ὀρθοδόξων, μαζί ἀγαπημένοι καί ἀδελφωμένοι, νά πορευθῶμεν, πρός τό ἅγιον πατροπαράδοτον Ἑορτολόγιον τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐπράττασιν ἐπί 20 ὁλόκληρους αἰῶνας οἱ πρόγονοί μας, πρό τῆς Μεταξάκειου ἐποχῆς. Ἡ κακοΣύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου, ἀκραιφνῆς ἀπομίμησις τῶν Μεταξάκειων καί Βατικάνειων φληναφημάτων καί πραξικοπηματικῶν ἄνομων ἐνεργειῶν τους, ἀπέσυρεν, τήν τελευταία στιγμή, τό ἐν λόγῳ πολυταλανιζόμενον Ἡμερολογιακόν Ζήτημα, ἀπόδειξη τρανή, ὅτι οἱ Προκαθήμενοι τῶν Τοπικῶν Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν, δέν ἤθελαν νά θεραπεύσωσιν πολυχρόνια ἐκκλησιαστικά ζητήματα, ἀλλά μᾶλλον , νά κάνωσιν τηλε-shows καί ἀνόνητες ἐπιδείξεις ψευδοἑνότητος.

Τό πρωτότυπον ἐγχειρίδιον, ὁ «Διπλός Πέλεκυς» τοῦ ἀγαπητοῦ συγγραφέως παραθέτει πρός τό τέλος μία πλούσια γκάμα βιβλιογραφίας, ἑλληνικῆς καί ξένης, καθῶς καί ἡλεκτρονικές-διαδικτυακές ἄλλες πηγές.

Διά τό ἴδιον ἀκριβῶς βιβλίον ἔχει καταγραφεῖ στό παρελθόν μία ἀκόμη ἐξαιρετική βιβλιοκρισία. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Γιά ὅσους διψῶσιν νά μάθωσιν μέ ἀκρίβεια, ἐπί τῇ βάσει τίνων ἱστορικῶν ἐγγράφων καί ὑπο ποῖων ἀκριβῶς πατριαρχικῶν Πηγῶν-Πρακτικῶν καί Συνοδικῶν ἀποφάνσεων, καί περί τίνος πρόκειται, τελικῶς, τό ὅλον Ἡμερολογιακόν Ζήτημα πού προσφάτως καί πραξικοπηματικῶς μᾶς ἐπέβαλλαν οἱ Ἀρχιμασσώνοι Οἰκουμενι(στι)κοί Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Μελέτιος Μεταξάκης (1923) καί Βασίλειος (1924), ὑπό ἄμεσων ὀδηγιῶν τῶν Φραγκολατίνων Παπικῶν καί Λουθηροκαλβίνων (Ἀμερικανῶν καί Ἀγγλικανῶν), ἐπιβάλλεται διά χάριν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορικῆς ἀλήθειας, ὅπως μελετήσωμεν, τόν ἀντιρρητικό, πολεμικό, συνοδικό καί ἀπολογητικόν ἀγώνα τῶν ὁσίων Πατριαρχῶν Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ καί Μελετίου τοῦ Πηγᾶ, διά νά ἀντιληφθῶμεν μέ πάσα σαφήνεια, ὅτι ἡ ξενική ραδιουργία τού Ἡμερολογιακοῦ Σχίσματος, σέ Παλαιοημερολογῖτες καί Νεοημερολογῖτες, δέν εἶναι σύγχρονον φαινόμενον, ἀλλά μᾶλλον ἔχει προφανῶς τίς ρίζες του εἰς τόν παπικόν Μεσσαίωνα… δηλ. τις αἱρετικός φραγκολατινικός Μεσσαίωνας, πού ἐπεβλήθην (1923), εἰς τήν Ὀρθόδοξον Καθολική Ἐκκλησία ἐπί τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ κρητικοῦ Μεταξάκη καί τῶν κοπελλιῶν του, ἄχρι τῆς σήμερον, διά τῆς ἀνιέρου Καινοτομίας τοῦ Νέου Ἡμερολογίου… ἐργαλεῖον καί ὄχημα, κατ΄ἄλλους καί δικαίως τινα κερκόπορτα, ὅπως εἰσαχθῶσιν καί ἀλώσωσιν ἔτσι, εὐκόλως, τήν Φίλη Ὀρθοδοξία, τινά ἄλλα ἑτερόδοξα καί ἀλλόδοξα δόγματα καί νεωτερισμοί… ἤ καί ἄλλως πως κατά βάσιν τῶν Κολυμπαριαίων Ληστρικῶν ἀποφάνσεων: ὅπως συμβιβασθεῖ (!), ὅπως ὑπανδρευθεῖ (sic) [ἦδη ἐν ἐνεργεία νενυμφευμένη μέ τόν Νυμφίον] καί ἐξισωθεῖ (!!), θεσμικῶς (!!!), τουτέστιν Συνοδικῶς, ἡ Μία Ἁγία Ἀποστολική καί Καθολική Ἐκκλησία, μετά τῆς ἀτόπου μοιχικῆς ἑνώσεως, μετά τινῶν ἄλλων «Ἑτερόδοξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν»…!

Τό ἄφθονο πρωτογενές ὑλικό τοῦ συγγραφέως, παρουσιάζει ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον καί ἀξίζει νά ὑφίστατο εἰς κάθε βιβλιοθήκη τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν (Νεοημερολογιτῶν καί Παλαιοημερολογιτῶν) καί ὄχι μόνον· πολλῷ μᾶλλον εἶναι χρήσιμον καί διά τούς ἑτερόδοξους οἰκουμενιστές, διά αἱρετικούς ἤ καί ἀλλόδοξους ἐρευνητές, μιᾶς καί εἶναι τῷ ὄντι ἕνας ἀκονισμένος καί ρωμαλέος διπλοῦς πέλεκυς κατά τῶν συγχρόνων προπαγανδιστικῶν κακοδοξιῶν τῶν ὅσων καί ὄποιων Λατινόφρονων καί Λουθηροκαλβινόφρονων, Ἀρχιοικουμενιστῶν Προκαθημένων, τῶν κατά Τόπους Αὐτοκέφαλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Ὁ Διπλοῦς Πέλεκυς, ἀποκεφαλίζει καί πετσοκόβει, μέ ἄνεσιν, τήν θηριώδη πανθρησκειακή Λερναία Ὕδρα τῶν κακοκέφαλων παντῶς εἴδους Οἰκουμενιστῶν· ἀναμένεται ἐλπιδοφόρα καί ἀγαπητικά, τό ζηλωτικόν Πῦρ τῆς Θεότητος, μαζί καί ὁ ἐρωτικός ζῆλος τῶν ἁπανταχοῦ γνησίων καί Ὀρθοδόξων Ζηλωτῶν, ὅπως καυτηριάσωσιν, ἅπαξ καί διαπαντῶς, τά ἀποκεφαλισθέντα στίγματα τῶν ἀκέφαλων αἱρετικῶν, ἵνα μή ξαναφυτρώσωσιν εις τούς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

 

Ἔγραφον ἐν τῇ 11ῃ Ἰουλίου 2016 μνήμη τῆς Μεγαλομάρτυρος καί πανευφήμου Ἁγίας Εὐφημίας πού ἐκατήσχυνεν, ζηλωτικῶς, τούς κακοδόξους, καί πού ἐπηκύρωσεν, θαυματουργικῶς καί θεοπνεύστως, τήν τῷ ὄντι Ἁγίᾳ καί Θεοφόρο Δ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον, πού ἐκατεδίκασεν ἀγαπητικῶς καί δικαίως, τήν Αἵρεσιν τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τούς Αἱρεσιάρχας Μονοφυσίτας μετά τῶν ὁπαδῶν αὐτῶν, τῶν καί δή νῦν λεγομένων, ὑπό τῶν ἀθεόφοβων οἰκουμενιστῶν, ὡς δῆθεν «Ἀντιχαλκηδόνιων Ἐκκλησιῶν», «μή Χαλκηδονίων Ἐκκλησιῶν», «Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» ἤ καί «Ἀρχαίων Ἐκκλησιῶν». Μνήμη καί τῆς Ἁγίας Ἰσαποστόλου καί βασιλίσσης τῶν Ρώσσων, τῆς ἐνδόξου Ὄλγας.

«HΣΑΪΑ ΧΟΡΕΥΕ» ΤΟΝ ΧΟΡΟΝ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΩΤΗΤΟΣ

Ἔχομεν μελετήσει τίς δημόσιες δηλώσεις τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ταμασσοῦ κυρίου Ἡσαϊου Κυκκῶτη εἰς τήν «ΡΟΜΦΑΙΑ» [Δεῖτε ΕΔΩ] μέ εἰδικόν τίτλον «Να κωφεύσουμε στις πονηρές κραυγές»

καί μέ κάμποσον σκεπτικισμόν ἐπιθυμόμεν σαφῶς νά καταγράψομεν τίς πιό κάτω καί ἑξῇς προσωπικές διαπιστώσεις [διαχρονικές] μας περί τῶν λεχθέντων καί πραχθέντων τοῦ ἀρχι-οἰκουμενιστοῦ καί Κυκκῶτη Ἱεράρχου:
  •  

    • Κατ΄ ἀρχᾶς νά ἐνημερώσω τούς ἀξιότιμους κυρίους καί κυρίες ἀναγνώστες/τριες μας, ὅτι σέ ἰδιαίτερην συνομιλία πού εἴχα μαζί μέ τό Σεβ. Ταμασσοῦ, γύρῳ στό 2009, μοῦ εἴχεν παραδεχθεῖ [κατ΄ ὄπιν προσωπικῆς ἀπορίας μου πρός τόν ἴδιον διότι ὑφίστατο μία σημαίνουσα ἀντιπαράθεσις μεταξύ τῶν Δογματολόγων Καθηγητῶν: Σεβ. κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου καί κ. Δημητρίου Τσελεγγίδου] ἐνώποιον ἀρκετῶν μαρτύρων, ὅτι ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνείας κ. Χρυσόστομος εἶναι ὀρθοδοξώτατος Ἱεράρχης καί ὅτι ἀδικεῖτε ἀπό ὅσους τούς κατηγορῶσιν ἐπί αἱρέσει. Ἄν κανεῖς μελετήσει τίς ἀντιρρήσεις τοῦ ὀρθοδόξου Καθηγητοῦ τῆς Δογματικῆς κ. Δημητρίου Τσελεγγίδου, θά διαπιστώσει ἀπαθῶς, ὅτι ὁ Κυκκώτης Ἱεράρχης τόν συγκαλύπτει… διότι ἐμφιλοχωροῦνται καί οἱ δυό τους ἀπ΄ τό ἴδιον ἀκριβῶς πνεῦμα… τό πνεῦμα τῆς πλάνης τοῦ ἐωσφορικοῦ Συγκρητισμοῦ.
    • Νά ἀποκαλύψω ἐπίσης: ὅτι ὅταν εἰδική ἀντιπροσωπεία τοῦ ΠΑΧΟΚ (Παγκύπριον Χριστιανικόν Ὀρθόδοξον Κίνημα) ὁ «Ἅγιος Νίκων ὁ μετανοεῖτε» μετέβην κατά τό 2009-2010 εἰς ἐπίσημον συνάντησιν μετά τῶν Κυκκωτῶν Ἱεραρχῶν (Ταμασσοῦ κ. Ἡσαΐαν καί Τυλιρρίας κ. Νικηφόρον) ἵνα συνομιλήσωσιν διά τήν πορεία τοῦ ΠΑΧΟΚ εἰς τά Ἐκκλησιαστικά δρώμενα τῆς Ἁγιοτόκου νῆσου Κύπρου, οἱ ἐν λόγῳ Ἱεράρχες μᾶς ἀποκάλυψαν ὅτι ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος ἀπαιτοῦσεν τότε εἰς τήν ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ὅπως ἐξωεκκλησιαθεῖ τό ἐθνικόν, ἱεραποστολικόν, καί ἀντιαιρετικόν κίνημα τοῦ ΠΑΧΟΚ, ὅπου καί ἀναχαιτίσθην ἡ πονηρᾶ ἀπαίτησίς του ὑπό τῶν ἱδίων κυκκωτῶν καί τινῶν ἄλλων Συνοδικῶν Ἱεραρχῶν.
    • Ὁ Σεβ. Ταμασσοῦ κ. Ἡσαΐας ἦτο ἕνας ἐκ τῶν ρωμαλέων Ἱεραρχῶν πού ἐμίλησεν δημόσια σέ εἰδικήν συνέντευξίν του εἰς τήν «ΑΝΟΙΚΤΗ ΓΡΑΜΜΗ» τῆς δημοσιογράφου κ. Γωγῶς Ἀλεξανδρινοῦ διά τίς φοβερές «βιοηθικές» πλάνες καί κακοδοξίες τοῦ Ἀφορισμένου κ. Ἀνδρέα Πιτσιλλίδου, χωρίς ὅμως νά τόν ὁνοματίσει μιᾶς καί εἶναι ὁμόφρωνες σέ πολλά ὡς Κυκκῶτες. Στήν ἴδια συνέντευξη ὁ κ. Ἡσαΐας ἀποκάλεσεν, δυστυχῶς, τόν Τριαδικό Θεό μας, ὡς τόν ΜΑΤΣ, δηλ. ὡς Μέγαν Ἀρχιετέκτονα τοῦ Σύμπαντος! Πράγμα πού συνιστᾶ μία δογματολογική καί θεολογική Συμβολική ἔκφρασις, λατρεία, διατύπωσις καί ὀνοματοδοσίας τοῦ θεοῦ τῶν Μασσωνικῶν Στοῶν, δηλ. τοῦ Σατανᾶ.
    • Ὁ Σεβ. Ταμασσοῦ, ὡς μέλος τῆς ἀνακριτικῆς ἐπιτροπῆς διά τήν ὑπόθεση τοῦ Αἱρετικοῦ θεολόγου κ. Ἀνδρέου Πιτσιλλίδη, ἔβρισκεν μέν κακοδοξίες, ἀλλά ἐδήλωνεν, ὅτι δέν ἐπιθυμοῦσε τόν ἀφορισμόν τοῦ κακόδοξου θεολόγου. Πράγματα [τά δύο τελευταία] ἄκρως ἀπαράδεκτα διά ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
    • Εἰς τό πρῶτον δηλωτικόν σημεῖον τοῦ σεβ. σ. θεωροῦμεν ὅτι εἶναι ἀθεολόγητον καί ἀνιστόρητον, μιᾶς καί ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία τοῦ Ἐμμανουήλ βρίσκεται ἀδιάλειπτα ἐν Συν-ὅδῳ! Ἄρα ἡ «Σύναξις» τῶν Προκαθημένων εἰς τό Κολυμπάριον μετά τῶν «διακοσμητικῶν στοιχείων» δέν ἦτο ἐν Χριστῷ Σύνοδος Κλήρου καί Λαοῦ, καί ἄρα θεολογικῶς δέν ἦτο καί ἐν Συν-Ὅδῳ. «[Ἐ]Πίσκοπε ἐγιῶ τήν γνῶμη μου ποτέ ἔν τῇ ν΄ ἀλλάσσῳ». Κατ΄ Ἐκκλησιολογική ἀκρίβεια ΟΥΔΕΠΟΤΕ γέγονε κατά τό παρελθόν τέτοιου εἶδους Σύνοδος, πράγμα τό ὁποῖον ἐδηλώθην καί ὑπό τῶν ἰδίων Προκαθημένων. Πρόκειται διά ἀντιπαραδοσιακή καί ἀντιἐκκλησιολογική κε[αι]νοτομία. Ληστρική Σύναξις δηλ. τῶν ἀπανταχοῦ Ἀρχιοικουμενιστῶν. Γιατί ᾆράγε προσπαθεῖ ὁ σεβασμιώτατος νά μᾶς προπαγανδίσει καί νά μᾶς ἐμπεδώσει εἰς τά ἑτερόδοξα, βορβορῶδη νάματα, τῆς ληστοΣυνόδου; Ἀκολουθεῖ μᾶλλον, πιστά καί ἀδιάκριτα, τόν Ἀρχιοικουμενιστή Γέροντά του τόν σεβ. ἀρχιερέα κ. Νικηφόρον, ἀντί τόν Μέγα Ἀρχιερέα τῶν Συμπάντων, τόν Θεάνθρωπον Χριστό μας; Εὖγε του!
    • Διά τήν δευτέρα δήλωσιν, θεωροῦμεν ὅτι: μᾶλλον μεγίστη θλίψιν ἐπροκάλεσεν ἡ ἐν λόγῳ κακοΣύνοδος, διότι ἀνέδειξεν εἰς ἅπαντα τά σύμπαντα τῆς γνωστῆς καί ἄγνωστης Οἰκουμένης, τήν ἐξωτερική διαίρεση καί διχασμόν τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, εἴτε διά εὔλογες αἰτίες, εἴτε διά ἄλογες καί ἔλλογες. Ἄρα συνεπῶς, ἡ θλίψη τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἦτο καί εἶναι, διά τούς ἀκριβῶς ἀντίθετους λόγους ἐξ ὅσων μᾶς διαδίδει ἰδιοτελῶς καί ἄτοπα ὁ οἰκουμενιστής κ.Ἡ.
    • Εἰς τό τρίτον σημεῖον τώρα, ὁ ἅγιος Ταμασσοῦ, μᾶς προετοιμάζει διά μίαν ἀκόμη Σύνοδο τῶν ληστο-οἰκουμενιστῶν. Μέ τέτοιαν εὐδαιμωνία καί ἄκρατην «συνοδική» [ἀσυδοσίαν] εὐμάριαν, σέ πολυτελή ξενοδοχεία, πλούσια μπουφές, τουριστικούς προορισμούς, πῶς δέν θά ἄνοιγε τήν ὄρεξη σέ ἀλλότριους «Συνοδικούς»; Ἄν ἦτο σοβαρός εἰς τάς δηλώσεις του ὁ Ρωσσόφιλος κ. Ἡσαΐας ὄφειλεν νά ἀκολουθήσει, διακριτικῶς καί ἐν μέρει, τήν στάσιν τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ρωσσίας. Καί γράφω ἐν μέρει καί ἐννοῶ ΜΟΝΟ διά τούς ὀρθόδοξα Ἐκκλησιολογικούς καί Δογματολογικούς λόγους. Ἐξάπαντος, ἄν ἐνδιαφέρονταν πραγματικά οἱ διοργανωτές καί συμμετέχοντες, διά τήν Καθολική ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ΟΦΕΙΛΑΝ, νά ἐξετάσωσιν ΠΡΩΤΑ προσεκτικά καί σοβαρά, ἅπαντες, τίς ἐνστάσεις καί ἀντιρρήσεις, τῶν δύο Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων (Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας καί Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας) καθῶς καί τῶν αἰτιάσεων τῶν Πατριαρχείων τῆς Βουλγαρίας καί Γεωργίας καί ἔπειτα νά συγκληθεῖ ἡ Σύνοδος καί ὄχι τό ἀντίθετον. Τόσον καιρό, τί ἐκάμνατε ἅγιε Ταμασσοῦ; Ἐμετροῦσατε τά ἄστρα; Συνεχίζετε νά ἔχετε τήν νοσηρά κληρικαλιστική ἀντίληψιν, ὅτι ὁμιλεῖτε σέ ἰθαγενεῖς τῆς Ἀφρικῆς ἤ σέ Ἐσκιμώους τῶν Πόλων;
    • Διά τό τέταρτον σημεῖον σεβασμιώτατε κύριε Ἡσαΐα νά σᾶς ὑπενθυμίσω, ὅτι οἱ τεχνολογίες καί ὁ ἀριστοτελισμός εἰς τήν Πατερική Θεολογία, καί δή εἰς μείζωνα θεολογικά καί ἐκκλησιολογικά ζητήματα, εἶναι δείγμα καί εἴδος τινάς γυναικουλίστικης πρακτικῆς τινῶν ἀνοήτων («γυναικαρίων» μᾶς διδάσκει ὁ Μέγας Βασίλειος) λυκοποιμένων. Ἐξάπαντος, οὔτε κἄν ἀριθμητικῶς ἤ καί ποσοτικῶς, δέν βγαίνει, τό «πλειοψηφικόν» ἀποτέλεσμα καί συμπέρασμα τῆς συλλογιστικῆς σας, μιᾶς καί τά τέσσερα ἀπουσιάζοντα Πατριαρχεία εἶναι ΚΑΙ ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων πολλῷ μᾶλλον μή ἀναφερθῶ καί εἰς τήν κατά βάθος ἐν χρόνῳ καί τόπῳ Καθολικότητα τῶν Ὀρθοδόξων κεκοιμεμένων καί ζώντων μελῶν Της. Ἄρα λοιπόν, ὄχι θεολογία, ἀλλά ἐξ ἀρχῆς ἁπλᾶ μαθηματικά νά (ἐπανα)διδαχθεῖτε, εἰδικῶς ἐκείνα τοῦ Δημοτικοῦ. Δέν εἶναι ντροπή. Συνοπτικῶς προκύπτει ἕνα ἀναντίρρητο ἀδυσώπητον ἐρώτημα ἑναντίον σας: Γιά τί εἶδους «πλειοψηφία» ὁμιλεῖτε; Καί τί σημαίνει ἐν τέλει Σύνοδος διά ἐσᾶς τόν ἐπίσκοπον; Μᾶλλον ἔχετε συγχύσει τό Δημοκρατικόν πολίτευμα μέ τό Συνοδικόν θεανθρωπιστικόν Πολίτευμα. Ξεσκονεῖστε καλοῦ-κακοῦ καί τά θεολογικά σας ἐγχειρία περί τῆς Συνοδικότητος. Ἄν γνωρίζετε τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων καί μᾶς τήν ἀποκρύβετε, διά ἰδιοτελείς λόγους, τοῦτο σημαίνει στυγνός Κερκοπιθηκισμός (δικῆ μας ἐπίνοιας ὁ νεολογισμός τοῦ -ισμοῦ) («κερκόπους» =κερκοπίθηκοι, πολεμικός, ἀντιρρητικός ὅρος καί ὀξύς χαρακτηρισμός τοῦ Μεγίστου Θεολόγου Ἁγίου Γρηγορίου ἀλλά καί τοῦ Θεοφόρου Πατρός Ἰγνατίου κατά τινῶν ἀναξίων καί πανούργων Κληρικῶν), δηλ. στιβαρώτατη πανουργία καί πονηρός ἐμπαιγμός κατά τοῦ Θεανθρώπινου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Ἅγιοι καί Θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας θεολογούσαν ἀλλιευτικῶς καί οὔχι φιλοσοφικῶς καί τεχνολογικῶς. Ἡ τεχνολογία, δέν συμβιβάζεται ποσῶς, μετά τό ἁπλανῶς καί ὀρθοδόξως θεολογεῖν καί ἐπισκοπεῖν.
    • Ἡ πέμπτη θέσις σας ἅγιε Ταμασσοῦ, ἔρχεται σέ ἄμεσον ἀντίθεσιν μέ τήν νεοεκκλησιολογική-Βατικάνεια θεωρία τῆς «Διευρυμένης καί Διηρημένης» Ἐκκλησίας. Τήν θεωρία τῶν Κλάδων μπορεῖ νά τήν καταδικάζετε, μόνο ἐν λέξεσιν, ἀλλά ἐν πράξεσιν τό Οἰκουμενιστικόν Κέντρον τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως μας, ἄλλα ἐνεργεῖ καί προωθεῖ εἰς τόν Λαό τοῦ Θεοῦ. Ἄλλες θεωρίες, ὅπως λ.χ. ἐκείνες τίς Λουθηρο-παπιστικές περί τῶν Ὁμόκεντρων Κύκλων, καί τῶν «στοιχείων ἐκκλησιαστικώτητος», δυστυχῶς, τίς ἀποσιωπεῖτε καί τίς προσυπογράψατε, σαφῶς, εἰς τό σημεῖον: «Ἑτερόδοξες Χριστιανικές Ἐκκλησίες». Ὄντως ἔχετε καί ἕνα δίκαιον, ὅτι πρόκειται διά αἱρετική θέσις, ἡ θεωρία τῶν Κλάδων, ὅπως καί κάθε ἄλλη Σχολαστική καί Οὐμανιστική θεωρία. Τοῦτον ὅμως, ἀκριβῶς, δέν τό ὁμολογεῖτε εὐθυτενῶς πράγμα πού καλλιεργεῖ εὔλογες ὑποψίες. Συνεπῶς δουλέψτε, ὅσους ἀφελεῖς, δύνανται νά δουλευτῶσιν.
    • Εἰς τό ἕκτον σημεῖον, λυπάμαι πού θά τό πῶ, εὐθέως καί ἄκομψα, ἀλλά πρόκειται διά, κατάφωρης διαστροφῆς, τόσον τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καθῶς καί τοῦ Μεγίστου Μάρκου Εὐγενικοῦ. Εἶναι δυνατόν οἱ ἐν λόγῳ Θεοφόροι Πατέρες νά ἤθελαν, ὀντολογική καί ἀπροϋπόθετον, ἔνωση τῶν «ἐκκλησιῶν», δηλ. τῶν σχισματικῶν καί αἱρετικῶν κοινοτήτων, μετά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; Ἄν διεκήρυττεν (sic) ὁ Μέγας Βασίλειος τήν ἔνωση τῶν Ἀρειανῶν μετά τῆς Ἐκκλησίας (ὅπως ἀκριβῶς πράττει τήν σήμερον τό Οἰκουμενιστικόν συνάφι τοῦ κ. Ἡσαΐου), θά ἐπρόκειτο διά μεγίστης καί στυγνώτατης πλάνης, ἤ καί προσωπική ἐσφαλμένη ἅποψις τοῦ Καππαδόκου Ἁγίου, μιᾶς καί ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία, ἐν Θεοπνεύστει Ἁγίῳ καί τῷ ὄντι Οἰκουμενικῇ Σύνοδῳ μετά τῶν 318 Θεοφόρων Πατέρων ΕΔΙΚΑΣΕΝ-ΕΚΑΤΕΔΙΚΑΣΑΝ-ΑΦΟΡΙΣΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΕΝ τόν Ἀρειανισμό, τόν Αἱρεσιάρχην Ἄρειον μετά τῶν ἀρειανόφρωνων ὁπαδῶν αὐτοῦ, ἐκ τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ κ. Ἡσαΐας, δυστυχῶς, προωθεῖ καί διακηρύττει ἀπό καθέδρας, εἰς τό ἴδιον σημεῖον, τήν αἱρετική Βατικάνειον θεωρία τῆς «διηρημένης» Ἐκκλησίας. Μολυσματική ραδιενεργά λοιμική νόσος ἐκπορευόμενη ἐκ Βατικανοῦ καί δή ὑπό τοῦ Λατινόφρωνος Ἀρχιοικουμενιστοῦ Μεσσηνείας κ. Χρυσοστόμου. Ἡ διαστροφή καί παρερμηνεία τῶν Πατρολογικῶν λεχθέντων καί γραφθέντων εἶναι ἐωσφορικόν προϊόν, πού σερβίρεται διά τῆς Μεταπατερικῆς καί Νεοβαρλααμίζουσας πολυ-αἱρέσεως.
    • Διά τό ἕβδομον, προχειρολόγον καί ὡραιοποιημένον, σημείον τοῦ Ταμασσοῦ, δηλώνομεν, ὅτι: ἡ διακοπή τῆς Κοινωνίας μεταξύ τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων, ἡ ἀπουσία τῶν 4 Πατριαρχείων, ἡ ἄρνησις διασήμων Ἑλλαδιτῶν κ.ἄ. Ἱεραρχῶν, ὅπως συμμετάσχωσιν, εἰς τήν διαβολοΣύναξη τοῦ Συγκρητισμοῦ ἐν Κολυμπαρίῶ, ἡ ἀπουσία τῆς κατά βάθους τῆς ἐν χρόνῳ καί τόπῳ Καθολικότητας τῶν Ὀρθοδόξων, ἡ ρωμαλές ἀντιδράσις, τῶν Ἁγιορειτῶν κ.ἄ. ἱερῶν Ἡσυχαστῶν, εἶναι κραυγαλέα φανέρωσις τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, σέ ὀντολογικόν ἐπίπεδον. Καί αὐτό, διότι ἡ σατανική αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔχει διαβρώσει τάς καταμπαζωμένας συνειδήσεις, Ἱεραρχῶν, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Μοναχῶν, Λαϊκῶν καί ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων, ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, τό ὑγιές καί ὀρθόδοξον Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀντιδρᾶ ἀντανακλαστικῶς καί θεανθρωπολογικῶς, ὅπως ἀποβληθῶσιν ἅπαξ καί διαπαντῶς, τά μεταστατούμενα καρκινικά κύτταρα πού κατατρώγουσιν καί θανατώνουσι τά ἀφελῆ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐνότητα τῆς Ἐκκλησίας δηλαδή διασαλεύετο/αι, ὑπό αἱρετικῶν Κληρικῶν, μέ τήν εἰσαγωγή φιλοσοφικῶν θεωριῶν καί αἱρέσεων εἰς τήν Ναῦς τῆς Ἐκκλησίας.
    • Τό ὄγδοον σημεῖον τοῦ σεβασμιωτάτου, εἶναι ὕψιστον δείγμα, ἀπείρου κάλους βλακωδέστατου σχολιασμοῦ κατά ὅσων συλλειτουργῶν του Ἱεραρχῶν, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, ἔχωσιν ἔλλογες ἀποδεικτικές ἀντιρρήσεις κατά τῆς Συνόδου τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν. Ὁ κύριος Ἡσαΐας χορεύει ἄριστα τό συρτάκι τῆς διαχρονικῆς Ληστρικώτητος τῶν κακοδόξων ἀλλοτριεπισκόπων. Τόν ἐμπιστεύεστε; Ἐμεῖς πάντως ὄχι. Διαλέγετε καί παίρνετε… Καί ὅλα αὐτά γιά ποῖον λόγον παρακαλῶ; Διά νά καλύψει [καί συγκαλύψει τό ἀνάδελφον «φιλάδελφον» τῆς κυκκωσύνης-ἀσχετοσύνης) τήν ἀνεπισκοπική ἀνεπάρκεια καί μικρότητά του ὅπως ἀντισταθεῖ, ποιμαντικῶς, στίς Ληστρικές ἀποφάσεις καθῶς ἔπραξαν μέ παρρησία ἄλλοι Κύπριοι Ἱεράρχες.

    Ἐν κατακλείδι: καλοῦμεν καί 
     προσκαλοῦμεν λοιπόν μέ τή σειρά μας, δηλαδή, ὡς τά πλέον ἄσημα, τά μωρᾶ, τά ταπεινά καί ἐλάχιστα Λαϊκά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως κωφεύσωμεν ἅπαντες, εἰς τάς πανμοιχιανικᾶς θεωρίας καί διαβολικάς αἱρέσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν Κυκκωτῶν κ.ἄ. Νεορθοδόξων Φαναριωτῶν ταγῶν, μιᾶς καί πρόκειται, διά τάς γνωστάς προκλητικάς καί εὔμορφας Σειρήνας, πού ἔθελξαν, θανατηφόρα τό ἀφοσιωμένον πλήρωμα τοῦ πολυμήχανου Ὀδυσσέως. Ἄς προσδεθῶμεν καί ἐνωθῶμεν Λογικῶς, σφικτῶς καί μανικῶς, εἰς τό ἱερόν κατάστρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας, εἰς τόν Τίμιον καί Ζωοποιόν Σταυρόν Του, ἄς βουλοκερώσουμεν τά αὐτιά μας μετά τινῶν ἱερῶν ἀναγνωσμάτων, Πατρολογικῶν καί Ἁγιολογικῶν συγγραμμάτων, ὅπως διαφύγωμεν τό ἄλογον καί ἀνίερον καταβρώχθισμα, ὑπό τινῶν λυσσαλέων Σειρήνων καί κακόβουλων Κίρκεων. Οἱ μειοδῶτες τῆς Πίστεως, ἀνέκαθεν ὑφίσταντο, εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὑφίσταντο ἀρνητές τοῦ Χριστοῦ μας καί δή Ἱοῦδες Ἰσκαριῶτες εἰς τά Ἀποστολικά καί Μεταποστολικά ἕτη. Οἱ ταλαίπωροι Κυκκῶτες, ὡς γνήσιοι μεγαλόσχημοι ληστοποιμένες, ἀντιησυχαστές καί Φαριζαίου, Νεοβαρλααμίζωσιν ἄκρως ἐπικίνδυνα, διότι εἶναι τῷ ὄντι ὁ σατανομήχανος Δούρειος Ἵππος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου μας. Στῶμεν Καλῶς, στῶμεν μετά φόβου, καί ἱερᾶς ἀνυπακοῆς, εἰς τά ἄνομα κελεύσματα τῶν ἀντί τοῦ Χριστοῦ, δόλιων οἰκουμενιστῶν. ΑΜΗΝ!

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη
 

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ B΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 2016 μ.Χ. (AΠΡΙΛΙΟΣ-ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ B΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 2016 μ.Χ. (AΠΡΙΛΙΟΣ-ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ)

 

 

 

 

 

 

 

 

  • ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ Α΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 2016 μ.Χ. (ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ). [Δεῖτε ΕΔΩ]

     

  • TO AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [1ον Μέρος] ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Ἀρχιμανδρίτου Ἰωάννου Καρασακαλίδη, Γνώρισε τά Χαρίσματά σου, Α΄ Τόμος, Ἔκδοσις: Ἀλεξανδρούπολη 2015, σσ. 215. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • KATA ΑΝΩΝΥΜΩΝ ΚΑΙ ΕΠΩΝΥΜΩΝ “ΕΝΘΕΩΝ” ΝΕΟΔΑΡΒΙΝΙΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΑΤΑ ΝΕΟΑΘΕΪΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΤΡΙΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΣ ΠΕΦΙΠ κ. ΙΩΑΝΝΗΝ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΚΑΤΑ ΤΙΝΟΣ ΓΕΡΟΛΥΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΕΚ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΟΙ ΝΕΟ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ “ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΩΝ” ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Τῼ ΟΝΤΙ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΑ ΤΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ ΤΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΝΟΥΣΗ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ κ. ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ “ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ” ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΕΠΙΚΕΙΤΑΙ ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΜΕΓΙΣΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΕΣΛΑ ΕΚ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΣΤΑΣΗ ΔΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΚΑΙ «ΑΓΙΟΝ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ» ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΤΕΣΛΑ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΡΑΓΕ ΤΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ «ΙΕΡΑ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΑΡΙΣΗΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΟΥΜΕΝΗΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΕΣΛΑ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΟΙΣΤΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923) . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΓΙΑΤΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΟΝΚ ΚΟΝΓΚ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ “ΟΜΙΛΕΙ ΚΙΝΕΖΙΚΑ”; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ «ΡΗΤΟΡΙΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ» ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ ΒΑΣΙΝ ΤΩΝ ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΠΟΙΑ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ» ΣΥΝΟΔΟΝ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΟΙ ΔΙΑΚΗΡΥΓΜΕΝΕΣ «ΣΙΩΠΗΛΕΣ» ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ. [Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, Συνάντηση μέ τό Μυστήριο (Μία σύγχρονη ἀνάγνωση τῆς Ὀρθοδοξίας), Ἐκδόσεις: Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως καί ΑΚΡΙΤΑΣ Α.Ε., (Πρωτότυπη ἔκδοση στίς Η.Π.Α.: Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today) σσ. 359]. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΟΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Β΄ . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ] Η OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄ . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΚΑΔΙΟΣ, [ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ] «Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ» ΔΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΞΕΠΟΥΛΕΙ ΤΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΔΙΩΚΕΙ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΖΕΙ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΑΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΗ ΣΥΝΟΔΟΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΝ ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ] ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΡΩΜΑΛΕΟΝ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΗ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΥ ΚΥΡΙΑΖΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΞΟΡΙΣΘΕΝΤΑ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΝΕΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ ΥΠΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΙΑ ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΣΤΑ ΛΕΧΘΕΝΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΑΛΛΙΑΣ κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΕ ΤΑΣ ΗΠΑ ἤ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΝΕΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ] ΣΩΡΗΔΟΝ ΤΑ ΑΔΙΟΡΘΩΤΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΝΕΕΣ ΧΩΡΕΣ». [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΣΩΠΗΤΟΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟΝ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΝ (;!) ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ κ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ] Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΞΕΠΟΥΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • KΡΙΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΑ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΛΛΥΡΙΑΣ κ. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • O ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΣ “ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ” κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗΣ ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ! [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΝΑΙ εἰς τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν! ΟΧΙ εἰς τά μυστήρια τῶν ΓΟΧ! [Δεῖτε ΕΔΩ]

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΝΕΕΣ ΧΩΡΕΣ»

 
 



Σᾶς παραθέτωμεν τό  περιεκτικόν Φαναριώτικον Ἀνακοινωθέν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κων/Πόλεως καί ἀκολουθεῖ ἐν ἐκτάσει ἕνας ἱστορικός καί ἀποδεικτικός σχολιασμός, ὅτι ὑφίστατο, διό συντηρεῖτο καί καλλιεργεῖτο, μεθοδικῶς καί διαχρονικῶς, τό ἀντικανονικόν, τό ἐθνοφυλετικόν, τό βενιζελικόν καί πολιτειοκρατικόν τῆς πολιτικο-πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928. Ἡ πατριαρχική Πράξις τοῦ 1928, γέγονεν ἀπό στενούς συνεργάτες τοῦ Βενιζέλου καί πατριαρχικούς Ἐθνοφυλετιστές πού ἦτο φίλα προσκείμενοι εἰς τόν ἐθνικιστικόν Βενιζελισμόν. Πρός τό τέλος τοῦ σχολιασμοῦ, παραθέτομεν καί μερικές ρηξικέλευθες προτάσεις, ὑπερβάσεως, τοῦ διαχρονικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ ἐξ αἰτίας τῆς Βενιζελικῆς Πράξεως τοῦ 1928.

Ἀνακοινωθέν (22/06/2016): Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως: Σήμερον, Τετάρτην, 22αν Ἰουνίου 2016, συζητουμένου ἐνώπιον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τοῦ θέματος τοῦ Αὐτονόμου, ἐπί σχετικῇ δέ προτάσει τροπολογίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος διεβεβαίωσεν ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον οὐδεμίαν πρόθεσιν ἔχει νά χορηγήσῃ αὐτονομίαν εἰς τάς Μητροπόλεις τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν καί ὅτι αὗται ὑπάγονται πάντοτε κανονικῶς καί πνευματικῶς ὑπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἡ δέ διοίκησις αὐτῶν ἔχει ἐκχωρηθῆ ἐπιτροπικῶς εἰς τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, τήν ὁποίαν ἡ Α. Θ. Παναγιότης καί ηὐχαρίστησε διά τήν τοιαύτην ἐξυπηρέτησιν πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν. [Δεῖτε ΕΔΩ]


Ἦδη ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, ἐδέχθην δύο ἰσχυρώτατα πλήγματα ἐναντίον Της, μέχρι στιγμῆς, κατά τήν προσωπική γνώμη τοῦ γράφωντος· το ἕνα ἦτο ἡ ἀπόρριψις τῆς τροπολογίας πού ἐζητοῦσεν, μόνον ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία, μέ τό κυριολεκτικόν καί τραγελαφικόν ἄδειασμα τοῦ λογιώτερου Ἑλλαδίτου θεολόγου καί Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου ἀπό τόν Ἀρχιοικουμενιστή κρητικόν Πατριάρχην τῆς Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρον . Καί ἕνα δεύτερον, ὅτι τό μαρτυρικόν καί αἰχμάλωτον Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, δέν παραιτῆτο εὐκόλως ὑπό τῶν ἐλευθέρων -Ἑλλαδικῶν πλέον- ἐπαρχιῶν καί πρώην δικαιοδοσιῶν του…! Εἴμεθα σίγουροι, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἱερόθεος, θά μᾶς παραθέσει γραπτῶς χαρτίν καί καλαμάριν τίς ἐν λόγῳ ἀποκαλυπτικές ἐξελίξεις καί ἐμπειρίες του ἐν τῷ Κολυμπάριῳ καί γι΄ αυτό θά ἀναμένομεν ἐναγώνια τήν θεολογική γραφίδα του. 

  • Δέν δυνάμεθα νά ἀντιληφθοῦμεν ὅμως, πῶς μετά ἀπό αὐτό τό προσχεδιασμένον μᾶλλον, ἄδεισμα, τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, γιατί ἀναμένωσιν (!) εἰς τήν Ληστρική Σύναξιν ἡ ἀντιπροσωπεία τῶν Ἑλλαδιτῶν Ἱεραρχῶν; Εἴχαν μία καλή εὐκαιρία νά ἀποχωρήσωσιν ἀξιοπρεπῶς ἀλλά μᾶλλον ἡ ἀφέλεια εἶναι ἀκατανίκητη.

Τό Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὑπό Κεμαλικῆς ἀπειλῆς καί βεβαίως ὑπό τῆς γεωστρατηγικῆς Σιωνιστικο-ἀμερικάνικης συμπαιγνίας, διεκδικεῖ ἐτσιθελικῶς, ἔχοντας ὡς στιβαρές πλάτες τῆς ΗΠΑ (Ἀρχιοικουμενιστήν π. Ἀλέξανδρον Καρλοῦτσον μετά τῆς CIA), σαφῶς, τῆς ἀρχαίες ἐπαρχίες Του προτάσσοντας τήν βενιζελική πολιτικο-πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ 1928, καί ὑπενθυμίζοντας σέ ὅλους μας τήν δεινήν ἀπειλή τῶν ὅπλων καί τῶν ἀκονισμένων μαχαίρων τῶν Ἐθνικιστῶν «Γκρίζων Λύκων». Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως, ἡ ἱερᾶ Ἀρχιεπισκοπή -τῆς πολιτικά ἑνωμένης- Νέας Ἑλλάδος μας, ὤφειλεν ὅπως διεκδικήσει, ἐκκλησιαστικῶς καί ἱεροκανονικῶς, τά Κανονικά καί θεόσδωτα δικαιώματά Της, μή συνεργαζόμενη ὑπό τό ἔμμεσον ἐκβιαστικόν καθεστῶς τοῦ αἰχμάλωτου Φαναρίου.

Ὁ λόγος τῆς «ἐπιτροπικῆς διοικήσεως» τῶν «Νέων Χωρῶν», μεταξύ τῆς ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος μετά τοῦ κατεκτημένου καί αἰχμάλωτου Πατριαρχείου εἰς τήν Πόλη, βάσει τῆς Πράξεως τοῦ 1928 ἐπί Βενιζέλου, οἱ ἱστορικές πηγές [1]  μᾶς ἀναφέρωσιν ὅτι, γέγονεν ὅτι γέγονε, διότι ὑφίσταντο οἱ γνωστοί ἐθνοφυλετικοί μεγαλοϊδεατισμοί ἤ καί ὀραματισμοῖ, ὑπό τῆς ἐπάρατης νόσου τῆς διχόνιας τοῦ Βενιζελισμοῦ, δηλ. ὑφίστατο μία εὐρέως εὐσεβοποθίστικη ἰδέα, ὅτι τά Ἑλληνικά στρατεύματα τοῦ Βενιζέλου, θά ἀπελευθέρωναν [2]  ἐν τέλει τήν Νέα Ρώμη τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καί κατ΄ ἔλλογην (διά τό ἱστορικόν πλαίσιον τῆς ἐποχῆς τοῦ Μεγαλοϊδεατισμοῦ) χωροχρονική συνέπεια, δέν ὑφίστατο ἰδιαίτερα σοβαρός τινα λόγος, ὅπως μεταβιβασθεῖ, ὁλοκληρωτικά, ἡ διοικητική καθῶς καί ἡ πνευματική ἐξουσία, εἰς τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, πολλῷ μᾶλλον ἐθεωροῦσαν, ὅτι θά ἐκαταργῆτο σύντομα καί ἡ Ἑλλαδική Αὐτοκεφαλία.

Μέ ἀπλούστερα λόγια, τό Οἰκουμενιστικόν πλέον Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, διά γνωστούς ἀλλά καί διά ἄγνωστους λόγους, σέ ἐμᾶς, ἀκολουθεῖ τήν πάγια πολιτική τακτική τοῦ φιλελεύθερου Ἐθνοφυλετικοῦ Βενιζελισμοῦ (μετά τῆς ΑΝΤΑΤ), ἐπί τῆς ὁποίας [πολιτικῆς διπλωματίας] ἐξάπαντος τότε, εἶχεν ἰσχυρές ἐπιδράσεις, ὑπό τῶν συμμάχων τοῦ Βενιζέλου, τῶν τότε ἀλλά καί νύν Μεγάλων Δυνάμεων.

  •  Ὅμως ταυτόχρονα δέ, ἀκολουθεῖ, τήν ἐκκλησιαστική καί «Φαναριώτικη» διπλωματία, τοῦ «Ἀπολογητοῦ τοῦ Βενιζελισμοῦ», ἐθνοφυλετιστοῦ καί Ἀρχιμασσώνου, Οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη.

Αὐτή ἡ προσωρινή καί «ἐξ ἄκρας οἱκονομίας» σύλληψις καί ἰδέα τῆς «ἐπιτροπικῆς διοικήσεως» βάσει τῆς Πράξεως τοῦ 1928, ἦτο καί εἶναι, καθότι φαίνεται ἀναντίρρητα, τοῦ Κρητός πολιτικοῦ Ἐλευθέριου Βενιζέλου μετά τῶν συνεργατῶν αὐτοῦ, τοῦ ὁποίου οἱ πολιτικές ἐθνοφυλετικές ἐνέργειες (μᾶς στοίχησαν τήν Μικρασιατικήν ἐθνοκαθαρτικήν καί γενοκτόνον  κατατροφήν), ἄχρι τῆς σήμερον, καθῶς ἐπίσης μᾶς δηλητηριάζωσιν καί δυναμιτίζωσιν τίς ἐκκλησιαστικές σχέσεις μεταξύ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί τῆς Ἀυτοκέφαλης Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας…! 

Μέ ἀπλᾶ λόγια, ἡ ἐθνοφυλετική ἐνέργεια τοῦ Βενιζέλου, ἦτο μία ΠΟΛΙΤΙΚΗ ἐνέργειά του, κόντρα καί ἐνάντια (Πολιτειοκρατισμός ἤ Καισαροπαπισμός) τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας, καί ὁ διχασμός τῆς Πνευματικῆς καί Διοικητικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας, πράγμα ἀπαράδεκτον καί ἄτοπον, διότι εἰσήγαγεν ἕναν παράδοξον, παράλογον, παρά φύσιν καί ἀντικανονικόν «Μονοφυσιτισμόν» εἰς τάς Ἐκκλησιαστικάς ἐπαρχίας καί σχέσεις τοῦ ἐνδο-Νεοελληνικοῦ κρατιδίου. Ἐξάπαντος δέν ἦτο θεία (!) ἔμπνευσις τοῦ Βενιζέλου, ἀλλά σατανικά Πολιτικά Δόγματα («διαίρει καί βασίλευε») ἐκ τῶν Φιλελεύθερων Λουθηροκαλβινιστῶν συνετέρων του.

  •  Προσθέστε ἐπίσης, εἰς τήν ἱστοριολογικήν φαρέτρα τῶν ἐπιχειρημάτων σας καί τό ἑξῆς ἀναντίρρητον δεδομένον: ὅτι ὁ πολιτικός Κρητάναξ Ἐλευθέριος Βενιζέλος εἴχεν ὡς στενώτατον συνεργάτην του τόν ἀπό Κιτίου καί Λεμεσοῦ Μητροπολίτην Μελέτιον Μεταξάκην, καταγώμενος καί αὐτός ἐκ Κρήτης, ὅπου ὁ Βενιζέλος καί οἱ Μασσωνικές στοές, τόν ἐπροώθησαν, εἰς τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, ἔπειτα τόν ἐνθρώνισαν, ἀντικανονικῶς, ἀπό καθαιρεμένον (!!) Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν σέ «Οἰκουμενικόν» Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως, καί σέ ὑστερινόν στάδιον μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του, σέ  Πατριάρχην καί «Πάπα» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας. 

Οἱ νύν νεορθόδοξοι Οἰκουμενιστές, τοῦ ἀφώτιστου Φαναρίου, δέν ἔπρεπεν κἄν (!!!) νά ὁμιλῶσιν με τέτοιον ἀνεξήγητον μένος καί ἀλλοπρόσαλον φανατισμόν, κατά  τινῶν ἄλλων  Ἐθνοφυλετιστῶν, μιᾶς καί πρώτα ἀπ΄ ὅλα εἶναι: οἱ πρῶτοι διδάξαντες· ἔπειτα ἄχρι τῆς σήμερον, ὑπερτιμῶσιν καί ὑπερεγκωμιάζωσιν, σχεδόν ἔχωσιν ἁγιοποιήσει καί ἀποδώσει τό βλάσφημο προσωνύμιον, τοῦ καί «13ου Ἀποστόλου» εἰς τόν Ἐθνοφυλετιστή, Ἀρχιοικουμενιστήν, Μασσῶνον καί πατριάρχην τοῦ Βενιζελισμοῦ, τόν μακαρίτη Μελέτιον Μεταξάκη.

Εἶναι λοιπόν ψευδώνυμος καί ἀνιστόρητη γνῶσις, καί στυγνή Ἀμερικανο-νεοκαλαμαρίστικη προπαγάνδα, σαφῶς καί ἐωσφορική πλάνη, ἐξ οἱκουμενιστικῶν ἀσεβῶν χειλέων, ὄτι διά πάν ἐθνική καί ἐκκλησιαστική ἀτυχία μας, εὐθύνονται μονάχα, λ.χ. οἱ Ρώσσοι, οἱ Βούλγαροι, οἱ Ρωμῃοί τῆς Ἀντιοχείας καί τῆς Παλιστίνης, δηλ. ὁ Σλαβικός ἤ καί ὁ Ἀραβικός Ἐθνοφυλετισμός. Ὁ Νεοελληνικός Ἐθνοφυλετισμός τοῦ Βενιζελισμοῦ καί τοῦ ἄνομου Μεταξακισμοῦ, εἶναι βαθιά ριζωμένος ἔκ τοτε, εἰς τά Ἑλληνοαμερικάνικα, Νεοφαναριώτικα, Νεοελλαδικά καί Νεοκυπριακά χρωματοσώματά μας, κακέκτυπη Ματαπατορική ἤ καί ἀμαρτωλή κληρονομιά, καθῶς καί προβληματική ψυχοσύνθεσις ἐπί τινῶν πολλῶν ἐκκλησιαστικῶν καί πολιτικῶν ἀξιοματούχων, ἔνθεν κακεῖθεν.

Μάλιστα ὁ κύπριος ἱστορικός καί ἱερομόναχος Σωφρόνιος Μιχαηλίδης, μᾶς ἀναφέρει περί τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη: ὅτι ἐπαραιτήθην (Ἰούλιον 1923, μετά δυό μηνῶν σχεδόν, ἀπό τό Σχισματικο-αἱρετικόν Μεταξάκειον «Πανορθόδοξον Συνέδριον», πού ἀπεφάσισεν ΠΡΑΞΙΚΟΠΙΜΑΤΙΚΩΣ, ὅπως ἐπιβληθεῖ δεσποτικῶς τό Νέον Ἡμερολόγιον τῶν Λουθηροκαλβίνων καί Φραγκοπαπικῶν) ἐκβιαστικῶς, ἀπό τό Πατριαρχείον τῆς Κων/Πόλεως ἵνα σώσει (sic) δῆθεν τό Πατριαρχεῖον, καθότι τόν  ἐκβίαζαν οἱ ἐρχόμενοι εἰς τά Νεοτουρκικά πολιτικά πράγματα, οἱ θεομάχοι Κεμαλικοί, με τήν ἀπαίτησιν ὅπως ἐξορίσωσιν τούς Φαναριῶτες. Ὅμως, ἄλλοι ἱστορικοί, ἀναφέρωσιν, ὅτι μετά τῆς παραιτήσεως, τοῦ ἀντικανονικῶς πατριαρχεύσαντα, πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ὁ Μελέτιος ἄρχισεν τινά ἔγγραφον ἐπιστολομιαῖον ἀγώνα, ὅπως μεταφερθεῖ (δηλ. ἐξορισθεῖ) τό Πατριαρχεῖον ἐκ τῆς Πόλεως ἵνα συνεχίσει (!) τήν ἔκπτωτον Πατριαρχίαν του εἰς τήν ἐξορία!! Τοῦτη εἶναι μία μεγίστη «ἰστορική» ἀντίφασις (!!!), πού ἐντοπίσαμεν στά περί τοῦ βενιζελικοῦ Μεταξάκη. [3]

  • ᾎράγε, ἤθελεν ὄντως, νά σώσει ἀπό τήν ἐξορία, τό Πατριαρχείον μας, ἤ μᾶλλον ἐθέλησεν νά σώσει τό πατριαρχικόν τομάριν του, μιᾶς καί οἱ Νεότουρκοι «ἐδιψούσαν» σφόδρα γιά αἷμα ρασοφόρων;
  • Μᾶλλον πρόκειται περί ὑπερβάλλουσες ἐγκωμιαστικές ἱστορικιστικές ἀπόψεις τοῦ π. Σωφρονίου Μιχαηλίδη, μιᾶς καί ἀντικρούονται ἄνετα μετά τινῶν ἄλλων ἀποδεικτικῶν ἱστορικῶν ἀπόψεων, περί τοῦ Μεταξάκη, πού ἐπροτιμοῦσεν, σαφῶς, νά ἐκδιωθεῖ τό Φανάριον ἐκ τῆς Πόλεως. Ἐξάπαντος ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία μᾶς καταγράφει, ὅτι ἄλλοι πατριάρχες καί ἀρχιεπισκόποι, ἑνῷ τούς ἐδώθην, ἡ πάσαν εὐκαιρία, ὅπως ἐγκαταλείψωσιν ἄρδην τήν Ἐκκλησιαστική ἐπαρχίαν τους, ἐπροτίμησαν ὅπως, νά μαρτυρήσωσιν στά χέρια τῶν φανατικῶν καί αἱμοδιψῶν βαρβάρων Ἀγαρηνῶν, πρός δόξᾳν τῆς Ἐκκλησίας Του.


Τό Νεοελλαδικόν πολιτικόν κρατίδιον, τώρα, μαζί μέ τήν Αποστολική καί Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μας, σύμφωνα μέ τοῦς Ἀποστολικούς καί Ἱεροῦς Κανόνας, ἔχει τό ΝΟΜΙΜΟΝ καί τό Κανονικώτατον θεῖον δικαίωμα, ὅπως διεκδικήσει καί ἀπαιτήσει, ἐξάπαντος τήν ὁλοκληρωτική πνευματική καί διοικητική ἐξουσία ΟΛΩΝ ἀνεξαιρέτως τῶν νεοἑλλαδικῶν ἐπαρχιῶν του, μιᾶς καί δέν μερίζεται «ἐπιτροπικῶς» ἡ Εὐαγγελική ἐκκλησιαστική ἐξουσία, διότι τό Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι καθῶς φαίνεται σέ ὅλους μας, ὑπό μεγίστην αἰχμαλωσία ὑπό τῶν ἀντιχρίστων Ἀγαρηνῶν Μωαμεθανῶν, καί ἄρα λοιπόν δέν ἐδύναντο οὔτε καί βέβαια δύνανται, ὡς αἰχμάλωτη Ἐκκλησία, πού ἀπώλεσεν μάλιστα καί τήν πρωτέρα περίφημον  Οἰκουμενικότητά Της, νά ἀσκεῖ, τήν παραμικράν ἐξουσίαν εἰς τινές ἐλεύθερες περιοχές τῆς Ἑλλαδικῆς Ρωμῃοσύνης, ἤ, καί ἀλλοῦ. 

  • Ὅταν καί μόλις τά Ἀμερικάνικα (sic) στρατεύματα τῶν Λουθηροκαλβίνων Σιωνιστῶν, ἀπελευθερώσωσιν παντελῶς, τήν Κωνσταντινούπολη καί τήν Μικρά Ἀσία, τά ἐν αἰχμαλωσίᾳ ἄλλα Παλαίφατα Πατριαρχεία μας,  καθῶς καί τήν νῆσον Κύπρον μας, ἀπό τίς ὀρδές τῶν ἀντιχρίστων Μωαμεθανῶν, Σουφιστῶν, Σουννιτῶν, Τζιχαντιστῶν καί Σαλαφιστῶν, ἵσως τότε, καί μόνον τότε, θά δυνάμεθα νά ἐπανακαθορίσωμεν καί νά ἐπαναπροσδιορίσωμεν, τά μελλούμενα «Νέα Ἐκκλησιαστικά» καί «Νέα Νομοκανονικά Ὅρια», πού “ΘΑ” προκύψωσιν, βάσιν τῶν ὅποιων γεωπολιτικῶν ἐξελίξεων καί  ἐθνικῶν ἀνακατατάξεων.


Δηλαδή, ἡ παροντική Νεοφαναριώτικη πολιτική, ἔχουσα ὡς βάσιν τῆς τούς φαντασιολογικούς Ἐθνοφυλετισμοῦς τοῦ Βενιζέλου, συντηρεῖ τόν Μεγαλοϊδεατισμόν τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος (διά μέσῳ τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων πού ὅλως παραδόξως τά διοικῶσιν  ΜΟΝΟΝ Ἑλλαδῖτες, πού ἔχωσιν ὡς σημεῖον ἀναφορᾶς των, ἐξαρτοῦντο καί συντηροῦντο, κατά βάσιν, ὑπό τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος), ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή ἔμμεσα, ἄμεσα, θρασυδειλέως καί ἀνεπιγνώστως  μέμφεται ἀλλά καί  κατακρίνει αὐτόν [τόν Ἐθνοφυλετισμόν]. 

  • Ὅπως ἔπραττεν σαφῶς, καί ὁ μακαρίτης Μεταξάκης σέ ἐπιστολές του, ὅταν κατηγοροῦσεν τούς Κυπρίους τῆς ἐποχῆς του, ὡς φαντασιόπληκτους ὀραματιστάς περί τοῦ Μαρμαρωμένου Βασιλιά κ.ο.κ., ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, διακονοῦσε καί ὑπηρετοῦσε τά ἐθνοφυλετικά «θάματα καί ὁράματα» τοῦ πολιτικοῦ μέντορά του Ἐ. Βενιζέλου.
  • Δηλαδή, ἀποδεικνύωμεν με πάσαν σαφήνεια: ὅτι ἀπ΄ ὅπου καί νά πιάσει κανεῖς τό ζήτημα, τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Φαναριώτικης Διπλωματίας, μπάζει ἀπό σωρηδόν ἱδεολογίες καί νεο-καλαμαρίστικους ἐθνοφυλετισμούς.  Αὐτά ἔχωσιν ἰδιαίτερην σημασία, νομίζομεν, ὅταν τά γράφει ἕνας ἄσημος Νεοέλλην, δηλ. ὁ ὑπογράφων, ὁ ὁποῖος μάλλιστα δέν ἔλαβεν κἄν Ρωσσικήν ἐκπαίδευσιν, ἤ καί Ρωσσικήν παιδεία εἰς τά ὅποια ἀκαδημαϊκά θεολογικά ἱδρύματα τῆς Ἁγίας Ρωσσίας, Γαλλίας, Ἀμερικῆς κ.ἄ.

Πρέπει νά γίνει ἀντιληπτόν, ὅτι δέν ὑφίστατο, κανονικῶς, τό ἐκκλησιαστικόν καθεστῶς τῆς δῆθεν «Ἐκκλησίας τῶν Νέων Χωρῶν», μιᾶς καί ἡ Πράξις τοῦ 1928 αὐτό προσπαθεῖ νά θεμελιώσει, ἀνεπιτυχῶς ἐν μέρει, μιᾶς καί ἔρχεται, σέ κραυγαλέα ἀντίφασιν, ὑπό τινῶν σημαινόντων Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων, ἀλλά καί ἐν δικαίῳ (ἐκ τῆς Νεοελλαδικῆς πλευρᾶς) ἐνίοτε μετωπικήν σύγκρουσιν κατά τῶν Νεοφαναριωτῶν.

  • Ποῖον τό νόημα τότε, ὁ Ἀρχιοικουμενιστής πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, νά διεκδικήσει, ἐπιπρόσθετον καί εἰδικήν Αὐτονομία ἐπί τῶν «Νέων Χωρῶν», ὅταν εὐνουχίζει  καί πριονίζει ἀνέτως, τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στηριζόμενος καί μόνον σέ μίαν πολιτικο-πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ Βενιζέλου, καί σαφῶς, ὑποστηρίζεται εἰς τήν νομικήν ἐπικύρωσιν αὐτοῦ ἀπό τό Ἑλλαδικόν Σύνταγμα;

Δηλαδή τό εὔλογον  καί πρωταρχικόν ζητούμενον τοῦ πιό πάνω πατριαρχικοῦ ἀνακοινωθέντος, εἶναι: 

  • Βάσιν τίνων ἀκριβῶς Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων, ἐρείδεται, τό περί τάς «Μητροπόλεις τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν καί ὅτι αὗται ὑπάγονται πάντοτε κανονικῶς καί πνευματικῶς ὑπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον»;
  • Τά λεξίδια «πάντοτε», «κανονικῶς»  καί «πνευματικῶς» βάσιν τίνας Ἁγίας  Οἰκουμενικῆς,  Τοπικῆς, ἔστω καί Πανορθόδοξης Συνόδου, θεμελιοῦνται;
  • ΠΟΥ-ΘΕ-ΝΑ!

Τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῶν «Νέων Χωρῶν», ἐμεῖς οἱ Μακεδῶνες, δέν ἐπιθυμῶμεν τήν ἀντικανονική «ἐπιτροπική διοίκησιν» ὑπό τοῦ «Οἰκουμενι(στι)κοῦ» καί αἰχμάλωτου Πατριαρχείου τῆς Πόλεως. Ἄν το Πατριαρχεῖον, ἦτο παντελῶς ἐλεύθερον καί  παραδοσιακόν, ἀκολουθώντας σαφῶς καί ἀναντίρρητα: τήν Ἱερά Παράδοσιν τῶν Θεοφόρων Ἁγίων Πατριαρχῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καί τά ὅσα  ἀποφασισθέντα τῶν Ἁγίων Τοπικῶν ἤ καί Θεοπνεύστων Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Κωνσταντινουπόλεως κ.ἄ., πιθανώτατα, νά εἴχαμεν καί διαφορετικήν ἀλλά καί ἀντίθετον ἄποψιν ἐπί τοῦ ζητήματος.

Τό «ἐκκλησιαστικόν ὑβρίδιον», ἡ ἄν θέλετε, ἡ χίμαιρα τοῦ Βενιζελισμοῦ, περί τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν» θά πρέπει νά ἐπιλυθεῖ, ἀμέσως καί ἐπιτακτικῶς, ἵνα ἐκλείψωσιν τελεσίδικα ἅπαξ καί διαπαντῶς, καί παντελῶς, οἱ ὅποιες διχοσταστίες καί περιττές  Κληρικαλιστικές γκρίνιες τῆς ἀντιευαγγελικῆς  καί ὑπερόριου ἐξουσίας τῶν Νεοφαναριωτῶν τοῦ Βοσπόρου.

  • Oἱ «Νέες Χῶρες» εἶναι: ἐπαρχίες πλέον, τοῦ ἐλευθέρου Ἑλλαδικού κρατιδίου καί δέν εἶναι σαφῶς ἐπαρχίες τῆς πρωτέρας ἤ μιᾶς Νέας «νεο-Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας», ἤ, ἔστω ἐπαρχίες τοῦ Παλαίφατου δεδοξασμένου («περασμένα μεγαλεία διηγώντας τά νά κλαίς») Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τό οἱκουμενικόν Πατριαρχεῖον δέν ἔχει πλέον ὀρθόδοξην πολιτική συνεργασία καί συναλληλία, μέ τινά γνήσιον ὀρθόδοξον Οἰκουμενικόν πολιτικόν κέντρον. Διότι «ἐπιλέγει» ὡς ἐν αἱχμαλωσίᾳ Ἐκκλησία, νά συνεργάζεται, μέ ἑτερόδοξους καί αἱρετικούς «Παγκοσμιοκράτωρες» καί «Παγκοσμιοσυμβουλῖτες» ὄργανα τοῦ Σατανᾶ.
  • Οἱ «Νέες Χῶρες» εἶναι: Ἐκκληστικές ἐνορίες καί ἐπαρχίες τῆς Αὐτοκεφάλου Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας σύμφωνα μέ τό Δίκαιον τῆς Καινῆς Διαθήκης, τουτέστιν τό Δίκαιον τῆς Θείας Χάριτος. Κάθε ἄλλη διαφορετική ἄποψις, ἔρχεται σέ ἄμεσον ἀντίθεσιν, κατά τῶν Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Δέν εἶναι σοβαρόν νά προτάσσονται, ὑπό τοῦ σεβαστοῦ πατριάρχου τῆς Κων/Πόλεως κ. Βαρθολομαίου,  ἄλλα ἐκκλησιολογικοφανή ψευδο-ἐπιχειρήματα, ὅπως π.χ. τό Ἑλλαδικόν Σύνταγμα, ἤ, μία πολιτικο-πατριαρχική Πράξις, καί δή κατά τῶν Θεοπνεύστων Ἱερῶν καί Ἀποστολικῶν Κανόνων πολλῷ μᾶλλον κόντρα καί ἑνάντια τῆς πατριαρχικῆς Πράξεως περί τῆς Ἑλλαδικῆς Αὐτοκεφαλίας. Διότι ἄπαντες κατανοοῦμεν, νομίζω καλῶς, πιό εἶναι τό ἀνώτερον καί ἅγιον δίκαιον διά τάς Ἐκκλησιαστικάς ὑποθέσεις. Αὐτό θά πρέπει νά τό ἐννοήσωσιν, πρώτιστα καλῶς, ὄχι οἱ Νεορθοδόδοξοι τοῦ Φαναρίου, ἀλλά οἱ ὀρθόδοξοι Ἑλλαδῖτες Ἐπίσκοποι τῶν «Νέων Χωρῶν» οὔτως ὤστε νά ἀπεξαρτητοποιηθῶσιν καί νά ἀπογαλακτίσωσιν ἀνώδυνα -ὑπό τῆς ἐν αἰχμαλωσίᾳ-  «μητρικῆς» Ἐκκλησίας τῆς Κων/Πόλεως.

Ἄρα λοιπόν, ὡς Λαϊκά Μέλη τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Νέων Χωρῶν», προτείνωμεν, τά ἑξῆς Κανονικά σημεία διά τήν πλήρην ἐκκλησιαστικήν ἀφομοίωσιν καί ἔνταξη τῶν “Νέων Χωρῶν” εἰς τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας:

  • Ἄμεσον κατάπαυσιν τῆς κατ΄ἐξακολούθησις «ἐπιτροπικῆς» διοικητικῆς καί πνευματικῆς ἐξαρτήσεως  ἀπό τόν ἁγιώτατον Ἀποστολικόν Θρόνον τοῦ ἐν αἰχμαλωσίᾳ Πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἄχρι τῆς ὁριστικῆς ἀπελευθερώσεως Αὐτοῦ ἀπό τῶν ἀντιχρίστων ἐχθρῶν τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως, ὑπό τῶν Μητροπολιτῶν τῶν «Νέων Χωρῶν», καί τό ξεκίνημα τῆς Κανονικῆς καί Λειτουργικῆς μνημονεύσεως τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, ὅπως δηλοῦται καί πιστοποιοῦται, Λειτουργικῶς [ὑπό τόν ἑξῆς τύπον: Μνήσθητι Κύριε, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (δεῖνος)], ἡ ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς πλέον Κανονικῆς Πνευματικῆς καί Διοικητικῆς, ἀπόλυτης ἐξαρτήσεως.
  • Παύσεως τού ἀντικανονικοῦ δικαιώματος καί τῆς συμμετοχῆς τῆς ἐπικυρώσεως, ἤ ἔστω καί τῆς ὑποδείξεως, περί τῆς ἐκλογῆς Ἀρχιερέων ἐπί τῶν «Νέων Χωρῶν», ὑπό τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων/Πόλεως.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ δικαιώματος «περί τό ἔκκλητον», δηλ. τοῦ ἐκ νέου ἀποφαίνεσθαι, τῆς ἀναθεώρησις καί ἐπαναξιολόγησις τινάς καθαιρέσεως κατεδικασμένου Ἀρχιερέως ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.
  • Παύσεως τοῦ θεοστυγοῦς ἐμπαιγμοῦ, κατά τῶν Ἁρχιερέων τῶν «Νέων Χωρῶν», ὅτι δύνανται δῆθεν, νά συμμετάσχωσιν διά τήν ἐκλογήν τινός Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, εἴτε δι΄ αὐτοπροσώπου εἴτε διά τῆς ἀποστολῆς ψηφοδελτίου.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ δικαιώματος, οἱ «Νεωχωρῖτες»Ἀρχιερεῖς, ὅπως συμμετάσχωσιν εἰς διπλᾶς (!) Ἐκκλησιαστικάς Συνάξεις καί δή Τοπικᾶς (!!) Ἱερᾶς Συνόδου, μίας τῆς ἐν Ἑλλάδι καί μίας τῆς ἐν Κων/Πόλει. Τό «δίπορτον» (!!!) εἶναι μοιχεπιβασίαν κατά τῆς Πίστεως καί μέγιστον ἀντικανονικόν ὁλίσθημαν.
  • Παύσεως καί ἀκυρώσεως τῆς ἀντικανονικῆς Πράξεως τοῦ 1928, μέ Συνοδικήν ἀπόφασιν ὐπό τῆς Αὐτοκέφαλης Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διότι: ἀντιφάσκει, ὑποσκάπτει, διχάζει καί ἀπειλεῖ, δι-α-χρο-νι-κῶς, τό Ἑλλαδικόν Χριστεπώνυμον πλήρωμα Κλῆρον καί Λαόν τῆς ἐν Ἑλλάδι Τοπικῆς Ἐκκλησίας.
  • Παύσεως καί καταδίκης τοῦ καινοφανοῦς πολιτικο-πατριαρχικοῦ, ἀνικανονικοῦ καί ἐξωεκκλησιαστικοῦ νεολογισμοῦ-ὁρισμοῦ τῶν δῆθεν “Νέων Χωρῶν”.
  • Παύσεως τῆς στυγνῆς καί ἀνίερου συστηματικῆς ἀντικανονικότητας καί ἐπιστροφήν, παρά ταύτα καί διά ταύτα, εἰς τό παραδοσιακόν καί Πατερικόν Δίκαιον τῆς Καινῆς Διαθήκης ἐπί τῇ βάσει τοῦ ὀρθοδόξου Ἐκκλησιαστικοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Φιλόκαλλης Ὀρθοδοξίας.
  • Μέ εἰδικήν Πατριαρχικήν καί Ἀρχιεπισκοπικήν Συνοδική Διαγνώμη νά ἐπικυρωθῶσιν καί νά καταγραφῶσιν τά πιό πάνω ἤ κ.ἄ. (πού θά προτείνωσιν, δικαίως, οἱ εἰδικοί τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου) , σέ εἰδικόν Τόμον  καί μία νέα Πατριαρχική Πράξιν, διαφορετικά, σέ τυχούσαν ἐμμονή ὑπέρ τῆς πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928 καί ἄρνησιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὅπως ἀποδώσει τά ἱεροκανονικά Δίκαια τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καθῶς ἐνεργεῖ καί διαγγέλει μέχρι τῆς σήμερον μέ τό μόλις πρόσφατον καί πιό πάνω «Πατριαρχικόν Ἀνακοινωθέν»… ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά προχωρήσει στίς ἄνωθεν κ.ἄ. περί Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου προτάσεις, μονομερῶς, ἔπειτα ἀπό Τοπικήν Ἀρχιεπισκοπικήν καί Συνοδική Διαγνώμη τῶν Ἑλλαδιτῶν Ἱεραρχῶν.
  • Μπορεῖ κάλλιστα, ἡ Διοίκησις τῆς Ἑκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἵνα σφυγμομετρήσει δικαίως καί μετά ἀπολύτου ἀκριβείας τήν καθολικήν Συνείδησιν τῆς Τοπικῆς της Ἐκκλησίας, ὅπως προβεῖ σέ πρωτότυπον «Ἐκκλησιαστικόν Δημοψήφισμα»  μέ κάλπες ἑντός τῶν Ἱερῶν Ναῶν, ὅπως προσέλθωσιν ἅπαντα τά βεβαπτισμένα καί ἐνεργά Μέλη τῆς ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς τῆς Ἑλλάδος(πλήν τῆς ἡμιαυτόνομου ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης πού διοικεῖτο, ἀποκλειστικῶς καί ἀπολύτως, ἀπό τό ἐν Κων/Πόλει Φανάριον), γιά νά ψηφίσωσιν, ὑπέρ τῆς ἄμεσις ἀπεξάρτησις τῶν “Νεοχωριτῶν” Ἱεραρχῶν ἀπό τόἐν αἰχμαλωσίᾳ Πατριαρχεῖον τῆς Κων/Πόλεως, μιᾶς καί ὡς αἰχμάλωτον Φανάριον δέν δύναται νά λαμβάνει νηφάλειες καί καλόδοξες ἀποφάσεις διά τά τοπικά ἐκκλησιαστικά καί ἐθνικά δίκαια, καί συμφέροντα τῶν Ἑλλαδιτῶν Χριστιανῶν, καί τραυματίζεται ἔτσι ἡ ἁπανταχοῦ ἑνώτης τοῦ διεθνοῦς Ἑλληνισμοῦ τῆς Ρωμῃοσύνης.

Οἱ «Νέες Χῶρες», κατά τήν ταπεινή μας ἄποψιν, πρέπει νά περιέλθωσιν ἄμεσα, καί νά ὑπάγωνται κυριαρχικῶς, νομοκανονικῶς καί πνευματικῶς, εἰς τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος· διά νά πάψωσιν οἱ σωρηδόν ἀπρόβλεπτες περιπέτειες καί θλιβερές συνέπειες τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤ καί ὅποιου ἄλλου πολιτικοῦ διχασμοῦ [4] κ.λπ., μεταξύ τοῦ ἀντι-ἐκκλησιαστικοῦ καί παντελῶς ἄτοπου ἀνταγωνισμοῦ τῶν σημαντικῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί Πολιτικῶν κέντρων, τῶν Ἀθηνῶν καί τῆς Κων/Πόλεως, ἀλλά κυρίως διά νά πάψει ὁριστικῶς, ἡ τρανή συγκοινωνούσα ἐωσφορική μοιχεπιβασία κατα τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως, ὑπό τῶν Νεορθοδόξων νεοφαναριωτῶν ἀλλά καί μερικῶν μεμονομένων «Νεοχωριτῶν» Οἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν. 

Ἕνα “Ἐκκλησιαστικόν Δημοψήφισμα“, μᾶλλον, θά ξεκαθαρίσει καί ἐκκλησιαστικῶς, τήν περιρρέουσα διαχρονικήν καί διχαστικήν ἀτμόσφαιρα, καθότι οἱ ἀρχηγέτες τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, θά λάβωσιν ἔτσι τήν ἐπικύρωσιν καί εὔλογην πίεση ὑπό τοῦ πληρώματός Της, πρακτικῶς καί ἐνυπογγράφως, τῆς ἐπανεκκίνησις καί «ἐπανἵδρυσις» τῆς κολοβωμένης, ὑποτιμημένης καί σχετικοποιημένης Ἀποστολικῆς Αὐτοκεφαλείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς πανιέρου Ἀρχιεπισκοπῆς τῶν Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος. Γιά ἔτι ἐπιπρόσθετον, διχασμόν καί πόλωσιν, μέσα στό πλαίσιον τῆς ἐπανάκτησις καί ρωμαλέας διεκδίκησις, ἐπί τῆ βάσει τινός “Ἀρχιεπισκοπικοῦ δημοψηφίσματος”, ἐξάπαντος ἐπί καί περί τῶν Ἱεροκανονικῶν δικαιωμάτων τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἑλλαδιτῶν, εἶναι προβλεπόμενος, μιᾶς καί ἄνευ “σπασίματος τινῶν αὐγῶν”, δέν εἶναι διόλου κατορθωτόν, ἵνα φάγουμεν μίαν πεντανόστιμον “ὁμελέταν”.

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Ἀνδρέας Νανάκης (Μητροπολίτης Ἀρκαλαχωρίου), Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, Ἐκδόσεις: ΒΑΝΙΑΣ, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 124.
[2] Ἀν. Νανάκης, Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐ. Βενιζελος, ἔνθ. ἀνωτέρ., σελ. 112.
[3] Σωφρόνιος Μιχαηλίδης (Ἱερομόναχος), Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λεμεσοῦ, Ἐκδόσεις: Ἱερά Μητρόπολις Λεμεσοῦ, Λεμεσός-Κύπρος 2002, σελ. 366.
[4] Ἀν. Νανάκης, Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐ. Βενιζελος, ἔνθ. ἀνωτέρ., σελ. 166-171.

  • Σημείωσις ἰδική μας: Μία μεγίστη ἀπόδειξις, ὅτι ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἤ καί ὁ Ἐθνοφυλετικός Βενιζελισμός ἄν θέλετε, καθῶς καί οἱ ἄστοχες πολιτικές ἀπόφασεις τοῦ Κρητός Πρωθυπουργοῦ, ἔσπειραν πάμπολλα σπέρματα καί ἐφύτρωσαν σωρηδόν σεσαπημένοι καί μεμαραμένοι, ἄγευστοι καί πικροί καρποί, ἐως τήν σήμερον, στά περί πολιτικοῦ καί ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ, γι΄ αὐτό τόν λόγον σᾶς παραθέτομεν τήν ἱστοριογραφική ἀκαδημαϊκή ἀποδεικτικήν καί συμπερασματική τοποθέτησιν τινός Μητροπολίτου ἐκ Κρήτης καί ἀκαδημαϊκοῦ Καθηγητοῦ μας τῆς Σύγχρονης Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ, τοῦ Οἰκουμενιστοῦ Μητροπολίτου Ἀρκαλοχωρίου Καστελλίου καί Βιάννου κ. Ἀνδρέου Νανάκη, ὁ ὁποίος, ἐξάπαντος ὑπηρετεῖ καί διακονεῖ τήν σήμερον τίς σωρηδόν Φραγκοφαναριώτικες καί Φραγκοπαπίζουσες «διπλωματίες». Κάθε ἐνέργεια τοῦ πολιτικοῦ Βενιζέλου, ἔσπερνε καί τόν διχασμόν, διχασμόν πού μετά παρέλευσιν τόσων χρόνων γευώμεθα ἅπαντες, ἐξ αἱτίας τῶν πολιτικῶν ἤ πολιτειοκρατικῶν παρεμβάσεων σέ Ἐκκλησιαστικά ζητήματα [ἡ ἔμφασις καί κυρίως ἡ ὑπογράμμισις τῶν πιό κάτω, ἐν τῆ ἐρυθρᾳ μελάνῃ, εἶναι δική μας διά βαθύτερον προβληματισμόν, εἰς τό παράλογον, ἐπίμονον καί παράδοξον μοτίβον τοῦ ἱστορικοῦ πολιτικο-ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ].

«Στήν Κρητική Πολιτεία ἐπρόκειτο ἡ ρήξη τοῦ Βενιζέλου μέ τόν Γεώργιο καί τό κίνημα τοῦ Θέρισου πού ἀκολούθησε τό 1905, νά δημιουργήσει μείζονα τοπικό διχασμό, προάγγελο τοῦ μεγάλου διχασμοῦ πού θά ἀκολουθοῦσε μέ τό κίνημα τῆς Ἐθνικῆς Ἄμυνας στή Θεσσαλονίκη τό 1916. Στό διχασμό τῆς Κρήτης, ὅπου γιά πρώτη φορά τό 1903 σέ ἐπικεφαλίδα  ἐφημερίδας ἔγινε χρήση τοῦ ὅρου Βενιζελικός, ὁ Βενιζέλος εἶχε τή συμπαράσταση μεγάλου μέρους τοῦ κλήρου καί τῆς πλειοψηφίας τῶν ἐπισκόπων. (…) Ἡ ἐπέκταση τῆς Ἑλλάδος μέ τό θαῦμα τῶν Βαλκανικῶν πολέμων καί τό πέρασμα τοῦ φράγματος τῶν Τεμπῶν δημιουργοῦσε νέα ἐκκλησιαστική καί πολιτική πραγματικότητα. Βρίσκονται στό ἑλληνικό κράτος ἐπαρχίες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. ἐκκλησιαστική ρύθμιση τοῦ θέματος ἔμελλε νά γίνει ἀπό τήν τελευταία κυβέρνηση τοῦ Βενιζέλου τό 1928. Οἱ ἐπαρχίες τῶν Νέων Χωρῶν παρέμειναν στήν πνευματική κυριαρχία τοῦ Πατριαρχείου καί μόνο ἡ διοίκησή τους παραχωρήθηκε ἐπιτροπικῶς στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἐξαίρεση ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, ὅπου παρέμεινε τό ἐπί Βενιζέλου διαμορφωμένο αὐτοδιοικούμενο ἐκκλησιαστικό σύστημα. (…) Ὁ πολιτικός διχασμός γιά τή συμπόρευση τῆς Ἑλλάδος μέ τήν Ἀντάντ, ὅπως φρονοῦσε ὁ Βενιζέλος, ἤ μέ τίς Κεντρικές Δυνάμεις κατά τή θέση τοῦ Κωνσταντίνου, ἐπέφεραν καί τόν ἐκκλησιαστικόν διχασμό. (…) Ὁ διχασμός περί τήν ἐθνική ὁλοκλήρωση ἐπεκτάθηκε ὅπου ὁ ἑλληνισμός δροῦσε στά ἱστορικά γεωγραφικά του ὅρια. (…) Εἶναι σαφέστατο ὅτι ὁ πολιτικός διχασμός, ὅπως ἀναμενόταν, ἐπεκτάθηκε καί στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, δοθέντος ὅτι πραγματοποιεῖται μία ἀλληλοπεριχώρηση τοῦ δυναμικοῦ τῶν δύο μεγεθῶν. (…)



Δεῖτε ἐπίσης περί τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη καί τά ἑξῆς προηγούμενα μελετήματά μας:

  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [1ον Μέρος] ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016), [ΕΔΩ]. 
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [2ον-Τελευταῖον] ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016), [ΕΔΩ]. 
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, TO «AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ» ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ, [ΕΔΩ]. 

ΜΕ ΤΑΣ ΗΠΑ ἤ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

Screenshot_89

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΕ ΤΑΣ ΗΠΑ ἤ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

Screenshot_97

Screenshot_111

ΠΗΓΗ

Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ τό ἀρχέτυπον δοκίμιον προτοῦ δημοσιευθῆ εἰς τόν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΤΥΠΟ» μέ εἰδικόν τίτλον:

  • ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

 


Αγαπητέ μοι κ. Νούνη ειναι απαραίτητο στην περίπτωση της μη συμμετοχής των συγκεκριμένων εκκλησιων να εντρυφήσουμε τους λόγους των αποφάσεων τους, για να καταλάβουμε καλώς τι σκοπιμότητες παίζονται που ειναι εξω απο το ηθος της ορθοδόξου εκκλησίας,δοθέντος οτι ολες αυτές συμφώνησαν στις προσυνοδικές συναντήσεις για την σύγκληση της επικείμενης συνόδου. 

Απο δω εμμέσως στηρίζουμε την αντιόχεια με τις αυτονόητες πολιτικές παρεμβάσεις συρίας και μόσχας, και οι αιώνιοι βούλγαροι που ποταπώς επιθυμούν εκμεταλλευόμενοι την περίσταση, να ανασύρουν απο την μαύρη εκκλησιαστική ιστορία τους παλαιές διεκδικήσεις, ως και για την απαίτηση του οικουμενικού πατριαρχείου για την υπόθεση των κλαπέντων κειμηλίων απο ι. μονές της βορείου ελλάδος. 

Αν ειναι αυτοί οι λόγοι ,που σίγουρα ειναι, τότε αυτέςδεν μπορεί να ειναι εκκλησίες μάλιστα ορθόδοξες

Νομίζω ως χριστιανοί και ελληνες πρέπει να έχουμε υπόψιν το “φοβού τους δαναούς καν δώρα φέροντες” μόνο επειδή οι αποφάσεις τους βολεύουν την θυμικές θέσεις μας για την αγία και ιερά σύνοδο,και ειναι αγία για τον λόγο μόνο οτι συγκαλεί εις ενότητα την καθόλου ορθοδοξίας. Τα υπόλοιπα νομίζω ειναι στείρος εκκλησιαστικός επαρχιωτισμός οπου ζημιώνει την εκκλησία του χριστού!!!

Υ.Γ. Δράττομαι ομως να σας συγχαρώ για το εξαίρετο αρθρο σας για το θέμα του πατριαρχείο ιεροσολύμως,γνώστης του οποίου τυγχάνω εκ του σύνεγγυς .!!!!

Σεβαστέ μου καί ἀγαπητέ π. Χρύσανθε Τσαβολάκη, Χαῖρε! 

Προσωπικῶς ἔχομεν μελετήσει τά [ἀντιρρητικά διά τήν διεξαγωγήν τῆς ληστροΣυνόδου] κείμενα τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καί ἀντιλαμβανώμεθα, μετρίως, τίς σωρηδόν γεωπολιτικές κ.ἄ. σκοπιμότητες ἁπάντων [τῶν διαμαρτυρωμένων]. 

Πλύν ὅμως, θά πρέπει νά εἴμεθα, τίμιοι καί ἀντικειμενικοί, εἰς τήν κριτική μας, μιᾶς καί σωρηδόν γεωπολιτικές σκοπιμότητες, ὑπηρετεῖ, καί δή ΟΥΚ ΟΛΙΓΕΣ , παραγάγει καί διαθέτει [μάλιστα] καί ὁ σεπτός πατριάρχης τῆς Κων/Πόλεως μας κ. Βαρθολομαῖος. 

Ἐξάπαντος δέν χαιρώμεθα πού ὑπηρετῶσιν, ἅπαντες, τίς ἰδιοτελεῖς των σκοπιμότητες, ἀλλά χαιρώμεθα ὅμως, μιᾶς καί τό μείζον εἶναι ἡ θεολογία τῶν Προσυνοδικῶν Κειμένων · καθότι ἔχει ὅμως ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ὑπό τῆς βαρυσήμαντου Θεολογικῆς Ἡμερῖδος τοῦ Πειραιά, ὅτι τά κείμενα τῆς δῆθεν «Πανορθοδόξου» (Συνόδου) καί οἱ προειλλημένες ἀποφάσεις των, ἀμβλύνωσιν καί διαστρέφωσιν, δυστυχῶς, τήν Πίστην τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. 

Ἄρα συνεπῶς, καί δόξᾳ τῷ Θεῷ, πού διά φανερές προφάσεις ἤ καί διά ἄλλες ἀνιεροκρύφιες ἰδιοτέλειες καί σκοπιμότητες, φέρωσιν εὔστοχην τρικλοποδιά εἰς τά ἄνομα σχέδια τοῦ  ἀμερικανοκίνητου Φαναρίου μας, χωρίς αὐτό ὅμως, νά σημαίνει, ὅτι ζητοκραυγάζωμεν καί ἀπό τινά ἄμετρον χαρά, διά τήν τραγελαφικήν τροπήν τοῦ πράγματος. 

Συνήθως τά Φαναριώτικα «φαινόμενα» ἀπατῶσιν. 

Καί τά «φαινόμενα» (ἐκ Φαναρίου), εἶναι προπέτασμα καπνοῦ διά πάν ὅτι παίζεται εἰς τά παρασκήνεια μεταξύ τῶν ἑτεροδόξων αἱρετικῶν καί τῶν ταγῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 

Δηλαδή θεωρῶ, ὡς Λαϊκόν μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ἔπονται μᾶλλον σοβαρώτερες ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις μιᾶς καί πρέπει νά ξεκαθαρίσωσιν τέλος πάντων τά ἐκκλησιαστικά ζητήματα.

Προσωπικῶς, θεροῦμεν μεγίστην ὑπερβολήν καί ἄτοπον κριτικήν, ὅπωςἀποκηρύξομεν δημοσίως, ὡς μή Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ὅσες Αὐτοκέφαλες Τοπικές Ἐκκλησίες καί λοιπά ὀρθόδοξα Πατριαρχεία, ἀναδιπλώθησαν καί ἀναθεώρησαν, Συνοδικῶς, τήν πρωτέραν καί ἐσφαλμένη φαίνεται ἀπόφασίν τους διά τήν μέλλουσαν συμμετοχήν των εἰς τήν Σύνοδον τῶν Νεορθοδόξων Φαναριωτῶν. 

Τά δεδομένα ἀπό τῆς ἡμέρας τῆς ὁμόφωνης ἀποφάσεως των, ἀλάζανε ἄρδην, μέραν παρά μέρα, πολλῷ μᾶλλον ἡ φοβερά ἀποκάλυψις ἐξ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ” ὅτι ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἔθεσεν τινά Ἑλληνοαμερικανίδα Καθηγήτρια, σύμβουλον καί πράκτορα τῶν Ἀμερικάνικων φανερῶν καί Μυστικῶν Ὑπηρεσιῶν, ὡς εἰδικήν βοηθόν του, πράγμα πρωτοφανές, καινοφανές καί πρωτάκουστον, ἀλλά καί δή ἀποδεικτικόν: ὑπό τίνος ἀκριβῶς δακτύλου, ὑποκινεῖτο, ἡ μέλλουσα ληστοΣύνοδος τῆς Κρήτης. 

Οἱ  Φαναριώτικες Ἀμερικανιές, ἆράγε, πότε θά κοπάσουν;

Σᾶς εὐχαριστῶ διά τό θετικόν καί ἐπιβεβαιωτικόν σχόλιόν σας διά τό ἀποκαλυπτικόν* ζήτημα, πού προέκυψεν, κατά τοῦ πατριάρχου Ἱεροσολύμου κ. Θεόφιλου. Ἄν θέλετε κοπιάστε εἰς τό email μας διά νά τά ποῦμεν πιό προσωπικῶς, μιᾶς καί εἴστε γνώστης τοῦ θέματος. 

Εὐλογεῖτε πατέρα Χρύσανθε.

 
 
Μέ τιμή
ὁ Παναγιώτης Π. Νούνης
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Α΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΞΕΠΟΥΛΕΙ ΤΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ; [ΕΔΩ]

Β΄. ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΚΑΔΙΟΣ, [ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ«Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ» ΔΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [ΕΔΩ]

Γ΄. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝΗ OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [ΕΔΩ]

Δ΄. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ.[ΕΔΩ]

Ε΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΔΙΩΚΕΙ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΖΕΙ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΑΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ. [ΕΔΩ]
Στ΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΝ ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ] ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ. [ΕΔΩ]

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ

ΠΗΓΗ

Δεῖτε παρακαλῶ ΕΔΩ τίς ἀνάλογες παραπομπές καί βιβλιογραφίαν καθῶς καί ὁλόκληρον τήν ἀρχέτυπον μελέτην μας, ὅπως καί τά ἀνάλογα ἀποδεικτικά, ἐξάπαντος ἱστορικά πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ 1923, πού ἐδημοσιεύσαμεν μερικῶς, μέ εἰδικόν τίτλον: 
 
  • ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ  ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923) (ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ  ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ  ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ-ΛΟΥΘΗΡΟΚΑΛΒΙΝΟΥΣ) 

 ΟΙ ΔΙΑΚΗΡΥΓΜΕΝΕΣ «ΣΙΩΠΗΛΕΣ» ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ



 
(ΜΙΑ ΕΚΤΕΝΗΣ BIΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΩΝ ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ)
 
ΜΕΡΟΣ Α΄


[Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, Συνάντηση μέ τό Μυστήριο (Μία σύγχρονη ἀνάγνωση τῆς Ὀρθοδοξίας), Ἐκδόσεις: Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως καί  ΑΚΡΙΤΑΣ Α.Ε., (Πρωτότυπη ἔκδοση στίς Η.Π.Α.:Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today) σσ. 359.]


Α΄. Ὁ συγγραφέας τοῦ ὑπό κρίσιν καί ἐν λόγῳ βιβλίου εἶναι ὁ Ἀρχιοικουμενιστής καί πολύτιμος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κων/Πόλεως κύριος Βαρθολομαῖος γνωστός διά τό πολυκύμαντο ποιμαντικόν καί οἰκολογικόν (sic) ἔργο του εἰς τά πέρατα τῆς οἰκουμένης… Εἶναι ὅμως καί ὁ κατ΄ εξοχήν ὑπέρμαχος-ἐκπρόσωπος  ἀρχηγέτης τῶν νεο-Φαναριωτών Νεορθοδόξων-ἐπισκόπων, πρεσβυτέρων καί θεολόγων, πού ἔχωσιν ὡς ὕψιστον σύνθημα καί λάβαρον τους τήν ἐωσφορικήν ἰδεολογίαν τῆς Οἰκουμενι(στι)κῆς Κινήσεως, διά τό παραφραζώμενον [ἀφ΄ ἡμῶν] ἰδίωμα τοῦ ἀντι-εὐαγγελικοῦ κακέκτυπου καί ἀπροϋπόθετου σατανικοῦ Δόγματος: 

“ἀδιαλείπτως καί ἐπιλεκτικῶς διαλέγεσθε μετά τῶν Αἱρετικῶν καί Σχισματικῶν… ἵνα εἰσέλθετε εἰς μέγαν πειρασμόν”. 

Πειρασμός βέβαια, πού ὅλο καί γιγαντῶνει, εἰς τά σπλάχνα τῆς Φιλόκαλλης Ὀρθοδοξίας, μιᾶς καί δέν ὑφίστατο ἀπροϋπόθετα «ἀδιάλειπτος διάλογος» μετά τινῶν ἀ-με-τα-νό-η-των καί κακοφρόνων Αἱρετικό-σχισματικῶν. Τούτος ὁ μέγας πειρασμός ἐκ τινός σατανικοῦ πνεύματος καί πονηρᾶς πλάνης πού εἰσήχθην, ἐξάπαντος ὑπό τινῶν Αἱρετικῶν Πατριαρχῶν, καί προκατόχων τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καί ἐμπεδώθην (βέβαια τοῦ νῦν) βαθέως ἀλλά καί δυστυχῶς μέ τόν [καί ἀπό τόν] ἴδιον καθῶς καί τούς στενώτατους συνεργάτες του!…

Β΄. Τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν Σύγγραμμα δέν ἐμπεριέχει πρόλογον. Ἄγνωστος ὁ λόγος. Ἐμπεριέχει ὅμως, πρός τό τέλος τοῦ τόμου, ἕνα Θεολογικό ἐπίμετρον γραφθέν ὑπό τοῦ Οἰκουμενιστοῦ ἐπισκόπου Διοκλείας κυρίου Κάλλιστου Ware καθῶς καί ἕνα σημαντικό Βιογραφικόν Σημείωμα τοῦ οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου γραφθέντος ὑπό τινός Πρωτοπρεσβυτέρου κ. Ἰωάννου Χρυσαυγῆ. Ἡ Θεολογική ἐπιμέλεια τοῦ συγγραμάτος ἔγινεν ὑπό τοῦ μεγάλου οἰκουμενιστοῦ καί Μέγα Πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωμῃοσύνης μας σεβαστοῦ κ. Γεώργιου Τσέτση. Ἄρα λοιπόν, τυχόντα «μελανᾶ» καί «σκοτεινά» σημεία εἰς τό παρόν βιβλίον, θά φέρει ἀκεραίαν καί τεραστίαν τήν εὐθύνην, ὄχι ἀπαραίτητα καί μόνον ὁ πατρ. κ. Βαρθολομαῖος, ἀλλά καί ὁ ἀναλαβῶν τήν θεολογική ἐπιμέλεια πρωτοπρεσβύτερος κ. Γ. Τσέτσης. Τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν τομίδιον εἶναι μετάφρασις τῆς ἀξιότιμου κυρίας Πολυξένης Τσαλίκη-Κιοσόγλου ἐκ τῆς ἀγγλικῆς  πρωτότυπης ἐκδόσεως, μέ τίτλον: Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today. Ἡ κεντρική ἔκδοσις εἰς τά Ἑλληνικά εἶναι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως μαζί μέ τίς ἐκδόσεις Ἀκρίτας.Ἡ εἰκόνα τοῦ ἐξώφυλλου εἶναι τμῆμα τῆς Ἀποκαθηλώσεως τοῦ Χριστοῦ τῆς ἱ. μ. Βατοπαιδίου. Μία ἀκόμη σημαντική ἀπόδειξις, ὅτι οἱ Νεοβατοπαιδινοί πατέρες συνοδοιπορῶσιν καί στηρίζωσιν τίς καλόδοξες,ἀλλά καί τίς κακόδοξες ἐνέργειες, τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου μας κ. Βαρθολομαίου.

Γ΄. Προτοῦ σᾶς ἀναφέρουμεν τά τινά μελανᾶ σημεία πού ἔχομεν ἐντοπίσει, ἐπιθυμοῦμεν νά σᾶς παραθέσουμεν ἐνδεικτικά, μερικούς τίτλους, ἀπό τά περιεχόμενα: Ἱστορική Θεώρηση. Ὕμνος καί χῶρος. Ἡ δωρεά τῆς Θεολογίας. Κλήση Ἀγάπης. Πνευματικότητα καί Μυστήρια. Πίστη καί Ἐλευθερία. Φτώχεια καί Παγκοσμιοποιήση. Παγκοσμιοποίηση καί Οἰκουμενικότητα. Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί Διαθρησκειακός Διάλογος. Φονταμενταλισμός καί φανατισμός. Θρησκεία καί πολιτική. Ἡ σημασία τοῦ Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου. Σύγκρουση ἤ διάλογος; Ὁ θρησκευτικός  διάλογος ἀνά τούς αἰῶνες. κ.ἄ.

Δ΄. Ἕνα σημαίνων σημεῖον πού μέ ξένισε ἰδιαίτερα, εἶναι: εἰς τό ἐσωτερικόν αὐτί τοῦ ἐξωφύλλου, ὑφίστατο ἕνα ὑπερβολικόν μᾶλλον καί  (ὑπερ)τιμητικόν ἐγκώμιον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου πρός τόν πατριάρχην Βαρθολομαίον. Γράφει: 

«Μέ τό κύρος, ἀλλά καί τήν ἰδιαίτερη εὐθύνη τοῦ πρῶτου τῆς Ὀρθοδοξίας, νά ὀρθοτομεῖ τήν ἀλήθεια καί νά διακονεῖ τήν ἑνότητα ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν…»! 


Ἡ ἱστορική ὅμως καί Ἐκκλησιαστική πραγματικότητα διαψεύδη ἡχηρῶς τόν μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπον. Ἄν ὄντως ὁ πατριάρχης διακονοῦσε τήν ἑνότητα, τῶν Ὀρθοδόξων Τοπικῶν καί Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν, δέν θά ὑπέσκαπτεν ὕπουλα καί συστηματικά π.χ. τήν Αὐτοκέφαλην Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, μέ αἰχμήν τοῦ δόρατος, τήν ἀντικανονικήν καίπαράνομην Πράξιν τοῦ 1928 διά τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν». Ἐπίσης, ὁ ἐν λόγῳ ἑκάστοτε ἐπίσκοπος καί πατριάρχης τῆς Κων/Πόλεως, δέν εἶναι «ὁ Πρῶτος» τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά εἶναι τῷ ὄντι «ὁ Πρῶτος» τῆς Λειτουργικῆς Συνάξεως καί Συνόδου ἐν τῇ Πόλῃ καί τῇ Θεόσωστῃ ἐπαρχίᾳ του, καί μόνον. Ὁ Πρῶτος τῆς Φίλης Ὀρθοδόξιας εἶναι: ἡ Κεφαλήσαφῶς τῆς Ἐκκλησίας ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός· καί Δευτέρα  ὡς λαιμός Της Κεφαλῆς: ἡ Ὑπεραγία καί Ὑπερευλογημένη Δέσποινα, Κυρία Θεοτόκος· καί ἔπονται βέβαια: οἱ Ἅγιοι Ἁπόστολοι, οἱ Προφῆτες, οἱ ἅγιοι ἐπίσκοποι, οἱ πατριάρχες, οἱ Μάρτυρες, οἱ Ὅσιοι κ.ο.κ.. Καί μετέπειτα ὅλων αὐτῶν ἕπονται, καί οἱ διάδοχοι τῆς ὁρατῆς πλέον Ἐκκλησίας. Δέν ὑφίστατο δηλ. εἰδικώτατον Πρωτεῖον εἰς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπί τινός προσώπου ἤ ἐκπροσώπου της. Αὐτά εἶναι μασκαραλίκια καί πολιτικο-θρησκευτικοί ἐπηρεασμοί ὑπό τινῶν Βατικάνειων καί Παπικῶν Δογμάτων. Ὅσον ἀφορά ἐν τέλει, διά τό ζήτημα τοῦ ἄν ὄντως, ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ὁρθοτομεῖ,ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως, φιλοδοξοῦμεν νά τό ἀναδείξομεν κριτικά, καί ἐν μέρει νά τό ἀποδείξομεν εἰς τήν ἔλλογην πορεία τῆς βιβλιοκρισίας-βιβλιοπαρουσιάσεώς μας. Κοντολογίς θεωροῦμεν, ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, συγκριτικά, μέ τίς τρέχουσες καί εὐμετάβλητες ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις, ὑποσκάπτει «μεγαλόκαρδα» -καί μᾶλλον ἄθελά του- μέ τέτοια εἰδεχθή καί ἄτοπα ἐγκωμιαστικά σχόλια [καί δῆ σέ πατριαρχικά συγγράμματα] τόν Ἀποστολικόν θεσμόν τῆς Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ε΄. Οἱ 345 σελίδες τοῦ πατριαρχικοῦ τομιδίου διαιρούνται σέ ὀκτῶ βασικά κεφάλαια:

1. Στό πρώτο μέρος (σελ. 13-34) ἔχομεν τήν Ἱστορική Θεώρηση: δηλ. ἕνα σύντομο ἱστορικό περίγραμμα διά τήν Ἱστορία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας· ἀκολουθῶσιν εἰδικά ἐπί μέρους κεφάλαια, περί τῆς ἱστορίας καί τοῦ ῥόλου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου και ὁλοκληρώνεται μέ τελικά συμπεράσματα. 

2. Ἀποσαφηνίζουμεν ὅμως ἐξ ἀρχῆς, ὅτι σύμφωνα καί μέ βάσιν τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας:

Αἵρεση εἶναι ἡ ἀπόκλιση ἀπό τήν ὁρθή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία περιέχεται στήν Ἁγ. Γραφή καί στήν Ἱερά Παράδοση, ὅπως διατυπώθηκε στίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί ἡ ἐμμονή σ΄ αὐτήν, ἤ ἡ προσχώρηση σέ μία ἤδη καταδικασμένη αἱρετική ὁμολογία. Δέν εἶναι ἀπαραίτητο ἡ ἀπόκλιση νά ἀφορᾶ ὁπωσδήποτε θεμελιῶδες δόγμα… Γιά νά χαρακτηρισθεῖ μιά δοξασία ὡς αἵρεση: α) Ἀπαραίτητη εἶναι ἡ ἐμφάνιση ἤ ἡ ἐκδήλωση τῆς ἐσφαλμένης δοξασίαςεἴτε γραπτῶς, εἴτε προφορικῶς, εἴτε μέ πράξη, εἴτε τέλος μέ σκόπιμη παράλειψη κάποιου οὐσιώδους στοιχείου τῆς πίστεως. (Κανονικόν Δίκαιον, Παναγιώτου Ι. Μπούμη, σελ. 243-244).

(Δεῖτε ΕΔΩ τινά ἄλλην καί  πρόσφατην Βιβλιοκρισίαν ἐπί τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ ἐγχειριδίου τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου).

3. Ἀξίζει μᾶλλον σ΄ αὐτό τό πρωταρχικόν σημεῖον, νά σᾶς παραθέσωμεν ἐνδεικτικά, ἕνα σημαίνον καί προβληματικόν γραφθέν (σελ. 14-15) τοῦ πατριάρχου, εἴς τό ὁποῖον κατά τήν γνώμη μας, συνιστᾶ στυγνώτατην κακοδοξίαν, ὕπουλην πλάνη καί δυσσεβήν αἵρεσιν:

“Ὁ ὅρος “Ὀρθόδοξη” υἱοθετήθηκε γιά πρώτη φορά ἀπό τήν Ἐκκλησία τόν 4ο αἰώνα ἀπό τούς ἕλληνες Πατέρες, τούς μεγάλους δηλαδή διδασκάλους καί θεολόγους τῆς πρῶτης Ἐκκλησίας, οἱ ὁποίοι θέλησαν ἔτσι νά διαχωρίσουν καί νά διακρίνουν τῆν ὀρθή πίστη ἀπό τίς κακοδοξίες, τά αἱρετικά δόγματα καί τίς παρεκκλίσεις. Σήμερα, ὁ ὅρος ἀποτελεῖ μέρος τῆς ἐπίσημης ὀνομασίας τῆς Ἀνατολικῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας καί ἐκείνων πού τελοῦν σέ κοινωνία μαζί Της. Στόν τίτλο ἐπίσης περιλαμβάνονται καί κάποιες ἄλλες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες οἱ ὁποῖες χωρίστηκαν τόν 5ο αἰώνα λόγῳ τῆς μονοφυσιτικῆς διένεξης, μιᾶςθεολογικῆς διαφωνίας ἐπί τῆς ἑρμηνείας τῶν δύο φύσεων -ἀνθρωπίνης καί θείας- τοῦ Χριστοῦ.”

  • Ἡ Α΄ Αἱρετική καί μείζονα ἀπόκλισις τοῦ πατριάρχου ἐστιάζει κυρίως, ἐν τῷ ἐρυθρῷ ὑπογραμμισθέν ὑπό τοῦ ὑπογράφοντος, πρόκειται δηλ. κατά τήν γνώμη μας, διά ἔντεχνη καί ψευδόδοξον διεύρυνσιν τῶν Ὁρίων τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, σέ ὁλόκληρον (!) Πατριαρχικόν Σύγγραμμα. Ὁ τίτλος ἤ καί ὁ Ἐκκλησιολογικός ὅρος “Ὀρθόδοξη Καθολική Ἀνατολική Ἐκκλησία”, δένπεριλαμβάνει ΚΑΘΟΛΟΥ, ἄλλες Ἀνατολικές ἤ Δυτικές ἤ Βόρειες κ.λπ. ψευδο-Ἐκκλησίες. Καί νά περιλαμβάνει καταχρηστικῶς τέτοιον πράγμα [μόνον] ὁ τίτλος, καί πάλιν ἀσέβεια καί κακοδοξία ἐστίν. 
  • Δέν ὤφειλεν μήπως ὁ πατριάρχης κ. Β.  νά  ἀποσαφηνίσει πλῆρες ἐτοῦτο πρός τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα καί τούς ἀναγνώστες του; 
  • Γιατί εἰς τόν τίτλον “Ἀνατολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία” νά περιλαμβάνει καί τόν Αἱρετικό Μονοφυσιτισμό, ἐν τῇ δυσσεβῇ ἀνοχή καί «παραοικονομίᾳ» τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου;

Τώρα ἄν ὁ συγγραφεύς πατριάρχης, ἐπιθυμεῖ νά μεταβληθεῖ σέ «δημοσιογράφον» τοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου ψευδο-Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ), αὐτό σηματοδωτεῖ μᾶλλον, καί σύν τοῖς ἄλλοις, ὅτι αὐτο-ὑποσκάπτει (!) δυστυχῶς, τόν θεσμικόν ῥόλον τοῦ οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, πού ὁ ἴδιος ἐκπροσωπεῖ. 

  • Γιατί ὅμως ὁ πατριάρχης κ. Β. συλλαβίζει, παπαγαληδόν, τά ψευδόδοξα Δόγματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὡς σάν πρωτοετής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς; 
  • Ποῖον ἐξυπηρετεῖ, ἡ πατριαρχική προπαγάνδα, ὑπέρ τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως; 
  • Ἡ Ὀρθοδοξη Ἐκκλησία συμπεριλαμβάνει ἄραγε, ὡς ἀδελφές ἤ καί θυγατέρες, κάποιες ἄλλες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες
  • Ἀπό ποιές Πατερικές Πηγές ἐρείδετο τέτοια πλανεμένη καινοτομία;   
  • Ἆρά γε, δέν εἶναι ἐσφαλμένη κακοδοξία -ἔστω ἐντός τοῦ ὅρου ἤ καί ἐντός τοῦ ἐξ ἄνωθεν τίτλου- ἡ συμπερίλληψις καί  ἡ ἀλληλοπεριχώρησις τῶν “Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν” (δηλ. τοῦ Αἱρετικοῦ Μονοφυσιτισμοῦ) μέσα στό πλαίσιον τῆς Ὀρθοδοξίας; 
  • Ποῖος ἐπαναδιατυπώνει, γιατί περιλαμβάνει, ποῖος ἐξουσιοδωτεῖ, καί γιὰ ποῖον λόγον ἐπαναπροσλαμβάνει, ἀπροϋπόθετα τέλος πάντων, τούς Αἱρετικούς Μονοφυσίτες, νά καπηλεύονται καί νά χρησιμοποιῶσιν ἀπροκάλυπτα τόν ὅρον “Ὀρθόδοξες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες”; 
  • Ποιός ἐξουσιοδωτεῖ ἔπειτα, τόν συγγραφέα καί Ἀρχιοικουμενιστήν πατριάρχην, νά ἀποσιωπεῖ, ἀλλά καί νά ἀποκρύβει, τήν Ἱστορία τῶν Δογμάτων τῆς Πίστεως; 
  • Δέν ὤφειλεν ὠς Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας νά ἀναφέρει ἐπί λέξει: ὅτι ἡ «μονοφυσίτικη διένεξις», ἦτο καίεἶναι, ἀρχαῖον τινά Αἱρετικόν σύστημα, πού ὑποσκάπτει, τήν ὀρθόδοξην Δογματική Χριστολογία τῆς Ἐκκλησίας; 
  • Πῶς ἄλλωστε θά γίνει ἀντιληπτή καί αἰσθητή ἡ σημαίνουσα θεολογική διάκρισις: ἀληθείας/ψεύδους,ὀρθοδοξίας/κακοδοξίας, εἰς τούς ἁπλοῦς ἀναγνώστες του;


Ἐκείνο ὅμως τό «χωρίστηκαν τόν 5ο αἰώνα»  φαίνεται, ὅτι δέν ἀνταποκρίνεται, πλήρως, εἰς τήν ὀρθόδοξη πραγματικότητα καί τήν Δογματολογική ἀκρίβεια τῶν Ὀρθοδόξων, καί ὁ κύριος πατρ. Βαρθολομαῖος τό γνωρίζει ἄριστα.
Χωρίστηκαν οἱ Μονοφυσίτες μέν, καί ἐπέλεξαν πράγματι, νά πιστεύωσιν διαφορετικά πιστεύματα ἐξ ὅσων πίστευε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλά τοῦτο δέ ἦτο τό πρῶτον καί ἀρχικόν στάδιον… ἀποσιωπεῖται ὅμως ἐκ τοῦ πατριάρχου, ἡ σημαίνουσα ἱστορικο-δογματολογική συνέχεια τοῦ πράγματος, καθότι μᾶλλον ὑφίστατο, κατά τόν Κανονολόγο κ. Μπούμη, τινά «σκόπιμη παράλειψις οὐσιώδους στοιχείου»περί τά τῆς Πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων, μιᾶς καί ὁ Μονοφυσιτισμός, δέν ἦτο ἁπλῶς μία «θεολογική διαφωνία» ἤ καί διένεξις, ἀλλά εἶχεν δικασθῇ καί τελεσίδικαἐκατεδικάσθην, ὡς Αἱρετικόν καί ἀντι-Χριστολογικόν σύστημα, ὑπό τῆς Ἁγίας Δ΄ (4ης) Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος. 

  • Ὅλα αὐτά διά τί δέν ἀναφέρονται ὑπό τοῦ πατριάρχου; 
  • Γιατί δέν ἀναφέρει  ὅτι, λ.χ. ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία διά τῶν Θεοφόρων Πατέρων Της, ἀπέκοψεν καί ἀναθεμάτισεν αὐτοῦς, ὡς σεσηπότα μέλη; 
  • Περίεργη ἀπόκρυψις…!
  • Γιατί ὁ πατριάρχης κ. Β., δέν προσδιορίζει μέ πάσαν ἀκρίβεια-ἀλλά μᾶλλον μᾶς ἀποκρύβει- ὅ,τι οἱ κάποιες ἄλλες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες, πρόκειται ἀκριβῶς διά τινά αἵρεσιν, τήν Αἱρεσιν τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ; 
  • Καί ἄν διά λόγους εὐγενείας, ἐθέλησεν πιθανόν, νά ἀποκρύψει τήν πάσαν ἀλήθειαν τοῦ πράγματος, ποῖα θεολογική δικαιολογία χωρεῖ ἐπ΄ αὐτοῦ, στό νά ἀποσιωπεῖ τήν τελεσίδικη καταδίκη (καί ὄχι ἁπλᾶ ἕνα διαζύγιον) καί τόν ἀναθεματισμόν, τοῦ ἐωσφορικοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, ὑπό τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου;


Ὁ Μέγας Ἱερομνήμων τοῦ Πατριαρχείου καί  Νεοφαναριώτης ἱστορικός κ. Ἀριστείδης Πανῶτης, στενός συνεργάτης τοῦ πατριάρχου Κων/Πόλεως, μᾶς ἀποδεικνύει περίτρανα τήν κακόδοξον πατριαρχικήν γραμμή τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Πρόκειται διά τήν ἀντιπατερικήν ἤ καί «μετα-Πατερικήν» διαστροφήν καί ἀπόκλισιν ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας καί κατάφωρην διαστροφήν ἀλλά καί σημαντικήν παρερμηνείαν, τοῦ θεηγόρου καί Μεγίστου Δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ. [Δεῖτε ΕΔΩ].

Ὅλα αὐτά βέβαια, ἐπαναλαμβάνονται καί προσυπογράφονται, καί εἰς τό Βιογραφικόν Σημείωμα τοῦ πατρ.Β. εἰς τό εἰδικόν κεφάλαιον (σελ. 326) διά την “Οἰκουμενική Ἀποστολή του” ὡς ἐργασία “διά τήν συμφιλίωση τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν”… μέ εἰδικήν βεβαίως σημείωσιν-παραπομπή (σελ. 356) εἰς τήν ὁποῖαν γίνεται ἀναφορά, ὅτι τό 1989 ἀπεστάλη ἐπίσημη πρότασις διά ἐνότητα μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῶν «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» (Κοπτῶν)… ὅπου καί ὁ συγγραφεῦς τοῦ πατριαρχικοῦ βιογραφικοῦ καί πρωτοπρεσβύτερος κύριος  Ἰωάννης Χρυσαυγῆς, ἐπαναλαμβάνει, τήν ἴδιαν αἱρετικήν ἀπόκλισιν, καθότι ἀποσιωπεῖ καί αὐτός, ὅτι πρόκειται περί τῆς γνωστώτατης Αἱρέσεως τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. Δηλαδή μέ ἁπλᾶ λόγια, θέλω νά πῶ, ὅτι ὑφίστατο συντεταγμένη μᾶλλον ἀποσιώπησις, ἤ ὀργανώμενα μεθοδική καί σκόπιμη παράλειψις, ἤ καί ἀνόνητη ἀπόκρυψις, «οὐσιωδῶν ζητημάτων», περί τήν Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας.

Καί διά ὅσους μελετῶσι στενά τά περί τῆς Οἰκουμενι(στι)κῆς Κινήσεως, ἤ, ἄν θέλετε τά ζητήματα περί τοῦ πολυ-αἱρετικοῦ μαξιμαλιστικοῦ καί μινιμαλιστικοῦ Συγκρητισμοῦ, ἔχομεν λάβει σοβαρά ὑπόψίν μας, ὅτι ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, εἶναι κατ΄οὐσίαν αἰχμάλωτος καί δέσμιος τοῦ Πολιτικο-θρησκευτικοῦ κατεστημένου πλέον ΠΣΕ («Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν»), σέ μίαν ὑποχρεωτικήν ψευδο-ἀμοιβαιότητα, καί καθότι βρίσκεται βαθιά ἐπηρεασμένος («λίγο» ἤ «πολύ» δέν ἔχει καί τόσην σημασία στά περί τῆς Πίστεως, μιᾶς καί τό «κατ΄ ὁλίγον ἔγγυος», δέν εἶναι καθόλου ὁλίγον, μετά τινά παρέλευσιν τῶν ἐννέα μηνῶν)βάσιν τῶν φονταμενταλιστικῶν (=προτεσταντικῶν) Συγκρητιστικῶν Δογμάτων τοῦ (ΠΣΕ), πού σαφῶς καί δέν τοῦ ἐπιτρέπωσιν νά ἐκφράζει δημόσια τήν Προδρομική καί Προφητική ἀγωνία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μέ ὀρθόδοξον τινά πεπαρησιασμένον λόγον. Δέν ἔχει τό δικαίωμα π.χ. νά ἀποκαλέσει ὡς «Αἱρετικούς» τούς τῷ ὄντι αἱρετικούς: π.χ. Παπικούς, Προτεστάντες, Λουθηροκαλβίνους, Εὐαγγελικούς, Πεντηκοστιανούς, Ἀγγλικανούς, Μεθοδοστές, τούς Μονοφυσίτες κ.ἄ., διότι εἶναι ἀμοιβαία συνέτεροι (καί ἄρα ἅπαντες εἰς τήν συμμετοχήν των εἰς τό ΠΣΕ, εἶναι αὐτομάτως, ἑτερόδοξοι, ἀκόμη καί οἱ «ὀρθόδοξοι») εἰς τό Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν ψευδο-Ἐκκλησίων.

 Ἄρα λοιπόν, μείζονα κριτήριον τῆς συγγραφῆς τοῦ ἐν λόγῳ πατριαρχικοῦ ἐγχειριδίου, εἶναι: τά τινά Δόγματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· δηλ. ἡ ἱστορία τῶν Δογμάτων τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, ἀντί ἡ Πατερική Δογματική Διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὀποῖα πλέον, πρέπει νά μπεῖ στήν ἄκρην, ἵνα δοῦμεν μέ «μία σύγχρονη ἀνάγνωση τήν ὀρθοδοξία» (σύμφωνα μέ τόν ὑπότιτλον τοῦ πατριαρχικοῦ μανιφέστου)

Δηλαδή πιό ἁπλᾶ, πρόκειται διά μίαν ἀκόμη κατάφωρηνκατάχρησιν/παράχρησιν τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας τοῦ παναγιώτατου θεσμοῦ τοῦ ἐπισκοπεῖν καί πατριαρχεύειν τήν Ἐκκλησία, ἵνα ἐμβολιάσ[ζ]ει καί διστρέψει, ὁ ἴδιος ὁ πατριάρχης τοῦ Γένους μας, τό ἅπαν Θεανδρικόν πλήρωμα, τήν Πατερική Διδασκαλία καί ἐπηρεάσει τέλος τό ἀναγνωστικόν κοινόν του, μέ τινές  δυσσεβέστατες καίκακόδοξες διδασκαλίες, πού ἀποκλίνωσιν, σαφῶς, ἐκ τῆς Εὐαγγελικῆς καί Πατερικῆς ἀλήθειας τῶν πραγμάτων.

4. Στό δεύτερον μέρος (σελ. 35-54) διαβάζουμεν περί τῆς Τέχνης-Ἀρχιτεκτονικῆς καί Λειτουργίας μέ γενικόν τίτλον «ΥΜΝΟΣ καί ΧΩΡΟΣ». Τό ἐν λόγῳ μέρος περιλαμβάνει ἐννέα (9) σχεδόν ὑποκεφάλαια. Ὅλα σχεδόν τά ὑποκεφάλαια εἶναι ἰδιαίτερα καί συναρπαστικά καθῶς καί μέ πλούσιον γνωσιολογικόν ὑπόβαθρον καί ὀρθή θεολογική ἄποψιν. Ἕνα ἐξ αὐτῶν ὅμως, εἶναι καί τό ἄκρως σημαντικόν, ἐν ὄψει τῆς μέλλουσας “Πανορθόδοξης Συνόδου” τῆς Κρήτης. Μᾶς ἐνδιαφέρει λοιπόν, νά ἐστιάσομεν εἰς τό εἰδικώτατον κεφάλαιον περί τῶν «Οἰκουμενικῶν Συνόδων» διά νά μάθωμεν τίνα εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ ἀξιότιμου πατριάρχου τῆς Ρωμῃοσύνης μας:

“Οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἔχουν μοναδική σημασία ὅσον ἀφορᾶ στήν κατανόηση καί διατύπωση τοῦ Ὀρθοδόξου δόγματος. Οἱ «μεγάλες» ἤ «Οἰκουμενικές» Σύνοδοι, ὅπως εἶναι γνωστές καί ἀποδεκτές τόσο ἀπό τήν Ἀνατολική Ἐκκλησία ὅσο καί ἀπό τήν Ρωμαιοκαθολική καί τίς Δυτικές Ὁμολογίες, υἱοθετήθηκαν ἀπό ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Χριστιανοσύνης, ἐπειδή προσδιόριζαν καί ὑπεραμύνοντο τῶν θεμελιωδῶν δογμάτωντης…”

Ἔν συγκρίσει πάντοτε μέ τήν τρέχουσα ἐπικείμενη ἐπικαιρότητα τῆς «Μεγάλης καί Ἁγίας» Συνόδου (διά μερικοῦς ὀνειροπαρεμένους καί φαντασμένους Μητροπολίτες κ.ἄ. κληρικούς πρόκειται καί διά δῆθεν «Οἰκουμενική Σύνοδο»), γεννιώνται, παράλληλα μέ τά γραφθέντα τοῦ πατριάρχου, οἱ ἐξῆς προβληματισμοῖ:

  • Ποῖα ἡ σημασία τῆς μέλλουσας «Οἰκουμενικῆς» ἤ  «Μεγάλης καί Πανορθοδόξου» Συνόδου, ὅταν ὁμολογεῖται -ἐκ τῶν προτέρων- διά τινῶν Νεοφαναριωτῶν, ὅτι δέν ἀφορά, ἀλλ΄οὔτε πρόκειται νά ἐξετάσει, νά ἀποσαφηνίσει καί νά (ἐπανα)διατυπώσει τινά νέα ἤ καί παλαιάν Δογματική Διδασκαλία; Ἀλλά ὅμως ἡ θεματαλογία τῆς μέλλουσας Συνόδου, προβλέπει τινά συζήτησιν διά ζητήματα, κανονικά, θεολογικά καί δογματικά, δηλ. εἰς τᾶς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων μετά τῶν Ἑτεροδόξων καί Αἱρετικῶν Ὁμολογιῶν. 
  • Ἄρα κοντολογίς, ὑφίστατο ἤ ὄχι, θεολογική καί λογική ἀντινομία καί ἀντίφασις ὑπό τῶν ἤδη δεδηλωμένων ἀπόψεων; Μερικοί ἀφελεῖς, ὅμως, ἀναμένωσιν νά ἰδῶσιν καί τάς « πανορθοδόξους ἀποφάσεις» ἴνα ἐννοήσωσιν τόν ἀνούσιον προειλλημένον «θεολογικόν» παίγνιον.
  • Ἐπίσης, ἄν καί δέν γράφεται, ἀφήνεται νά ἐννοηθεῖ, σαφῶς καί συνειρμικά, εἰς τίς ἐν λόγῳ διδασκαλικές προτάσεις τοῦ πατριάρχου, ὅτι ὑφίστατο μία ἀκόμη Ἐκκλησία πέραν τῆς Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας καί τῶν προαναφερομένων «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν»… ἐκείνη ἡ «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία»! Ἀναγνωρίζεται ὑπό τοῦ πατριάρχου μας, δηλαδή ἡ πολιτικο-θρησκευτική Σχισματικοαιρετική παρασυναγωγή τοῦ Παπισμοῦ, ὡς μία ἀκόμη ΤΡΙΤΗ Ἐκκλησία! [Μία ἡ Ὀρθόδοξη, δευτέρα ὁ Μονοφυσιτισμός τῶν «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» καί τρίτη ἡ «Ρωμαιοκαθολική»]. Σημαίνουσα αἱρετική ἀπόκλισις, ὑπό τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως τῆς κατά βάθους καί εν χρόνῳ Καθολικότητας τῶν Ὀρθοδόξων. Καθαρή αἵρεσις δηλαδή, καταγεγραμμένη, σέ νεο-ὀρθόδοξον πατριαρχικόν σύγγραμμαν. 
  • Ἀποκρύβεται ὑπό τοῦ κ. Β., ὅμως, ὅτι οἱ  Ρωμαιοκαθολικοί, εἶναι οἱ Φραγκολατίνοι εἰσβολεῖς καί Τευτονογερμανοί κατακτητές καί σφαγιαστές τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης τῶν ὀρθοδόξων Λατίνο-Ρωμῃῶν παπῶν.
  • Ἀποκρύβεται, ὅτι οἱ Ρωμαιοκατόλι[υ]κοι ἔχωσιν ἀπορρίψει λ.χ. τήν Πενθέκτη Οἰκουμενική Σύνοδον, τήν Η΄ καί Θ΄ τίς Ἁγίες καί Μεγάλες Καθολικές καί Οἰκουμενικές Συνόδους τῶν Ὀρθοδόξων. 
  • Ἡ σύγχρονως ἀπόκριψις, ἱστορικῶν Ἐκκλησιολογικῶν, Κανονικῶν καί Δογματολογικῶν στοιχείων ὑπό τοῦ «Πρώτου τῶν Ὀρθοδόξων», δέν συνιστά τινά ὕπουλην κρυψίνοια, κατεγνωσμένην αἵρεσιν καί «ἀδιόρατην» κακοδοξία βάσιν τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. τοῦ Δικαίου τῆς Χάριτος;

5. Τό τρίτον μέρος εἶναι πιό εὐχάριστον καί ἄκρως ἐνδιαφέρον μιᾶς καί φέρει τόν τίτλο: Ἡ Δωρεά τῆς Θεολογίας-Βασικές ἀρχές καί ἔννοιες. Περιλαμβάνει ὀκτῶ ἐπί μέρους ὑποκεφάλαια. Σημειώνει θεωρητικά κάτι τό πολύ ἐξαιρετικόν καί καλόδοξον ὁ πατριάρχης, τό ὁποῖον φυσικά, προσωπικῶς, τό βρίσκω ἄκρως ἀνακόλουθον καί μεγίστην πάλιν ἀντινομία μέ τίς πολυποίκιλες ποιμαντικές καί κακόδοξες ἐνέργειές του. Σημειώνει (σελ. 59) π.χ.:

“Ἀκόμη καί φράσεις ἤ διατυπώσεις, τίς ὁποῖες οἱ ἴδιοι οἱ Ὀρθόδοξοι χρησιμοποιοῦν χάριν εὐκολίας -ὅπως ἡ«Ἐκκλησία τῶν Ἑπτά Συνόδων» ἤ ἡ «Βυζαντινή Ἐκκλησία»- μᾶλλον τήν περιορίζουν παρά τήν περιγράφουντελικά”.

  • Ποιοί  εἶναι οἱ «Ὀρθόδοξοι» ποῦ φωνασκῶσιν περί τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Ἑφτά Συνόδων»; 
  • Δέν εἶναι οἱ Νεορθοδόξοι Οἰκουμενιστές, ὁπαδοί τοῦ πατρ. Β. πλήν ἐλαχίστων καί σπανίων ἐξαιρέσεων; 
  • Ἐδῶ σάν νά γίνεται κάτι φανερόν: μία ἀκόμη τρανή -καταφατική ὅμως-ἀντίφασις, ἐξ ὅσων μᾶς ἔχει συνηθήσει τό οἰκουμενιστικόν Φανάριον.
  • Τό Φανάριον ὅμως, δέν ἔχει ἀποστολή τοῦ «νά δουλεύει» τούς ἑτεροδόξους, τούς ἑτεροθρήσκους, τούς αἱρετικούς καί τούς τῷ ὄντι ὀρθοδόξους. 
  • Τέτοιαν εἰδεχθήν πανουργία καί σατανική διγλωσσία, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἐδιδάχθημεν ὑπό τῶν Θεηγόρων Ἀποστόλων καί τῶν Θεοφόρων Πατέρων μας.


6. Τό τέταρτον κεφάλαιον πραγματεύται περί τοῦ ὀρθοδόξου Ἡσυχασμοῦ-Μοναχισμοῦ. Πρόκειται διά ἰδιαίτερον καί σημαίνων κεφάλαιον πού περιλαμβάνει ἔντεκα σχεδόν ὑποκεφάλαια. Παρ΄ὅλα αὐτά ἔχομεν ἐντοπίσει, δυστυχῶς -καί ἐδῶ- μερικά, μελανά σημεία, τά ὁποία καί  καταγράφομεν (σελ. 79):

«Μόνο πού οἱ μοναχοί ὑλοποιοῦν τόν στόχο («νά μορφωθεῖ Χριστός ἐν ἡμῖν») αὐτό μ΄ ἕναν διαφορετικό τρόπο· τόν ὑλοποιοῦν ἐν σιωπῇ. Ὁ δικός τους ἀγώνας δέν εἶναι τόσο νά γίνουν κήρυκες πού ὁμιλοῦν μέ λόγια ἤ ἀκτιβιστές πού ἐπιλέγουν τή δράση…»

Ἐπίσης σημειώνει (σελ. 84): 

«Ἡ ταπείνωση προστατεύει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν αἵρεση τοῦ φανατισμοῦ καί τῶν ἀκροτήτων».

Ἀλλοῦ σημειώνει (σελ. 95): 

«Παρ΄ ὅτι οἱ μοναχοί ἔχουν κάποτε ἀντισταθεῖ στά οἰκουμενικά ἐγχειρήματα γιά τήν ἐπίτευξη ἑνότητας στήν εὐρύτερη Ἐκκλησία πάντοτε ὅμως προσεύχονται μέ συνέπεια…»

  • Ὡς πρώιμα καί περιφανή παραδείγματα Ἀσκητῶν καί Μοναχῶν, ὁ σεβαστός πατριάρχης, μᾶς ὑπενθυμίζει τούς Μεγάλους Προφήτες καί Ἀποστόλους, ὅπως τόν Προφήτη Ἠλία, τόν Προφήτη καί Βαπτιστήν Ἰωάννην τόν Πρόδρομο καθῶς καί τόν Ἀπόστολο Παῦλον. Ἐπίσης γίνεται ἀμυδρή ἀναφορά εἰς τόν Μέγαν καί Ἅγιον Ἀντώνιον, τόν Ἅγιον Ἰωάννην τῆς Κλίμακος καθῶς καί τόν Ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶ. Ἄν κανεῖς τολμήσει νά συγκρίνει τά πιό πάνω -ἐν τῇ ἐρυθρᾷ μελάνῃ ὑπογραμμισθέντᾳ μας-μέ ἐτοῦτο τό στοιχεῖον τῆς συγκεκριμένης ὀνομαστικῆς ἀναφορᾶς, πού  ἀναφορικῶς ὁ πατριάρχης τῆς Πόλης μᾶς παραθέτει, ἐντοπίζεται ἤ ὄχι, τό φοβερόν ἄτοπον καί παράδοξον, εἰς τά περί τοῦ «κηρυγματικοῦ ἀκτιβισμοῦ»;
  • Ὁ Προφήτης Ἡλίας, ὁ Βαπτιστής Ἰωάννης, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, σύμφωνα μέ τά δικά μας σύγχρονα, καί νεοεποχήτικα χωροχρονικά δεδομένα, ἐξάπαντος τῆς «κοινῆς λογικῆς» ἤ καί τῆς «πολιτικῆς ὀρθότητος», δέν θά ἀποκαλοῦντο προφανῶς ἀπό «ὑπερθόδοξοι ζηλωτές», «διεταραγμένοι ψυχοπαθεῖς», ἀρχηγέτες τῆς «αἱρέσεως τοῦ φονταμενταλισμοῦ» μέχρι… καί «ἀκτιβιστές τῆς παραδοσιαρχίας» (!) πέραν τῶν ἄλλων λογιῶν λοιδορημάτων καί συκοφαντημάτων; Ποιά εἶναι ἡ «εὐρύτερη Ἐκκλησία» κατά τῆν Νεοφαναριώτικη Ἐκκλησιολογία τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου; 
  • Τά εὐκόλως ἐννοούμενα μᾶλλον θά πρέπει καί νά παραλείπονται, μιᾶς καί δεχόμεθα, ἀδιάλλειπτον καταιγισμόν, ἰδιαίτερων «εἰκονικῶν συμβολισμῶν» ὑπό τῶν περιώνυμων-ποικιλότροπων κακόβουλων πατριαρχικῶν ἐνεργειῶν στά πλαίσια τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως.
  • Τό πλέον σίγουρον θά εἶναι: ὅτι ὁ ἐν λόγῳ κρυφοδαγκανιάρης καί Αἰρετικός πατριάρχης, καί ἡ παρασυναγωγή αὐτοῦ τῶν ἀκαδημαϊκῶν Οἰκουμενιστῶν, θά συμπεριλάμβαναν ἀναντίρρητα, τούς πιό πάνω θεοφόρους Πατέρες, ἐξάπαντος εἰς τήν «αἵρεσιν τοῦ φανατισμοῦ», μιᾶς καί ὡς πανἄθλιοι σοφιστές ἔχωσιν ἰσχυρές τάσεις, νά βαπτίζωσιν, τό ἄσπρον-μαῦρον…! 
  • Ὁ πατριάρχης ὅμως, ἀποφεύγει κατά κόρον, νά κάνει τήν ἐλάχιστον ἀναφορά, διά τήν προδρομικήν καί προφητικήν παρησσία, ἤ ἔστω διά τόν Εὐαγελικόν «ἀκτιβισμόν» ἤ καί περί τῶν ρωμαλέων διαμαρτυριῶν των πιό πάνω Προφητῶν-Ἀποστόλων καί Ἁγίων, κατά τῶν σωρηδόν διαχρονικῶν καί σατανικῶν αἱρέσεων τῆς ἐποχῆς τους. Λές καί διαγράφει σκόπιμα μέρος τῆς βιοτής των. 
  • Γιατί ἆράγε, εὐνουχίζει, τήν ὁλιστική ἀλήθεια τῆς  προσωπικότητας ὅλων αὐτῶν τῶν ἁγιασμένων μορφῶν;
  • Μᾶλλον, κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας, ὑποψιαζόμεθα: ὅτι ἐπιθυμεῖ τούς ἀνά τήν οἱκουμένη Ἡσαχαστάς, Ἀσκητάς, Μοναχούς/άς νά ἀσκοῦσιν, ἐξάπαντος τήν ἀδιάκριτον «σιωπήν καί ὑπακοήν», ἵνα γενῶσιν, εὐνούχοι καί ἀφοπλισμένοι ὑπηκόοι τοῦ «μέγα Αὐτοκράτωρος» ἤ καί «Σουλτάνου» τῶν Νεορθοδόξων· καί ὄχι καθολοκληρίαν, ἀξίους μιμητάς καί ἐν δυνάμει, τῆς ὅλης προσωπικότητας καί βιοτῆς, τῶν ἁγίων Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Θεοφόρων Πατέρων. 
  • Βραχυκυκλώνει δηλ. μέ πάν ἰδεολογικόν μέσον καί ἐξουσιαστικόν τρόπον τήν χαρισματική δυναμική τοῦ Ἡσυχασμοῦ… ὅπερ πράγμα ἄκρως ἐπικίνδυνον καί αἱρετικόν ἐκπορευόμενον ὑπό τοῦ ψευδοδόξου Βαρλααμισμοῦ…!
  • Ὡστόσον, γίνεται φανερόν, ὄτι ὁ νεο-ἐκκλησιολογιστής πατριάρχης, πράγματι προωθεῖ, τήν αἵρεσιν τῆς διευρημένης Ἐκκλησιολογίας, δηλ. τῆς ἐκκλησιολογίας τοῦ σατανόσπορου πολυ-αἱρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
  • Μή μᾶς φανεῖ ΚΑΘΟΛΟΥ παράδοξον τό γεγονός, ὅτι ὁ πατριάρχης μετά τῆς κουστωδίας αὐτοῦ, ἄν ἀποπειραθεῖ νά καταδικάσει κάτι τις εἰς τήν Παγκακόδοξον Σύνοδον τῆς Κρήτης, αὐτό θά εἶναι ἡ καινοφανής «αἵρεσις τοῦ φανατισμοῦ» εἰς τήν ὁποῖαν δέν θά διστάσωσιν βεβαίως νά ἀναθεματίζωσιν «ἔντεχνα» γιά νά δύνανται ἄνετα νά διώξουσιν, θεσμικῶς πλέον, εἰς τήν μετα-Συνοδικήν ἐξέλιξιν τῶν ἡμερῶν καί νά ἀμαυρώνουσιν προσωπικότητες τόν τάδε καί τόν δεῖνα ὡς ἀρχηγέτη ἤ καί ὀπαδόν τῆς ἐν λόγῳ ψευδο-αἱρέσεως τοῦ ἀόρατου φανατισμοῦ. 
  • Τό ἵδιον δέν (ἐπι)συμβαίνει καί μέ τήν δῆθεν «αἵρεσιν τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ»; Ὅστις λ.χ., δέν συμφωνεῖ, μέ τίς ὅποιες ψευδόδοξες ἐνέργειες τοῦ ἐν τῇ Πόλει ἐσκοτισμένου Φαναρίου, τοποθετεῖται εἰς τήν ἀνάλογον τάσιν τοῦ περιώνυμου Ἐθνοφυλετισμοῦ, εἴτε εἰς τόν Σλαβικόν ἐθνοφυλετισμόν, εἴτε εἰς τόν Ἀραβικόν, εἴτε εἰς τόν Ἑλλαδικόν, εἴτε εἰς τόν Κυπριακόν κ.ο.κ. Ἡ διαφορά καί ἡ ἀντινομία ὅμως τῆς περιρρέουσας ἀτμόσφαιρας εἶναι: ὅτι δέν ἀκούσαμε ποτέ μας τό ἐλάχιστον τι, διά τόν Ἀμερικάνικον, ἤ τόν Τούρκικον ἤ ἔστω διά τόν Ἀγγλοσαξωνικόν ἐθνοφυλετισμόν!(;) Ἐξάπαντος ὁ παναιρετικός Λουθηροκαλβινισμός καί ὁ Μωαμεθανισμός εἶναι de facto πολαἱρέσεις καί θρησκεύτικά συστήματα, κατεδικασμένα ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων, φέρωντες σαφῶς καί δεινούς ἀρχηγέτες ὡς πατριούς των: εἴτε τόν Λούθηρον, εἴτε  τόν Καλβίνον, εἴτε καί τόν Μωάμεθ. 
  • Ὁ Ἐθνοφυλετισμός ὅμως ἤ καί ὁ Φανατισμός, ΔΕΝ ἔχωσιν τινά συγκεκριμένον Αἱρεσιάρχην/Αἱρετικόν πατέρα-προσωπικότητα πού δύναται νά καταδικασθεῖ, ἐξάπαντος μαζί μέ τό ὅποιον συστηματικόν καί ἰδεοληπτικόν του θρησκευτικόν σύστημα. Ἄρα συνεπῶς, εἴτε ὁ φανατισμός εἴτε καί ὁ ἐθνοφυλετισμός, δύνανται, ὡς «ἀδιόρατη ὑγρασία» καί σαράκιον τῆς ψυχῆς, νά ὑφίσταται σαφῶς, καί κυρίως (γιατί ὄχι;) εἰς τό στρατόπεδον τῶν στυγνῶν κατηγόρων (καί μπορεῖ βέβαια, καθόλου, εἰς τό ἀντίπαλον στρατόπεδο τῶν διάσημων κατηγορούμενων ὀρθοδόξων ἀντιοικουμενιστῶν) π.χ. εἰς τήν ὀργανωμένη σέκτα τῶν Οἰκουμενιστῶν-Νεορθοδόξων, πού εὐκόλως καί ἀνέτως, ἐκ θέσεως ἰσχύως ταμπελοποιῶσιν τόν ὅποιον δέν εἶναι ἄριστος ἤ ἀρεστός σιωπῶν, ὑποτακτικός καί ὑπήκοος. 
  • Ἡ Αἵρεσις ὅμως τῆς Νεορθοδοξίας ἤ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πού διοχοτεύεται μέ δόσεις εἰς τήν Κιβωτόν τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει τινες ἀρχηγέτες αἱρετικούς καί δή ρασοφόρους αἱρεσιάρχες! Καί αὐτό νά μή κακοφαίνεται σέ μερικούς «εὐαίσθητους» διότι τό ζήτημα δέν εἶναι συναισθηματικόν, ἀλλά πνευματικόν καί θεολογικόν. 
  • Οἱ Νεοέλληνες θά πρέπει ἐπί τέλους νά πάψωμεν νά εἴμεθα χάννοι καί ἀφελεῖς ἵνα μᾶς παρασύρωσιν ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ καί ἄλογα τά ὅποια ἀγαθά καί μή συναισθήματά μας…
  • [ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]