ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΝΕΕΣ ΧΩΡΕΣ»

 
 



Σᾶς παραθέτωμεν τό  περιεκτικόν Φαναριώτικον Ἀνακοινωθέν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κων/Πόλεως καί ἀκολουθεῖ ἐν ἐκτάσει ἕνας ἱστορικός καί ἀποδεικτικός σχολιασμός, ὅτι ὑφίστατο, διό συντηρεῖτο καί καλλιεργεῖτο, μεθοδικῶς καί διαχρονικῶς, τό ἀντικανονικόν, τό ἐθνοφυλετικόν, τό βενιζελικόν καί πολιτειοκρατικόν τῆς πολιτικο-πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928. Ἡ πατριαρχική Πράξις τοῦ 1928, γέγονεν ἀπό στενούς συνεργάτες τοῦ Βενιζέλου καί πατριαρχικούς Ἐθνοφυλετιστές πού ἦτο φίλα προσκείμενοι εἰς τόν ἐθνικιστικόν Βενιζελισμόν. Πρός τό τέλος τοῦ σχολιασμοῦ, παραθέτομεν καί μερικές ρηξικέλευθες προτάσεις, ὑπερβάσεως, τοῦ διαχρονικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ ἐξ αἰτίας τῆς Βενιζελικῆς Πράξεως τοῦ 1928.

Ἀνακοινωθέν (22/06/2016): Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως: Σήμερον, Τετάρτην, 22αν Ἰουνίου 2016, συζητουμένου ἐνώπιον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τοῦ θέματος τοῦ Αὐτονόμου, ἐπί σχετικῇ δέ προτάσει τροπολογίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος διεβεβαίωσεν ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον οὐδεμίαν πρόθεσιν ἔχει νά χορηγήσῃ αὐτονομίαν εἰς τάς Μητροπόλεις τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν καί ὅτι αὗται ὑπάγονται πάντοτε κανονικῶς καί πνευματικῶς ὑπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἡ δέ διοίκησις αὐτῶν ἔχει ἐκχωρηθῆ ἐπιτροπικῶς εἰς τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, τήν ὁποίαν ἡ Α. Θ. Παναγιότης καί ηὐχαρίστησε διά τήν τοιαύτην ἐξυπηρέτησιν πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν. [Δεῖτε ΕΔΩ]


Ἦδη ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, ἐδέχθην δύο ἰσχυρώτατα πλήγματα ἐναντίον Της, μέχρι στιγμῆς, κατά τήν προσωπική γνώμη τοῦ γράφωντος· το ἕνα ἦτο ἡ ἀπόρριψις τῆς τροπολογίας πού ἐζητοῦσεν, μόνον ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία, μέ τό κυριολεκτικόν καί τραγελαφικόν ἄδειασμα τοῦ λογιώτερου Ἑλλαδίτου θεολόγου καί Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου ἀπό τόν Ἀρχιοικουμενιστή κρητικόν Πατριάρχην τῆς Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρον . Καί ἕνα δεύτερον, ὅτι τό μαρτυρικόν καί αἰχμάλωτον Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, δέν παραιτῆτο εὐκόλως ὑπό τῶν ἐλευθέρων -Ἑλλαδικῶν πλέον- ἐπαρχιῶν καί πρώην δικαιοδοσιῶν του…! Εἴμεθα σίγουροι, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἱερόθεος, θά μᾶς παραθέσει γραπτῶς χαρτίν καί καλαμάριν τίς ἐν λόγῳ ἀποκαλυπτικές ἐξελίξεις καί ἐμπειρίες του ἐν τῷ Κολυμπάριῳ καί γι΄ αυτό θά ἀναμένομεν ἐναγώνια τήν θεολογική γραφίδα του. 

  • Δέν δυνάμεθα νά ἀντιληφθοῦμεν ὅμως, πῶς μετά ἀπό αὐτό τό προσχεδιασμένον μᾶλλον, ἄδεισμα, τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, γιατί ἀναμένωσιν (!) εἰς τήν Ληστρική Σύναξιν ἡ ἀντιπροσωπεία τῶν Ἑλλαδιτῶν Ἱεραρχῶν; Εἴχαν μία καλή εὐκαιρία νά ἀποχωρήσωσιν ἀξιοπρεπῶς ἀλλά μᾶλλον ἡ ἀφέλεια εἶναι ἀκατανίκητη.

Τό Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὑπό Κεμαλικῆς ἀπειλῆς καί βεβαίως ὑπό τῆς γεωστρατηγικῆς Σιωνιστικο-ἀμερικάνικης συμπαιγνίας, διεκδικεῖ ἐτσιθελικῶς, ἔχοντας ὡς στιβαρές πλάτες τῆς ΗΠΑ (Ἀρχιοικουμενιστήν π. Ἀλέξανδρον Καρλοῦτσον μετά τῆς CIA), σαφῶς, τῆς ἀρχαίες ἐπαρχίες Του προτάσσοντας τήν βενιζελική πολιτικο-πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ 1928, καί ὑπενθυμίζοντας σέ ὅλους μας τήν δεινήν ἀπειλή τῶν ὅπλων καί τῶν ἀκονισμένων μαχαίρων τῶν Ἐθνικιστῶν «Γκρίζων Λύκων». Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως, ἡ ἱερᾶ Ἀρχιεπισκοπή -τῆς πολιτικά ἑνωμένης- Νέας Ἑλλάδος μας, ὤφειλεν ὅπως διεκδικήσει, ἐκκλησιαστικῶς καί ἱεροκανονικῶς, τά Κανονικά καί θεόσδωτα δικαιώματά Της, μή συνεργαζόμενη ὑπό τό ἔμμεσον ἐκβιαστικόν καθεστῶς τοῦ αἰχμάλωτου Φαναρίου.

Ὁ λόγος τῆς «ἐπιτροπικῆς διοικήσεως» τῶν «Νέων Χωρῶν», μεταξύ τῆς ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος μετά τοῦ κατεκτημένου καί αἰχμάλωτου Πατριαρχείου εἰς τήν Πόλη, βάσει τῆς Πράξεως τοῦ 1928 ἐπί Βενιζέλου, οἱ ἱστορικές πηγές [1]  μᾶς ἀναφέρωσιν ὅτι, γέγονεν ὅτι γέγονε, διότι ὑφίσταντο οἱ γνωστοί ἐθνοφυλετικοί μεγαλοϊδεατισμοί ἤ καί ὀραματισμοῖ, ὑπό τῆς ἐπάρατης νόσου τῆς διχόνιας τοῦ Βενιζελισμοῦ, δηλ. ὑφίστατο μία εὐρέως εὐσεβοποθίστικη ἰδέα, ὅτι τά Ἑλληνικά στρατεύματα τοῦ Βενιζέλου, θά ἀπελευθέρωναν [2]  ἐν τέλει τήν Νέα Ρώμη τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καί κατ΄ ἔλλογην (διά τό ἱστορικόν πλαίσιον τῆς ἐποχῆς τοῦ Μεγαλοϊδεατισμοῦ) χωροχρονική συνέπεια, δέν ὑφίστατο ἰδιαίτερα σοβαρός τινα λόγος, ὅπως μεταβιβασθεῖ, ὁλοκληρωτικά, ἡ διοικητική καθῶς καί ἡ πνευματική ἐξουσία, εἰς τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, πολλῷ μᾶλλον ἐθεωροῦσαν, ὅτι θά ἐκαταργῆτο σύντομα καί ἡ Ἑλλαδική Αὐτοκεφαλία.

Μέ ἀπλούστερα λόγια, τό Οἰκουμενιστικόν πλέον Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, διά γνωστούς ἀλλά καί διά ἄγνωστους λόγους, σέ ἐμᾶς, ἀκολουθεῖ τήν πάγια πολιτική τακτική τοῦ φιλελεύθερου Ἐθνοφυλετικοῦ Βενιζελισμοῦ (μετά τῆς ΑΝΤΑΤ), ἐπί τῆς ὁποίας [πολιτικῆς διπλωματίας] ἐξάπαντος τότε, εἶχεν ἰσχυρές ἐπιδράσεις, ὑπό τῶν συμμάχων τοῦ Βενιζέλου, τῶν τότε ἀλλά καί νύν Μεγάλων Δυνάμεων.

  •  Ὅμως ταυτόχρονα δέ, ἀκολουθεῖ, τήν ἐκκλησιαστική καί «Φαναριώτικη» διπλωματία, τοῦ «Ἀπολογητοῦ τοῦ Βενιζελισμοῦ», ἐθνοφυλετιστοῦ καί Ἀρχιμασσώνου, Οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη.

Αὐτή ἡ προσωρινή καί «ἐξ ἄκρας οἱκονομίας» σύλληψις καί ἰδέα τῆς «ἐπιτροπικῆς διοικήσεως» βάσει τῆς Πράξεως τοῦ 1928, ἦτο καί εἶναι, καθότι φαίνεται ἀναντίρρητα, τοῦ Κρητός πολιτικοῦ Ἐλευθέριου Βενιζέλου μετά τῶν συνεργατῶν αὐτοῦ, τοῦ ὁποίου οἱ πολιτικές ἐθνοφυλετικές ἐνέργειες (μᾶς στοίχησαν τήν Μικρασιατικήν ἐθνοκαθαρτικήν καί γενοκτόνον  κατατροφήν), ἄχρι τῆς σήμερον, καθῶς ἐπίσης μᾶς δηλητηριάζωσιν καί δυναμιτίζωσιν τίς ἐκκλησιαστικές σχέσεις μεταξύ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί τῆς Ἀυτοκέφαλης Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας…! 

Μέ ἀπλᾶ λόγια, ἡ ἐθνοφυλετική ἐνέργεια τοῦ Βενιζέλου, ἦτο μία ΠΟΛΙΤΙΚΗ ἐνέργειά του, κόντρα καί ἐνάντια (Πολιτειοκρατισμός ἤ Καισαροπαπισμός) τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας, καί ὁ διχασμός τῆς Πνευματικῆς καί Διοικητικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας, πράγμα ἀπαράδεκτον καί ἄτοπον, διότι εἰσήγαγεν ἕναν παράδοξον, παράλογον, παρά φύσιν καί ἀντικανονικόν «Μονοφυσιτισμόν» εἰς τάς Ἐκκλησιαστικάς ἐπαρχίας καί σχέσεις τοῦ ἐνδο-Νεοελληνικοῦ κρατιδίου. Ἐξάπαντος δέν ἦτο θεία (!) ἔμπνευσις τοῦ Βενιζέλου, ἀλλά σατανικά Πολιτικά Δόγματα («διαίρει καί βασίλευε») ἐκ τῶν Φιλελεύθερων Λουθηροκαλβινιστῶν συνετέρων του.

  •  Προσθέστε ἐπίσης, εἰς τήν ἱστοριολογικήν φαρέτρα τῶν ἐπιχειρημάτων σας καί τό ἑξῆς ἀναντίρρητον δεδομένον: ὅτι ὁ πολιτικός Κρητάναξ Ἐλευθέριος Βενιζέλος εἴχεν ὡς στενώτατον συνεργάτην του τόν ἀπό Κιτίου καί Λεμεσοῦ Μητροπολίτην Μελέτιον Μεταξάκην, καταγώμενος καί αὐτός ἐκ Κρήτης, ὅπου ὁ Βενιζέλος καί οἱ Μασσωνικές στοές, τόν ἐπροώθησαν, εἰς τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, ἔπειτα τόν ἐνθρώνισαν, ἀντικανονικῶς, ἀπό καθαιρεμένον (!!) Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν σέ «Οἰκουμενικόν» Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως, καί σέ ὑστερινόν στάδιον μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του, σέ  Πατριάρχην καί «Πάπα» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας. 

Οἱ νύν νεορθόδοξοι Οἰκουμενιστές, τοῦ ἀφώτιστου Φαναρίου, δέν ἔπρεπεν κἄν (!!!) νά ὁμιλῶσιν με τέτοιον ἀνεξήγητον μένος καί ἀλλοπρόσαλον φανατισμόν, κατά  τινῶν ἄλλων  Ἐθνοφυλετιστῶν, μιᾶς καί πρώτα ἀπ΄ ὅλα εἶναι: οἱ πρῶτοι διδάξαντες· ἔπειτα ἄχρι τῆς σήμερον, ὑπερτιμῶσιν καί ὑπερεγκωμιάζωσιν, σχεδόν ἔχωσιν ἁγιοποιήσει καί ἀποδώσει τό βλάσφημο προσωνύμιον, τοῦ καί «13ου Ἀποστόλου» εἰς τόν Ἐθνοφυλετιστή, Ἀρχιοικουμενιστήν, Μασσῶνον καί πατριάρχην τοῦ Βενιζελισμοῦ, τόν μακαρίτη Μελέτιον Μεταξάκη.

Εἶναι λοιπόν ψευδώνυμος καί ἀνιστόρητη γνῶσις, καί στυγνή Ἀμερικανο-νεοκαλαμαρίστικη προπαγάνδα, σαφῶς καί ἐωσφορική πλάνη, ἐξ οἱκουμενιστικῶν ἀσεβῶν χειλέων, ὄτι διά πάν ἐθνική καί ἐκκλησιαστική ἀτυχία μας, εὐθύνονται μονάχα, λ.χ. οἱ Ρώσσοι, οἱ Βούλγαροι, οἱ Ρωμῃοί τῆς Ἀντιοχείας καί τῆς Παλιστίνης, δηλ. ὁ Σλαβικός ἤ καί ὁ Ἀραβικός Ἐθνοφυλετισμός. Ὁ Νεοελληνικός Ἐθνοφυλετισμός τοῦ Βενιζελισμοῦ καί τοῦ ἄνομου Μεταξακισμοῦ, εἶναι βαθιά ριζωμένος ἔκ τοτε, εἰς τά Ἑλληνοαμερικάνικα, Νεοφαναριώτικα, Νεοελλαδικά καί Νεοκυπριακά χρωματοσώματά μας, κακέκτυπη Ματαπατορική ἤ καί ἀμαρτωλή κληρονομιά, καθῶς καί προβληματική ψυχοσύνθεσις ἐπί τινῶν πολλῶν ἐκκλησιαστικῶν καί πολιτικῶν ἀξιοματούχων, ἔνθεν κακεῖθεν.

Μάλιστα ὁ κύπριος ἱστορικός καί ἱερομόναχος Σωφρόνιος Μιχαηλίδης, μᾶς ἀναφέρει περί τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη: ὅτι ἐπαραιτήθην (Ἰούλιον 1923, μετά δυό μηνῶν σχεδόν, ἀπό τό Σχισματικο-αἱρετικόν Μεταξάκειον «Πανορθόδοξον Συνέδριον», πού ἀπεφάσισεν ΠΡΑΞΙΚΟΠΙΜΑΤΙΚΩΣ, ὅπως ἐπιβληθεῖ δεσποτικῶς τό Νέον Ἡμερολόγιον τῶν Λουθηροκαλβίνων καί Φραγκοπαπικῶν) ἐκβιαστικῶς, ἀπό τό Πατριαρχείον τῆς Κων/Πόλεως ἵνα σώσει (sic) δῆθεν τό Πατριαρχεῖον, καθότι τόν  ἐκβίαζαν οἱ ἐρχόμενοι εἰς τά Νεοτουρκικά πολιτικά πράγματα, οἱ θεομάχοι Κεμαλικοί, με τήν ἀπαίτησιν ὅπως ἐξορίσωσιν τούς Φαναριῶτες. Ὅμως, ἄλλοι ἱστορικοί, ἀναφέρωσιν, ὅτι μετά τῆς παραιτήσεως, τοῦ ἀντικανονικῶς πατριαρχεύσαντα, πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ὁ Μελέτιος ἄρχισεν τινά ἔγγραφον ἐπιστολομιαῖον ἀγώνα, ὅπως μεταφερθεῖ (δηλ. ἐξορισθεῖ) τό Πατριαρχεῖον ἐκ τῆς Πόλεως ἵνα συνεχίσει (!) τήν ἔκπτωτον Πατριαρχίαν του εἰς τήν ἐξορία!! Τοῦτη εἶναι μία μεγίστη «ἰστορική» ἀντίφασις (!!!), πού ἐντοπίσαμεν στά περί τοῦ βενιζελικοῦ Μεταξάκη. [3]

  • ᾎράγε, ἤθελεν ὄντως, νά σώσει ἀπό τήν ἐξορία, τό Πατριαρχείον μας, ἤ μᾶλλον ἐθέλησεν νά σώσει τό πατριαρχικόν τομάριν του, μιᾶς καί οἱ Νεότουρκοι «ἐδιψούσαν» σφόδρα γιά αἷμα ρασοφόρων;
  • Μᾶλλον πρόκειται περί ὑπερβάλλουσες ἐγκωμιαστικές ἱστορικιστικές ἀπόψεις τοῦ π. Σωφρονίου Μιχαηλίδη, μιᾶς καί ἀντικρούονται ἄνετα μετά τινῶν ἄλλων ἀποδεικτικῶν ἱστορικῶν ἀπόψεων, περί τοῦ Μεταξάκη, πού ἐπροτιμοῦσεν, σαφῶς, νά ἐκδιωθεῖ τό Φανάριον ἐκ τῆς Πόλεως. Ἐξάπαντος ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία μᾶς καταγράφει, ὅτι ἄλλοι πατριάρχες καί ἀρχιεπισκόποι, ἑνῷ τούς ἐδώθην, ἡ πάσαν εὐκαιρία, ὅπως ἐγκαταλείψωσιν ἄρδην τήν Ἐκκλησιαστική ἐπαρχίαν τους, ἐπροτίμησαν ὅπως, νά μαρτυρήσωσιν στά χέρια τῶν φανατικῶν καί αἱμοδιψῶν βαρβάρων Ἀγαρηνῶν, πρός δόξᾳν τῆς Ἐκκλησίας Του.


Τό Νεοελλαδικόν πολιτικόν κρατίδιον, τώρα, μαζί μέ τήν Αποστολική καί Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μας, σύμφωνα μέ τοῦς Ἀποστολικούς καί Ἱεροῦς Κανόνας, ἔχει τό ΝΟΜΙΜΟΝ καί τό Κανονικώτατον θεῖον δικαίωμα, ὅπως διεκδικήσει καί ἀπαιτήσει, ἐξάπαντος τήν ὁλοκληρωτική πνευματική καί διοικητική ἐξουσία ΟΛΩΝ ἀνεξαιρέτως τῶν νεοἑλλαδικῶν ἐπαρχιῶν του, μιᾶς καί δέν μερίζεται «ἐπιτροπικῶς» ἡ Εὐαγγελική ἐκκλησιαστική ἐξουσία, διότι τό Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι καθῶς φαίνεται σέ ὅλους μας, ὑπό μεγίστην αἰχμαλωσία ὑπό τῶν ἀντιχρίστων Ἀγαρηνῶν Μωαμεθανῶν, καί ἄρα λοιπόν δέν ἐδύναντο οὔτε καί βέβαια δύνανται, ὡς αἰχμάλωτη Ἐκκλησία, πού ἀπώλεσεν μάλιστα καί τήν πρωτέρα περίφημον  Οἰκουμενικότητά Της, νά ἀσκεῖ, τήν παραμικράν ἐξουσίαν εἰς τινές ἐλεύθερες περιοχές τῆς Ἑλλαδικῆς Ρωμῃοσύνης, ἤ, καί ἀλλοῦ. 

  • Ὅταν καί μόλις τά Ἀμερικάνικα (sic) στρατεύματα τῶν Λουθηροκαλβίνων Σιωνιστῶν, ἀπελευθερώσωσιν παντελῶς, τήν Κωνσταντινούπολη καί τήν Μικρά Ἀσία, τά ἐν αἰχμαλωσίᾳ ἄλλα Παλαίφατα Πατριαρχεία μας,  καθῶς καί τήν νῆσον Κύπρον μας, ἀπό τίς ὀρδές τῶν ἀντιχρίστων Μωαμεθανῶν, Σουφιστῶν, Σουννιτῶν, Τζιχαντιστῶν καί Σαλαφιστῶν, ἵσως τότε, καί μόνον τότε, θά δυνάμεθα νά ἐπανακαθορίσωμεν καί νά ἐπαναπροσδιορίσωμεν, τά μελλούμενα «Νέα Ἐκκλησιαστικά» καί «Νέα Νομοκανονικά Ὅρια», πού “ΘΑ” προκύψωσιν, βάσιν τῶν ὅποιων γεωπολιτικῶν ἐξελίξεων καί  ἐθνικῶν ἀνακατατάξεων.


Δηλαδή, ἡ παροντική Νεοφαναριώτικη πολιτική, ἔχουσα ὡς βάσιν τῆς τούς φαντασιολογικούς Ἐθνοφυλετισμοῦς τοῦ Βενιζέλου, συντηρεῖ τόν Μεγαλοϊδεατισμόν τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος (διά μέσῳ τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων πού ὅλως παραδόξως τά διοικῶσιν  ΜΟΝΟΝ Ἑλλαδῖτες, πού ἔχωσιν ὡς σημεῖον ἀναφορᾶς των, ἐξαρτοῦντο καί συντηροῦντο, κατά βάσιν, ὑπό τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος), ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή ἔμμεσα, ἄμεσα, θρασυδειλέως καί ἀνεπιγνώστως  μέμφεται ἀλλά καί  κατακρίνει αὐτόν [τόν Ἐθνοφυλετισμόν]. 

  • Ὅπως ἔπραττεν σαφῶς, καί ὁ μακαρίτης Μεταξάκης σέ ἐπιστολές του, ὅταν κατηγοροῦσεν τούς Κυπρίους τῆς ἐποχῆς του, ὡς φαντασιόπληκτους ὀραματιστάς περί τοῦ Μαρμαρωμένου Βασιλιά κ.ο.κ., ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, διακονοῦσε καί ὑπηρετοῦσε τά ἐθνοφυλετικά «θάματα καί ὁράματα» τοῦ πολιτικοῦ μέντορά του Ἐ. Βενιζέλου.
  • Δηλαδή, ἀποδεικνύωμεν με πάσαν σαφήνεια: ὅτι ἀπ΄ ὅπου καί νά πιάσει κανεῖς τό ζήτημα, τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Φαναριώτικης Διπλωματίας, μπάζει ἀπό σωρηδόν ἱδεολογίες καί νεο-καλαμαρίστικους ἐθνοφυλετισμούς.  Αὐτά ἔχωσιν ἰδιαίτερην σημασία, νομίζομεν, ὅταν τά γράφει ἕνας ἄσημος Νεοέλλην, δηλ. ὁ ὑπογράφων, ὁ ὁποῖος μάλλιστα δέν ἔλαβεν κἄν Ρωσσικήν ἐκπαίδευσιν, ἤ καί Ρωσσικήν παιδεία εἰς τά ὅποια ἀκαδημαϊκά θεολογικά ἱδρύματα τῆς Ἁγίας Ρωσσίας, Γαλλίας, Ἀμερικῆς κ.ἄ.

Πρέπει νά γίνει ἀντιληπτόν, ὅτι δέν ὑφίστατο, κανονικῶς, τό ἐκκλησιαστικόν καθεστῶς τῆς δῆθεν «Ἐκκλησίας τῶν Νέων Χωρῶν», μιᾶς καί ἡ Πράξις τοῦ 1928 αὐτό προσπαθεῖ νά θεμελιώσει, ἀνεπιτυχῶς ἐν μέρει, μιᾶς καί ἔρχεται, σέ κραυγαλέα ἀντίφασιν, ὑπό τινῶν σημαινόντων Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων, ἀλλά καί ἐν δικαίῳ (ἐκ τῆς Νεοελλαδικῆς πλευρᾶς) ἐνίοτε μετωπικήν σύγκρουσιν κατά τῶν Νεοφαναριωτῶν.

  • Ποῖον τό νόημα τότε, ὁ Ἀρχιοικουμενιστής πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, νά διεκδικήσει, ἐπιπρόσθετον καί εἰδικήν Αὐτονομία ἐπί τῶν «Νέων Χωρῶν», ὅταν εὐνουχίζει  καί πριονίζει ἀνέτως, τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στηριζόμενος καί μόνον σέ μίαν πολιτικο-πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ Βενιζέλου, καί σαφῶς, ὑποστηρίζεται εἰς τήν νομικήν ἐπικύρωσιν αὐτοῦ ἀπό τό Ἑλλαδικόν Σύνταγμα;

Δηλαδή τό εὔλογον  καί πρωταρχικόν ζητούμενον τοῦ πιό πάνω πατριαρχικοῦ ἀνακοινωθέντος, εἶναι: 

  • Βάσιν τίνων ἀκριβῶς Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων, ἐρείδεται, τό περί τάς «Μητροπόλεις τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν καί ὅτι αὗται ὑπάγονται πάντοτε κανονικῶς καί πνευματικῶς ὑπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον»;
  • Τά λεξίδια «πάντοτε», «κανονικῶς»  καί «πνευματικῶς» βάσιν τίνας Ἁγίας  Οἰκουμενικῆς,  Τοπικῆς, ἔστω καί Πανορθόδοξης Συνόδου, θεμελιοῦνται;
  • ΠΟΥ-ΘΕ-ΝΑ!

Τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῶν «Νέων Χωρῶν», ἐμεῖς οἱ Μακεδῶνες, δέν ἐπιθυμῶμεν τήν ἀντικανονική «ἐπιτροπική διοίκησιν» ὑπό τοῦ «Οἰκουμενι(στι)κοῦ» καί αἰχμάλωτου Πατριαρχείου τῆς Πόλεως. Ἄν το Πατριαρχεῖον, ἦτο παντελῶς ἐλεύθερον καί  παραδοσιακόν, ἀκολουθώντας σαφῶς καί ἀναντίρρητα: τήν Ἱερά Παράδοσιν τῶν Θεοφόρων Ἁγίων Πατριαρχῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καί τά ὅσα  ἀποφασισθέντα τῶν Ἁγίων Τοπικῶν ἤ καί Θεοπνεύστων Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Κωνσταντινουπόλεως κ.ἄ., πιθανώτατα, νά εἴχαμεν καί διαφορετικήν ἀλλά καί ἀντίθετον ἄποψιν ἐπί τοῦ ζητήματος.

Τό «ἐκκλησιαστικόν ὑβρίδιον», ἡ ἄν θέλετε, ἡ χίμαιρα τοῦ Βενιζελισμοῦ, περί τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν» θά πρέπει νά ἐπιλυθεῖ, ἀμέσως καί ἐπιτακτικῶς, ἵνα ἐκλείψωσιν τελεσίδικα ἅπαξ καί διαπαντῶς, καί παντελῶς, οἱ ὅποιες διχοσταστίες καί περιττές  Κληρικαλιστικές γκρίνιες τῆς ἀντιευαγγελικῆς  καί ὑπερόριου ἐξουσίας τῶν Νεοφαναριωτῶν τοῦ Βοσπόρου.

  • Oἱ «Νέες Χῶρες» εἶναι: ἐπαρχίες πλέον, τοῦ ἐλευθέρου Ἑλλαδικού κρατιδίου καί δέν εἶναι σαφῶς ἐπαρχίες τῆς πρωτέρας ἤ μιᾶς Νέας «νεο-Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας», ἤ, ἔστω ἐπαρχίες τοῦ Παλαίφατου δεδοξασμένου («περασμένα μεγαλεία διηγώντας τά νά κλαίς») Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τό οἱκουμενικόν Πατριαρχεῖον δέν ἔχει πλέον ὀρθόδοξην πολιτική συνεργασία καί συναλληλία, μέ τινά γνήσιον ὀρθόδοξον Οἰκουμενικόν πολιτικόν κέντρον. Διότι «ἐπιλέγει» ὡς ἐν αἱχμαλωσίᾳ Ἐκκλησία, νά συνεργάζεται, μέ ἑτερόδοξους καί αἱρετικούς «Παγκοσμιοκράτωρες» καί «Παγκοσμιοσυμβουλῖτες» ὄργανα τοῦ Σατανᾶ.
  • Οἱ «Νέες Χῶρες» εἶναι: Ἐκκληστικές ἐνορίες καί ἐπαρχίες τῆς Αὐτοκεφάλου Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας σύμφωνα μέ τό Δίκαιον τῆς Καινῆς Διαθήκης, τουτέστιν τό Δίκαιον τῆς Θείας Χάριτος. Κάθε ἄλλη διαφορετική ἄποψις, ἔρχεται σέ ἄμεσον ἀντίθεσιν, κατά τῶν Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Δέν εἶναι σοβαρόν νά προτάσσονται, ὑπό τοῦ σεβαστοῦ πατριάρχου τῆς Κων/Πόλεως κ. Βαρθολομαίου,  ἄλλα ἐκκλησιολογικοφανή ψευδο-ἐπιχειρήματα, ὅπως π.χ. τό Ἑλλαδικόν Σύνταγμα, ἤ, μία πολιτικο-πατριαρχική Πράξις, καί δή κατά τῶν Θεοπνεύστων Ἱερῶν καί Ἀποστολικῶν Κανόνων πολλῷ μᾶλλον κόντρα καί ἑνάντια τῆς πατριαρχικῆς Πράξεως περί τῆς Ἑλλαδικῆς Αὐτοκεφαλίας. Διότι ἄπαντες κατανοοῦμεν, νομίζω καλῶς, πιό εἶναι τό ἀνώτερον καί ἅγιον δίκαιον διά τάς Ἐκκλησιαστικάς ὑποθέσεις. Αὐτό θά πρέπει νά τό ἐννοήσωσιν, πρώτιστα καλῶς, ὄχι οἱ Νεορθοδόδοξοι τοῦ Φαναρίου, ἀλλά οἱ ὀρθόδοξοι Ἑλλαδῖτες Ἐπίσκοποι τῶν «Νέων Χωρῶν» οὔτως ὤστε νά ἀπεξαρτητοποιηθῶσιν καί νά ἀπογαλακτίσωσιν ἀνώδυνα -ὑπό τῆς ἐν αἰχμαλωσίᾳ-  «μητρικῆς» Ἐκκλησίας τῆς Κων/Πόλεως.

Ἄρα λοιπόν, ὡς Λαϊκά Μέλη τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Νέων Χωρῶν», προτείνωμεν, τά ἑξῆς Κανονικά σημεία διά τήν πλήρην ἐκκλησιαστικήν ἀφομοίωσιν καί ἔνταξη τῶν “Νέων Χωρῶν” εἰς τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας:

  • Ἄμεσον κατάπαυσιν τῆς κατ΄ἐξακολούθησις «ἐπιτροπικῆς» διοικητικῆς καί πνευματικῆς ἐξαρτήσεως  ἀπό τόν ἁγιώτατον Ἀποστολικόν Θρόνον τοῦ ἐν αἰχμαλωσίᾳ Πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἄχρι τῆς ὁριστικῆς ἀπελευθερώσεως Αὐτοῦ ἀπό τῶν ἀντιχρίστων ἐχθρῶν τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως, ὑπό τῶν Μητροπολιτῶν τῶν «Νέων Χωρῶν», καί τό ξεκίνημα τῆς Κανονικῆς καί Λειτουργικῆς μνημονεύσεως τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, ὅπως δηλοῦται καί πιστοποιοῦται, Λειτουργικῶς [ὑπό τόν ἑξῆς τύπον: Μνήσθητι Κύριε, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (δεῖνος)], ἡ ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς πλέον Κανονικῆς Πνευματικῆς καί Διοικητικῆς, ἀπόλυτης ἐξαρτήσεως.
  • Παύσεως τού ἀντικανονικοῦ δικαιώματος καί τῆς συμμετοχῆς τῆς ἐπικυρώσεως, ἤ ἔστω καί τῆς ὑποδείξεως, περί τῆς ἐκλογῆς Ἀρχιερέων ἐπί τῶν «Νέων Χωρῶν», ὑπό τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων/Πόλεως.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ δικαιώματος «περί τό ἔκκλητον», δηλ. τοῦ ἐκ νέου ἀποφαίνεσθαι, τῆς ἀναθεώρησις καί ἐπαναξιολόγησις τινάς καθαιρέσεως κατεδικασμένου Ἀρχιερέως ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.
  • Παύσεως τοῦ θεοστυγοῦς ἐμπαιγμοῦ, κατά τῶν Ἁρχιερέων τῶν «Νέων Χωρῶν», ὅτι δύνανται δῆθεν, νά συμμετάσχωσιν διά τήν ἐκλογήν τινός Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, εἴτε δι΄ αὐτοπροσώπου εἴτε διά τῆς ἀποστολῆς ψηφοδελτίου.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ δικαιώματος, οἱ «Νεωχωρῖτες»Ἀρχιερεῖς, ὅπως συμμετάσχωσιν εἰς διπλᾶς (!) Ἐκκλησιαστικάς Συνάξεις καί δή Τοπικᾶς (!!) Ἱερᾶς Συνόδου, μίας τῆς ἐν Ἑλλάδι καί μίας τῆς ἐν Κων/Πόλει. Τό «δίπορτον» (!!!) εἶναι μοιχεπιβασίαν κατά τῆς Πίστεως καί μέγιστον ἀντικανονικόν ὁλίσθημαν.
  • Παύσεως καί ἀκυρώσεως τῆς ἀντικανονικῆς Πράξεως τοῦ 1928, μέ Συνοδικήν ἀπόφασιν ὐπό τῆς Αὐτοκέφαλης Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διότι: ἀντιφάσκει, ὑποσκάπτει, διχάζει καί ἀπειλεῖ, δι-α-χρο-νι-κῶς, τό Ἑλλαδικόν Χριστεπώνυμον πλήρωμα Κλῆρον καί Λαόν τῆς ἐν Ἑλλάδι Τοπικῆς Ἐκκλησίας.
  • Παύσεως καί καταδίκης τοῦ καινοφανοῦς πολιτικο-πατριαρχικοῦ, ἀνικανονικοῦ καί ἐξωεκκλησιαστικοῦ νεολογισμοῦ-ὁρισμοῦ τῶν δῆθεν “Νέων Χωρῶν”.
  • Παύσεως τῆς στυγνῆς καί ἀνίερου συστηματικῆς ἀντικανονικότητας καί ἐπιστροφήν, παρά ταύτα καί διά ταύτα, εἰς τό παραδοσιακόν καί Πατερικόν Δίκαιον τῆς Καινῆς Διαθήκης ἐπί τῇ βάσει τοῦ ὀρθοδόξου Ἐκκλησιαστικοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Φιλόκαλλης Ὀρθοδοξίας.
  • Μέ εἰδικήν Πατριαρχικήν καί Ἀρχιεπισκοπικήν Συνοδική Διαγνώμη νά ἐπικυρωθῶσιν καί νά καταγραφῶσιν τά πιό πάνω ἤ κ.ἄ. (πού θά προτείνωσιν, δικαίως, οἱ εἰδικοί τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου) , σέ εἰδικόν Τόμον  καί μία νέα Πατριαρχική Πράξιν, διαφορετικά, σέ τυχούσαν ἐμμονή ὑπέρ τῆς πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928 καί ἄρνησιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὅπως ἀποδώσει τά ἱεροκανονικά Δίκαια τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καθῶς ἐνεργεῖ καί διαγγέλει μέχρι τῆς σήμερον μέ τό μόλις πρόσφατον καί πιό πάνω «Πατριαρχικόν Ἀνακοινωθέν»… ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά προχωρήσει στίς ἄνωθεν κ.ἄ. περί Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου προτάσεις, μονομερῶς, ἔπειτα ἀπό Τοπικήν Ἀρχιεπισκοπικήν καί Συνοδική Διαγνώμη τῶν Ἑλλαδιτῶν Ἱεραρχῶν.
  • Μπορεῖ κάλλιστα, ἡ Διοίκησις τῆς Ἑκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἵνα σφυγμομετρήσει δικαίως καί μετά ἀπολύτου ἀκριβείας τήν καθολικήν Συνείδησιν τῆς Τοπικῆς της Ἐκκλησίας, ὅπως προβεῖ σέ πρωτότυπον «Ἐκκλησιαστικόν Δημοψήφισμα»  μέ κάλπες ἑντός τῶν Ἱερῶν Ναῶν, ὅπως προσέλθωσιν ἅπαντα τά βεβαπτισμένα καί ἐνεργά Μέλη τῆς ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς τῆς Ἑλλάδος(πλήν τῆς ἡμιαυτόνομου ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης πού διοικεῖτο, ἀποκλειστικῶς καί ἀπολύτως, ἀπό τό ἐν Κων/Πόλει Φανάριον), γιά νά ψηφίσωσιν, ὑπέρ τῆς ἄμεσις ἀπεξάρτησις τῶν “Νεοχωριτῶν” Ἱεραρχῶν ἀπό τόἐν αἰχμαλωσίᾳ Πατριαρχεῖον τῆς Κων/Πόλεως, μιᾶς καί ὡς αἰχμάλωτον Φανάριον δέν δύναται νά λαμβάνει νηφάλειες καί καλόδοξες ἀποφάσεις διά τά τοπικά ἐκκλησιαστικά καί ἐθνικά δίκαια, καί συμφέροντα τῶν Ἑλλαδιτῶν Χριστιανῶν, καί τραυματίζεται ἔτσι ἡ ἁπανταχοῦ ἑνώτης τοῦ διεθνοῦς Ἑλληνισμοῦ τῆς Ρωμῃοσύνης.

Οἱ «Νέες Χῶρες», κατά τήν ταπεινή μας ἄποψιν, πρέπει νά περιέλθωσιν ἄμεσα, καί νά ὑπάγωνται κυριαρχικῶς, νομοκανονικῶς καί πνευματικῶς, εἰς τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος· διά νά πάψωσιν οἱ σωρηδόν ἀπρόβλεπτες περιπέτειες καί θλιβερές συνέπειες τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤ καί ὅποιου ἄλλου πολιτικοῦ διχασμοῦ [4] κ.λπ., μεταξύ τοῦ ἀντι-ἐκκλησιαστικοῦ καί παντελῶς ἄτοπου ἀνταγωνισμοῦ τῶν σημαντικῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί Πολιτικῶν κέντρων, τῶν Ἀθηνῶν καί τῆς Κων/Πόλεως, ἀλλά κυρίως διά νά πάψει ὁριστικῶς, ἡ τρανή συγκοινωνούσα ἐωσφορική μοιχεπιβασία κατα τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως, ὑπό τῶν Νεορθοδόξων νεοφαναριωτῶν ἀλλά καί μερικῶν μεμονομένων «Νεοχωριτῶν» Οἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν. 

Ἕνα “Ἐκκλησιαστικόν Δημοψήφισμα“, μᾶλλον, θά ξεκαθαρίσει καί ἐκκλησιαστικῶς, τήν περιρρέουσα διαχρονικήν καί διχαστικήν ἀτμόσφαιρα, καθότι οἱ ἀρχηγέτες τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, θά λάβωσιν ἔτσι τήν ἐπικύρωσιν καί εὔλογην πίεση ὑπό τοῦ πληρώματός Της, πρακτικῶς καί ἐνυπογγράφως, τῆς ἐπανεκκίνησις καί «ἐπανἵδρυσις» τῆς κολοβωμένης, ὑποτιμημένης καί σχετικοποιημένης Ἀποστολικῆς Αὐτοκεφαλείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς πανιέρου Ἀρχιεπισκοπῆς τῶν Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος. Γιά ἔτι ἐπιπρόσθετον, διχασμόν καί πόλωσιν, μέσα στό πλαίσιον τῆς ἐπανάκτησις καί ρωμαλέας διεκδίκησις, ἐπί τῆ βάσει τινός “Ἀρχιεπισκοπικοῦ δημοψηφίσματος”, ἐξάπαντος ἐπί καί περί τῶν Ἱεροκανονικῶν δικαιωμάτων τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἑλλαδιτῶν, εἶναι προβλεπόμενος, μιᾶς καί ἄνευ “σπασίματος τινῶν αὐγῶν”, δέν εἶναι διόλου κατορθωτόν, ἵνα φάγουμεν μίαν πεντανόστιμον “ὁμελέταν”.

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Ἀνδρέας Νανάκης (Μητροπολίτης Ἀρκαλαχωρίου), Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, Ἐκδόσεις: ΒΑΝΙΑΣ, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 124.
[2] Ἀν. Νανάκης, Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐ. Βενιζελος, ἔνθ. ἀνωτέρ., σελ. 112.
[3] Σωφρόνιος Μιχαηλίδης (Ἱερομόναχος), Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λεμεσοῦ, Ἐκδόσεις: Ἱερά Μητρόπολις Λεμεσοῦ, Λεμεσός-Κύπρος 2002, σελ. 366.
[4] Ἀν. Νανάκης, Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐ. Βενιζελος, ἔνθ. ἀνωτέρ., σελ. 166-171.

  • Σημείωσις ἰδική μας: Μία μεγίστη ἀπόδειξις, ὅτι ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἤ καί ὁ Ἐθνοφυλετικός Βενιζελισμός ἄν θέλετε, καθῶς καί οἱ ἄστοχες πολιτικές ἀπόφασεις τοῦ Κρητός Πρωθυπουργοῦ, ἔσπειραν πάμπολλα σπέρματα καί ἐφύτρωσαν σωρηδόν σεσαπημένοι καί μεμαραμένοι, ἄγευστοι καί πικροί καρποί, ἐως τήν σήμερον, στά περί πολιτικοῦ καί ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ, γι΄ αὐτό τόν λόγον σᾶς παραθέτομεν τήν ἱστοριογραφική ἀκαδημαϊκή ἀποδεικτικήν καί συμπερασματική τοποθέτησιν τινός Μητροπολίτου ἐκ Κρήτης καί ἀκαδημαϊκοῦ Καθηγητοῦ μας τῆς Σύγχρονης Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ, τοῦ Οἰκουμενιστοῦ Μητροπολίτου Ἀρκαλοχωρίου Καστελλίου καί Βιάννου κ. Ἀνδρέου Νανάκη, ὁ ὁποίος, ἐξάπαντος ὑπηρετεῖ καί διακονεῖ τήν σήμερον τίς σωρηδόν Φραγκοφαναριώτικες καί Φραγκοπαπίζουσες «διπλωματίες». Κάθε ἐνέργεια τοῦ πολιτικοῦ Βενιζέλου, ἔσπερνε καί τόν διχασμόν, διχασμόν πού μετά παρέλευσιν τόσων χρόνων γευώμεθα ἅπαντες, ἐξ αἱτίας τῶν πολιτικῶν ἤ πολιτειοκρατικῶν παρεμβάσεων σέ Ἐκκλησιαστικά ζητήματα [ἡ ἔμφασις καί κυρίως ἡ ὑπογράμμισις τῶν πιό κάτω, ἐν τῆ ἐρυθρᾳ μελάνῃ, εἶναι δική μας διά βαθύτερον προβληματισμόν, εἰς τό παράλογον, ἐπίμονον καί παράδοξον μοτίβον τοῦ ἱστορικοῦ πολιτικο-ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ].

«Στήν Κρητική Πολιτεία ἐπρόκειτο ἡ ρήξη τοῦ Βενιζέλου μέ τόν Γεώργιο καί τό κίνημα τοῦ Θέρισου πού ἀκολούθησε τό 1905, νά δημιουργήσει μείζονα τοπικό διχασμό, προάγγελο τοῦ μεγάλου διχασμοῦ πού θά ἀκολουθοῦσε μέ τό κίνημα τῆς Ἐθνικῆς Ἄμυνας στή Θεσσαλονίκη τό 1916. Στό διχασμό τῆς Κρήτης, ὅπου γιά πρώτη φορά τό 1903 σέ ἐπικεφαλίδα  ἐφημερίδας ἔγινε χρήση τοῦ ὅρου Βενιζελικός, ὁ Βενιζέλος εἶχε τή συμπαράσταση μεγάλου μέρους τοῦ κλήρου καί τῆς πλειοψηφίας τῶν ἐπισκόπων. (…) Ἡ ἐπέκταση τῆς Ἑλλάδος μέ τό θαῦμα τῶν Βαλκανικῶν πολέμων καί τό πέρασμα τοῦ φράγματος τῶν Τεμπῶν δημιουργοῦσε νέα ἐκκλησιαστική καί πολιτική πραγματικότητα. Βρίσκονται στό ἑλληνικό κράτος ἐπαρχίες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. ἐκκλησιαστική ρύθμιση τοῦ θέματος ἔμελλε νά γίνει ἀπό τήν τελευταία κυβέρνηση τοῦ Βενιζέλου τό 1928. Οἱ ἐπαρχίες τῶν Νέων Χωρῶν παρέμειναν στήν πνευματική κυριαρχία τοῦ Πατριαρχείου καί μόνο ἡ διοίκησή τους παραχωρήθηκε ἐπιτροπικῶς στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἐξαίρεση ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, ὅπου παρέμεινε τό ἐπί Βενιζέλου διαμορφωμένο αὐτοδιοικούμενο ἐκκλησιαστικό σύστημα. (…) Ὁ πολιτικός διχασμός γιά τή συμπόρευση τῆς Ἑλλάδος μέ τήν Ἀντάντ, ὅπως φρονοῦσε ὁ Βενιζέλος, ἤ μέ τίς Κεντρικές Δυνάμεις κατά τή θέση τοῦ Κωνσταντίνου, ἐπέφεραν καί τόν ἐκκλησιαστικόν διχασμό. (…) Ὁ διχασμός περί τήν ἐθνική ὁλοκλήρωση ἐπεκτάθηκε ὅπου ὁ ἑλληνισμός δροῦσε στά ἱστορικά γεωγραφικά του ὅρια. (…) Εἶναι σαφέστατο ὅτι ὁ πολιτικός διχασμός, ὅπως ἀναμενόταν, ἐπεκτάθηκε καί στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, δοθέντος ὅτι πραγματοποιεῖται μία ἀλληλοπεριχώρηση τοῦ δυναμικοῦ τῶν δύο μεγεθῶν. (…)



Δεῖτε ἐπίσης περί τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη καί τά ἑξῆς προηγούμενα μελετήματά μας:

  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [1ον Μέρος] ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016), [ΕΔΩ]. 
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [2ον-Τελευταῖον] ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016), [ΕΔΩ]. 
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, TO «AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ» ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ, [ΕΔΩ]. 

ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

 


Αγαπητέ μοι κ. Νούνη ειναι απαραίτητο στην περίπτωση της μη συμμετοχής των συγκεκριμένων εκκλησιων να εντρυφήσουμε τους λόγους των αποφάσεων τους, για να καταλάβουμε καλώς τι σκοπιμότητες παίζονται που ειναι εξω απο το ηθος της ορθοδόξου εκκλησίας,δοθέντος οτι ολες αυτές συμφώνησαν στις προσυνοδικές συναντήσεις για την σύγκληση της επικείμενης συνόδου. 

Απο δω εμμέσως στηρίζουμε την αντιόχεια με τις αυτονόητες πολιτικές παρεμβάσεις συρίας και μόσχας, και οι αιώνιοι βούλγαροι που ποταπώς επιθυμούν εκμεταλλευόμενοι την περίσταση, να ανασύρουν απο την μαύρη εκκλησιαστική ιστορία τους παλαιές διεκδικήσεις, ως και για την απαίτηση του οικουμενικού πατριαρχείου για την υπόθεση των κλαπέντων κειμηλίων απο ι. μονές της βορείου ελλάδος. 

Αν ειναι αυτοί οι λόγοι ,που σίγουρα ειναι, τότε αυτέςδεν μπορεί να ειναι εκκλησίες μάλιστα ορθόδοξες

Νομίζω ως χριστιανοί και ελληνες πρέπει να έχουμε υπόψιν το “φοβού τους δαναούς καν δώρα φέροντες” μόνο επειδή οι αποφάσεις τους βολεύουν την θυμικές θέσεις μας για την αγία και ιερά σύνοδο,και ειναι αγία για τον λόγο μόνο οτι συγκαλεί εις ενότητα την καθόλου ορθοδοξίας. Τα υπόλοιπα νομίζω ειναι στείρος εκκλησιαστικός επαρχιωτισμός οπου ζημιώνει την εκκλησία του χριστού!!!

Υ.Γ. Δράττομαι ομως να σας συγχαρώ για το εξαίρετο αρθρο σας για το θέμα του πατριαρχείο ιεροσολύμως,γνώστης του οποίου τυγχάνω εκ του σύνεγγυς .!!!!

Σεβαστέ μου καί ἀγαπητέ π. Χρύσανθε Τσαβολάκη, Χαῖρε! 

Προσωπικῶς ἔχομεν μελετήσει τά [ἀντιρρητικά διά τήν διεξαγωγήν τῆς ληστροΣυνόδου] κείμενα τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καί ἀντιλαμβανώμεθα, μετρίως, τίς σωρηδόν γεωπολιτικές κ.ἄ. σκοπιμότητες ἁπάντων [τῶν διαμαρτυρωμένων]. 

Πλύν ὅμως, θά πρέπει νά εἴμεθα, τίμιοι καί ἀντικειμενικοί, εἰς τήν κριτική μας, μιᾶς καί σωρηδόν γεωπολιτικές σκοπιμότητες, ὑπηρετεῖ, καί δή ΟΥΚ ΟΛΙΓΕΣ , παραγάγει καί διαθέτει [μάλιστα] καί ὁ σεπτός πατριάρχης τῆς Κων/Πόλεως μας κ. Βαρθολομαῖος. 

Ἐξάπαντος δέν χαιρώμεθα πού ὑπηρετῶσιν, ἅπαντες, τίς ἰδιοτελεῖς των σκοπιμότητες, ἀλλά χαιρώμεθα ὅμως, μιᾶς καί τό μείζον εἶναι ἡ θεολογία τῶν Προσυνοδικῶν Κειμένων · καθότι ἔχει ὅμως ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ὑπό τῆς βαρυσήμαντου Θεολογικῆς Ἡμερῖδος τοῦ Πειραιά, ὅτι τά κείμενα τῆς δῆθεν «Πανορθοδόξου» (Συνόδου) καί οἱ προειλλημένες ἀποφάσεις των, ἀμβλύνωσιν καί διαστρέφωσιν, δυστυχῶς, τήν Πίστην τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. 

Ἄρα συνεπῶς, καί δόξᾳ τῷ Θεῷ, πού διά φανερές προφάσεις ἤ καί διά ἄλλες ἀνιεροκρύφιες ἰδιοτέλειες καί σκοπιμότητες, φέρωσιν εὔστοχην τρικλοποδιά εἰς τά ἄνομα σχέδια τοῦ  ἀμερικανοκίνητου Φαναρίου μας, χωρίς αὐτό ὅμως, νά σημαίνει, ὅτι ζητοκραυγάζωμεν καί ἀπό τινά ἄμετρον χαρά, διά τήν τραγελαφικήν τροπήν τοῦ πράγματος. 

Συνήθως τά Φαναριώτικα «φαινόμενα» ἀπατῶσιν. 

Καί τά «φαινόμενα» (ἐκ Φαναρίου), εἶναι προπέτασμα καπνοῦ διά πάν ὅτι παίζεται εἰς τά παρασκήνεια μεταξύ τῶν ἑτεροδόξων αἱρετικῶν καί τῶν ταγῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 

Δηλαδή θεωρῶ, ὡς Λαϊκόν μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ἔπονται μᾶλλον σοβαρώτερες ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις μιᾶς καί πρέπει νά ξεκαθαρίσωσιν τέλος πάντων τά ἐκκλησιαστικά ζητήματα.

Προσωπικῶς, θεροῦμεν μεγίστην ὑπερβολήν καί ἄτοπον κριτικήν, ὅπωςἀποκηρύξομεν δημοσίως, ὡς μή Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ὅσες Αὐτοκέφαλες Τοπικές Ἐκκλησίες καί λοιπά ὀρθόδοξα Πατριαρχεία, ἀναδιπλώθησαν καί ἀναθεώρησαν, Συνοδικῶς, τήν πρωτέραν καί ἐσφαλμένη φαίνεται ἀπόφασίν τους διά τήν μέλλουσαν συμμετοχήν των εἰς τήν Σύνοδον τῶν Νεορθοδόξων Φαναριωτῶν. 

Τά δεδομένα ἀπό τῆς ἡμέρας τῆς ὁμόφωνης ἀποφάσεως των, ἀλάζανε ἄρδην, μέραν παρά μέρα, πολλῷ μᾶλλον ἡ φοβερά ἀποκάλυψις ἐξ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ” ὅτι ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἔθεσεν τινά Ἑλληνοαμερικανίδα Καθηγήτρια, σύμβουλον καί πράκτορα τῶν Ἀμερικάνικων φανερῶν καί Μυστικῶν Ὑπηρεσιῶν, ὡς εἰδικήν βοηθόν του, πράγμα πρωτοφανές, καινοφανές καί πρωτάκουστον, ἀλλά καί δή ἀποδεικτικόν: ὑπό τίνος ἀκριβῶς δακτύλου, ὑποκινεῖτο, ἡ μέλλουσα ληστοΣύνοδος τῆς Κρήτης. 

Οἱ  Φαναριώτικες Ἀμερικανιές, ἆράγε, πότε θά κοπάσουν;

Σᾶς εὐχαριστῶ διά τό θετικόν καί ἐπιβεβαιωτικόν σχόλιόν σας διά τό ἀποκαλυπτικόν* ζήτημα, πού προέκυψεν, κατά τοῦ πατριάρχου Ἱεροσολύμου κ. Θεόφιλου. Ἄν θέλετε κοπιάστε εἰς τό email μας διά νά τά ποῦμεν πιό προσωπικῶς, μιᾶς καί εἴστε γνώστης τοῦ θέματος. 

Εὐλογεῖτε πατέρα Χρύσανθε.

 
 
Μέ τιμή
ὁ Παναγιώτης Π. Νούνης
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Α΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΞΕΠΟΥΛΕΙ ΤΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ; [ΕΔΩ]

Β΄. ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΚΑΔΙΟΣ, [ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ«Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ» ΔΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [ΕΔΩ]

Γ΄. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝΗ OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [ΕΔΩ]

Δ΄. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ.[ΕΔΩ]

Ε΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΔΙΩΚΕΙ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΖΕΙ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΑΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ. [ΕΔΩ]
Στ΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΝ ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ] ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ. [ΕΔΩ]

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ

ΠΗΓΗ

Δεῖτε παρακαλῶ ΕΔΩ τίς ἀνάλογες παραπομπές καί βιβλιογραφίαν καθῶς καί ὁλόκληρον τήν ἀρχέτυπον μελέτην μας, ὅπως καί τά ἀνάλογα ἀποδεικτικά, ἐξάπαντος ἱστορικά πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ 1923, πού ἐδημοσιεύσαμεν μερικῶς, μέ εἰδικόν τίτλον: 
 
  • ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ  ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923) (ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ  ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ  ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ-ΛΟΥΘΗΡΟΚΑΛΒΙΝΟΥΣ) 

[ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ] Η OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄





Α΄. H MΗ ΘΕΟΦΙΛΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ.

Ἐν ὅψει ὁλίγον ἡμερῶν πρό τῆς μελλούσης «Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου» στό Κολυμπάριον τῆς Κρητής πού εἰς τήν πορεία ἐμίκρυνεν [μέ τήν σημαίνουσαν ἄρνησιν συμμετοχῆς τινῶν ἐπιφανῶν Πατριαρχείων καί Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν] σέ τέτοιον ἐκπληκτικόν βαθμόν πού αὐτετραυμάτισεν βαθέως τό προλαλούμενον καί δῆθεν παν-ὀρθόδοξον κύρος της θέτουμεν ἐνώπιον τοῦ θεοσεβές πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, Κλήρου καί Λαοῦ, δηλ. ἐπιθυμόμεν ὅπως ἐνημερώσομεν τήν οἰκουμενικήν Ὀρθόδοξον Καθολικήν Ἐκκλησία διά τό πιό κάτω ἀποκαλυπτικώτατον ἐκκλησιαστικόν ρεπορτάζ περί τοῦ καθόλα ὕποπτου ῥόλου τοῦ Πατριάρχου τῶν Ἱεροσολύμων κ. Θεοφίλου.

Ὅλοι μας γνωρίζουμεν πλέον ὅτι ὁ νῦν Ἀρχιοικουμενιστής Πατριάρχης Θεόφιλος ὁ Γ΄ πρόκειται διά στυγνόν μοιχεπιβάτην τοῦ Θρόνου τόν Ἱεροσολύμων μιᾶς καί, ἀντικανονικῶς καί παρανόμως, κατέλαβεν αὐτόν! Ἄρα λογικῶς, προκύπτει τό Ἐκκλησιολογικόν καί Κανονικόν ἐρώτημα: πῶς ἕνας ἀντικανονικός καί παράνομος πατριάρχης θά συμμετάσχει σέ μίαν  «κανονική» ἀλλ΄ ἐξάπαντος καινοφανήν Μεταπατερικήν Σύνοδον τῶν «ὀρθοδόξων» Κανονικῶν Προκαθημένων; Ἄρα συνεπῶς, πέραν τῆς κραυγαλέας ἀπουσία τοῦ Παλαίφατου μαρτυρικοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιόχειας, θά εἶναι Κανονικά ἀπῶν καί τό Παλαίφατον Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων ἀκόμη κι ἄν τυχόν παραστεῖ καί συμμετάσχει ὁ ἐν λόγῳ ἀντικανονικός πατριάρχης κ. Θεόφιλος. Ἡ ἀντικανονικότητα τῆς πατριαρχίας του κ. Θεοφίλου δέν προσδίδει τινά οὐσιῶδες Ἐκκλησιολογικόν καί Κανονικόν κῦρος εἰς τήν λεγάμενη «Πανορθόδοξην Σύνοδον» ἀλλά τήν τετραυματίζει καί τήν ὑποσκάπτει, Κανονικῶς, ἔτι περαιτέρω. Ἐπιπρόσθετες σημαίνουσες πληροφορίες διά τό ζήτημα σᾶς παραπέμπω εἰς τινά ἀξιοθαύμαστην ἐπιστολήν πρός τήν Ἱερᾶ Σύνοδον τῆς Ἑκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἕνα μάλιστα ἀξιέπαινον καί εὐστοχώτατον κείμενον ἐπ΄ ὀνομασίαν: «Ὁ Ἱεροσολύμων, τό Αὐτοκέφαλον καί ὁ Οἰκουμενισμός ἀκυρώνουν τήν Μεγάλη Σύνοδο», γραφθέν ὑπό τινός δικηγόρου τῶν Ἀθηνῶν τοῦ κ. Διονυσίου Πελέκη. [Δεῖτε το ΕΔΩ]

Πέραν ὅμως τῆς ἀντικανονικῆς πατριαρχείας, ἔχωσιν ἀκολουθήσει καί σημαίνουσες ἄλλες σωρηδόν ἀντικανονικές καί κακόδοξες ἐνέργειες ὑπό τοῦ πατριάρχου κ. Θεοφίλου. Ἐνέργειες πού μέχρι στιγμῆς ὁ ὑπογράφων δέν ἐσχολίαζεν, σκοπίμως, μιᾶς καί ἄλλοι ἐκλεκτοί συνάδελφοι ἐκκλησιαστικοί συγγραφεῖς καί θεολογοῦντες ἀσκοῦν ἐκ καθηκόντως τινά σοβαρήν ἀντιρρητικήν καί καυστικώτατην κριτική κατά τῶν ἀπαράδεκτων ἐνεργειῶν του. Δυστυχῶς ὁ ἐν λόγῳ ἀθεόφοβος πατριάρχης Θεόφιλος ἐπανέφερεν, κακοδόξως καί κακοτρόπως, τόν Παλαίφατον Πατριαρχεῖον τήν Μήτηρ πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν εἰς τό λεγάμενον Παγκόσμιον Συμβούλιον ψευδοἘκκλησιῶν. Συμμετέσχε δέ καί εἰς τάς ἀνιέρους θεομπαιξίας καί θεοστυγῆς Συμπροσευχᾶς τοῦ Νεοεκκλησιολογιστοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου μετά τοῦ πάπα Φραγκίσκου εἰς τήν Ἁγία Γῆν. Δημιούργησεν Κανονικόν ζήτημα μέ τό Πατριαρχεῖον τῆς Ἀντιοχείας, καί διεκόπει ἡ Ἐκκλησιαστική Κοινωνία μεταξύ των. 

[Δεῖτε ΕΔΩ, ΕΔΩ , ΕΔΩ , ΕΔΩ , ΕΔΩ , ΕΔΩ , ΕΔΩ καί ΕΔΩ ]

Ἀκολουθεῖ πλέον, μετά ἀπό μία ξέφρενη καί ἀλλόπροσαλως οἰκουμενιστική πορεία, νά διαπράττει, μέ μανικόν ἐξουσιαστικόν τρόπον τινά ἐκκλησιαστικά, κανονικά, ἐκκλησιολογικά, δογματικά καί κανονικά σφάλματα, σωρηδόν λάθη ἐπί λαθῶν, μέ κερασάκι εἰς τήν τούρτα, ὅπως ἀρχίσει ἔμμεσον ἤ καί ἄμεσον διωγμόν ὅσους Ἁγιοταφίτες Μοναχούς θεωρεῖ ὡς ἀνάχωμα διά τά ἀ-θεόφιλα σχέδιά του. Ἐξ ἀρχῆς νά σᾶς ἀναφέρομεν ἐνδεικτικῶς: ὅτι «ἐδίωξεν» πρώτα καί ἔμμεσα τινά λόγιον Ἑλλαδίτην Ἁγιοταφίτην Μοναχόν ὁ ὁποῖος ἀσκεῖ πολυσήμαντο ἀντιοικουμενιστικόν καί ἀντιτεκτονικόν ἀγώνα. Ἔπειτα ὅμως ἀπό καιρόν, ὁ πατριάρχης ἀπεθρασύνθην τελείως, καί ἀκολούθησεν καί ἡ ἄμεση ὁλοκληρωτική  δίωξις τινός Κυπρίου Ἁγιοταφίτου Μοναχοῦ πού διακονεῖ εἰς τά Ἱεροσόλυμα σχεδόν 15 χρόνια! 

Σκόρπιες καί μή διασταυρούμενες πληροφορίες, γιά ὅλα αὐτά, ἀκούγαμε ὅλοι μας σχεδόν δεξιά καί ἀριστερά πρό τοῦ 2015 μέχρι πού χάριτι Θεοῦ ἀρχές τοῦ 2016 λάβαμεν ἀπό πρῶτον χέριἀποδεικτικήν ἐνημέρωσιν διά τά τεκταινόμενα εἰς τά Ἱεροσόλυμα.

Β΄. ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΧΩΣΙΝ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙ;

Ἐνημερώθησαν πρό ἡμερῶν κατ΄ ἀρχᾶς, διά τό ἐν λόγῳ ἐκκλησιαστικόν, πολιτικόν, ἐθνικόν, ὁμογενειακόν, κοινωνικόν, κανονικόν, πολιτισμικῶν κ.ο.κ. ζήτημα πού πρόκειται νά σᾶς ἀποκαλύψομεν, ἀποκλειστικῶς, οἱ ἑξῆς πολιτειακοί καί ἐκκλησιαστικοί ἀξιωματούχοι:

  1. Ἔλαβεν ἐνημέρωσιν καί εἰδικόν φάκελον μέ πάμπολλα ἀποδεικτικά στοιχεία (σχεδόν 70 σελίδες) ἡ ἡγεσία τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας καί Κυβερνήσεως, εἰδικά ὁ Πρωθυπουργός κ. Ἀλέξιος Τσίπρας καί ὁ Πρόεδρος κ. Προκόπης Παυλόπουλος. Προσεχῶς ἀπομένει νά ἐνημερωθεῖ καί τό Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικόν μέ ἀνάλογον φάκελον.
  2. Ἐνημερώθηκε ἐπίσης ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, μέ εἰδικήν συστημένη ἀποστολή τῶν σωρηδόν στοιχείων πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἰερώνυμον σύν τοῖς 82 Μητροπολίτες του συμπεριλαμβανομένων καί τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν».
  3. Δέν ἔχομεν ἀσφαλή πληροφόρησιν εἰς τήν Κύπρο (ἐκ τῶν Τουρκικῶν Ταχυδρομείων) ἄν ἦδη ἔχει φτάσει στά χέρια τοῦ οἰκουμενιστοῦ πατριάρχου τῆς Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου, ἀλλά γνωρίζομεν μέ ἀσφάλεια, ὅτι τοῦ ἔχει σίγουρα ἀποσταλλεῖ ἕνας ἀνάλογος φάκελος.
  4. Ἔχει ἐνημερωθεῖ, προσωπικῶς, μόλις πρόσφατα καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κύπρου κ. Χρυσόστομος Β΄. Ἔχωσιν ἀποσταλλεῖ βέβαια, ἀνάλογοι φάκελοι, καί στίς κατά τόπους ἱερές Μητροπόλεις ἵνα ἐνημερωθῶσιν χαρτίν καί καλαμάριν ἅπαντες οἱ Κύπριοι Ἱεράρχες. 
  5. Ἔχωσιν ἀποσταλλεῖ εἰδικές συστημένες ἐπιστολές σέ σημαίνουσες ἐκκλησιαστικές Προσωπικότητες καί ἔχωσιν γίνει ἦδη μερικά τηλεφωνήματα διά προσωπικήν ἐνημέρωσιν. Μερικοί ἐνδιαφέρθησαν διά τό ζήτημα ἄλλοι δέ τό ἀπαξίωσαν καί δέν ἐπεθύμησαν κἄν νά ἀσχοληθῶσιν.
  6. Τέλος, ἔχει ἀποσταλλεῖ, ἄκρως ἐμπιστευτικῶς, εἰς τό Ἱστολόγιον “ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ”, ὁ ἴδιος ἀκριβῶς φάκελος, πού ἐμπεριέχει ὄντως σωρηδόν ἰσχυρά ντοκουμέντα καί ἀποδεικτικά στοιχεία, σχεδόν 70 σελίδων, κατά τῶν μή θεοφιλῶν ἐνεργειῶν τοῦ Πατριάρχου Θεοφίλου, διά τά ὁποία ἔχομεν τήν εὐλογία καί τό ἀποκλειστικόν δημοσιογραφικόν προνόμοιον, ὅπως τά δημοσιεύσομε, ὁλίγον χρόνον πρό τῆς Συγκλήσεως τῆς “Μεγάλης Πανορθόδοξης” Συνόδου, πού εὐτυχῶς τίς ἔμελλε νά σμικρύνει εἰς τό ψευδοκύρος, νά ἐλλατωθεῖ αἰσθητῶς εἰς τά πατριαρχεία, σαφῶς εἰς τήν ἀξιοπιστία καθῶς καί εἰς τήν αἱρετικήν θεματολογίαν αὐτῆς.. προτοῦ κἄν ἀκόμη συγκληθεῖ! 

Βεβαίως ἕνα εἶναι τό δεδομένον, ὅτι τά κίνητρα καί τά ἐλλατήρια αὐτῆς τῆς σατανικῆς, κακοΣυνόδου τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν, ἦτο ποταπά, μικρόνοα, μικρόψυχα, πανθρησκειακά, νεοεποχήτικα καί εἰδεχθή, μιᾶς καί ἐπιβουλεύονται ἀνιεροκρυφίως, τήν Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων, εἰσαγάγοντας, θεσμικῶς, διά τῆς ἐπικείμενης ψευδοΣυνόδου, ληστρικά ζητήματα, ἤ, καί Συγκρητιστικά καινοφανή ἀλλότρια δόγματα.

Γ΄. ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΙΚΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ.

Τώρα πάμε νά δοῦμεν τί ἐμπεριέχει ὁ «ἐξ ἀπορρήτων» περιώνυμος φάκελος πού ἀναμένεται εἰς τάς τρέχουσας ἐκκλησιαστικάς ἐξελίξεις ὅπως κλονίσει σέ ἕνα βαθμόν τά σαθρά θεμέλια τῆς ληστρικῆς ἐξουσίας τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου κ. Θεοφίλου.

Περιλαμβάνονται τά ἑξῆς ἀξιόλογα ἀποδεικτικά ντοκουμέντα τά ὁποῖα προσεχῶς καί θά δημοσιευόμεν, ἀποκλειστικῶς, ἐκ τῆς Ἱστοσελίδας τῶν ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΩΝ:

  • Ἐμπεριέχει τήν γραπτή καταγγελτική μαρτυρία καί κατάθεσιν τοῦ Ἁγιοταφίτου Μοναχοῦ Ἀρκαδίου περί τῆς ὀργανωμένης συλλήψεως-φυλακίσεως καί ἔπειτα συνοπτικῆς ἀπελάσεως, δηλ. ἀδίκου ἐξορίας, κατὅπιν παράνομων ὀδηγειῶν τοῦ πατριάρχου Θεοφίλου πρός τίς Παλαιστιανικές καί Ἰσραηλινές Ἀρχές. Ὁ Κύπριος Ἁγιοταφίτης Μοναχός Ἀρκάδιος ἐξορίσθην, ἀρχές τοῦ 2016, εἰς τήν γεννέτηράν του τήν νῆσον Κύπρον, ὅπου μέχρι τήν σήμερον, περισυνέλεγε καί ἐκατέγραφε, τά ἀποδεικτικά στοιχεία, ὅπως ἀρχίσει τινά ἐκστρατείαν ἐνημερώσεως, διά τίς σωρηδόν πατριαρχικές παρανομίες πού ἐπισυμβαίνωσιν εἰς τά πανάγια Προσκυνήματα τῶν Ἱεροσολύμων ἐπί πατριαρχείας Θεοφίλου.
  • Ὁ φάκελος περιλαμβάνει ἐπίσης: τήν παράνομη καί ἀδιαφανή, «Συμφωνία Ἀγοραπωλησίας», μεταξύ τοῦ πατριάρχου κ. Θεοφίλου καί τοῦ Ἄραβα κ. Θανάση Ἀπουέτα διά δύο στρέμματα (2 χιλιάδες τετρ.μετρ.) ἱερᾶς Γῆς, ἄνευ τινᾶς ἐπισήμου Συνοδικῆς ἐνημερώσεως καί Συνοδικῆς Διαγνώμης.
  •  Ὡστόσον μᾶς ἐπισυνάπτει: φωτογραφικά στιγμιότυπα ἀπό τήν ρωμαλέα ἀντίδρασιν τῶν Ρωμῃῶν Ἀράβων τοῦ ὀρθοδόξου Χριστώνυμου πληρώματος τῶν Ἱεροσολύμων, κατά τῶν ἄνομων ἐνεργειῶν τοῦ πατριάρχου καί δή κατά τῆς ὀργανωμένης σκευωρίας κατά τινός Ἁγιοταφίτου τοῦ Μοναχοῦ Ἀρκαδίου. Τό ἑν λόγῳ Μέλος τῆς Ἁγιοταφίτικης Ἀδελφότητος διακονεῖ τόν πανάγιον Τόπον ἐπί 15 συναπτά ἕτη, μέχρι πού ὁ πατριάρχης Θεόφιλος μετά τῆς κουστωδίας αὐτοῦ, ἀπεφάσισαν νά τόν ἐξορίσωσιν.
  • Μᾶς προσκομίζωσιν ἰδιαίτερα τρεῖς γνωστές Ἀραβικές ἐφημερίδες πού ἔγραψαν εἰδικόν δημοσιογραφικόν ρεπορτάζ διά τό ζήτημα, μιᾶς καί ἀπό τά γνωστά ἐκκλησιαστικά καί κοσμικά ἱστολογία κ.ἄ. Μ.Μ.Ε. φιλτράρονται καί δέν δημοσιεύονται τέτοια σημαντικά γεγονότα πού κάνωσιν ἰδιαίτερη αἴσθησιν εἰς τόν οἰκουμενικόν Ἑλληνισμόν.
  • Περιέχει ἐπίσης, συλλογή ὑπογραφῶν μέ προεξάρχοντα τόν Δήμαρχον τοῦ Bet Sahour (Χωριόν τῶν Ποιμένων) περιοχή πού διακονοῦσεν ὁ καταγγέλων Ἁγιοταφίτης Μοναχός Ἀρκάδιος. Ὑπογραφές τῶν ἐπιτρόπων τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Προπατόρων. Ὑπογραφές τινῶν Δικηγόρων, ἀντιπροσώπων τῆς Βουλῆς καί ἄλλων προσωπικοτήτων τῆς Πόλεως Βηθλεέμ.
  •  Ἀναντίρρητα ὑφίστατο καί ἕνα εἰδικόν Ἐκκλησιαστικόν Ἔγγραφον, τό λεγόμενον Συστατήριον, πού ἐδώθει εἰς τόν Μοναχόν Ἀρκάδιον ὑπό τοῦ νῦν πατριάρχου Θεοφίλου ὅπως διεξάγει ἕρανον εἰς τήν νῆσον Κύπρον κατά τά ἕτη 2006-2007, εἰς τό ὁποῖον καί ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ ἐν λόγῳ Ἁγιοταφίτης ἦτο καί εἶναι, Κανονικόν καί γνήσιον Μέλος τῆς Ἁγιοταφίτικης Ἀδελφότητος τοῦ Παλαίφατου Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων.
  • Περιλαμβάνει ἐπίσης, τρεῖς σημαντικές καταγγελτικές ἐπιστολές κατά τοῦ πατριάρχου Θεοφίλου, γραμμένες ὑπό τοῦ Μοναχοῦ Ἀρκαδίου πρός τήν Ἱερά Σύνοδον τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, περί διαφόρων προβλημάτων σύν τῆς καταγγελίας περί τῆς παράνομης ἐνεργείας τῆς ἀγοραπωλησίας ἀγγροτεμμαχίου τῆς Σιωνίτιδος Γῆς ὑπό τοῦ πατριάρχου Θεοφίλου, χωρίς καμμία Συνοδική διαφάνεια.
  • Προσκομίζεται ὡστόσον, ἕνα μᾶλλον σημαντικώτατον ἔγγραφον: «Συμφωνία κοινῆς ἀνταλαγῆς» καί πώλησης ὑπό τοῦ ἰδίου πατριάρχου, ἐπί τινός ἀγροτεμμαχίου εἰς τόν χῶρον διαφύλαξις καί εὐθύνης πού ὑπηρετοῦσεν ὁ Ἁγιοταφίτης Ἀρκάδιος Μοναχός. Μᾶς παραθέτωσιν τινά ἀντίγραφον τοῦ ἐν λόγῳ συμβολαίου ΠΩΛΗΣΕΩΣ τῆς Γῆς τοῦ πατριαρχείου.
  • Τέλος, ὑφίσταντο, διάφορα τινά ἐξώδικα ἀπό τήν Παλαιστιανική Ἀρχή πού ἐταλαιπωρούσαν ἀλλά συνάμα καί ἀπειλούσαν τήν ζωή τοῦ Ἁγιοταφίτου, οἱ προφασιζόμενοι τινές «διεκδικητές» τῆς Γῆς τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωμῃοσύνης.


Ἐπίσης διευκρινίζομεν:

  1. Ὁ Ἁγιοταφίτης Ἀρκάδιος Μοναχός, διακονεῖ εἰς τούς Ἁγίους Τόπους ἀπό τό 2000 περίπου ἐπί πατριαρχείας τοῦ ἀδικημένου καί ἔκπτωτου, ἀντικανονικά, πατριάρχου Εἰρηναίου. Ἐπί πατριαρχείας Θεοφίλου οἱ Παλαιστιανικές Ἀρχές ταλαιπωρούσαν δικαστικῶς τό Μέλος τῆς Πατριαρχικῆς Ἀδελφότητος, ἄνευ τινάς Νομικῆς ἀρωγῆς κ.ἄ. προστασίας ἀπό τήν Ἀνωτάτην Ἐκκλησιαστικήν Ἀρχήν του Πατριαρχείου.  Ἄφηναν δηλ. ἄκρως ἐκτεθειμένον τόν Μοναχό, καί ἦτο παγερά ἀδιάφορος ὁ πατριάρχης Θεόφιλος κατά τῶν «διεκδικητῶν» τῆς Γῆς τῶν Ἁγίων Τόπων μας· μιᾶς καί ἐπί μία σχεδόν δεκαετία ὁ Ἁγιοταφίτης μπαινόβγαινε στά Παλαιστηνιακά Δικαστήρια, μέ ἀνεπίσημον ὑποχρεωτικήν ἐντολήν τοῦ πατριάρχου Θεοφίλου, χωρίς τήν στοιχειώδη ἤ καί ἐπίσημη ὑποστήριξη τοῦ ὡς Μέλος τῆς Ἁγιοταφίτικης Ἀδελφότητος. Κατά τά ἄλλα ὑφίστατο λειψανδρία Μοναχῶν καί Μοναζουσῶν εἰς τά πανάγια προσκυνήματα καί τό Πατριαρχεῖον κλαίγεται περί τοῦτον. Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως, ἐξορίζει ἀδίκως, πάν ὄστιν Μοναχόν στέκεται κόντρα σέ μή θεοφιλή πράξεις τοῦ πατριάρχου. Τύφλα νά χει ὁ πολιτικοθρησκευτικός ταγός καί πάπας τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης ἕμπροσθεν τοῦ κυρίου Θεοφίλου. Φυσικά ἡ ἀσθένεια τοῦ παπισμοῦ εἶναι θανατηφόρος πνευματική καί κολλητική λοιμική νόσος.
  2. Ὁ Ἁγιοταφίτης καί Μοναχός Ἀρκάδιος, ἤλεγξεν πρώτα προσωπικῶς τόν πατριάρχην Θεοφίλον Γ΄ διά τά ἄνομα πραχθέντα του δευτέρου. Ἔπειτα ὅμως ξαναἤλεγξεν τόν πατριάρχην ρωμαλέως καί ΔΗΜΟΣΙΩΣ! Ὅμως ὁ κακόδοξος πατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων μαζί μέ συγκεκριμένους καί διαβολικούς συνεργάτες του, ἀπεφάσισαν ἐκδικητικῶς, ἄνευ τινάς Συνοδικῆς Ἐκκλησιαστικῆς δίκης τοῦ Ἁγιοταφίτου Μοναχοῦ, μέ συνοπτικές γρήγορες καί παράνομες ἐνέργειες, ὅπως συλληφθεῖ, φυλακησθεῖ καί στίς 30 Δεκεμβρίου 2015 ὅπως ἀπελαθεῖ εἰς τόν τόπον καταγωγῆς -καί νῦν τόπον ἐξορίας- εἰς τήν νῆσον Κύπρον. 
  3. Ὁ ἐν λόγῳ Ἁγιοταφίτης Ἀρκάδιος Μοναχός, ὅλο αὐτό τό διάστημα, ὡς ἐξόριστος πλέον, περισυνέλεξεν τά ἔγγραφα καί ἄλλα σωρηδόν στοιχεία, ἐτοίμασεν μία πολυσελίδον ἐπιστολήν ἐξιστορώντας ὅλα τά παράνομα γεγονότα, καί προετοιμάσθην πνευματικῶς, ὅπως ξεκινήσει ἕνα ἀποδεικτικόν ἀγώνα ἐκ τοῦ μακρόθεν κατά τῶν παράνομων καί ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν τοῦ πατριάρχου πού τόν ἐξόρισεν, βιαίως, ἀπό τήν Ἁγία Γῆν ὅπου καί ὑπηρετοῦσεν φιλότιμα καί ἀγωνιστικά ἐπί μίαν ὁλάκερον δεκαπενταετίαν εἰς τό Χωριό τῶν Ποιμένων τῆς Βηθλεέμ.
  4. Σύμφωνα μέ τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ περιουσία τῶν Πατριαρχείων, εἶναι περιουσία τῆς καθόλου Ἐκκλησίας, καί ὄχι προσωπική ἰδιοκτησία τινός ἕκαστου πατριάρχου. Ὁ ἐκάστοτε πατριάρχης ὡς διοικητής τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας εἶναι διαχειριστής τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, καί ὄχι ἰδιοκτήτης διά νά ἀγοραπωλεῖ ἐκκλησιαστικήν Γῆ, καί δή ἄνευ Συνοδικῆς Διαγνώμης. Κατά τούς Ἁγιοπνευματικούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, διακρίνεται ἡ ὅποια προσωπική περιουσία τοῦ ἐπισκόπου ἀπό τήν περιουσία τῆς Ἐκκλησίας. [Δεῖτε τόν μ΄ Ἀποστολικόν Κανόνα, καί τόν κδ΄ Κανόνα τῆς Ἀντοχείας].
  5.   Δηλαδή οἱ συγκεκριμένες προσωπικές ἐνέργειες καί ἀτασθαλίες τοῦ πατριάρχου Θεοφίλου, ἦτο ἀντικανονικές καί ἀντιεκκλησιαστικές  καί πρέπει νά συρθεῖ σέ Συνοδικόν Δικαστήριον ἵνα ἐκδικασθεῖ διά τήν οἰκονομική ζημιά πού κάνει κατά τῆς Ἐκκλησίας.
  6.  Φυσικά ἀδελφοί καί πατέρες,  ὅλο αὐτό τό καταγγελτικόν ἀποκαλυφθέν εἶναι σαφῶς, ἕνα δευτερεύον ζήτημα, συγκριτικά, μέ τά σωρηδόν ἄλλα, ἀνωτέρας σημασίας, τά αἱρετικά καί τά συγκρητιστικά πράγματα πού κακῶς ἐνεργεῖ κατά τῆς Ἐκκλησίας, πολλῶ μᾶλλον ἄν προσθέσομεν εἰς τήν λίστα καί τήν ἀντικανονική ὑφαρπαγή τοῦ Θρόνου. 
  7. Ἐκ Κανονικῆς ἀπόψεως, ὁ κ. Θεόφιλος, θά ἔπρεπε μᾶλλον, νά εἶναι ἤδη καθαιρεμένος (οὔτε κἄν καντηλανάφτης δέν πρέπει νά εἶναι) διά τήν ἐωσφορίζουσα Λατινόφρονα ὑποταγή του, διά τήν οἰκουμενιστική συμπόρευσιν πού ἔσυρεν ὁ ἰδιος τό Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων στό ΠΣΕ, ἀλλά καί διά τό διαβολικόν ἄλλοθιν πού προσφέρει εἰς τόν κακόδοξον πατριάρχην τῆς Κων/Πόλεως. 
  8. Παρακαλοῦμεν θερμῶς τόν πατριάρχην κ. Θεόφιλον ὅπως κάνει δεύτερες σκέψεις καί νά ἀρνηθεῖ ἄμεσα νά συμμετάσχει εἰς τήν «Πανορθόδοξον»  ληστοΣύνοδον, διότι ἅπαντα τά ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ στοιχεία, ἔχει παρθεῖ ἀμετάκλητως ἀπόφασις ὅπως δημοσιευθῶσιν, πολλῶ μᾶλλον προλαμβαίνει νά παραιτηθεῖ σύντομα ἐκ τῆς κατάλλειψις τοῦ πατριαρχικοῦ Θρόνου ἵνα προχειρισθῶσιν ἄμεσα ἐκλογές διά ἐξεύρεσιν τινός ἀξίου καί Θεοπρόβλητου Πατριάρχην τῶν Ἱεροσολύμων μιᾶς καί ὁ Κανονικῶς Πατριάρχης κ. Εἰρηναίος δέν εἶναι πλέον σέ καλήν κατάστασιν ὅπως ἐπανέλθει εἰς τήν κανονική πατριαρχείαν του καί διηκήσει καλῶς καί θεαρέστως λόγῳ προβλημάτων ὑγείας. 
  9. Διαφορετικά, ἄν ἐπιθυμεῖ νά παραμείνει γατζωμένος εἰς τόν Θρόνον… νά γνωρίζει καί νά μετρεῖ ὅτι ἀπό μέρα σέ μέρα ὅτι ἡ ἀντικανονική καί ληστρική πατριαρχεία του, ἔλαβεν, ἄδοξον τέλος…!
  10. Ἐξάπαντος ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία κάνει κύκλους… διά ὅσους δύνανται νά θυμηθῶσιν, μέ ποῖον ἀκριβῶς τρόπον ἀπεμακρύνθει ἀντικανονικῶς, ἀδίκως καί παρανόμως, ὁ πρώην καί Κανονικός Πατριάρχης κ. Εἰρηναίος.


 Ὑγ. Σέ ἐπόμενη δημοσίευσιν, προσεχῶς, καί ἐλάχιστων μερικῶν ὡρῶν, θά ἀκολουθήσει ὡς ἀποκλειστικόν ντοκουμέντον  ἡ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ δεκαπεντασέλιδη Ἁγιοταφίτικη προσωπικήν κατάθεσις-Ἐπιστολή τοῦ Μοναχοῦ Ἀρκαδίου, πρός τάς Ἐκκλησιαστικάς καί Πολιτικάς Ἀρχάς τῆς Κύπρου, τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Κωνσταντινουπόλεως οὔτως ὥστε νά δωθεῖ, κάποιος, ἔστω ἀμυδρός χρόνος, ἔντονου προβληματισμοῦ πρός τήν Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων… ἐννοεῖται ὅτι θά δημοσιεύσομεν, ἅπαντα τά στοιχεία, καί ἔτσι ὅποιος ἐπιθυμεῖ δύναται νά ἀναδημοσιεύει παράλληλα παραθέτωντας τήν ἱστολογική “ΠΗΓΗ” τῆς ἐνθάδε ἀποκαλυπτικῆς ἀποκλειστικώτητος τοῦ Ἱστολογίου “ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ”. Ἤγγικεν μᾶλλον ἡ ὥρα καί ἡ στιγμή ὅπως ἀποκατασταθεῖ, μία κακόβουλως ἀδικία, καί διά νά ἐνεργήσωσιν ἔντονες διαμαρτυρίες καί πιέσεις οἱ ἐναπομείναντες Ἁγιοταφίτες κ.ἄ. πατέρες καί ἀδελφοί, καθῶς καί ὁ σύμπασα Ἑλληνισμός τῆς ὁμογένειας διά τό ἐξευτελιστικόν προδοτικόν ξεπούλημα τῆς Ἁγίας Γῆς τῶν προγόνων μας ὑπό τοῦ ἀ-θεόφιλου φατριάρχη καί Ἀρχιοικουμενιστοῦ κ. Θεοφίλου. Στῶμεν Καλλῶς!


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

  • Δεῖτε ΕΔΩ τήν 15σέλιδον ἐπιστολήν τοῦ Ἁγιοταφίτου Μοναχοῦ Ἀρκαδίου.

ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923)


 


(ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ  ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ  ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ-ΛΟΥΘΗΡΟΚΑΛΒΙΝΟΥΣ) 


Ἔχουμεν πληροφορηθεῖ πρό ἡμερῶν, ὑπό τινός σεβαστοῦ μας προσώπου, ὅτι μία συγκεκριμένη μελέτη-βιβλιοκρισία μας, περί τῶν  Πρακτικῶν τινός σημαντικοῦ “Πανορθόδοξου Συνεδρίου” (1923), πού ἐδημοσιεύθην κατά τό παρελθόν εἰς τό προσωπικόν μας ἡμερολογιο-ἱστολόγιον, ἡ Συντακτική ἐπιτροπή τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἐφημερῖδος τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου, ἐδημοσίευσεν αὐτήν-καί τήν εὐχαριστοῦμεν- ὡς πρῶτον μέρος, εἰς τόν Ἀριθμόν Φύλλου 2106 (δεῖτε ΕΔΩ ) μέ ἡμερομηνίαν 26ην Φεβρουαρίου 2016, καί σέ δεύτερον μέ τελευταῖον μέρος στόν Ἀριθμόν Φύλλου 2111 (δεῖτε ΕΔΩ) κατά τήν 1ην Ἀπριλίου 2016, μέ ἀμφότερον καί εἰδικόν τίτλον:

Κριτική τῶν Πρακτικῶν τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου (1923) καί ἡ Μεγ. Σύνοδος (2016). [1]


Ἐξ΄ αἰτίας τοῦ ὅ,τι βάσει τινῶν πολλῶν καί διάφορων προσωπικῶν πληροφοριῶν μας ὑφίστατο τινά ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον ἀπό πολλούς  ἐν Χριστῷ ἀδελφούς/ές μητέρες καί πατέρες διά τό ἐν λόγῳ ζήτημαν τοῦ Μεταξάκη· ἀπεφασίσαμεν λοιπόν, ὅπως ἀσκήσωμεν τινά ἐπιπρόσθετον προσθήκην καί προέκτασιν εἰς τήν ἐλλειματικήν καί ἀρχικήν  βιβλιοκρισίαν μας περί τῶν Μεταξάκειων πρακτικῶν τοῦ ἐν λόγῳ Συνεδρίου·  τό ὁποῖον, καθῶς προαναφέραμεν, ἐπί σκοποῦ αὐτο-ἀνεκηρύχθην τότε ὡς δῆθεν “Πανορθόδοξον Συνέδριον” ἐνῶ κατουσίαν καί σύμφωνα μέ τίς βιογραφικές-ἱστολογικές καί διαδικτυακές πηγές ὑπό τοῦ  πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως: 

Ὁ Μελέτιος Δ΄ συνεκάλεσεν τό ἐν τῇ πόλει ἡμῶν συνελθόν συνέδριον, 10 Μαΐου-8 Ἰουνίου 1923… παρ΄ ὅλον ὅτι δέν ἀντιπροσωπεύοντο ἅπασαι αἱ ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι ἐκάλεσεν ἑαυτό “Πανορθόδοξον Συνέδριον”. (…) Ἐλήφθησαν ἀποφάσεις περί διορθώσεως τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου… κ.ἄ., τό σπουδαιότερον δέἐδόθη ἡ ἀφορμή διά τήν ἀνάπτυξιν τῆς ἰδέας τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου”.


Μεταξύ ὅμως τῶν ἄλλων σημαντικῶν βιογραφικῶν πληροφοριῶν ἐκ τῆς ἐπισήμου διαδικτυακῆς πύλης τοῦ πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως παρατείθεται σύν τοῖς ἄλλοις καί τό μέγαν καί τραγικόν ὁλίσθημα τῆς Συγκρητιστικῆς καί ἀντι-Κανονικῆς ἀποφάσεως τοῦ τότε πατριάρχου Μεταξάκη: 

Σημαντική ὑπήρξεν ἡ ἐπί Μελετίου Δ΄ ληφθεῖσα ὑπό τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριαρχείου ἀπόφασις περί τῆςἀναγνωρίσεως τοῦ κύρους τῶν ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν (Ἰούλιος 1922)”…! [2]


Οἱ σχεδόν πρό 100 χρόνων περίεργες πατριαρχικές ἐνέργειες τοῦ 1923, ἔχωσιν ἄμεσον τινά σύνδεσιν καί σχέσιν, μέ τήν μέλλουσα “Πανορθόδοξην Σύνοδον” τοῦ 2016 εἰς τήν Κρήτην· μιᾶς καί τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν Συνέδριον τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, σύμφωνα μέ τίς πιό πάνω Φαναριώτικες πηγές, ἦτο αὐτό τό «Πανορθόδοξον Συνέδριον» πού ἐμπνεύστηκεν τήν Νεωτεριστικήν ἰδέα τῆς συγκλήσεως τινάς «Πανορθόδοξης Συνόδου» διά τό 1925 μ.Χ. εἰς ἑορταστικόν μνημόσυνον τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού ἐγέγονεν τό 325 μ.Χ. (!). Διότι, μᾶλλον πρόκειται, περί ἐκκοσμικευμένης καί Ληστρικῆς ἰδέας, ἀντί-ὀρθοδόξου καί ἀντι-παραδοσιακῆς πρακτικῆς, ἤ καί ἰδεοληψίας, ἡ ἐπίπλαστηἀνάγκη μίας μελλοντικῆς συγκλήσεως τινάς δῆθεν «Πανορθοδόξου» Συνόδου [καί ἄνευ ὀρθοδόξων] διά ἀπώτερον στόχον καί σκοπόν, σαφῶς, ἵνα συγκαλλείψωσιν τίς πολυποίκιλες ἀντιπαραδοσιακές, ἀντικανονικές καί σχισματικοαιρετικές ἀνορθόδοξες ἐνέργειές των· ὅπως λ.χ. διά τήν Ἡμερολογιακήν ἀπορρύθμιση πού ἐπεβλήθῃβιαίως εἰς τό Χριστώνυμον πλήρωμα ἐπί τῆς ἄνομης καί ἀντικανονικῆς πατριαρχίας (κατ΄ἀκρίβειαν, μοιχεπιβασίας αὐτοῦ, διά τοῦ Βενιζελισμοῦ, τοῦ Μασσωνισμοῦ καί τοῦ Λουθηροκαλβινισμοῦ) τοῦ κεκοιμημένου πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη· καί διά τινῶν ἄλλων λογιῶν παράνομων  Συγκρητιστικῶν θεσμοθετημάτων ἐπί τινῶν συγκεκριμένων κακόδοξων ἐνεργειῶν, ἐπί τάς Διαχριστιανικάς καί Διαθρησκειακάς σχέσεις.

Στόν πρόλογον (σελ.4) τῶν ἐν λόγῳ Πρακτικῶν (1923) τοῦ πατριαρχείου Κων/Πόλεως, ὁ μακαριστός θεολόγος Διονύσιος Μπατιστάτος (ὁ καὶ δημοσιεύσας αὐτά) , ἀναφέρει καὶ ἕνα ἄλλο μείζονα ἀντι-Κανονικόν ὁλίσθημα τοῦ ἔκπτωτου [καί καθαιρεμένου] ἀπό τήν Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, τό ὁποῖον ἔλαβεν χῶρα εἰς τήν Ἀμερικήν, ὑπό τοῦ Μεταξάκη: 

Τό 1921 ἀπομακρύνεται τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ θρόνουἈθηνῶν καί μεταβαίνει εἰς τήν Ἀμερικήν. Κατά πληροφορίαν τοῦ εἰς Οὐάσιγκτων Ἕλληνος Πρεσβευτοῦ πρός τόν Γενικόν Διοικητήν Θεσσαλονίκης, ὁ Μελέτιος Μεταξάκης εὐρισκόμενος εἰς Ἀμερικήν (…) ἔλαβεν μέρος εἰς Λειτουργίαν Ἀγγλικανῶν, “εἰς Ἀγγλικανικόν Ναόν, συμπροσευχηθείς γονυκλινής πρό τῆς Ἁγίας Τράπεζας”. Τόν Νοέμβριον τοῦ 1921 μέ τήν ἀπροσχημάτιστον παρέμβασιν ἰσχυρᾶς Πολιτικῆς Παρατάξεως (Βενιζελικῶν), μέ τήν ἀνεπίτρεπτονἀνάμιξιν τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας, καί ὑπό δραματικάς συνθήκας Ἐθνικοῦ Διχασμοῦ “ἐκλέγεται”, δι΄ ἀσήμαντων ψήφων, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.[3]


Διά ὅλα τά πιό ἐπάνω Συγκρητιστικά καί ἀντικανονικά πραχθέντα, ἐνεργηθέντα, ἀποφασισθέντα καί ἀναγνωρισθέντα, ὑπό τοῦ καθαιρεμένου πρώην Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί μετέπειτα (!!) παρανόμου οἱκουμενικοῦ πατριάρχου Μεταξάκη συμμαρτυρεῖ καί ἡ σύγχρονη Ἐκκλησιαστική Ἱστορία:

Ἡ ὑπό τοῦ πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Μελετίου τοῦ Δ΄ (1922) ὁρισθεῖσα ἐπιτροπή ὑπό τήν προεδρία τοῦ διακεκριμένου λογίου μητροπολίτου Νικαίας Βασιλείου Γεωργιάδου (μετά ταῦτα πατριάρχου Κων]Πόλεως), ἵνα ἀποφανθῆ ἐπί τοῦ ζητήματος, ἐδέχθητό κῦρος τῶν ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν. Ἐπί τῆ βάσει τῆς γνωμοδοτήσεως ταύτης ἡ Ἐκκλησία τῆς Κων]Πόλεωςἀνεγνώρισε τάς ἀγγλικανικάς χειροτονίας (1922), τό αὐτό ἔπραξεν ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων ἐπί πατριάρχου Δαμιανοῦ (1923), ἡ τῆς Κύπρου ἐπί τοῦ ἀρχιεπισκόπου Κυρίλλου (1923) καί ἡ τῆς Ἀλεξανδρείας ἐπί πατριάρχου Μελετίου (ὄντος τοῦ πρώην Κων]Πόλεως Μελετίου [Μεταξάκη] τοῦ Δ΄, 1930). Ὁ αὐτός πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης ἔδειξε τάσεις ἀναγνωρίσεως καί τῆς μυστηριακῆς ἐπικοινωνίας μετά τῆς ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας. [4]


Εἶναι δηλαδή πέραν πάσης ἀμφιβολίας ἐξ ἱστορικῶν σημαίνουσων ἀποδείξεων: ὅτι ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ἦτο τῶ ὄντι «Ἀγγλο-Ἀμερικανόφιλος», δηλ. ἀμερικανοκίνητος καί ἄκρως λουθηροκαλβινοκίνητος, ἀλλ΄ ὅμως, καί σημαίνον μέσον-ἀνδρείκελον, διά τῆς ἄμεσης ἀλώσεως ἐκ τῶν ἔσω τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Οἱ Μεγάλες Δυνάμεις τῆς ἐποχῆς, ἐγνώριζαν καί γνωρίζωσιν ἄριστα πῶς νά χειραγωγῶσιν, μεθοδικά, τέτοιες δυναμικές προσωπικότητες ὅπως λ.χ. τόν πολιτικό ἐκ Κρήτης Βενιζέλο καί τόν Κρητικό πατριάρχη Μεταξάκη. Ὅπερ καί ἐγέγονεν  «ἐνδορθοδόξα» ἡ ἄλωσις! Καί ὅλα αὐτά νά φαντασθῶμεν, ὅτι ἐπισυνέβησαν μόλις πρό 100 ἐτῶν! Φανταστεῖτε ὅμως, τήν σήμερον, μετά παρέλευσιν τόσων πολλῶν ἑτῶν, πόσον βαθιᾶ ἐπροχώρησεν ὁ ἐπάρατος Διαχριστιανιακός καί “ἐνδορθόδοξος” Συγκρητισμός καί ἡ θλιβερά ὑποδούλωσις τῶν «Ὀρθοδόξων» Φαναριωτῶν,ὀρκισμένων ἀπογόνων καί διαδόχων τοῦ Μεταξάκη, εἰς τάς ἐπιταγάς καί διατάξεις τῆς δῆθεν Φαναριώτικης «γραμμῆς», τουτέστιν δηλ. ἐξάπαντος τῆς γραμμῆς τῶν συνετέρων τους Λουθηροκαλβίνων τῆς Pax Americanas …! Ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας πού κάμποσοι ἀφελεῖς τόν  θεωροῦσιν, ἤ καί τόν προβάλωσιν, ὡς τόν “μέγα προφήτη” τοῦ αἰώνα μας, ἦτον ἱεροδιάκονος καί ἄριστον μαθητοῦδιν τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, ὅταν  ὁ δεύτερος ἦτο Μητροπολίτης (=Ἀρχιεπίσκοπος) Ἀθηνῶν. 

Ἄν ὑφισταντο τήν σήμερον στό Φανάριον  τῷ ὄντι ὀρθόδοξοι Προκαθήμενοι, ἀκριβῶς καί μετά τῆς ἐποχῆς τοῦ Μεταξάκη, θά ἔπρεπεν αὐτός ὁ συγκεκριμένος ἐκκλησιαστικός ἄνδρας, νά (ἐπανα)καθαιρεθεῖ, νά ἀφορισθεῖ καθῶς καί νά ἀναθεματισθεῖ, ἔστω καί μετά θάνατόν του, ὅπως ἐπιτάσσει ἱεροκανονικῶς καί συνοδικῶς, ἡ Πατερική καί ἱερά Παράδοσις τῶν Ὀρθοδόξων, κατά τῶν ἀναξίων καί αἱρετικῶν Κληρικῶν πού διηκόνησαν κακῶς,πλανερῶς καί δολίως τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Καί ὅχι σαφῶς νά τόν ἐγκωμιάζωσιν, πολλοί καί διάφοροι ἀνόητοι, ἀνιστόρητοι, κακόδοξοι,  καί ἐξάπαντος πλανεμένοι ὑψηλόβαθμοι καί χαμηλόβαθμοι Νεορθόδοξοι Κληρικοί καί Λαϊκοί θεολόγοι, εἴτε ἐκ τῆς νήσου Κύπρου,  εἴτε ἐκ τῆς Κων]Πόλεως, εἴτε ἐκ τῆς Κρήτης, εἴτε καί ἐκ τῆς Ἀφρικῆς εἴτε κ.ἄ. εἰς τό σύμπαν ὥς τόν δῆθεν… «13ον Ἀπόστολον» (!) τῆς Ἐκκλησίας! 

Ἡ ἱερά μητρόπολις τοῦ Κιτίου εἰς τόν ἐπίσημον ἱστοχῶρον της, δυστυχῶς, πέραν τοῦ ὅτι διοργανώνει ἐκκλησιαστικές ἡμερῖδες καί μητροπολιτικά συμπόσια, περί καί ὑπέρ τοῦ Ἀρχισυγκρητιστοῦ Μεταξάκη, ἔχει ἀφιερώσει καί τινά εἰδικήν ἀνάρτησιν-δημοσίευσιν περί τινάς βιβλιοπαρουσίασις τοῦ τομιδίου: «Οἱ Πράξεις τοῦ 13ου Ἀποστόλου» Μελέτιου Μεταξάκη!!! Πολύ μᾶς ἔχει στεναχωρήσει καί κατασκανδαλίσει ἐτοῦτη ἡ παράδοξη καί ἀντιευαγγελική ἐνέργεια τῆς ἱερᾶς μητροπόλεως Κιτίου. Ἐνῷ,  ἡ ἱερᾶ μητρόπολις Λεμεσοῦ τῶν Νεοβατοπαιδινῶν πατέρων μας, συνεχίζει μέχρι τήν σήμερον,ἀκάθεκτη, νά μᾶς προβάλλει ἀδιάκριτα, τόν βίον καί τήν πολιτεία τοῦ Μεταξάκη, μέσα ἀπό τό ἐπίσημον περιοδικόν [5] τῆς ἱ. μητροπόλεως. Ἆράγε εἰς  τό πρῶτον εἰδικά  σημεῖον, περί τοῦ «13ου Ἀποστόλου» (sic) μήπως ἔχωμε μία μεγίστη αἱρετική πλάνη, μείζονακακοδοξία καί ἄπειρη βλασφημεία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Ψάξαμεν ὅμως γιά νά βροῦμεν τό ἐν λόγῳ βιβλίον διά νά τό γνωρίσομεν καί ἐμεῖς οἱ βιβλιόφιλοι ἐρευνητές, τίς ἐστίν οὕτως ὁ «Νεοφανής Ἅγιος» καί ὁ “13ος Ἀπόστολος” τῶν Κιτιέων (=Λαρνακέων) καί μᾶς πληροφορήσασιν: ὅτι πρόκειται περί«ἰδιωτικῆς ἐκδόσεως»… (!) καί προβληματιζόμεθα: μήπως εἶναι ἆρά γε τινά ἰδιωτική ἔκδοσις καί στεῖρα προπαγάνδα ὑπό τινῶν ἄκρως ἰδιωτῶν-σεκταριστῶν Μασσώνων; Μᾶλλον τά περί τῶν οἱκουμενιστικῶν καί μείζονα ἀντικανονικῶν ἐκκλησιαστικῶν πράξεων τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, φαίνεται, ὅτι δέν εἶναι καί τόσον (ἐπ)ἄξια, διά νά κοινοποιηθῶσιν ἄπλετα, εἰς τό φῶς τῆς δημοσιότητας, καί δή εἰς τόν Λαόν τοῦ Θεοῦ, διότι μᾶλλον, ἦτο «ἰδιώτης» πατριάρχης, ἤ καί «ἰδιωτικός Ἀπόστολος» ἤ καί ὑπάλληλος, μᾶλλον καλύτερα «ἐκκλησιαστικός πράκτορας» τῶν Μασσώνων καί τῶν Λουθηροκαλβίνων συνεργατῶν του.

Φυσικά καί ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου: γιά νά ἀποκτήσει “13ον Ἀπόστολον” ἡ Μασσωνική Στοά, ἐξάπαντος θά πρέπει  νά ἀναγνωρίσει τόν Ἰησοῦν Χριστόν, ὡς τόν μόνον καί ἀληθινόν Θεάνθρωπόν της, καί  σαφῶς νά ἀποταχθεῖ καί νά ἐμπτύσσει τόνΜέγα Ἀρχιτέκτονα τοῦ Σύμπαντος (ΜΑΤΣ), δηλ. τόν θεό της τόν Σατανᾶ Ἑωσφόρον…! Καθῶς καί νά τιμᾶ καί νά σεβασθεῖ ἀπόλυτα, τήν ὀρθόδοξη θεοπνευστία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς ἱερᾶς Παράδοσις, ἀλλά καί τούς 12 -σύν τόν Ἀπόστολον τῶν Ἐθνῶν- τόν τῷ ὄντι 13ον Ἀπόστολον καί μέγα  Ἅγιον Παῦλον, καί ἔπειτα ἄν θέλωσιν“βαπτίζωσιν” ὡς 14ον Ἀπόστολον ὅποιον ἄλλον ἐκκλησιαστικόν ἄνδρα ἐπιθυμεῖ ἡ καρδούλα τους. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διαθέτει13ον Ἀπόστολον καί ὡς ἐκ τούτου δέν ἀνέχεται, τινές φαιδρότητες ἐκ τοῦ πονηροῦ καί δή ἐκ τῶν ὑπονόμων σατανικῶν Στοῶν.

Κάντε τώρα ἀγαπητοί μου ἀναγνώστες,  τούς ἀνάλογους ἱστορικούς συσχετισμοῦς καί τίς ἔλλογες συνειρμικές σκέψεις, διά τήν ἄκρως βεβιασμένη καὶ πρό τῶν θυρῶν, τήν ἐκ προμελέτης καί προσχεδιασθῆσα “Πανορθόδοξη Σύνοδον” τοῦ 2016, μέσα εἰς  τό ἀνάλογον  ἱστορικόν πλαίσιον (1918-2016) καί  μέ ἀρχέτυπον τῆς μέλλουσας Συνόδου, εἰς τάς ὅσας Συγκρητιστικάς καίΣχισματικοαιρετικάς Ἀρχάς, Προσυνοδικάς Διασκέψεις, μεθόδους καί ἀντι-Κανονικάς ἐνεργείας τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη κ.ἄ. διαδόχων του, καί βγάλτε τά ἰδικά σας συμπεράσματα. Ὁ ἀπόλυτα ἀδιόρατος ρυθμιστής τοῦ παιγνιδιοῦ, ἰδίως στά περί “τῆς τῶν πάντων ἐνώσεως” τῶν λεγάμενων «Ἐκκλησιῶν», εἰς τήν μέλλουσαν Ληστρικήν (“Πανορθόδοξον”) Σύνοδον τῆς Κρήτης, δέν εἶναι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἀλλά εἶναι, ἐξάπαντος οἱ Λουθηροκαλβίνοι-Ἀγγλοαμερικανοί Σιωνιστές πού χρησιμοποιῶσι τό πατριαρχεῖον τῆς Κων/Πόλεως ὡς γεωπολιτικόν ἐργαλείον. Ἡ σύγχρονη ἀλλά καί ἡ παλαιά ἱστορία, μαζί μέ τίς ἔγκυρες ἱστορικές πηγές της, αὐτό μᾶς ἀποδεικνύωσιν διαχρονικά· ἄν καί τά πιό πάνω σημαίνοντα στοιχεία, εἶναι ἄκρως ἀποκαλυπτικά, διά τόν δόλιο ῥόλον τῶν “ἀοράτων” Ἀγγλικανῶν, δέν ὑφίστατο ἰδιαίτερος λόγος διά ἐπιπρόσθετων τινῶν ἄλλων ἀποδείξεων, νά μᾶς ἐπιτρέψετε ὅμως, νά συνεχίσομε τήν ἐξέλιξη τοῦ δοκιμίου μας διά ὅσους ἀκόμη ἔχωσι τινές ἀμφιβολίες. 

Ὡστόσον πρέπει νά γίνει σαφές, ὅτι οἱ ὀρατοί παίκτες-πιόνια τῆς διαχρονικῆς περιρέουσας ἀτμόσφαιρας, ὅπως πάντα, εἶναι οἱ “ὀρθόδοξοι-φιλενωτικοί”, δηλ. οἱ Γραικολατίνοι τοῦ Φαναρίου, καθῶς καί ὁ advocatus Diaboli  πάπας τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης ὁ καί νῦν πολυδιαφημιζόμενος ὡς ὁ κατ΄ ἐξοχήν Διαχριστιανικός καί  Διάθρησκευτικός πλανητάρχης… ἐπί πάντων καί πασῶν!

 Ἀπόδειξις ἀλγεινή, ἡ ἐπάνωδος τοῦ πάπα μαζί μέ ὀρθόδοξους Προκαθημένους, γιά κομπάρσους, εἰς τήν ὀρθοδοξούσα Ἑλλάδα, καί δή εἰς τήν ἁγιοτόκον καί ἱερά νῆσο Λέσβον. Πιό μεγίστηὑποτίμησις καί ὑποβιβασμός τῆς Χαρισματικῆς Ἐπισκοπικῆς ἐξουσίας τοῦ πατριάρχου καί τοῦ ἁρχιεπισκόπου δέν ὑφίστατο εἰς τά σύγχρονα ἱστορικά πράγματα, ἐλέῳ τοῦ «Big Brother» τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης.

 Φυσικά ὑφίστατο σημαντικός λόγος πού πρέπει νά συγκληθεῖ ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης, καί δή εἰς τήν Κρήτην. Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἄλωσεν  ἐπί ἕνα αἰῶνα τήν Ἐκκλησίαν τῶν Ὀρθοδόξων, ἀρχῆς γενομένης, ὑπό τοῦ κεκοιμημένου Κρητός πατριάρχου (καί Ἀρχιμασώνου σύμφωνα μέ τίς Τεκτονικές κ.ἄ. πηγές) Μελετίου Μεταξάκη, ὁ ὁποίος, διά τούς Οἰκουμενιστᾶς καί Μασσωνο-τέκτονας θεωρεῖτο ὡς προαναφέραμεν ὡς “ὁ 13ος Ἀπόστολος” (!) καί ἔπεται βέβαια διά τῆς μελλούσης Οἰκουμενιστικῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, νά ὁλοκληρωθεῖ, νά κατεδαφισθεῖ, ἤ καί ἐμπεδωθεῖ, θεσμικῶς πλέον, ἡ μεγίστη ἀλλοίωσις καί ἀλλοτρίωσις τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, μέ τινά “Πανορθόδοξα” ἀποφασισθέντα, στά ὁμοιούσια ἀρχέτυπα τοῦ Μεταξάκειου “Πανορθόδοξου” Συνεδρίου. Μόνον πού ἐτοῦτη τήν φορά δύναται δικαίως ὁ Ἀρχιοικουμενιστής πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος νά βροντοφωνάξει “Νενίκηκα σε Μεταξάκη”! Ἐξάπαντος ἔτσι, ὁλοκληρώνεται τό Διαχριστιανικόν καί Συγκρητιστικόν ὅραμα τοῦ ταλαίπωρου πατριάρχου τοῦ  παν-αἱρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ  Μελετίου Μεταξάκη,  ὅραμα ταυτόσημον, ἤ μᾶλλον καλύτερα ἀραχνοΰφαντο ἐκ τῶν Λουθηροκαλβινιστῶν Ἀγγλοαμερικανῶν, καί δή εἰς τήν γενέτηρά του τήν Κρήτη.

 Εἰς τήν ἐνδοορθόδοξο πηγήν τοῦ κακοῦ δηλαδή. 

Μάλιστα ἄνευ τινῶν ἔλλογων ἐκκλησιαστικῶν ἀντιδράσεων ὑπό τῆς ἡμιαυτόνομου (;) Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης μιᾶς καί εἶναι καθ΄ὁλοκληρίαν μουδιασμένη, ἀλωμένη, ὐπνωτισμένη, καίπαραδουλεύτρα θυγάτριον εἰς τό τρεμοσβησμένον μητριαρχικόνΦανάριον. Φυσικά κατά τήν ταπεινή μας ἄποψη, τήν τελευταία λέξηεἰς τήν μελλοντική καί ἱστορική πορεία τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί Συνοδικῶν πραγμάτων, τήν ἔχει ὁ Τριαδικός Θεός, ὁ ὁποίος ἐκφράζεται, διά τῆς  Συνειδήσεως τοῦ Κλήρου, τοῦ Μοναχισμοῦ καί τῶν Λαϊκῶν, καί ΟΥΧΙ διά τινῶν ἀναξίων ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας, ὅσοι καί ὅποιοι νά εἶναι αὐτοί, καί ὅποια ἀξιώματα καί ἄν κατέχωσιν.

Ἐπιστρέφουμεν ὅμως τώρα, εἰς τά πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ Μεταξάκη, διά νά παραθέσωμεν μίαν ἀκόμη ἱσχυράν δόσιν ἀπό τινά παραλειπώμενα καί σημαίνοντα σημεῖα: 

Α΄ Μέρος. (σελ. 30) Ὑφίστατο εἰδική συζήτησις διά τόν Ἀγγλικανισμόν εἰς τό Συνέδριον τοῦ Μεταξάκη περί τινάς Ἔνωσις τῶν ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία: 


-Ἡ Α.Θ. Παναγιότης (ὁ Μεταξάκης) φρονεῖ ὅτι εἰς τό κεφάλαιον περί ἐνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν πρέπει νά γίνῃ εἰδικός λόγος καί περί τῆς Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας…-Ὁ Μητροπολίτης Μαυροβουνίου παρατηρεῖ ὅτι μεταξύ ἅλλων ζητημάτων ὑπάρχει καί τό ἀναφερόμενον εἰς τάς ἀγγλικανικάς χειροτονίας… (…)-Ἡ Α.Θ. Παναγιότης ἀναφέρει ὅτι τό αὐτό ἔπραξε καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί ὅτι αἱ Ἐκκλησίαι Ἱεροσολύμων καί Κύπρου κατέληξαν εἰς τό αὐτό καί ἡ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου συμπέρασμα,ἀποδεχθεῖσα τό ἔγκυρον τῶν Ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν.


ΣΧΟΛΙΟΝ: (α΄) Ἆραγέ ἡ περίεργη ἀναγνώρισις τῆς Ἀγγλικανικῆς “ἱεροσύνης” διά ποῖον λόγον ἐγένετο; (β΄) Ὑπό τίνων ἀπλανῶν θεολογικῶν καί ἱεροκανονικῶν κριτηρίων; (γ΄) Διά νά εὐχαριστήσει μήπως, ὁ Μεταξάκης, τούς Λουθηροκαλβίνους-Ἀγγλοαμερικανούς φίλους του πού τόν ἔχρισαν διά πατριάρχην τῶν Ὀρθοδόξων; (δ΄) Καί διά ποῖον σπουδαίον λόγον ἀνακοινώνεται τέτοιο ζήτημα εἰς τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν Συνέδριον πού πρωταρχικός στόχος του ἦτο ἡ μεταβολή τοῦ Ἡμερολογιακοῦ; (ε΄) Διά νά γίνει ὅμως, τέτοια παράδοξη ἀναγνώρισις, καί δή ἡ ἀναγνώρισις, τῆς δῆθεν  ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν, δηλ. τῆς ψευδο-ἱεροσύνης μιᾶς ἑτερόδοξης καί αἱρετικῆς “Ἐκκλησίας”, ἀφήνεται ἀνοικτό τό πάν ἐνδεχόμενο, νά θεωρηθεῖ συνειρμικά, αὐτόματα ἀλλά καί σαφῶς, ἡ ἀναγνώρισιςμίας ἀκόμη Ἐκκλησίας (;!), ἐκείνη τῆς «Ἐκκλησίας» τῶν Ἀγγλικανῶν, καί ἔπεται λογικῶς, ἔτσι, ἡ ἀναγνώρισις τῆς ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν, καί ὄχι τό ἀνάποδον· ἔχομε κάπου λάθος εἰς τόν συλλογισμόν μας; Καί ὅμως ὁ Μεταξάκης ἐνήργησεν ἀθεόφοβα, ἀντικανονικά καί ἀνάποδα… διά τόν φόβον τῶν ὀρθοδόξων! (στ΄) Τό ἀντίστροφον [τῆς ἀναγνώρισις τῆς ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν] ὅπως ἀνεκοινώθῃ τότε, ὑποκρύπτει σαφῶς, πολυποίκιλες ἀνίερεςσκοπιμότητες τίς ὁποίες θά ἀποδείξωμεν εἰς τήν πορείαν· εἶναι δυνατόν, νά ἀναγνωρίζεται ἡ ἱεροσύνη, τῶν ὅποιων ἑτεροδόξων καί αἱρετικῶν, καί νά μή ἀναγνωρίζεται ἡ σέκτα καί ἡ Ἐκκλησία των; (ζ΄) Ἐξ ὀρθοδόξου ὅμως ἀπόψεως, εἴτε γίνεται τό πρῶτον εἴτε τό δεύτερον, εἶναι τό ἴδιον καί τό αὐτό, δηλ. σοβαρή Ἐκκλησιολογική ἀπόκλισις, μιᾶς καί ὑφίστατο σημαντική ἀλλοίωσις τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησιολογίας, Μυστηριολογίας καί Αὐτοσυνειδησίας, τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, καθότι ΔΕΝ ὑφίστατο, ὑποστατή ἱεροσύνη, ἤ μᾶλλον καλύτερα ΔΕΝ ὑφίστατο ἔγκυρα καί γνήσια Μυστήρια ἐκτός καί ἔξω τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ΄ ΟΥΤΕ δευτέρα, τρίτη, τετάρτη κ.ο.κ. Ἐκκλησία, πλήν τῆς Ὀρθοδόξου Μίας καί Ἁγίας Καθολικῆς Πατερικῆς Ἐκκλησίας! (η΄) Δέν εἶναι καθόλου λογικόν π.χ. νά ἀναγνωρίζονται ἐν μέρει τινά ἑτερόδοξα καί ἀνυπόστατα μυστήρια, ὅπως λ.χ. ἐκείνο τῆς Ἀγγλικανικῆς ἱεροσύνης, διότι κατά τινά λογικήν συνέπεια, σαφῶς καί πρόκειται νά ἀναγνωρίζονται λ.χ. ΑΠΑΝΤΑ τά τελεσιουργούμενα ὑπό τοῦ Ἀγγλικανοῦ ἱερέως, ἐνῶ εἶναι κραυγαλέα ὑποκρισία καί ΑΝΟΗΤΗ ἐκκλησιαστική διπλωματία  νά μήν ἀναγνωρίζεται [τουλάχιστον ἄμεσα]  ἡ Ἀγγλικανική “Ἐκκλησία” τοῦ ἱερουργοῦ. Ποῖος παρέχει ἐγκυρότητα εἰς τά ἱερᾶ Μυστήρια; Ἡ Ἐκκλησία ἤ αὐτόβουλα ὁ ἑκάστοτε θεσμικός ἐκπρόσωπος τοῦ πατριαρχείου; Δέν εἶναι, ἡ ἔγκυρος Καθολική Ἐκκλησία; Ἄρα, πόσον λογιῶν Μυστηρίων καί εἰδῶν Μυστηριολογίας ἔχομεν; (θ΄) Φυσικά ἄν γινόταν ἄμεσα μία τέτοια ἀναγνώρισις [τῆς Ἀγγλικανικῆς “Ἐκκλησίας”], θά ὑφίσταντο ἰσχυρές καί δικαιολογημένες ἀντιδράσεις ὑπό τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος. Ἔτσι ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ἀναγνώρισε ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ τήν ψευδο-ἱεροσύνη τῶν Λουθηροκαλβίνων ἐλέω ἰδοτελῶν σκοπιμοτήτων πούκαταγράφονται εἰς τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία. (ι΄) Ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως, καί πάλιν, ἔχωμεν τήν ἑτεροχρονισμένη κριτικήν ἄποψιν, ὅτι γέγονεν ἄμμεσα [ἆμᾳ τῇ μοιχεπιβασίᾳ τοῦ εἰς τόν Οἰκουμενικόν Θρόνον τῆς Κων/Πόλεως] ἐτοῦτη ἡ ἀνόνητη ψευδο-Μυστηριολογική ἀναγνώρισις, δηλ. τῆς δῆθεν ὑποστατῆς ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν, διότι μόνον ἔτσι θά ἀνεγνωρίζετο ἔμμεσα, μέ πλάγιον τρόπον, ἀλλά καί ἄνευ σοβαρῶν ἀντιδράσεων, ἡ “Ἐκκλησία”, μᾶλλον ἡ παρασυναγωγή καί πολιτικοθρησκευτική ὀργάνωσις αὐτῶν! (ια΄) Τίνά σημαίνει ὅμως, ὅλον αὐτό, μέ ἁπλά λόγια; (ιβ΄) Σημαίνει ὅτι: Γιά νά ἀναγνωρίσει ὁ πατριάρχης Μεταξάκης μαζί μέ ἄλλους Προκαθήμενους φίλους του, τήν ἱεροσύνη τοῦ Ἁγγλικανισμοῦ, αὐτό συνεπάγεται ὅτι: πάν ὅτι ἱερουργῶσι οἱ Ἀγγλικανοί-Λουθηροκαλβίνοι, εἶναι κατά τήν ἄποψιν τῶν πρώτων, ἔγκυρον καί ἁγιάζει! Ἄπαγε τῆς ἀνοησίας δηλαδή!!! (ιγ΄) Δηλαδή, κατά τήν ἀντικανονική καί ἀντιεκκλησιολογικήν στάσιν καί προσωπικήν ἄποψιν τοῦ Μεταξάκη καί τῶν ἄλλων ὁμοιδεατῶν καί συνεργατῶν του, ἡ θεία Χάρις ἐνεργεῖ (!) καί εἰς τά ψευδο-μυστήρια τοῦ αἱρετικοῦ Ἀγγλικανισμοῦ καί τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ, πράγμα παντελῶς ἄτοπον καί ἄκρως ἀπαράδεκτον ἐξ Ἐκκλησιολογικῆς ἀπόψεως. (ιδ΄) Ἄρα λοιπόν, κατά τήν Μεταξάκειον Συγκρητιστικήν «λογικήν»,  ἔχωμεν π.χ. ἕνα ἀκόμη ἔγκυρον βάπτισμα, ἐκείνο τῶν Ἀγγλικανῶν, πλήν τοῦ Ἑνός καί ὀρθοδόξου Ἁγίου Βαπτίσματος! (ιε΄) Ἔχομε μίαν ἀκόμη, ἔγκυρον, Θεία Εὐχαριστία, ἕνα ἀκόμη… Ἅγιον Χρίσμα, κ.ο.κ.! (ιστ΄) Ἐξάπαντος στήν ἐν λόγῳ ἀνίερον ἀναγνώρισιν ἑτερόδοξων ψευδο-Μυστηρίων, ὑπό τινῶν μεμονομένων «ὀρθοδόξων» Προκαθημένων, δέν ἐπιτεύχθει ὅμως, τινά Ἐκκλησιολογική καί Συνοδική ἐπικύρωσις ἀλλά καί καθολικῆς ἀναγνώρισις τῆς ἀποφάσεως, ὑπό τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Συνειδήσεως τοῦ Κλήρου καί τοῦ Λαοῦ τῶν Ὀρθοδόξων, καί ἄρα παραμένει παντελῶς ἄτοπη, ἀνυπόστατη, ἄκυρη καί ὅπωσδήποτε μία Ληστρική μονομερῆς ἀπόφασις τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη καί τῶν ἄλλων συνεπισκόπων του πού ἐπηρέαζεν τήν ἐποχή ἐκείνη. Τό Φανάριον ὅμως, γιατί ἀναφέρει [τήν ἀναγνώριση τῆς ἱερωσύνης τοῦ Ἀγγλικανισμοῦ] εἰς τό διαδικτυακόν βιογραφικόν τοῦ πατρ. Μεταξάκη; Τό θεωροῦσι ᾆρά γε διά τινά κατόρθωμα; (ιζ΄) Ἡ δεσποτική καί παράνομη ἀναγνώρισις αὐτή, ἑτερόδοξωνμυστηρίων, ὑπό τῶν τότε αἱρετιζόντων καί ὀρθοδόξων Προκαθημένων, θεολογικῶς, ἀποκαλείται Συγκρητισμός.

 Δηλαδή ἐπικίνδυνη πολυαἵρεσις, πού ἀλλοιώνει τά θεόσδωτα ὅρια τῆς Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας, καί θά ἔπρεπεν ἔστω καί μετά θάνατον ὅλων αὐτῶν τῶν Κληρικῶν,  νά καθαιρεθῶσιν καί νά ἀφορισθῶσιν μέ τόν Μέγα Ἀφορισμό καί τό ἱερόν Ἀνάθεμα.

Ὁ Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου κ. Παναγιώτης Μπούμης διασαφηνίζει:

“Ἡ Ἱερωσύνη τῶν ἑτεροδόξων εἶναι ἄκυρη καίἀνίσχυρη”. [6]


Πολλῶ μᾶλλον σύμφωνα μέ τό Θεανθρώπινο Δίκαιον τῆς Χάριτος, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θεωρεῖ ὡς ἀβάπτιστους τούς φίλους Προτεστάντες ἤ Ἀγγλικανούς ἤ καί Λουθηροκαλβίνους.

 Ἰδοῦ τί διατύπωνει ὁ ἴδιος Κανονολόγος καθηγητής:

“Οἱ Ἀγγλικανοί προσέρχονται στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησίαεἶναι προτιμότερο νά “ἀναβαπτίζονται”, γιατίὑπάρχει ἀμφιβολία ὡς πρός τό ἐάν οἱ ἐπίσκοποι τους ἔχουν τήν ἀποστολική διαδοχή. Καί στήν περίπτωση αὐτή πράττουμε κατ΄ ἀναλογία πρός ὅσα λέει ὁ Οβ΄καν. Καρθαγένης. Αὐτός ὁρίζει ὅτι σέ περίπτωση πού ἀμφιβάλλουμε, ἐάν ἕνα νήπιο ἔχει βαπτισθεῖ,ὀφείλουμε νά τό βαπτίζουμε ἐξάπαντος. Οἱ Διαμαρτυρόμενοι ἤ Προτεστάντες γίνονται δεκτοί κατόπιν κανονικῆς κατηχήσεως καί τελέσεως τοῦ βαπτίσματος καί τοῦ χρίσματος. Καί τοῦτο, γιατί σ΄ αὐτούς ἔχει διακοπεῖ ἡ ἀποστολική διαδοχή, ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν ἐγκυρότητα ὅλων τῶν μυστηρίων.” [7]


Διαφωνοῦμεν, μέ τήν ἐξευγενισμένη καί διφορούμενη λέξη πού χρησιμοποιεῖ, ἐντός τῶν εἰσαγωγικῶν, ὁ κ. Παναγιώτης Μπούμης, διότι καμμία ἀμφιβολία δέν ὑφίστατο ἐξ ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, περί τῆς τῷ ὄντι ΑΝΥΠΑΡΚΤΗΣ ἀποστολικῆς διαδοχῆς τῶν Ἀγγλικανῶν, μιᾶς καί αὐτός ὁ “κανονολογικός” συνειρμός του φέρει νά ἔχει ὡς βάσιν καί σπέρματα ἐντός του, τά ἀντικανονικά ἀποφασισθέντα τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη. Διότι ἐξάπαντος, οἱ Ἀγγλικανοί-Λουθηροκαλβίνοι εἶναι κατά πάντα καί διά πάντα Προτεστάντες, καί ἄρα εἶναι καθ΄ ὅλα ἀβάπτιστοι, αἱρετικοί καί ἑτερόδοξοι, ἄνευ τινῶν ὑποστατῶν καί Χαριτωμένων Μυστηρίων. Οἱ ἀβάπτιστοι ἑτερόθρησκοι καί ἑτερόδοξοι, ΔΕΝ “ἀναβαπτίζονται” [ὅσα εἰσαγωγικά καί νά προσθέσωμεν], ἀλλά ΒΑ-ΠΤΙ-ΖΟ-ΝΤΑΙ, διότι δέν ἔλαβαν τό Ἱεροκανονικό καί Εὐαγγελικόν ἔγκυρον Ἅγιον Βάπτισμα καί Χρίσμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τό ἐρώτημα πού προκύπτει σαφῶς, εἶναι: Ἀφοῦ ὡς Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀμφιβάλλωμεν, Ἱεροκανονικῶς, ὅτι ὁ Ἀγγλικανισμός φέρει τήν Ἀποστολική Διαδοχή, ὁ κ. Καθηγητής διά τίνα λόγον χρησιμοποιεῖ περίεργα καί ἄστοχα τό ἄτοπον λεξίδιον τῆς  δῆθεν “ἀναβαπτίσεως” τῶν Ἀγγλικανῶν; Διά νά δημιουργεῖ, φιλενωτικές καί ψευδώνυμες ἐντυπώσεις, καθῶς ἄτοπες Συγκρητιστικές καί φροῦδες ἐλπίδες εἰς τούς φοιτητές καί ἀναγνώστες του ὑπέρ τοῦ αἱρετικοῦ Ἀγγλικανισμοῦ; Καί ἀφοῦ ἀμφιβάλλει διαχρονικά ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, διά τό ζήτημα τῆς ἱεροσύνης στόν Ἀγγλικανισμό, γιατί τότε, δέν καταδικάζωσι ἤ καί δέν ἀποσαφηνίζωσι γραπτῶς, ἐξάπαντος οἱ ἀκαδημαϊκοί ὀρθόδοξοι Κανονολόγοι, τήν ἀντικανονική, ἐσφαλμένη, πολιτικάντικη καί Συγκρητιστική ἐνέργεια τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, πού ἀναγνώρισε ἐτσιθελικά τήν ἱερωσύνη τῶν Ἀγγλικανῶν; Ἤ μήπως, δέν ἦτο ἀντι-Κανονική καί συγκρητιστική ἐνέργεια; Γιατί ἀποσιωπεῖται ᾆρά γε, ἡ ἄνομη καί διαβολική ἐνέργειά του; Μήπως οἱ Κανονολόγοι συμφωνοῦσιν μέ τήν συγκεκριμένη ἐνέργεια τοῦ Μεταξάκη; Καί ἄν ναί, διά ποῖον Κανονικόν λόγον;

Β΄ Μέρος. Ἕνας Καθηγητής τῆς Θεολογίας ἀπό τό Βοκουρέστιν, ὁ κ. Δραγόμηρος Δημητρέσκου, εἰς τήν Γ΄ Συνεδρία (Παρασκευή, 18 Μαΐου 1923) ἔμπροσθεν τῆς πατριαρχικῆς Ἐπιτροπῆς -Συνδιάσκεψις (=Conference) ἤ “Πανορθόδοξον Συνέδριον” διά τῆς εὐλογίας τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη δηλώνει (σελ. 41) τά ἑξῆς:

Ἡ συνάθροισις ἡμῶν ἐνταῦθα ἀποβλέπει εἰς τήνπροπαρασκευήν τοῦ ἐδάφους πρός σύγκλησιν μιᾶς Πανορθοδόξου Συνόδου… ἔτι δέ μᾶλλον διά τήν ἑδραίωσιν αὐτῶν τοῦτων ἐν τῷ μέλλοντι.

ΣΧΟΛΙΟΝ: Τά συνεδριακά πρακτικά τοῦ 1923, ὄχι μόνον μᾶς ἀποκαλύπτωσιν, περί τῆς “προφητικῆς” προπαρασκευῆς διά τινάπρῶτην καί ἀντιπαραδοσιακήν  Πανορθόδοξην Σύνοδον, ὅπως ἐκείνην τῆς μέλλουσας εἰς τήν Κρήτην, ἀλλά μάλιστα μᾶς ἀποκαλύπτωσιν, ὅτι ὑφίστατο κάποιος “ἀδιόρατος” λόγος, ἵνα ἀκολουθήσωσιν καί ἑδραιωθῶσιν,  καί ἄλλες τέτοιου εἴδους… “Πανορθόδοξες”… (!) διά τά μελλοντικά ἕτη!! Ἆραγε διά τίνωνὑπερτάτων λόγων;  Ὁ ἐν λόγῳ θεολόγος πάντως, φαίνεται ἐκ τῶν Πρακτικῶν, ὅτι ἔχει ἐσφαλμένην καί πλανερή συνείδησιν, ὅτι: ἐτελείωσεν (sic) ὁ Ἁγιοπνευματικός θεσμός τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων! Λές καί ὑφίστατο ὑπό κάποιαν τινά ἄγνωστον Ἀνωτέραν Ἀρχήν, ἐπίσημον ἀπαγορευτικό, ἤ καί  ἀποκλεισμός κατά τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, νά συγκαλῶσιν τινά Οἰκουμενική Σύνοδον!(;) Ἤ, λές καί τό Ἅγιον Πνεῦμα νὰ  ἔπαψε (sic) νὰ παράγει Θεολογίαν καὶ νὰ μᾶς καθοδηγεῖ στὴ Θεογνωσία;(!)

Γ΄ Μέρος.  Ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ὅμως μᾶς ξεκαθαρίζει τά ἑξῆς (σελ. 49): 

«Διότι πάντως δέν εὑρισκόμεθα ἐνταῦθα ὡς ἀντιπρόσωποι Ἐκκλησιῶν διαπραγματευόμενοι ὅρους συνθήκης.»

ΣΧΟΛΙΟΝ: (α΄) Ἐξάπαντος ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ἐδήλωσεν στά ἴδια πρακτικά, ὅτι δέν ἦτο  Συνοδική ἡ διάσκεψις, ἀλλά οὔτε καθῶς γράφεται, ὄτι διαπραγματεύονται τινά, μέ τελεσίδικους ὅρους, διά τά ἐκκλησιαστικά ζητήματα πού συνδιαλέγοντο, ἀλλ΄ ὅμως ΕΠΕΒΑΛΛΕΝ (!) σέ Τοπικές Ἐκκλησίες καί ἱερές Συνόδους, τά ἀποφασισθέντα του (!!) ἐκ τινός καί ἐξ “ἁπλοῦ” Συνεδρίου (!!!) δηλ. τήν καινοφανήν Ἡμερολογιακήν (ἀπο)ῥύθμισην, καί ἐν τέλει τό Μεταξάκειον Ἡμερολογιακόν Σχίσμα! (β΄) Τό ἐν λόγῳ Μεταξάκειον Συνέδριον, ὡς ὁμολογεῖτο πιό πάνω ἐκ τῆς Φαναριώτικης ἱστοσελῖδος, ΔΕΝ ἀντιπροσώπευεν ἅπαντες τίς Τοπικές ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, καί ὅμως ἐτόλμησεν, νά ἀναγορευθεῖ  καί νά αὐτοπροσδιοριστεῖ ἄμεσα, ὡς “Πανορθόδοξον” (!) ΑΝΕΥ τινῶν παν-ὀρθοδόξων Συνοδικῶν Κληρικῶν, Μοναχῶν καί ἁπλῶν Λαϊκῶν Χριστιανῶν, ἀλλά διά τινά μεμονομένων καί στενῶν συνεργατῶν καί φίλων του Μεταξάκη, καί νά ἐπιβάλλει τίς Συγκρητιστικές θέσεις του εἰς τῷ ὄντι Πανορθόδοξα φόρα καί Συνόδους ἄχρι τῆς σήμερον… π.χ. τό Νέο Ἡμερολόγιον, διότι τοῦτον ἦτον ἡ πρωτεύουσα ἀποστολή καί τό ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ διά τήν ἐνθρόνισην του ὡς ὁ πατριάρχης Κων]Πόλεως! (γ΄) Νά τό ἐπιβάλλει μάλιστα, ἄνευτινάς Πανορθόδοξης Συνοδικῆς Διαγνώμης -ἀλλά μᾶλλον Συνεδριακῆς Διαταγῆς- προγνωρίζοντας δέ, ὅτι, τά τρία Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεία ἦτο παντελῶς ἀρνητικά διά τήν Ἡμερολογιακήν καί Μεταξάκειον ἀπορρύθμισην. (δ΄) Ἐξάπαντος σήμερα, ἡ «Πανορθόδοξη Σύνοδος», θά περιλαμβάνει στό μενοῦ της, γιά τά μάτια τοῦ κόσμου βεβαίως, προεπιλεγμένους συνεργάτες Κληρικούς, προκαθορισμένους καί ἄβουλους (24) Συνοδικούς Ἱεράρχες ἀνά Τοπικήν Ἐκκλησία, ἐκλεκτούς αὐλικοῦς Μοναχούς/ές-ἀμόναχους/ες, μισθοφόρους Λαϊκούς θεολόγους καί συμβουλάτορες, ἐξάπαντος καί σαφῶς τούς πατριαρχικοῦς αὐλικούς των, ἵνα (ἐπι)διορθωθῶσιν ἤ μᾶλλον καλύτερα, νά πολλαπλασιάσωσιν, τά μεγάλα ἀντικανονικά, ἀντι-Δογματολογικά καί ἀντι-Ἐκλησιολογικά σφάλματα, δηλ. τοῦ ἔκ τοτε Μεταξάκειου Συνεδρίου.

Δ΄ Μέρος. Γιά νά δοῦμεν ὅμως… ἐν κατακλείδι πόσον “Πανορθόδοξον” ἦτον τό Συνέδριον (1923) τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη… τό ὁποῖον ἐκβάλλει εἰς τήν “Πανορθόδοξον” Σύνοδον (2016) τῆς Κρήτης…! 

Εἰς τήν Δ΄ Συνεδρία τήν Δευτέρα τῆς 21ης Μαΐου τό 1923 (σελ. 66) γράφονται τά ἑξῆς παράδοξα (!) στά πρακτικά:

Ἡ Α.Θ. Παναγιότης ἀνεκοινώσατο τά ἐξῆς: Εὐρίσκετο ἐνταῦθα ἐρχόμενος (…) ἵνα ἐπισκευθῇ τάς Ἀθήνας καί ἄλλα ἴσως τῆς Ἀνατολῆς ἐκκλησιαστικά Κέντρα ὁ σοφός ἱεράρχης τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας ἐπίσκοποςτέως Ὀξφόρδης Σεβ. Gore. Ἡ Α. Σεβασμιότης ὅστιςφαίνεται ἐπιθυμοῦσα νά προσαγορεύση τό ἡμέτερον συνέδριον. Ἡ ὁλομέλεια ἐξέφρασεν τήν ἐπιθυμίαν ὅπως ἡ Α. Σεβασμιότης παραστῇ κατά τήν συνεδρίαν τῆς προσεχοῦς Τετάρτης. Ἀκολούθως ἡ Α. Θ. Παναγιότης ἀναφερομένη εἰς τήν ἡμερησιαν διαταξιν ἐδήλωσεν ὅτικατά τήν σημερινήν συνεδρίαν πρόκειται ἐν πρώτοις νά καθορισθῇ τό ἡμερολόγιον, ὅπερ εἴμεθα διατεθειμένοι νά δεχθῶμεν ἀμέσως καί ὑπό τύπον προσωρινόν…!


ΣΧΟΛΙΟΝ: Ὁ πατριάρχης Μεταξάκης σέ πατριαρχικόν Συνέδριον τῶν ὀρθοδόξων, τό ὁποῖον συνεδριάζει διά μείζονα πανορθόδοξα ζητήματα ἀνακοινώνει, τήν ἔλευσιν τινός σημαντικοῦ φαίνεται  ἀλλοτριο-ἐπισκόπου τοῦ Ἀγγλικανισμοῦ. Εἶναι φανερόν, ὑπό τῶν  Πρακτικῶν, ὅτι ὁ Μεταξάκης, ἀναγνωρίζει καί ἐπίσημα τόν Ἀγγλικανισμό, ὡς μίαν ἀκόμην Ἐκκλησία καθῶς καί τήν ἱεροσύνη αὐτῶν.  Διά ποῖον λόγον ὅμως,  προσκαλεῖται καί συμμετέχει, ἕνας ψευδεπίσκοπος, σέ ἐργασίες ὀρθοδόξου πατριαρχικοῦ Συνεδρίου; Ἀνησυχοῦσε ὁ ἐωσφορικός Ἀγγλικανισμός, ἄν θά ἐπιβάλλετο ἄμεσα τό Μεταξάκειον Σχίσμα καί ἡ Ἡμερολογιακή ἀταξία καί ἡ ἐκκλησιαστική ἀπορύθμισις στούς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας; Δόξᾶ τῷ Θεῷ ὅμως, πού ὑφίσταντο τά ἐν λόγῳ πατριαρχικά Πρακτικά, διά νά μή κατηγορούμεθα, ὡς δῆθεν συνομοσιολόγοι, φανατικοί, φονταμενταλιστές ἤ καί στυγνοί συκοφάντες, ὅταν ἔλλογα καίἀποδεικτικά κατηγοροῦμε καί κατακρίνομε τόν Ἀρχιοικουμενιστήν πατριάρχη Μελέτιον Μεταξάκη, ὡς τόν μέγαν προπάτορα τοῦ σατανόσχημου Οἰκουμενισμοῦ καί Συγκρητισμοῦ ἐν τῇ Ὀρθόδοξῃ Ἐκκλησίᾳ· πολλῶ μᾶλλον ὅτι ἦτο ἕνας σημαντικός ἐκκλησιαστικόςἄνθρωπος-πιόνι  τῶν Ἀγγλοαμερικανῶν Λουθηροκαλβίνων πού ἐξυπηρετοῦσε τά σκοτεινά σχέδιά τους. 

Δέν ὑφίστατο ΚΑΜΜΙΑ σημαντική ἀνάγκη, ἐκ θεολογικῆς ἀπόψεως, ἵνα ἀποδειχθεῖ, ἄν ἦτο ἤ ὄχι, καί Ἀρχιμασσώνος. Ἄν καί ὑφίσταντο ἀποτυχημένες προσπάθειες ὑπό τινῶν ἀξιοσέβαστων Κληρικῶν νά μᾶς ἀποδείξωσιν, ὅτι δέν ἦτο Μασσώνος ὁ Μεταξάκης, οἱ ἐνέργειές του κατά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἦτο συγκρητιστικές, καί συνεπῶς μασσωνικές. Παραθεωροῦσιν ὅλοι αὐτοί, ὅτι ὁ Μεταξάκης ἀπεφάσισεν νά καταδικάσει τόν σατανόσχημο Μασσωνισμόν, ἐφ΄ ὅσον ἐσάρωσεν σχεδόν, ἀντικανονικά, ὅλες τίς Ἁρχιεπισκοπές καί τά Πατριαρχεία, ἐνῷ ἦτο καί στήν τελευταία πατριαρχίαν του ὡς Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας. [8]

Τοῦτο δά μᾶς ἔλειπε: νά ὑφίστατο ἀνάγκη νά ἀποδείξομε τό ἔλασσον, ἐνῶ ἀποδεικνύεται τό κρείττον.

 Τό ἀναντίρρητον ἱστορικόν γεγονός, ὅτι ἦτο ὀρκισμένος Οἰκουμενιστής, μᾶς εἶναι ὑπέραρκετόν, διά τινά ἑτεροχρονισμένη καί μελλοντική καταδίκη του ὑπό τινᾶς Ἁγιοπνευματικῆς καί Θεοφόρου Συνόδου. Εἶναι ἐξίσου σημαντική καί ἡ  μαρτυρία-καταγγελία τοῦ  Κανονολόγου καί ὁσίου πατρός Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου εἰς τό περίφημον ἱστορικοκανονικόν ἐγχειρίδιον αὐτοῦ, ὅταν ἀναφέρει ἐπί λέξει: 

“Ἔν ἔτει 1918 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Ἄνθιμος καί ὁ Μητροπολίτης Ἀθηνῶν Μελέτιος (Μεταξάκης)συμμετέσχον ἐπανειλημμένως εἰς Ἀκολουθίας τῶν Ἀγγλικανῶν ἐν τῷ Λονδίνῳ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Παύλου!” [9]


Ε΄ Μέρος. Ἐπιθυμῶ ἵνα μή κουράσω ἄλλον τούς λίαν ἀγαπητούς ἀναγνώστες τοῦ ἐν λόγῳ ζητήματος καί χωρίς ἄλλες παραπανίσιες προεκτάσεις νά ὁλοκληρώσω κάπως, μέ μίαν (προ)τελευταία σημαίνουσα μαρτυρία, ὑπό τῆς σελ. 84 ἐκ τῶν Πρακτικῶν, διά τήν de facto ἄνομον σχέσιν τοῦ Μεταξάκη μετά τῶν Λουθηροκαλβίνων Ἀγγλικανῶν:

“Προσέρχεται ὁ Σεβ. Ἐπίσκοπος (τέως Ὀξφόρδης) κ. Gore ἐν συνοδείᾳ καί τοῦ συνοδοῦ ἱερέως Μπάξτον καίκαταλαμβάνει θέσιν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατριάρχου. Τήν Α. Σεβασμιότητα προσεφώνησε ἡ Α.Θ. Παναγιότης ὡς ἀκολούθως: Σεβασμιώτατε, εἴμεθα πολύ εὐτυχεῖς, πάντες ἡμεῖς οἱ ἀποτελοῦντες τό Πανορθόδοξον Συνέδριον, διότι δεχόμεθα ἐν πλήρει συνεδρίᾳ τήν Ὑμετέρα Σεβασμιώτητα. (…) Τῶν ζητημάτων τούτων προέχει τό τοῦ ἡμερολογίου, συνεπείᾳ τῆς ἀποφάσεως, ληφθείσης ἀπό μέρους τῶν Βαλκανικῶν Κρατῶν, ὅπως δεχθῶσι τό Εὐρωπαϊκόν ἡμερολόγιον. Μεταξύ ὅμως τῶν ζητημάτων, τά ὁποῖα θά μᾶς ἀπασχολήσωσιν, ἔχομεν καταγράψῃ καί τά ἀφορῶντα εἰς τήν ἕνωσιν ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν καί ἰδιαιτέρως εἰς τήν ἕνωσιν τῆς Ὀρθοδόξου καί τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας. Ἰδού διατί χαιρετίζομεν μέ ἰδιαιτέραν ὅλως χαράν τήν Ὑμ. Σεβασμιότητα ὡς πρόεδρον τῆς ἐπιτροπῆς (…)”.


ΣΧΟΛΙΟΝ: Οὐδέν σχόλιον! Τά συμπεράσματα σ΄ αὐτό τό σημεῖον θέλομε νά εἶναι ἀποκλειστικᾶ  ἰδικὰ σας.

Ὅσοι ἔχωμεν καί ὅσοι ἔχετε κρίσιν, ἄς κρίνωμε/τε λοιπόν,  συνειρμικῶς τά ἀκριβῶς σύγχρονα καί ἀνάλογα Ἐκκλησιαστικά πραχθέντα, ἐπί τά σύγχρονα Συγκρητιστικά καμώματα τοῦ νῦν Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ὁ ὁποῖος ἀκολουθεῖ τό ταυτόσημον σατανικόν πρόγραμμα καί μοτίβον τοῦ Μεταξάκη καί Ἀθηναγόρα. 

Στ΄ Μέρος. Ἀς δοῦμεν ὅμως τί μᾶς διδάσκει, τί μαρτυρεῖ, ἀλλά καί τί καταγγέλει, ὁ περίφημος Δογματολόγος ἐκ Καππαδοκίας καί ὅσιος πατήρ Ἰωάννης Ρωμανίδης, σέ Δογματολογικόν καί Πατρολογικόν ἀκαδημαϊκόν ἐγχειρίδιόν του, διά τά Πρεσβυγενή Πατριαρχεία μας καθῶς καί διά τόν ἀντι-ἡσυχαστή καί Νεοβαρλααμίτη πατριάρχη Κων]Πόλεως Μεταξάκη: 

“Τό θάψιμο τῆς παραδόσεως (τοῦ Ἡσυχασμοῦ) αὐτῆς σκορπίζεται καί στούς χώρους τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων! Τό ἔργο αὐτό ἀνέλαβε νά φέρη εἰς πέρας κυρίως ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Μελέτιος Μεταξάκης, ὁ ὁποῖος φαίνεται ὅτι ἦταν μεγάλος Μασόνος. Καί λέγω φαίνεται, διότι οἱ ἴδιοι οἱ Μασόνοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἦταν Μασόνος ὁ Μελέτιος Μεταξάκης. Αὐτός λοιπόν ὁ Μεταξάκης ἔγινε πρῶτα Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, μετά ἔγινε Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καί τέλος ἔγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ὁπότε μέ αὐτήν τήν “περιοδεία” πού κάνει ὁ Μεταξάκης, ἀπό τήν Ἀθήνα στό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας καί μετά στό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως-ἔκανε καί Μητροπολίτης Κιτίου, στήν Κύπρο-, θάβει στήν σειρά σέ ὅλα τά μέρη ἀπό τά ὁποῖα πέρασε τόν Ἡσυχασμό. (…) Ὑποψιάζομαι δέ ὅτι δέν εἶναι ἀμέτοχοι οἱ Παπικοί καί οἱ Προτεστάντες στήν ὅλη αὐτή ἐξέλιξι, διότι αὐτοί πάντα ἔβαζαν καίβάζουν ὡς στόχο τους τό θάψιμο τοῦ Ἡσυχασμοῦ.” [10]


ΣΧΟΛΙΟΝ: Πέραν τοῦ ὅτι ὁ Μεταξάκης ἦτο Ἀρχιοικουμενιστής καὶ προπάτωρ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἦτο καὶ ἀντι-ἡσυχαστής. Ὁ ἀντι-ἡσυχασμὸς εἶναι ἀρχαία καί κατεδικασμένη  Αἵρεσις  καί μεγίστηἀπόκλισις ἐκ τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος περί τοῦ θεανθρώπινου καί Εὐαγγελικοῦ Ἡσυχασμοῦ. Ὁ ἀντι-ἡσυχασμός, ἀποκαλεῖται καί Βαρλααμισμός. Ἄς θυμηθῶμε ἁπλῶς, τί στάσιν κρατοῦσε ὁ Μεταξάκης, κατά τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου εἰς τήν Αἴγινα, καί θά ἀντιληφθῶμε καλῶς, ὅτι τό μίσος του κατά τοῦ ἱεροῦ Μοναχισμοῦ ἦτο τινά διαβολικῆ καί ἐμπαθέστατη ἐνέργεια. Ὁ ὅσιος Καππαδόκης καί Δογματολόγος ἐξ Ἀμερικῆς, ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, εἶχενἀπόλυτον δίκαιον εἰς τάς θεολογικάς ὑποψίας του. Ὄντως τό ἐπιβεβαιώνομεν ἐμεῖς, τήν σήμερον, τίς εὔλογες καί συγκεκριμένες θεο-λογικές ὑποψίες του ἐπί τῇ βάσει τῶν πατριαρχικῶν Πρακτικῶν. Ἡ ἐν λόγῳ συμμαρτυρία τοῦ Δογματολόγου πατέρα Ἰωάννου Ρωμανίδου, εἶναι Προδρομική καί Προφητική! Μόνο νά κάνομεν, μία μικρή ἱστορική διόρθωσιν, ὅτι ὁ Μεταξάκης ἀπέθανεν, ὡς πατριάρχης Ἀλεξανδρείας (ἄρα ὁ θρόνος τῆς Κων]Πόλεως ἦτο πρότελευταιος) μέ τό μάταιον μαράζι, ὅτι δέν μοιχεπιβιβάσθει καί εἰς τό πατριαρχεῖον Ἰεροσολύμων (!) μιᾶς καί εἰς τό πατριαρχεῖον Ἀντιοχείας ἦτο persona no grata ἐλέω τῶν ἐκείθεν ἱστορικο-ἐκκλησιαστικῶν, ἐθνοφυλετικῶν μεταβολῶν καί ἐξελίξεων τοῦ Ἀραβισμοῦ. 

Τό ἐρώτημα πού προκύπτει σαφῶς, εἶναι: Γιατί οἱ σημερινοί μικρόσχημοι καί μεγαλόσχημοι Κληρικοί καί θεολόγοι,ἐγκωμιάζωσι καί ἁγιοποιῶσιν ἕνα καθαιρεμένον  Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν… τόν μετέπειτα ἀντικανονικόν καί παράνομον πατριάρχη Κων/Πόλεως Μελέτιον Μεταξάκη; Ἔχωσι κάτι νά κερδίσωσι; Ἄν ναί, τί, καί ἀπό ποιοῦς; Ἀπό τούς Ἀγγλοαμερικάνους; Ἀπό τούς Ἕλληνες Ἀρχιμασσώνους τῶν Σιωνιστικῶν καί Ἑβραιόδουλων σατανικῶν Στοῶν; 

Τελικά, εἶχεν ἐν μέρει δίκαιον καί  ὁ θεολόγος Διονύσιος Μπατιστάτος, ὄταν ἔγραφε: ὅτι ὁ Μεταξάκης “θά ἔπρεπεν νά εἶχε καθαιρεθῇ ἔστω καί μετά θάνατον”, μόνον πού ὁ μακαριστός θεολόγος ἀγνοοῦσε μᾶλλον, ὅτι ὁ Μεταξάκης εἶχεν ἦδη τῷ ὄντι καθαιρεθῆ (!) Κανονικά ἐκ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας… πρωτοῦ κἄν γίνει πατριάρχης Κων]Πόλεως…!!! Δηλαδή, οἱ νῦν Νεοφαναριώτες καί διαδόχοι τοῦ Μεταξάκη, ἐγκωμιάζωσιν, ἕνα δικαίως καί ἱεροκανονικά καθαιρεμένον καί πρώην ἀρχιεπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος… ἑτεροχρονισμένα ὅμως, τόν καί “μέγαν” πατριάρχη τῆς Κων]Πόλεως! 

Τό κεφάλαιον τῆς καθαιρέσεως ἀλλά καί τῆς “προβιβάσεως”, ἤ μᾶλλον κατ΄ ἀκρίβειαν Ἐκκλησιολογική, τῆς σατανικῆςμοιχεπιβασίας διά τοῦ Χριστομάχου μεταθετοῦ, πού ἐκ τῆς ἱερᾶς μητρόπολις Κιτίου καί Λεμεσοῦ τῆς νήσου Κύπρου,  βρέθηκεν εἰς τήν κατάλειψιν (!): εἴτε τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ Θρόνου τῶν Ἀθηνῶν, εἴτε τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου τῆς Κωνσυαντινουπόλεως καί τῆς Ἀλεξανδρείας, εἶχεν ὡς ἄμεσον σχέσιν, κυρίως, με τά πολιτικά πράγματα τῆς ἐποχῆς, ἀλλά καί μέ τά πολιτικά φρονήματα τοῦ Μεταξάκη, διότι ἦτο ἱεροκήρυξ… τοῦ Βενιζελισμοῦ, τοῦ Μεγαλοϊδεατισμοῦ, τοῦ Νεοελληνικοῦ Ἐθνικισμοῦ καί Ἐθναρχισμοῦ, ἀντί νά ἦτο ἱεροκήρυξ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καί τοῦ Εὐαγγελίου Αὐτοῦ, καί βέβαια εἶχεν σχέσιν μέ τίς εὐμετάβλητες ἱστορικοπολιτικές μεταβολές τῶν Νεοελλαδικῶν πραγμάτων. [11] 

Δηλαδή ὁ Μεταξάκης, ἦτο ὁ ἐκλεκτός τοῦ τότε Καίσαρα-Βενιζέλου καί τῶν τότε μεγάλων Δυνάμεων, ἀλλά καί τῶν κραταιῶν  Μασσωνικῶν στοῶν! Δέν δυνάμεθα ὅμως νά ἀνοίξομε τό μείζον κεφάλαιον τῆς καθαιρέσεως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Μεταξάκη , διότι δέν εἶναι τῆς παρούσης μελέτης μας. Ἱστορικές πηγές μᾶς καταγράφωσι μάλιστα, ὅτι τῷ ὄντι καθαιρεμένος ἐπίσκοπος ὑπό τῶν Ἑλλαδιτῶν συνεπισκόπων του, ἐπιβάλλεται ἐξ Ἀμερικῆς, σχεδόν διά τῆς βίας (!) ὑπό τῶν φανατικῶν Βενιζελικῶν καί Μασσώνων, διά πατριάρχης τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀλλά τόν Ἀρχιμασσώνο πατριάρχη Μελέτιο, φαίνεται καί πάλι ἐκ τῶν πηγῶν, ὅτι δέν τόν ἀναγνώριζαν διά Οἰκουμενικόν Πατριάρχην τους, τά δύο μέ τρία Πρεσβυγενή Πατριαρχεία τῶν Ἱεροσολύμων καί τῆς Ἀλεξάνδρειας, ἀλλά καί ἡ Ἑκκλησία τῆς Ἑλλάδος πού τόν εἶχε ἦδη καθαιρέση…![12]

Τελικά, ποιοί εἶναι ἐκείνοι, πού ἀναγνώρισαν καί ἀναγνωρίζωσιν, μέχρι τήν σήμερον, τήν ἐν λόγῳ πολυδαίδαλον καί ἰσχυρᾶ ὄντως προσωπικότητα τοῦ ἀμφιλεγόμενου Κρητός Μεταξάκη; Οἱ φίλοι, ἤ μήπως οἱ ἐχθροί τῆς ἁγιοτόκου Ρωμῃοσύνης; Καί γιατί ᾆρά γε οἱ Νεοφαναριώτες Ἀρχιοικουμενιστές, καί μερικοί δῆθεν παραδοσιακοί “ἀντιοἰκουμενιστές”, πολλῶ μᾶλλον καί οἱ ἐσκοτισμένες ἀνιεροκρύφιες Μασσωνικές Στοές τοῦ Σατᾶν,  ἐγκωμιάζωσιν μίαν τέτοιαν ἀμφιλεγόμενη καί σκοτεινή προσωπικότητα; Ἕνα εἶναι τό δεδομένον: 

Συγκρητιστές Ἐκκλησιαστικοί ἅνδρες, Ἀρχιοικουμενιστές δηλαδή Κληρικοί καί θεολόγοι, πίνωσι νερό εἰς τό ὄνομά του.

 Τό ἴδιον ὅμως, ἐπισυμβαίνει, καί εἰς τό ἕτερον αὐτάδελφον συγκρητιστικόν στρατόπεδον τῶν Τεκτονικῶν Στοῶν. 

Ἀλλά ὅμως, προβάλλεται δυστυχῶς, καθῶς ἀποδείξαμεν πιό πάνω, καί ἀπό δῆθεν παραδοσιακούς Κληρικούς… γιατί ᾆράγε;


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Παναγιώτου Π. Νούνη, Βιβλιοκρίσια [01]: Ἐπί τῶν Πατριαρχικῶν Πρακτικῶν τοῦ ‘Πανορθόδοξου Συνεδρίου’ (1923), ὁ “διεμφυλικός γονέας” τῆς κυοφορούμενης ‘Πανορθοδόξου Συνόδου’ (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ]

Τοῦ αὐτοῦ, ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ [02]: ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ’ (1923), Ο “ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ” ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ’ (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ

Τοῦ αὐτοῦ, ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ [03]: ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ’ (1923), Ο “ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ” ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ’ (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ]

[2] Πατριάρχης Μελέτιος (ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ) Δ´, Βίος. [Δεῖτε ΕΔΩ

[3] Πρακτικά καί Ἀποφάσεις τοῦ ἐν Κων]Πόλει Πανορθοδόξου Συνεδρίου (10 Μαΐου – 8 Ἰουνίου 1923), Ἀνατύπωσις-Ἐπιμέλεια-Εἰσαγωγή τοῦ θεολόγου Διονυσίου Μ. ΜΠΑΤΙΣΤΑΤΟΥ, Ἀθήναι 1982, σελ. 4.

[4] Βασιλείου Κ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΟΥ (Ἀρχιμανδρίτου), Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, Ἕβδομη Ἔκδοσις, Ἐκδόσεις: Παπαδημητρίου, Ἀθήνα 2000, σελ. 711.

[5] Ἱερᾶ Μητρόπολις Λεμεσοῦ, Τριμηναία ἔκδοσις, ἕτος 16ον, τεῦχος 88ον, Ἱανουάριος – Μάρτιος 2016, Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λεμεσοῦ, Μελέτιος Δ΄ Μεταξάκης (1910-1918), τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ, σελ. 32-33. 

[Σημ. δική μας: Δέν εἶναι μεγίστη θεολογική ἀντίφασις καί ἀντινομία, ὅταν ὁ σεπτός Μητροπολίτης τῆς Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος Μαχαιριώτης, ἐκφράζει μέν δημοσίως, ἔντονες  δογματολογικές  καί ἱεροκανονικές ἀντιρρήσεις, διά τήν ἐπερχόμενη «Πανορθόδοξη Σύνοδον» τῆς Κρήτης, ἐνῷ ταυτόχρονα τήν ἵδια ἀκριβῶς στιγμή, διαφημίζει, προπαγανδίζει καί ἐγκωμιάζει (ἄμεσα καί ἔμμεσα) τόν αἱρετικόν πατριάρχη Μελέτιον Μεταξάκη; Καί καλά, ἔστω νά ὑφίστατο μία σοβαρή τέλος πάντων… ἱστορική δικαιολογία, ὅτι ὁ Μεταξάκης ἦτο πρῶην Μητροπολίτης Κιτίου καί Λεμεσοῦ, ἡ παρούσα ὅμως προσυνοδική πραγματικότης, καί μάλιστα  ὁλίγων ἡμερῶν ἤ καί μηνῶν, πρό τῆς Ληστρικῆς Συνόδου στό Κολυμπαρί, εἶναι ἡ κατάλληλη ἐποχή διά τέτοιων λογιῶν παράδοξα ἐγκώμια εἰς τόν πατέρα τοῦ «Πανορθοδοξισμοῦ», τόν πατρ. Μ. Μεταξάκη; Ἐξάπαντος, ἐπιμένουμεν ἐπίσης, ὅτι δέν βρίσκομε σοβαρήν θεολογική δικαιολογία, νά προωθεῖται καί νά διαφημίζεται ἔντεχνα, καί ἐκ τοῦ ἐπισήμου Ἱστολογίου τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, ἡ «Μεταπατερική Αἵρεσις» ἐκ τῆς ἱερᾶς μητροπόλεως Δημητριάδος, διά τῆς κακοδόξου Θεολογικῆς Ἀκαδημίας καί Βιβλιοθήκης τοῦ Βόλου...!] 

[6] Παναγιώτου Ι. ΜΠΟΥΜΗ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ, Ἔκδοση Γ΄, Ἐπηυξημένη, Ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σελ. 236.

  • “ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ”; Ἤ ΜΗΠΩΣ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΝ ΟΛΙΣΘΗΜΑ; (Μία Ἀποφατική Βιβλιοκρισία κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ στό Πανεπιστημιακόν τομίδιον: ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ τοῦ Καθηγητοῦ κ. Παναγιώτου ΜΠΟΥΜΗ, ἔκδοσις Γ΄, ἐπηυξημένη, ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σσ. 300.) [Δεῖτε ΕΔΩ]
[7] Π. ΜΠΟΥΜΗ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ, ἔνθ. ἀνωτ΄., σελ. 107.


[8] Πναγιώτου Π. Νούνη, TO AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ

[9] Ἐπιφανίου Ι. ΘΕΟΔΟΡΟΠΟΥΛΟΥ (Ἀρχιμανδρίτου), ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ(“Οἰκουμενισμός καί “Ζηλωτισμός”), Ἔκδοσις: Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος, Ἔκδοσις Γ΄, 2008, σελ. 89.

[10] Ἰωάννου Σ. ΡΩΜΑΝΙΔΟΥ (Πρωτοπρεσβυτέρου), Πατερική Θεολογία, Ἐκδόσεις: ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ, Α΄ ἔκδοση, Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 105-111.

[11] Ἀνδρέου ΝΑΝΑΚΗ (Μητροπολίτου Ἀρκαλοχωρίου), Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, Ἐκδόσεις:ΒΑΝΙΑΣ, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 77, σελ. 80, σελ. 138, σελ. 150, σελ. 151, σελ. 160.

[12] Ἀ. ΝΑΝΑΚΗ, ἔνθ. ἄνωτ., σελ. 160.



 ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ  ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ 


-Σεβασμιώτατε ἅγιε Μητροπολίτη μας κ. Ἀθανάσιε Μαχαιριώτη νά ὑποθέσωμεν ὅτι ἀνάμεσα στίς «μεγάλες ἐκκλησιαστικές μορφές» πού ἐδιακόνησαν περί τήν «δόξα τῆς Ἐκκλησίας» περιλαμβάνει καί τόν προκάτοχον σας «φωτεινόν ὁδοδείκτην» τόν ἀπό Μητροπολίτη Κιτίου καί Λεμεσοῦ,  πατριάρχην Κων/Πόλεως Μελετίου Μεταξάκη;

ΑΡΑΓΕ ΤΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ «ΙΕΡΑ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΑΡΙΣΗΣ;

 
 


Δέν ἔχω καμμίαν διάθεσιν, ἤ ἔστω τινά ὅρεξιν ἵνα ἀσχοληθῶ μέ ἐκκλησιαστικά ζητήματα πού ἐξάπαντος ἀγνοῶ στίς λεπτομέριες. Ἔχω ὅμως, (ὑπερ)αρκετήν διάθεσιν καί πραγματικήν ὅρεξιν, νά ἀσχοληθῶ, μέ τέτοια Ἐκκλησιαστικά ζητήματα, ὅπως τῆς ἄνομης ψυχολογικῆς καί σατανικῆς, σωματικῆς βίας, ἐκπορευόμενης μάλιστα, ὑπό τινῶν ΑΝΑΞΙΩΝ Ἐπισκόπων-κατασκόπων, δηλ. ἐγνωσμένων καί πανούργων, κερκοπιθήκων Κληρικῶν. 

[Δεῖτε ΕΔΩ  τούς σοβαρούς λόγους πού μέ ἀναγκάζωσιν διά νά χρησιμοποιήσω τέτοιους σκληρούς χαρακτηρισμούς.]

Εἶμαι βλέπετε τό θύμα (μαζί μέ ἄλλους ἀδελφούς καί Μοναχούς) τινός ἄγριου ξυλοδαρμοῦ ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου τῆς Πάφου κ. Γεωργίου (κατ΄ὅπιν αὐστηρῶν ὀδηγιῶν τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου, διότι ἐδέχετο ἐπίσκεψιν ἀπό τόν τότε ἔντιμον καί πρώην Πρωθυπουργόν κ. Ἀντώνη Σαμμαρᾶ, ἄν δέν ἦτο ὁ Ἑλλαδῖτης Πρωθυπουργός ἐπίσκεψιν εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου, ἐδήλωσεν δημόσια, ὅτι θά ἐρχόταν ὁ ἴδιος (!) αὐτοπροσώπος νά μας ξυλοκοπήσει) καί ἐκ τῆς ἀστυνομικῆς κουστωδίας αὐτοῦ· ὅταν Κληρικοί καί Μοναχοί τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Λαϊκά μέλη τῆς Ἐκκλησίας ὅπως μέλη τῆς Ἐκκλησιαστικῆς καί Ἀντιαιρετικῆς Κίνησις τοῦ Παγκύπριου Χριστιανικοῦ καί Ὀρθοδόξου Κινήματος (ΠΑ.Χ.Ο.Κ.) ὁ «Ἅγιος Νίκων ὁ Μετανοεῖτε», μαζί καί τό Ἑλλαδικόν θρησκευτικόν σωματεῖον ὁ «Κοσμᾶς Φλαμιάτος» κ.ἄ., ὀργανώσασιν, μία ρωμαλέα καί ἰσχυρῆ διαμαρτυρία, κατά τοῦ παναιρετικοῦ καί οἱκουμενιστικοῦ Διαχριστιανικοῦ Διαλόγου -τῶν τότε δῆθεν ἐπιτυχημένων (sic) Διμερῶν Θεολογικῶν Διαλόγων- πού ἐξελίσονταν, μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῶν πολυαιρετικῶν Φραγκολατίνων-Παπικῶν, εἰς τήν Χλώρακα τῆς Πάφου… ἐκείνον τόν θλιβερόν Ὀκτώβριον τοῦ 2009, πού μᾶς ἄφησεν ἀνεξάλειπτα τραύματα ψυχή τε καί σώματι. 

Τό ζήτημα ὅμως τοῦ ξυλοδαρμοῦ, τῶν Μοναχῶν καί τῶν Λαϊκῶν, δέν ἔληξεν ποτέ, δικαστικῶς, μιᾶς καί ὁ κατ΄ἐξοχήν ἠθικός αὐτουργός, ἦτο καί εἶναι, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος Β΄ μαζί καί ὁ στενώτατος  διάδοχος καί συνεργάτης του ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεώργιος. 

[Δεῖτε  ΕΔΩ , ΕΔΩΕΔΩΕΔΩΕΔΩΕΔΩ  καὶ ΕΔΩ .]

Ἄν καί τότε εἴχαμεν δαρθεῖ, συλληφθεῖ, ταλαιπωρηθεῖ εἰς τάς ἀστυνομικάς ἀνακρίσεις καί τά κρατητήρια, ἀλλά καί ἔχωμεν κατηγορηθεῖ ἀπό τό 2009 , μέ σωρηδόν ἔωλες καί ἀνόητες κατηγορίες, δέν μᾶς ἔχει ζητηθεῖ ποτέ, ἄχρι τῆς σήμερον, νά παρουσιασθῶμεν καί νά λογοδοτήσωμεν στά Πολιτικά Δικαστήρια. Μᾶλλον ἔχωσιν ἀντιληφθεῖ, ὅτι μία Δικαστική ὑπόθεσις θά ἦτο σαφῶς ἐναντίον τους, σύμφωνα μέ τίς πολυσήμαντες μαρτυρίες καί τούς ἀξιόπιστους μάρτυρες, περί τῶν ξυλοδαρμῶν. 

Ὠστόσον, μᾶλλον τό ἀντίθετον ἔπρεπεν νά ἐπισυμβεῖ, ἀλλά σεβόμενοι οἱ κακοποιημένοι, Μοναχοί καί Λαϊκοί, τό ἐκκλησιαστικόν ἀξίωμα, τό ἱερατικόν σχῆμα καί τόν θεσμόν πού ἐκπροσωποῦσιν οἱ ἀξιότιμοι κύριοι Ἱεράρχες  μας, μέχρι στιγμῆς, δέν κινηθήκαμεν ποσῶς, νομικῶς ἐναντίον τους… χωρίς αὐτό νά σηματοδωτεῖ, ὅτι θά σιγήσωμεν καί θά δειλιάσουμεν, ἅπαξ καί διαπαντῶς, διά τήν ἄνομην ἀδικίαν καί κακοπάθειαν πού ἐπάθαμεν ἐκ τῆς Ἀνωτάτης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς μας. 

Ποῖος ᾆρά γε ἐξευτελίζει τόν ὅλον ἱερόν θεσμόν τῆς Ἀποστολικῆς καί Αὐτοκέφαλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, οἱ διαμαρτυρώμενοι εἰρηνικῶς καί σιωπηλῶς Κληρικοί καί Λαϊκοί, ἤ μήπως οἱ ἀθεόφοβοι Ἐπισκόποι/κατασκόποιπού διατάζωσιν τήν Ἀστυνομική ἐξουσία, νά ἐπιβληθεῖ πάση θυσίαν, διά τῆς ψυχόλεθρου ψυχοσωματικῆς βίας;

Εἴθε ὁ Κύριος τῆς Δόξης, νά μᾶς δικαιώσει!

Ἀλήθεια ὅμως, ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου μαζί καί ὁ Μητροπολίτης Πάφου τί στάσιν καί τίνα θέσιν ἔχωσιν, περί τῆς μέλλουσας Ληστρικῆς Συνόδου πού μᾶλλον θά διεξαχθεῖ εἰς τήν Κρήτην; Συμφωνοῦσιν ᾆρά γε μέ τούς ἁπανταχοῦ ἄλλους Ἀρχιοικουμενιστές-Νεοφαναριῶτες καί Νεορθοδόξους, ἤ μήπως, συμφωνῶσιν μέ τήν Ὁμολογιακή καί Ἐπισκοπικήν στάσιν τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Ἀθανασίου Νεοβατοπαιδινοῦ;

Πληροφορίες μᾶς λένε, ὅτι ὁ ἐν λόγῳ Μητροπολίτης κ. Ἰγνάτιος, ἦτο -καί ψήφισεν- ὑπέρ τῆς προσελεύσεως τοῦ Ἀντίχριστου λυκοποιμένος καί πάπα τῆς Ρώμης κ. Φραγκίσκου, εἰς τόν ἦδη γενόμενον μέγα θεατρινισμόν,  καί οἱκουμενιστικόν κλαυσίγελον τῆς Λέσβου· δηλ. μέ ἄλλα λόγια ἦτο ὑπέρ εἰς τόν τιτάνιον ἐμπαιγμόν -ὑπό τῶν δῆθεν ὀρθοδόξων ταγῶν- τῶν παπομάστιγων Ὁσιομαρτύρων καί Ἱερομαρτύρων τῆς Ἁγιοτόκου νήσου τῶν Μυτιληναίων. Μόνο πού ἐτοῦτη ἡ κακόδοξη ἐνέργεια τοῦ σεβασμιωτάτου κυρίου Ἰγνατίου τόν καθιστά σαφῶς καί αὐτόματα εἰς διπλοῦν μοιχεπιβάτην κατά τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί «ἀνέραστον ἐραστήν» ὑπέρ τοῦ ἐωσφορικοῦ Φραγκοπαπισμοῦ.

Παρ΄ὅλα αὐτά καί δι΄αὐτά, ἀξιότιμοι διαδικτυακοί μας ἀναγνώστες/τριες, τό ἐν λόγῳ ζήτημα περί τῶν ἀντικανονικῶν καί περί ἄλλων τινῶν ἀνόμων καί αἱρετιζόντων ἐνεργειῶν τοῦ σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κυρίου Ἰγνατίου, τό ἐρευνῶ προσεκτικά, καί ὄχι ἐκ στείρου συναισθηματισμοῦ, ἑνῶ εἶμαι ὀρθάνοικτος διά πᾶν ὅτι, ἱστορικόν στοιχεῖον καί ἐκκλησιαστικόν ντοκουμέντο, πού νά δηλώνει, ἀποδεικτικά, τήν ἀντι-Κανονικότητά του ὡς Μητροπολίτου τῆς Λάρισας. 

Αὐτό πού γνωρίζομεν δηλ. μέχρι στιγμῆς, καί μέ ἀπόλυτην βεβαιότητα, βάσιν τῆς σύγχρονης Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας μας, εἶναι: ὅτι ὁ νῦν Σεβ. Μητροπολίτης κ. Ἰγνάτιος, εἶναι ἀντικανονικά, ὁ Μητροπολίτης τοῦ ἱστορικοῦ μητροπολιτικοῦ θρόνου τῆς Λάρισας. 

Εἶναι δηλαδή ἕνας ἐπίδοξος καί ληστρικός μοιχεπιβάτης καί στυγνός παραβάτης τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ὅπως τόν ἕτερον τρις μοιχεπιβάτην καί Μητροπολίτην τῆς Θεσσαλονίκης τόν Σεβασμιώτατον κ. Ἄνθιμον.

 Οἱ Ἱεροί Κανόνες, ὅμως, δέν εἶναι ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων, ἀλλά θεόπνευσταἐντάλματα ὑπό τοῦ Πνεύματος τῆς Ἀληθείας. Καί Τό Ἅγιον Πνεῦμα, θά «ἐκδικηθεῖ» βέβαια μέ τόν Ἰδικόν Του τρόπον, τίς ὅποιες διαβολικές παραβιάσεις ἀσκεῖ, ὁ κάθε δεινός ἀντι-ἐκκλησιαστικός  καί ἀμετάνοητος δεινός παραβάτης.

Ἀκολουθεῖ μία θλιβερᾶ τῷ ὄντι ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ἐπιστολή καί τινά συγκλονιστική φωτογραφία, ἡ ὁποῖα μᾶς ἔχει ἀποσταλλεῖ προσωπικά ὡς τεκμήρειον, δηλ. μία σημαίνουσα ἐπιστολή μέ φωτογραφικόν βίαιον ντοκουμέντον, ἐναγώνιας καί ἔμπονης ψυχοσωματικῆς κραυγῆς διά τά σκιερᾶἐκκλησιαστικά πράγματα πού συμβαίνωσιν ὑπό τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας τῶν Λαρισαίων, τήν ὁποῖαν ἐπιστολήν, ἐξάπαντος δέν δυνάμεθα ἐκ συνειδήσεως νά τήν ἀποκρύψομεν ἤ ἔστω νά τήν ἀποσιωπήσομεν.

Συνεπῶς, οὔτε εἶμεθα ὑποχρεωμένοι, νά σᾶς ἀπαντήσωμεν εἰς τό ῥητορικόν ἐρώτημα τοῦ τίτλου τῆς παρούσης δοκιμιογραφίας· διότι πολύ ἁπλᾶ, ἔχομεν βεβαίαν καί ἀπόλυτην ἐμπιστοσύνην, εἰς τήν κριτική σκέψιν τῶν λίαν ἀγαπητῶν ἀναγνωστῶν/τριῶν μας…!

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη
 
 
  • ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΗΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ:


Αξιότιμε  κ. Νάνη και κ. Νούνη


     Σας βεβαιώνουμε ότι είναι αληθείς οι ταπεινώσεις αυτές και  ο διωγμός  που υφιστάμεθα  ως Αγωνιζόμενοι Χριστιανοί  (είμαστε οι Θεολογικοί) από 14-9-1989 εξ αιτίας της αντικανονικότητας  στη μητρόπολη Λαρίσης, και ακριβέστερα από το 1974….που  εκδιώχθει  ο Θεολόγος.     Η χαιρεκακία του αιμοσταγούς  δεσπότη Ιγνατίου Λάππα της Λαρίσης, πέραν της βιαίας και αιματηρούς   καταλήψεως  του μητροπολιτικού Θρόνου, ενώ ζούσε ο Άξιος  και πεφιλημένος μητροπολίτης μας κυρός Θεολόγος ποιμένας αληθινός  του πιστού λαού,  κατέγραψε  πολύ χειρότερα γεγονότα  στο ιστορικό της.      Εν προκειμένω,  όταν ένα από τα αδελφάκια των συλληφθέντων αδελφών,  ο Ηλίας, νήπιο 33 μηνών , κατέληξε μετά από  τροχαίο  δυστύχημα,   ο Ιγνάτιος μετά της κουστωδίας του επιχαίροντες,   απέδιδαν  το συμβάν στη μη αναγνώρισή του ως κανονικού δεσπότου από την οικογένεια.      Επιπλέον πρόσβαλε την κηδεία και το πένθος του παιδιού, για  να βαθύνει τον πόνο  των γονέων και της οικογενείας,  καλώντας  σε απολογία τους τρεις  ιερείς που ετέλεσαν την εξόδιο  ακολουθία (29-7-1999)  στον  μνημειακό Ιερό Ναό Αγίου Αντωνίου (με κατακόμβη αφιερωμένη  στον ΄Αγιο Ιωάννη τον Θεολόγο). Τον Ναό  ανήγειρε με δωρεάν επισταμένη  μελέτη και επίβλεψη του μηχανικού   πατέρα των παιδιών, διωχθείς και γι’ αυτόν (αφού δεν επέτρεπε την ανέγερση ο  τότε κομμουνιστής δήμαρχος Λαμπρούλης ).    Με αγωγές ζητάει 40000 Ευρώ από τον πατέρα τους, ενώ  από 35 Αγωνιζόμενους Χριστιανούς ζητάει συνολικά  780000 Ευρώ.  Μόνο από τον κ. Τριαντάφυλλο Τασιόπουλο ζητάει 120000 Ευρώ.         Κύριο μέλημά και   στρατηγική του  είναι να αποτινάξει παντοιοτρόπως το πανθομολογούμενο  ΑΝΑΞΙΟΣ, ναεξωραΐσει το πρόσωπό του, να επιβάλλει την αντικανονικότητά του  καινα καταστείλει  κάθε διαμαρτυρία εναντίον του.      Το κακό όμως έχει και συνέχεια, ο μοιχεπιβάτης αυτός αποστέλλεται να συμμετέχει στην επικείμενη  Μεγάλη Πανορθόδοξη σύνοδο στην Κρήτη  ως φερέφωνο του Οικολόγου του Φαναρίου.  Έτσι  θα μεταδώσει την μολυσματική του αντικανονικότητα  προσθέτοντας έναν  ακόμη λόγο  ακυρότητος  εις αυτή.  Εμπειρία της ορθοτομήσεώς  του  έχουμε   και από τότε που  ψήφισε  υπέρ  της αθωώσεως  του ομογάλακτου καθαιρεθέντος   Παντελεήμονος  Μπεζενίτη Αττικής, αλλά και προσφάτως  όταν ως συνοδικός ψήφισε υπέρ της ελεύσεως του Πάπα στην  νήσο   Λέσβο.       Η  όποια καταδίκη των γεγονότων  από τον αντικανονικό   κ. Ιγνατίο Λάππα  στα οποία ο ίδιος  είναι υπαίτιος, θα είναι υποκριτική και θα ομοιάζει με πολιτικάντικη τακτική.    Το Θεάρεστον  είναι να ζητήσει συγγνώμη και να εγκαταλείψει την Μητρόπολη που τόσα χρόνια ταλανίζει προκειμένου να ειρηνεύσει και να τεθεί σε πνευματική πορεία το πλήρωμα αυτής.           Ευλογείτε


(Υ Γ.  Ο  μάνατζερ  του  κ. Ιγνατίου,   όπως φημολογείται από τους κύκλους του, δήλωνε «θα τους διαλύσω…» και προβάλλεται να  αναλαμβάνει «δεσποτικά εργολαβικά»  του κ. Ι Βλάχου  την διάλυση της Μονής Μεταμορφώσεως Ναυπάκτου (που τελικά δικαιώθηκε),  και η ζήτησή του φτάνει και στο Θεόκλητο  Φλωρίνης,  για να διώξει τον δημοσιογράφο  Οδυσσέα Τσολογιάννη κ.λπ.)

Τα  αποτελέσματα  του ξυλοδαρμού του εκδότου της εφημερίδος των Αγωνιζομένων  Χριστιανών Λαρίσης   «ΑΓΩΝΑΣ» από τα ΜΑΤ   κατά την ενθρόνιση του μοιχεπιβάτου Ιγνατίου Λάππα  κ. Τριανταφύλλου Τασιοπούλου.”