ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΝΝΗΣ: ΔΙΠΛΟΥΣ ΠΕΛΕΚΥΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΙΕΡΕΜΙΟΥ ΤΟΥ ΤΡΑΝΟΥ & ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΤΟΥ ΠΗΓΑ), Ἀθήνα 2015, σσ. 236.

index
Ὁ συγγραφέας τοῦ παρουσιαζόμενου βιβλίου εἶναι ὁ ἀξιότιμος κύριος Νικόλαος Μάννης ὁ διαχειριστής τινός ἀξιόλογου ὀρθόδοξου πολυθεματικοῦ καί ἀντιοικουμενιστικοῦ Ἱστολογίου ἐν ὀνόματι «ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ». [Δεῖτε ΕΔΩ] Ὁ συγγραφέας φαίνεται (ἐκ τοῦ προλόγου) νά εἶναι ἔμπειρος καί ὑποδειγματικός ἐκπαιδευτικός-δάσκαλος καί μέλος πολύτεκνης οἰκογενείας. Προσωπικῶς δέν εἶχα τήν ἰδιαίτερη τιμή νά τόν γνωρίσω ἀλλά δυνάμεθα ὅμως νά (ανα)γνωρίζωμεν τόν κάθε πλησίον ἤ καί ἀδελφόν μας ἐκ τῶν πολυποίκιλων ἐνεργειῶν τους.
Ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός κύριος Νικόλαος Μάννης, ἔσπευσεν, χάριν ἀγαπητικῆς φιλοτιμίας, νά ἀποστείλει εἰς τόν ὑποφαινόμενο καί διαχειριστήν τοῦ Ἱστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», τιμητικῶς καί ἀνιδιοτελῶς, διά ἐνημέρωσιν μας διά τό Ἡμερολογιακόν Ζήτημα κ.λπ., τινά πολυσήμαντα θεολογικά βιβλία, ἕνα ἐξ αὐτῶν, ἦτο καί τό ἰδικόν του, τό ὁποῖον, χρεωστικῶς καί εὐλαβικῶς θέτομεν ὑπό τινάς φτωχῆς βιβλιοπαρουσιάσεως πρός τούς ἐκλεκτούς καί ἀξιότιμους ἁπανταχοῦ φιλο-ἀναγνώστες μας· εἴτε αὐτοί εἶναι Νεοημερολογῖτες, εἴτε Παλαιοημερολογῖτες…!
Μία γενική κριτική εἰκόνα καί πρόχειρη προσωπική ἐκτίμησίς μας, βάσει τῶν ἀποκαλυπτικῶν ἐγγράφων εἶναι: Ὅτι ὁ γνωστός καί πολυ-δυσφημισμένος καί κατασυκοφαντιμένος μέ μαίνος “Ζηλωτισμός”, περί καί κατά τῶν Παλαιοημερολογιτῶν Ζηλωτῶν, ἔχομεν τήν ὑποχρέωσιν νά ποῦμεν κατ΄ ἀρχᾶς, κατά τήν προσωπικήν βεβαίως ἄποψίν μας, ὅτι δέν συνιστά τινά οὐδεμίαν αἵρεσιν, οὔτε κἄν ὡς ἀντίποδα ἤ καί ὡς δεύτερον δῆθεν ἄκρον (ὡς ἐπεκράτησεν μονόγνωμα νά λέγεται) ἕναντι καί κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι αἵρεσιν καί πλάνη συνιστά, ὄχι μονάχα ὁ «Ἐγωκεντρισμός» καί ὁ «Ἐθνοφυλετισμός» [ὡς λαλοῦσιν οἱ ἅγιοι Προκαθήμενοι ἐν τῷ Κολυμπάριῳ], ἀλλά ἡ ἐπί σκοποῦ ἰδεολογική καί ἀνορθόδοξη προπαγάνδα, ἔνθεν κακεῖθεν, ὑπό φτηνῆς ἀνονήτου ἰδοτέλειας.

Βέβαια προσωπικῶς καί πάλιν θεωροῦμεν: ὅτι ὁ ἐν Χριστῷ Ζηλωτισμός εἶναι ἐράσμιον καί μανικόν ἱερό καί ὁμολογιακόν χρέος τινός ἐκάστου τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, καί πρόκειται διά Ἁγιοπνευματικῆς ἀρετῆς στηριζόμενης σε Κυριακά λεχθέντα. Ὁ ἐν Σατᾶν “Ζηλωτισμός” (δηλ. ὁ φανατισμός), ὅμως, ἐντοπίζεται πλέον, εὐκρινέστατα μᾶλλον, καί εἰς τά δύο λ.χ. «στρατόπεδα», εἴτε τῶν Παλαιοημερολογιτῶν εἴτε καί τῶν Νεοημερολογιτῶν. Τά στρατόπεδα ὅμως, ᾆράγε, ποῖος τά ἐδημιούργησεν, μιᾶς καί ἐφόσον ἔχωμεν τήν ἴδιαν καί ἀπαράλακτον ὀρθόδοξη χριστιανική Πίστην; Ποία εἶναι τά ριζίδια τοῦ κακοῦ; Ποία ἡ βάσις καί ἡ θῦρα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ; Ὑφίσταντο, σαφῶς, κάποιοι ἀπεσχισμένοι, διεσπασμένοι καί πολυδιαιρεμένοι, «ζηλωτές» τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, ἀνάμεσα σ΄ αὐτούς, βεβαίως, καί ἀρκετοί Ὀρθόδοξοι τῷ ὄντι ἔνθεοι Κανονικοί Ζηλωτές.

Εἰς τό ἕτερον στρατόπεδον, τῶν Νεοημερολογιτῶν, ὑφίσταντο σφοδρές, πολυπλόκαμες, ἐξάπαντος νοσηρά ζηλωτικές (=φονταμενταλιστικές) ἀντιλήψεις, εἴτε ὑπέρ τῆς Σχολαστικῆς (Φραγκολατινικῆς) θεολογίας, εἴτε ὑπέρ τινάς φιλοσοφίζουσας θεολογίας (Νεορθοδοξία καί Νεονικολαϊτισμός), εἴτε ὑπέρ τοῦ Λουθηροκαλβινισμοῦ (πού ἐγέννησεν τήν ζηλωτική θεμελιοκρατία), εἶτε ὑπέρ τῆς πανμοιχιανικῆς Παναιρέσεως τοῦ σατανόσχημου Οἰκουμενισμοῦ. Ἐμεῖς οἱ Νεοημερολογῖτες δηλαδή, αὐτοτρεφώμεθα ἀπληροφόρητοι, ἀνοήτως ἤ καί στρουθοκαμηλίζωντες, ἐξ αἰτίας τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας μας, μέ νοσηρές «ὀρθόδοξες» προπαγάνδες καί ἀρεσκώμεθα νά πληροφοροῦμεθα, εἰδικῶς καί μόνον, μόνο διά τόν τυχόντα ἐσφαλμένο καί ζηλωτικό φανατισμό ὅλων τῶν ἄλλων πλησίων καί ἀδελφῶν μας, χωρίς νά ἔχωμεν ὡστόσο προβληματίσει, ὅτι ὁ φανατισμός εἶναι: τινά θρησκόληπτη καί ἀδιόρατη ἀσθένεια, πού ἐνυπάρχει ἀναντίρρητα, καί εἰς τήν ἰδικήν μας νεοημερολογήτικη παράταξη. Ἄς γίνομεν ἐπί τέλους ἔντιμοι καί εἰλικρινεῖς. Τό πρόβλημα τῆς Ἐκκλησίας ΔΕΝ εἶναι ὁ ἔνθεος καί ὀρθός Ζηλωτισμός, ἀλλά ὁ ἐπάρατος καρκίνος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού θρέφει καί τόν προτεσταντόπληκτο κακάσχημο ζηλωτισμό. Πλέον ὁ πλανερός “Ζηλωτισμός” τῶν Οἰκουμενιστῶν καί ὀπαδῶν τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, ἔχει αὐτοφανερωθεῖ, ὡς γυμνός καί ἄθεος ζηλωτισμός, μέ ἀπώτερον διαβολικόν σκοπόν ὅπως διαστρέψωσιν πάν ὅτι ἔμεινε ὄρθιον καί ὀρθόδοξον. Ἄρα συνεπῶς, ἄν θέλωμεν νά λαλοῦμεν τινές ἀλήθειες, θά πρέπει νά παρατηροῦμεν ἀντικειμενικῶς π.χ. ὅτι ἐκείνο τό δεύτερον «Αἱρετικόν Ἄκρον» [γιά ὅσους ἐπιθυμῶσιν νά ἐμμένωσιν ἐπ΄ αὐτοῦ] τοῦ «Ζηλωτισμοῦ», ἐνυπάρχει, ὡς λοιμική μάστιγα εἰς ὅλας τάς συγκρητιστικάς ἐνεργείας, ἁπάντων, τῶν φανατικῶν ὁπαδῶν τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως.

Θά πρέπει, ταπεινῶς φρονοῦμε, νά γίνει μία, ἰδιαίτερη καί προσεκτική διάκρισις, πλέον: τοῦ ἔνθεου καί ἐρωτομανικοῦ ὑγιοῦς Ζηλωτισμοῦ (Παλαιοημερολογιτῶν καί Νεοημερολογιτῶν) ἐκ τοῦ τῷ ὄντι πολυσχασμένου καί νοσηροῦ θεμελιοκρατικοῦ “Ζηλωτισμοῦ” ( εἴτε ἐκ τῶν Νεορθοδόξων-Νεοημερολογιτῶν Οἰκουμενιστῶν & καί ἐκ τινῶν Παλαιοημερολογιτῶν). Ἡ πρῶτη ὁμᾶς (τῶν ἐρωτευμένων μέ τήν Ὀρθοδοξία) πού ἀντιμάχεται, δικαίως καί εὐλόγως, τήν ἀντίχριστον πολυαίρεσιν τοῦ Συγκρητισμοῦ, εἶναι καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας. Ὁ ὀρθός θεολογικός ἔρωτας, δέν εἶναι ἀσθένεια. Ἀσθένεια εἶναι, ὁ ἀνέραστος θεολογικός διάλογος τοῦ ΠΣΕ μετά τῶν ἀνίκανων θιασωτῶν του. Ὅμως ἕνα ὀρθόδοξον δεύτερον ἄκρον, δηλ. μή αἱρετικόν, πού συγκρούεται ἀδιαλείπτως κατά τοῦ ἀκραίου οἰκουμενιστικοῦ Θηρίου τῆς Ἀποκαλύψεως, εἶναι ἡ Θεοφρούρητως καί Φίλη Ὀρθοδοξία μας. Δηλαδή πιό ἁπλᾶ, ἡ διαχρονική σύγκρουσις, γίνεται μεταξύ τῶν τῷ ὄντι ΔΥΟ ἀντιμαχόμενων καί ἀνόμοιων ἄκρων: ὅπως ἠ ἀνελέητη μάχη τῆς Φίλης καί Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, κατά τοῦ ἄφιλου καί Πανθρησκειακοῦ “ἐκκλησιαστικοῦ” Οἰκουμενισμοῦ τῶν ἀνθρώπων [καί δή ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν] τοῦ Ἀντιχρίστου. Αὐτή εἶναι ἡ ὀρθή θεώρησις τῶν πραγμάτων βάσει τῆς Συμφωνίας τῶν Πατέρων διά τά ἀντιμαχόμενα «Δύο Ἄκρα». Τό ἕνα ἄκρον δηλ. εἶναι ἡ ζέουσα Ὀρθοδοξία καί τό ἄλλο ἡ παγερῆ κακοδοξία. Ἡ ἀνίερη καί μέση ὁδός εἶναι ἡ χλιαρότης. Στά περί χλιαρῶν, ὑφίστατο Θεανθρωπολογικός ὁρισμός καί Κυριακή ἄποψις εἰς τό θεόπνευστον βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως.

Τά πιό πάνω τά καταγράφομεν, ὡς προσωπικά φτωχά καί ἐλάχιστα συμπεράσματα, πού βγαίνωσιν ἀβίαστα μέσα ἀπό τίς προσωπικές ἀντικειμενικές μελέτες καί ἔρευνες τοῦ ὑπογράφωντος. Μία τέτοια ἀντικειμενική καί περισπούδαστη ἱερά μελέτη εἶναι καί τό ἐν λόγῳ σημαντικόν ἐγχειρίδιον τοῦ κ. Νικολάου Μάννη τό ὁποῖον καί μᾶς ἐνέπνευσεν κριτικά τά πιό πάνω.

Ἐξ ἀρχῆς νά ἐξομολογηθῶ τήν ἄχαρη καί ἀχάριστον ἁμαρτία μου, θεώρησα βεβιασμένα καί αὐθαίρετα ὡς ξερόλας νεοκαλαμαρᾶς, ὅτι ἦτο τινά «ζηλωτικόν» ἐγχειρίδιον τινῶν προσωπικῶν ἀπόψεων τοῦ κυρίου Νικολάου Μ. Οἱ νεοημερολογήτικες προκαταλήψεις μου, ἐδιαλύθησαν συντόμως, ὅταν ἀπεφάσισα νά τό μελετήσω σοβαρά, ὅπου καί διεπίστωσα, ὅτι πρόκειται περί τινῶν σπανίων καί ἐπίσημων Πατριαρχικῶν Κειμένων καθῶς καί Πατριαρχικῶν Συνοδικῶν ἀποφάνσεων τῶν ὁσίων Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ & Ἀλεξανδρείας τοῦ Μελετίου Πηγᾶ. Δυστυχῶς ἀξιότιμοι φίλοι/ες, εἶμαι ὁ ἄπιστος Παναγῆς, τό ὁμολογῶ, καί δέν πείθομε εὔκολα ἀπό τούς τίτλους τῶν βιβλίων.

Ὁ συγγραφέας ἀφιερώνει τό ἐνδιαφέρον πόνημά του: «εἰς τήν ἱερά ξυνωρίδα τῶν ἀοιδίμων Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ & Ἀλεξανδρείας Μελετίου Πηγᾶ», δεῖγμα τῆς βαθιᾶς ἐκτιμήσεώς του εἰς τόν πανάγιον θεσμό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωμῃοσύνης μας.

Ἡ Νέα Ρώμη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας, θά ζεῖ γιά πάντα στίς καρδιές καί τό DNA τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Οἱ Νεοφαναριῶτες Οἰκουμενιστές, προσβάλλωσιν ἀδιάλειπτα, τόν πανάγιο Θρονικό θεσμό τῆς Ρωμῃοσύνης μας, διεκδικώντας, ὑστερόβουλα καί ἐγωπαθητικά, ταυτίζοντας τόν ἱερό θεσμό μέ τά ἱερά πρόσωπα, δηλ. τῶν ἐκπροσώπων τοῦ πατριαρχείου, καί ἐμφανίζονται νά εἶναι ἀνόητοι προσωπολάτρες καί θεατρίνοι, διό καί προσβάλλωσιν ἔτσι τό ἐμπερίστατο καί αἰχμάλωτο Πατριαρχεῖον μας ἀπό κραυγαλέα ἀνικανότητα καί ἰδεολογική κακοδιαχείρησιν. Ὁ «Διπλοῦς Πέλεκυς» ὅμως ἔρχεται νά ξεδιαλύνει τά πράγματα καί νά στιγματίσει, τόν νοσηρώτατον Ἀνθρωπομορφισμό τῆς προσωπολατρίας, εἰς τό πρόσωπον π.χ. τινός ἐπισκόπου, λ.χ. τοῦ Οἰκουμενιστοῦ [Αἱρεσιάρχου καί αἱρετικοῦ] Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.

Oἱ σελίδες τοῦ καλαίσθητου τομιδίου διαιρούνται σέ 5 μέρη:

  • Στό πρῶτο μέρος διαβάζομεν μερικά σύντομα καί ἐνδιαφέροντα βιογραφικά τῶν δύο ὁσίων Πατριαρχῶν, πολυσήμαντες προσωπικότητες, ἄγνωστες σχεδόν εἰς τό εὐρή χριστιανικό κοινό.
  • Στό δεύτερο μέρος μελετοῦμεν μέ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον ἕνα ἐπίσης σύντομο ἐπεξηγηματικό Σημείωμα [μαζί μέ εἰδικές ἐγκάρδιες ἐυχαριστίες] πού ἐνέπνευσαν κατά βάσει τόν συγγραφέα νά ἀσχοληθεῖ μέ τό περιώνυμο Ἡμερολογιακόν Ζήτημα τῆς παπικῆς Καινοτομίας.
  • Στό τρίτον μέρος διαβάζομεν ἕνα ἐξαιρετικόν πρόλογον τοῦ σεβαστοῦ Ἀρχιμανδρίτου κυρίου Εὐθύμιου Μπαρδάκα.
  • Στό τέταρτον μέρος καταγράφεται ἕνα ἀναλυτικό ἐξειδικεύμενο σημείωμα τοῦ συγγραφέως διά τό ζήτημα τῆς καταδίκης τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου, ἀπό τήν Ἐκκλησία κατά τόν 16ον αἰ. Μέ τήν σημαντική συμβολή τῶν προαναφερομένων Πατριαρχῶν. Τό ἐκτενές σημείωμα πλαισιώνεται μέ ἐνδιαφέρον φωτογραφικό ὑλικόν. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Στό πέμπτο μέρος ὁ συγγραφεύς, μᾶς εἰσάγει εἰς τά σπάνια καί ἄδυτα κείμενα, τινά ἐπίσημα Πατριαρχικά Ἔγγραφα καί Πατριαρχικές πιστολές.

 

Σ΄ αὐτό τό σημεῖον ἀξίζει νά ἀναφέρομεν, ἐνδεικτικῶς, μερικούς ἀπό τούς τίτλους τῶν σημαντικώτατων καί σπανίων κκλησιαστικῶν Ἐγγράφων ὥστε νά λάβετε μίαν ἀμυδρά πρόγευση περί τίνος πρόκειται ἡ ἐν λόγῳ πρωτοποριακή θεολογικο-ἱστορική μελέτη:

 

  1. Ἐπιστολή (1582) Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἱερεμίου πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπο Φιλαδελφίας Γαβριήλ Σεβῆρο.
  2. Ἐπιστολή (1582) Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Μελετίου πρός τόν Καρδινάλιο τῆς Santa Severina ὅπου ὁ πατρ. Μελέτιος ἀσκεῖ σφοδρά παράπονα διά τήν καινοτόμο μεταβολή τοῦ Πασχαλίου ὑπό τῶν Φραγκολατίνων παπιστῶν.
  3. Ἀποσπάσματα ἐπιστολῆς (1583) καί ἑτέρον κείμενο ἐκ τινός Συνοδικοῦ Τόμου ὑπογραφθέν ὑπό τοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἱερεμίου πρός τόν Δούκα Κωνσταντίνο Βασίλειο Ὁστρόγκσκυ, ὅπου ὁ πατριάρχης Ἱερεμίας, εὐλογα καί δικαίως, ἀσκεῖ ἀντιρρητική πολεμική στάση κατά τῆς ἀστρολογίας/ἀστρονομίας τῆς μεσσαιωνικῆς ἐποχῆς τῶν Δυτικῶν Παπικῶν, ὅπου ὡς γνωστόν οἱ ἀστρονόμοι τους ἐνασχολοῦντο καί μέ ἀστρολογίες, μαντείες, ἀλχημείες, μαγκανείες, μαγείες, μέ θεοσοφισμούς καί ταλμουδισμούς κ.ο.κ. μέ τό γνωστόν ἀποτέλεσμα νά σύρονται «ἐπιστήμονες» εἰς τά θανατηφόρα καί ἐθνοκτόνα «ἱερά» δικαστήρια τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν.
  4. Πατριαρχική Ἐπιστολή πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Δυτικῆς Ρωσίας, πρός τόν Δόγη τῆς Βενετίας, πρός τούς Ἀρμενίους, πρός Κληρικούς, πρός τούς Διαμαρτυρομένους τῆς Τυβίγγης, πρός τόν Μητροπολίτη Κιέβου, κ.ο.κ.
  5. Ἐπιστολή τοῦ Πατριάρχου Μελετίου πρός τούς ὀρθοδόξους τῆς Μεσσήνης.
  6. Ἐπιστολή (1592) τοῦ ἰδίου πατριάρχου πρός τόν Τσάρο τῆς Ρωσίας Θεόδωρον.
  7. Ὁ συγγραφεύς μας παραδίδει τά πατριαρχικά Πρακτικά καί τίς σημαντικές ἀποφάσεις τῆς Πανορθόδοξης Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως (12/2/1593). Μία ἄγνωστη Πανορθόδοξη Σύνοδος καί εἰδικοί Κανόνες εἰς τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία ἐκαταδίκασεν τήν παπική μεταρρύθμιση τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου καθῶς κ.ἄ. τά ὁποία θά παραθέσομεν εἰς τήν συνέχεια.
  8. Εἰδική Ἐγκύκλιος τοῦ πατρ. Μελετίου πρός τούς Κόπτες.
  9. Ἐπιστολή τοῦ ἰδίου πρός τόν Βασιλέα τῆς Αἰθιοπίας Malak Sagad A΄.
  10. Ἐπιστολή τοῦ Ἀλεξανδρείας πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Δύσεως ὅπως τούς πληροφορήσει ὅτι δέν πρέπει νά ἀποδεχθῶσιν τήν Καινοτομία τοῦ Γρηγοριανού Καλανδαρίου.
  11. Ἐπιστολή Πατριάρχου Μελετίου πρός τόν Καγκελάριο τῆς Πολωνο-Λιθουανικῆς Κοινοπολιτείας Jan Zamoyski ὅπου καί γίνεται ἀναφορά ὅτι ὅσοι ἀποδέχθησαν τό Νέο Ἡμερολόγιον εἶναι ὑπόδικοι τῶν συνοδικῶν ἀναθεμάτων τῆς πιό πάνω Πανορθοδόξου Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Ἡ κεντρική οὐσία τοῦ «Διπλοῦ Πέλεκυ» θεωροῦμεν κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας, ὅτι εἶναι τά Πατριαρχικά Πρακτικά τῆς Πανορθόδοξης Συνόδου ἐν Κωνσταντινουπόλει 1593. Ποῦ εἶναι ὅλοι αὐτοί οἱ ἀδιάβαστοι καί οἰκουμενιστές Προκαθήμενοι πού ἐσυμμετείχαν εἰς τήν Ληστρική ψευδοΠανορθόδοξο Σύνοδο τῆς Κρήτης, πού μᾶς ἐδιακήρυτταν ὅτι ἔχει 11 ὁλόκληρους αἱῶνες νά συγκληθεῖ Πανορθόδοξη Σύνοδος; Γιατί ἐδιεδίδασιν τέτοια φαιδρᾶ ψεύδῃ καί ἀνοησίες; Διά δῆθεν δημοσιογραφική αἴσθησιν ἤ διά «θεοπρόβλητον» ψευδαίσθησιν καί παραπληροφόρησιν τοῦ Θεοφόρου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας;

Ἐπιτρέψτε μας νά σᾶς παραθέσομεν συνοπτικῶς, καί συγκριτικῶς με τίς νεώτερες ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις, τίνα ἀκριβῶς ἦτο τά ἀποφασισθέντα τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου ἐν Κωνσταντινουπόλει.

 

Ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος τῆς Κων/Πόλεως τοῦ 1593 (ἐπαναπροσδι)-ὥρισεν καί ἀπεφάσισεν ὀκτῶ (8) Ἱερούς Κανόνες:

 

  1. Οἱ ἑκασταχοῦ Μοναχοί/ές, νά ὑπακοῦωσιν μέ διάκριση, εἰς τάς ἐκάστοτε οἱκείους Ἐπισκόπους των, ἐπαναδιατυπώνοντας ἔτσι τόν 4ον ἱερό Κανόνα τῆς Δ΄ (4ης) ἐν Χαλκηδῷνι Ἁγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
  2. Ὁ δεύτερος Κανῶν, ὥρισεν, τά διαχρονικά καί Καθολικά Νομοκανονικά θεσμοθετηθέντα καί ἐπικυρωμένα Δογματικοκανονικά ὅρια καί οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, λόγῳ τοῦ ὅτι καλύπτονται ὑπό τινάς μεγίστης ἄγνοιας καί λήθεως, νά διακηρύττονται, δυό φορές τό χρόνο, σέ ἱερά Σύνοδον, ἡ ὁποῖα θά ἐξετάζει καί θά ἀνακρίνει ὅσα ἄλλα νέα, ἐπιπρόσθετα καί ἐπίκαιρα, ἐκκλησιαστικά προβλήματα τῆς κάθε ἐποχῆς. Πράγμα πού ἀστόχησεν σαφῶς νά πράξει ἡ ἐν Κολυμπαρίῳ ψευδοΣύνοδος τοῦ 2016.
  3. Ὁ τρίτος ἱερός Κανῶν, ἀνανεώνει τόν 6ον ἱερό Κανώνα τῆς Δ΄ (4ης) Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού καταδικάζει τήν Σιμωνία καί τήν ἄτοπον εἰσπήδησιν τῶν Κληρικῶν ἀπό ἐπαρχία σέ ἐπαρχία. Σήμερα παρατηροῦμεν, ὅτι ὑφίστατο ἀναρχική καί ἀντικανονική εἰσπήδησις τοῦ Πατριαρχείου Κων/Πόλεως εἰς τάς Ἐκκλησιαστικάς ἐπαρχίας, δῆθεν «Νέες Χώρες», τῆς Ἀυτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὑφίστατο ἀντικανονική εἰσπήδησις τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρουμανίας καί τῆς Σκοπιανῆς ψευδοεκκλησίας, εἰς τάς Κανονικάς δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Τραγική εἰσπήδησιν βλέπομεν νά ἐνήργησεν καί ὁ ἀντικανονικός Πατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλος, εἰσβάλλωντας εἰς τήν δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας μέ οἰκτρόν ἀποτέλεσμα τήν διακοπή τῆς Κοινωνίας. Τά πιό πάνω εἶναι ἐπιπρόσθετα δείγματα τῆς μεγίστης ἀποτυχίας τῆς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων εἰς τήν Κρήτη.
  4. Ὁ δέ τέταρτος Κανῶν, ἐπικυρώνει τήν ὀρθόδοξη καί ἱερά Παράδοση τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Χάριτος, περί τῶν ἀντικανονικῶν χειροτονιῶν, δηλ. ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὁ περιπίπτων (πρό ἤ μετά) εἰς τινά συγκεκριμένα καί σοβαρά τινά κωλλύματα ἱερωσύνης, μολύνει τήν ἱερωσύνη του, καί ὅτι ὅσοι χειροτονούνται ἀναξίως, ἔχωσιν ἄκυρον καί ἀνίερον τήν χειροτονία τους. Αὐτά τά ἱεροκανονικά κολλυβογράμματα φυσικά, εἶναι ὑψηλά θεολογικά γράμματα διά τούς Νεορθοδόξους καί Νεονικολαΐτες ἐπισκόπους πού χειροτονῶσιν ἀναξίους κληρικούς…!
  5. Ὁ 5ος ἱερός Κανῶν, καταδικάζει, τήν Ἐκκοσμίκευσιν καί τόν Σεκουλαρισμόν. Δηλαδή ὅτι οἱ Κληρικοί καί Μοναχοί δέν πρέπει νά ἔχωσιν κοσμικό φρόνημα καί κοσμικές ἐνασχολήσεις βάσει τινῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων.
  6. Ὁ 6ος Κανῶν, ἀνανεώνει, ἄλλους σημαίνοντες ἱερούς Κανόνες περί τῶν πολυτελῶν ἀμφιέσεων τῶν Κληρικῶν. Ὁ Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας ὅμως, ὡς ὁ σύγχρονος Νεοεκκλησιολογιστής καί Αἱρεσιάρχης τῶν Νεορθοδόξων, ἔχει διαφορετική ἀντίληψη περί τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολυτέλειας τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ζωῆς, μέ θεωρητική ἔμφασιν πρός τινά Ἐσχατολογίαν. Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ πεινά καί δειψά τήν Ἀλήθεια, ἀλλά καί ἀπό ἔλλειψη φαγητοῦ καί ἱατρικῆς περίθαλψης, καί μερικοί φαυλεπίφαυλοι Προκαθήμενοι συγκλίνωσιν ἀνιεροκρύφιους καί ἀμερικανοκίνητους Συνόδους σέ ἐξωτικούς τουριστικούς προορισμούς μέ ἑκατομμύρια ἐξοδα εἰς βάρος τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν τους; Αἴσχος διά τήν Ζηζιουλέϊκην Σεκκουλαριστική νεοεκκλησιολογία τῆς χλιδάτης ψευδεπισκοπικῆς ζωῆς.
  7. Ὁ 7ος Κανῶν, ὥρισεν, ὁπως ὁ κάθε Ἐπίσκοπος εἰς τήν Θεόσωστον ἐπαρχία του νά ποιμένει κατά Θεόν, καί νά διδάσκει, ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως, τό ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ. Πράγμα σπάνιον εἰς τά νεοεποχήτικας ἡμέρας πού διαβιοῦμεν μιᾶς καί διδασκώμεθα σωρηδόν πλάνες καί αἱρέσεις ἀπό… ἀλλότριους ἐπισκόπους!
  8. Ἐν κατακλείδι, ὁ ὄγδωος ἱ. Κανῶν, ἀπεφάσισεν ὅπως παραμένει ἀσάλευτον τό ἱερό Πασχάλιον τῆς Ἐκκλησίας. Μάλιστα ὅποιοι τολμήσωσιν, Κληρικοί ἤ καί Λαϊκοί, νά ἀλλοιώσουν, νά μετακινήσουν, νά ἀλλάξωσιν, τάς ἀποφάσεις τῶν Θεοφόρων Πατέρων περί τοῦ Πασχαλίου καί δή εἰς τά Κανονικά θεσπισθέντα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐν Νικαίᾳ, νά εἶναι ἀκοινώνητοι, ἀφορισμένοι καί ἀπόβλητοι ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἀποφάσεις δηλ. πού καταδικάζωσιν ἀναντίρρητα τήν Παπική Καινοτομία τῆς ἀλλαγῆς καί μεταβολῆς τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου μετά τοῦ Πασχαλίου αὐτοῦ. Ἀποφάσεις τσεκουράτες, πού καταδικάζωσιν, ἐξάπαντους ὅλους ἑμᾶς ( ἔστω καί ἐν ἀγνοίᾳ μας) πού παραμένωμεν, συνειδητά ἤ ἀσυνείδητα, εἰς τήν Μεταπατερική πλάνη τοῦ Νέου Ἡμερολογίου…!

Ἄρα συνεπῶς, ὅσοι εἴμεθα γνήσιοι νεοημερολογῖτες καί μανθάνωμεν νά διακρίνωμεν, κάπως, τήν ἀλήθεια ἀπό τό ψεύδος, πρέπει νά ὁμολογήσωμεν ταπεινῶς, ὅτι ἀδικήσαμεν καί ἐσυκοφαντήσαμεν σέ πολλά, τούς ἀδελφούς μας καί γνήσιους Ζηλωτές Παλαιοημερολογῖτες, μιᾶς καί τό ὀρθόν Ἡμερολόγιον, ἀναντίλεκτα καί εἶναι τό Παλαιόν Ἡμερολόγιον· ἀλλ΄ ὅμως δέν φτάνει νά τό λαλοῦμεν θεωρητικῶς, ἀλλά νά ἀγωνισθῶμεν πρακτικῶς, ὅπως ἐπιστρέψωμεν εἰς τήν Καθολική Παράδοση τῆς Πατερικῆς Θεολογίας, μαζί καί εἰς τό Παλαιόν Ἑορτολόγιον, ἵνα ἐορτάζωμεν ἀπό κοινοῦ, Νεοημερολογῖτες καί Παλαιοημερολογῖτες, μέ πάσαν Λειτουργική Τάξη καί εὐπρέπεια, ἅπαντες οἱ Ὀρθόδοξοι ἐνωμένοι, ἵνα θεραπευθεῖ τελεσίδικα τό Ἡμερολογιακόν Σχίσμα μετά τῶν Ὀρθοδόξων, μαζί ἀγαπημένοι καί ἀδελφωμένοι, νά πορευθῶμεν, πρός τό ἅγιον πατροπαράδοτον Ἑορτολόγιον τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐπράττασιν ἐπί 20 ὁλόκληρους αἰῶνας οἱ πρόγονοί μας, πρό τῆς Μεταξάκειου ἐποχῆς. Ἡ κακοΣύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου, ἀκραιφνῆς ἀπομίμησις τῶν Μεταξάκειων καί Βατικάνειων φληναφημάτων καί πραξικοπηματικῶν ἄνομων ἐνεργειῶν τους, ἀπέσυρεν, τήν τελευταία στιγμή, τό ἐν λόγῳ πολυταλανιζόμενον Ἡμερολογιακόν Ζήτημα, ἀπόδειξη τρανή, ὅτι οἱ Προκαθήμενοι τῶν Τοπικῶν Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν, δέν ἤθελαν νά θεραπεύσωσιν πολυχρόνια ἐκκλησιαστικά ζητήματα, ἀλλά μᾶλλον , νά κάνωσιν τηλε-shows καί ἀνόνητες ἐπιδείξεις ψευδοἑνότητος.

Τό πρωτότυπον ἐγχειρίδιον, ὁ «Διπλός Πέλεκυς» τοῦ ἀγαπητοῦ συγγραφέως παραθέτει πρός τό τέλος μία πλούσια γκάμα βιβλιογραφίας, ἑλληνικῆς καί ξένης, καθῶς καί ἡλεκτρονικές-διαδικτυακές ἄλλες πηγές.

Διά τό ἴδιον ἀκριβῶς βιβλίον ἔχει καταγραφεῖ στό παρελθόν μία ἀκόμη ἐξαιρετική βιβλιοκρισία. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Γιά ὅσους διψῶσιν νά μάθωσιν μέ ἀκρίβεια, ἐπί τῇ βάσει τίνων ἱστορικῶν ἐγγράφων καί ὑπο ποῖων ἀκριβῶς πατριαρχικῶν Πηγῶν-Πρακτικῶν καί Συνοδικῶν ἀποφάνσεων, καί περί τίνος πρόκειται, τελικῶς, τό ὅλον Ἡμερολογιακόν Ζήτημα πού προσφάτως καί πραξικοπηματικῶς μᾶς ἐπέβαλλαν οἱ Ἀρχιμασσώνοι Οἰκουμενι(στι)κοί Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Μελέτιος Μεταξάκης (1923) καί Βασίλειος (1924), ὑπό ἄμεσων ὀδηγιῶν τῶν Φραγκολατίνων Παπικῶν καί Λουθηροκαλβίνων (Ἀμερικανῶν καί Ἀγγλικανῶν), ἐπιβάλλεται διά χάριν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορικῆς ἀλήθειας, ὅπως μελετήσωμεν, τόν ἀντιρρητικό, πολεμικό, συνοδικό καί ἀπολογητικόν ἀγώνα τῶν ὁσίων Πατριαρχῶν Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ καί Μελετίου τοῦ Πηγᾶ, διά νά ἀντιληφθῶμεν μέ πάσα σαφήνεια, ὅτι ἡ ξενική ραδιουργία τού Ἡμερολογιακοῦ Σχίσματος, σέ Παλαιοημερολογῖτες καί Νεοημερολογῖτες, δέν εἶναι σύγχρονον φαινόμενον, ἀλλά μᾶλλον ἔχει προφανῶς τίς ρίζες του εἰς τόν παπικόν Μεσσαίωνα… δηλ. τις αἱρετικός φραγκολατινικός Μεσσαίωνας, πού ἐπεβλήθην (1923), εἰς τήν Ὀρθόδοξον Καθολική Ἐκκλησία ἐπί τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ κρητικοῦ Μεταξάκη καί τῶν κοπελλιῶν του, ἄχρι τῆς σήμερον, διά τῆς ἀνιέρου Καινοτομίας τοῦ Νέου Ἡμερολογίου… ἐργαλεῖον καί ὄχημα, κατ΄ἄλλους καί δικαίως τινα κερκόπορτα, ὅπως εἰσαχθῶσιν καί ἀλώσωσιν ἔτσι, εὐκόλως, τήν Φίλη Ὀρθοδοξία, τινά ἄλλα ἑτερόδοξα καί ἀλλόδοξα δόγματα καί νεωτερισμοί… ἤ καί ἄλλως πως κατά βάσιν τῶν Κολυμπαριαίων Ληστρικῶν ἀποφάνσεων: ὅπως συμβιβασθεῖ (!), ὅπως ὑπανδρευθεῖ (sic) [ἦδη ἐν ἐνεργεία νενυμφευμένη μέ τόν Νυμφίον] καί ἐξισωθεῖ (!!), θεσμικῶς (!!!), τουτέστιν Συνοδικῶς, ἡ Μία Ἁγία Ἀποστολική καί Καθολική Ἐκκλησία, μετά τῆς ἀτόπου μοιχικῆς ἑνώσεως, μετά τινῶν ἄλλων «Ἑτερόδοξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν»…!

Τό ἄφθονο πρωτογενές ὑλικό τοῦ συγγραφέως, παρουσιάζει ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον καί ἀξίζει νά ὑφίστατο εἰς κάθε βιβλιοθήκη τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν (Νεοημερολογιτῶν καί Παλαιοημερολογιτῶν) καί ὄχι μόνον· πολλῷ μᾶλλον εἶναι χρήσιμον καί διά τούς ἑτερόδοξους οἰκουμενιστές, διά αἱρετικούς ἤ καί ἀλλόδοξους ἐρευνητές, μιᾶς καί εἶναι τῷ ὄντι ἕνας ἀκονισμένος καί ρωμαλέος διπλοῦς πέλεκυς κατά τῶν συγχρόνων προπαγανδιστικῶν κακοδοξιῶν τῶν ὅσων καί ὄποιων Λατινόφρονων καί Λουθηροκαλβινόφρονων, Ἀρχιοικουμενιστῶν Προκαθημένων, τῶν κατά Τόπους Αὐτοκέφαλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Ὁ Διπλοῦς Πέλεκυς, ἀποκεφαλίζει καί πετσοκόβει, μέ ἄνεσιν, τήν θηριώδη πανθρησκειακή Λερναία Ὕδρα τῶν κακοκέφαλων παντῶς εἴδους Οἰκουμενιστῶν· ἀναμένεται ἐλπιδοφόρα καί ἀγαπητικά, τό ζηλωτικόν Πῦρ τῆς Θεότητος, μαζί καί ὁ ἐρωτικός ζῆλος τῶν ἁπανταχοῦ γνησίων καί Ὀρθοδόξων Ζηλωτῶν, ὅπως καυτηριάσωσιν, ἅπαξ καί διαπαντῶς, τά ἀποκεφαλισθέντα στίγματα τῶν ἀκέφαλων αἱρετικῶν, ἵνα μή ξαναφυτρώσωσιν εις τούς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

 

Ἔγραφον ἐν τῇ 11ῃ Ἰουλίου 2016 μνήμη τῆς Μεγαλομάρτυρος καί πανευφήμου Ἁγίας Εὐφημίας πού ἐκατήσχυνεν, ζηλωτικῶς, τούς κακοδόξους, καί πού ἐπηκύρωσεν, θαυματουργικῶς καί θεοπνεύστως, τήν τῷ ὄντι Ἁγίᾳ καί Θεοφόρο Δ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον, πού ἐκατεδίκασεν ἀγαπητικῶς καί δικαίως, τήν Αἵρεσιν τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τούς Αἱρεσιάρχας Μονοφυσίτας μετά τῶν ὁπαδῶν αὐτῶν, τῶν καί δή νῦν λεγομένων, ὑπό τῶν ἀθεόφοβων οἰκουμενιστῶν, ὡς δῆθεν «Ἀντιχαλκηδόνιων Ἐκκλησιῶν», «μή Χαλκηδονίων Ἐκκλησιῶν», «Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» ἤ καί «Ἀρχαίων Ἐκκλησιῶν». Μνήμη καί τῆς Ἁγίας Ἰσαποστόλου καί βασιλίσσης τῶν Ρώσσων, τῆς ἐνδόξου Ὄλγας.

ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΣΩΠΗΤΟΝ

 
 



Μελετήσαμεν μόλις πρό μερικῶν λεπτῶν ἕνα ἀξιοθρήνητον ἀρθρίδιον τινός συναδέλφου θεολόγου ἐν ὀνόματι κ. Γεωργίου Βλαντή πού φέρει τόν τίτλον: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ.[Δεῖτε ΕΔΩ]

Διά τήν πρώτην θέσιν τοῦ ἀξιότιμου κ. συναδέλφου ἔχομεν νά διατυπώσομεν τήν ἑξῆς ἀνάλογη ἀντίθεσιν: Μία ἐμπερίστατη Ἐκκλησία ὅπως τό Πατριαρχεῖον τῆς Ἀντιόχειας, ἡ ὁποία διώκεται κατά τά τελευταία χρόνια ὑπό τοῦ φονταμενταλιστικοῦ Ἰσλαμισμοῦ καί τοῦ διεθνούς Ἀμερικανογερμανισμοῦ τῶν Σιωνιστῶν, ἔχει ἐπιλέξει, σαφῶς τούς φίλους καί τούς συμμάχους της, μιᾶς καί ἡ πραγματικές ἐπίγειες φιλίες δοκιμάζονται, φανερώνονται ἤ καί κοσκινίζονται, ἐν ἔργοις καί πράξεσιν, καί ὄχι ἐν θεωρίες γιά βεβλαμένους ἀγρίους. 

  • Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας, δέν εἶναι πλέον, παίγνιον καί γεωστρατηγικόν ἐργαλεῖον, εἰς τά χέρια τῶν Γραικύλων Νεοφαναριωτῶν καί  Λουθηροκαλβίνων Σιωνιστῶν. Διότι εἶναι τῷ ὄντι Αὐτοκέφαλως Ἀποστολική Ἐκκλησία, καί ὅχι πειθήνιον ὄργανον τῶν Νεότουρκων Φαναριωτῶν καί φιλοΣιωνιστῶν. 


  • Ἡ ἐν Συνόδῳ ἐπιλογή Της Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, εἰς τό νά μή συμμετάσχει εἰς τήν «Σύνοδο τῶν Ληστῶν», εἶναι ἀκριβῶς διά τοῦτον τό λόγον: ληστεύωσιν καί λεηλατῶσιν τά ἐδάφη της, φονεύωσιν καί ἀπαγάγωσιν ἤ καί ἐκδιώκωσιν τούς πολίτες της, ἀποδεικτικά, σαφῶς ἡ Τουρκική «Δημοκρατία» με τούς συμμάχους της, καί ὁ Πατριάρχης τῆς Κων/Πόλεως, ὡς Τούρκος πολίτης καί ἐν αἰχμαλωσίᾳ Φαναριώτης, δέν δύναται  νά προστατέψει τόν ἀδιάλειπτον κραυγαλέον σφαγιασμόν τῶν Χριστιανῶν, Ἀλεβιτῶν καί Μουσουλμάνων τῆς Συρίας. 
  • Πολλῷ μᾶλλον ἀδυνατεῖ ὡς «Οἰκουμενικός» πατριάρχης τοῦ σφαγιασμένου Γένους τῶν Ρωμῃῶν τῆς Συρίας, ὅπως ἐπηρεάσει, θετικῶς καί πρακτικῶς, τήν Ἀμερικανική Ἐξωτερική Πολιτική, ὅπως ἀποτρέψωσιν καθοριστικῶς,  τό ὡκεάνιον λουτρόν αἵματος, πού ἐχύθην καί χύνεται, καθημερινῶς, ἐξ αἰτίας τῆς Σιωνιστικῆς Pax Americanas εἰς τό ὅνομα καί δή τῶν ἀμερικάνικων ὀπλοβιομηχανειῶν καί ἀλλεπάληλων ἐξοπλισμῶν τοῦ ISIS κ.ἄ. μετά τῶν σωρηδόν ἀντιχρίστων σφαγιαστῶν καί ἀνταρτῶν, κατά τῆς νόμιμης Πολιτείας, τοῦ κράτους τῆς Συρίας. 
  • Μόλις ὁ «Οἰκουμενικός» ὀργανώσει καί συντονίσει τίς «οἰκουμενικές» ταξιαρχίες (sic) τῶν πάνοπλων στρατευμάτων του, καθῶς ἐπιθεωρήσει τίς συστιχίες πυραύλων καί τίς κάμποσες ἐπιλαρχίες ἀρμάτων του καί ἀπελευθερώσει, ἅπαξ καί διαπαντῶς, τήν μαρτυρική Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας, ἵσως ἔτσι ἀποδειχθεῖ ἔμπρακτα καί μαχητικῶς, ἡ θυσιαστική ἀγαπητική ἑνώτης, ἐν ἀμύνει, ὑπέρ Πίστεως καί ὑπέρ τοῦ γένους τῶν Ρωμῃῶν καί τῶν ἀμάχων τῆς Συρίας.
  • Ὁ κύριος Βλαντῆς ζεῖ κυριολεκτικά εἰς τόν βολευμένον κόσμον του καί ἀπό περίσιον θράσσος ἔχει τήν ὄρεξη νά ἀρθρογραφήσει, κατά τοῦ Παλαίφατου Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας. Δέν περνά μᾶλλον καθόλου ἀπό τόν λογισμόν του, ὅτι ὑφίστατο σημαίνουσα διάκρισις, μεταξύ μίας ἐπίπλαστης καί νόθας, φαινομενικῆς ἐνότητας μετά τῆς ὀντολογικῆς ὑφιστάμενης Ἐκκλησιολογικῆς ἐνότητας τῶν Καθολικῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν εἰς τήν Θείαν Εὐχαριστία. Ὁ συνάδελφος θεολόγος, δέν μεταβάλλεται σέ ἁπλά ἕναν ἀκόμη τυχάρπαστο καί ἀνώνυμον ἤ ἐπώνυμον ἀσεβήν, ἀλλά σ΄ ἕνα ἀνόητο φερέφωνο, τοῦ Σιωνιστικοῦ Ἀμερικανισμοῦ, ἐξάπαντος συμμάχων καί φίλων τῶν Νεορθοδόξων ἐνοίκων τοῦ Φαναρίου, πού ἐξοπλίζει τούς φονταμενταλιστές Τζιχανιστές, νά σφαγιάζωσιν ἀδιαλείπτως τούς Ἄραβες, Ἀλεβίτες καί Μουσουλμάνους ἐν ἀνθρωπότητι ἀδελφούς μας.
  • Ὅταν λόγου χάριν οἱ Διοικήσεις τῶν δῆθεν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν: τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, εἶναι παντελῶς ΑΝΙΚΑΝΕΣ καί ΑΝΑΞΙΕΣ, νά παρέμβωσιν, δυναμικῶς, εἰς τά οἰκουμενικά καί γεωπολιτικά πράγματα τῆς ὑφηλίου, πολλῷ μᾶλλον νά ἐπηρεάσωσιν ἀμέσως, τίς Ἑλλαδικές καί Κυπριακές πολιτικές κυβερνήσεις καί τούς φυσικού συμμάχους των, ὅπως ὑποστηρίξωσιν τήν ἁγιοτόκον καί ἐσχατο-Μαρτυροτόκον Ἐκκλησίαν τῆς Ἀντιόχειας, τί δουλειά ἔχωσιν, οἱ Ἑλληνόφωνοι νεοκαλαμαρᾶδες καί νεορθόδοξοι ψευδοθεολόγοι καί Κληρικοί, νά κουνῶσιν γελοίως καί ἀθλίως, τό μικρό τους δακτυλάκι, κατά τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας καί κατά τῶν φυσικῶν συμμάχων αὐτοῦ; Εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι, ὡς Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία, ἔλαβε ἐν Συνόδῳ τίς ἐπιλογές καί ἀποφάσεις Της, ἄσχετα ἄν φαινομενικῶς, δύναται εὐκόλως νά κατηγορηθεῖ, ὡς γεωστρατηγικός δορυφόρος, τῆς Μεγάλης καί Ἁγίας Ρωσσίας. Μόνον μερικοί μικρόνοες καί μικρόψυχοι ἐκφράζωσιν, τέτοιες ἐμμονικές ἀσυναρτησίες, ἐν ἐσχάτει ὥρα σημαίνουσας ἱστορικῆς καμπῆς, περί τῆς μάχης τῶν μαχῶν, διά τῆς ὁριστικῆς ἀπελευθερώσεως τῶν ἐδαφῶν τῆς Συρίας.
  • Τό «Ρωσσικόν δάκτυλον» καί τό «ξανθόν Γένος» νεογραικέ καί νεοκαλαμαρᾶ, ἐξάπαντος ἀγαπητέ κύριε συνάδελφε, δέν ἔπεσεν ὡς ἀστερόσκονην ὑπό τοῦ μακρινοῦ πλανήτου τοῦ Ἅρεως ἤ κ.ἄ. μικρομέγαλου  καί νάνου τινός Κομήτου, ἀλλ΄ εἶναι ὁμόδοξον καί ὅμαιμον γένος, μετά τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας τῶν Ρωμῃῶν τῆς Συρίας. Ἄρα ἱερο-δικαίως συμμαχῶσιν, ὁ ἕνας ὑπέρ καί μετά τοῦ ἄλλου, διά ΠΑΝ ζήτημα, εἰς τήν παρούσαν χωροχρονικήν φάσιν, ὡς μία ἀδελφοποίητως καί ἰσχυρή Ἐκκλησιαστικοπολιτική γρονθιά κατά τῆς Νέας Σιωνιστικῆς Τάξεως τῶν ἀντιχριστιανικῶν πραγμάτων. 
  • Τοῦτη εἶναι ἡ μεγίστη ἀπόδειξις τῆς τῷ ὄντι «ἐμπειρικῆς ἑνότητος»  καί δή τῆς Σταυρικῆς, ἐξάπαντος ἀνιδιοτελοῦς ἀγαπητικῆς θυσίας, ἀντί τό ἰδιοτελές καί ξεφτιλέ Ληστρικόν ὑπερθέαμα τῶν Νεογραικῶν με τό γνωστόν τηλεπαίγνιον καί AMERICAN SHOW τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ ψευδο-ἑνότητος τοῦ φόρουμ τῶν ἀθκιασερῶν ρασοφόρων.
  • Προσβλητικά γραφθέντα καί λεχθέντα, ἔντιμε κ. συνάδελφε, εἶναι βεβαίως, ὅλα ὅσα ἐνάντια γράφετε ἐσεῖς, ὅτι δῆθεν «θεολογικοποιεῖται» μία μαχητική καί ἀμυντική συμμαχία μεταξύ ὁμοδόξων καί ὁμοφρόνων λαῶν, πού μάχονται κατά τῆς Μωαμεθανικῆς τρομοκρατίας καί εἰσβολῆς εἰς τά ἁγιοτόκα Συριακά ἐδάφη. Καί ἀλήθεια νά εἶναι τοῦτο, ἀποσιωπεῖτε ὑπόπτως, τήν ἀντί-θεσιν τοῦ ἕτερου στρατοπέδου, πού ἐπιθυμεῖ θεοστυγῶς, την ἀνίερον θρησκειοποήσιν μετά τῶν Φραγκοπαπικῶν καί Λουθηροκαλβίνων ἵνα πολεμηθεῖ ἡ τρομοκρατεία τῶν τζιχαντιστῶν. Διά τήν ΝΑΤΟϊκή τρομοκρατεία ὅμως “μούγκα εἰς τήν στρούγκα” καθῶς λέγωσιν εἰς τό Ἑλλαδιστάν.

Δεύτερον. Ἡ ἀπόφασις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιόχειας ἦτο ἔν Συνόδῳ. Τό ἴδιον ἰσχύει καί διά τίς ὑπόλοιπες ἀπουσιάζουσες Ἐκκλησίες. Ὅλες ἔχωσιν, φαινομενικούς καί φανερούς λόγους μά ἐξάπαντος καί κρυφούς. Κανεῖς δέν ἀνοίγει, ὁλοκληρωτικῶς, ἅπαντα τά χαρτιά του. Παρατηρῶ ὅμως, τήν τραγική εἰρωνία παρά τῶν Νεογραικῶν καί τῶν ἀπανταχοῦ ἀμερικανόφιλων, νά λοιδωρῶσιν, νά συκοφαντῶσιν,  νά κατακρίνωσιν, μάλιστα μέ ἀδιάκριτον ἐπιπολαιότητα καί προχειρώτητα, κρίνοντας κατά τά φαινόμενα σαφῶς καί ὅπως πάντα, χωρίς κἄν νά μπαίνωσιν εἰς τόν φιλότιμον κόπον, νά ψάχνωσιν καλόπιστα, πίσω ἀπό τήν «δημοσιογραφική» φαινομενολογία τῶν ζητημάτων. Κάθε ζήτημα ἔχει τό βάθος του. Τουλάχιστον οἱ δημοσιογράφοι, μᾶς ἔχωσιν συνηθήσει εἰς τό ἄκριτον παπαγαλίζειν, οἱ θεολόγοι καί οἱ κληρικοί ὅμως, νά παπαγαλίζωσιν, πάν ὅτι ἀνοησία καί φληναφήματα τούς ἐμπνεύσει, ὁ Σατανᾶς ἤ οἱ διαβολάνθρωποι Ἀρχιοικουμενιστές, τοῦτον εἶναι μία μεγίστη καί θεοκατάρατως ἁμαρτία. Πρόκειται διά τό ἁμάρτημα τῆς ἀργολογίας, τῆς καταλαλιᾶς, τῆς κατακρίσεως, τῆς συκοφαντίας, ἤ ἀκόμη καί τῆς ἱεροκατακρίσεως… ὅταν κρίνονται σημαίνοντα καί κρίσημα Συνοδικά ἀποφασισθέντα, ὑπέρ Πίστεως καί Πατρῖδος. 

  • Ἡ “κατ΄οἰκονομία” Συνοδική ἐνέργεια τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, νά μή ὑπογράφει, μερικά Προσυνοδικά κείμενα περί τῆς ἐν ἐξελίξει «Πανορθόδοξης Συνόδου», μιᾶς ἐλίτ Ἱεραρχῶν, ἦτο καθόλα ἔξυπνη καί ἐκκλησιαστικά διπλωματική. Γιατί διαμαρτύρεσθε κύριοι συνάδελφοι, δέν δύναμαι ὁ χάννος νά τό ἀντιληφθῶ. Μόνον τό οἱκουμενιστικόν Πατριαρχεῖον ἔχει τό Κανονικό δικαίωμα τῆς χρήσεως τῆς Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς οἰκονομίας; 
  • Εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι, ἕνα ἐκ τῶν πολλῶν ἐνδορθόδοξων ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ, καί οὐχί δῆθεν μόνο γεωπολιτικῶν, ζητημάτων Της εἶναι καί ἡ διακοπή τῆς Θείας Κοινωνίας μετά τοῦ Πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἐξ αἱτίας τῆς ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗΣ εἰσπηδήσεως τοῦ δευτέρου, εἰς τήν Ἀραβία, τῆς πόλεως τοῦ Κατᾶρ. Ἡ Ἀραβία μετά τό Κατᾶρ, εἶναι ἤ ὄχι, ἡ Κανονική Ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία τῶν Ἀραβόφωνων Ρωμῃῶν τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιόχειας; Εἶναι! Ἐ τότε ὁ Ἀρχιεπισκόπος τῆς Κύπρου ὁ κύριος Χρυσόστομος ὁ Β΄ διά τίνα ἀκριβῶς λόγον, διακηρύττει ἀπό καθέδρας, ὅτι εἰς τό ἐν λόγῳ Κανονικόν καί ἐκκλησιαστικόν ζήτημα λαθεύωσιν καί οἱ δύο πλευρές; Ἔτσι τόν δασκάλεψεν τό Φανάρι νά λαλεῖ; Ἔναντι τίνος ἀνταλάγματος; 
  • Μέ ἄλυτον τό ἐν λόγῳ σοβαρώτατον ἐκκλησιαστικόν ζήτημα, τί νά κάνει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας εἰς τήν Κρήτην; Τόν Τζόκερ, τήν παντομίμα, τόν ἀρλεκίνο, ἤ τέλος τόν Καραγκιόζην; Θεωρῶ πλέον, ὅτι δέν ἔχει τήν ὑποχρέωση, οὔτε καί τήν πολυτέλειαν, νομίζω, νά δικαιολογεῖται κάθε τρίς καί ὁλίγον, γιατί δέν συμμετάσχει εἰς τό θεομπαικτικόν ὄργιον τῆς ληστροΣυνόδου τῆς Κρήτης. 
  • Καί οἱ ἀντικειμενικές ἐξηγήσεις, πού ἐκφράζωσιν, οἱ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μας Σύριοι, ἔπρεπεν νά γίνωσιν καθόλα καί ἀπόλυτα σεβαστές, μιᾶς καί οἱ εν Κολυμπαρίῳ ληστοΣυνοδικοί, θά ξοδέψωσιν τοῦ κόσμου τά ἑκατομμύρια, διά τό σατανικόν ΤΗΛΕ-SHOW τους, ἑνῷ ἐδύναντο πρακτικῶς, προφανῶς, νά ἐξοπλίσωσιν τά στρατεύματα τοῦ Ἄσσαντ καί τῶν Ρώσσων, μέ πυρομαχικά, μέ φαγώσιμα, μέ μισθοφόρα ἔμψυχα στρατεύματα, ὅπως ξαποστείλωσιν τούς βρωμόσκυλους καί θεομάχους Τζιχαντιστές καί Σαλαφιστές, τοῦ ψευδοπροφήτου Μαχμούτη των, εἰς τό πύρ τό ἐξώτερον, μέ ὅλες τίς ἐννοιολογικές ἐρμηνείες! 
  • Ὁ ἀγαπητός συνάδελφος, θεωρεῖ σύν τοῖς ἄλλοις, ἀλλά καί ἱεροκατακρίνει,  ἀθεόφοβα, τήν «κατ΄ οἰκονομία» πού ἐνήργησεν ἐν Συνόδῳ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας ὡς «ἐξαιρετικά προβληματική»…! Προβληματικό μᾶλλον, πάντοτε κατά τήν προσωπικήν ἄποψίν μας, εἶναι τό ὅλον πνεῦμα τῆς ἀρθρογραφίας του… μή πῶ καμμιάν ἄλλη βαριά κουβέντα διότι ἐμπουχτίσαμεν μέ τινές ἐξυπνοβλακείες. Τίς «παρά οἰκονομίες» ὅμως τῶν Οἰκουμενιστῶν, περί τῆς ἱερουργίας τῶν συγκρητιστικῶν Μεικτῶν Γάμων, περί τῶν εἰδωλομανικῶν καί ἀντίχριστων Συμπροσευχῶν, μετά τῶν Αἱρετικῶν, Ἑτερόδοξων καί Σχισματικῶν, τήν ἀπουσία γόνιμου διαλόγου «καί συμπροσευχῆς» μετά τῶν ὀρθοδόξων «Ζηλωτῶν» καί «Παλαιοημερολογιτῶν» ἀδελφῶν μας. Διά τούτα τά ἐκκλησιαστικά καυτώτατα μείζονα ζητήματα, ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός μας καί κύριος συνάδελφος Γεώργιος Βλαντῆς, ποιεῖ κατάμαυρον τόν βλαντζῆν (=συκώτι) μας, μιᾶς καί εἰκάζω ὅτι συντάσσεται μετά καί ὑπό τῶν ἰδεολόγων/ιῶν τῶν ὁμοφρόνων του παλιο-Οἰκουμενιστῶν.

Τρίτον. Φυσικά, μέσῳ τῆς ἀκατάσχετης δημόσιας ἀργολογίας καί δαιμονικῆς φλυαρίας ἐκ τῶν Οἰκουμενιστῶν, γίνεται ἕνα ἀκόμη πράγμα ἀντιληπτόν: Δέν τούς ἐνόχλησεν κυρίως ἡ ἀπόρριψη ἐκ τῆς Μεγάλης καί Ἁγίας Ρωσσίας ἀλλά…, προσέξτε αὐτό -ἀλλά ὅσον- ἡ κραυγαλέα ἀπουσία καί ἠχηρᾶ ἀπαξιώσις, ὑπό τοῦ ἐμπερίστατου Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας. Μή σᾶς πῶ ὅτι ἐποντάρασιν, εἰς τήν ἀπόλυτον διάσπασιν, τῆς γνωστῆς συμμαχίας ἀλλά καί ἀπομόνωσις, τῆς Ἁγίας Ρωσσίας, ἐν τῆ κακοΣυνόδῳ. Ἐκεί εἶναι μᾶλλον τό κέντρο βάρους τῆς περιρρέουσας ἀτμόσφαιρας. Ἡ γεωπολιτική καί γεωστρατηγική συμμαχία μεταξύ Ρωσσίας καί Ἀντιοχείας, ἦτο καί εἶναι δεδομένη, πρό καιροῦ. Ἄρα συνεπῶς, ἔπρεπε νά ἦτο, λογικῶς, ἀρκετά προβλέψιμη ἡ “κατ΄οἰκονομία” στάσις της περί τά Ἐκκλησιαστικά, ὅταν μάλλιστα ὁμολογεῖτο, ἐκ τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Συρίας, ὅτι δέν ὑφίστατο ἔμπονη καί ἀγαπητική συναντίληψις διά τά ἐκκλησιαστικά κυρίως προβλήματά τους. 

  • Ἡ ἀποτυχία τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ κερκοπίθηκου -ἐλέω Β΄ Βατικανῆς- κακοΣυνόδου, φέρει ὡς τρομακτικόν ἐστιακόν βάθος, καί σημαίνον κέντρον της, τό Χριστιανικόν ἔλλειμα τῆς ἀδελφικῆς καί Ἐκκλησιαστικῆς συμπαραστάσεως εἰς τά μείζονα ἐσωτερικά ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ κυρίως προβλήματα τῶν Αὐτοκέφαλων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ἐλέω τῶν σορηδῶν δολοπλόκων ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ παιγνίων πού παίζωσιν κυρίως οἱ “ἡμέτεροι” Ἑλληνόφωνοι Φαναριῶτες καθῶς κ.ἄ. ἀμερικανοκίνητοι ἐξωγενεῖς παράγοντες. Τό πρόβλημα εἶναι, πού μέσα σέ τοῦτον τό σατανικόν παίγνιον, παρεσύρθην καί ἡ Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Κύπρου, μιᾶς καί εἶναι προσκυνημένες εἰς τά διεθνές τερτίπια τῶν Πλανηταρχῶν. 
  • Κατά τά ἄλλα ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κύπρου, προτοῦ ὑπάγει εἰς τό Κολυμπάριον, ἐδιακήρυττεν δημοσίως, ὅτι διά τό Κυπριακόν, Ἐθνικόν καί Πολιτικόν ζήτημα, πρέπει νά στραφῶμεν πρός τήν Μεγάλη Ἁγία Ρωσσία, μιᾶς καί δέν πιστεύει πλέον (καθῶς τό ὁμολογεῖ συνεχῶς) ὅτι εἶναι δυνατόν νά ἐπιλυθεῖ ὑπό τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τοῦ Ἀμερικανικογερμανικοῦ καί Εὐρωπαϊκοῦ ἄξονα. 
  • Ἀκόμη ὅμως νά ἀπολογηθεῖ, ΔΗΜΟΣΙΩΣ, διά τίς σωρηδόν ἄστοχες ἀφέλειές του, νά μᾶς κουβαλήσει δεσποτικά καί παρά τήν θέληση τῆς Συνειδήσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καί ἐν τέλει νά ὑποδεχθεῖ, κατά τό 2009, τόν πρώην πάπα τῆς Ρώμης Βενέδικτον, ὅπως μεσολαβήσει δῆθεν διά τήν προστασία τῶν Κατεχομένων ἐδαφῶν μας, Ἱερῶν Μονῶν, ἱερῶν Ναῶν καί ἄλλων περιουσίων τῶν προσφύγων Ἑλληνοκυπρίων. Παρ΄ ὅλα αὐτά συνεχίζει ὁ ἴδιος, νά παίζει τό τραγελαφικόν παίγνιον τοῦ Βατικανοῦ μετά τοῦ Φαναρίου, μέ ἄκρες ἀντιφατικές δημόσιες δηλώσεις, ὅπως δηλ. ὅτι ἡ μοναδική διέξοδος τοῦ Κυπριακοῦ εἶναι ἡ Ρωσσία. Ἑνῶ εἰς τό Κολυμπάριον, μόλις μετεβλήθει σέ ὁμάδα μέ τούς ἄλλους Προκαθημένους, ὕβριζε ex cathedra τούς Ρῶσσους καί τούς φυσικούς συμμάχους αὐτῶν, ὡς αἱρετικούς Ἐθνοφυλετιστές, φονταμενταλιστές, ζιζάνια, φανατικούς, ὑπερσυντηριτικοῦς, κ.ο.κ. Σημειώνομεν τό κατά δύναμιν τίς ἐν λόγῳ ἀντιφάσεις, ὅπως γίνει φανερώτατον εἰς τούς ἀναγνώστες μας, ὅτι οἱ Ἀρχιοικουμενιστές, ὡς αἱρετικοί ρασοφόροι, πέφτωσιν συνεχῶς καί διαχρονικῶς σέ σημαντικές ἀντιφάσεις ἐπί παντός ἐπιστητοῦ. Πολλῶ μᾶλλον εἰς τά ζητήματα τῆς Πίστεως.
  •  Οἱ Ἀρχιοικουμενιστές, γιά ὅσους τούς παρακολουθοῦμεν στενῶς καί ἐξ ἐπαφῆς, ὅτι (ὑπερ)σχετικοποιῶσιν καί ἐλαχιστοποιῶσιν, ἀνοήτως, τά ἐνδορθόδοξα προβλήματα, ἀλλά μόλις τούς στριμώξωσιν δημοσιογραφικῶς ἤ ἄλλως πως, ἐθυμούνται τήν κλάψα καί τήν γκρίνια, ἀπόδειξις, ὄτι ὁ ἅγιος Γαλλίας, ἔκφρασε ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου μίαν σοβαρώτατην ἀλήθειαν: «Ἐμεῖς» [ἐννοεῖ προφανῶς, τήν συναξιακή ἀγέλη τῶν Λυκοποιμένων τοῦ Κολυμπαρίου], τόνισε, «γιατί νά φορτωθοῦμε τά ἐκκλησιαστικά καί ἐνδορθόδοξα προβλήματα ὅσων ἀπουσιάζουν; Ἄς τά λύσουν μόνοι τους!» 
  • Ἐ τότε, γιά ποῖον ἀκριβῶς λόγον, διαξάγεται τοῦτο τό ἀμφιλεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριον» δέν ἔχω ἀντιληφθεῖ ἀκόμη! Ἐσεῖς φίλοι καί φίλες;

Ὁ ἀξιότιμος θεολόγος κύριος Γεώργιος Βλαντῆς, μνημονεύει καί χρησιμοποιεῖ, δυστυχῶς διά τόν ἴδιο, ἕνα τραγικόν παράδειγμα καί κακόδοξον κληρικόν, ἤ καί ΑΝΑΞΙΟ Μητροπολίτην τῆς Ἀντιόχειας, ὥστε νά δημιουργήσει τινά ἀμυδράν αἴσθησιν σέ πνευματικά ἀναίσθητους καί κομπλεξικούς ἀνθρώπους. Ἄν ὁ κ. Βλαντῆς θεωρεῖ ὡς «κορυφαίον θεολόγον»τόν Μητροπολίτη Ὄρους Λιβάνου* κ. Γεώργιον (ΖΟΡΖ ΚΟΝΤΡ) , τότε τούς αἱρετικώτατους ἐπισκόπους καί πατριάρχες Νεστόριον, Σεβῆρον, Βέκκον, Ἄνθιμον, Μακεδόνιον, Πέτρον, Παῦλον, Καλέκα, Βαρλαάμ, Ἰωακείμ, Μεταξάκη, Βασίλειον, Ἀθηναγόρα, Βησσαρίωνα, κ.ἄ. ὡς πρός τί τούς θεωρεῖ; 

  • Οὔκ ἔξεστι σοι θεολόγε κ. Βλαντή, νά ξεβλατζιάζεις (=ξεντερίζεις) καί νά διαστρέφεις, ἀδιακρίτως μέ ζῆλον ἄνευ ἐπιγνώσεως,  ληστρικῶς καί παρανόμως, τήν Πατερική, Προφητική καί Ἀποστολική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας. 
Σύνελθε ἀδελφέ!!!
 


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη


Ἔγραφον τῆ 24ῃ Ἰουνίου 2016 μ.Χ. κατά τό γεννέθλιον τοῦ τιμίου καί ἐνδόξου  Προφήτου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, τοῦ “Κολλυβᾶ” Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Παρίου καθῶς καί τοῦ Νεομάρτυρος ἐκ Καππαδοκίας Παναγιώτου πού ἐμμαρτύρησεν ἐν τῇ Κων/Πόλει



*Δεῖτε ΕΔΩ τόν ἀντιρρητικόν δοκίμιόν μας περί τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ μητροπολίτου Ὄρου Λιβάνου κ. Γεωργίου μέ τίτλον: H “ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ” ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΛΙΒΑΝΟΥ κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ (ΖΟΡΖ ΚΟΝΤΡ)

  • Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ  τήν θέση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας «γιά ποῖον λόγον ἀπεφάσισεν νά μή συμμετάσχει εἰς τήν ψωροΣύνοδον τῆς Κρήτης» ἐπίσημον διάγγελμα διά τινός τηλεοπτικοῦ ντοκουμέντου ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Ἰγνατίου.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΝΕΕΣ ΧΩΡΕΣ»

 
 



Σᾶς παραθέτωμεν τό  περιεκτικόν Φαναριώτικον Ἀνακοινωθέν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κων/Πόλεως καί ἀκολουθεῖ ἐν ἐκτάσει ἕνας ἱστορικός καί ἀποδεικτικός σχολιασμός, ὅτι ὑφίστατο, διό συντηρεῖτο καί καλλιεργεῖτο, μεθοδικῶς καί διαχρονικῶς, τό ἀντικανονικόν, τό ἐθνοφυλετικόν, τό βενιζελικόν καί πολιτειοκρατικόν τῆς πολιτικο-πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928. Ἡ πατριαρχική Πράξις τοῦ 1928, γέγονεν ἀπό στενούς συνεργάτες τοῦ Βενιζέλου καί πατριαρχικούς Ἐθνοφυλετιστές πού ἦτο φίλα προσκείμενοι εἰς τόν ἐθνικιστικόν Βενιζελισμόν. Πρός τό τέλος τοῦ σχολιασμοῦ, παραθέτομεν καί μερικές ρηξικέλευθες προτάσεις, ὑπερβάσεως, τοῦ διαχρονικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ ἐξ αἰτίας τῆς Βενιζελικῆς Πράξεως τοῦ 1928.

Ἀνακοινωθέν (22/06/2016): Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως: Σήμερον, Τετάρτην, 22αν Ἰουνίου 2016, συζητουμένου ἐνώπιον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τοῦ θέματος τοῦ Αὐτονόμου, ἐπί σχετικῇ δέ προτάσει τροπολογίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος διεβεβαίωσεν ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον οὐδεμίαν πρόθεσιν ἔχει νά χορηγήσῃ αὐτονομίαν εἰς τάς Μητροπόλεις τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν καί ὅτι αὗται ὑπάγονται πάντοτε κανονικῶς καί πνευματικῶς ὑπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἡ δέ διοίκησις αὐτῶν ἔχει ἐκχωρηθῆ ἐπιτροπικῶς εἰς τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, τήν ὁποίαν ἡ Α. Θ. Παναγιότης καί ηὐχαρίστησε διά τήν τοιαύτην ἐξυπηρέτησιν πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν. [Δεῖτε ΕΔΩ]


Ἦδη ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, ἐδέχθην δύο ἰσχυρώτατα πλήγματα ἐναντίον Της, μέχρι στιγμῆς, κατά τήν προσωπική γνώμη τοῦ γράφωντος· το ἕνα ἦτο ἡ ἀπόρριψις τῆς τροπολογίας πού ἐζητοῦσεν, μόνον ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία, μέ τό κυριολεκτικόν καί τραγελαφικόν ἄδειασμα τοῦ λογιώτερου Ἑλλαδίτου θεολόγου καί Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου ἀπό τόν Ἀρχιοικουμενιστή κρητικόν Πατριάρχην τῆς Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρον . Καί ἕνα δεύτερον, ὅτι τό μαρτυρικόν καί αἰχμάλωτον Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, δέν παραιτῆτο εὐκόλως ὑπό τῶν ἐλευθέρων -Ἑλλαδικῶν πλέον- ἐπαρχιῶν καί πρώην δικαιοδοσιῶν του…! Εἴμεθα σίγουροι, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἱερόθεος, θά μᾶς παραθέσει γραπτῶς χαρτίν καί καλαμάριν τίς ἐν λόγῳ ἀποκαλυπτικές ἐξελίξεις καί ἐμπειρίες του ἐν τῷ Κολυμπάριῳ καί γι΄ αυτό θά ἀναμένομεν ἐναγώνια τήν θεολογική γραφίδα του. 

  • Δέν δυνάμεθα νά ἀντιληφθοῦμεν ὅμως, πῶς μετά ἀπό αὐτό τό προσχεδιασμένον μᾶλλον, ἄδεισμα, τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, γιατί ἀναμένωσιν (!) εἰς τήν Ληστρική Σύναξιν ἡ ἀντιπροσωπεία τῶν Ἑλλαδιτῶν Ἱεραρχῶν; Εἴχαν μία καλή εὐκαιρία νά ἀποχωρήσωσιν ἀξιοπρεπῶς ἀλλά μᾶλλον ἡ ἀφέλεια εἶναι ἀκατανίκητη.

Τό Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὑπό Κεμαλικῆς ἀπειλῆς καί βεβαίως ὑπό τῆς γεωστρατηγικῆς Σιωνιστικο-ἀμερικάνικης συμπαιγνίας, διεκδικεῖ ἐτσιθελικῶς, ἔχοντας ὡς στιβαρές πλάτες τῆς ΗΠΑ (Ἀρχιοικουμενιστήν π. Ἀλέξανδρον Καρλοῦτσον μετά τῆς CIA), σαφῶς, τῆς ἀρχαίες ἐπαρχίες Του προτάσσοντας τήν βενιζελική πολιτικο-πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ 1928, καί ὑπενθυμίζοντας σέ ὅλους μας τήν δεινήν ἀπειλή τῶν ὅπλων καί τῶν ἀκονισμένων μαχαίρων τῶν Ἐθνικιστῶν «Γκρίζων Λύκων». Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως, ἡ ἱερᾶ Ἀρχιεπισκοπή -τῆς πολιτικά ἑνωμένης- Νέας Ἑλλάδος μας, ὤφειλεν ὅπως διεκδικήσει, ἐκκλησιαστικῶς καί ἱεροκανονικῶς, τά Κανονικά καί θεόσδωτα δικαιώματά Της, μή συνεργαζόμενη ὑπό τό ἔμμεσον ἐκβιαστικόν καθεστῶς τοῦ αἰχμάλωτου Φαναρίου.

Ὁ λόγος τῆς «ἐπιτροπικῆς διοικήσεως» τῶν «Νέων Χωρῶν», μεταξύ τῆς ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος μετά τοῦ κατεκτημένου καί αἰχμάλωτου Πατριαρχείου εἰς τήν Πόλη, βάσει τῆς Πράξεως τοῦ 1928 ἐπί Βενιζέλου, οἱ ἱστορικές πηγές [1]  μᾶς ἀναφέρωσιν ὅτι, γέγονεν ὅτι γέγονε, διότι ὑφίσταντο οἱ γνωστοί ἐθνοφυλετικοί μεγαλοϊδεατισμοί ἤ καί ὀραματισμοῖ, ὑπό τῆς ἐπάρατης νόσου τῆς διχόνιας τοῦ Βενιζελισμοῦ, δηλ. ὑφίστατο μία εὐρέως εὐσεβοποθίστικη ἰδέα, ὅτι τά Ἑλληνικά στρατεύματα τοῦ Βενιζέλου, θά ἀπελευθέρωναν [2]  ἐν τέλει τήν Νέα Ρώμη τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καί κατ΄ ἔλλογην (διά τό ἱστορικόν πλαίσιον τῆς ἐποχῆς τοῦ Μεγαλοϊδεατισμοῦ) χωροχρονική συνέπεια, δέν ὑφίστατο ἰδιαίτερα σοβαρός τινα λόγος, ὅπως μεταβιβασθεῖ, ὁλοκληρωτικά, ἡ διοικητική καθῶς καί ἡ πνευματική ἐξουσία, εἰς τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, πολλῷ μᾶλλον ἐθεωροῦσαν, ὅτι θά ἐκαταργῆτο σύντομα καί ἡ Ἑλλαδική Αὐτοκεφαλία.

Μέ ἀπλούστερα λόγια, τό Οἰκουμενιστικόν πλέον Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, διά γνωστούς ἀλλά καί διά ἄγνωστους λόγους, σέ ἐμᾶς, ἀκολουθεῖ τήν πάγια πολιτική τακτική τοῦ φιλελεύθερου Ἐθνοφυλετικοῦ Βενιζελισμοῦ (μετά τῆς ΑΝΤΑΤ), ἐπί τῆς ὁποίας [πολιτικῆς διπλωματίας] ἐξάπαντος τότε, εἶχεν ἰσχυρές ἐπιδράσεις, ὑπό τῶν συμμάχων τοῦ Βενιζέλου, τῶν τότε ἀλλά καί νύν Μεγάλων Δυνάμεων.

  •  Ὅμως ταυτόχρονα δέ, ἀκολουθεῖ, τήν ἐκκλησιαστική καί «Φαναριώτικη» διπλωματία, τοῦ «Ἀπολογητοῦ τοῦ Βενιζελισμοῦ», ἐθνοφυλετιστοῦ καί Ἀρχιμασσώνου, Οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη.

Αὐτή ἡ προσωρινή καί «ἐξ ἄκρας οἱκονομίας» σύλληψις καί ἰδέα τῆς «ἐπιτροπικῆς διοικήσεως» βάσει τῆς Πράξεως τοῦ 1928, ἦτο καί εἶναι, καθότι φαίνεται ἀναντίρρητα, τοῦ Κρητός πολιτικοῦ Ἐλευθέριου Βενιζέλου μετά τῶν συνεργατῶν αὐτοῦ, τοῦ ὁποίου οἱ πολιτικές ἐθνοφυλετικές ἐνέργειες (μᾶς στοίχησαν τήν Μικρασιατικήν ἐθνοκαθαρτικήν καί γενοκτόνον  κατατροφήν), ἄχρι τῆς σήμερον, καθῶς ἐπίσης μᾶς δηλητηριάζωσιν καί δυναμιτίζωσιν τίς ἐκκλησιαστικές σχέσεις μεταξύ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί τῆς Ἀυτοκέφαλης Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας…! 

Μέ ἀπλᾶ λόγια, ἡ ἐθνοφυλετική ἐνέργεια τοῦ Βενιζέλου, ἦτο μία ΠΟΛΙΤΙΚΗ ἐνέργειά του, κόντρα καί ἐνάντια (Πολιτειοκρατισμός ἤ Καισαροπαπισμός) τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας, καί ὁ διχασμός τῆς Πνευματικῆς καί Διοικητικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας, πράγμα ἀπαράδεκτον καί ἄτοπον, διότι εἰσήγαγεν ἕναν παράδοξον, παράλογον, παρά φύσιν καί ἀντικανονικόν «Μονοφυσιτισμόν» εἰς τάς Ἐκκλησιαστικάς ἐπαρχίας καί σχέσεις τοῦ ἐνδο-Νεοελληνικοῦ κρατιδίου. Ἐξάπαντος δέν ἦτο θεία (!) ἔμπνευσις τοῦ Βενιζέλου, ἀλλά σατανικά Πολιτικά Δόγματα («διαίρει καί βασίλευε») ἐκ τῶν Φιλελεύθερων Λουθηροκαλβινιστῶν συνετέρων του.

  •  Προσθέστε ἐπίσης, εἰς τήν ἱστοριολογικήν φαρέτρα τῶν ἐπιχειρημάτων σας καί τό ἑξῆς ἀναντίρρητον δεδομένον: ὅτι ὁ πολιτικός Κρητάναξ Ἐλευθέριος Βενιζέλος εἴχεν ὡς στενώτατον συνεργάτην του τόν ἀπό Κιτίου καί Λεμεσοῦ Μητροπολίτην Μελέτιον Μεταξάκην, καταγώμενος καί αὐτός ἐκ Κρήτης, ὅπου ὁ Βενιζέλος καί οἱ Μασσωνικές στοές, τόν ἐπροώθησαν, εἰς τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, ἔπειτα τόν ἐνθρώνισαν, ἀντικανονικῶς, ἀπό καθαιρεμένον (!!) Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν σέ «Οἰκουμενικόν» Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως, καί σέ ὑστερινόν στάδιον μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του, σέ  Πατριάρχην καί «Πάπα» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας. 

Οἱ νύν νεορθόδοξοι Οἰκουμενιστές, τοῦ ἀφώτιστου Φαναρίου, δέν ἔπρεπεν κἄν (!!!) νά ὁμιλῶσιν με τέτοιον ἀνεξήγητον μένος καί ἀλλοπρόσαλον φανατισμόν, κατά  τινῶν ἄλλων  Ἐθνοφυλετιστῶν, μιᾶς καί πρώτα ἀπ΄ ὅλα εἶναι: οἱ πρῶτοι διδάξαντες· ἔπειτα ἄχρι τῆς σήμερον, ὑπερτιμῶσιν καί ὑπερεγκωμιάζωσιν, σχεδόν ἔχωσιν ἁγιοποιήσει καί ἀποδώσει τό βλάσφημο προσωνύμιον, τοῦ καί «13ου Ἀποστόλου» εἰς τόν Ἐθνοφυλετιστή, Ἀρχιοικουμενιστήν, Μασσῶνον καί πατριάρχην τοῦ Βενιζελισμοῦ, τόν μακαρίτη Μελέτιον Μεταξάκη.

Εἶναι λοιπόν ψευδώνυμος καί ἀνιστόρητη γνῶσις, καί στυγνή Ἀμερικανο-νεοκαλαμαρίστικη προπαγάνδα, σαφῶς καί ἐωσφορική πλάνη, ἐξ οἱκουμενιστικῶν ἀσεβῶν χειλέων, ὄτι διά πάν ἐθνική καί ἐκκλησιαστική ἀτυχία μας, εὐθύνονται μονάχα, λ.χ. οἱ Ρώσσοι, οἱ Βούλγαροι, οἱ Ρωμῃοί τῆς Ἀντιοχείας καί τῆς Παλιστίνης, δηλ. ὁ Σλαβικός ἤ καί ὁ Ἀραβικός Ἐθνοφυλετισμός. Ὁ Νεοελληνικός Ἐθνοφυλετισμός τοῦ Βενιζελισμοῦ καί τοῦ ἄνομου Μεταξακισμοῦ, εἶναι βαθιά ριζωμένος ἔκ τοτε, εἰς τά Ἑλληνοαμερικάνικα, Νεοφαναριώτικα, Νεοελλαδικά καί Νεοκυπριακά χρωματοσώματά μας, κακέκτυπη Ματαπατορική ἤ καί ἀμαρτωλή κληρονομιά, καθῶς καί προβληματική ψυχοσύνθεσις ἐπί τινῶν πολλῶν ἐκκλησιαστικῶν καί πολιτικῶν ἀξιοματούχων, ἔνθεν κακεῖθεν.

Μάλιστα ὁ κύπριος ἱστορικός καί ἱερομόναχος Σωφρόνιος Μιχαηλίδης, μᾶς ἀναφέρει περί τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη: ὅτι ἐπαραιτήθην (Ἰούλιον 1923, μετά δυό μηνῶν σχεδόν, ἀπό τό Σχισματικο-αἱρετικόν Μεταξάκειον «Πανορθόδοξον Συνέδριον», πού ἀπεφάσισεν ΠΡΑΞΙΚΟΠΙΜΑΤΙΚΩΣ, ὅπως ἐπιβληθεῖ δεσποτικῶς τό Νέον Ἡμερολόγιον τῶν Λουθηροκαλβίνων καί Φραγκοπαπικῶν) ἐκβιαστικῶς, ἀπό τό Πατριαρχείον τῆς Κων/Πόλεως ἵνα σώσει (sic) δῆθεν τό Πατριαρχεῖον, καθότι τόν  ἐκβίαζαν οἱ ἐρχόμενοι εἰς τά Νεοτουρκικά πολιτικά πράγματα, οἱ θεομάχοι Κεμαλικοί, με τήν ἀπαίτησιν ὅπως ἐξορίσωσιν τούς Φαναριῶτες. Ὅμως, ἄλλοι ἱστορικοί, ἀναφέρωσιν, ὅτι μετά τῆς παραιτήσεως, τοῦ ἀντικανονικῶς πατριαρχεύσαντα, πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ὁ Μελέτιος ἄρχισεν τινά ἔγγραφον ἐπιστολομιαῖον ἀγώνα, ὅπως μεταφερθεῖ (δηλ. ἐξορισθεῖ) τό Πατριαρχεῖον ἐκ τῆς Πόλεως ἵνα συνεχίσει (!) τήν ἔκπτωτον Πατριαρχίαν του εἰς τήν ἐξορία!! Τοῦτη εἶναι μία μεγίστη «ἰστορική» ἀντίφασις (!!!), πού ἐντοπίσαμεν στά περί τοῦ βενιζελικοῦ Μεταξάκη. [3]

  • ᾎράγε, ἤθελεν ὄντως, νά σώσει ἀπό τήν ἐξορία, τό Πατριαρχείον μας, ἤ μᾶλλον ἐθέλησεν νά σώσει τό πατριαρχικόν τομάριν του, μιᾶς καί οἱ Νεότουρκοι «ἐδιψούσαν» σφόδρα γιά αἷμα ρασοφόρων;
  • Μᾶλλον πρόκειται περί ὑπερβάλλουσες ἐγκωμιαστικές ἱστορικιστικές ἀπόψεις τοῦ π. Σωφρονίου Μιχαηλίδη, μιᾶς καί ἀντικρούονται ἄνετα μετά τινῶν ἄλλων ἀποδεικτικῶν ἱστορικῶν ἀπόψεων, περί τοῦ Μεταξάκη, πού ἐπροτιμοῦσεν, σαφῶς, νά ἐκδιωθεῖ τό Φανάριον ἐκ τῆς Πόλεως. Ἐξάπαντος ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία μᾶς καταγράφει, ὅτι ἄλλοι πατριάρχες καί ἀρχιεπισκόποι, ἑνῷ τούς ἐδώθην, ἡ πάσαν εὐκαιρία, ὅπως ἐγκαταλείψωσιν ἄρδην τήν Ἐκκλησιαστική ἐπαρχίαν τους, ἐπροτίμησαν ὅπως, νά μαρτυρήσωσιν στά χέρια τῶν φανατικῶν καί αἱμοδιψῶν βαρβάρων Ἀγαρηνῶν, πρός δόξᾳν τῆς Ἐκκλησίας Του.


Τό Νεοελλαδικόν πολιτικόν κρατίδιον, τώρα, μαζί μέ τήν Αποστολική καί Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μας, σύμφωνα μέ τοῦς Ἀποστολικούς καί Ἱεροῦς Κανόνας, ἔχει τό ΝΟΜΙΜΟΝ καί τό Κανονικώτατον θεῖον δικαίωμα, ὅπως διεκδικήσει καί ἀπαιτήσει, ἐξάπαντος τήν ὁλοκληρωτική πνευματική καί διοικητική ἐξουσία ΟΛΩΝ ἀνεξαιρέτως τῶν νεοἑλλαδικῶν ἐπαρχιῶν του, μιᾶς καί δέν μερίζεται «ἐπιτροπικῶς» ἡ Εὐαγγελική ἐκκλησιαστική ἐξουσία, διότι τό Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι καθῶς φαίνεται σέ ὅλους μας, ὑπό μεγίστην αἰχμαλωσία ὑπό τῶν ἀντιχρίστων Ἀγαρηνῶν Μωαμεθανῶν, καί ἄρα λοιπόν δέν ἐδύναντο οὔτε καί βέβαια δύνανται, ὡς αἰχμάλωτη Ἐκκλησία, πού ἀπώλεσεν μάλιστα καί τήν πρωτέρα περίφημον  Οἰκουμενικότητά Της, νά ἀσκεῖ, τήν παραμικράν ἐξουσίαν εἰς τινές ἐλεύθερες περιοχές τῆς Ἑλλαδικῆς Ρωμῃοσύνης, ἤ, καί ἀλλοῦ. 

  • Ὅταν καί μόλις τά Ἀμερικάνικα (sic) στρατεύματα τῶν Λουθηροκαλβίνων Σιωνιστῶν, ἀπελευθερώσωσιν παντελῶς, τήν Κωνσταντινούπολη καί τήν Μικρά Ἀσία, τά ἐν αἰχμαλωσίᾳ ἄλλα Παλαίφατα Πατριαρχεία μας,  καθῶς καί τήν νῆσον Κύπρον μας, ἀπό τίς ὀρδές τῶν ἀντιχρίστων Μωαμεθανῶν, Σουφιστῶν, Σουννιτῶν, Τζιχαντιστῶν καί Σαλαφιστῶν, ἵσως τότε, καί μόνον τότε, θά δυνάμεθα νά ἐπανακαθορίσωμεν καί νά ἐπαναπροσδιορίσωμεν, τά μελλούμενα «Νέα Ἐκκλησιαστικά» καί «Νέα Νομοκανονικά Ὅρια», πού “ΘΑ” προκύψωσιν, βάσιν τῶν ὅποιων γεωπολιτικῶν ἐξελίξεων καί  ἐθνικῶν ἀνακατατάξεων.


Δηλαδή, ἡ παροντική Νεοφαναριώτικη πολιτική, ἔχουσα ὡς βάσιν τῆς τούς φαντασιολογικούς Ἐθνοφυλετισμοῦς τοῦ Βενιζέλου, συντηρεῖ τόν Μεγαλοϊδεατισμόν τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος (διά μέσῳ τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων πού ὅλως παραδόξως τά διοικῶσιν  ΜΟΝΟΝ Ἑλλαδῖτες, πού ἔχωσιν ὡς σημεῖον ἀναφορᾶς των, ἐξαρτοῦντο καί συντηροῦντο, κατά βάσιν, ὑπό τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος), ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή ἔμμεσα, ἄμεσα, θρασυδειλέως καί ἀνεπιγνώστως  μέμφεται ἀλλά καί  κατακρίνει αὐτόν [τόν Ἐθνοφυλετισμόν]. 

  • Ὅπως ἔπραττεν σαφῶς, καί ὁ μακαρίτης Μεταξάκης σέ ἐπιστολές του, ὅταν κατηγοροῦσεν τούς Κυπρίους τῆς ἐποχῆς του, ὡς φαντασιόπληκτους ὀραματιστάς περί τοῦ Μαρμαρωμένου Βασιλιά κ.ο.κ., ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, διακονοῦσε καί ὑπηρετοῦσε τά ἐθνοφυλετικά «θάματα καί ὁράματα» τοῦ πολιτικοῦ μέντορά του Ἐ. Βενιζέλου.
  • Δηλαδή, ἀποδεικνύωμεν με πάσαν σαφήνεια: ὅτι ἀπ΄ ὅπου καί νά πιάσει κανεῖς τό ζήτημα, τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Φαναριώτικης Διπλωματίας, μπάζει ἀπό σωρηδόν ἱδεολογίες καί νεο-καλαμαρίστικους ἐθνοφυλετισμούς.  Αὐτά ἔχωσιν ἰδιαίτερην σημασία, νομίζομεν, ὅταν τά γράφει ἕνας ἄσημος Νεοέλλην, δηλ. ὁ ὑπογράφων, ὁ ὁποῖος μάλλιστα δέν ἔλαβεν κἄν Ρωσσικήν ἐκπαίδευσιν, ἤ καί Ρωσσικήν παιδεία εἰς τά ὅποια ἀκαδημαϊκά θεολογικά ἱδρύματα τῆς Ἁγίας Ρωσσίας, Γαλλίας, Ἀμερικῆς κ.ἄ.

Πρέπει νά γίνει ἀντιληπτόν, ὅτι δέν ὑφίστατο, κανονικῶς, τό ἐκκλησιαστικόν καθεστῶς τῆς δῆθεν «Ἐκκλησίας τῶν Νέων Χωρῶν», μιᾶς καί ἡ Πράξις τοῦ 1928 αὐτό προσπαθεῖ νά θεμελιώσει, ἀνεπιτυχῶς ἐν μέρει, μιᾶς καί ἔρχεται, σέ κραυγαλέα ἀντίφασιν, ὑπό τινῶν σημαινόντων Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων, ἀλλά καί ἐν δικαίῳ (ἐκ τῆς Νεοελλαδικῆς πλευρᾶς) ἐνίοτε μετωπικήν σύγκρουσιν κατά τῶν Νεοφαναριωτῶν.

  • Ποῖον τό νόημα τότε, ὁ Ἀρχιοικουμενιστής πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, νά διεκδικήσει, ἐπιπρόσθετον καί εἰδικήν Αὐτονομία ἐπί τῶν «Νέων Χωρῶν», ὅταν εὐνουχίζει  καί πριονίζει ἀνέτως, τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στηριζόμενος καί μόνον σέ μίαν πολιτικο-πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ Βενιζέλου, καί σαφῶς, ὑποστηρίζεται εἰς τήν νομικήν ἐπικύρωσιν αὐτοῦ ἀπό τό Ἑλλαδικόν Σύνταγμα;

Δηλαδή τό εὔλογον  καί πρωταρχικόν ζητούμενον τοῦ πιό πάνω πατριαρχικοῦ ἀνακοινωθέντος, εἶναι: 

  • Βάσιν τίνων ἀκριβῶς Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων, ἐρείδεται, τό περί τάς «Μητροπόλεις τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν καί ὅτι αὗται ὑπάγονται πάντοτε κανονικῶς καί πνευματικῶς ὑπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον»;
  • Τά λεξίδια «πάντοτε», «κανονικῶς»  καί «πνευματικῶς» βάσιν τίνας Ἁγίας  Οἰκουμενικῆς,  Τοπικῆς, ἔστω καί Πανορθόδοξης Συνόδου, θεμελιοῦνται;
  • ΠΟΥ-ΘΕ-ΝΑ!

Τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῶν «Νέων Χωρῶν», ἐμεῖς οἱ Μακεδῶνες, δέν ἐπιθυμῶμεν τήν ἀντικανονική «ἐπιτροπική διοίκησιν» ὑπό τοῦ «Οἰκουμενι(στι)κοῦ» καί αἰχμάλωτου Πατριαρχείου τῆς Πόλεως. Ἄν το Πατριαρχεῖον, ἦτο παντελῶς ἐλεύθερον καί  παραδοσιακόν, ἀκολουθώντας σαφῶς καί ἀναντίρρητα: τήν Ἱερά Παράδοσιν τῶν Θεοφόρων Ἁγίων Πατριαρχῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καί τά ὅσα  ἀποφασισθέντα τῶν Ἁγίων Τοπικῶν ἤ καί Θεοπνεύστων Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Κωνσταντινουπόλεως κ.ἄ., πιθανώτατα, νά εἴχαμεν καί διαφορετικήν ἀλλά καί ἀντίθετον ἄποψιν ἐπί τοῦ ζητήματος.

Τό «ἐκκλησιαστικόν ὑβρίδιον», ἡ ἄν θέλετε, ἡ χίμαιρα τοῦ Βενιζελισμοῦ, περί τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν» θά πρέπει νά ἐπιλυθεῖ, ἀμέσως καί ἐπιτακτικῶς, ἵνα ἐκλείψωσιν τελεσίδικα ἅπαξ καί διαπαντῶς, καί παντελῶς, οἱ ὅποιες διχοσταστίες καί περιττές  Κληρικαλιστικές γκρίνιες τῆς ἀντιευαγγελικῆς  καί ὑπερόριου ἐξουσίας τῶν Νεοφαναριωτῶν τοῦ Βοσπόρου.

  • Oἱ «Νέες Χῶρες» εἶναι: ἐπαρχίες πλέον, τοῦ ἐλευθέρου Ἑλλαδικού κρατιδίου καί δέν εἶναι σαφῶς ἐπαρχίες τῆς πρωτέρας ἤ μιᾶς Νέας «νεο-Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας», ἤ, ἔστω ἐπαρχίες τοῦ Παλαίφατου δεδοξασμένου («περασμένα μεγαλεία διηγώντας τά νά κλαίς») Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τό οἱκουμενικόν Πατριαρχεῖον δέν ἔχει πλέον ὀρθόδοξην πολιτική συνεργασία καί συναλληλία, μέ τινά γνήσιον ὀρθόδοξον Οἰκουμενικόν πολιτικόν κέντρον. Διότι «ἐπιλέγει» ὡς ἐν αἱχμαλωσίᾳ Ἐκκλησία, νά συνεργάζεται, μέ ἑτερόδοξους καί αἱρετικούς «Παγκοσμιοκράτωρες» καί «Παγκοσμιοσυμβουλῖτες» ὄργανα τοῦ Σατανᾶ.
  • Οἱ «Νέες Χῶρες» εἶναι: Ἐκκληστικές ἐνορίες καί ἐπαρχίες τῆς Αὐτοκεφάλου Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας σύμφωνα μέ τό Δίκαιον τῆς Καινῆς Διαθήκης, τουτέστιν τό Δίκαιον τῆς Θείας Χάριτος. Κάθε ἄλλη διαφορετική ἄποψις, ἔρχεται σέ ἄμεσον ἀντίθεσιν, κατά τῶν Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Δέν εἶναι σοβαρόν νά προτάσσονται, ὑπό τοῦ σεβαστοῦ πατριάρχου τῆς Κων/Πόλεως κ. Βαρθολομαίου,  ἄλλα ἐκκλησιολογικοφανή ψευδο-ἐπιχειρήματα, ὅπως π.χ. τό Ἑλλαδικόν Σύνταγμα, ἤ, μία πολιτικο-πατριαρχική Πράξις, καί δή κατά τῶν Θεοπνεύστων Ἱερῶν καί Ἀποστολικῶν Κανόνων πολλῷ μᾶλλον κόντρα καί ἑνάντια τῆς πατριαρχικῆς Πράξεως περί τῆς Ἑλλαδικῆς Αὐτοκεφαλίας. Διότι ἄπαντες κατανοοῦμεν, νομίζω καλῶς, πιό εἶναι τό ἀνώτερον καί ἅγιον δίκαιον διά τάς Ἐκκλησιαστικάς ὑποθέσεις. Αὐτό θά πρέπει νά τό ἐννοήσωσιν, πρώτιστα καλῶς, ὄχι οἱ Νεορθοδόδοξοι τοῦ Φαναρίου, ἀλλά οἱ ὀρθόδοξοι Ἑλλαδῖτες Ἐπίσκοποι τῶν «Νέων Χωρῶν» οὔτως ὤστε νά ἀπεξαρτητοποιηθῶσιν καί νά ἀπογαλακτίσωσιν ἀνώδυνα -ὑπό τῆς ἐν αἰχμαλωσίᾳ-  «μητρικῆς» Ἐκκλησίας τῆς Κων/Πόλεως.

Ἄρα λοιπόν, ὡς Λαϊκά Μέλη τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Νέων Χωρῶν», προτείνωμεν, τά ἑξῆς Κανονικά σημεία διά τήν πλήρην ἐκκλησιαστικήν ἀφομοίωσιν καί ἔνταξη τῶν “Νέων Χωρῶν” εἰς τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας:

  • Ἄμεσον κατάπαυσιν τῆς κατ΄ἐξακολούθησις «ἐπιτροπικῆς» διοικητικῆς καί πνευματικῆς ἐξαρτήσεως  ἀπό τόν ἁγιώτατον Ἀποστολικόν Θρόνον τοῦ ἐν αἰχμαλωσίᾳ Πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἄχρι τῆς ὁριστικῆς ἀπελευθερώσεως Αὐτοῦ ἀπό τῶν ἀντιχρίστων ἐχθρῶν τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως, ὑπό τῶν Μητροπολιτῶν τῶν «Νέων Χωρῶν», καί τό ξεκίνημα τῆς Κανονικῆς καί Λειτουργικῆς μνημονεύσεως τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, ὅπως δηλοῦται καί πιστοποιοῦται, Λειτουργικῶς [ὑπό τόν ἑξῆς τύπον: Μνήσθητι Κύριε, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (δεῖνος)], ἡ ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς πλέον Κανονικῆς Πνευματικῆς καί Διοικητικῆς, ἀπόλυτης ἐξαρτήσεως.
  • Παύσεως τού ἀντικανονικοῦ δικαιώματος καί τῆς συμμετοχῆς τῆς ἐπικυρώσεως, ἤ ἔστω καί τῆς ὑποδείξεως, περί τῆς ἐκλογῆς Ἀρχιερέων ἐπί τῶν «Νέων Χωρῶν», ὑπό τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων/Πόλεως.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ δικαιώματος «περί τό ἔκκλητον», δηλ. τοῦ ἐκ νέου ἀποφαίνεσθαι, τῆς ἀναθεώρησις καί ἐπαναξιολόγησις τινάς καθαιρέσεως κατεδικασμένου Ἀρχιερέως ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.
  • Παύσεως τοῦ θεοστυγοῦς ἐμπαιγμοῦ, κατά τῶν Ἁρχιερέων τῶν «Νέων Χωρῶν», ὅτι δύνανται δῆθεν, νά συμμετάσχωσιν διά τήν ἐκλογήν τινός Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, εἴτε δι΄ αὐτοπροσώπου εἴτε διά τῆς ἀποστολῆς ψηφοδελτίου.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ δικαιώματος, οἱ «Νεωχωρῖτες»Ἀρχιερεῖς, ὅπως συμμετάσχωσιν εἰς διπλᾶς (!) Ἐκκλησιαστικάς Συνάξεις καί δή Τοπικᾶς (!!) Ἱερᾶς Συνόδου, μίας τῆς ἐν Ἑλλάδι καί μίας τῆς ἐν Κων/Πόλει. Τό «δίπορτον» (!!!) εἶναι μοιχεπιβασίαν κατά τῆς Πίστεως καί μέγιστον ἀντικανονικόν ὁλίσθημαν.
  • Παύσεως καί ἀκυρώσεως τῆς ἀντικανονικῆς Πράξεως τοῦ 1928, μέ Συνοδικήν ἀπόφασιν ὐπό τῆς Αὐτοκέφαλης Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διότι: ἀντιφάσκει, ὑποσκάπτει, διχάζει καί ἀπειλεῖ, δι-α-χρο-νι-κῶς, τό Ἑλλαδικόν Χριστεπώνυμον πλήρωμα Κλῆρον καί Λαόν τῆς ἐν Ἑλλάδι Τοπικῆς Ἐκκλησίας.
  • Παύσεως καί καταδίκης τοῦ καινοφανοῦς πολιτικο-πατριαρχικοῦ, ἀνικανονικοῦ καί ἐξωεκκλησιαστικοῦ νεολογισμοῦ-ὁρισμοῦ τῶν δῆθεν “Νέων Χωρῶν”.
  • Παύσεως τῆς στυγνῆς καί ἀνίερου συστηματικῆς ἀντικανονικότητας καί ἐπιστροφήν, παρά ταύτα καί διά ταύτα, εἰς τό παραδοσιακόν καί Πατερικόν Δίκαιον τῆς Καινῆς Διαθήκης ἐπί τῇ βάσει τοῦ ὀρθοδόξου Ἐκκλησιαστικοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Φιλόκαλλης Ὀρθοδοξίας.
  • Μέ εἰδικήν Πατριαρχικήν καί Ἀρχιεπισκοπικήν Συνοδική Διαγνώμη νά ἐπικυρωθῶσιν καί νά καταγραφῶσιν τά πιό πάνω ἤ κ.ἄ. (πού θά προτείνωσιν, δικαίως, οἱ εἰδικοί τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου) , σέ εἰδικόν Τόμον  καί μία νέα Πατριαρχική Πράξιν, διαφορετικά, σέ τυχούσαν ἐμμονή ὑπέρ τῆς πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928 καί ἄρνησιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὅπως ἀποδώσει τά ἱεροκανονικά Δίκαια τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καθῶς ἐνεργεῖ καί διαγγέλει μέχρι τῆς σήμερον μέ τό μόλις πρόσφατον καί πιό πάνω «Πατριαρχικόν Ἀνακοινωθέν»… ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά προχωρήσει στίς ἄνωθεν κ.ἄ. περί Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου προτάσεις, μονομερῶς, ἔπειτα ἀπό Τοπικήν Ἀρχιεπισκοπικήν καί Συνοδική Διαγνώμη τῶν Ἑλλαδιτῶν Ἱεραρχῶν.
  • Μπορεῖ κάλλιστα, ἡ Διοίκησις τῆς Ἑκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἵνα σφυγμομετρήσει δικαίως καί μετά ἀπολύτου ἀκριβείας τήν καθολικήν Συνείδησιν τῆς Τοπικῆς της Ἐκκλησίας, ὅπως προβεῖ σέ πρωτότυπον «Ἐκκλησιαστικόν Δημοψήφισμα»  μέ κάλπες ἑντός τῶν Ἱερῶν Ναῶν, ὅπως προσέλθωσιν ἅπαντα τά βεβαπτισμένα καί ἐνεργά Μέλη τῆς ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς τῆς Ἑλλάδος(πλήν τῆς ἡμιαυτόνομου ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης πού διοικεῖτο, ἀποκλειστικῶς καί ἀπολύτως, ἀπό τό ἐν Κων/Πόλει Φανάριον), γιά νά ψηφίσωσιν, ὑπέρ τῆς ἄμεσις ἀπεξάρτησις τῶν “Νεοχωριτῶν” Ἱεραρχῶν ἀπό τόἐν αἰχμαλωσίᾳ Πατριαρχεῖον τῆς Κων/Πόλεως, μιᾶς καί ὡς αἰχμάλωτον Φανάριον δέν δύναται νά λαμβάνει νηφάλειες καί καλόδοξες ἀποφάσεις διά τά τοπικά ἐκκλησιαστικά καί ἐθνικά δίκαια, καί συμφέροντα τῶν Ἑλλαδιτῶν Χριστιανῶν, καί τραυματίζεται ἔτσι ἡ ἁπανταχοῦ ἑνώτης τοῦ διεθνοῦς Ἑλληνισμοῦ τῆς Ρωμῃοσύνης.

Οἱ «Νέες Χῶρες», κατά τήν ταπεινή μας ἄποψιν, πρέπει νά περιέλθωσιν ἄμεσα, καί νά ὑπάγωνται κυριαρχικῶς, νομοκανονικῶς καί πνευματικῶς, εἰς τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος· διά νά πάψωσιν οἱ σωρηδόν ἀπρόβλεπτες περιπέτειες καί θλιβερές συνέπειες τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤ καί ὅποιου ἄλλου πολιτικοῦ διχασμοῦ [4] κ.λπ., μεταξύ τοῦ ἀντι-ἐκκλησιαστικοῦ καί παντελῶς ἄτοπου ἀνταγωνισμοῦ τῶν σημαντικῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί Πολιτικῶν κέντρων, τῶν Ἀθηνῶν καί τῆς Κων/Πόλεως, ἀλλά κυρίως διά νά πάψει ὁριστικῶς, ἡ τρανή συγκοινωνούσα ἐωσφορική μοιχεπιβασία κατα τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως, ὑπό τῶν Νεορθοδόξων νεοφαναριωτῶν ἀλλά καί μερικῶν μεμονομένων «Νεοχωριτῶν» Οἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν. 

Ἕνα “Ἐκκλησιαστικόν Δημοψήφισμα“, μᾶλλον, θά ξεκαθαρίσει καί ἐκκλησιαστικῶς, τήν περιρρέουσα διαχρονικήν καί διχαστικήν ἀτμόσφαιρα, καθότι οἱ ἀρχηγέτες τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, θά λάβωσιν ἔτσι τήν ἐπικύρωσιν καί εὔλογην πίεση ὑπό τοῦ πληρώματός Της, πρακτικῶς καί ἐνυπογγράφως, τῆς ἐπανεκκίνησις καί «ἐπανἵδρυσις» τῆς κολοβωμένης, ὑποτιμημένης καί σχετικοποιημένης Ἀποστολικῆς Αὐτοκεφαλείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς πανιέρου Ἀρχιεπισκοπῆς τῶν Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος. Γιά ἔτι ἐπιπρόσθετον, διχασμόν καί πόλωσιν, μέσα στό πλαίσιον τῆς ἐπανάκτησις καί ρωμαλέας διεκδίκησις, ἐπί τῆ βάσει τινός “Ἀρχιεπισκοπικοῦ δημοψηφίσματος”, ἐξάπαντος ἐπί καί περί τῶν Ἱεροκανονικῶν δικαιωμάτων τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἑλλαδιτῶν, εἶναι προβλεπόμενος, μιᾶς καί ἄνευ “σπασίματος τινῶν αὐγῶν”, δέν εἶναι διόλου κατορθωτόν, ἵνα φάγουμεν μίαν πεντανόστιμον “ὁμελέταν”.

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Ἀνδρέας Νανάκης (Μητροπολίτης Ἀρκαλαχωρίου), Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, Ἐκδόσεις: ΒΑΝΙΑΣ, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 124.
[2] Ἀν. Νανάκης, Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐ. Βενιζελος, ἔνθ. ἀνωτέρ., σελ. 112.
[3] Σωφρόνιος Μιχαηλίδης (Ἱερομόναχος), Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λεμεσοῦ, Ἐκδόσεις: Ἱερά Μητρόπολις Λεμεσοῦ, Λεμεσός-Κύπρος 2002, σελ. 366.
[4] Ἀν. Νανάκης, Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐ. Βενιζελος, ἔνθ. ἀνωτέρ., σελ. 166-171.

  • Σημείωσις ἰδική μας: Μία μεγίστη ἀπόδειξις, ὅτι ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἤ καί ὁ Ἐθνοφυλετικός Βενιζελισμός ἄν θέλετε, καθῶς καί οἱ ἄστοχες πολιτικές ἀπόφασεις τοῦ Κρητός Πρωθυπουργοῦ, ἔσπειραν πάμπολλα σπέρματα καί ἐφύτρωσαν σωρηδόν σεσαπημένοι καί μεμαραμένοι, ἄγευστοι καί πικροί καρποί, ἐως τήν σήμερον, στά περί πολιτικοῦ καί ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ, γι΄ αὐτό τόν λόγον σᾶς παραθέτομεν τήν ἱστοριογραφική ἀκαδημαϊκή ἀποδεικτικήν καί συμπερασματική τοποθέτησιν τινός Μητροπολίτου ἐκ Κρήτης καί ἀκαδημαϊκοῦ Καθηγητοῦ μας τῆς Σύγχρονης Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ, τοῦ Οἰκουμενιστοῦ Μητροπολίτου Ἀρκαλοχωρίου Καστελλίου καί Βιάννου κ. Ἀνδρέου Νανάκη, ὁ ὁποίος, ἐξάπαντος ὑπηρετεῖ καί διακονεῖ τήν σήμερον τίς σωρηδόν Φραγκοφαναριώτικες καί Φραγκοπαπίζουσες «διπλωματίες». Κάθε ἐνέργεια τοῦ πολιτικοῦ Βενιζέλου, ἔσπερνε καί τόν διχασμόν, διχασμόν πού μετά παρέλευσιν τόσων χρόνων γευώμεθα ἅπαντες, ἐξ αἱτίας τῶν πολιτικῶν ἤ πολιτειοκρατικῶν παρεμβάσεων σέ Ἐκκλησιαστικά ζητήματα [ἡ ἔμφασις καί κυρίως ἡ ὑπογράμμισις τῶν πιό κάτω, ἐν τῆ ἐρυθρᾳ μελάνῃ, εἶναι δική μας διά βαθύτερον προβληματισμόν, εἰς τό παράλογον, ἐπίμονον καί παράδοξον μοτίβον τοῦ ἱστορικοῦ πολιτικο-ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ].

«Στήν Κρητική Πολιτεία ἐπρόκειτο ἡ ρήξη τοῦ Βενιζέλου μέ τόν Γεώργιο καί τό κίνημα τοῦ Θέρισου πού ἀκολούθησε τό 1905, νά δημιουργήσει μείζονα τοπικό διχασμό, προάγγελο τοῦ μεγάλου διχασμοῦ πού θά ἀκολουθοῦσε μέ τό κίνημα τῆς Ἐθνικῆς Ἄμυνας στή Θεσσαλονίκη τό 1916. Στό διχασμό τῆς Κρήτης, ὅπου γιά πρώτη φορά τό 1903 σέ ἐπικεφαλίδα  ἐφημερίδας ἔγινε χρήση τοῦ ὅρου Βενιζελικός, ὁ Βενιζέλος εἶχε τή συμπαράσταση μεγάλου μέρους τοῦ κλήρου καί τῆς πλειοψηφίας τῶν ἐπισκόπων. (…) Ἡ ἐπέκταση τῆς Ἑλλάδος μέ τό θαῦμα τῶν Βαλκανικῶν πολέμων καί τό πέρασμα τοῦ φράγματος τῶν Τεμπῶν δημιουργοῦσε νέα ἐκκλησιαστική καί πολιτική πραγματικότητα. Βρίσκονται στό ἑλληνικό κράτος ἐπαρχίες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. ἐκκλησιαστική ρύθμιση τοῦ θέματος ἔμελλε νά γίνει ἀπό τήν τελευταία κυβέρνηση τοῦ Βενιζέλου τό 1928. Οἱ ἐπαρχίες τῶν Νέων Χωρῶν παρέμειναν στήν πνευματική κυριαρχία τοῦ Πατριαρχείου καί μόνο ἡ διοίκησή τους παραχωρήθηκε ἐπιτροπικῶς στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἐξαίρεση ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, ὅπου παρέμεινε τό ἐπί Βενιζέλου διαμορφωμένο αὐτοδιοικούμενο ἐκκλησιαστικό σύστημα. (…) Ὁ πολιτικός διχασμός γιά τή συμπόρευση τῆς Ἑλλάδος μέ τήν Ἀντάντ, ὅπως φρονοῦσε ὁ Βενιζέλος, ἤ μέ τίς Κεντρικές Δυνάμεις κατά τή θέση τοῦ Κωνσταντίνου, ἐπέφεραν καί τόν ἐκκλησιαστικόν διχασμό. (…) Ὁ διχασμός περί τήν ἐθνική ὁλοκλήρωση ἐπεκτάθηκε ὅπου ὁ ἑλληνισμός δροῦσε στά ἱστορικά γεωγραφικά του ὅρια. (…) Εἶναι σαφέστατο ὅτι ὁ πολιτικός διχασμός, ὅπως ἀναμενόταν, ἐπεκτάθηκε καί στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, δοθέντος ὅτι πραγματοποιεῖται μία ἀλληλοπεριχώρηση τοῦ δυναμικοῦ τῶν δύο μεγεθῶν. (…)



Δεῖτε ἐπίσης περί τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη καί τά ἑξῆς προηγούμενα μελετήματά μας:

  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [1ον Μέρος] ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016), [ΕΔΩ]. 
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [2ον-Τελευταῖον] ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016), [ΕΔΩ]. 
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, TO «AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ» ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ, [ΕΔΩ]. 

ΡΩΜΑΛΕΟΝ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 
 



Ἐξ ἀρχῆς, περιττόν καί νά τό ἀναφέρομεν δηλ., ὅτι σημαίνουσα σημασία, διά τήν ἄριστην διεξαγωγήν τῆς ἐν λόγῳ «Πανορθόδοξης» ληστοΣυνόδου τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησίων εἶναι, τά θεμελιῶδη κριτήρια αὐτῆς. Ὄμως, μέχρι στιγμῆς, ἔχει ἀποδειχθῆ βροντερῶς, ὅτι τά κριτήρια τῶν ἐμμενόντων εἰς τήν σύγκλησιν αὐτῆς, Νεοφαναριωτῶν ταγῶν, ἦτο καί εἶναι, ποταπά καί ἀλλότρια, μιᾶς καί τά κείμενα ἤ καί ἡ θεματολογία πού προετοιμάσθην,  εἶναι ἄκρως προβληματική, καθότι διχάζει, τίς ἀνά τήν οἰκουμένη Τοπικές Ἐκκλησίες μετά τῶν Χριστοφόρων πληρώματων καί μελῶν τους.

Ἡ «Μεγάλη καί Ἁγία» Παγκακόδοξη Σύνοδος, δέν ἔχει στόχον καί σκοπόν της, ὅπως οἰκοδομήσει ἐν Πνεύματι καί Ἀληθείᾳ τήν Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ἐξ ὅσων ἀποδεικνύωνται, διά τῶν σωρηδόν γραπτῶν κ.ἄ. λογιῶν τεκμηρείων, ἔχει θέσει ὡς δόλιον στόχον της τήν μεθοδευμένη κατεδάφιση καί τό ὁλοκληρωτικόν ξερίζωμα τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως τῶν Θεοφόρων καί Θεουμένων Πατέρων μας.

Ἀλλ΄οὔτε πρόκειται, νά ὁμοιάσει κἄν ἔστω «θαυματουργικῶς»   ἐκείνων τῶν Θεοπνεύστων Ἀποστολικῶν καί Πατερικῶν Ἁγίων Συνόδων, μιᾶς καί τό μείζον ζητούμενον ἤ καί ἀπλανές κριτήριον, τῆς Συνοδικότητας τῶν Ὀρθοδόξων, εἶναι οἱ Θεούμενοι καί θεόπνευστοι Ἅγιοι Πατέρες, πού ὡς φανερόν, στά περί τῆς Συνόδου τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν ἐν τῇ Κρήτῃ, οἱ ζῶντες θεοφόροι καί φωτισμένοι πατέρες θά εἶναι ἀπῶν. 

-Γιατί θά εἶναι ἁπῶν; 

-Διότι τό Ἅγιον Πνεῦμα δέν πνέει σέ de facto προδιαγεγραμμένες καί προκατασκευασμένες νοησιαρχικές καί κακοδόξους Συνόδους τῶν Ἱεραρχῶν, εἰς τίς ὁποίες θά παρίσταντο Αἱρεσιάρχες καί Αἱρετικοί,  ὡς συμμετέχοντες ἤ καί ὡς παρατηρητές: εἴτε αὐτοί λέγονται Ρωμαιοκαθολικοί, εἴτε Μονοφυσίτες, εἴτε Ἀγγλικανοί, εἴτε «Ὀρθόδοξοι» κ.ο.κ. 

Θεοφόρος πατήρ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ μέγας Ἅγιος Ἱουστῖνος Πόποβιτς ἐτόνισεν ρωμαλέως καί Προφητικῶς, πρό πάμπολλων ἑτῶν (1972-73), κανένας νά μή ὑπάγει καί νά παρευρεθεῖ σέ μίαν τέτοιαν Σύνοδον πολλῷ μᾶλλον ἐσυμβούλευσεν ἰδιαιτέρως: «ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας ὅπως ἀπόσχῃ τῆς συμμετοχῆς εἰς τήν προπαρασκευήν μιᾶς κατ΄ ὄνομα «Οἰκουμενικῆς» Συνόδου» διότι καθῶς ἐτόνισεν ὁ σύγχρονος  Δογματολόγος καί οἰκουμενικός Διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας «ἕν μόνον ἀποτέλεσμα δυνάμεθα νά ἀναμένωμεν ἐξ αὐτῆς: σχίσματα, ἤ καί αἱρέσεις, καί ὅπωσδήποτε ἀπώλειαν πολλῶν, δυσαριθμήτων ψυχῶν (…) ἡ τοιαύτη Σύνοδος, ἀντί θεραπείας τῶν ἤδη ὑφιστάμενων δεινῶν, θά ἀνοίξῃ καί νέας πληγάς καί τραύματαἐπί τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας»(«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», Κινδυνεύει ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας: Ὑπόμνημα, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου (ΑΓΙΟΥ) ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ, Φεβρουάριος 1978, Ἀρ. Φύλ. 303.)

Φαίνεται ὅμως, ὅτι ἀπό τήν κοίμησιν τοῦ θεοφόρου Γέροντα Ἱουστίνου Πόποβιτς καί δή μετά τῆς ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗΣ καί παράνομης καθαιρέσεως τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, δηλ. τοῦ Κανονικώτατου Μητροπολίτου Ράσκας καί Πριζρένης κ. Ἀρτεμίου μετά τοῦ Πρωτοσυγκέλλου καί βοηθοῦ αὐτοῦ Ἱερομονάχου κ. Συμεών, μερικοί Σέρβοι Ἱεράρχες, ὄχι ὄλοι, φλερτάρωσιν δυστυχῶς, μέ τήν Οἰκουμενιστική Ἐκκλησιολογία καί τήν Συγκρητιστική Δογματική τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Θεωροῦμεν προσωπικῶς: ὅτι  εἶναι μᾶλλον καλές καί ἀγαθές οἱ ἐπιθυμίες πού προσδοκῶσιν, εἰς τό ἀνακοινωθέν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, ἀλλά κατά μεγίστην πιθανότητα, ματαιοπονῶσιν καίψευδαπατώνται, ἄν ὅντως ἐλπίζωσιν, ὅτι δύναται μία Ληστρική Σύνοδος, νά μεταμορφωθεῖ ἐν τέλει, σέ μίαν ἀκόμη Ἁγία καί Ὀρθόδοξον. Ἀδελφοί καί πατέρες ἐκ τῆς Σερβίας, μέ φροῦδες ἐλπίδες, δέν μετουσιώνεται «μαγικῶς» ΟΥΔΕΜΙΑ τῷ ὄντι Ἁγίᾶ καί παν-Ὀρθόδοξῃ -Καλλόδοξη- Σύνοδος, σέ κακόδοξην Σύνοδον· πολλῷ μᾶλλον μία παγκακόδοξη καί Ληστρική Σύνοδος, σέ ὀρθόδοξην καί ἁγίαν.

Ἐξάπαντος ὁ Σέρβικος, Ἐκκλησιαστικός ἐλλιγμός, εἶναι ἀξιοθαύμαστος καί στριμώχνει κάπως ἀγρίως τούς Νεοφαναριῶτες ταγούς μας. Ἀλλά καί πάλιν, θεωροῦμεν προσωπικῶς, ὅτι εἰς μάτην ἐκοπίασαν νά ἀπαιτῶσιν… ἔστω καί τήν ὑστάτην. Παρ΄ ὅλα αὐτά καί δι΄ αὐτά, Καλῶς ἐπράξασιν οἱ πατέρες καί ἀδελφοί τῆς παμμαρτυρικῆς Σερβίας, καί θέτωσιν ὅρους καί προϋποθέσεις ὅπως συμμετάσχωσιν. 

Μία πρόχειρη ἀπορία μου ὅμως εἶναι: ᾆραγέ γιατί ἐκ τῆς Σερβίας, δέν ἔθετον ἐξ ἀρχῆς, εἰς τά Προσυναδικάς διασκέψεις καί συσκέψεις τῶν Προκαθημένων, τούς ἐν λόγῳ ὅρους, μιᾶς καί τά προβλήματα προὑφίσταντο; 

Ἡ θεματολογία τῆς «Πανορθόδοξης Συνόδου» εἶναι πλέον κλειστή καί ἄρα συνεπῶς, θά ἀρνηθῶσιν, λογικά, οἱ Νεοφαναριώτες ταγοί, νά ἔχει τίς ὅποιες  ἀπαιτήσεις μία Τοπική Ἐκκλησία πού ρέπει μέ τό ἕνα πόδι πρός τήν ἔξοδον τῆς Συνόδου. Ἀλλά ὅμως, καλῶς πράττει  ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας, διότι μέ τόν λεπτώτατον ἦδη χειρισμόν καί τόν διπλωματικόν τρόπον Της πού ἐλλίσεται, ἐξελίσεται παράλληλα καί ἡ περιρρέουσα τραγελαφική ὑπόθεσις τῶν Νεορθοδόξων τοῦ Βοσπόρου,  ξεκαθαρίζωσιν ἔτσι καλῶς τά πράγματα καθότι πρόκειται, νά ἀποκαλύπτονται, τά εἰδηχθῆ προσωπεία τῶν ἁπανταχοῦ Ἀρχιοικουμενιστῶν Ἱεραρχῶν.

Ἡ ἐν λόγῳ σατανοΣύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου, ἦτο καί εἶναι, ὅμηρος δυστυχῶς τῶν Λουθηροκαλβινικῶν καί Φραγκολατινικῶν Δογμάτων τῆς ἰμπεριαλιστικῆς Ἐξωτερικῆς Πολιτικῆς τοῦ Βατικανισμοῦ καί τοῦ Ἀμερικανισμοῦ, καί ὄχι βεβαίως, ὅμηρος, τῶν  ἀνοήτων καί ἀνονήτων ψευδοΚανονισμῶν τῆς ληστοΣυνόδου τῶν φατριαρχῶν.

Ἦδη ὁ Θεοφόρος Γέρων καί ὁ περίφημος Δογματολόγος τῆς Οἰκουμένης, ὁ Ἅγιος Ἱουστῖνος, ἐτόνιζε σαφῶς: ὅτι μέχρι καί οἱ πολυετείς προεργασίες καί οἱ Προσυνοδικές διασκέψεις ἦτο ξένες καί ἀμάρτυρες εἰς τήν ἱερά Παράδοσιν τῶν Ὀρθοδόξων.

Ἴσως ὅμως, νά ἐπανέλθωμεν προσεχῶς, μέ εἰδικώτατον κριτικόν σχολιασμόν, στά περί τοῦ ἱστορικο-δογματολογικοῦ «Ὑπομνήματος» τοῦ Προφητάνακτος ἁγίου Σέρβου Ἱ. Πόποβιτς· πόσῳ μᾶλλον, νά συμμετάσχωσιν, εἰς μίαν τέτοιον καινοφανήν, ἀμερικανοκίνητον, διαβολικήν, ἀντιπαραδοσιακήν καί κακὀρθόδοξον ψευδοΣύνοδον τοῦ Συγκρητισμοῦ.

Δέν ὑφίστατο περίπτωσις φίλοι/ες ἀναγνώστες/τριες νά διαπιστῶσουμεν τινά πληρέστατην ὁμοφωνία διά τήν κακοΣύνοδον μιᾶς καί ἦδη δέν θά συμμετάσχωσιν τέσσερις Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες ὑπό τήν προϊδοποίησιν μάλλιστα καί τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἀποχωρήσει… ἐξάπαντος πιθανόν νά ἕπονται καί ἄλλες στρατηγικές ἐκπλήξεις ὑπό τινῶν συμμετασχόντων.

Δηλαδή, ὅσον καί νά ἐπιμένει ἤ καί νά ἐπιθυμεῖ, ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας, νά εἰδεῖ νά (δι)ἐνεργεῖται ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τό ὀρθόδοξον Συνοδικόν Πολίτευμα, τοῦτη ἡ Οὐράνια Ἀρχῆ τῆς Ἐκκλησίας μας, εἰς τήν Κρήτην, εἶναι ὡσάν νά φαντάζεται καί ὀνειρεύεται μιά πειναλέα ἀλεποῦ, εἰς τόν ὕπνον της, πετινάρκα (=ὄρνιθες, κότες).

Ἐξάπαντος ἤγγικεν ὁ καιρός, ὅπως στριμώξουσιν, καί θεολογικῶς, τόν πατριάρχην Βαρθολομαῖον μετά τῆς κουστωδίας αὐτοῦ.

Ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, γιατί δέν ὁμιλεῖ διεκδικητικῶς, ὅπως πράττωσιν, ἄλλες τῷ ὄντι Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες; Διατί παίζωσιν τό παιγνίδι «τῆς γάτας καί τοῦ ποντικοῦ» μετά τοῦ Ἀρχιοἰκουμενιστοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου; Διατί ἀνέχονται ὡς «καρπαζοεισπράκτορες» τήν θλιβερά ὑποτίμησιν καί διχοστασίαν πού σπέρνει ὁ δόλιος πατριάρχης τοῦ Γένους μας;



Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη
 

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ

ΠΗΓΗ

Δεῖτε παρακαλῶ ΕΔΩ τίς ἀνάλογες παραπομπές καί βιβλιογραφίαν καθῶς καί ὁλόκληρον τήν ἀρχέτυπον μελέτην μας, ὅπως καί τά ἀνάλογα ἀποδεικτικά, ἐξάπαντος ἱστορικά πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ 1923, πού ἐδημοσιεύσαμεν μερικῶς, μέ εἰδικόν τίτλον: 
 
  • ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ  ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923) (ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ  ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ  ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ-ΛΟΥΘΗΡΟΚΑΛΒΙΝΟΥΣ) 

[ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ] Η OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄





Α΄. H MΗ ΘΕΟΦΙΛΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ.

Ἐν ὅψει ὁλίγον ἡμερῶν πρό τῆς μελλούσης «Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου» στό Κολυμπάριον τῆς Κρητής πού εἰς τήν πορεία ἐμίκρυνεν [μέ τήν σημαίνουσαν ἄρνησιν συμμετοχῆς τινῶν ἐπιφανῶν Πατριαρχείων καί Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν] σέ τέτοιον ἐκπληκτικόν βαθμόν πού αὐτετραυμάτισεν βαθέως τό προλαλούμενον καί δῆθεν παν-ὀρθόδοξον κύρος της θέτουμεν ἐνώπιον τοῦ θεοσεβές πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, Κλήρου καί Λαοῦ, δηλ. ἐπιθυμόμεν ὅπως ἐνημερώσομεν τήν οἰκουμενικήν Ὀρθόδοξον Καθολικήν Ἐκκλησία διά τό πιό κάτω ἀποκαλυπτικώτατον ἐκκλησιαστικόν ρεπορτάζ περί τοῦ καθόλα ὕποπτου ῥόλου τοῦ Πατριάρχου τῶν Ἱεροσολύμων κ. Θεοφίλου.

Ὅλοι μας γνωρίζουμεν πλέον ὅτι ὁ νῦν Ἀρχιοικουμενιστής Πατριάρχης Θεόφιλος ὁ Γ΄ πρόκειται διά στυγνόν μοιχεπιβάτην τοῦ Θρόνου τόν Ἱεροσολύμων μιᾶς καί, ἀντικανονικῶς καί παρανόμως, κατέλαβεν αὐτόν! Ἄρα λογικῶς, προκύπτει τό Ἐκκλησιολογικόν καί Κανονικόν ἐρώτημα: πῶς ἕνας ἀντικανονικός καί παράνομος πατριάρχης θά συμμετάσχει σέ μίαν  «κανονική» ἀλλ΄ ἐξάπαντος καινοφανήν Μεταπατερικήν Σύνοδον τῶν «ὀρθοδόξων» Κανονικῶν Προκαθημένων; Ἄρα συνεπῶς, πέραν τῆς κραυγαλέας ἀπουσία τοῦ Παλαίφατου μαρτυρικοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιόχειας, θά εἶναι Κανονικά ἀπῶν καί τό Παλαίφατον Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων ἀκόμη κι ἄν τυχόν παραστεῖ καί συμμετάσχει ὁ ἐν λόγῳ ἀντικανονικός πατριάρχης κ. Θεόφιλος. Ἡ ἀντικανονικότητα τῆς πατριαρχίας του κ. Θεοφίλου δέν προσδίδει τινά οὐσιῶδες Ἐκκλησιολογικόν καί Κανονικόν κῦρος εἰς τήν λεγάμενη «Πανορθόδοξην Σύνοδον» ἀλλά τήν τετραυματίζει καί τήν ὑποσκάπτει, Κανονικῶς, ἔτι περαιτέρω. Ἐπιπρόσθετες σημαίνουσες πληροφορίες διά τό ζήτημα σᾶς παραπέμπω εἰς τινά ἀξιοθαύμαστην ἐπιστολήν πρός τήν Ἱερᾶ Σύνοδον τῆς Ἑκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἕνα μάλιστα ἀξιέπαινον καί εὐστοχώτατον κείμενον ἐπ΄ ὀνομασίαν: «Ὁ Ἱεροσολύμων, τό Αὐτοκέφαλον καί ὁ Οἰκουμενισμός ἀκυρώνουν τήν Μεγάλη Σύνοδο», γραφθέν ὑπό τινός δικηγόρου τῶν Ἀθηνῶν τοῦ κ. Διονυσίου Πελέκη. [Δεῖτε το ΕΔΩ]

Πέραν ὅμως τῆς ἀντικανονικῆς πατριαρχείας, ἔχωσιν ἀκολουθήσει καί σημαίνουσες ἄλλες σωρηδόν ἀντικανονικές καί κακόδοξες ἐνέργειες ὑπό τοῦ πατριάρχου κ. Θεοφίλου. Ἐνέργειες πού μέχρι στιγμῆς ὁ ὑπογράφων δέν ἐσχολίαζεν, σκοπίμως, μιᾶς καί ἄλλοι ἐκλεκτοί συνάδελφοι ἐκκλησιαστικοί συγγραφεῖς καί θεολογοῦντες ἀσκοῦν ἐκ καθηκόντως τινά σοβαρήν ἀντιρρητικήν καί καυστικώτατην κριτική κατά τῶν ἀπαράδεκτων ἐνεργειῶν του. Δυστυχῶς ὁ ἐν λόγῳ ἀθεόφοβος πατριάρχης Θεόφιλος ἐπανέφερεν, κακοδόξως καί κακοτρόπως, τόν Παλαίφατον Πατριαρχεῖον τήν Μήτηρ πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν εἰς τό λεγάμενον Παγκόσμιον Συμβούλιον ψευδοἘκκλησιῶν. Συμμετέσχε δέ καί εἰς τάς ἀνιέρους θεομπαιξίας καί θεοστυγῆς Συμπροσευχᾶς τοῦ Νεοεκκλησιολογιστοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου μετά τοῦ πάπα Φραγκίσκου εἰς τήν Ἁγία Γῆν. Δημιούργησεν Κανονικόν ζήτημα μέ τό Πατριαρχεῖον τῆς Ἀντιοχείας, καί διεκόπει ἡ Ἐκκλησιαστική Κοινωνία μεταξύ των. 

[Δεῖτε ΕΔΩ, ΕΔΩ , ΕΔΩ , ΕΔΩ , ΕΔΩ , ΕΔΩ , ΕΔΩ καί ΕΔΩ ]

Ἀκολουθεῖ πλέον, μετά ἀπό μία ξέφρενη καί ἀλλόπροσαλως οἰκουμενιστική πορεία, νά διαπράττει, μέ μανικόν ἐξουσιαστικόν τρόπον τινά ἐκκλησιαστικά, κανονικά, ἐκκλησιολογικά, δογματικά καί κανονικά σφάλματα, σωρηδόν λάθη ἐπί λαθῶν, μέ κερασάκι εἰς τήν τούρτα, ὅπως ἀρχίσει ἔμμεσον ἤ καί ἄμεσον διωγμόν ὅσους Ἁγιοταφίτες Μοναχούς θεωρεῖ ὡς ἀνάχωμα διά τά ἀ-θεόφιλα σχέδιά του. Ἐξ ἀρχῆς νά σᾶς ἀναφέρομεν ἐνδεικτικῶς: ὅτι «ἐδίωξεν» πρώτα καί ἔμμεσα τινά λόγιον Ἑλλαδίτην Ἁγιοταφίτην Μοναχόν ὁ ὁποῖος ἀσκεῖ πολυσήμαντο ἀντιοικουμενιστικόν καί ἀντιτεκτονικόν ἀγώνα. Ἔπειτα ὅμως ἀπό καιρόν, ὁ πατριάρχης ἀπεθρασύνθην τελείως, καί ἀκολούθησεν καί ἡ ἄμεση ὁλοκληρωτική  δίωξις τινός Κυπρίου Ἁγιοταφίτου Μοναχοῦ πού διακονεῖ εἰς τά Ἱεροσόλυμα σχεδόν 15 χρόνια! 

Σκόρπιες καί μή διασταυρούμενες πληροφορίες, γιά ὅλα αὐτά, ἀκούγαμε ὅλοι μας σχεδόν δεξιά καί ἀριστερά πρό τοῦ 2015 μέχρι πού χάριτι Θεοῦ ἀρχές τοῦ 2016 λάβαμεν ἀπό πρῶτον χέριἀποδεικτικήν ἐνημέρωσιν διά τά τεκταινόμενα εἰς τά Ἱεροσόλυμα.

Β΄. ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΧΩΣΙΝ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙ;

Ἐνημερώθησαν πρό ἡμερῶν κατ΄ ἀρχᾶς, διά τό ἐν λόγῳ ἐκκλησιαστικόν, πολιτικόν, ἐθνικόν, ὁμογενειακόν, κοινωνικόν, κανονικόν, πολιτισμικῶν κ.ο.κ. ζήτημα πού πρόκειται νά σᾶς ἀποκαλύψομεν, ἀποκλειστικῶς, οἱ ἑξῆς πολιτειακοί καί ἐκκλησιαστικοί ἀξιωματούχοι:

  1. Ἔλαβεν ἐνημέρωσιν καί εἰδικόν φάκελον μέ πάμπολλα ἀποδεικτικά στοιχεία (σχεδόν 70 σελίδες) ἡ ἡγεσία τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας καί Κυβερνήσεως, εἰδικά ὁ Πρωθυπουργός κ. Ἀλέξιος Τσίπρας καί ὁ Πρόεδρος κ. Προκόπης Παυλόπουλος. Προσεχῶς ἀπομένει νά ἐνημερωθεῖ καί τό Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικόν μέ ἀνάλογον φάκελον.
  2. Ἐνημερώθηκε ἐπίσης ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, μέ εἰδικήν συστημένη ἀποστολή τῶν σωρηδόν στοιχείων πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἰερώνυμον σύν τοῖς 82 Μητροπολίτες του συμπεριλαμβανομένων καί τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν».
  3. Δέν ἔχομεν ἀσφαλή πληροφόρησιν εἰς τήν Κύπρο (ἐκ τῶν Τουρκικῶν Ταχυδρομείων) ἄν ἦδη ἔχει φτάσει στά χέρια τοῦ οἰκουμενιστοῦ πατριάρχου τῆς Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου, ἀλλά γνωρίζομεν μέ ἀσφάλεια, ὅτι τοῦ ἔχει σίγουρα ἀποσταλλεῖ ἕνας ἀνάλογος φάκελος.
  4. Ἔχει ἐνημερωθεῖ, προσωπικῶς, μόλις πρόσφατα καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κύπρου κ. Χρυσόστομος Β΄. Ἔχωσιν ἀποσταλλεῖ βέβαια, ἀνάλογοι φάκελοι, καί στίς κατά τόπους ἱερές Μητροπόλεις ἵνα ἐνημερωθῶσιν χαρτίν καί καλαμάριν ἅπαντες οἱ Κύπριοι Ἱεράρχες. 
  5. Ἔχωσιν ἀποσταλλεῖ εἰδικές συστημένες ἐπιστολές σέ σημαίνουσες ἐκκλησιαστικές Προσωπικότητες καί ἔχωσιν γίνει ἦδη μερικά τηλεφωνήματα διά προσωπικήν ἐνημέρωσιν. Μερικοί ἐνδιαφέρθησαν διά τό ζήτημα ἄλλοι δέ τό ἀπαξίωσαν καί δέν ἐπεθύμησαν κἄν νά ἀσχοληθῶσιν.
  6. Τέλος, ἔχει ἀποσταλλεῖ, ἄκρως ἐμπιστευτικῶς, εἰς τό Ἱστολόγιον “ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ”, ὁ ἴδιος ἀκριβῶς φάκελος, πού ἐμπεριέχει ὄντως σωρηδόν ἰσχυρά ντοκουμέντα καί ἀποδεικτικά στοιχεία, σχεδόν 70 σελίδων, κατά τῶν μή θεοφιλῶν ἐνεργειῶν τοῦ Πατριάρχου Θεοφίλου, διά τά ὁποία ἔχομεν τήν εὐλογία καί τό ἀποκλειστικόν δημοσιογραφικόν προνόμοιον, ὅπως τά δημοσιεύσομε, ὁλίγον χρόνον πρό τῆς Συγκλήσεως τῆς “Μεγάλης Πανορθόδοξης” Συνόδου, πού εὐτυχῶς τίς ἔμελλε νά σμικρύνει εἰς τό ψευδοκύρος, νά ἐλλατωθεῖ αἰσθητῶς εἰς τά πατριαρχεία, σαφῶς εἰς τήν ἀξιοπιστία καθῶς καί εἰς τήν αἱρετικήν θεματολογίαν αὐτῆς.. προτοῦ κἄν ἀκόμη συγκληθεῖ! 

Βεβαίως ἕνα εἶναι τό δεδομένον, ὅτι τά κίνητρα καί τά ἐλλατήρια αὐτῆς τῆς σατανικῆς, κακοΣυνόδου τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν, ἦτο ποταπά, μικρόνοα, μικρόψυχα, πανθρησκειακά, νεοεποχήτικα καί εἰδεχθή, μιᾶς καί ἐπιβουλεύονται ἀνιεροκρυφίως, τήν Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων, εἰσαγάγοντας, θεσμικῶς, διά τῆς ἐπικείμενης ψευδοΣυνόδου, ληστρικά ζητήματα, ἤ, καί Συγκρητιστικά καινοφανή ἀλλότρια δόγματα.

Γ΄. ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΙΚΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ.

Τώρα πάμε νά δοῦμεν τί ἐμπεριέχει ὁ «ἐξ ἀπορρήτων» περιώνυμος φάκελος πού ἀναμένεται εἰς τάς τρέχουσας ἐκκλησιαστικάς ἐξελίξεις ὅπως κλονίσει σέ ἕνα βαθμόν τά σαθρά θεμέλια τῆς ληστρικῆς ἐξουσίας τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου κ. Θεοφίλου.

Περιλαμβάνονται τά ἑξῆς ἀξιόλογα ἀποδεικτικά ντοκουμέντα τά ὁποῖα προσεχῶς καί θά δημοσιευόμεν, ἀποκλειστικῶς, ἐκ τῆς Ἱστοσελίδας τῶν ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΩΝ:

  • Ἐμπεριέχει τήν γραπτή καταγγελτική μαρτυρία καί κατάθεσιν τοῦ Ἁγιοταφίτου Μοναχοῦ Ἀρκαδίου περί τῆς ὀργανωμένης συλλήψεως-φυλακίσεως καί ἔπειτα συνοπτικῆς ἀπελάσεως, δηλ. ἀδίκου ἐξορίας, κατὅπιν παράνομων ὀδηγειῶν τοῦ πατριάρχου Θεοφίλου πρός τίς Παλαιστιανικές καί Ἰσραηλινές Ἀρχές. Ὁ Κύπριος Ἁγιοταφίτης Μοναχός Ἀρκάδιος ἐξορίσθην, ἀρχές τοῦ 2016, εἰς τήν γεννέτηράν του τήν νῆσον Κύπρον, ὅπου μέχρι τήν σήμερον, περισυνέλεγε καί ἐκατέγραφε, τά ἀποδεικτικά στοιχεία, ὅπως ἀρχίσει τινά ἐκστρατείαν ἐνημερώσεως, διά τίς σωρηδόν πατριαρχικές παρανομίες πού ἐπισυμβαίνωσιν εἰς τά πανάγια Προσκυνήματα τῶν Ἱεροσολύμων ἐπί πατριαρχείας Θεοφίλου.
  • Ὁ φάκελος περιλαμβάνει ἐπίσης: τήν παράνομη καί ἀδιαφανή, «Συμφωνία Ἀγοραπωλησίας», μεταξύ τοῦ πατριάρχου κ. Θεοφίλου καί τοῦ Ἄραβα κ. Θανάση Ἀπουέτα διά δύο στρέμματα (2 χιλιάδες τετρ.μετρ.) ἱερᾶς Γῆς, ἄνευ τινᾶς ἐπισήμου Συνοδικῆς ἐνημερώσεως καί Συνοδικῆς Διαγνώμης.
  •  Ὡστόσον μᾶς ἐπισυνάπτει: φωτογραφικά στιγμιότυπα ἀπό τήν ρωμαλέα ἀντίδρασιν τῶν Ρωμῃῶν Ἀράβων τοῦ ὀρθοδόξου Χριστώνυμου πληρώματος τῶν Ἱεροσολύμων, κατά τῶν ἄνομων ἐνεργειῶν τοῦ πατριάρχου καί δή κατά τῆς ὀργανωμένης σκευωρίας κατά τινός Ἁγιοταφίτου τοῦ Μοναχοῦ Ἀρκαδίου. Τό ἑν λόγῳ Μέλος τῆς Ἁγιοταφίτικης Ἀδελφότητος διακονεῖ τόν πανάγιον Τόπον ἐπί 15 συναπτά ἕτη, μέχρι πού ὁ πατριάρχης Θεόφιλος μετά τῆς κουστωδίας αὐτοῦ, ἀπεφάσισαν νά τόν ἐξορίσωσιν.
  • Μᾶς προσκομίζωσιν ἰδιαίτερα τρεῖς γνωστές Ἀραβικές ἐφημερίδες πού ἔγραψαν εἰδικόν δημοσιογραφικόν ρεπορτάζ διά τό ζήτημα, μιᾶς καί ἀπό τά γνωστά ἐκκλησιαστικά καί κοσμικά ἱστολογία κ.ἄ. Μ.Μ.Ε. φιλτράρονται καί δέν δημοσιεύονται τέτοια σημαντικά γεγονότα πού κάνωσιν ἰδιαίτερη αἴσθησιν εἰς τόν οἰκουμενικόν Ἑλληνισμόν.
  • Περιέχει ἐπίσης, συλλογή ὑπογραφῶν μέ προεξάρχοντα τόν Δήμαρχον τοῦ Bet Sahour (Χωριόν τῶν Ποιμένων) περιοχή πού διακονοῦσεν ὁ καταγγέλων Ἁγιοταφίτης Μοναχός Ἀρκάδιος. Ὑπογραφές τῶν ἐπιτρόπων τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Προπατόρων. Ὑπογραφές τινῶν Δικηγόρων, ἀντιπροσώπων τῆς Βουλῆς καί ἄλλων προσωπικοτήτων τῆς Πόλεως Βηθλεέμ.
  •  Ἀναντίρρητα ὑφίστατο καί ἕνα εἰδικόν Ἐκκλησιαστικόν Ἔγγραφον, τό λεγόμενον Συστατήριον, πού ἐδώθει εἰς τόν Μοναχόν Ἀρκάδιον ὑπό τοῦ νῦν πατριάρχου Θεοφίλου ὅπως διεξάγει ἕρανον εἰς τήν νῆσον Κύπρον κατά τά ἕτη 2006-2007, εἰς τό ὁποῖον καί ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ ἐν λόγῳ Ἁγιοταφίτης ἦτο καί εἶναι, Κανονικόν καί γνήσιον Μέλος τῆς Ἁγιοταφίτικης Ἀδελφότητος τοῦ Παλαίφατου Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων.
  • Περιλαμβάνει ἐπίσης, τρεῖς σημαντικές καταγγελτικές ἐπιστολές κατά τοῦ πατριάρχου Θεοφίλου, γραμμένες ὑπό τοῦ Μοναχοῦ Ἀρκαδίου πρός τήν Ἱερά Σύνοδον τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, περί διαφόρων προβλημάτων σύν τῆς καταγγελίας περί τῆς παράνομης ἐνεργείας τῆς ἀγοραπωλησίας ἀγγροτεμμαχίου τῆς Σιωνίτιδος Γῆς ὑπό τοῦ πατριάρχου Θεοφίλου, χωρίς καμμία Συνοδική διαφάνεια.
  • Προσκομίζεται ὡστόσον, ἕνα μᾶλλον σημαντικώτατον ἔγγραφον: «Συμφωνία κοινῆς ἀνταλαγῆς» καί πώλησης ὑπό τοῦ ἰδίου πατριάρχου, ἐπί τινός ἀγροτεμμαχίου εἰς τόν χῶρον διαφύλαξις καί εὐθύνης πού ὑπηρετοῦσεν ὁ Ἁγιοταφίτης Ἀρκάδιος Μοναχός. Μᾶς παραθέτωσιν τινά ἀντίγραφον τοῦ ἐν λόγῳ συμβολαίου ΠΩΛΗΣΕΩΣ τῆς Γῆς τοῦ πατριαρχείου.
  • Τέλος, ὑφίσταντο, διάφορα τινά ἐξώδικα ἀπό τήν Παλαιστιανική Ἀρχή πού ἐταλαιπωρούσαν ἀλλά συνάμα καί ἀπειλούσαν τήν ζωή τοῦ Ἁγιοταφίτου, οἱ προφασιζόμενοι τινές «διεκδικητές» τῆς Γῆς τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωμῃοσύνης.


Ἐπίσης διευκρινίζομεν:

  1. Ὁ Ἁγιοταφίτης Ἀρκάδιος Μοναχός, διακονεῖ εἰς τούς Ἁγίους Τόπους ἀπό τό 2000 περίπου ἐπί πατριαρχείας τοῦ ἀδικημένου καί ἔκπτωτου, ἀντικανονικά, πατριάρχου Εἰρηναίου. Ἐπί πατριαρχείας Θεοφίλου οἱ Παλαιστιανικές Ἀρχές ταλαιπωρούσαν δικαστικῶς τό Μέλος τῆς Πατριαρχικῆς Ἀδελφότητος, ἄνευ τινάς Νομικῆς ἀρωγῆς κ.ἄ. προστασίας ἀπό τήν Ἀνωτάτην Ἐκκλησιαστικήν Ἀρχήν του Πατριαρχείου.  Ἄφηναν δηλ. ἄκρως ἐκτεθειμένον τόν Μοναχό, καί ἦτο παγερά ἀδιάφορος ὁ πατριάρχης Θεόφιλος κατά τῶν «διεκδικητῶν» τῆς Γῆς τῶν Ἁγίων Τόπων μας· μιᾶς καί ἐπί μία σχεδόν δεκαετία ὁ Ἁγιοταφίτης μπαινόβγαινε στά Παλαιστηνιακά Δικαστήρια, μέ ἀνεπίσημον ὑποχρεωτικήν ἐντολήν τοῦ πατριάρχου Θεοφίλου, χωρίς τήν στοιχειώδη ἤ καί ἐπίσημη ὑποστήριξη τοῦ ὡς Μέλος τῆς Ἁγιοταφίτικης Ἀδελφότητος. Κατά τά ἄλλα ὑφίστατο λειψανδρία Μοναχῶν καί Μοναζουσῶν εἰς τά πανάγια προσκυνήματα καί τό Πατριαρχεῖον κλαίγεται περί τοῦτον. Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως, ἐξορίζει ἀδίκως, πάν ὄστιν Μοναχόν στέκεται κόντρα σέ μή θεοφιλή πράξεις τοῦ πατριάρχου. Τύφλα νά χει ὁ πολιτικοθρησκευτικός ταγός καί πάπας τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης ἕμπροσθεν τοῦ κυρίου Θεοφίλου. Φυσικά ἡ ἀσθένεια τοῦ παπισμοῦ εἶναι θανατηφόρος πνευματική καί κολλητική λοιμική νόσος.
  2. Ὁ Ἁγιοταφίτης καί Μοναχός Ἀρκάδιος, ἤλεγξεν πρώτα προσωπικῶς τόν πατριάρχην Θεοφίλον Γ΄ διά τά ἄνομα πραχθέντα του δευτέρου. Ἔπειτα ὅμως ξαναἤλεγξεν τόν πατριάρχην ρωμαλέως καί ΔΗΜΟΣΙΩΣ! Ὅμως ὁ κακόδοξος πατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων μαζί μέ συγκεκριμένους καί διαβολικούς συνεργάτες του, ἀπεφάσισαν ἐκδικητικῶς, ἄνευ τινάς Συνοδικῆς Ἐκκλησιαστικῆς δίκης τοῦ Ἁγιοταφίτου Μοναχοῦ, μέ συνοπτικές γρήγορες καί παράνομες ἐνέργειες, ὅπως συλληφθεῖ, φυλακησθεῖ καί στίς 30 Δεκεμβρίου 2015 ὅπως ἀπελαθεῖ εἰς τόν τόπον καταγωγῆς -καί νῦν τόπον ἐξορίας- εἰς τήν νῆσον Κύπρον. 
  3. Ὁ ἐν λόγῳ Ἁγιοταφίτης Ἀρκάδιος Μοναχός, ὅλο αὐτό τό διάστημα, ὡς ἐξόριστος πλέον, περισυνέλεξεν τά ἔγγραφα καί ἄλλα σωρηδόν στοιχεία, ἐτοίμασεν μία πολυσελίδον ἐπιστολήν ἐξιστορώντας ὅλα τά παράνομα γεγονότα, καί προετοιμάσθην πνευματικῶς, ὅπως ξεκινήσει ἕνα ἀποδεικτικόν ἀγώνα ἐκ τοῦ μακρόθεν κατά τῶν παράνομων καί ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν τοῦ πατριάρχου πού τόν ἐξόρισεν, βιαίως, ἀπό τήν Ἁγία Γῆν ὅπου καί ὑπηρετοῦσεν φιλότιμα καί ἀγωνιστικά ἐπί μίαν ὁλάκερον δεκαπενταετίαν εἰς τό Χωριό τῶν Ποιμένων τῆς Βηθλεέμ.
  4. Σύμφωνα μέ τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ περιουσία τῶν Πατριαρχείων, εἶναι περιουσία τῆς καθόλου Ἐκκλησίας, καί ὄχι προσωπική ἰδιοκτησία τινός ἕκαστου πατριάρχου. Ὁ ἐκάστοτε πατριάρχης ὡς διοικητής τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας εἶναι διαχειριστής τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, καί ὄχι ἰδιοκτήτης διά νά ἀγοραπωλεῖ ἐκκλησιαστικήν Γῆ, καί δή ἄνευ Συνοδικῆς Διαγνώμης. Κατά τούς Ἁγιοπνευματικούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, διακρίνεται ἡ ὅποια προσωπική περιουσία τοῦ ἐπισκόπου ἀπό τήν περιουσία τῆς Ἐκκλησίας. [Δεῖτε τόν μ΄ Ἀποστολικόν Κανόνα, καί τόν κδ΄ Κανόνα τῆς Ἀντοχείας].
  5.   Δηλαδή οἱ συγκεκριμένες προσωπικές ἐνέργειες καί ἀτασθαλίες τοῦ πατριάρχου Θεοφίλου, ἦτο ἀντικανονικές καί ἀντιεκκλησιαστικές  καί πρέπει νά συρθεῖ σέ Συνοδικόν Δικαστήριον ἵνα ἐκδικασθεῖ διά τήν οἰκονομική ζημιά πού κάνει κατά τῆς Ἐκκλησίας.
  6.  Φυσικά ἀδελφοί καί πατέρες,  ὅλο αὐτό τό καταγγελτικόν ἀποκαλυφθέν εἶναι σαφῶς, ἕνα δευτερεύον ζήτημα, συγκριτικά, μέ τά σωρηδόν ἄλλα, ἀνωτέρας σημασίας, τά αἱρετικά καί τά συγκρητιστικά πράγματα πού κακῶς ἐνεργεῖ κατά τῆς Ἐκκλησίας, πολλῶ μᾶλλον ἄν προσθέσομεν εἰς τήν λίστα καί τήν ἀντικανονική ὑφαρπαγή τοῦ Θρόνου. 
  7. Ἐκ Κανονικῆς ἀπόψεως, ὁ κ. Θεόφιλος, θά ἔπρεπε μᾶλλον, νά εἶναι ἤδη καθαιρεμένος (οὔτε κἄν καντηλανάφτης δέν πρέπει νά εἶναι) διά τήν ἐωσφορίζουσα Λατινόφρονα ὑποταγή του, διά τήν οἰκουμενιστική συμπόρευσιν πού ἔσυρεν ὁ ἰδιος τό Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων στό ΠΣΕ, ἀλλά καί διά τό διαβολικόν ἄλλοθιν πού προσφέρει εἰς τόν κακόδοξον πατριάρχην τῆς Κων/Πόλεως. 
  8. Παρακαλοῦμεν θερμῶς τόν πατριάρχην κ. Θεόφιλον ὅπως κάνει δεύτερες σκέψεις καί νά ἀρνηθεῖ ἄμεσα νά συμμετάσχει εἰς τήν «Πανορθόδοξον»  ληστοΣύνοδον, διότι ἅπαντα τά ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ στοιχεία, ἔχει παρθεῖ ἀμετάκλητως ἀπόφασις ὅπως δημοσιευθῶσιν, πολλῶ μᾶλλον προλαμβαίνει νά παραιτηθεῖ σύντομα ἐκ τῆς κατάλλειψις τοῦ πατριαρχικοῦ Θρόνου ἵνα προχειρισθῶσιν ἄμεσα ἐκλογές διά ἐξεύρεσιν τινός ἀξίου καί Θεοπρόβλητου Πατριάρχην τῶν Ἱεροσολύμων μιᾶς καί ὁ Κανονικῶς Πατριάρχης κ. Εἰρηναίος δέν εἶναι πλέον σέ καλήν κατάστασιν ὅπως ἐπανέλθει εἰς τήν κανονική πατριαρχείαν του καί διηκήσει καλῶς καί θεαρέστως λόγῳ προβλημάτων ὑγείας. 
  9. Διαφορετικά, ἄν ἐπιθυμεῖ νά παραμείνει γατζωμένος εἰς τόν Θρόνον… νά γνωρίζει καί νά μετρεῖ ὅτι ἀπό μέρα σέ μέρα ὅτι ἡ ἀντικανονική καί ληστρική πατριαρχεία του, ἔλαβεν, ἄδοξον τέλος…!
  10. Ἐξάπαντος ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία κάνει κύκλους… διά ὅσους δύνανται νά θυμηθῶσιν, μέ ποῖον ἀκριβῶς τρόπον ἀπεμακρύνθει ἀντικανονικῶς, ἀδίκως καί παρανόμως, ὁ πρώην καί Κανονικός Πατριάρχης κ. Εἰρηναίος.


 Ὑγ. Σέ ἐπόμενη δημοσίευσιν, προσεχῶς, καί ἐλάχιστων μερικῶν ὡρῶν, θά ἀκολουθήσει ὡς ἀποκλειστικόν ντοκουμέντον  ἡ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ δεκαπεντασέλιδη Ἁγιοταφίτικη προσωπικήν κατάθεσις-Ἐπιστολή τοῦ Μοναχοῦ Ἀρκαδίου, πρός τάς Ἐκκλησιαστικάς καί Πολιτικάς Ἀρχάς τῆς Κύπρου, τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Κωνσταντινουπόλεως οὔτως ὥστε νά δωθεῖ, κάποιος, ἔστω ἀμυδρός χρόνος, ἔντονου προβληματισμοῦ πρός τήν Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων… ἐννοεῖται ὅτι θά δημοσιεύσομεν, ἅπαντα τά στοιχεία, καί ἔτσι ὅποιος ἐπιθυμεῖ δύναται νά ἀναδημοσιεύει παράλληλα παραθέτωντας τήν ἱστολογική “ΠΗΓΗ” τῆς ἐνθάδε ἀποκαλυπτικῆς ἀποκλειστικώτητος τοῦ Ἱστολογίου “ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ”. Ἤγγικεν μᾶλλον ἡ ὥρα καί ἡ στιγμή ὅπως ἀποκατασταθεῖ, μία κακόβουλως ἀδικία, καί διά νά ἐνεργήσωσιν ἔντονες διαμαρτυρίες καί πιέσεις οἱ ἐναπομείναντες Ἁγιοταφίτες κ.ἄ. πατέρες καί ἀδελφοί, καθῶς καί ὁ σύμπασα Ἑλληνισμός τῆς ὁμογένειας διά τό ἐξευτελιστικόν προδοτικόν ξεπούλημα τῆς Ἁγίας Γῆς τῶν προγόνων μας ὑπό τοῦ ἀ-θεόφιλου φατριάρχη καί Ἀρχιοικουμενιστοῦ κ. Θεοφίλου. Στῶμεν Καλλῶς!


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

  • Δεῖτε ΕΔΩ τήν 15σέλιδον ἐπιστολήν τοῦ Ἁγιοταφίτου Μοναχοῦ Ἀρκαδίου.

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 


Κατ΄ἀρχᾶς νά ποῦμε, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας φαίνεται νά ἀκολουθεῖ, καί δικαίως, τόν δρόμον πού ἐχάραξαν τά Πατριαρχεία τῆς Βουλγαρίας καί τῆς Ἀντιοχείας. Ἕνα ἀκόμη ἠχηρό καρφί ἤ καί ράπισμα εἰς τό φέρετρον καί τήν σιαγώνα τῆς ληστροΣυνόδου τῶν Νεοφαναριωτῶν. Τρία Αὐτοκέφαλα καί ἰσότιμα -μέ αὐτό τῆς Πόλεως- Πατριαρχεία, ἀρνούνται κατηγορηματικά, διά συγκεκριμένους ἔλλογους, θεολογικούς καί Ἐκκλησιολογικούς λόγους, νά συμμετάσχωσιν, εἰς τό πολιτικάντικον παίγνιον τῶν Νεορθοδόξων Οἰκουμενιστῶν τοῦ Βοσπόρου μετά τῶν ἀφεντικῶν αὐτῶν. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Εἶναι δυνατόν οἱ Νεοφαναριώτες νά ἐπιθυμῶσιν σφόδρα καί ἀλυσιτελῶς, νά διαφημίσωσιν διά τῷ θεαθήναι τοῖς κοσμικοῖς ἀνθρώποις  τήν δῆθεν ὀρθόδοξη ἑνότητα, ἄνευ τινάς συζητήσεως καί ἐπιλύσεως, πρώτιστα, διά σοβαρά ζητήματα καί διαφορές πού χωρίζωσιν -σέ βαθμόν ἀκοινωνησίας- τίς κατά τόπους Ἐκκλησίες; 

Ναί, σαφῶς καί εἶναι δυνατόν κατά ὅπως ἐπιμένωσιν οἱ κουτοπόνηροι Φαναριῶτες.

Ἔχει ἀπόλυτον Ἐκκλησιολογικόν καί Κανονικόν δίκαιον τό Πατριαρχεῖον τῆς Σερβίας πού παρακαλεῖ καί θέτει, ἔστω καί τήν ὑστάτην, ὡς βασικήν προϋπόθεσιν πρός τόν πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖον: ὅτι εἶναι ἀπαραίτητον νά ἐπιλυθῶσιν, οἱ σημαντικές διαφορές πού προκύπτωσιν, ἐκκλησιαστικῶς, ὅπως κατορθωθεῖ τελικῶς μία τίμιαπανορθόδοξη ὁμοφωνία καί ἔπειτα νά ἐξετασθῶσιν καί τά κακόδοξα ἤ καί προβληματικά κείμενα περί τῆς Συνόδου· καί ὄχι νά ἐξετασθῶσιν, ἀρχικά, τά προβληματικά καί ἀθεολόγητα κείμενα, πού μᾶς σερβίρωσιν ἀνιεροκρυφίως, οἱ Φαναριώτες, ἵνα ἐκμεταλευθῶσιν ἔτσι, πονηρῶς, τά σωρηδόν ἐνδοεκκλησιαστικά προβλήματα τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν διά νά περάσωσιν τίς ὅποιες προκατασκευασμένες καί προειλημένες ἀποφάσεις των.

Αὐτό δέν εἶναι κἄν πονηρία ἤ πανουργία, ἀλλά σημαντική κουτοπονηριά. Καί δόξᾳ τῷ Θεῷ πού ὁ Καλός Θεός φώτισε πράγματι μερικά Πατριαρχεία καί τό ἐπισημαίνωσιν ἡχηρῶς εἰς τόν πλανεμένο Πατριάρχην τοῦ Γένους μας. 

Ἐξάπαντος τό τρεμοσβησμένον καί ἀμερικανοκίνητον Φανάριον τοῦ Βοσπόρου, ἀγρόν ἠγόρασεν καί προσπαθεῖ ἀνεπιτυχῶς, νά μᾶς πείσει, ὅτι διά ὅλες τίς ἀντιρρήσεις καί διαμαρτυρίες ἑναντίον του καί κατά τῆς κακοΣυνόδου, φταίνε, μόνον οἱ ἄλλοι: δηλ. οἱ «φονταμενταλιστές», οἱ «ὑπερορθόδοξοι ζηλωτές», οἱ «ἀκραίοι», οἱ «παλαιοημερολογῖτες», οἱ «ἀντιοικουμενιστές», οἱ «ἐθνοφυλετιστές» κ.ο.κ. 

Τοῦτο εἶναι τό κλασικόν Μεταπατορικόν Ἁμάρτημα τῶν Νεοφαναριωτῶν πέραν τῶν σωρηδόν ἄλλων κακοδοξιῶν του.

  • Πῶς εἶναι δυνατόν τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον νά ἐπιθυμεῖ τόσον πολύ νά συμπαρασύρει ὅλες μαζί τίς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες εἰς τά ἀνούσια πολιτικάντικα τερτίπια του; 
  • Εἶναι δυνατόν νά ἐπιθυμεῖται ἡ διαφήμησις μίας ψευδο-ἑνότητος ἐνῷ κατουσίαν καί ἐνδεικτικῶς λ.χ. τό Πατριαρχεῖον Ἀντιοχείας διέκοψεν τήν Κοινωνία μέ τό γειτωνικόν τοῦ Πατριαρχεῖον τόν Ἱεροσολύμων; 
  • Πῶς θά συλλειτουργήσωσιν καί θά μεταλάβωσιν τό Τίμιον Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας ἄν δέν εἰρηνεύσωσιν, δέν φιλιώσουσιν καί δέν ἀγαπηθῶσιν εἰς τίς ἐνδορθόδοξες σχέσεις των; 
  • Τί σόϊ Χριστιανικόν καί πατριαρχικόν μήνυμα ἑνότητος ἐπιθυμῶσιν νά δώσουσιν οἱ ληστοΦαναριώτες;
  • Ἐπίπλαστον καί ψευδές;
  • Δέν φοβούνται τόν Θεόν πού ὑποτίθεταιὅτι ὑπηρετῶσιν;
  • Δέν φοβούνται τόν Λαό τοῦ Θεοῦ πούὑποτίθεται ὅτι διακονῶσιν;
  • Ποῖον τέλος πάντων φοβούνται οἱἀθεόφοβοι Θεομπαίκτες καί Οἰκουμενιστές;
  • Τήν Σιωνιστική καί Λουθηροκαλβινική Ἀμερική καί τήν Κεμαλική Τουρκία; 

Πολύ ὀρθῶς τότε, ἡ Σερβική Ἐκκλησία διατυπώνει, ὅτι καλῶς συμμετείχε εἰς τάς Προσυνοδικάς διαδικασίας περί τῆς προετοιμασίας τῆς «Πανορθόδοξης Συνόδου» ἀλλά οἱ σωρηδόν μεταγενέστερες κριτικές, κατά τῆς αὑτῆς κακοΣυνόδου, ἔχωσιν προβληματίσει σοβαρώτερα φαίνεται τά διαμαρτυρώμενα Πατριαρχεία τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Τέτοια εἶναι τελικῶς ἡ δυναμική τῶν ἔλλογων καίἀποδεικτικῶν θεολογικῶν κριτικῶν, πού ξεριζώνει τίς πολυποίκιλες πλάνες καί τίς ψευδαισθήσεις, εἰς τήν τελική, καί λάμπει ὁλόκληρη ἡ ἀλήθεια! 

Ἕνα εἶναι τό ΜΟΝΑΔΙΚΑ ἀπόλυτο σίγουρον καί Ἐκκλησιολογικόν δεδομένον: ὅτι τά κείμενα καί ἡ θεματολογία τῆς Συνόδου μπάζωσιν ἀπό σωρηδόν κακοδοξίες, πλάνες, ἀντιφάσεις, ἀλογίες καί αἱρέσεις, καί ἀντί νά ὑπάγωσιν, τέλος πάντων, ἅπαντες εἰς τήν Κρήτη καί νά κοκορομαχῶσιν και νά λογομαχῶσιν ἀνούσια, μιᾶς καί θά εἶναι προμελετημένα καί ἦδη «ἐγκλωβισμένοι καί αἰχμάλωτοι» εἰς τό ἀραχνῶδες Κολυμπάριον, ἄνευ γνώμης, ἄνευ ψήφου, ἄνευ οὐσιαστικῆς ἀναμίξεως, ἄνευ ἐπισκοπικοῦ ρόλου καί λόγου, ὥς πρός τίνα καί ποῖον ἀκριβῶς ὑπέρτατον λόγον, νά θυσιάσωσιν, τό γλυκερό καλοκαιράκι τους καί τήν ἡσυχία τους, διά μία ληστρικώτατην καί παρανομώτατην Σύνοδον πού ἐξάπαντος  ἔχει ἦδη, προαποκτήσει, τετραυματισμένον κύρος ἐξ αἱτίας τῆς ῥωμαλέας Ἐπιστημονικῆς καί Ἐκκλησιολογικῆς Ἡμερῖδος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς; Ὁ Κλήρος καί ὁ Λαός τῆς οἰκουμενικῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, βρωντοφωνάζει ἀδιάλλειπτα, κατά τῆς μεθοδικῆς Ληστρικότητος τῆς κακοΦαναριώτικης Συνόδου. Τό Φανάριον ὅμως, ἀσεβεῖ καί δυσεβεῖ, κατά τῆς φωνῆς τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπομένει βέβαια εἰς τήν τελικήν καί ἕνα ἀκόμη τρανταχτό χτύπημα ἐκ Θεοῦ, ἵνα μετανοήσωσιν οἱ θιασῶτες καί ἀθλίοι ὀπαδοί τῆς ληστροΣυνόδου.

Φυσικά καί εἶναι θαυμαστόν καί κραυγαλέον κτύπημα, ἡ ἅρνησις τῶν Πατριαρχείων τῆς Βουλγαρίας, τῆς Ἀντιοχείας, τῆς Σερβίας, τῆς Οὐκρανίας, κ.λπ. νά συμετάσχωσιν εἰς τήν Σύνοδον  τοῦ Αἱρετικοῦ Πατριάρχου τῆς Νέας Ρώμης.

Σαφῶς καί τό Πατριαρχεῖον τῆς Σερβίας, ἔλλογα διατυπώνει, ὅτι πρέπει νά ἐξετασθῶσιν οἱ λόγοι πού ἀμετάκλητα, τό Πατριαρχεῖον τῆς Βουλγαρίας καί τῆς Ἀντιοχείας, ἀρνούνται ἀπαρασάλευτα, τήν συμμετοχήν τους εἰς τήν Σύνοδο τῶν Νεορθοδόξων Οἰκουμενιστῶν. Πέραν τοῦτο, θά πρέπει καί νά ἐπιλυθεῖ καί τό ἄλλο πρόβλημα, τῶν ἐνδορθόδοξων τραυματισμένων σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρουμανίας μετά τοῦ Πατριαρχείου τῆς Σερβίας.

Τό Φανάριον, ἀποδεικνύεται [κατώτερο τῶν σύγχρονων περιστάσεων] καί φαίνεται ἠχηρά ἀδύναμον πλέον, νά διαφημίσει, πολλῷ μᾶλλον νά ἐφαρμώσει μίαν ἐπίπλαστον ἑνότητα μέ τέτοια σοβορώτατα ἐκκλησιαστικά ζητήματα.

Διά ποίαν Πανορθόδοξη (sic) Σύνοδο τολμῶσιν μερικοί, ἀκόμη νά ὁμιλοῦν ἀνοήτως ἤ καί προπαγανδιστικῶς μᾶλλον, ἄνευ τῶν τριῶν σημαντικώτατων Πατριαρχείων, ἀνάμεσα σ΄ αὐτά καί τό Πρεσβυγενές Πατριαρχεῖον τῆς Ἀντιόχειας;

Τά Νεοφαναριώτικα καί σαχλεπίσαχλα ψευδοεπιχειρήματα περί ἐθνικιστικοῦ τρόπου σκέψεως, καί ἡ ἄδικη μομφή, κατά τήν ταπεινή γνώμη μας, κατά τῶν ἁπανταχοῦ διαμαρτυρωμένων ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, περί τινάς αἱρέσεως τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, θεωροῦμεν ὅτι δέν εὐσταθῶσιν, ἀπόλυτα, εἰς τήν ἐκκλησιαστική πραγματικότητα. Ἀλλά ἄν ὄντως ὑπηρετῶσιν  τά Ἐθνικά κέντρα τους εἰς τά κατά τόπους Πατριαρχεία, δέν ἔχωσιν τέτοιον πατριωτικόν δικαίωμα μιᾶς καί οἱ προσλαμβάνουσες χωροχρονικές παραστάσεις των εἶναι διαφορετικές, συγκριτικά, μέ ἐκείνες ἄλλων ἐλεύθερων καί ἄκρως φιλελεύθερων κρατιδίων; Ἡ ἄδικη ταμπέλα ὑπό τινῶν πατριαρχικῶν, π.χ. ὡς «ἐθνοφυλετιστῶν», κατά τῶν Ρωμῃῶν τῆς Ἀντιόχειας, καταντεῖ μέχρι τοῦ βαθμοῦ τῆς στυγνῆς συκοφαντίας μιᾶς καί βρίσκεται σέ ἐμπόλεμη καί μαρτυρική θέσιν ἐδῶ καί ἀρκετά χρόνια. 

Ἄς ἀποστείλει τό Οἰκουμενικόν (sic) Φανάριον τά στρατεύματά του ὅπως διασώσει τό πολύκλαυστον καί πανμαρτυρικόν Πατριαρχεῖον. 

Δύναται;

Κατά τούς Νεογραικούς Φαναριώτες, ὑφίστατο, μιᾶς καί ὑπηρετῶσιν, ὄχι βεβαίως τά Νεοελλαδικά συμφέροντα ἀλλά οὔτε κἄν τά συμφέροντα, τοῦ διεθνοῦς Ἑλληνισμοῦ, ἀλλά ὑπηρετῶσιν τά σατανικά συμφέροντα τοῦ Ἀμερικανισμοῦ.Ἀλλ΄ ὅμως ὁ Ἀμερικανισμός, δέν εἶναι ἐθνοφυλετισμός; Πῶς εἶναι δυνατόν νά κατηγορῶσιν, ἔτσι ἐπιπόλαια, τό αἱματοκυλισμένον Ἀραβικόν Πατριαρχεῖον, διά Ἀραβισμόν, καί τά Σλαβικά Πατριαρχεία διά Σλαβικόν ἐθνοφυλετισμόν καί οἱ Νεογραικοί τῆς Βασιλεύουσας νά μή κοιτάζονται εἰς τόν καθρέπτη τῆς αὐτομεμψίας καί αὐτογνωσίας;

Προσωπικῶς, ὡς Νεοέλλην ἐκ παπούδων Φαναριωτῶν, δέν δύναμαι νά ὑποστηρίζω τό ἄδικον ἤ καί τήν αἵρεσιν. Δέν δύναμαι λ.χ. νά ὑποστηρίζω τόν ἐθνοφυλετισμόν τῶν Ἑλλαδιτῶν (ἄν καί Ἑλλαδίτης), οὔτε  δύναμαι νά ὑποστηρίζω (ἄν ὑπάρχει καί ὅπου ὑπάρχει) τόν Σλαβικόν ἐθνοφυλετισμόν, οὔτε κἄν ὑποστηρίζω τόν Ἀραβισμόν, πολλῶ μᾶλλον τόν Λουθηροκαλβινικόν καί Φραγκολατινικόν Ἐθνοφυλετισμόν τοῦ Ἀμερικανισμοῦ, τοῦ Ἀγγλοσαξονισμοῦ καί τοῦ Παπισμοῦ, ἐξάπαντος τρία ἄλλα ὑποστατά αἱρετικά συστήματα πού ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ, καί διά τόν πλέον μωρόν καί ἀφελήν, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον τῆς Νέας Ρώμης, σαφῶς καί ἔχει ὑποταχθεῖ ραγιαδικῷ τῷ τρόπῳ.

Ἄν πράγματι εἶχεν τήν δυνατότητα τόσον καιρό, τό οἰκουμενιστικόν Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί προσπαθοῦσεν, καλοπροαίρετα καί ΔΙΚΑΙΑ, νά ἐπιλύσει, τά ἐνδοορθόδοξα προβλήματα πού ὑφίσταντο ἐπί πολλά ἕτη,ποῖα σοβαρή δικαιολογία θά ὑφίστατο περί τῆς μή συμμετοχῆς τῶν ἀδελφῶν Πατριαρχείων εἰς μία Οἰκουμενική καί Πανορθόδοξη Σύνοδον; 

Ἄρα συνεπῶς, τό Πατριαρχεῖον Κων/Πόλεως, τῷ ὄντι δέν ἐθέλησε (διαπιστώνει σημαίνουσαν «ἔλλειψη θέλησης» τό Πατριαρχεῖον τῆς Σερβίας) νά ἐπιλύσει τά ἐκκλησιαστικά ζητήματα, ὥστε νά παίζονται εἰς βάρος τῆς Πανορθόδοξης Ἑνότητας πολιτικάντικα παίγνια μέ πρωταγωνιστές καί παίκτες τούς ἴδιους τούς Νεοφαναριῶτες. Ἄν εἶναι ποτέ δυνατόν! 

Ὡστόσο, εἶναι μαχαίρι εἰς τήν καρδιά κατά τῆς σφηκοφωλέας τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν καί Νεοβαρλααμιτῶν, ἡ ΕΠΙΣΗΜΗ ἀναγνώρισις καί ὁ τονισμός στό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν γράμμα, ὡς Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῶν Ἁγίων Η΄ καί Θ΄ Τοπικῶν Συνόδων ὑπέρ τοῦ Ἡσυχασμοῦ πού ἐκαταδικάσθην ἡ αἵρεσις τοῦ Βαρλααμισμοῦ καί ἡ ἄλλη Σύνοδος τῆς Κων/Πόλεως πού ἐκαταδικάσθην ἡ πολυ-αἵρεσις τοῦ Παπισμοῦ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ᾎρά κοντολογίς, ἡ ἀλήθεια, πού ἀκριβῶς ἐβρίσκεται; 

Στόν Φαναριώτικον συγκρητιστικόν κακοΟἰκουμενισμόν, ἤ στό στρατόπεδον τῶν ὅπου γῆς Ὀρθοδόξων Καθολικῶν καλοΟἰκουμενιστῶν ἤ καί παραδοσιακῶν ἀντιοικουμενιστῶν;

Συγχαρητήρια εἰς ὅσα Πατριαρχεία ἀγωνίζονται κατά τοῦ Φαναριώτικου Ἀμερικανισμοῦ, κατά τοῦ κακοδόξου Ἐπισκοπομονισμοῦ καί τοῦ κακοκέφαλου Νεοεκκλησιολογισμοῦ καί εἴθε πράγματι νά τά μιμηθῶσιν καί ἄλλες κατά τόπους Ἑκκλησίες.

Εὐχῆς ἔργον θά ᾖτο, καί τό ἐπιθυμῶμεν βαθέως οἱ Ἕλληνες τῆς Ὁμογένειας, δηλ. ὁ διεθνής Ἑλληνισμός τῆς Ὀρθοδόξου Ρωμῃοσύνης μας, ὅπως ἀρνηθεῖ ῥωμαλέα καί ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν καί ΠΑΣΗΣ («οἰκουμενικῆς») Ἑλλάδος,  ἵνα ἀνταποδώσει στά ἴσα, ὅσες ἀντικανονικές καί ὕπουλες ἐνέργειες ἀσκεῖ τό παναιρετικόν Φανάριον κατά τῶν Νεοελλαδικῶν ἐπαρχιῶν μας, μιᾶς καί πλέον, γεωπολιτικῶς, εἶναι ἐπαρχίες καί ἐνορίες, πλέον, τῆς Αὐτοκέφαλης καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς ἐλευθέρου Ἑλλάδος καί οὐχί βεβαίως τοῦ πρώην Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Στήν προκειμένη περίπτωσιν ὑφίστατο Κανονική κάλυψις ὑπό τῶν Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων πράγμα πού μᾶς ἀποκρύβωσιν ἐπιμελλῶς οἱ αἱρετίζοντες ρασοφόροι καί φερέφωνα θεολόγοι τοῦ θεοσκότεινου Φαναρίου.

Τόν Οἰκουμενικόν ῥόλον διά πάν ζήτημα Ἑκκλησιολογικόν κ.λπ. δύναται πλέον νά τόν ἔχει κάλλιστα τινά ἄλλη ἐλευθέρα καί πραγματικά Αὐτοκέφαλη Τοπική Ἐκκλησία, καί ὄχι λ.χ. τό αἰχμάλωτον πατριαρχεῖον τῆς Κων/Πόλεως ἤ π.χ. ἡ ἡμικατεχόμενη ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Κύπρου. Οἱ αἰχμάλωτοι ὡς γνωστόν, κάνωσιν ἀναγκαστικούς -λόγῳ τῶν δυσμενῶν ἐξωτερικῶν συνθηκῶν-  μέχρι καί παράλογους συμβιβασμούς ἐνίωτε καί κατ΄ ἐξοχήν προδοτικούς. Δέν ὑφίσταντο λογικά καί θεολογικά ἐπιχειρήματα εἰς τό πλαίσιον καί τήν βάσιν τινάς ἀδίκου καί παράλογου αἰχμαλωσίας.

Ἄρα λοιπόν, μήπως ἤγγικεν ὁ καιρός ὁ ἑκάστοτε Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος νά ἀναλάβει ἕναν πιό δραστήριον καί παν-Οἰκουμενικόν ρόλον εἰς τάς Ἐκκλησιαστικάς ὑποθέσεις πού ἀφορῶσιν ἅπαν τόν Ἑλληνισμόν καί Χριστιανισμόν;

Μήπως ἐπίσης, τιμῆς ἔνεκεν, θά ἔπρεπε νά ἀναβαθμιστεῖ Κανονικῶς καί σέ Νέον Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ὡς μία ἀποδεικτικά ἑξ Ἁγίων Γραφῶν πανάρχαια Ἀποστολική Ἐκκλησία;

 
Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

 ΟΙ ΔΙΑΚΗΡΥΓΜΕΝΕΣ «ΣΙΩΠΗΛΕΣ» ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ



 
(ΜΙΑ ΕΚΤΕΝΗΣ BIΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΩΝ ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ)
 
ΜΕΡΟΣ Α΄


[Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, Συνάντηση μέ τό Μυστήριο (Μία σύγχρονη ἀνάγνωση τῆς Ὀρθοδοξίας), Ἐκδόσεις: Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως καί  ΑΚΡΙΤΑΣ Α.Ε., (Πρωτότυπη ἔκδοση στίς Η.Π.Α.:Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today) σσ. 359.]


Α΄. Ὁ συγγραφέας τοῦ ὑπό κρίσιν καί ἐν λόγῳ βιβλίου εἶναι ὁ Ἀρχιοικουμενιστής καί πολύτιμος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κων/Πόλεως κύριος Βαρθολομαῖος γνωστός διά τό πολυκύμαντο ποιμαντικόν καί οἰκολογικόν (sic) ἔργο του εἰς τά πέρατα τῆς οἰκουμένης… Εἶναι ὅμως καί ὁ κατ΄ εξοχήν ὑπέρμαχος-ἐκπρόσωπος  ἀρχηγέτης τῶν νεο-Φαναριωτών Νεορθοδόξων-ἐπισκόπων, πρεσβυτέρων καί θεολόγων, πού ἔχωσιν ὡς ὕψιστον σύνθημα καί λάβαρον τους τήν ἐωσφορικήν ἰδεολογίαν τῆς Οἰκουμενι(στι)κῆς Κινήσεως, διά τό παραφραζώμενον [ἀφ΄ ἡμῶν] ἰδίωμα τοῦ ἀντι-εὐαγγελικοῦ κακέκτυπου καί ἀπροϋπόθετου σατανικοῦ Δόγματος: 

“ἀδιαλείπτως καί ἐπιλεκτικῶς διαλέγεσθε μετά τῶν Αἱρετικῶν καί Σχισματικῶν… ἵνα εἰσέλθετε εἰς μέγαν πειρασμόν”. 

Πειρασμός βέβαια, πού ὅλο καί γιγαντῶνει, εἰς τά σπλάχνα τῆς Φιλόκαλλης Ὀρθοδοξίας, μιᾶς καί δέν ὑφίστατο ἀπροϋπόθετα «ἀδιάλειπτος διάλογος» μετά τινῶν ἀ-με-τα-νό-η-των καί κακοφρόνων Αἱρετικό-σχισματικῶν. Τούτος ὁ μέγας πειρασμός ἐκ τινός σατανικοῦ πνεύματος καί πονηρᾶς πλάνης πού εἰσήχθην, ἐξάπαντος ὑπό τινῶν Αἱρετικῶν Πατριαρχῶν, καί προκατόχων τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καί ἐμπεδώθην (βέβαια τοῦ νῦν) βαθέως ἀλλά καί δυστυχῶς μέ τόν [καί ἀπό τόν] ἴδιον καθῶς καί τούς στενώτατους συνεργάτες του!…

Β΄. Τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν Σύγγραμμα δέν ἐμπεριέχει πρόλογον. Ἄγνωστος ὁ λόγος. Ἐμπεριέχει ὅμως, πρός τό τέλος τοῦ τόμου, ἕνα Θεολογικό ἐπίμετρον γραφθέν ὑπό τοῦ Οἰκουμενιστοῦ ἐπισκόπου Διοκλείας κυρίου Κάλλιστου Ware καθῶς καί ἕνα σημαντικό Βιογραφικόν Σημείωμα τοῦ οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου γραφθέντος ὑπό τινός Πρωτοπρεσβυτέρου κ. Ἰωάννου Χρυσαυγῆ. Ἡ Θεολογική ἐπιμέλεια τοῦ συγγραμάτος ἔγινεν ὑπό τοῦ μεγάλου οἰκουμενιστοῦ καί Μέγα Πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωμῃοσύνης μας σεβαστοῦ κ. Γεώργιου Τσέτση. Ἄρα λοιπόν, τυχόντα «μελανᾶ» καί «σκοτεινά» σημεία εἰς τό παρόν βιβλίον, θά φέρει ἀκεραίαν καί τεραστίαν τήν εὐθύνην, ὄχι ἀπαραίτητα καί μόνον ὁ πατρ. κ. Βαρθολομαῖος, ἀλλά καί ὁ ἀναλαβῶν τήν θεολογική ἐπιμέλεια πρωτοπρεσβύτερος κ. Γ. Τσέτσης. Τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν τομίδιον εἶναι μετάφρασις τῆς ἀξιότιμου κυρίας Πολυξένης Τσαλίκη-Κιοσόγλου ἐκ τῆς ἀγγλικῆς  πρωτότυπης ἐκδόσεως, μέ τίτλον: Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today. Ἡ κεντρική ἔκδοσις εἰς τά Ἑλληνικά εἶναι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως μαζί μέ τίς ἐκδόσεις Ἀκρίτας.Ἡ εἰκόνα τοῦ ἐξώφυλλου εἶναι τμῆμα τῆς Ἀποκαθηλώσεως τοῦ Χριστοῦ τῆς ἱ. μ. Βατοπαιδίου. Μία ἀκόμη σημαντική ἀπόδειξις, ὅτι οἱ Νεοβατοπαιδινοί πατέρες συνοδοιπορῶσιν καί στηρίζωσιν τίς καλόδοξες,ἀλλά καί τίς κακόδοξες ἐνέργειες, τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου μας κ. Βαρθολομαίου.

Γ΄. Προτοῦ σᾶς ἀναφέρουμεν τά τινά μελανᾶ σημεία πού ἔχομεν ἐντοπίσει, ἐπιθυμοῦμεν νά σᾶς παραθέσουμεν ἐνδεικτικά, μερικούς τίτλους, ἀπό τά περιεχόμενα: Ἱστορική Θεώρηση. Ὕμνος καί χῶρος. Ἡ δωρεά τῆς Θεολογίας. Κλήση Ἀγάπης. Πνευματικότητα καί Μυστήρια. Πίστη καί Ἐλευθερία. Φτώχεια καί Παγκοσμιοποιήση. Παγκοσμιοποίηση καί Οἰκουμενικότητα. Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί Διαθρησκειακός Διάλογος. Φονταμενταλισμός καί φανατισμός. Θρησκεία καί πολιτική. Ἡ σημασία τοῦ Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου. Σύγκρουση ἤ διάλογος; Ὁ θρησκευτικός  διάλογος ἀνά τούς αἰῶνες. κ.ἄ.

Δ΄. Ἕνα σημαίνων σημεῖον πού μέ ξένισε ἰδιαίτερα, εἶναι: εἰς τό ἐσωτερικόν αὐτί τοῦ ἐξωφύλλου, ὑφίστατο ἕνα ὑπερβολικόν μᾶλλον καί  (ὑπερ)τιμητικόν ἐγκώμιον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου πρός τόν πατριάρχην Βαρθολομαίον. Γράφει: 

«Μέ τό κύρος, ἀλλά καί τήν ἰδιαίτερη εὐθύνη τοῦ πρῶτου τῆς Ὀρθοδοξίας, νά ὀρθοτομεῖ τήν ἀλήθεια καί νά διακονεῖ τήν ἑνότητα ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν…»! 


Ἡ ἱστορική ὅμως καί Ἐκκλησιαστική πραγματικότητα διαψεύδη ἡχηρῶς τόν μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπον. Ἄν ὄντως ὁ πατριάρχης διακονοῦσε τήν ἑνότητα, τῶν Ὀρθοδόξων Τοπικῶν καί Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν, δέν θά ὑπέσκαπτεν ὕπουλα καί συστηματικά π.χ. τήν Αὐτοκέφαλην Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, μέ αἰχμήν τοῦ δόρατος, τήν ἀντικανονικήν καίπαράνομην Πράξιν τοῦ 1928 διά τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν». Ἐπίσης, ὁ ἐν λόγῳ ἑκάστοτε ἐπίσκοπος καί πατριάρχης τῆς Κων/Πόλεως, δέν εἶναι «ὁ Πρῶτος» τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά εἶναι τῷ ὄντι «ὁ Πρῶτος» τῆς Λειτουργικῆς Συνάξεως καί Συνόδου ἐν τῇ Πόλῃ καί τῇ Θεόσωστῃ ἐπαρχίᾳ του, καί μόνον. Ὁ Πρῶτος τῆς Φίλης Ὀρθοδόξιας εἶναι: ἡ Κεφαλήσαφῶς τῆς Ἐκκλησίας ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός· καί Δευτέρα  ὡς λαιμός Της Κεφαλῆς: ἡ Ὑπεραγία καί Ὑπερευλογημένη Δέσποινα, Κυρία Θεοτόκος· καί ἔπονται βέβαια: οἱ Ἅγιοι Ἁπόστολοι, οἱ Προφῆτες, οἱ ἅγιοι ἐπίσκοποι, οἱ πατριάρχες, οἱ Μάρτυρες, οἱ Ὅσιοι κ.ο.κ.. Καί μετέπειτα ὅλων αὐτῶν ἕπονται, καί οἱ διάδοχοι τῆς ὁρατῆς πλέον Ἐκκλησίας. Δέν ὑφίστατο δηλ. εἰδικώτατον Πρωτεῖον εἰς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπί τινός προσώπου ἤ ἐκπροσώπου της. Αὐτά εἶναι μασκαραλίκια καί πολιτικο-θρησκευτικοί ἐπηρεασμοί ὑπό τινῶν Βατικάνειων καί Παπικῶν Δογμάτων. Ὅσον ἀφορά ἐν τέλει, διά τό ζήτημα τοῦ ἄν ὄντως, ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ὁρθοτομεῖ,ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως, φιλοδοξοῦμεν νά τό ἀναδείξομεν κριτικά, καί ἐν μέρει νά τό ἀποδείξομεν εἰς τήν ἔλλογην πορεία τῆς βιβλιοκρισίας-βιβλιοπαρουσιάσεώς μας. Κοντολογίς θεωροῦμεν, ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, συγκριτικά, μέ τίς τρέχουσες καί εὐμετάβλητες ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις, ὑποσκάπτει «μεγαλόκαρδα» -καί μᾶλλον ἄθελά του- μέ τέτοια εἰδεχθή καί ἄτοπα ἐγκωμιαστικά σχόλια [καί δῆ σέ πατριαρχικά συγγράμματα] τόν Ἀποστολικόν θεσμόν τῆς Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ε΄. Οἱ 345 σελίδες τοῦ πατριαρχικοῦ τομιδίου διαιρούνται σέ ὀκτῶ βασικά κεφάλαια:

1. Στό πρώτο μέρος (σελ. 13-34) ἔχομεν τήν Ἱστορική Θεώρηση: δηλ. ἕνα σύντομο ἱστορικό περίγραμμα διά τήν Ἱστορία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας· ἀκολουθῶσιν εἰδικά ἐπί μέρους κεφάλαια, περί τῆς ἱστορίας καί τοῦ ῥόλου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου και ὁλοκληρώνεται μέ τελικά συμπεράσματα. 

2. Ἀποσαφηνίζουμεν ὅμως ἐξ ἀρχῆς, ὅτι σύμφωνα καί μέ βάσιν τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας:

Αἵρεση εἶναι ἡ ἀπόκλιση ἀπό τήν ὁρθή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία περιέχεται στήν Ἁγ. Γραφή καί στήν Ἱερά Παράδοση, ὅπως διατυπώθηκε στίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί ἡ ἐμμονή σ΄ αὐτήν, ἤ ἡ προσχώρηση σέ μία ἤδη καταδικασμένη αἱρετική ὁμολογία. Δέν εἶναι ἀπαραίτητο ἡ ἀπόκλιση νά ἀφορᾶ ὁπωσδήποτε θεμελιῶδες δόγμα… Γιά νά χαρακτηρισθεῖ μιά δοξασία ὡς αἵρεση: α) Ἀπαραίτητη εἶναι ἡ ἐμφάνιση ἤ ἡ ἐκδήλωση τῆς ἐσφαλμένης δοξασίαςεἴτε γραπτῶς, εἴτε προφορικῶς, εἴτε μέ πράξη, εἴτε τέλος μέ σκόπιμη παράλειψη κάποιου οὐσιώδους στοιχείου τῆς πίστεως. (Κανονικόν Δίκαιον, Παναγιώτου Ι. Μπούμη, σελ. 243-244).

(Δεῖτε ΕΔΩ τινά ἄλλην καί  πρόσφατην Βιβλιοκρισίαν ἐπί τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ ἐγχειριδίου τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου).

3. Ἀξίζει μᾶλλον σ΄ αὐτό τό πρωταρχικόν σημεῖον, νά σᾶς παραθέσωμεν ἐνδεικτικά, ἕνα σημαίνον καί προβληματικόν γραφθέν (σελ. 14-15) τοῦ πατριάρχου, εἴς τό ὁποῖον κατά τήν γνώμη μας, συνιστᾶ στυγνώτατην κακοδοξίαν, ὕπουλην πλάνη καί δυσσεβήν αἵρεσιν:

“Ὁ ὅρος “Ὀρθόδοξη” υἱοθετήθηκε γιά πρώτη φορά ἀπό τήν Ἐκκλησία τόν 4ο αἰώνα ἀπό τούς ἕλληνες Πατέρες, τούς μεγάλους δηλαδή διδασκάλους καί θεολόγους τῆς πρῶτης Ἐκκλησίας, οἱ ὁποίοι θέλησαν ἔτσι νά διαχωρίσουν καί νά διακρίνουν τῆν ὀρθή πίστη ἀπό τίς κακοδοξίες, τά αἱρετικά δόγματα καί τίς παρεκκλίσεις. Σήμερα, ὁ ὅρος ἀποτελεῖ μέρος τῆς ἐπίσημης ὀνομασίας τῆς Ἀνατολικῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας καί ἐκείνων πού τελοῦν σέ κοινωνία μαζί Της. Στόν τίτλο ἐπίσης περιλαμβάνονται καί κάποιες ἄλλες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες οἱ ὁποῖες χωρίστηκαν τόν 5ο αἰώνα λόγῳ τῆς μονοφυσιτικῆς διένεξης, μιᾶςθεολογικῆς διαφωνίας ἐπί τῆς ἑρμηνείας τῶν δύο φύσεων -ἀνθρωπίνης καί θείας- τοῦ Χριστοῦ.”

  • Ἡ Α΄ Αἱρετική καί μείζονα ἀπόκλισις τοῦ πατριάρχου ἐστιάζει κυρίως, ἐν τῷ ἐρυθρῷ ὑπογραμμισθέν ὑπό τοῦ ὑπογράφοντος, πρόκειται δηλ. κατά τήν γνώμη μας, διά ἔντεχνη καί ψευδόδοξον διεύρυνσιν τῶν Ὁρίων τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, σέ ὁλόκληρον (!) Πατριαρχικόν Σύγγραμμα. Ὁ τίτλος ἤ καί ὁ Ἐκκλησιολογικός ὅρος “Ὀρθόδοξη Καθολική Ἀνατολική Ἐκκλησία”, δένπεριλαμβάνει ΚΑΘΟΛΟΥ, ἄλλες Ἀνατολικές ἤ Δυτικές ἤ Βόρειες κ.λπ. ψευδο-Ἐκκλησίες. Καί νά περιλαμβάνει καταχρηστικῶς τέτοιον πράγμα [μόνον] ὁ τίτλος, καί πάλιν ἀσέβεια καί κακοδοξία ἐστίν. 
  • Δέν ὤφειλεν μήπως ὁ πατριάρχης κ. Β.  νά  ἀποσαφηνίσει πλῆρες ἐτοῦτο πρός τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα καί τούς ἀναγνώστες του; 
  • Γιατί εἰς τόν τίτλον “Ἀνατολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία” νά περιλαμβάνει καί τόν Αἱρετικό Μονοφυσιτισμό, ἐν τῇ δυσσεβῇ ἀνοχή καί «παραοικονομίᾳ» τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου;

Τώρα ἄν ὁ συγγραφεύς πατριάρχης, ἐπιθυμεῖ νά μεταβληθεῖ σέ «δημοσιογράφον» τοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου ψευδο-Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ), αὐτό σηματοδωτεῖ μᾶλλον, καί σύν τοῖς ἄλλοις, ὅτι αὐτο-ὑποσκάπτει (!) δυστυχῶς, τόν θεσμικόν ῥόλον τοῦ οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, πού ὁ ἴδιος ἐκπροσωπεῖ. 

  • Γιατί ὅμως ὁ πατριάρχης κ. Β. συλλαβίζει, παπαγαληδόν, τά ψευδόδοξα Δόγματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὡς σάν πρωτοετής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς; 
  • Ποῖον ἐξυπηρετεῖ, ἡ πατριαρχική προπαγάνδα, ὑπέρ τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως; 
  • Ἡ Ὀρθοδοξη Ἐκκλησία συμπεριλαμβάνει ἄραγε, ὡς ἀδελφές ἤ καί θυγατέρες, κάποιες ἄλλες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες
  • Ἀπό ποιές Πατερικές Πηγές ἐρείδετο τέτοια πλανεμένη καινοτομία;   
  • Ἆρά γε, δέν εἶναι ἐσφαλμένη κακοδοξία -ἔστω ἐντός τοῦ ὅρου ἤ καί ἐντός τοῦ ἐξ ἄνωθεν τίτλου- ἡ συμπερίλληψις καί  ἡ ἀλληλοπεριχώρησις τῶν “Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν” (δηλ. τοῦ Αἱρετικοῦ Μονοφυσιτισμοῦ) μέσα στό πλαίσιον τῆς Ὀρθοδοξίας; 
  • Ποῖος ἐπαναδιατυπώνει, γιατί περιλαμβάνει, ποῖος ἐξουσιοδωτεῖ, καί γιὰ ποῖον λόγον ἐπαναπροσλαμβάνει, ἀπροϋπόθετα τέλος πάντων, τούς Αἱρετικούς Μονοφυσίτες, νά καπηλεύονται καί νά χρησιμοποιῶσιν ἀπροκάλυπτα τόν ὅρον “Ὀρθόδοξες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες”; 
  • Ποιός ἐξουσιοδωτεῖ ἔπειτα, τόν συγγραφέα καί Ἀρχιοικουμενιστήν πατριάρχην, νά ἀποσιωπεῖ, ἀλλά καί νά ἀποκρύβει, τήν Ἱστορία τῶν Δογμάτων τῆς Πίστεως; 
  • Δέν ὤφειλεν ὠς Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας νά ἀναφέρει ἐπί λέξει: ὅτι ἡ «μονοφυσίτικη διένεξις», ἦτο καίεἶναι, ἀρχαῖον τινά Αἱρετικόν σύστημα, πού ὑποσκάπτει, τήν ὀρθόδοξην Δογματική Χριστολογία τῆς Ἐκκλησίας; 
  • Πῶς ἄλλωστε θά γίνει ἀντιληπτή καί αἰσθητή ἡ σημαίνουσα θεολογική διάκρισις: ἀληθείας/ψεύδους,ὀρθοδοξίας/κακοδοξίας, εἰς τούς ἁπλοῦς ἀναγνώστες του;


Ἐκείνο ὅμως τό «χωρίστηκαν τόν 5ο αἰώνα»  φαίνεται, ὅτι δέν ἀνταποκρίνεται, πλήρως, εἰς τήν ὀρθόδοξη πραγματικότητα καί τήν Δογματολογική ἀκρίβεια τῶν Ὀρθοδόξων, καί ὁ κύριος πατρ. Βαρθολομαῖος τό γνωρίζει ἄριστα.
Χωρίστηκαν οἱ Μονοφυσίτες μέν, καί ἐπέλεξαν πράγματι, νά πιστεύωσιν διαφορετικά πιστεύματα ἐξ ὅσων πίστευε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλά τοῦτο δέ ἦτο τό πρῶτον καί ἀρχικόν στάδιον… ἀποσιωπεῖται ὅμως ἐκ τοῦ πατριάρχου, ἡ σημαίνουσα ἱστορικο-δογματολογική συνέχεια τοῦ πράγματος, καθότι μᾶλλον ὑφίστατο, κατά τόν Κανονολόγο κ. Μπούμη, τινά «σκόπιμη παράλειψις οὐσιώδους στοιχείου»περί τά τῆς Πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων, μιᾶς καί ὁ Μονοφυσιτισμός, δέν ἦτο ἁπλῶς μία «θεολογική διαφωνία» ἤ καί διένεξις, ἀλλά εἶχεν δικασθῇ καί τελεσίδικαἐκατεδικάσθην, ὡς Αἱρετικόν καί ἀντι-Χριστολογικόν σύστημα, ὑπό τῆς Ἁγίας Δ΄ (4ης) Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος. 

  • Ὅλα αὐτά διά τί δέν ἀναφέρονται ὑπό τοῦ πατριάρχου; 
  • Γιατί δέν ἀναφέρει  ὅτι, λ.χ. ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία διά τῶν Θεοφόρων Πατέρων Της, ἀπέκοψεν καί ἀναθεμάτισεν αὐτοῦς, ὡς σεσηπότα μέλη; 
  • Περίεργη ἀπόκρυψις…!
  • Γιατί ὁ πατριάρχης κ. Β., δέν προσδιορίζει μέ πάσαν ἀκρίβεια-ἀλλά μᾶλλον μᾶς ἀποκρύβει- ὅ,τι οἱ κάποιες ἄλλες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες, πρόκειται ἀκριβῶς διά τινά αἵρεσιν, τήν Αἱρεσιν τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ; 
  • Καί ἄν διά λόγους εὐγενείας, ἐθέλησεν πιθανόν, νά ἀποκρύψει τήν πάσαν ἀλήθειαν τοῦ πράγματος, ποῖα θεολογική δικαιολογία χωρεῖ ἐπ΄ αὐτοῦ, στό νά ἀποσιωπεῖ τήν τελεσίδικη καταδίκη (καί ὄχι ἁπλᾶ ἕνα διαζύγιον) καί τόν ἀναθεματισμόν, τοῦ ἐωσφορικοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, ὑπό τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου;


Ὁ Μέγας Ἱερομνήμων τοῦ Πατριαρχείου καί  Νεοφαναριώτης ἱστορικός κ. Ἀριστείδης Πανῶτης, στενός συνεργάτης τοῦ πατριάρχου Κων/Πόλεως, μᾶς ἀποδεικνύει περίτρανα τήν κακόδοξον πατριαρχικήν γραμμή τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Πρόκειται διά τήν ἀντιπατερικήν ἤ καί «μετα-Πατερικήν» διαστροφήν καί ἀπόκλισιν ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας καί κατάφωρην διαστροφήν ἀλλά καί σημαντικήν παρερμηνείαν, τοῦ θεηγόρου καί Μεγίστου Δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ. [Δεῖτε ΕΔΩ].

Ὅλα αὐτά βέβαια, ἐπαναλαμβάνονται καί προσυπογράφονται, καί εἰς τό Βιογραφικόν Σημείωμα τοῦ πατρ.Β. εἰς τό εἰδικόν κεφάλαιον (σελ. 326) διά την “Οἰκουμενική Ἀποστολή του” ὡς ἐργασία “διά τήν συμφιλίωση τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν”… μέ εἰδικήν βεβαίως σημείωσιν-παραπομπή (σελ. 356) εἰς τήν ὁποῖαν γίνεται ἀναφορά, ὅτι τό 1989 ἀπεστάλη ἐπίσημη πρότασις διά ἐνότητα μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῶν «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» (Κοπτῶν)… ὅπου καί ὁ συγγραφεῦς τοῦ πατριαρχικοῦ βιογραφικοῦ καί πρωτοπρεσβύτερος κύριος  Ἰωάννης Χρυσαυγῆς, ἐπαναλαμβάνει, τήν ἴδιαν αἱρετικήν ἀπόκλισιν, καθότι ἀποσιωπεῖ καί αὐτός, ὅτι πρόκειται περί τῆς γνωστώτατης Αἱρέσεως τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. Δηλαδή μέ ἁπλᾶ λόγια, θέλω νά πῶ, ὅτι ὑφίστατο συντεταγμένη μᾶλλον ἀποσιώπησις, ἤ ὀργανώμενα μεθοδική καί σκόπιμη παράλειψις, ἤ καί ἀνόνητη ἀπόκρυψις, «οὐσιωδῶν ζητημάτων», περί τήν Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας.

Καί διά ὅσους μελετῶσι στενά τά περί τῆς Οἰκουμενι(στι)κῆς Κινήσεως, ἤ, ἄν θέλετε τά ζητήματα περί τοῦ πολυ-αἱρετικοῦ μαξιμαλιστικοῦ καί μινιμαλιστικοῦ Συγκρητισμοῦ, ἔχομεν λάβει σοβαρά ὑπόψίν μας, ὅτι ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, εἶναι κατ΄οὐσίαν αἰχμάλωτος καί δέσμιος τοῦ Πολιτικο-θρησκευτικοῦ κατεστημένου πλέον ΠΣΕ («Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν»), σέ μίαν ὑποχρεωτικήν ψευδο-ἀμοιβαιότητα, καί καθότι βρίσκεται βαθιά ἐπηρεασμένος («λίγο» ἤ «πολύ» δέν ἔχει καί τόσην σημασία στά περί τῆς Πίστεως, μιᾶς καί τό «κατ΄ ὁλίγον ἔγγυος», δέν εἶναι καθόλου ὁλίγον, μετά τινά παρέλευσιν τῶν ἐννέα μηνῶν)βάσιν τῶν φονταμενταλιστικῶν (=προτεσταντικῶν) Συγκρητιστικῶν Δογμάτων τοῦ (ΠΣΕ), πού σαφῶς καί δέν τοῦ ἐπιτρέπωσιν νά ἐκφράζει δημόσια τήν Προδρομική καί Προφητική ἀγωνία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μέ ὀρθόδοξον τινά πεπαρησιασμένον λόγον. Δέν ἔχει τό δικαίωμα π.χ. νά ἀποκαλέσει ὡς «Αἱρετικούς» τούς τῷ ὄντι αἱρετικούς: π.χ. Παπικούς, Προτεστάντες, Λουθηροκαλβίνους, Εὐαγγελικούς, Πεντηκοστιανούς, Ἀγγλικανούς, Μεθοδοστές, τούς Μονοφυσίτες κ.ἄ., διότι εἶναι ἀμοιβαία συνέτεροι (καί ἄρα ἅπαντες εἰς τήν συμμετοχήν των εἰς τό ΠΣΕ, εἶναι αὐτομάτως, ἑτερόδοξοι, ἀκόμη καί οἱ «ὀρθόδοξοι») εἰς τό Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν ψευδο-Ἐκκλησίων.

 Ἄρα λοιπόν, μείζονα κριτήριον τῆς συγγραφῆς τοῦ ἐν λόγῳ πατριαρχικοῦ ἐγχειριδίου, εἶναι: τά τινά Δόγματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· δηλ. ἡ ἱστορία τῶν Δογμάτων τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, ἀντί ἡ Πατερική Δογματική Διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὀποῖα πλέον, πρέπει νά μπεῖ στήν ἄκρην, ἵνα δοῦμεν μέ «μία σύγχρονη ἀνάγνωση τήν ὀρθοδοξία» (σύμφωνα μέ τόν ὑπότιτλον τοῦ πατριαρχικοῦ μανιφέστου)

Δηλαδή πιό ἁπλᾶ, πρόκειται διά μίαν ἀκόμη κατάφωρηνκατάχρησιν/παράχρησιν τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας τοῦ παναγιώτατου θεσμοῦ τοῦ ἐπισκοπεῖν καί πατριαρχεύειν τήν Ἐκκλησία, ἵνα ἐμβολιάσ[ζ]ει καί διστρέψει, ὁ ἴδιος ὁ πατριάρχης τοῦ Γένους μας, τό ἅπαν Θεανδρικόν πλήρωμα, τήν Πατερική Διδασκαλία καί ἐπηρεάσει τέλος τό ἀναγνωστικόν κοινόν του, μέ τινές  δυσσεβέστατες καίκακόδοξες διδασκαλίες, πού ἀποκλίνωσιν, σαφῶς, ἐκ τῆς Εὐαγγελικῆς καί Πατερικῆς ἀλήθειας τῶν πραγμάτων.

4. Στό δεύτερον μέρος (σελ. 35-54) διαβάζουμεν περί τῆς Τέχνης-Ἀρχιτεκτονικῆς καί Λειτουργίας μέ γενικόν τίτλον «ΥΜΝΟΣ καί ΧΩΡΟΣ». Τό ἐν λόγῳ μέρος περιλαμβάνει ἐννέα (9) σχεδόν ὑποκεφάλαια. Ὅλα σχεδόν τά ὑποκεφάλαια εἶναι ἰδιαίτερα καί συναρπαστικά καθῶς καί μέ πλούσιον γνωσιολογικόν ὑπόβαθρον καί ὀρθή θεολογική ἄποψιν. Ἕνα ἐξ αὐτῶν ὅμως, εἶναι καί τό ἄκρως σημαντικόν, ἐν ὄψει τῆς μέλλουσας “Πανορθόδοξης Συνόδου” τῆς Κρήτης. Μᾶς ἐνδιαφέρει λοιπόν, νά ἐστιάσομεν εἰς τό εἰδικώτατον κεφάλαιον περί τῶν «Οἰκουμενικῶν Συνόδων» διά νά μάθωμεν τίνα εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ ἀξιότιμου πατριάρχου τῆς Ρωμῃοσύνης μας:

“Οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἔχουν μοναδική σημασία ὅσον ἀφορᾶ στήν κατανόηση καί διατύπωση τοῦ Ὀρθοδόξου δόγματος. Οἱ «μεγάλες» ἤ «Οἰκουμενικές» Σύνοδοι, ὅπως εἶναι γνωστές καί ἀποδεκτές τόσο ἀπό τήν Ἀνατολική Ἐκκλησία ὅσο καί ἀπό τήν Ρωμαιοκαθολική καί τίς Δυτικές Ὁμολογίες, υἱοθετήθηκαν ἀπό ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Χριστιανοσύνης, ἐπειδή προσδιόριζαν καί ὑπεραμύνοντο τῶν θεμελιωδῶν δογμάτωντης…”

Ἔν συγκρίσει πάντοτε μέ τήν τρέχουσα ἐπικείμενη ἐπικαιρότητα τῆς «Μεγάλης καί Ἁγίας» Συνόδου (διά μερικοῦς ὀνειροπαρεμένους καί φαντασμένους Μητροπολίτες κ.ἄ. κληρικούς πρόκειται καί διά δῆθεν «Οἰκουμενική Σύνοδο»), γεννιώνται, παράλληλα μέ τά γραφθέντα τοῦ πατριάρχου, οἱ ἐξῆς προβληματισμοῖ:

  • Ποῖα ἡ σημασία τῆς μέλλουσας «Οἰκουμενικῆς» ἤ  «Μεγάλης καί Πανορθοδόξου» Συνόδου, ὅταν ὁμολογεῖται -ἐκ τῶν προτέρων- διά τινῶν Νεοφαναριωτῶν, ὅτι δέν ἀφορά, ἀλλ΄οὔτε πρόκειται νά ἐξετάσει, νά ἀποσαφηνίσει καί νά (ἐπανα)διατυπώσει τινά νέα ἤ καί παλαιάν Δογματική Διδασκαλία; Ἀλλά ὅμως ἡ θεματαλογία τῆς μέλλουσας Συνόδου, προβλέπει τινά συζήτησιν διά ζητήματα, κανονικά, θεολογικά καί δογματικά, δηλ. εἰς τᾶς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων μετά τῶν Ἑτεροδόξων καί Αἱρετικῶν Ὁμολογιῶν. 
  • Ἄρα κοντολογίς, ὑφίστατο ἤ ὄχι, θεολογική καί λογική ἀντινομία καί ἀντίφασις ὑπό τῶν ἤδη δεδηλωμένων ἀπόψεων; Μερικοί ἀφελεῖς, ὅμως, ἀναμένωσιν νά ἰδῶσιν καί τάς « πανορθοδόξους ἀποφάσεις» ἴνα ἐννοήσωσιν τόν ἀνούσιον προειλλημένον «θεολογικόν» παίγνιον.
  • Ἐπίσης, ἄν καί δέν γράφεται, ἀφήνεται νά ἐννοηθεῖ, σαφῶς καί συνειρμικά, εἰς τίς ἐν λόγῳ διδασκαλικές προτάσεις τοῦ πατριάρχου, ὅτι ὑφίστατο μία ἀκόμη Ἐκκλησία πέραν τῆς Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας καί τῶν προαναφερομένων «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν»… ἐκείνη ἡ «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία»! Ἀναγνωρίζεται ὑπό τοῦ πατριάρχου μας, δηλαδή ἡ πολιτικο-θρησκευτική Σχισματικοαιρετική παρασυναγωγή τοῦ Παπισμοῦ, ὡς μία ἀκόμη ΤΡΙΤΗ Ἐκκλησία! [Μία ἡ Ὀρθόδοξη, δευτέρα ὁ Μονοφυσιτισμός τῶν «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» καί τρίτη ἡ «Ρωμαιοκαθολική»]. Σημαίνουσα αἱρετική ἀπόκλισις, ὑπό τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως τῆς κατά βάθους καί εν χρόνῳ Καθολικότητας τῶν Ὀρθοδόξων. Καθαρή αἵρεσις δηλαδή, καταγεγραμμένη, σέ νεο-ὀρθόδοξον πατριαρχικόν σύγγραμμαν. 
  • Ἀποκρύβεται ὑπό τοῦ κ. Β., ὅμως, ὅτι οἱ  Ρωμαιοκαθολικοί, εἶναι οἱ Φραγκολατίνοι εἰσβολεῖς καί Τευτονογερμανοί κατακτητές καί σφαγιαστές τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης τῶν ὀρθοδόξων Λατίνο-Ρωμῃῶν παπῶν.
  • Ἀποκρύβεται, ὅτι οἱ Ρωμαιοκατόλι[υ]κοι ἔχωσιν ἀπορρίψει λ.χ. τήν Πενθέκτη Οἰκουμενική Σύνοδον, τήν Η΄ καί Θ΄ τίς Ἁγίες καί Μεγάλες Καθολικές καί Οἰκουμενικές Συνόδους τῶν Ὀρθοδόξων. 
  • Ἡ σύγχρονως ἀπόκριψις, ἱστορικῶν Ἐκκλησιολογικῶν, Κανονικῶν καί Δογματολογικῶν στοιχείων ὑπό τοῦ «Πρώτου τῶν Ὀρθοδόξων», δέν συνιστά τινά ὕπουλην κρυψίνοια, κατεγνωσμένην αἵρεσιν καί «ἀδιόρατην» κακοδοξία βάσιν τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. τοῦ Δικαίου τῆς Χάριτος;

5. Τό τρίτον μέρος εἶναι πιό εὐχάριστον καί ἄκρως ἐνδιαφέρον μιᾶς καί φέρει τόν τίτλο: Ἡ Δωρεά τῆς Θεολογίας-Βασικές ἀρχές καί ἔννοιες. Περιλαμβάνει ὀκτῶ ἐπί μέρους ὑποκεφάλαια. Σημειώνει θεωρητικά κάτι τό πολύ ἐξαιρετικόν καί καλόδοξον ὁ πατριάρχης, τό ὁποῖον φυσικά, προσωπικῶς, τό βρίσκω ἄκρως ἀνακόλουθον καί μεγίστην πάλιν ἀντινομία μέ τίς πολυποίκιλες ποιμαντικές καί κακόδοξες ἐνέργειές του. Σημειώνει (σελ. 59) π.χ.:

“Ἀκόμη καί φράσεις ἤ διατυπώσεις, τίς ὁποῖες οἱ ἴδιοι οἱ Ὀρθόδοξοι χρησιμοποιοῦν χάριν εὐκολίας -ὅπως ἡ«Ἐκκλησία τῶν Ἑπτά Συνόδων» ἤ ἡ «Βυζαντινή Ἐκκλησία»- μᾶλλον τήν περιορίζουν παρά τήν περιγράφουντελικά”.

  • Ποιοί  εἶναι οἱ «Ὀρθόδοξοι» ποῦ φωνασκῶσιν περί τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Ἑφτά Συνόδων»; 
  • Δέν εἶναι οἱ Νεορθοδόξοι Οἰκουμενιστές, ὁπαδοί τοῦ πατρ. Β. πλήν ἐλαχίστων καί σπανίων ἐξαιρέσεων; 
  • Ἐδῶ σάν νά γίνεται κάτι φανερόν: μία ἀκόμη τρανή -καταφατική ὅμως-ἀντίφασις, ἐξ ὅσων μᾶς ἔχει συνηθήσει τό οἰκουμενιστικόν Φανάριον.
  • Τό Φανάριον ὅμως, δέν ἔχει ἀποστολή τοῦ «νά δουλεύει» τούς ἑτεροδόξους, τούς ἑτεροθρήσκους, τούς αἱρετικούς καί τούς τῷ ὄντι ὀρθοδόξους. 
  • Τέτοιαν εἰδεχθήν πανουργία καί σατανική διγλωσσία, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἐδιδάχθημεν ὑπό τῶν Θεηγόρων Ἀποστόλων καί τῶν Θεοφόρων Πατέρων μας.


6. Τό τέταρτον κεφάλαιον πραγματεύται περί τοῦ ὀρθοδόξου Ἡσυχασμοῦ-Μοναχισμοῦ. Πρόκειται διά ἰδιαίτερον καί σημαίνων κεφάλαιον πού περιλαμβάνει ἔντεκα σχεδόν ὑποκεφάλαια. Παρ΄ὅλα αὐτά ἔχομεν ἐντοπίσει, δυστυχῶς -καί ἐδῶ- μερικά, μελανά σημεία, τά ὁποία καί  καταγράφομεν (σελ. 79):

«Μόνο πού οἱ μοναχοί ὑλοποιοῦν τόν στόχο («νά μορφωθεῖ Χριστός ἐν ἡμῖν») αὐτό μ΄ ἕναν διαφορετικό τρόπο· τόν ὑλοποιοῦν ἐν σιωπῇ. Ὁ δικός τους ἀγώνας δέν εἶναι τόσο νά γίνουν κήρυκες πού ὁμιλοῦν μέ λόγια ἤ ἀκτιβιστές πού ἐπιλέγουν τή δράση…»

Ἐπίσης σημειώνει (σελ. 84): 

«Ἡ ταπείνωση προστατεύει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν αἵρεση τοῦ φανατισμοῦ καί τῶν ἀκροτήτων».

Ἀλλοῦ σημειώνει (σελ. 95): 

«Παρ΄ ὅτι οἱ μοναχοί ἔχουν κάποτε ἀντισταθεῖ στά οἰκουμενικά ἐγχειρήματα γιά τήν ἐπίτευξη ἑνότητας στήν εὐρύτερη Ἐκκλησία πάντοτε ὅμως προσεύχονται μέ συνέπεια…»

  • Ὡς πρώιμα καί περιφανή παραδείγματα Ἀσκητῶν καί Μοναχῶν, ὁ σεβαστός πατριάρχης, μᾶς ὑπενθυμίζει τούς Μεγάλους Προφήτες καί Ἀποστόλους, ὅπως τόν Προφήτη Ἠλία, τόν Προφήτη καί Βαπτιστήν Ἰωάννην τόν Πρόδρομο καθῶς καί τόν Ἀπόστολο Παῦλον. Ἐπίσης γίνεται ἀμυδρή ἀναφορά εἰς τόν Μέγαν καί Ἅγιον Ἀντώνιον, τόν Ἅγιον Ἰωάννην τῆς Κλίμακος καθῶς καί τόν Ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶ. Ἄν κανεῖς τολμήσει νά συγκρίνει τά πιό πάνω -ἐν τῇ ἐρυθρᾷ μελάνῃ ὑπογραμμισθέντᾳ μας-μέ ἐτοῦτο τό στοιχεῖον τῆς συγκεκριμένης ὀνομαστικῆς ἀναφορᾶς, πού  ἀναφορικῶς ὁ πατριάρχης τῆς Πόλης μᾶς παραθέτει, ἐντοπίζεται ἤ ὄχι, τό φοβερόν ἄτοπον καί παράδοξον, εἰς τά περί τοῦ «κηρυγματικοῦ ἀκτιβισμοῦ»;
  • Ὁ Προφήτης Ἡλίας, ὁ Βαπτιστής Ἰωάννης, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, σύμφωνα μέ τά δικά μας σύγχρονα, καί νεοεποχήτικα χωροχρονικά δεδομένα, ἐξάπαντος τῆς «κοινῆς λογικῆς» ἤ καί τῆς «πολιτικῆς ὀρθότητος», δέν θά ἀποκαλοῦντο προφανῶς ἀπό «ὑπερθόδοξοι ζηλωτές», «διεταραγμένοι ψυχοπαθεῖς», ἀρχηγέτες τῆς «αἱρέσεως τοῦ φονταμενταλισμοῦ» μέχρι… καί «ἀκτιβιστές τῆς παραδοσιαρχίας» (!) πέραν τῶν ἄλλων λογιῶν λοιδορημάτων καί συκοφαντημάτων; Ποιά εἶναι ἡ «εὐρύτερη Ἐκκλησία» κατά τῆν Νεοφαναριώτικη Ἐκκλησιολογία τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου; 
  • Τά εὐκόλως ἐννοούμενα μᾶλλον θά πρέπει καί νά παραλείπονται, μιᾶς καί δεχόμεθα, ἀδιάλλειπτον καταιγισμόν, ἰδιαίτερων «εἰκονικῶν συμβολισμῶν» ὑπό τῶν περιώνυμων-ποικιλότροπων κακόβουλων πατριαρχικῶν ἐνεργειῶν στά πλαίσια τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως.
  • Τό πλέον σίγουρον θά εἶναι: ὅτι ὁ ἐν λόγῳ κρυφοδαγκανιάρης καί Αἰρετικός πατριάρχης, καί ἡ παρασυναγωγή αὐτοῦ τῶν ἀκαδημαϊκῶν Οἰκουμενιστῶν, θά συμπεριλάμβαναν ἀναντίρρητα, τούς πιό πάνω θεοφόρους Πατέρες, ἐξάπαντος εἰς τήν «αἵρεσιν τοῦ φανατισμοῦ», μιᾶς καί ὡς πανἄθλιοι σοφιστές ἔχωσιν ἰσχυρές τάσεις, νά βαπτίζωσιν, τό ἄσπρον-μαῦρον…! 
  • Ὁ πατριάρχης ὅμως, ἀποφεύγει κατά κόρον, νά κάνει τήν ἐλάχιστον ἀναφορά, διά τήν προδρομικήν καί προφητικήν παρησσία, ἤ ἔστω διά τόν Εὐαγελικόν «ἀκτιβισμόν» ἤ καί περί τῶν ρωμαλέων διαμαρτυριῶν των πιό πάνω Προφητῶν-Ἀποστόλων καί Ἁγίων, κατά τῶν σωρηδόν διαχρονικῶν καί σατανικῶν αἱρέσεων τῆς ἐποχῆς τους. Λές καί διαγράφει σκόπιμα μέρος τῆς βιοτής των. 
  • Γιατί ἆράγε, εὐνουχίζει, τήν ὁλιστική ἀλήθεια τῆς  προσωπικότητας ὅλων αὐτῶν τῶν ἁγιασμένων μορφῶν;
  • Μᾶλλον, κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας, ὑποψιαζόμεθα: ὅτι ἐπιθυμεῖ τούς ἀνά τήν οἱκουμένη Ἡσαχαστάς, Ἀσκητάς, Μοναχούς/άς νά ἀσκοῦσιν, ἐξάπαντος τήν ἀδιάκριτον «σιωπήν καί ὑπακοήν», ἵνα γενῶσιν, εὐνούχοι καί ἀφοπλισμένοι ὑπηκόοι τοῦ «μέγα Αὐτοκράτωρος» ἤ καί «Σουλτάνου» τῶν Νεορθοδόξων· καί ὄχι καθολοκληρίαν, ἀξίους μιμητάς καί ἐν δυνάμει, τῆς ὅλης προσωπικότητας καί βιοτῆς, τῶν ἁγίων Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Θεοφόρων Πατέρων. 
  • Βραχυκυκλώνει δηλ. μέ πάν ἰδεολογικόν μέσον καί ἐξουσιαστικόν τρόπον τήν χαρισματική δυναμική τοῦ Ἡσυχασμοῦ… ὅπερ πράγμα ἄκρως ἐπικίνδυνον καί αἱρετικόν ἐκπορευόμενον ὑπό τοῦ ψευδοδόξου Βαρλααμισμοῦ…!
  • Ὡστόσον, γίνεται φανερόν, ὄτι ὁ νεο-ἐκκλησιολογιστής πατριάρχης, πράγματι προωθεῖ, τήν αἵρεσιν τῆς διευρημένης Ἐκκλησιολογίας, δηλ. τῆς ἐκκλησιολογίας τοῦ σατανόσπορου πολυ-αἱρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
  • Μή μᾶς φανεῖ ΚΑΘΟΛΟΥ παράδοξον τό γεγονός, ὅτι ὁ πατριάρχης μετά τῆς κουστωδίας αὐτοῦ, ἄν ἀποπειραθεῖ νά καταδικάσει κάτι τις εἰς τήν Παγκακόδοξον Σύνοδον τῆς Κρήτης, αὐτό θά εἶναι ἡ καινοφανής «αἵρεσις τοῦ φανατισμοῦ» εἰς τήν ὁποῖαν δέν θά διστάσωσιν βεβαίως νά ἀναθεματίζωσιν «ἔντεχνα» γιά νά δύνανται ἄνετα νά διώξουσιν, θεσμικῶς πλέον, εἰς τήν μετα-Συνοδικήν ἐξέλιξιν τῶν ἡμερῶν καί νά ἀμαυρώνουσιν προσωπικότητες τόν τάδε καί τόν δεῖνα ὡς ἀρχηγέτη ἤ καί ὀπαδόν τῆς ἐν λόγῳ ψευδο-αἱρέσεως τοῦ ἀόρατου φανατισμοῦ. 
  • Τό ἵδιον δέν (ἐπι)συμβαίνει καί μέ τήν δῆθεν «αἵρεσιν τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ»; Ὅστις λ.χ., δέν συμφωνεῖ, μέ τίς ὅποιες ψευδόδοξες ἐνέργειες τοῦ ἐν τῇ Πόλει ἐσκοτισμένου Φαναρίου, τοποθετεῖται εἰς τήν ἀνάλογον τάσιν τοῦ περιώνυμου Ἐθνοφυλετισμοῦ, εἴτε εἰς τόν Σλαβικόν ἐθνοφυλετισμόν, εἴτε εἰς τόν Ἀραβικόν, εἴτε εἰς τόν Ἑλλαδικόν, εἴτε εἰς τόν Κυπριακόν κ.ο.κ. Ἡ διαφορά καί ἡ ἀντινομία ὅμως τῆς περιρρέουσας ἀτμόσφαιρας εἶναι: ὅτι δέν ἀκούσαμε ποτέ μας τό ἐλάχιστον τι, διά τόν Ἀμερικάνικον, ἤ τόν Τούρκικον ἤ ἔστω διά τόν Ἀγγλοσαξωνικόν ἐθνοφυλετισμόν!(;) Ἐξάπαντος ὁ παναιρετικός Λουθηροκαλβινισμός καί ὁ Μωαμεθανισμός εἶναι de facto πολαἱρέσεις καί θρησκεύτικά συστήματα, κατεδικασμένα ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων, φέρωντες σαφῶς καί δεινούς ἀρχηγέτες ὡς πατριούς των: εἴτε τόν Λούθηρον, εἴτε  τόν Καλβίνον, εἴτε καί τόν Μωάμεθ. 
  • Ὁ Ἐθνοφυλετισμός ὅμως ἤ καί ὁ Φανατισμός, ΔΕΝ ἔχωσιν τινά συγκεκριμένον Αἱρεσιάρχην/Αἱρετικόν πατέρα-προσωπικότητα πού δύναται νά καταδικασθεῖ, ἐξάπαντος μαζί μέ τό ὅποιον συστηματικόν καί ἰδεοληπτικόν του θρησκευτικόν σύστημα. Ἄρα συνεπῶς, εἴτε ὁ φανατισμός εἴτε καί ὁ ἐθνοφυλετισμός, δύνανται, ὡς «ἀδιόρατη ὑγρασία» καί σαράκιον τῆς ψυχῆς, νά ὑφίσταται σαφῶς, καί κυρίως (γιατί ὄχι;) εἰς τό στρατόπεδον τῶν στυγνῶν κατηγόρων (καί μπορεῖ βέβαια, καθόλου, εἰς τό ἀντίπαλον στρατόπεδο τῶν διάσημων κατηγορούμενων ὀρθοδόξων ἀντιοικουμενιστῶν) π.χ. εἰς τήν ὀργανωμένη σέκτα τῶν Οἰκουμενιστῶν-Νεορθοδόξων, πού εὐκόλως καί ἀνέτως, ἐκ θέσεως ἰσχύως ταμπελοποιῶσιν τόν ὅποιον δέν εἶναι ἄριστος ἤ ἀρεστός σιωπῶν, ὑποτακτικός καί ὑπήκοος. 
  • Ἡ Αἵρεσις ὅμως τῆς Νεορθοδοξίας ἤ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πού διοχοτεύεται μέ δόσεις εἰς τήν Κιβωτόν τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει τινες ἀρχηγέτες αἱρετικούς καί δή ρασοφόρους αἱρεσιάρχες! Καί αὐτό νά μή κακοφαίνεται σέ μερικούς «εὐαίσθητους» διότι τό ζήτημα δέν εἶναι συναισθηματικόν, ἀλλά πνευματικόν καί θεολογικόν. 
  • Οἱ Νεοέλληνες θά πρέπει ἐπί τέλους νά πάψωμεν νά εἴμεθα χάννοι καί ἀφελεῖς ἵνα μᾶς παρασύρωσιν ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ καί ἄλογα τά ὅποια ἀγαθά καί μή συναισθήματά μας…
  • [ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]

ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ «ΡΗΤΟΡΙΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ» ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ

 
 
 



“Φοβοῦ τίς «φωνές τῆς Ὀρθοδοξίας» καί Διδακτορικά φέροντες” (Παναῆς ὁ Θάσιος)

Προλογικά νά ἐκφράσουμεν τά θερμά συγχαρητήριά μας ποῦ οἱ Οἰκουμενιστές κύριοι καί κυρίες Καθηγητές/τριες τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Τμήματος Θεολογίας, ἔκριναν καί ἐτίμησαν, ὡς ἐπίτιμον Διδάκτορα τόν ἕτερον Ἀρχιοικουμενιστήν καί συνάδελφόν τους, ἐκ τῆς Κρήτης, τόν πολύ ἀξιόλογον Καθηγητήν κ. Γρηγόριον Λαρετζάκη.

Τό ἔχομεν ξαναπεῖ: Οἱ Οἰκουμενιστές, φαινομενικά, εἶναι οἱ κυρίαρχοι τῶν παιγνίων εἰς τά τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί θεολογικῶν πραγμάτων, καί δύνανται «ὡς ἐξουσίαν ἔχωντες» νά ἐγκωμιάζωσιν καί νά τιμώσιν (καί σέ ἄλλες περιπτώσεις νά συκοφαντῶσιν καί νά λοιδωρῶσιν) ὅποιον τούς κατέβει. [Δεῖτε ΕΔΩ]

1ον. Δέν δύναμαι ὅμως νά ἐννοήσω καλῶς, μέσα στά ἔγκατα τῆς ὑπάρξεώς μου, τί σόϊ «γεφυροποιός», τί εἴδους «φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας» καί ποῖον «νέο τύπον θεολόγου», δύναται νά «ἐνσαρκώσει» ὁ  Ἄρχων καί Μέγας Πρωτονοτάριος τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως; Ὅταν κοτζάμ Καθηγητής τῆς Ἱστορίας τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως (δηλαδή διδάσκει σέ φοιτητές του… τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ) δέν δύναται νά διακρίνει, ἤ πολύ πιθανόν, καί νά ἀποσιωπεῖ τήν ἐν λόγῳ ἱστορική-σημαίνουσα διαφορά: (α΄) τῆς Παπικῆς Ρωμανίας (Δυτικῆς Ρωμῃοσύνης), ἐκ τοῦ ἀδίστακτου, βάρβαρου, γενοκτόνου, ἐθνοκαθαιρέτου καί ἐπαρχιώτικου (β΄) Φραγκοπαπισμοῦ, ὁ ὁποίος, ἦτο καί εἶναι, τό ἀρχαίκακον πολεμοχαριεντιζόμενον, γενοκτόνον καί βαρβαρικόν σατανο-σύστημα πού (κατα)λεηλάτησεν τόσο τήν Δυτική Ρωμαιοσύνην ὅσο καί τήν Ἀνατολική Ρωμῃοσύνην· ἀλλά ἄς μή ἐπεκταθόμεν καί προεκτείνομεν τόν λόγον, καί εἰς τήν Φραγκολατινική παπιστικήν καί οὐνιτικήν, σύγχρονην ἱστορία, μιᾶς καί δέν ὑφίσταντο ἱστορικά ἄλματα στή σκέψιν τινός ἀντικειμενικοῦ ἐρευνητή. Τέτοια ἱστορικά ἄλματα φυσικά, διαπράττωσιν, μόνον ὅσοι ἔχωσιν τινά ἰδιοτέλειαν. Καί ἐννοῶ καταφανῶς, ὅτι στό ἐν λόγῳ γραπτόν τοῦ κυρίου Γρηγορίου ἐντοπίζωμεν σαφῶς ἐκ τῶν συμφραζωμένων καί ἄμεσων ἤ καί ἔμμεσων λογικῶν συνειρμῶν, ὅτι ἡ ἱστορική σκέψις του, εἶναι διάτρητη καί καταμπαζωμένη, ἐκ τῶν ἀνιστόρητων ἀλμάτων.

2ον. Θέλω νά πῶ ἐπιπρόσθετα, τά ἑξῆς: ὅτι οἱ Τευτονόφραγκοι ἦτο καί εἶναι, διαβολική μάστιγα καί ἀπάνθρωπη φατριά, ἀναντίρρητα, πρό καί μετά τῆς ἀλώσεως τῆς ὀρθοδόξου Πρεσβυτέρας Ρώμης ἐκεῖ στό 962-963 μ.Χ. ὑπό τοῦ Ὄθωνος Α΄, μέχρι καί τῆς τελεσίδικου (πρώτα Παπικῆς διά τῶν Σαυροφόρων, καί ἔπειτα τῆς Μωαμεθανικῆς λαίλαπας) Ἀλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως 1204-1453 μ.Χ.· δηλ. ὁ Φραγκογερμανικός Παπισμός, ἀλλά καί ὁ Λουθηροκαλβινισμός/Προτεσταντισμός, ὑπήρξεν καί ὑπάρχει, ὡς τινά μεγίστη κατάρα καί πυορροούσα πληγή, κατά τῆς σύνολης ἀνθρωπότητος· αὐτά ὅμως τά ἱστορικά γεγονότα, ὁ ἀξιότιμος Καθηγητής κ. Γ. Λαρεντζάκης φαίνεται νά τά ἀγνοεῖ, πολλῶ μᾶλλον νά τά ἀποσιωπεῖ, καί εἰδικά αὐτό τό σημεῖον, θά πρέπει νά προβληματίζει γόνιμα ὅλους μας· μιᾶς καί ἔγινεν κακόβουλο σύστημα, ἐκ τῶν μανικῶν Οἰκουμενιστῶν, ὁ ψυχαναγκαστικός ἐπιστημονισμός καί ψευδώνυμος πυγμαλιονισμός, νά μετασχηματίζωσιν τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῶν Ὀρθοδόξων βάσιν τῶν στυγνῶν θρησκευτικο-πολιτικῶν καί Γραικυλίστικων ἰδεοληψιῶν-ἐπιδιώξεών τους.

3ον. Οἱ διαδικτυακοί ἀναγνώστες μας, ἄς ξεκαθαρίσωσιν μέσα τους, μέ κάθε τρόπον, μίαν βαρύνουσα παγκόσμιαδιάκρισιν: ἱστορικισμοῦ/ἱστορίας. Ὁ κ. Λαρετζάκης καί ἡ κουστωδία του εἶναι μυθομανεῖς, δηλ. ἱστορικιστές καί σοφιστές -περιττόν καί νά τό ἀποδείξομεν- ἀλλά ὅμως θά τό πράξομεν, διότι ἔχωμεν ὅλοι μας τήν βαθιά ἀνάγκη ἀπό γνήσιον ἀποδεικτικόν λόγον. Τά δύο «ῥητορικά σχήματα-ἐρωτήματα» πού καταγράφονται εἰς τό κείμενον τοῦ κυρίου Καθηγητοῦ, κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας,  φαίνονται νά εἶναι ὁ οὐσιαστικός, ἀλλά καί συνάμα ὁ προβληματικός, ἐξάπαντος ὁ «ἀνιστόρητος» πυρήνας τοῦ ἐν λόγῳ «ἐπιστημονικοῦ» δοκιμίου, ἀλλά μᾶλλον καί τῶν προσωπικῶν πεποιθήσεων του συγγραφέως. [Δεῖτε ΕΔΩ].  

  • Εἶναι ἡ Σύνοδος αὐτή τοῦ ἱεροῦ Φωτίου τοῦ 879/880 πράγματι ἀντιπαπική; Καταδίκασε τότε τόν πάπα Ρώμης Ἰωάννη καί τήν Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία;
  • Γιατί, λοιπόν, θεωρεῖται ἀπό ὁρισμένους ἡ Σύνοδος αὐτή ἀντιπαπική;


4ον. Τά ἐρωτήματα, γενικά ἀπαντώνται ἐξ ἀρχῆς, βάσιν τῶν ἐκάστοτε μεθοδολογικῶν κριτηρίων καί ἐρμηνευτικῶν κλειδιῶν, πού «τυχόν» διαθέτει ὁ ἀπαντῶν. Ἐκ πρῶτης ὅψεως καί λόγῳ τοῦ ὅτι μᾶς ἐζητήθει ἡ ἐπιστημονική μας ἄποψις θεωροῦμεν: ὅτι πρόκειται διά ἱστορικοφανή καί λογικοφανή «ῥητορικά» ἐρωτήματα, ἐμπεριέχοντα τό δηλητήριον τῆς πλάνης, τῆς αἱρέσεως καθῶς καί τῆς σατανικῆς κακοδοξίας. Πρόκειται δηλαδή, διά σοφιστικά ἐρωτήματα περιπεπλεγμένα μέ κάμποσες «ἱστορικές ἀλήθειες» εἰς τό σαθρόν θεμέλιον τοῦ δυσσεβοῦς ἱστορικισμοῦ, πού ἀπαξιώνουσιν ὅμως ἔντεχνα, ἔνεκα οἱκουμενιστικής, καί φραγκολατινικῆς ἰδιοληψίας, τήν ἀπλανῶς θεολογικο-ἱστορικήν καί ἀλάθητον ἀντικειμενική ἀλήθειαν ἐπί τῶν διαχρονικῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί Θεολογικῶν πραγμάτων, τῶν Ὀρθοδόξων.

5ον. Τώρα κατά λεξικολογικήν καί ἱστορικήν ἀκρίβειαν: ἡ Η΄ Οἰκουμενική Σύνοδος τοῦ Ἁγίου καί Μεγάλου πατριάρχου Φωτίου, σύμφωνα μέ τό ἱστορικόν πλαίσιον τῆς ἐποχῆς Της,  πράγματι δέν ἦτο ἀντιπαπική Σύνοδος, ἀλλ΄ ἦτο τῷ ὄντι φιλοπαπική Σύνοδος (ἄρα συνεπῶς, σ΄αὐτό τό σημεῖον, εἰδικῶς καί ἔν μέρει ἔχει δίκιον ὁ καθ. Λαρτετζάκης), μιᾶς καί  ὁ πάπας τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης, ὁ Ἰωάννης Η΄ , ἦτο καθόλα ὀρθόδοξος πάπας. Ὁ ὁποίος πάπας Ἰωάννης, σύμφωνα μέ τόν ἀείμνηστον ὅσιον Δογματολόγον καί μεγάλον Ἱστορικόν, Καθηγητήν καί Πρωτοπρεσβύτερον Ἰωάννη Ρωμανίδη: 

«ἐπενέβη διά τήν ἀποφυλάκισιν τοῦ ἁγίου Μεθοδίου», «συμμετεῖχεν εἰς τόν ἀναθεματισμόν τῶν μή ἀποδεχομένων τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδον Φράγκων καί εἰς τήν καταδίκην τοῦ φραγκικοῦ Filioque κατά τῆν Η΄ Οἰκουμενική Σύνοδον τοῦ 879». [1]


6ον. Τά ἐρωτήματα ὅμως πού προκύπτουσιν, βάσιν τῶν σωρηδόν συγκεχυμένων  πληροφοριῶν, ἐξάπαντος πού δημοσιεύει σκιερῶς «ἡ φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας» ὁ κύριος Λαρετζάκης καθῶς καί οἱ ὁμόφρωνές του Λατινόφρονες, ἀλλά καί ἐκ τῶν ἀμυδρῶν ἱστορικῶν στοιχείων πού μόλις σᾶς παραθέσαμε, εἶναι πολυποίκιλα καί ἀνεξάντλητα, ὅπως: 

  • Διά ποῖον ἀκριβῶς λόγον, ὁ ἐκλεκτός Καθηγητής, δέν κρίνει τά πράγματα, ἐντός τοῦ ἱστορικοῦ τους πλαισίου; 
  • Ἀπό σκοπιμότητα, ἤ μᾶλλον, ἀπό ἰταμή καί προκλητική ἡμιμάθεια, καί ἐν τέλει ἰδεοληπτική ἀμάθεια/ἐμπάθεια;
  • Εἶναι ᾆράγε σοβαρή καί ἐπιστημονική, ἡ ἐν λόγῳ γραπτή προσέγγισις, ὅταν ὁ πολυσέβαστος καί ἐπίτιμος πλέον Διδάκτωρ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς μας, νά ταυτίζει τούς σημερινούς Παπικοῦς (Φραγκολατίνους), μέ τήν τότε ὀρθόδοξη Πρεσβυτέρα Ρώμη, δηλ. τῆς παπικῆς Ρωμανίας (ἤ τῆς Δυτικῆς Ρωμῃοσύνης), ἐξάπαντος πού ἧτο ἐκκλησιαστικά ἐνωμένη μέ τήν Νέα Ρώμη τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τά ὑπόλοιπα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία; Ἤ, μήπως εἶναι τραγελαφική καί ἀντιεπιστημονική;
  • Ποῖαν ἱστορικο-ἐκκλησιολογική σχέσιν, συσχέτισιν, ἤ, καί πολιτιστικήν ἔστω σύνδεσιν, εἶχαν ἤ ἔχωσιν, οἱ Τευτονόφραγκοι καί Φραγκολατίνοι, μέ τούς ὀρθοδόξους Ρωμῃολατίνους τῆς ἀρχαίας Ρώμης;
  • Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν καί Ἅγιος Παῦλος, ὅταν ἔγραφεν, εἰς τά Ἀρχαία Ἑλληνικά, τήν περίφημον «Πρός Ρωμαίους Ἐπιστολήν» σέ ποιούς ἀκριβῶς ἀπευθύνεται; Στούς  Φραγκοτεύτονες βαρβάρους (νύν «Ρωμαιοκαθολικούς») ἐκ τῆς Γιουτλάνδης, πού ἐξάπαντως ὡς βαρβαρικά Γερμανικά φύλα, ἀγνοοῦσαν τήν Ἀρχαίαν Ἑλληνικήν, ἤ μήπως τήν ἔγραψε πρός τούς παραδοσιακούς ὀρθοδόξους καί Ρωμαίους Χριστιανούς, μόνιμους καί ἐντόπιους κατοίκους τῆς παλαιᾶς Ρώμης, πού ἐμελετοῦσαν καί ἐγνώριζαν σαφῶς φαρσί, τήν Ἑλληνική Γλῶσσαν;
  • Μήπως ὁ Ἅγιος Οἰκουμενικός Πατριάρχης τῆς Ρωμῃοσύνης ὁ καί Μέγας Φώτιος, ᾖτο  κανένας «φονταμενταλιστής», «ἄφρων», «φανατικός», «ζηλωτής», «ψυχοπαθής» καί ἔπρεπε σώνει καί καλά νά δικάσει καί νά καταδικάσει ἕνα ὀρθόδοξον (!) πάπα τῆς Ρώμης; Ἀφοῦ δέν ἦτο τέτοιος, γιατί κατά κόρον οἱ πανάθλιοι Ἀρχιοικουμενιστές, ἀπορίπτωσιν ἤ καί ἀποκρύβωσιν, τήν Ἁγίαν Η΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον τῆς Κων/Πόλεως πού ἐκαταδίκασεν τίς φραγκοπαπικές κακοδοξίες; (Εἶναι πρός τιμήν τοῦ κ. Λαρετζάκη, διότι καί σ΄ αὐτό τό σημεῖον εἰδικά, ἀποκλίνει, ἐκ τῆς πάγιας κακόδοξης τακτικῆς τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν).
  • Ὁ Ρωμῃός (ἤ καί Ρωμαίος) πάπας Ἰωάννης Η΄, τίνα ἀκριβῶς σχέσιν εἶχεν, μέ τούς κατοπινούς εἰσβολεῖς Τευτονόφραγκους, πού ἐπεβλήθησαν διά τῆς γενοκτόνου πυγμῆς τῶν ὄπλων, εἰς τήν παλαιά Ρώμη κατά τό 962/963;
  •  Ποῖαν ἀκριβῶς σχέσιν δύναται νά ἔχει, ἕνας ὀρθόδοξος πάπας καί πατριάρχης τῆς Ρώμης, μέ τούς διαχρονικά κακοδόξους πάπες τοῦ Φραγκολατινισμοῦ («Ρωμαιοκαθολικισμοῦ» ἤ«Καθολικισμοῦ», ἤ καί Παπισμοῦ);
  • Ἐπενέβη τήν σήμερον, π.χ. ὁ νύν Σιωνιστής πάπας Φραγκίσκος, διά τήν ὁριστικήν ἀποφυλάκισιν τοῦ μαρτυρικοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀχρῖδος κ. Ἰωάννου; Μήπως ἐπενέβην, ὁ ἵδιος πάπας, διά τήν ἀποφυλάκισιν ἤ καί διά τινά ἐξεύρεσιν, τῶν ἀγνοουμένων καί ἀπαχθέντων Κληρικῶν, Μοναχῶν/ουσῶν καί Λαϊκῶν τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας; Μήπως ἐπενέβη, κατά τῶν Κεμαλικῶν Μωαμεθανῶν, διά τήν ἀπελευθέρωσιν τῶν κατεχομένων ἐδαφῶν, ἐκκλησιῶν καί ἱερῶν μονῶν τῆς μαρτυρικῆς νήσου τῆς Κύπρου; Ἐ τότε, τί σόϊ «ἱστορικά» κουραφέξαλα μᾶς τσαμπουνᾶ ὁ  κρητάναξ Καθηγητής κ. Λαρεντζάκης;
  • Ὑφίστατο τότε, κατά τήν ἐποχήν τοῦ Μεγάλου Φωτίου, ὅπως ἐμεῖς εἰς τό ΣΗΜΕΡΑ τήν ἀντιλαμβανῶμεθα, ἡ «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία» τοῦ Βατικανοῦ; Ἤ μήπως, πρόκειται, διά μεταγενέστερον καί ἐτεροχρονισμένοθρησκευτικο-πολιτικόν οἰκοδόμημα, ἀποκλίνων παρασάγκας ἐκ τῆς Μιᾶς Καθολικῆς Ἐκκλησίας; 
  • Πῶς εἶναι, ἤ ἦτο, δυνατόν, ὁ Μέγας πατριάρχης Φώτιος, νά ἐκαταδίκαζε τήν ἀνύπαρκτον καίἀνυπόστατον «Ρωμαιοκαθολικήν Ἐκκλησία» τοῦ Βατικανοῦ, κ. Λαρετζάκη;
  • Διατί ᾆραγε ὁ «ἱστορικός» καθηγητής συγχαίει, μᾶλλον σκόπιμα καί μεθοδικά, τό σήμερα μέ τό παρελθόν; 
  • Διά νά δημιουργεῖ συγκεχυμένες συνειδήσεις εἰς τούς ἁπλοϊκούς ἀναγνώστες του, ἔχοντας ὡς αἰχμήν τοῦ δόρατος, τήν ψευδώνυμον καί γραϊδίστικην γνωσιμαχείαν του;
  • Καί διά ποῖον ἀκριβῶς λόγον νά τόν ἐμπιστευτοῦμεν, μιᾶς καί εἶναι βαλτοπαίδιον τοῦ Λατινόφρονος πατριάρχου Κων/Πόλεως;


7ον. Ὡστόσο, ὁ Μέγας Φαναριώτης καί Ἅγιος πατριάρχης Φώτιος, λόγῳ τοῦ ὅτι ἦτο προορατικός ἄνδρας καί ἰσχυρά Προφητική μορφή, ἀλλά καί φίλος τοῦ Χριστοῦ, διεῖδεν, οἴδεν καί ἐπαρατήρησεν τά μείζονα ἐκκλησιαστικά προβλήματα, ἐξάπαντος πού ἐδημιούργησαν οἱ Φραγκολατίνοι ἱεραπόστολοι καί φιλο-φραγκοτεύτονες τῆς ἐποχῆς του, καί ὡς ἐνσυνείδητος καί ὀρθόδοξος Οἰκουμενικός Πατριάρχης, (δι)ἔπραξεν εἰς τό ἀκέραιον τό ἐκκλησιαστικό καί θεολογικό καθήκον του· ἐκαταδίκασεν τελεσίδικα, πάν ὅ,τι ἦτο κακόδοξον καί αἱρετικόν τό ὁποῖον προερχόταν ἀπό τούς Φράγκους, σέ ἀντίθεσιν π.χ. μέ τούς νῦν Γραικολατίνους-Ἀρχιοικουμενιστές τοῦ Φαναριώτικου Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως πού συμπορεύονταιβέβαια μαζί τους· ἡ Ἐκκλησιαστική ὅμως καταδίκη τῶν ὅποιων Αἱρέσεων καί τῶν Αἱρεσιαρχῶν, μαζί μέ τούς ὁπαδούς των, ἔχει ὡς κύριον σημεῖον ἀναφοράς, τήν Ἐσχατολογική διάστασιν τῆς Ἐκκλησίας, καί ὄχι μονοσήμαντα τινά ἱστορικήν καί ποιμαντική δραστηριώτητα.

8ον. Δηλαδή, (προ)καταβολικά καί λ.χ. ὁ Παπισμός τοῦ πάπα Φραγκίσκου, ἦδη εἶναι Προφητικά καί Ἐκκλησιολογικά, κατεδικασμένος, μάλιστα ἐξ ἀρχαιοτάτων χρόνων, ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θενθρώπου. Διότι πολύ ἁπλά, οἱ φραγκικές Αἱρέσεις, ἀλλοιώνουσιν τήν κάθαρσιν τῆς καρδίας καί τήν θεραπεία τῆς προσωπικότητας τῶν ἀνθρώπων, δηλ. διαστρέφωσιν τόν δρόμον πρός τήν ἐμπειρική θεογνωσία.

9ον. Τέτοια εἰδοποιῶς καί σημαντική ἱστορικο-δογματική, ἔστω καθαρά μία «Α» ἱστορική διάκρισις, ἀπουσιάζει ΠΑ-ΝΤΕ-ΛΩΣ ἐκ τῶν Λαρεντζάκειων “ρητορικῶν” φληναφημάτων.Γιατί ἄραγε; Ἄς προβληματίζει ἀδιάπτωτα τοῦτο τό σημεῖον, τούς ἀναγνώστες του.

10ον. Ὁ Μέγας Φώτιος, δέν ἐδίκασεν πράγματι, ἀλλ΄οὔτε κἄν ἐκατεδίκασεν τόν πάπα Ἰωάννη Η΄, οὔτε ἐκαταδίκασεν καί τήν Ἐκκλησία τῆς παπικῆς Ρώμης, διότι δέν ὑφίστατο τέτοια ἐκκλησιαστική ἀνάγκη (πράγμα πού σημαίνει, ὅτι ἄν ὑφίστατο θά τό ἔπραττεν), καί κυρίως διότι ὁ πάπας τῆς Ρώμης καί ὁ λαός της ἦτο ἀκόμη ὀρθόδοξος· καί διότι, σαφῶς, ἔλαβεν τίς (προ)ἀπαιτούμενες διαβεβαιώσεις ὡς ἀναφαίρωσιν οἱ ἱστορικές πηγές [2]: λ.χ.  ὅτι εἰς τήν Ρώμη δέν εἰσήχθῃπ.χ. ἀκόμη τό αἱρετικώτατον δόγμα τοῦ Φιλιόκβε.

11ον. Κατεδίκασεν ὅμως ὁ ἁγ. Φώτιος ΜΑΖΙ μέ τόν πάπα Ἰωάννη, ὅπως προαναφέραμεν,  διά τῆς ἱερᾶς Μεγίστης Η΄ (8ης) Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τά Αἱρετικά δόγματα καί πιστεύματα τῶν τότε αἱρετικῶν φράγκων καί Φραγκογερμανῶν ἱεραποστόλων, ὅπως π.χ.: (α΄) τούς μή ἀποδεχόμενους τῆν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδον, (β΄) τούς προσθέσαντες εἰς τό Σύμβολον τῆς Πίστεως τό Φιλιόκβε κ.ο.κ., διά  τά ὁποία π.χ. ἐάν ὁ πάπας τῆς Ρώμης, δέν τά ἐκατεδίκαζεν, σαφῶς καί θά συμπεριλαμβανόταν εἰς τά αἰῶνια ἀναθέματα τῶν διαχρονικῶν Αἱρετικῶν/Αἱρεσιαρχῶν παπῶν καί πατριαρχῶν, καί κατά Ἐκκλησιολογικήν καί Κανονικήν συνέπεια, ὁ Μέγας Φώτιος, θά τόν ἐκαταδίκαζε μαζί καί τόν Παπισμόν του, ὡς κακόδοξον καί ἔκπτωτον ἀπό τήν Ὀρθοδοξία. 

12ον. Συνεπῶς, συμφωνόντας ἐν μέρει, μαζί μέ τόν κ. καθηγητή, ἐπαναλαμβάνομε συλλαβιστά μαζί του: ποῖον ἀκριβῶς θά ἦτο τό ἐκκλησιο-λογικόν νόημα (βάσει τῶν ἱστορικῶν πηγῶν, πού καί ἐμεῖς  σᾶς παραθέτομεν εἰς τά ὑπόψιν) νά ἐκατεδικάζετο ἡ καλόδοξη καί παπική Ρωμαίϊκή Ἐκκλησία τοῦ παρελθώντος; Πολλῷ μᾶλλον, ὅταν ἡ ἵδια ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕΝ διά παπικῆς ἀντιπροσωπείας τοῦ πάπα Ρώμης, εἰς τήν Ἀγίαν Η΄ Οἰκουμενική Σύνοδον τοῦ πατριάρχου τῆς Νέας Ρώμης, καί μάλιστα ὅταν ἀπό κοινοῦ ἀποφαίνονται, καταδικάζωσιν καί συνυπογράφωσιν τά Συνοδικά Πρακτικά, κατά τῶν πιό πάνω φραγκολατινικῶν αἱρετικῶν Δογμάτων; Ἄρα λοιπόν, σύμφωνα μέ τά μέχρι στιγμῆς, ἱστορικά δεδομένα πού ἐμεῖς σᾶς παρουσιάζομεν, τό ἐρώτημα τοῦ κυρίου καθηγητοῦ Λαρετζάκη δέν εἶναι, ἀπό ἀνόητον μέχρι καί κουτοπόνηρον; Ἡ ἀπάντησις διά τοῦτο, θά πρέπει νά εἶναι δικιά σας.

13ον. Νά σημειωθεῖ ὅμως, ἡ ἱστορική καί ἀντιρρητική διαφοροποίησίς καί ἡ ἀμυδρᾶ ἀνασκευή μας, κατά τῶν παραδοξολογημάτων τοῦ κ. Λατρετζάκη: πού παράλληλα καί ἐν ἑτέρῳ χρόνῳ, ὁ Φραγκολατινισμός θεριεύει, ἐμμένει σ΄ αὐτά τά κακόδοξα δόγματα, καθότι ὁ ἴδιος διαβολόπνευστα τά δημιουργεῖ, τά υἱοθετεῖ, τά χρησιμοποιεῖ, τά βαθαίνει, τά ἐμπεδώνει, τά ἐπιβάλλει, καθῶς καί τά πολλαπλασιάζει εἰς τήν πορεία, ἄχρι τῆς σήμερον, ἐπί καί μετά τῶν ἰμπεριαλιστικῶν καί μισσιονάριων «ἱεραποστολῶν» του. Περί τοῦτων ὅμως, ὁ ἔντιμος καθηγητής κ. Γρηγόριος Λ., ὁ καί «Ἀρχων Γεφυροποιός» τῶν Βατικάνειων παραληρημάτων, ἄραγε, διά ποῖον ἰστορικόν λόγον μᾶςποιεῖ τήν νῆσσαν; Ἐξυπηρετεῖ μήπως τά γεωπολιτικο-θεολογικά συμφέροντα, τῆς ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ πλέον παπωσύνης τῆς Pax Vaticana;

14ον. Σήμερον ὅμως, ἀπό μίαν ἄλλην ὁπτική γωνία, ἐκείνην τῶν ὀρθοδόξων ἀντιοικουμενιστῶν καί παραδοσιακῶν ἀντιπαπικῶν μελῶν Τῆς Ἐκκλησίας, ἐποχῆς ἐντός τοῦ ἰδικοῦ μας καί σύγχρονου χωροχρονικοῦ πλαισίου καί γίγνεσθαι, δυνάμεθα πλέον ἐμφανῶς, μέ τά γεωπολιτικο-στρατηγικά, τά ἐκκλησιαστικο-ἱστορικά καί ἱστορικο-δογματικά δεδομένα, ἀλλά καί διαχρονικά πολλαπλά ντοκουμέντα, νά εἰποῦμεν, μέ ξεκάθαρον καί σαφέστατον τρόπον: ὅτι πράγματι, ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Η΄ Οἰκουμενική Σύνοδος τοῦ ἁγίου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Φωτίου, ἦτο, εἶναι, καί θά εἶναι μία τῷ ὄντι ἀντι-Παπική ἤ ἄν τό θέλετε καί κατ΄ἀκρίβειαν, πρόκειται διά ἀντι-Φραγκολατινικήν Σύνοδον, μιᾶς καί ὁ σημερινός Παπισμός (=Φραγκολατινισμός), συγκεντρώνει, προτάσσει καί θεωρεῖ, ὡς ἀπαρασάλευτα Δόγματα πίστεως, ὅλες ἐκείνες τίς φραγκογερμανικές αἱρέσεις, πού ἐδιοχεύτευσαν ὡς ἐπεκτατικήν Πολιτικήν τους, εἰς τήν ἀδιαίρετον τότε -Ἀνατολικήν καί Δυτικήν- Ὀρθόδοξην Καθολική Ἐκκλησία μέ ἀπώτερον στόχον καί σκοπόν τήν διαίρεσιν καί τήν διάσπασίν Της.

15ον. Ἀνάμεσα στά τόσα πολλά πού μᾶς προβληματίζωσιν ἐπί τοῦ ψευδο-ἐπιστημονικοῦ ἀρθριδίου, εἶναι: γιατί ὁ περίφημος κ. Καθηγητής, προσπαθεῖ μᾶλλον νά «ὀρθοδοξοποιήσει» κατά κάποιον περίεργον τρόπον τόν Παπισμό; Τό προσπαθεῖ, ναί ἤ οὔ; Νά ἐξομοιώσει δηλ. τόν Παπισμό μέ τήν Ὀρθοδοξίαν! Τήν Ἀλήθειαν μέ τό ψεύδος; Τόν Χριστόν μέ τόν Σατανᾶ; ᾎράγε μέ ποιά ἀκριβῶς κριτήρια; Μέ τά πάμπολλα ἀκαδημαϊκά προσόντα καί τίς ἀξιοζήλευτες περγαμηνές του; Λόγῳ τοῦ ὅτι, καί τό πλέον πιθανόν (ἄν μελετήσει κανεῖς προσεκτικά τό βιογραφικόν του), ὑπηρετεῖ πιστά τόν νῦν «Ρωμαιοκαθολικισμόν»;

16ον. Εἶναι δυνατόν ἡ «φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας», τό «ἀρχέτυπον» τῶν σύγχρονων θεολόγων, νά ὑπηρετεῖ δύο κυρίους: ἀπό τήν μία τόν Θεάνθρωπον Χριστόν, καί ἀπό τήν ἄλλη τόν ἀνθρωπο-πίθηκον Ἀντίχριστον; Δέν γνωρίζομεν ἐπ΄ ἀκριβῶς καί μέ ἀπόλυτον βεβαιότητα νά ἀπαντήσουμεν στά ἐν λόγῳ ἐρωτήματα. Τά ἀφήνουμε καί τοῦτα εἰς τήν κρίσιν σας.

17ον. Ὡστόσον, ἔχομε τήν ἰσχυράν αἴσθησιν, καί τόν λογισμόν, ὅτι ὁ σεβαστός Καθηγητής, κάτω ἀπό τίς βαριές μπότες τοῦ οἰκουμενιστικοῦ Πατριαρχείου μας καί τοῦ οἰκουμενιστικοῦ Παπισμοῦ, καί διά τῆς προσφάτου προγραμματισμένης τιμητικῆς διακρίσεώς του ὡς ἐπίτιμου Διδάκτορα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς χρησιμοποιεῖται ἔντεχνα καί μεθοδικά, διά νά μᾶς πείσει διά ποῖον ἀκριβῶς ζήτημα; Ὅτι ἡ μέλλουσα «Πανορθόδοξη» Σύνοδος θά εἶναι πράγματι «Μεγάλη καί Ἁγία», ἤ μήπως, ὅτι τά θεολογικά ἐπιχειρήματα τῶν διαμαρτυρομένων ἀντιπαπικῶν καί ἀντιοικουμενιστῶν εἶναι ἔωλα καί ἀνυπόστατα;

18ον. Κατ΄ οὐσίαν, θέλει νά μᾶς ἀποδείξει: τό κακόδοξον αἱρετικολόγημα τοῦ Μεταπατερισμοῦ, ὅτι ὁ Φραγκολατινισμός καί Παπισμός τῆς Νέας Ἐποχῆς, δέν εἶναι αἵρεσις διά τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον μας, χρησιμοποιώντας ἔντεχνα καί διαβολικά τόν Μέγα Οἰκουμενικόν Πατριάρχην καί Ἅγιον Φώτιον.

19ον. Φυσικά, ἐπειδή μᾶς ἀρέσει ἡ ἄκρα ἀντικειμενικότητα, σ΄ αὐτό τό καταλεικτικόν σημείωμαν, ΔΕΝ πρόκειται ποσῶς νά σᾶς παραθέσομεν ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ καί ἐπιχειρήματα ὑπό τινῶν συγχρόνων καί διάσημων ἀντιπαπικῶν καί ἀντιοικουμενιστῶν λογίων Ἐπισκόπων, Πρεσβυτέρων, Μοναχῶν, Γερόντων καί Καθηγητῶν. Πολλῶ μᾶλλον, ΟΥΤΕ πρόκειται νά σᾶς παραθέσομεν, ἀποσπάσματα ἤ καί σωρηδόν ἀντιπαπικά συγγράμματα ἐκ τῆς Πατερικῆς Γραμματείας γραφθέντα καί λεχθέντα τινῶν γνωστῶν Θεοφόρων Πατέρων. Δύνασθε κάλλιστα νά τά ψάξετε, νά τά ἐρευνήσετε καί νά τά μελετήσετε προσεκτικά μοναχοί σας. Αὐτό πού πρόκειται νά πράξομεν, ἀποδεικτικά καί ὡς πλήρη ἀνασκευή, εἶναι ἀπείρως καταπέλτης, κατά τῶν Λατινόφρονων καί Αἱρετικῶν Νεοφαναριωτῶν, Κληρικῶν καί ἀκαδημαϊκῶν: π.χ. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυρίου Βαρθολομαίου, τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου Ζηζιούλα, τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου Λ. κ.ἄ. Λαϊκῶν καί Κληρικῶν φερεφώνων τους.

20ον. Ἄς ἀνοίξει τότε ὁ πολυσέβαστος «ἱστοριολόγος» τοῦ εἰδεχθοῦς ἐωσφορικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, «ἡ φωνή τοῦ Γραικυλισμοῦ» ὁ κ. Λαρετζάκης, τά ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ, τρεῖς πατριαρχικοί καί ἱστορικοί τόμοι ἐκ τοῦ Ἀρχειοφύλακος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου Μητροπολίτου Καισαρείας Καλλίνικου Δελικάνη (καί πρώην παπικοῦ) καί νά ἐντοπίσει ἐξ ἀρχῆς, ὅπισθεν στά περιεχόμενα, ποῖαν ἀκριβῶς ἀπαρασάλευτην καί ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΝ στάσιν ἐκρατοῦσεν τό ὀρθόδοξον Φανάριον κατά τῶν Φραγκολατίνων ἤ Ρωμαιοκαττόλικων, ἤ Οὐνιτῶν, ἤ Καττόλικων, ἤ καί Παπικῶν. Πολλῶ μᾶλλον θά ἐντοπίσει καί ποιά ἀκριβῶς ἦτο, ἡ Φαναριώτικη ΕΠΙΣΗΜΗ θέσις καί στάσις, ἕναντι τῶν Λατινόφρονων Κληρικῶν τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ πατριαρχείου μας. [3]

Λάβετε μερικές ἀναντίρρητες ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ περί τοῦ διαχρονικά ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ, ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΟΥ καί ΑΝΤΙΛΑΤΙΝΟΦΡΟΝΟΣ φρονήματος ἐκ τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων καί τῶν Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, βάσιν τῶν περιεχομένων ὑπό τοῦ πιό πάνω Φαναριώτικου τομιδίου. Τά ἐρωτήματα πού προκύπτωσιν ἐκ τῶν σωρηδόν ἱστορικῶν Πατριαρχικῶν Ντοκουμέντων εἶναι:

  • Ἀφοῦ σήμερα τό Οἰκουμενικόν Φανάριον μαζί μέ τούς Νεορθοδόξους ὀπαδούς του, ἰσχυρίζονται, ὅτι ὁ Παπισμός ἤ καί «Ρωμαιοκαθολικισμός», δέν εἶναι Αἵρεσις, τότε γιατί ὡς ἀποδεικνύεται πιό κάτω, ἀμφότερα τά Πρεσβυγενή Πατριαρχεία, ἐκφράζωσιν διαχρονικά, ἀντιπαπικήν, ἀντιρρητικήν καί ἀντιαιρετικήν στάσιν κατά τῶν κακοδόξων Λατίνων. 
  • ᾎράγε τότε ἦτο πλανεμένα καί ἐξηπατημένα τά Πατριαρχεία μας, καί μόλις σήμερα ὅλως παραδόξως, ἀνακαλύψαμεν (sic) τήν ἀλήθεια διά τήν χαμένη «ἐν Χριστῷ ἀδελφῇ» μας καί  Φραγκοπαπίζουσα Ρώμην; 
  • Πολλῷ μᾶλλον, διά ποῖον λόγον ᾆραγε ἐκαθαιρούντο καί ἐξορίζοντο μάλιστα, οἱ Πατριάρχες, οἱ Ἐπίσκοποι κ.λπ. πού υἱοθετοῦσαν καί ἐδίδασκαν τέτοιες λατινόφρονες ἀπόψεις; 
  • Ἐπίσης, διά ποῖον λόγον ἀκριβῶς, οἱ Παπικοί («Ρωμαιοκαττόλικοι»), ἐγκατέλειπαν μαζικῶς τόν Παπισμόν τους, καί ἐπιθυμοῦσαν νά ἐνταχθῶσιν ἀπό ἑτερόδοξοι, ὡς κατηχούμενοι καί νεοφώτιστα μέλη Τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; 
  • Καί διά ποῖον λόγον, τέλος, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τούς ἐδέχετο καί τούς ἐβάπτιζε/κατηχοῦσε κ.ο.κ., ἐνῷ σήμερα οἱ Νεοφαναριώτες «Φεουδάρχες», τούς ἀποθαρύνωσιν καί τούς διώχνουσιν;



ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ:

 1. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Γρηγορίου Στ΄, Περί ἀπαμφιάσεως τῶν Οὐνιτῶν καί ἐκδόσεως ἀντιπαπικῆς ἐγκυκλίου («περί ἀπαμφιάσεως τῶν ἐναντίων καί ὅτι ἐκδώσει ἐγκύκλιον κατά τῶν παπικῶν δογμάτων καί εἰ συναινοῦσι ταύτῃ ἐκ τῶν προτέρων»), 1838, σελ. 70-71. 

  • «(…) Ἀλλ΄ ἵνα καί κατά τό πνευματικόν φανῶμεν συντελεστικοί εἰς τά πρός πλείονα ψυχικήν ὠφέλειαν τῶν αὐτόθι Ὀρθοδόξων, ἔγνωμεν νά ἐκδώσωμεν ἐκκλησιαστικήν ἐγκύκλιον ἐπιστολήν πρός τούς ἀπανταχοῦ μέν Ὀρθοδόξους (…) ἐν οἷς ἐπιπολάζουσιν οἱ τοῦ παπισμοῦ ὀπαδοί καί ἐχθροί τῆς Ὀρθοδοξίας, καί δι΄ αὐτῆς νά δημοσιεύσωμεν τάς δολιότητας, ὑπουλότητας, τούς τρόπους καί μηχανήματα τῶν κατολίκων, δι΄ ὧν ἐκζητοῦσι νά ὑποσκελίζωσι καί ἐξαπατῶσι τούς ἡμετέρους Χριστιανούς, καί νά ἐξηγήσωμεν δημόσια ὁποία ἐστίν ἡ διαφορά μεταξύ ἡμῶν καί αὐτῶν κατά τε τά δόγματα, τά ἔθιμα καί τάς διδασκαλίας, καί οὕτω προφυλάξωμεν τούς ἡμετέρους ἀπό τήν ἀπάτην καί τούς δόλους αὐτῶν. (…)».

2. Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας Ἱεροθέου καί Ἀντιοχείας Μεθοδίου, (Κώδιξ ΙΔ΄, 324), Ἀπάντησις τῶν Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας καί Ἀντιοχείας, 1838, σελ. 72-73.

  • « (…) ὅπερ μετερχομένη καί πρώην ἐστηλίτευσε μέν τήν νενοθευμένην διδασκαλίαν τῶν δυσσεβῶν (Παπικῶν καί Λουθηροκαλβίνων), ἐστερέωσε δέ τούς σαλευομένους τῇ πίστει τῶν εὐσεβῶν· καί νῦν στηλιτεύσει, τῇ αὐτῇ τοῦ παναγίου πνεύματος χάριτι, τούς προβατόσχημους λύκους ἤτοι, κατά τόν Ἀπόστολον, τούς ἀγγέλους τοῦ Σατανᾶ, καί ἀπαλλάττων τῆς λυμῆς τόν Χριστώνυμον λαόν τῇ ἐπιστημονικῇ ἐγκυκλίῳ, ζήλῳ θείῳ κινουμένη, ὡς καλός ποιμήν προαιρετικῶς θύει τήν ψυχήν ὑπέρ τῶν προβάτων· ἔρως γάρ θεῖος οἵαν ψυχήν καταλάβοι, πάντων τῶν ἄλλων ποθεῖ καταφρονεῖν, πρός δέ τό ποθούμενον οὐδέποτε ἀποχρώντως. (…) » .

3. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Γρηγορίου Στ΄, Ὅτι συντελεσθεῖσα ἡ ἀντιπαπική ἐγκύκλιος ἀποστέλλεται (1838), σελ. 73-76.

  • « (…) ὅν μάλα καλῶς καί ἀναγκαίως προεστήσαμεν ἐναντίον τῶν ἐπιβούλων μοχθηρῶν κινημάτων τῶν κατά τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἀφηνιασάντων κακοδόξων αἱρετικῶν. (…)στηλιτεύουσαν μέν τάς κακοδοξίας ἐκείνων καί τά ἀντίθετα φρονήματα ἀπελέγχουσαν ταῖς παρά τῶν ἱερῶν γραφῶν ἀπαραμφηρίστοις ἀποδείξεσι, στηρίζουσαν δέ τούς Ὀρθοδόξους εἰς τά πατροπαράδοτα δόγματα τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως καί τούς ἐξ αὐτῶν δι΄ ἀπάτης ἀποπλανηθέντας ἀνακαλοῦσαν (…) » .


4. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἱερεμίου Γ΄, Παραινετική τοῖς Χριστιανοῖς Ἀντιοχείας καί καθαίρεσις τριῶν Λατινοφρονούντων Ἀρχιερέων(«παραινετική τοῖς Χριστιανοῖς Ἀντιοχείας κατά τῶν Λατινικῶν κακοδοξιῶν ἅς ἠσπάσαντο καί κινοῦνται κατά τοῦ Ἀντιοχείας Ἀθανασίου ἐπί ποινῇ ἀφορισμοῦ, καθαιρουμένων ἅμα τοῦ ψευδοπατριάρχου κακοΓαβριήλ καί τῶν ὁμοφρόνων αὐτοῦ Χαλεπίου κακοΣεραφείμ καί Βερουτίου κακοΝεοφύτου»), 1724. σελ. 166-171.

5. Παράρτημα (Συμπληρώσεις καί Διορθώσεις), σελ. 636 :

  • Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Γ΄, Καθαίρεσις τοῦ Λατινόφρονος Τύρου καί Σιδῶνος κακοΕυθυμίου, σελ. 638-642.
  • Τοῦ αὐτοῦ, Καθαίρεσις τοῦ Λατινόφρονος ψευδοΠατριάρχουἈντιοχείας Σεραφείμ, τοῦ μετονομασθέντος Κυρίλλου, καί τῶν συνεργησάντων αὐτῷ, σελ. 642-647.

6. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Παϊσίου τοῦ Β΄, Ὑπόμνημα ἐκλογῆς Χαλεπίου, μετά τήν καθαίρεσιν καί ἐξορίαν Γερασίμου τοῦ Λατινόφρονος,συναινέσει καί τοῦ Ἀντιοχείας Σιλβέστρου, σελ. 189-190.

  • «φωραθεῖς καί καταγνωσθείς ὁ αὐτός Γεράσιμος καί καταμαρτυρηθείς ὑπό τῶν ἐν αὐτῇ χριστιανῶν αἱρετικός καί λατινόφρων, ἐξώσθη τε τοῦ Θρόνου καί εἰς ἐξορίαν ἀπεπέμφθη», σελ. 189. 


7.  Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Σεραφείμ τοῦ Β΄, Καθαίρεσις τοῦ δῆθεν Ἀντιοχείας λατινόφρονος Κυρίλλου, 1759, σελ. 202-206.

  • «Τίνα γάρ λέληθεν ὅσα ὁ δυσσεβής καί Θεομισής ἐκεῖνος ψευδοΑντιοχείας κακοΣεραφείμ ἐδραματούργησεν, ὑπό τοῦ πατρός αὐτοῦ καί διδασκάλου ὁδηγούμενος εἰς ὄλεθρον τοῦ κατά τήν Συρίαν καί Ἀραβίαν Ὀρθοδόξου πληρώματος, ὁ ἀνδρείκελος ἐκεῖνος φημί διάβολος, τοῦ Σατανᾶ ὁ πρωτότοκος καί δαιμόνων τῶν ταρταρούχων ὁ προκαθήμενος, τό τερατῶδες καί ποικιλόμορφον θηρίον, ὁ τῶν πονηρῶν σπερμάτων τῆς δυσσεβείας σπορεύς (…) κιβδήλους ἐπισπείρων λογισμούς καί ἄφυλα καί ἄτοπα δόγματα, καί συγχέων δι΄ αὐτῶν καί συνταράττων τό ὀρθόν τῆς Θεοπνεύστου διδασκαλίας καί Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως. (…) ».

8. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἀνθίμου τοῦ Ε΄, Τακρίριονἀπολογητικόν πρός τήν Υ. Πύλην περί ὧν παραπονούνται οἱ ΡωμαιοκατόλικοιΣυρίας, 1841, σελ. 261-268.

9. Τοῦ αὐτοῦ, Περί τῶν ἐνεργειῶν τῶν Ρωμαιοκατολίκων, σελ. 268-269.

10. Τοῦ αὐτοῦ, Καί αὖθις περί τῶν Ρωμαιοκατολίκων, σελ. 269-271.

11. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἀνθίμου τοῦ Στ΄, Τῶ Ἀντιοχείας Μεθοδίῳ περί τῆς εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν προσελεύσεως τοῦ Ρωμαιοκατολίκου Ἐπισκόπου Ἀμίδης μετά τοῦ ποιμνίου του, σελ. 273-275.

12. Τοῦ αὐτοῦ, Ἔκθεσις περί τῆς ἐπιστροφῆς τῶν Ρωμαιοκατολίκων Ἀμίδης, 1846, σελ. 283-293.

13. Τοῦ αὐτοῦ, Τῶ Χαλεπίου καί τοῖς προκρίτοις, περί τοῖς εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν προελεύσεως τοῦ Ρωμαιοκατολίκου Ἐπισκόπου Τριπόλεως, 1847, σελ. 293-296.

14. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἀνθίμου τοῦ Δ΄, ΣύστασιςΡωμαιοκατολίκου τινός προσελθόντος εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν ἐν Κύπρῳ καί ἐπιμόνως ἐξαιτουμένου προαχθῆναι εἰς τό τῆς Ἱεροσύνης ἀξίωμα, 1850, σελ. 311 καί σελ. 628.

15. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κυρίλλου Ζ΄, Τῷ Ἀμίδης, περί τῶν προσελθόντων νεωστί τῇ Ὀρθοδοξίᾳ («διά τήν ἀγγελθεῖσαν προσέλευσιν ὑπερεκατόν ἀλλοδόξων χριστιανικῶν οἰκογενειῶν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ»), 1858, σελ. 321.

16. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἰωακείμ τοῦ Β΄, Τοῖς ἀσπασαμένοις τῆν Ὀρθοδοξίαν Κατολίκους Μελχίταις τοῦ Ἀντιοχικοῦ Θρόνου, ἀπόκρισις, σελ. 322-326.

17. Τοῦ αὐτοῦ, Ἀναφορά τῶν Ἐπιτρόπων τῶν Ρωμαιοκατολίκων (Λίβελλος δέ τῆςὉμολογίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἐπεδόθη ἐγγράφως καί ἀπηγγέλθη ἐνώπιον τῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν καί τῆς ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου ἐν τῇ Συνοδικῇ Συνεδριάσει τῆς 24 Νοεμβρίου 1860), 1860, σελ. 326-327.

  • «Εἰς τά ἔγγραφα ταῦτα δηλοῦνται οἱ πόθοι καί αἱ εὐχαί πολλῶν χριστιανῶν τῆς Συρίας καί ἄλλων μερῶν νά ἐπανέλθωσι πάλιν εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ἀφ ἧς οἱ πρόγονοι ἡμῶν οἰκτρῶς ἀποσπασθέντες, ἦλθον εἰς κοινωνίαν μετά τοῦ Ἐπισκόπου τῆς ἀρχᾳίας Ρώμης. (…) Ὅτι δέ ξένον καί ἔκφυλον παρεισήχθη βλάπτον εἴτε τοῦ Δόγματος τήν ἀκρίβειαν εἴτε τόν Ἱεραρχικόν κανόνα, καί ταύτα ἀποπτύομεν ἤδη καί ἀποκηρύττομεν καί ὡς κακόδοξον καί διάστροφον λογιζόμεθα. (…) παραδεχόμεθα ἀπαραποίητα καί ἀπαραχάρακτα ἅπαντα τά Δόγματα καί τάς Τελετάς καί τήν Ἱεραρχικήν διακόσμησιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας κατά τάς ἑπτά Ἁγίας Οἰκουμενικάς Συνόδους. (…)» .


18. Τοῦ αὐτοῦ, Τῷ Βηρυττοῦ, περί τοῦ εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν προσελθόντος Ρωμαιοκατολίκου Ἐπισκόπου Ἑμμέσης, 1862, σελ. 329.

19. Τοῦ αὐτοῦ, Τῷ Χαλεπίου, περί τῶν προσελθόντων τῇ Ὀρθοδοξίᾳ Ρωμαιοκατολίκων, 1863, σελ. 330.

20. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀνθίμου Ε΄, Τοῖς Ἱεροσολύμων, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καί Κύπρου, ἀποστολή φυλλαδίων ὑπέρ Ὀρθοδοξίας, 1848, σελ. 531.

  • «Ὅτι τῶν πολεμίων τῆς Ὀρθοδοξίας ἀντιδημοσιευσάντων βιβλίον κατά τῆς Ἐπιστολιμαίας Διατριβῆς (Ἠλία Τανταλίδου), ὁ αὐτόςἐξέδωκεν εἰς ἀπάντησιν ἐπίμετρον, οὗ δέκα ἀντίτυπα ἀποστέλλονται.»


21. Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Χρυσάνθου, Καθαίρεσις τοῦ λατινόφρονος ψευδοΑντιοχείας Σεραφείμ, 1725, σελ. 647-650.

22. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Νεοφύτου τοῦ Ζ΄, Τῷ Ἀντιοχείας Ἀνθεμίῳ περί τοῦ παραδέχεσθαι ἐν τῷ πληρώματι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τούς ἐξ αὐτῆς μέν πρότερον ἀποσκιρτήσαντες καί Λατινοφρονήσαντες, εἴτα δέ μετανοήσαντες καί ἐπιστρέψαντες εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, 1743, σελ. 650. 

23. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Γερμανοῦ τοῦ Δ΄, «κολύων τόν παπικόν ἀντιπρόσωπον οἰκοδομῆσαι ἐν Ἀντιοχείᾳ Σχολήν», σελ. 651.


 
Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Πρωτοπρεσβύτερου Ἰωάννου Σ. ΡΩΜΑΝΙΔΟΥ, Ρωμῃοσύνη-Ρωμανία-Ρούμελη, Ἔκδοσις τρίτη, Ἐκδόσεις: Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 108.

[2] Τοῦ αὐτοῦ, Ρωμῃοσύνη, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 109.

«Δηλαδή ἐγένετο διπλωματική προσπάθεια νά μή φανῇ ὁ πάπας ἐχθρικῶς διακείμενος ἔναντι τῶν Φράγκων κατακτητῶν, οἵτινες ἦσαν γνωστοί διά τήν ἀγριότητα καί βαρβαρότητα αὐτῶν καί κυρίως τῆν ἰκανότητα αὐτῶν νά σφάζουν τούς ὑπ΄ αὐτῶν θεωρουμένους αἱρετικούς».


[Δική μας σημείωσις: Γι΄ αὐτόν κυρίως τόν λόγον, διά τόν φόβον τοῦ θανάτου, τήν φοβία τῆς σφαγῆς, τήν ἀποφυγή τοῦ Μαρτυρίου, τῆς ἀγριότητας, τῆς βαρβαρότητας καί τοῦ βασανισμοῦ ὑπό τῶν ἰσχυρῶν πλανηταρχῶν, συνήθως, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι συμβιβαζώμεθα καί προδίδωμεν εὔκολα τίς ἀρχές καί  τίς ἀξίες μας. Τό ἴδιον ἀκριβῶς πράττωσιν καί οἱ ἐκκλησιαστικοί ἡγέτες μας. Δηλαδή, κονιορτοποιῶσιν, ἀπαξιώνουσιν καί βλασφημῶσιν, τό Ἀναστάσιμον μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἐλέω ἀκατάσχετης ανασφάλειας, ἐμπάθειας καί ψυχολογισμοῦ, περιχαρακωμένου καί μασκαρεμένου, ὄπισθεν τῶν δῆθεν «διπλωματικῶν»  καί ἀγαπουλίστικων ἐνεργειῶν. Ποῖος/οί ἀντιπρόσωπος/οι τῆς «Διοικούσης Ἐκκλησίας», δύνανται, π.χ. νά κουνήσει/ουν τό δάκτυλον καί νά καταδικάσει/ουν, π.χ. σέ μία μέλλουσα Πανορθόδοξη Σύνοδον (καθῶς ἔπραξεν ὁ Μέγας πατριάρχης Φώτιος),  τόν πολυ-αἱρετικόν βόρβωρον καί κακόβουλων συστημάτων τῆς δῆθεν νέας ἐποχῆς μας, ὅπως λ.χ. τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Λουθηροκαλβινισμοῦ, Προτεσταντισμοῦ, Σιωνισμοῦ/Μασσωνισμοῦ, Χιλιασμοῦ, Σαηεντολογισμοῦ, Πνευματισμοῦ καί Παπισμοῦ;]

[3] Μητροπολίτου Καισαρείας Καλλίνικου ΔΕΛΙΚΑΝΗ, Β΄ Τόμος, Τά ἐν τοῖς Κώδιξι τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἀρχειοφυλακείου, σωζόμενα Ἐπίσημα Ἐκκλησιαστικά Ἔγγραφα τά ἀφορώντα εἰς τάς σχέσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πρός τάς Ἐκκλησίας: Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων καί Κύπρο (1574-1863), Ἐκδόσεις: Ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τυπογραφείου, 1904, σσ. 700. 


ΨΗΦΙΑΚΑ ΤΕΚΜΗΡΕΙΑ/ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΝ:

[1] Μητροπολίτου Καισαρείας Καλλινίκου ΔΕΛΙΚΑΝΗ, Β΄ Τόμος, Ἐπίσημα Ἐκκλησιαστικά Ἔγγραφα , ἔνθ. ἀνωτ.,  [Ὁ ἐν λόγῳ Φαναριώτης-Μητροπολίτης ἦτο καί πρώην Φραγκολατίνος]. [Δεῖτε ΕΔΩ  καί ΕΔΩ]  .

[2] Ἠλία ΤΑΛΑΝΤΙΔΟΥ ἐκ Φαναρίου, Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης,ΠΑΠΙΣΤΙΚΩΝ ΕΛΕΓΧΩΝ, Ἐν Κωνσταντινουπόλει, 1850, σσ. 392.  [Δεῖτε ΕΔΩ καίΕΔΩ].

[3] Η. ΤΑΛΑΝΤΙΔΟΥ, ἔνθ. ἀνωτ., ΕΠΙΜΕΤΡΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΙΣΙΝ, Ἐν Κωνσταντινουπόλει, 1847, σσ. 88.[Δεῖτε ΕΔΩ].

[4] Η. ΤΑΛΑΝΤΙΔΟΥ,  ἔνθ. ἀνωτ., ΕΠΙΣΤΟΛΙΜΑΙΑ ΕΠΙΚΡΙΣΙΣ, Ἐν Κωνσταντινουπόλει, 1847, σσ. 58. [Δεῖτε ΕΔΩ].