ΕΚΤΕΝΕΣ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟΝ «ΝΕΟ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΣΜΟ» ΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ κ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ

Κατ΄ ἀρχᾶς νά ἀναφέρομεν ὅτι εἶμεθα πάρα πολύ στεναχωρημένοι καί σκανδαλισμένοι πού ὁ μέγας «Ἀντιαιρετικός» Χωρεπίσκοπος Καρπασίας ἐκλεκτός κύριος Χριστοφόρος Τσιάκκας, μέ πνευματικές καταβολές ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Τροοδιτίσσης, ἔχει ὑπογράψει δυστυχῶς, ἐκείνο τό αἱρετίζων καί προβληματικό κείμενο ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ ἑνῷ μόλις τώρα ὁ ταλαίπωρος ἐπίσκοπος τῆς κατεχόμενης Καρπασίας μας, ἀνέλαβε ἐργολαβικῶς, ὡς σάν advocatus diaboli, ὅπως μᾶς τό (παρ)ἐρμηνεύσει (;) σύμφωνα μέ τίς ἰδικές του ὑποκειμενικές «ὀρθόδοξες» προϋποθέσεις. Ἐξάπαντος ὡς τά ἐλάχιστα καί τελευταία μέλη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου εἴμεθα φοβερά ἀγανακτησμένοι ἀλλά καί βαθιά προβληματισμένοι διά τήν νεο-ἐκκλησιολογική (=Βατικάνεια) θεσμοθέτησιν διά τῆς ὑπογραφῆς τῶν ὅποιων Μητροπολιτῶν καί Χωρεπισκόπων τῆς νήσου Κύπρου μας.
Τό παράδοξον τῆς ἐν Κύπρῳ ὑπόθεσις, θά ἦτο λ.χ. ὁ ἀξιότιμος Χωρεπίσκοπος Νεαπόλεως κύριος Πορφύριος, νά μή ὑπέγραφε, καθῶς ἔπραξε τά ἀντίθεταπερίφημος Γέροντάς του καί Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κύριος Ἀθανάσιος. Τέτοιον Ἐκκλησιολογικό διχασμό μόνο οἱ Νεοβατοπεδινοί [ὄχι ὅλοι, ὑφίσταντο καί λαμπρές ἐξαιρέσεις] τόν καλλιεργῶσιν. Τί πάει νά πεῖ «ὅτι τό ὑπέγραψεν», ἀλλά «μέ κάποιαν ἐπιφύλαξιν»; Μπορεῖ νά μᾶς κάνει τήν τιμή καί νά μᾶς καταγράψει, ἕνα θεολογικόν ὑπόμνημα, ἁπλό καί ἐπεξηγηματικό, διά τήν ἀμφιλεγόμενη αἱρετίζουσα στάσιν του; Ἥ μήπως δέν δίδει εὐλογία ὁ Λεμεσοῦ; Ποῦ ἀκριβῶς δηλαδή διαφωνεῖ εἰς τό ὁμολογιακό κείμενο τοῦ Γέροντά του καί Σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Λεμεσοῦ; Δέν πρέπει νά μάθει τό πλήρωμα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας; Ὑπέγραψεν ὁ εὐγενής θεοφιλέστατος Νεαπόλεως κ. Πορφύριος τήν ἐκκλησιοποιήσιν (!) τῶν ἑτεροδόξων καί αἱρετικῶν, ἀλλά κρατάει καί κάποιαν ἐπιφύλαξιν! Τί εἴδους ἐπιφύλαξη εἶναι τοῦτη; Σέ ποῖον ἀκριβῶς σημεῖον ὑφίστατο ἡ ἐπιφύλαξις; Γιατί δέν μᾶς ἀποσαφηνίζει, μέ πάσα διαφάνεια περί τῆς ἐπισκοπικῆς (;) ἐνέργειάς του, πού ἔρχεται σέ ἄκραν ἀντίφασιν, συγκριτικῶς ὁμιλοῦντες, μέ ἐκείνην τοῦ Λεμεσοῦ; Δόξᾶ τῷ Θεῷ ὅμως πού τέτοια, τρισάθλια καί γυναικουλίστικα καμώματα, δέν τά ἐνήργησεν ὁ Λέων Ὁμολογητής καί ἀνδρείος Ἐπίσκοπος Ἐφέσου, ὁ Μέγας Ἅγιος Μάρκος, ὁ τῷ ὅντι Εὐγενικός καθῶς καί ἄλλοι σωρηδόν ρωμαλέοι μικροί καί μεγάλοι Ἅγιοι Ὁμολογητές τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὑπέγραψεν ὁ κύριος Πορφύριος, ὅτι ἡ ἀλήθεια δύναται, νά ὑπανδρεύθει μέ τό ψεύδος, ἱερούργησεν διά τῆς ποιμαντικῆς ὑπογραφῆς του εἰς τό μυστήριον τῆς πανμοιχιανικῆς ἀνομίας, ἀλλά ἔχει ἐξ ὅσων διαδίδωσιν τινές κάποιες ἐπιφυλάξεις (sic) διά τό κείμενο καί διά τῆς μοιχεπιβατικῆς κακόδοξης ἐνέργειάς του; Ὁ Θεός νά μᾶς ἐλεήσει πιόν! Καί ὅλο αὐτό τό καταγράφομεν ὡς ὑπενθύμιση μιᾶς καί ὅλοι μας γνωρίζωμεν, ὅτι ὁ θεοφιλέστατος κ. Πορφύριος εἴχεν συγκαλέσει καί συνδιοργανώσει τινά ἀπαράδεκτον Διαθρησκειακόν (=Οἰκουμενιστικόν) Συνέδριον (2008) εἰς τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Κύπρου μετά τοῦ Μακαριωτάτου οἰκουμενιστοῦ Ἀρχιεπισκόπου κυρίου Χρυσοστόμου τοῦ Β΄ ὅπου καί ἐνεργήθησαν καί ἀντικανονικές Συμπροσευχές μετά τῶν αἱρετικῶν, σχισμαστικῶν καί ἀλλοδόξων. Ἀλλά βλέπετε, ὅτι ὅπου ἐμφιλοχωρεῖ τέτοια σατανική διγλωσσία καί ἀνίερη πολιτική, σέ Θεολογικά Ζητήματα, τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα βρίσκεται σέ πνευματικό μαρασμό, λογική κατάπτωσις καί ψυχολογική σύγχυση. Πολλῶ δέ μᾶλλον, ἐπικραττεῖ μία ὀμιχλῶδες καί παράδοξη σιωπῆ, ὅταν μάλιστα σύν τοῖς ἄλλοις, μέχρι καί ὁ παραδοσιακός Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρυμιθοῦντος ἀγαπητός κύριος Βαρνάβας Σταυροβουνιώτης δέν ἔχει ἀκόμη ἐνημερώσει, γραπτῶς καί ἐκτενῶς, τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς ἐπαρχίας του διά τήν στάσιν του εἰς τήν Ληστρική Σύναξη τοῦ Κολυμπαρίου. Γιατί ᾆράγε;
Νά σᾶς ἐπισημάνω ἐπίσης καί μία προσωπική τραγική εἰρωνία: ὅτι ὅποτε μεταβαίνω εἰς προσκήνυμα εἰς τήν σεβασμία Ἱερά Μονή τῆς Τροοδιτίσσης, ἀγοράζω ἀπό τό βιβλιοπωλεῖον τῆς ἱ. Μονῆς τινά θεολογικά βιβλία τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου. Βλέπετε ἡ ἐν λόγῳ ἐκλεκτή ἱ. μονή τοῦ Τροόδους, προωθεῖ διαχρονικῶς τά πάμπολλα θεολογικά ἐγχειρίδια τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἐπισκόπου τῆς Ναυπάκτου. Μᾶλλον ὁ θεοφιλέστατος Καρπασίας κ. Χριστοφόρος ἀγρόν ἡγόρασεν καί μέ τήν ἀναβάθμισή του σέ κύριον συμβουλάτωρα τοῦ ἀρχιοἰκουμενιστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ἀπώλεσεν, αἰσθητά, τό Ἐκκλησιολογικόν αἰσθητήριόν του: τρανή ἀπόδειξις, ὅτι ΔΕΝ διεμαρτυρήθην ποσῶς , περί τῆς ἀντικανονικῆς καί ἀντιευαγγελικῆς ὑπογραφῆς, τοῦ μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου μετά τινός Αἱρεσιάρχου Ραββίνου, ὑπέρ τῆς «Ἄρσεως τοῦ Θεοκτόνου» περί τά τοῦ Ἱουδαϊκοῦ λαοῦ. Ἡ ἐν λόγῳ συγκρητιστική καί θεοστυγῆς ἐνέργεια τοῦ Κύπρου, ἔνεργήθην, αὐθαιρέτως καί πραξικοπηματικῶς, ἄνευ τινάς Συνοδικῆς Διαγνώμης καί ὁμοφώνου ἀποφάνσεως τῶν ἐν Κύπρῳ Ἱεραρχῶν. Ὁ «Μέγας Ἀντιαιρετικός» τῆς Καρπασίας ὅμως, οὐδέν ἐλάλησεν. Κατήντησεν λαλίστατος, ἀλλά καί γραφικός, ἐπί 30 χρόνια καί βάλε πού τόν ἐνθυμοῦμε παιδάκι, μόνον, διά τόν Χιλιασμό, Πνευματισμό, Μαγείες, Παραθρησκευτικές ὀργανώσεις κ.ο.κ. Ὅπως οὐδέν λαλεῖ τι περί τοῦ παναιρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἤ καί περί τῆς Μεταπατερικῆς Αἱρέσεως. Ἀλλ΄ ἐλάλησεν τοῦτη τήν φορά, ὑπέρ τῆς Νέας Βατικάνειου Ἐκκλησιολογίας τῶν «ὀρθοδόξων» Προκαθημένων καί μητροπολιτῶν, πού ἐμπεδώθην εἰς τήν κακοΣύνοδο τοῦ Συγκρητισμοῦ τῆς Κρήτης…!
Νά σᾶς παραθέσομεν ὅμως, κριτικά, καί σέ ἄμεσον ἀντιδιαστολή μετά τῶν ἀριθμημένων γεγγραμένων σημείων του σέ εἰδικόν ἄρθρον, τοῦ ἐπισκόπου Καρπασίας, μέ εἰδικόν τίτλον «Η Εκκλησιολογία της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου» [Δεῖτε ΕΔΩ]· λάβετε μερικές
τινές προσωπικές σκέψεις, λογισμούς, θέσεις, ἀντιθέσεις καί προβληματισμούς μας :
  • Εἰς τό πρῶτον σημεῖον γράφει ὁ θεοφιλέστατος, γενικῶς καί ἀορίστος, περί τινῶν «περισσότερων ἐπικριτῶν» κατά τοῦ αἱρετίζωντος κειμένου, χωρίς νά μπαίνει κἄν στόν κόπο νά κάνει μερική ἀναφορά, ἔστω σέ μερικά πρόσωπα, ἀπό τήν πλειάδα τῶν ἐπικριτῶν τοῦ κειμένου, ἄρα συνεπῶς, τσουβαλιάζει σοφιστικῷ τῷ τρόπῳ, ἀτόπως, καί ἀντιποιμαντικά, ὅλους σχεδόν πού ἐδιατύπωσαν, ἀντιρρητική καί ἀποδεικτική θεολογική, ἄποψιν καί στάσιν, περί τοῦ προβληματικοῦ νεοκκλησιολογικοῦ κειμένου. Ἀν μή τί ἄλλο δέν μᾶς λέγει, σχεδόν τίποτε, ἔστω διά τούς «ἐλάχιστους ἐπικριτές» πού ἐπιχειρηματολογῶσιν εὔστοχα καί ἐκκλησιολογικῶς ἐπάνω καί εἰς τήν οὐσία τοῦ Θεολογικοῦ Ζητήματος τοῦ Βατικάνειου Νεοεκκλησιολογισμοῦ. Ἐπίσης διαπιστῶνω, πιθανόν καί νά λαθεύω, ὅτι ὑποτιμᾶ καί προκαταλαμβάνει τίς σωρηδόν, εὔστοχες ἤ καί ἄστοχες, ἐπικρίσεις τῶν περισσοτέρων, ἤδη μόλις εἰς τό πρῶτον σημείον του, καί σχετικοποιεῖ ἔμμεσα ἐξ ἀρχῆς, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία, καί τήν πυρήνα τῆς σημαίνουσας ἐκκλησιολογικῆς συζητήσεως: περί τοῦ ἄν οἱ ἑτερόδοξοι (δηλ. οἱ αἱρετικοί) εἶναι Ἐκκλησία ὥστε ἵνα ἀποκροῦσει, γενικῶς καί ἀποτελεσματικῶς, τήν λελογισμένη κατηγορία ἤ και μομφή τοῦ ἐξωμότη καί ἀλλότριου ἐπισκόπου. Τόν ἔπιασε ὁ πόνος καί τό μαράζι διά τούς χαρακτηρισμούς πού ἐκτοξεύωσιν τά ἀγανακτισμένα μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι ἡ οὐσία τῆς συντεταγμένης διαστροφῆς τῆς Πίστεώς μας;! Μήπως θεοφιλέστατε, τό θεολογικόν συμπέρασμα τῶν πολλῶν ἐπικριτῶν, ὅτι οἱ ἑτερόδοξοι καί οἱ αἱρετικοί δέν εἶναι Ἐκκλησία, εἶναι αὐθαίρετον καί ἀμάρτυρον εἰς τήν Ἱερά Παράδοξη τῆς Πατερικῆς Θεολογίας; Ὄχι, δέν εἶναι! ᾎρα γιατί λοιδωρεῖτε καί ὑποσκάπτετε, τούς ἐπικριτές τοῦ κειμένου, καί κατ΄ἐπέκτασιν μαζί ἔμμεσα τήν ἐγνωσμένη Ὀρθόδοξη θεολογικο-Δογματική καί Ἐκκλησιολογική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας; Ἄν ὑφίστατο (ἐπανα)διαπραγμάτευσις σέ ὑψηλόν ἐπίπεδον διά τό ζήτημα, ἡ Χαρισματική Συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας τό ἔχει λελυμένο ἐδῶ καί αἰῶνες. Ἄρα τό πρόβλημα ἔγκειτο, πιθανόν, εἰς τόν νοσηρό Ἐπισκοπομονισμό καί Κληρικαλισμό πού ἀπαξιώνει τά ὑφίσταμενα Κληρικολαϊκά πρόσωπα-ἄτομα ἐνεργά μέλη τῆς Ἐκκλησίας.
  • Καί προτοῦ κἄν προχωρήσομεν εἰς τήν οὐσία τοῦ Ἐκκλησιολογικοῦ Ζητήματος, νά ἐρωτήσομεν ρητορικῶς καί πάλιν τόν θεοφιλέστατον: προτοῦ κἄν συγκληθεῖ ἡ «Πανορθόδοξη Σύνοδος» τῆς Κρήτης, δέν ἐδιεπίστωσεν τινά, διαχρονικόν, ἔλλειμα Συνοδικότητος καθῶς καί σημαίνων ἔλλειμα, Ὀρθοδόξου Αὐτοσυνειδησίας, εἰς τάς κατά Τόπους Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας; Αὐτά τά δύο σημαντικώτατα ἐλλείματα πού ἐδιαπιστώθησαν καί ἐπισημάνθησαν, ὑπό τινῶν ἔγκριτων κυρίων Καθηγητῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας [Δεῖτε ΕΔΩ], ἐπικριτῶν τῶν κειμένων, δέν εἶναι ἀπ΄ ἀρχῆς τρανό καί κατ΄ ἐξοχήν, σημαίνων κακόβουλο δείγμα, τῶν ἐσφαλμένων Ἐκκλησιολογικῶν καί Συνοδικῶν προϋποθέσεων τῆς ἤδη συντελεσθῆσας ἱδιόμορφης Νεοεκκλησιολογικῆς Συνόδου; Ψευδολογῶσιν ἤ μήπως ὑπερβάλλωσιν ὅσοι ἐκατήγγελαν, ἐμπόνως καί ἐντόνως, διαχρονικῶς, τήν ἐλλειματική Ἐκκλησιολογία καί ἀπουσιάζουσα Συνοδικότητα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας μας; Δηλαδή, θεοφιλέστατε, γιατί ἐστιάζετε, μονόγνωμα καί ἀγκυλωτικά, εἰς τά ἐν λόγῳ Συνοδικά Κείμενα, ἤ καί στούς ἐπικριτές αὐτῶν, δηλαδή τό δένδρον, μᾶλλον καλύτερα, στόν καρπό τοῦ δέντρου, ἀντί εἰς τό ὅλον Ἐκκλησιολογικόν καί Συνοδικόν πλαίσιον πού ἐμπίπτωσιν τά Κείμενα δηλ. τό ὅλο ἱερόν δάσος τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος; Διά νά κάνετε ἴσως, τινά ψυχολογική, ἄρση τῶν συνειδησιακῶν ἐνοχῶν, καί μύχιων προσβληματισμῶν ἐκ τῶν ἐξομοτῶν λυκοποιμένων πού ὑπογράψασιν τά κακόδοξα καί ἀπαράδεκτα κείμενα; Ὁ Ψυχολογισμός καί Κοινωνισμός εἶναι μία ἄλλη σύγχρονος μάστιγα πού ταλαιπωρεῖ Ποιμένες καί λαό τῆς Ἐκκλησίας. Τά Συνοδικά Κείμενα, μίας τῷ ὄντι Πανορθοδόξου Συνόδου, ὑποτίθεται, ὅτι εἶναι ὁ συνοδικός καρπός τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας καί Αὐτοσυνειδησίας Της καί τά νεοτεχθέντα γεννητούρια τοῦ Συνοδικοῦ μας συστήματος. Ἄρα συνεπῶς, δέν θά ἔπρεπεν, ᾆράγε, νά ἐξετάζωμεν π.χ. τό εἶδος ἤ καί τό γένος τοῦ δέντρου, δηλ. τήν ποικιλία καί τήν ποιότητα τῶν καρποφόρων δέντρων τινός περιβολιοῦ, οὔτος ὥστε νά δυνάμεθα νά (ἀνα)γνωρίζωμεν μέ ἀσφάλεια a priori τί σόϊ καρποί πρόκειται, νά παραχθῶσιν, σέ ποσότητα ἀλλά κυρίως σέ ποιότητα, ἐκ τῶν καρποφόρων δένδρων; Ἐκτός κι ἄν δέν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ποιότης τοῦ καρποῦ καί τήν θυσιάζωμεν εἰς τόν βωμόν τῆς ποσότητος καί αἰσχροκέρδιας. Ἐξάπαντος ἀγαπητέ θεοφιλέστατε κ. Χριστοφόρε μας: ἄν λόγου χάρι σ΄ ἕνα χωράφι, φυτευτῶσιν ἄκαρπα δενδρίλια, δέν θά ἦτο πραγματικά, ἄπειρη ἀνοησία, νά ἀναμένωμεν εὔγευστους, χημῶδεις ἤ καί ἄγευστους καρποῦς; Ἡ ὅλη ἐπιχειρηματολογία ἐκ τῶν ὑστέρων, δηλ. «πῶς θά ἐρμηνευθεῖ τό φαινόμενο τῶν ἄκαρπων δενδριλίων» φαντάζει ἀνόνητον, διακαήν πόθον, πρός μετοικεσίαν εἰς τόν ταρτάριον Πλανήτη τῆς Ἀφροδίτης. Μήπως, συγχέωμεν καί ἐστιάζωμεν, εἰς τό φαινομενικόν σύμπτωμα [τῶν προβληματικῶν Κειμένων] ἀντί εἰς τάς βαθυτέρας νοσηρᾶς ρίζας τῆς ἀρχέγονης ἀσθενείας [τῆς κακοδόξου Ἐκκλησιολογίας]; Διά τοῦτο τό ζήτημα δέν μᾶς λέτε τίποτα.
  • Εἰς τό δεύτερον σημεῖον, ἀποροῦμεν λογικῶς: ἡ Συνοδική (!) ἀπόδωσις ἐκκλησιαστικώτητος εἰς τίς Ἐτερόδοξες Κοινότητες καί Χριστιανικές Ὁμολογίες, εἶναι δείγμα, ὑπό ποῖας ἀκριβῶς ἀποκαλυπτικῆς ἐμπειρίας καί ὑπό τίνων συγκεκριμένων θεοπνεύστων καί θεοφόρων Πατέρων… εἰς τήν παρωδία τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ Συνόδου; Παρ΄ὅλα αὐτά καί δι΄αὐτά ὁ θεοφιλέστατος κρίνει, ἄστοχα, ἀνόμοια τινά πράγματα, σέ τοῦτο τό σημεῖον, μιᾶς καί ἔχει, ὑπερτονισθεῖ καί ἀποσαφηνισθεῖ, ὅτι ἡ Ληστρικώτατη Σύναξις τῶν Προκαθημένων στή Κρήτη, εἶναι Καινοφανής νεωτερισμός παντελῶς [ἀ]διάφορος ἐκ τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἐν τέλει θεοφιλέστατε πρός τά ποῦ συγκλίνετε (ἐπ)ἀκριβῶς δέν ἔχομεν ἀντιληφθεῖ τό ὅλον πνεῦμα σας διά τήν ὀνομασία τῆς (συν)κρητικῆς Συνόδου: Νέα Οἰκουμενική Σύνοδος; Μεγάλη Πανορθόδοξη Σύνοδος; Ἤ μᾶλλον τραγελαφική σύνοδος γιά γοερά κυρίως κλάματα; Εἶναι φανερόν βέβαια, ἀπό τήν ἐκστρατεία προπαγάνδας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ἅμα μέ τή μόλις πρόσφατην τηλεοπτική μεταΣυνοδική συνέντευξή του εἰς τό ΡΙΚ πού ἐπροσπαθοῦσεν, ματαίως, νά πείσει τούς τηλεθεατές του, ὅτι πρόκειται διά πνευματικῆς (sic) συνεντεύξεως καί δεῖ ὅτι ἡ ἐν Κολυμπαρίῳ Σύνοδος εἶναι καί θά ἐπικρατήσει ὡς μία Νέα Οἰκουμενική Σύνοδος. Τόν τελευταίον λόγο θά τόν πεῖ ἡ ἀλάθητως Συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὑπερβολική αὐτοπεποίθησις διά τά πιό πάνω τοῦ ἔντιμου μακαριωτάτου Κύπρου, δέν μᾶς πείθει, καί τήν ἀμφισβητόμεν ρωμαλέως. Ἐξάπαντος ὡς συμβουλάτωράς του, γίνεται κάπως φανερόν, ὅτι διακατέχεσθε ἀπό ταυτόσημον ἐσφαλμένο ἐκκλησιολογικό φρόνημα, μιᾶς καί ταυτίζετε καί συγκαταλέγετε, ἐμμέσως πλῦν σαφῶς, καί δή ἄτοπα, τήν πρόσφατη θεατρινίστικη ψευδοΣύνοδο, μετά τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἄπαγε τῆς βλασφημείας δηλαδή. Ἄν πολυσέβαστέ μου κύριε Χριστοφόρε, δέν ὑφίστατο τινά μέγα καθολικόν Συνοδικόν ἔλλειμα, τεράστιον ἔλλειμα εἰς τήν Ὀρθόδοξον Αὐτοσυνειδησία τῶν Ἐπισκόπων μας, δέν θά ἐχρειάζετο κἄν νά (κατα)σπαταλλεῖτε ματαίως, δυνάμεις, ὅπως ἐρμηνεύσετε τά ἐν λόγῳ Κείμενα, μέ τινά ὀρθόδοξη ἐρμηνευτική, διότι θά ἦτο καθόλα ὀρθόδοξα ἐξ ἀρχῆς. Τά διφορούμενα καί ἀσαφή, Συνοδικά Κείμενα, πού ἐπιδέχονται πολλαπλές ρμηνείες, ΔΕΝ τά βαφτίζωμεν ὀρθόδοξα, ἀλλά Ληστρικά. Τά ὀρθόδοξα ἱερά καί Συνοδικά Κείμενα, εἶναι ἁπλά, κατανοητά, καί δή θεόπνευστα, ἄνευ τινός γυναικουλίστικης καί φιλοσοφίζουσας τεχνολογίας. Ἄρα συνεπῶς, ἡ λανθάνουσα γλῶσσα σας τ΄ἀληθῇ λέγει. Τά κακόδοξα κείμενα, θά προσπαθήσετε ασφαλέστατα, ἡ Ληστρική Σύναξις τῶν Προκαθημένων καί Φαριζαίων Ἱεραρχῶν, νά τά ἐρμηνεύσετε κατά τό δοκοῦν, μέ δῆθεν «ὀρθόδοξον» τρόπον, ὥστε νά ἐμπεδωθεῖ ὡς φτηνιάρικος σανός διά τό ἄλογον ποίμνιον. Τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα ὅμως, ἅγιε θεοφιλέστατε, εἶναι Λογικόν καί Θεανθρώπινον, καί ὥς ἐκ τούτου, δέν δύνασθε νά οἰκοδομήσετε Αὐτό, μέ ἔωλα καί σαθρά θεμέλια, ἐκ τινῶν Ληστρικῶν ἀποφάνσεων τινάς ἀποτυχημένης μικροσυνόδου, ἀκριβῆς ἀπομιμήσεως τῶν ἀντιχριστιανικῶν Βατικάνειων φληναφημάτων.
  • Εἰς τό τρίτον σημεῖον ἔχουμεν καί ἐκεῖ μερικές ἀντιρρητικές ἐνστάσεις. Γράφετε ὅτι ὁ σκοπός τοῦ ἐν λόγῳ περιβόητου ληστρικοῦ Κειμένου, ἦτο νά «καθορίσει τίς προϋποθέσεις», ὅπερ καί πάλιν ἀκατανόητον, μιᾶς καί ἐνεργεῖτο ἐκ τῶν ὑστέρων, καθότι καί διανύουμεν εἴδη τινά πολυχρόνιον Διαχριστιανικόν καί Διαθρησκειακόν Διάλογον…! Θέλω νά πῶ, εὐθυτενῶς, καί συγνώμη διά τοῦτο τό σκληρόν καρφί πού μπήγω εἰς τήν συσσωρευμένη ἀντι-συνοδική καί ἀντι-δογματολογική κατεγνωσμένη ἀλογία σας, ὅτι πρῶτα ἀπ΄ ὅλα, ΠΡΟ-ΚΑ-ΘΟ-ΡΙ-ΖΟ-ΝΤΑΙ τά ἔλλογα καί θεολογικά κριτήρια καί οἱ προϋποθέσεις καί ἔπειτα μπαίνωμεν σέ οἰκουμενικόν ἱεραποστολικόν διάλογον, καί ὄχι τό ἀντίθετον. Δέν ἐρχόμεθα a posteriori τῶν ἐν ἐξελίξει ψευδοθεολογικῶν διαλόγων, καί ἁμᾶ τῇ γενικ καί εἰδικ, σοβαρά ἀποτυχία τούτων, τῶν Οἰκουμενι(στι)κῶν Διμερῶν καί Πολυμερῶν Διαλόγων, νά θεσμοθετήσετε, (καί ὄχι ἁπλῶς νά «καθορίσετε») τούς Ὅρους καί τίς προϋποθέσεις τῶν. Πρόκειται κατα τήν ταπεινή ἄποψίν μας, διά μιᾶς φτηνῆς ἁπλοϊκῆς ἐξαπάτησις, ἐνθεν κακεῖθεν, μιᾶς καί πρόκειται διά Συνοδικῆς καί τελεσίδικου, θεσμοθετήσεως, τινῶν προειλλημένων ὅρων καί κριτηρίων, ὅπως ἐμπεδωθῶσιν καί τσιμεντωθῶσιν, ἀδιάλειπτα οἱ ἀντι-Εὐαγγελικοί διάλογοι τοῦ ψεύδους, ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, ἠχηρές φωνές Ὁμολογητῶν Ἱεραρχῶν, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, κραυγάζωσιν, γοερῶς καί ωμαλέως, ΚΑΤΑ τῆς ἀντικανονικῆς καί ἀντιπατερικῆς πράξεως τῶν διαολεμένων Διαλόγων. Γιατί ἀπαξιώνετε τέτοιες ἠχηρές φωνές; Οὔτε περί τοῦτο μᾶς ἐνημερώνετε. Μή ξεχνάτε θεοφιλέστατε, ὅτι ἡ Πρωτόπλαστος Εὖα, ἐξηπατήθην, ὑπό τοῦ παμπόνηρου ὄφεως, καί ὄχι ὁ Δίκαιος Ἀδάμ, ἐξ αἰτίας τινός ἀρχέτυπου ἐωσφορικοῦ ἐν Παραδείσῳ Θεολογικοῦ Διαλόγου. Ἄρα λοιπόν, πνευματολογικῶς, τέτοιου εἴδους ψευδο-διάλογοι εἶναι Μετευϊαίον Μεταπατορικόν Ἁμάρτημαν, τό ὀποῖον, ἀρκετοί Νεοεκκλησιολογιστές κληρικοί καί ταγοί μας, προσπαθεῖτε δυστυχῶς, νά τό δικαιολογήσετε καί νά μᾶς τό ἐμβολιάσετε, εἰς πείσμαν μάλιστα, τῆς Θεοπνεύστου Προφητικῆς, Ἀποστολικῆς καί Πατερικῆς Θεολογίας μας. Ὁ Θεολογικός ἤ καί Θρησκειολογικός Διάλογος, μέ ἀμετανόητους Αἱρεσιάρχες, ΔΕΝ ἐπευλογεῖτο ὑπό οὐδεμίας νόρμαλα ἐν Χριστῷ Συνοδικῆς Πράξεως καί βάσεως, καί δή ἐκ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, συνεπῶς, εἴς μάτην ἐκοπιάσετε εἰς τήν Κρήτην. Ἄν ὅντως ἐκφραζόταν εἰς τήν Κρήτην, ἡ βαθεῖα Ὀρθόδοξη Αὐτοσυνειδησία, ἅγιε Καρπασίας, δέν θά ἀνεγνωρίζετο κἄν, ὡς Ἐκκλησία, ἡ ἑτεροδοξία. Ἄρα καί πάλιν συνεπῶς, πρόκειται διά βαθιά κατάμαυρα μεσάνυκτα, τῆς αὐτοσυνειδησίας τῶν ὅσων ὑπέγραψαν τό κακόδοξον Κείμενο. Διότι ἄν ἦτο ὀρθόδοξη τῷ ὄντι ἡ αὐτοσυνειδησία των, δέν θά ὑφίσταντο ὁμολογιακές ἀντιρρήσεις ὑπό τινῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καί ὑπό λοιπῶν ἀρκετῶν Ἱεραρχῶν. Τί θέλετε νά μᾶς πεῖτε δηλαδή; Ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος, ὁ Σεβασμιώτατος Μόρφου κ. Νεόφυτος, ὁ Σεβασμιώτατος Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ὁ Σεβασμιώτατος Γόρτυνος κ. Ἱερεμίας, ὁ λεοντόκαρδος Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, ὁ μελιστάλακτος σεβ. Κυθήρων κ. Σεραφείμ, ὁ ἰσχυρός Γλυφάδος κ. Παύλος καί ὄσοι ἄλλοι δέν πήγαν, ἀλλά καί τόσοι ἄλλου πού δέν ὑπέγραψαν, δέν διαθέτωσιν Ὀρθόδοξην Αὐτοσυνειδησία καί διαθέτετε ἐσεῖς καί τό Νεοκκλησιολογικόν οἰκουμενιστικόν συνάφιν σας; Καί ἀφοῦ οἱ ἑτερόδοξοι θεοφιλ., δέν εἶναι ὁμόδοξοι, καθότι καλῶς μᾶς διευκρινίζετε τοῦτο τό πράγμα, πῶς καί μέ ποῖον ἀκριβῶς τρόπον, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογική Αὐτοσυνειδησία τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς κατά βάθως ἐν τόπῳ καί χρόνῳ, τῆς καθολικῆς ἱστορίας Της δηλ., ἀναγνωρίζει ἐπιπρόσθετα, σήμερον, τήν ἱστορικότητα καί τήν ἱστορική ὀνομασία τῶν Ἑτεροδόξων, ὡς Νέων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν; Ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία δεν δρᾶ εἰς τήν χωροχρονική, ὀρατή καί ἀόρατη, ἰστορία τῆς Οἰκουμένης; Εἰς τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῶν θεόπνευστων, Κανονικῶν καί Χαρισματικῶν ὁρίων Της, δύναται νά ἀναγνωρισθεῖ, εκκλησιαστικότης, στούς ἑτεροδόξους (πού δέν εἶναι ἁπλῶς ἑτερόδοξοι καθῶς γράφετε, ἀλλ΄εἶναι κυρίως ἀποκεκομένοι ὑπό τῆς Ἐκκλησίας, αἱρετικοί!), ἔστω καί κατ΄ἐπίφασιν, διά Συνοδικῆς θεσμοθετικῆς πράξεως καί διαγνώμης;
  • Πιό ἁπλούστερα δηλ. ἀπορῶ: δύναται ἡ Κυπριακή Δημοκρατία, νά ἀναγνωρίσει θεσμικῶς, διά τῆς Βουλῆς τῶν Ἀντιπροσώπων της, τήν ἱστορική ὀνομασία τοῦ Ψευδοκράτους, δηλ. τοῦ ἀλλόδοξου Κεμαλιστοῦ εἰσβολέα καί ἐθνοκτόνου Ἀττίλα, ὡς τῆς Βόρειας Δημοκρατίας τῆς Κύπρου; Μά ἀφοῦ πρό τῆς εἰσβολῆς ἐζούσαμεν καί ἐδιαβιώναμεν, εἰρηνικά, μαζί μέ τοῦς Λινοβάμβακους (Τουρκοκυπρίους). Γιατί νά μή ἀναγνωρίσομεν τήν, μετά τήν εἰσβολή, ἱστορική ὁνομασία τοῦ ψευδοκράτους των ἀδελφῶν μας Τουρκοκυπρίων πού κατοικῶσιν εἰς τά κατεχόμενα ἐδάφη μας; Πολλῶ μᾶλλον καί ἰδιαιτέρως, ὅταν σωρηδόν ἄλλα ἑτερόδοξα, ὁμόδοξα καί ἀλλόθρησκα ἔθνη δέν ἀναγνωρίζωσιν αὐτήν(;!). Δέν εἶναι κρίμα πού ἡ «Τουρκική Δημοκρατία τῆς Βορείου Κύπρου» βρίσκεται εἰς παγκόσμιον ἀπομόνωση; Εἰς τό παρόμοιον μῆκος κύμματος, μετά τῆς «θεολογικῆς» συλλογιστικῆς σας, σᾶς ἐρωτόμεν: ποιά Ἁγία Οἰκουμενική ἤ καί Τοπική Σύνοδος, ἔχει ἀναγνωρίσει, θεσμικῶς, τινά ἱστορική ὀνομασία, ἱστορικότητα, καί δή ἐκκλησιαστικότητα, στίς αἱρέσεις, στά σχίσματα καί σέ ἑτερόδοξες κοινότητες; Οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅταν ἀπομώνοναν καί ἀπέκοβαν τούς αἱρεσιάρχας καί αἱρετικούς ἐκ τῆς Ἐκκλησίας, τό ἔκαναν ἀπό μίσος ἤ ἀπό ποιμαντική ἔσχατη ἀγάπη πρός αὐτούς; Ἐμεῖς τότε, διά τί ἀκολουθῶμεν κοιλιόπνευστα ἀποφασισθέντα πού ἐξυπηρετῶσιν σκοτεινές δυνάμεις;
  • Στό ἴδιον σημεῖον πολύτιμε θεοφιλέστατε, προσπαθεῖτε μᾶλλον ἀνεπιτυχῶς, νά ἑρμηνεύσετε, πλανερῶς καί ἀντορθοδόξως, τά ἑξῆς: τό Συνοδικό Κείμενο καταγράφει σαφῶς ὅτι «ἀποδέχεται τήν ἱστορική ὀνομασία… τῶν ἑτεροδόξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν»· δηλαδή εἰς παροντικό χρόνο, γράφει ὅτι σήμερα ἀποδέχεστε τήν ἱστορική ὀνομασία καί παγιωμένη κατάστασιν τῶν ἑτεροδόξων, ἑνῷ ἐσεῖς καί οἱ ὁμόφρονές σας, μᾶς δίδετε παράλληλα μία διαφορετική καί μᾶλλον ἀλλόκοτη ἑρμηνεία, ὅτι πρόκειται διά ἀναγνώριση, τῆς παρελθοντικῆς [πρό τοῦ Σχίσματος] ἱστορικῆς ὑπάρξεως αὐτῶν τῶν «ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν». Τί ἀκριβῶς νά πρωτο-πιστέψωμεν θεοφιλέστατε; Ὑπάρχωσιν σήμερα, ὡς Ἑτερόδοξες Χριστιανικές Ἐκκλησίες; Ἤ, ὅτι ὑπήρξαν κάποτε ὡς Ἑτερόδοξες Χριστιανικές Ἐκκλησίες; Ἐξάπαντος ΚΑΙ τά δύο εἶναι ἐσφαλμένα, προβληματικά καί αἱρετίζοντα ἐκ θεολογικῆς ἀπόψεως. Ἔχομεν εἰλικρινῶς πολυ-μπερδευθεῖ ἀπό τούς ἀσυνάρτητους δικολαβισμούς καί τίς ἀθεολόγητες ἀσυναρτησίες τῶν ὑπερμάχων καί ὀπαδῶν τῶν ληστρικῶν κειμένων. μως ἀπό τήν ἄλλη, διά ποῖαν ἀκριβῶς «ἱστορική ὁνομασία» ΔΕΝ ἀναφέρεσθε (μᾶλλον ἀπό διαβολόπνευστον ἤ καί μή θεολογική σκοπιμότητα) εἰς τό Συνοδικό Κείμενο [ἔστω εἰς τήν «ὀρθόδοξη» ἐρμηνευτική σας] καί ἄρα, λογικῶς καί εὐλόγως, δημιουργούνται πολυποίκιλες ερμηνείες καί ἐπικρίσεις· συνεπῶς ἀδικεῖτε μᾶλλον, κατάφωρα, στά ὅρια τῆς ἀργολογίας καί τῆς θεομίσητου (ἱερό)κατακρίσεως τούς «περισσότερους ἐπικριτές» τῶν Κειμένων, μιᾶς καί μερικοί ἐπικριτές τῶν Κειμένων εἶναι ΚΑΙ συλλειτουργοί σας ἀξιότιμοι Ἱεράρχες, καί οἱ περισσότεροι ἐπικριτές σαφῶς καί ἐκ τινῶν ἄλλων βαθμίδων Κληρικοί, Μοναχοί καί Λαϊκοί. Ὅλοι αὐτοί κατ΄ἐσᾶς ἀσκῶσιν λεθεμένη καί ἐπιπόλαια ἐπιχειρηματολογία καί ἀφήνεται συνειρμικῶς νά ἐννοηθεῖ, ὅτι ἔχετε τήν ὀρθόδοξη λύση στό τσεπάκι σας. Πρώτα δημιουργεῖτε τό πρόβλημα· ἔπειτα τό ὑπογράφετε ἵνα ἐμπεδωθεῖ· καί μόλις σᾶς πάρωσιν χαμπάρι καί ὑφίσταντο ρωμαλέες ἀντιδράσεις, σερβίρετε καί τινά προτηγανισμένη λύση διά τό πρόβλημα. «Παλιά μου τέχνη κόσκινο» λέγασιν οἱ προγόνοι μας.
  • Θά πρέπει ὅμως νά ἀποσαφηνίσομεν στό τό πιό πάνω πολύπλοκον σημεῖον, εἰδικά πρός τούς ἀναγνώστες μας τουλάχιστον: ὅτι εἶναι ἕνα διαφορετικό ζήτημα νά ἀναγνωρίζωμεν, ἱστορικότητα ἤ καί ἱστορική ὀνομασία, εἰς τάς τῷ ὄντι, καί πρό τοῦ Σχίσματος, παρελθοῦσες Ὀρθοδόξους Τοπικάς Ἐκκλησίας. Ποιός ἀμφισβητεῖ, ὅτι ἡ Πρεσβυτέρα Ρώμη, τό Παλαίφατον Πατριαρχεῖον τῆς Ρώμης, ὅτι δέν ἦτο ὀρθόδοξον καί ὀρθοδοξούσα Κοινότης, ἐνωμένη ὀντολογικῶς καί ἐκκλησιολογικῶς, μετά τῆς Μίας Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας; Ἡ νεωτέρα Ρώμη εἶναι τό ἀκανθῶδες ζήτημα. Καί ἡ Νέα Ρώμη ἕνα ἄλλο. Οὔτε κἄν ζητούμενον μιᾶς καί ἐπελύθην ὑπό τῶν Θεοφόρων Πατέρων μετά τό Σχίσμα. Ἤ μήπως σεβασμιώτατε καί ἅγιε Καρπασίας, δέν ἐλήθην ὁριστικῶς, ἅπαξ καί διαπαντῶς; Σήμερα ἡ Βατικάνειος Ρώμη, ὀρθοδοξεῖ, ἤ, μήπως κακοδοξεῖ, ἀγαπητέ κύριε Χριστοφόρε; Πρόκειται διά «Ἑτεροδοξον Ἐκκλησία» ἤ διά Αἱρετικώτατη (γράφε πολυαἵρεσιν) Πολιτικο-θρησκευτική Κοινότητα; Καί ἕνα ἄλλο παράδοξον, συγκρητιστικόν, αἱρετίζον, καί δή ἀθεολόγητον, μείζον ζήτημα, νά ἀναγνωρίζωμεν, τήν σήμερον, ἱστορικότητα καί ἱστορική ὀνομασία, σέ παροντικές (!) ἀμετανόητες ἑτερόδοξες καί αἱρετικές Κοινότητες/Συναγωγές. Αὐτό τό δεύτερον, μέ τό συμπάθιον, δέν εἶναι Πατερική Ἐκκλησιολογία, ἀλλά δαιμονική μπαρουφολογία. Τό κείμενον ἐγράφην ὅμως, μέ ἀδιάκριτον καί πολύπλοκον ἀσάφεια, ὡς διφορούμενον κείμενον πού ἐπιδέχεται, διττήν ἐρμηνεία [ὀρθόδοξη καί ἑτερόδοξη], ἀκριβῆς ἀπομιμήσεως στά ἀρχέτυπα βοθρο-ληρρήματα τῶν Βατικάνειων Συνόδων καί Φραγκοπαπαπικῶν Ἐγκυκλίων, ἀναντίρρητα καί σαφῶς {τό ὑπογγραμίζω καί τό ἐπισημαίνω ὡς ὁ ἔσχατος εἰδικός ἐρευνητής [καί ὄχι ὡς Μάντης Τειρεσίας] τῶν ὀρθοδόξων καί ἑτερόδοξων κειμένων} ὥστε νά ἰκανοποιηθῶσιν, καί οἱ πάσης φύσεως Ἑτερόδοξοι/Αἱρετικοί Παρατηρητές, ἀλλά καί οἱ σωρηδόν Αἱρετικές Παρασυναγωγές ἤ Κοινότητες τοῦ Φραγκολατινισμοῦ, Οὐνίας, Λουθηροκαλβίνων, Μονοφυσιτῶν κ.ο.κ.
  • Ἐκκλησιολογικῶς ὁμιλοῦντες ἅγιε θεοφιλέστατε: δέν ὑφίστατο οὔτε δύναται νά σταθεῖ [ἄρα ἀνυπόστατον καί ληστρικόν τό Κείμενο τῶν Προκαθημένων] ἀπλανῆς καί ὁρθοδόξως Συνοδική ἔννοια, δηλ. τινά ὀρθῶς Ἐκκλησιολογικός Ὅρος: «Ἑτερόδοξη Χριστιανική Ἐκκλησία», πολλῷ δέ μᾶλλον οὔτε κἄν «μή Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία». Διότι τό Σῶμα τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ἐμμανουήλ, ἡ Ἐκκλησία Του, δέν εἶναι καί οὔτε μπορεῖ νά ὁρισθεῖ, ἐννοιολογικῶς καί λεξικολογικῶς, ὡς ἑτερόδοξη οὔτε κἄν μή ὀρθόδοξη, ἀλλά ΜΟΝΟΝ ὡς ἡ Μίας Ἁγία Ἀποστολική Ὀρθόδοξη καί Καθολική Ἐκκλησία σύμφωνα μέ τό κατά γράμμα καί πνεῦμα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως. Μεμέρισται ὁ Θεάνθρωπος Χριστός; Συνεπῶς ἅγιε Ἱεράρχα, πάν ὅτι ἐκκόπτεται, ἐκ τῆς Θεανθρωπολογικῆς Ἁγίας Ἀμπέλλου Του, δέν δύναται νά κουβαλεῖ ἤ ἔστω νά διαθέτει, ὄντας ἀποξηραμμένος καί σεσαπισμένος κλάδος, τινά ἀμυδρά στοιχεία ἐκκλησιαστικότητος, διότι ἦδη εἰς τό θεϊκόν πῦρ βέβληται. Βάλτε π.χ. τό χέρι σας εἰς τήν φωτιά, καί πεῖτε μας μετά παρέλευση τινῶν λεπτῶν, ἄν θά διαθέτει ἐκ τῶν ὑστέρων, ἴχνη ἤ καί στοιχεία, σαρκικότητος. Κοντολογίς, οὔτε κἄν εἰς τήν κοινή λογική κ. Χριστοφόρε, δέν δύνανται νά σταθῶσιν, οἱ κατεγνωσμένες σοφιστίες σας. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, δέν βρίσκεται εἰς τόν Οἰκουμενιστικόν διάλογον, διότι βρίσκονται τινές ἀνάξιοι καί αἱρετίζοντες ἐκπροσώποι τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἀνάξιοι ἐκπροσώποι Της, δέν ἀντιπροσωπεύωσιν, ὀντολογικῶς, τήν Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά μόνο φαινομενικῶς καί φαντασιολογικῶς. Αὐτό μᾶς τό διδάσκωσιν Θεοφόροι καί Ἅγιοι Πατέρες καί ὄχι ὁ προσωπικός λογισμός μας. Τό Ἐκκλησιολογικό καί Θεολογικό ζήτημα, περί τῶν ἑτεροδόξων, περί τῶν ἑτεροδόξων/αἱρετικῶν δογμάτων, περί τῶν δῆθεν μυστηρίων τους κ.ο.κ. ἔχει ἐπιλυθεῖ καί ἀποσαφηνισθεῖ, τελεσιδίκως καί ὁριστικῶς, ὑπό τῆς Πατερικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας διά τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν κ.ἄ. Τοπικῶν Συνόδων Της. Ἀνοίξτε τά Πρακτικά τῶν ἁγίων Συνόδων νά τά μελετήσετε, ἀνοίξτε ἐπί τέλους καί τά θεόπνευστα Πατερικά Συγγράμματα νά τά μελετήσετε καί μή ὑποκρίνεσθε τούς ἀνήξερους καί ἀνίδεους. Ὁ διπλοῦς πέλεκυς τῶν πιό πάνω, κονιορτοποιεῖ καί σφαγιάζει μέ τό βαμβάκι τή ἀντιπατερική ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σας.
  • Τά περί «κουβαλήματος» τινῶν στοιχείων ἤ καί περί ἴχνεων ἐκκλησιαστικότητος εἶναι Λουθηροκαλβινική (=Προτεσταντική) Ἐκκλησιολογία, πού υἱοθετήθηκεν ὑπό τῆς Βατικάνειου Ἐκκλησιολογίας διά τῆς Ληστρικῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου της καί μεταπηδά πλέον, θεσμικῶς, καί εἰς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐλέω τῶν «ὀρθοδόξων» ὑπογραψάντων τίς θεοστυγεῖς κακοδοξίες τῆς Νέας Ληστρικῆς Συνόδου ἐν Κολυμπαρίῳ. Ἐμεῖς ὡς ἁπλοί καί φτωχοί μελετητές, τά γνωρίζομεν, ἐσεῖς ὡς ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας διατί τά ἀγνοεῖτε; Ἀπορῶ, καί θλιβερῶς διαπιστώνω, καθότι δέν δύναμαι ὁ ἀφελῆς, νά ἐννοήσω, διά τίνα ἀκριβῶς λόγον, ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, μέ πλούσιον ἀντιαιρετικόν καί περίφημον συγγραφικόν ἔργον, λ.χ. τόν Θεοφ. κύριον Χριστοφόρον, διά τίνα ἀκριβῶς λόγον πιππηληδόν, ἀναπαράγει τινά ἐσφαλμένη Ἐκκλησιολογία, τήν Ἐκκλησιολογία τοῦ Ἰωσήφ Ράτσιγκερ (τέως πάπα Βενεδίκτου) εἰσαγώμενη δηλ. ὑπό τῶν Φραγκολατίνων καί Λουθηροκαλβίνων; Ἀπό θεολογική ἄγνοια μήπως, ἤ ἀπό ἄθεο-λόγητον, μή ἀγνῇν ἄγνοια;
  • Τό ἀναντίρρητον γεγονός, καί μόνον, ἄνευ τινάς ἐμβαθύνσεως εἰς τά ἐν λόγῳ κείμενα καί τά λεξικολογικά ἤ τεχνολογικά φρασίδια, ὅτι δηλ., τά ἐν Κολυμπαρίῳ Συνοδικά Κείμενα: δύνανται, κατά τόν κ. Χριστοφόρον, νά ἐρμηνευθῶσιν, ΚΑΙ μέ τήν «ὀρθόδοξη ἐρμηνευτική» τοῦ [ἀφήνει τό ἰσχυρόν καί φαιδρόν σαχλεπίσαχλον ὑπονοούμενον, ὅτι ὅσοι ἔχωσιν ἀντιρρήσεις ἀσκῶσιν κακόδοξον ἤ μή ὀρθόδοξον ἐρμηνευτική]· ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, ἔχωσιν διατυπωθεῖ σωρρηδόν τῷ ὄντι ὀρθοδόξων ἀντιρρήσεων καί ἰσχυρῶν ἀποδεικτικῶν ὑπομνημάτων, κατά αὐτῶν τῶν παράδοξων Κειμένων· δηλ. ἐρμηνεύθησαν καί μέ τήν ἄς ποῦμεν καταχρηστικῶς τήν «ἑτερόδοξον ἐρμηνευτική», αὐτό ἀπό μόνον του, δίχως ἄλλα ἐρείσματα, (δια)κηρύττει ὡς ἀνυπόστατο πάν ὅτι ἔγγραφον ὑπεγγράφην εἰς τήν Κρήτην. Διακηρύττει ὡστόσον, τήν Ληστρικότητα τῶν ἀποφάνσεων τῆς Συνόδου. Διαλαλλεῖ καί διακηρύττει ἐπίσης, συνοδικῶς, τήν ἑτερόδοξον καί αἱρετικήν Ἐκκλησιολογία, πού ἀπαξίωσεν, σχετικοποίησεν καί τέλος ἐκμηδένισεν τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογία. Προσβάλλει προκλητικά τό Ἀποστολικόν καί Πατερικόν Συνοδικό Πολίτευμα, καί αὐτοφανερώνει, θριαμβευτικῶς (sic) ὅτι ὅσοι Συνοδικοί ὑπέγραψαν τά κακόδοξα Κείμενα, ΔΕΝ ἔχωσιν γνήσιον ποιμαντικό καί ὀρθόδοξον φρόνημα, εἶναι αἱρετίζοντες καί ἐκκοσμικευμένοι ἐπίσκοποι, κατ΄Εὐαγγελική ἀκρίβεια εἶναι λυκοποιμένες καί ψευδοπροφῆτες, καί θά πρέπει νά ποίμνιόν τους νά μή τούς ἐμπιστεύετε ποσῶς, σέ τέτοιον μεγάλο βαθμόν, πού σύμφωνα μέ τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ἐκκλησίας, νά ἀπαιτηθεῖ ὑπό τῆς Συνειδήσεως τοῦ Λαοῦ ἡ καθαίρεσεις αὐτῶν. Ἄρα, τά περί ἐξωμοσίας, θά πρέπει κάποτε νά ἐρευνηθῶσιν καί ὄχι νά καπελλωθῶσιν μέ τινά ἰδεολογικά φληναφήματα. Ἄν δέν ὑφίστατο τινά ἀλλοίωσις τῆς Πίστεως, νά τιμωρηθῶσιν παραδειγματικῶς, οἱ ὅποιοι συκοφάντες.
  • Ἀμφισβητόμεν δηλαδή, ὅτι οἱ ὁμόφρωνες τοῦ Καρπασίας καί Ἀρχιοικουμενιστές Νεοφαναριῶτες ταγοί μας, ὅτι ἐπιθυμῶσιν, τήν δῆθεν ἐνότητα ἐπί τήν βάση τῆς Πίστεως, μιᾶς καί οἱ ἑτερόδοξοι, πρακτικά καί θεωρητικά, οἱ ἴδιοι ΔΕΝ ἐπιθυμῶσιν νά ἐπιστρέψωσιν εἰς τήν Πίστη τῶν Ὀρθοδόξων. Πολλῷ μᾶλλον τώρα πού τούς ἀναγνωρίζωσιν καί ἱστορική ἐκκλησιαστικότητα. Ἄν οἱ ἑτερόδοξοι ἤ καί οἱ ὁρθόδοξοι ταγοί μας, ἐπιθυμοῦσαν τέτοιον πράγμα, δέν θά ἐγίνοντο ἐπί σειρά ἑτῶν, ἄκαρποι καί ἀδιάκοποι διάλογοι ἐπί διαλόγων, μέ τά γνωστά ἀποτυχημένα ἀποτελέσματά τους. Αὐτό δηλοί ἀποφατικῶς, ὅτι δέν δίδεται ἡ Εὐαγγελική Μαρτυρία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἀλλά προφανῶς, δίδεται τό ἀνίερο μαξιλαράκιν συνειδήσεως, εἰς βάρος τῆς Σωτηριολογικῆς προοπτικῆς, τῶν ἑτεροδόξων, τῶν ἑτεροθρήσκων, τῶν αἱρετικῶν, καί ἐξάπαντος καί κυρίως, εἰς βάρος, τῶν δῆθεν ὀρθοδόξων ἐκπροσώπων μας ἐπί τό ἄνομον παίγνιον τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων. διαβολόπνευστη κκλησιολογία τῶν Νεοκκλησιολογιστῶν/Οἰκουμενιστῶν, εἶναι παντελῶς διάτρητη, ἀπό ὅποιο σημεῖον καί νά τήν ἐξερευνήσει κανεῖς. Εἶναι ἐκπληκτικόν, ὅτι Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας μας, μᾶς ἀποκρύβωσιν (ἤ καί ἀγνοοῦσιν) τήν Πατερική Ἐκκλησιολογία καί προβάλλωσιν μίαν ἀλλότριον, ξένη καί σχετικοποιημένη, Οἰκουμενιστική Ἐκκλησιολογία, πού ἔχει ἰσχυρά ἐρείσματα εἰς τόν Φραγκοπαπισμό καί Λουθηροκαλβινισμό. Τρανή ἀπόδειξις διά τοῦτα πού καταγράφομεν εἶναι ἡ παντελή ἀπουσία, θεσμικῆς Συνοδικῆς πρόνοιας, εἴς τά ἴδια τά ληστρικά Κείμενα, εἰδικῶν κριτηρίων καί προϋποθέσεων, περί τινάς ἐπιστροφῆς, ἀποδοχῆς, ἐντάξεως καί ὑποδοχῆς τῶν ἑτεροδόξων «ἐκκλησιῶν καί ὁμολογιῶν». Περί αἱρετικῶν, δέν ὑφίστατο τέτοιος προσβλητικός (sic) λόγος. Ἡ θριαμβεύουσα Μεταπατερική καί Μεταπατορική Αἵρεσις εἰς τό ὑπερφίαλον μεγαλεῖον της.
  • Ἡ Ἐκκλησιολογικές συνέπειες τῆς κακοΣυνόδου τῆς Κρήτης, πρόκειται νά διαφανῶσιν [ἦδη προφητικῶς ἐδιαφάνησαν πολλάκις] ἐν ἐξελίξει τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας. Ἦδη ἡ Συνείδησις τοῦ πληρώματος τῆς Πατερικῆς ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, προτοῦ κἄν συγκληθεῖ ἡ «Σύνοδος τῶν Νεοεκκλησιολογιστῶν», ἔχει ἀποκηρύξει καί καταδικάσει αὐτήν, ὡς μία Νέα Ληστρικήν Σύνοδο μιᾶς καί τά κείμενα ἤ καί οἱ [προειλλημένες] ἀποφάσεις της, ἦτο γιά χρόνια ὁλόκληρα, γνωστά/ές, ἀπό τίς Προσυνοδικές Διασκέψεις τῆς τελευταίας πεντηκονταετίας. Τό «Ἐκκλησιολογικόν» ἑρμηνευτικό κείμενο τοῦ θεοφιλεστάτου Καρπασίας, ἕτι περαιτέρω, δημιουργεῖ κατά τόν προσωπικόν λογισμόν μας (εἴθε νά ὑπερβάλλομεν καί νά διαψευσθόμεν), ἐπιπρόσθετη καί βαθεῖαν, μεταμεσονύκτιον θεολογική σύγχυση, μιᾶς καί ἀποπειράται νά μᾶς δώσει καί διδάξει, καλῶς ἤ κακῶς, μερικά στοιχεία «ὀρθόδοξης ἐρμηνευτικῆς» ὑπέρ τινός κακοδόξου Συνοδικοῦ Κειμένου. Προσπαθεῖ δηλ. νά μᾶς βαφτίσει, μεταμορφώσει καί μετουσιώσει, τό ἑτερόδοξον καί ἀμφιλεγόμενον Κείμενο, ὡς δῆθεν ἁγιοπνευματικό, τάχα μου θεόπνευστο καί [«ἠμίσσιμου» κατά τήν Κυπριακή Διάλεκτον] ὀρθόδοξον!
  • Ἐμφιλοχωρεῖ καί ἐνυπάρχει ἔτσι, βεβαίως, εἰς τό «ὀρθόδοξον» καί «ἀντιαιρετικόν» ἐξάπαντος ἑρμηνευτικόν δοκίμιόν του, ἡ Αἱρετική Λουθηροκαλβινική πλάνη τῶν «στοιχείων ἐκκλησιαστικότητος» [Vestigia Ecclesiae] · ἡ ἰδια ἀκριβῶς ὑφίστατο βασικώτατον Δόγμα εἰς τάς ἑτερόδοξας διδασκαλίας καί αἱρετικάς Κοινότητας. Toῦτη ἡ αἱρετική ἀπόκλισις, «τῶν ἐκκλησιαστικῶν στοιχείων», «τῶν ἐκκλησιαστικῶν θραυσμάτων», ἤ, καί «τά ἴχνη ἐκκλησιαστικότητος», διακηρύττονται διαχρονικῶς, βάσει τῆς σατανόσπορης καί Παγκόσμιας Οἰκουμενιστικῆς Ἐκκλησιολογίας, ποῦ ἐνυπάρχει, σαφῶς ΚΑΙ ἐντός τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου ψευδοἘκκλησιῶν [πέραν τῶν ἀμειγῶς Ἑτερόδοξων καί Αἱρετικῶν «Ἐκκλησιῶν»], καί ἐμβολιάζωσιν ἔτσι, διά τῶν ἁγίων Ἱεραρχῶν μας, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί τό πλήρωμα Αὐτοῦ, μετά τῆς αἱρετικῆς καί ἑτεροδόξου κατηχήσεως τῶν πιό πάνω φαυλεπίφαυλων ὀργανισμῶν, ὥστε νά ἀφομοιωθῶμεν εὔκολα καί ἄνευ ἔλλογων καί ἀντιρρητικῶν ἀντιδράσεων ὑπό τῆς εὐρέως γνωστῆς Παναιρέσεως καί Πανθρησκείας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
  • εἰδική παράγραφος τοῦ θεοφιλεστάτου κ. Χριστοφόρου, μετά τό τρίτον σημεῖον, εἶναι ὀρθόδοξη καί ὀρθή, ὅμως ἔπρεπε νά ὑφίστατο ἀποσαφηνισμένη καί διετυπωμένη, μέ πάσα σαφήνεια ΜΕΣΑ εἰς τά Συνοδικά Κείμενα, μιᾶς καί ἐπρόκειτο νά μελετηθῶσιν ὑπό τῶν «Ἐτεροδόξων Παρατηρητῶν» καί ἄλλων ἑτεροθρήσκων καί αἱρετικῶν θεολόγων. Γιατί δέν ὑφίστατο, ἡ ἀπαρασάλευτη καί ἀδιαπραγμάτευτη, Πατερική καί Ποιμαντική ἀντιμετώπισις, περί τῶν ἑτεροδόξων, ἐντός τῶν Συνοδικῶν Κειμένων; Ἡ ἀναγνώρισις καί ἐκκλησιοποίησις αὐτῶν, λογικῶς, δέν ἐπιτρέπει, ἀκραιφνή ποιμαντική ἀντιμετώπιση. Τοῦτο δέν τό ἀντιλαμβάνονται ἡ δικηγόροι τοῦ Διαβόλου;
  • Εἶναι ὄμως στυγνώτατη σοφιστία νά μᾶς παραπέμπει εἰς τήν Συνοδική Ἐγκύκλιον, διά νά μᾶς ἀποδείξει, ὅτι ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης, ἦτο Κανονική καί Ὀρθόδοξη. Μιᾶς καί ἡ Κανονική τάξις προνοεῖ, ὅτι τά Συνοδικά Ἔγγραφα καί οἱ Συνοδικοί Ὅροι, ὅταν ἐπικυρωθῶσιν ὑπό τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἀξιολογικά ἀνώτερα Κείμενα ἐκ τῶν πατριαρχικῶν γκυκλίων. Γι΄ αὐτό τό λόγο, στούς ἔχωντας ἀμυδρά ἤ καί στοιχειώδην γνῶσιν, τινῶν θεολογικῶν κολλυβογραμμάτων, δέν διαλύει τίς συσσωρευμένες ὑπόνοιες καί ἔλλογες καχυποψίες των. Διότι δύναται εὐκόλως καί ἀνέτως, νά συγγραφθεῖ, μία «ὀρθόδοξα» τεχνολογούμενη «πατριαρχική ἐγκύκλιος» παρά νά διατυπωθῶσιν, ἀμειγῶς ὀρθόδοξα, Συνοδικά Κείμενα καί ἀποφασισθέντα εἰς τά Ἀρχέτυπα τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων. Μά γι΄ αὐτό ἀκριβῶς γράφηκε ἡ ἐγκύκλιος, ὥστε νά ἀναχαιτησθῶσιν καί φιμωθῶσιν οἱ ὅσες ἀντιρρητικές φωνές. Αὐτή ἡ ἐσφαλμένη μεθοδολογία, ἐκπηγάζει, καί πάλιν ἐκ τοῦ Ἀντίχριστου Παπισμοῦ, ὅπου καί ὁ ἴδιος κατά τό παρελθόν, ἄλλα διετύπωσε σέ παπικές ἐγκυκλίους καί ἄλλα, ἄκρως ἀντιφατικά, στίς Βατικάνειες Συνόδους. Ὁ «ὀρθόδοξος» πιθηκισμός εἰς τό μεγαλεῖον του. Ἐλπίζομεν μόνον, ὁ εἰδικός σύμβουλος τοῦ μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ὁ λίαν ἀγαπητός καί θεοφιλέστατος Καρπασίας, κύριος Χριστοφόρος, νά εἶναι ἔστω καί ὁλίγον τι ἀφελής, ἀντί γιά πανούργος Οἰκουμενιστής…!
  • Ἐν κατακλείδι ἡ ἐπισκοπική ἀφέλεια, πρέπει νά τονισθεῖ, ὅτι εἶναι: κίνδυνος θάνατος διά τούς ποιμενομένους καί ἔπειτα διά τήν Σωτηριολογική προοπτική τοῦ καλοῦ(;) Ποιμένος. Ἡ Φίλη Ὀρθοδοξία μας, ἀπό ἀνέκαθεν ἐκινδύνευε, ἀπό ἀνάξιους καί πανούργους Κληρικούς καί κακοδόξους θεολόγους, τοῦτο μᾶς τό διδάσκει τό ἱερόν Εὐαγγέλιον, ἡ σύνολη Πατερική Γραμματεία, ἡ Ἱερά Παράδοσις, τά ἅγια Συναξάρια, ἡ Λειτουργική Παράδοσις, πράγμα πού τό ἀποσιωπεῖ, ὁ «ἀντιαιρετικός», κ. Χριστοφόρος. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, σαφῶς καί δέν κινδυνεύει, διότι ὡς γνωστόν εἶναι ὁντολογικῶς, προαιώνιον δεδομένον καί προκαθορισμένον, δηλ. Κυριακόν ὑποσχόμενον· ἀλλ΄ὅμως ἡ Θεολογική Πίστη καί ἡ Ὀρθόδοξη Διδασκαλία μας, ἡ Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας δηλ., σαφῶς καί κινδυνεύει, καί κατ΄ἐπέκταση λ.χ. θεο-λογική, κινδυνεύωσιν ἀπό τήν ψώρα τῆς παναιρέσεως τοῦ Συγκρητισμοῦ [ὄχι μόνον ἀπό τόν Χιλιασμό, τήν Μαγεία, τόν Πνευματισμό καί τίς Παραθρησκευτικές ὀργανώσεις] καί οἱ ποιμενόμενοι μέ τά σωρηδόν ἀγνοήματά τους, πράγμα πού τό, ἐδιεκήρυξεν καί ἐπροϊδοποίησεν, ῥητορικῶς ἀλλά καί ῥητῶς, ὁ Ἵδιος ὁ Ἀρχηγέτης καί Κεφαλή Της μετά τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Αὐτοῦ…
  • Εἰς τήν λ.χ. Παραβολή περί τινός “Ἀδίκου Κριτοῦ” μᾶς διδάσκει ὁ Κύριος: «Πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Κατά Λουκᾶν, ΙΗ΄,8). Εἶναι δυνατόν ὁ Θεάνθρωπος Χριστός μας, νά ἐκθέτει τέτοιον σοβαρώτατον Παραβολικόν καί Προφητικόν, Ἐσχατολογικόν προβληματισμόν, ἅγιε Καρπασίας, καί ἐσεῖς νά τόν προσπερνᾶτε ἀδιάφορα «σφυρίζωντες κλέφτικα» καί ληστρικά;
  • Ὁ μέν Καλός Ποιμήν καί ἡ Θεανθρώπινη Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀπορεῖ καί προβληματίζει, Προφητικῶς, «ᾆρα εὑρήσω τήν πίστιν» ἑνῶ ὁ «εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ», ὁ χωρἐπίσκοπος Καρπασίας, ὁ χωρεπίσκοπος Νεαπόλεως, ὁ ἐπίσκοπος Πάφου, ὁ ἐπίσκοπος Κωνσταντίας, ὁ ἐπίσκοπος Κιτίου, ὁ ἐπίσκοπος Λευκωσίας, ὁ ἐπίσκοπος Ταμασσοῦ, ὁ ἐπίσκοπος Τυλλιρίας, ὁ ἐπίσκοπος Κυρηνείας, κ.λπ. καί ἅπαντες οἱ ὁμοφρώνες αὐτῶν Νεορθόδοξοι/Οἰκουμενισταί, καλλιεργῶσιν καί διδάσκωσιν, τήν αἵρεσιν τοῦ ἐφυσηχασμοῦ καί τοῦ ὠχαδελφισμοῦ, καί ἴσως ἀπό «Ποιμαντική ἀσχετοσύνη» ἤ καί ἀπό «Ἐκκλησιολογική ἀχαπαρωσύνη» ἐμφυτεύωσιν καί σπέρνωσιν, τινά ζιζάνεια, εἰς τόν γρόν καί Ἀμπελώνα Αὐτοῦ; Μᾶλλον ὁ μακαριώτατος ἅγιος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς νήσου Κύπρου, ὅταν ὁμιλοῦσεν εἰς τό Κολυμπάριον, περί ζιζανείων καί ὑδάτων, ἐγλώσεψεν τήν μπέρδα του;
  • Συνοπτικῶς ἡ Ἐκκλησιολογία τῆς «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου» εἶναι ραδιενεργόν τοξικόν ἀπόβλητον, ὑδροκυάνειον ψυχοναρκωτικόν, καί μόνον ὅποιος ἔχει ἐμπειρία ἀπό δαύτο, δύναται νά τό ἀναγνωρίζει, ὡς τό νευρικό τσομπανόσκυλο πού ὀσφραίνεται ἀπό μεγίστη ἀπόστασιν τούς πειναλέους καί αἰμοβώρους λύκους.
ᾎράγε, ὁ ἀγαπητός καί πολυσέβαστος ἅγιος Καρπασίας, γιατί μᾶς ἀποκρύβει τινά σημαντικά «θραύσματα» ἀληθείας, σέ πάμπολλα σημεία, διό καί ὑφίσταντο σκιῶδη καί θολά, «ἐκκλησιαστικά στοιχεία» εἰς τά τῆς Ἐκκλησιολογικῆς μελέτη του; Παρατηρεῖτε πῶς μέ μία σταγόνα Ἁγιογραφικῆς Ἀληθείας σβέννει ὠκεανοῦς ἐπισκοπικῶν, λόγιων καί κακόδοξων, ψευδολογιῶν;
Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη
Ἔγραφον ἐν 12ῃ Ἰουλίου 2016 ἡμέρα μνήμης τοῦ Ἁγίου Γέροντος καί θεοφόρου Πατρός Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου καί τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ καί ἀρχηγέτου ἀντιοἰκουμενιστοῦ καθῶς καί τῶν ἁγίων Μαρτύρων Πρόκλου καί Ἱλαρίου καί τῆς Ἁγίας Βερονίκης τῆς αἱμοροούσης.

«HΣΑΪΑ ΧΟΡΕΥΕ» ΤΟΝ ΧΟΡΟΝ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΩΤΗΤΟΣ

Ἔχομεν μελετήσει τίς δημόσιες δηλώσεις τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ταμασσοῦ κυρίου Ἡσαϊου Κυκκῶτη εἰς τήν «ΡΟΜΦΑΙΑ» [Δεῖτε ΕΔΩ] μέ εἰδικόν τίτλον «Να κωφεύσουμε στις πονηρές κραυγές»

καί μέ κάμποσον σκεπτικισμόν ἐπιθυμόμεν σαφῶς νά καταγράψομεν τίς πιό κάτω καί ἑξῇς προσωπικές διαπιστώσεις [διαχρονικές] μας περί τῶν λεχθέντων καί πραχθέντων τοῦ ἀρχι-οἰκουμενιστοῦ καί Κυκκῶτη Ἱεράρχου:
  •  

    • Κατ΄ ἀρχᾶς νά ἐνημερώσω τούς ἀξιότιμους κυρίους καί κυρίες ἀναγνώστες/τριες μας, ὅτι σέ ἰδιαίτερην συνομιλία πού εἴχα μαζί μέ τό Σεβ. Ταμασσοῦ, γύρῳ στό 2009, μοῦ εἴχεν παραδεχθεῖ [κατ΄ ὄπιν προσωπικῆς ἀπορίας μου πρός τόν ἴδιον διότι ὑφίστατο μία σημαίνουσα ἀντιπαράθεσις μεταξύ τῶν Δογματολόγων Καθηγητῶν: Σεβ. κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου καί κ. Δημητρίου Τσελεγγίδου] ἐνώποιον ἀρκετῶν μαρτύρων, ὅτι ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνείας κ. Χρυσόστομος εἶναι ὀρθοδοξώτατος Ἱεράρχης καί ὅτι ἀδικεῖτε ἀπό ὅσους τούς κατηγορῶσιν ἐπί αἱρέσει. Ἄν κανεῖς μελετήσει τίς ἀντιρρήσεις τοῦ ὀρθοδόξου Καθηγητοῦ τῆς Δογματικῆς κ. Δημητρίου Τσελεγγίδου, θά διαπιστώσει ἀπαθῶς, ὅτι ὁ Κυκκώτης Ἱεράρχης τόν συγκαλύπτει… διότι ἐμφιλοχωροῦνται καί οἱ δυό τους ἀπ΄ τό ἴδιον ἀκριβῶς πνεῦμα… τό πνεῦμα τῆς πλάνης τοῦ ἐωσφορικοῦ Συγκρητισμοῦ.
    • Νά ἀποκαλύψω ἐπίσης: ὅτι ὅταν εἰδική ἀντιπροσωπεία τοῦ ΠΑΧΟΚ (Παγκύπριον Χριστιανικόν Ὀρθόδοξον Κίνημα) ὁ «Ἅγιος Νίκων ὁ μετανοεῖτε» μετέβην κατά τό 2009-2010 εἰς ἐπίσημον συνάντησιν μετά τῶν Κυκκωτῶν Ἱεραρχῶν (Ταμασσοῦ κ. Ἡσαΐαν καί Τυλιρρίας κ. Νικηφόρον) ἵνα συνομιλήσωσιν διά τήν πορεία τοῦ ΠΑΧΟΚ εἰς τά Ἐκκλησιαστικά δρώμενα τῆς Ἁγιοτόκου νῆσου Κύπρου, οἱ ἐν λόγῳ Ἱεράρχες μᾶς ἀποκάλυψαν ὅτι ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος ἀπαιτοῦσεν τότε εἰς τήν ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ὅπως ἐξωεκκλησιαθεῖ τό ἐθνικόν, ἱεραποστολικόν, καί ἀντιαιρετικόν κίνημα τοῦ ΠΑΧΟΚ, ὅπου καί ἀναχαιτίσθην ἡ πονηρᾶ ἀπαίτησίς του ὑπό τῶν ἱδίων κυκκωτῶν καί τινῶν ἄλλων Συνοδικῶν Ἱεραρχῶν.
    • Ὁ Σεβ. Ταμασσοῦ κ. Ἡσαΐας ἦτο ἕνας ἐκ τῶν ρωμαλέων Ἱεραρχῶν πού ἐμίλησεν δημόσια σέ εἰδικήν συνέντευξίν του εἰς τήν «ΑΝΟΙΚΤΗ ΓΡΑΜΜΗ» τῆς δημοσιογράφου κ. Γωγῶς Ἀλεξανδρινοῦ διά τίς φοβερές «βιοηθικές» πλάνες καί κακοδοξίες τοῦ Ἀφορισμένου κ. Ἀνδρέα Πιτσιλλίδου, χωρίς ὅμως νά τόν ὁνοματίσει μιᾶς καί εἶναι ὁμόφρωνες σέ πολλά ὡς Κυκκῶτες. Στήν ἴδια συνέντευξη ὁ κ. Ἡσαΐας ἀποκάλεσεν, δυστυχῶς, τόν Τριαδικό Θεό μας, ὡς τόν ΜΑΤΣ, δηλ. ὡς Μέγαν Ἀρχιετέκτονα τοῦ Σύμπαντος! Πράγμα πού συνιστᾶ μία δογματολογική καί θεολογική Συμβολική ἔκφρασις, λατρεία, διατύπωσις καί ὀνοματοδοσίας τοῦ θεοῦ τῶν Μασσωνικῶν Στοῶν, δηλ. τοῦ Σατανᾶ.
    • Ὁ Σεβ. Ταμασσοῦ, ὡς μέλος τῆς ἀνακριτικῆς ἐπιτροπῆς διά τήν ὑπόθεση τοῦ Αἱρετικοῦ θεολόγου κ. Ἀνδρέου Πιτσιλλίδη, ἔβρισκεν μέν κακοδοξίες, ἀλλά ἐδήλωνεν, ὅτι δέν ἐπιθυμοῦσε τόν ἀφορισμόν τοῦ κακόδοξου θεολόγου. Πράγματα [τά δύο τελευταία] ἄκρως ἀπαράδεκτα διά ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
    • Εἰς τό πρῶτον δηλωτικόν σημεῖον τοῦ σεβ. σ. θεωροῦμεν ὅτι εἶναι ἀθεολόγητον καί ἀνιστόρητον, μιᾶς καί ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία τοῦ Ἐμμανουήλ βρίσκεται ἀδιάλειπτα ἐν Συν-ὅδῳ! Ἄρα ἡ «Σύναξις» τῶν Προκαθημένων εἰς τό Κολυμπάριον μετά τῶν «διακοσμητικῶν στοιχείων» δέν ἦτο ἐν Χριστῷ Σύνοδος Κλήρου καί Λαοῦ, καί ἄρα θεολογικῶς δέν ἦτο καί ἐν Συν-Ὅδῳ. «[Ἐ]Πίσκοπε ἐγιῶ τήν γνῶμη μου ποτέ ἔν τῇ ν΄ ἀλλάσσῳ». Κατ΄ Ἐκκλησιολογική ἀκρίβεια ΟΥΔΕΠΟΤΕ γέγονε κατά τό παρελθόν τέτοιου εἶδους Σύνοδος, πράγμα τό ὁποῖον ἐδηλώθην καί ὑπό τῶν ἰδίων Προκαθημένων. Πρόκειται διά ἀντιπαραδοσιακή καί ἀντιἐκκλησιολογική κε[αι]νοτομία. Ληστρική Σύναξις δηλ. τῶν ἀπανταχοῦ Ἀρχιοικουμενιστῶν. Γιατί ᾆράγε προσπαθεῖ ὁ σεβασμιώτατος νά μᾶς προπαγανδίσει καί νά μᾶς ἐμπεδώσει εἰς τά ἑτερόδοξα, βορβορῶδη νάματα, τῆς ληστοΣυνόδου; Ἀκολουθεῖ μᾶλλον, πιστά καί ἀδιάκριτα, τόν Ἀρχιοικουμενιστή Γέροντά του τόν σεβ. ἀρχιερέα κ. Νικηφόρον, ἀντί τόν Μέγα Ἀρχιερέα τῶν Συμπάντων, τόν Θεάνθρωπον Χριστό μας; Εὖγε του!
    • Διά τήν δευτέρα δήλωσιν, θεωροῦμεν ὅτι: μᾶλλον μεγίστη θλίψιν ἐπροκάλεσεν ἡ ἐν λόγῳ κακοΣύνοδος, διότι ἀνέδειξεν εἰς ἅπαντα τά σύμπαντα τῆς γνωστῆς καί ἄγνωστης Οἰκουμένης, τήν ἐξωτερική διαίρεση καί διχασμόν τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, εἴτε διά εὔλογες αἰτίες, εἴτε διά ἄλογες καί ἔλλογες. Ἄρα συνεπῶς, ἡ θλίψη τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἦτο καί εἶναι, διά τούς ἀκριβῶς ἀντίθετους λόγους ἐξ ὅσων μᾶς διαδίδει ἰδιοτελῶς καί ἄτοπα ὁ οἰκουμενιστής κ.Ἡ.
    • Εἰς τό τρίτον σημεῖον τώρα, ὁ ἅγιος Ταμασσοῦ, μᾶς προετοιμάζει διά μίαν ἀκόμη Σύνοδο τῶν ληστο-οἰκουμενιστῶν. Μέ τέτοιαν εὐδαιμωνία καί ἄκρατην «συνοδική» [ἀσυδοσίαν] εὐμάριαν, σέ πολυτελή ξενοδοχεία, πλούσια μπουφές, τουριστικούς προορισμούς, πῶς δέν θά ἄνοιγε τήν ὄρεξη σέ ἀλλότριους «Συνοδικούς»; Ἄν ἦτο σοβαρός εἰς τάς δηλώσεις του ὁ Ρωσσόφιλος κ. Ἡσαΐας ὄφειλεν νά ἀκολουθήσει, διακριτικῶς καί ἐν μέρει, τήν στάσιν τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ρωσσίας. Καί γράφω ἐν μέρει καί ἐννοῶ ΜΟΝΟ διά τούς ὀρθόδοξα Ἐκκλησιολογικούς καί Δογματολογικούς λόγους. Ἐξάπαντος, ἄν ἐνδιαφέρονταν πραγματικά οἱ διοργανωτές καί συμμετέχοντες, διά τήν Καθολική ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ΟΦΕΙΛΑΝ, νά ἐξετάσωσιν ΠΡΩΤΑ προσεκτικά καί σοβαρά, ἅπαντες, τίς ἐνστάσεις καί ἀντιρρήσεις, τῶν δύο Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων (Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας καί Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας) καθῶς καί τῶν αἰτιάσεων τῶν Πατριαρχείων τῆς Βουλγαρίας καί Γεωργίας καί ἔπειτα νά συγκληθεῖ ἡ Σύνοδος καί ὄχι τό ἀντίθετον. Τόσον καιρό, τί ἐκάμνατε ἅγιε Ταμασσοῦ; Ἐμετροῦσατε τά ἄστρα; Συνεχίζετε νά ἔχετε τήν νοσηρά κληρικαλιστική ἀντίληψιν, ὅτι ὁμιλεῖτε σέ ἰθαγενεῖς τῆς Ἀφρικῆς ἤ σέ Ἐσκιμώους τῶν Πόλων;
    • Διά τό τέταρτον σημεῖον σεβασμιώτατε κύριε Ἡσαΐα νά σᾶς ὑπενθυμίσω, ὅτι οἱ τεχνολογίες καί ὁ ἀριστοτελισμός εἰς τήν Πατερική Θεολογία, καί δή εἰς μείζωνα θεολογικά καί ἐκκλησιολογικά ζητήματα, εἶναι δείγμα καί εἴδος τινάς γυναικουλίστικης πρακτικῆς τινῶν ἀνοήτων («γυναικαρίων» μᾶς διδάσκει ὁ Μέγας Βασίλειος) λυκοποιμένων. Ἐξάπαντος, οὔτε κἄν ἀριθμητικῶς ἤ καί ποσοτικῶς, δέν βγαίνει, τό «πλειοψηφικόν» ἀποτέλεσμα καί συμπέρασμα τῆς συλλογιστικῆς σας, μιᾶς καί τά τέσσερα ἀπουσιάζοντα Πατριαρχεία εἶναι ΚΑΙ ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων πολλῷ μᾶλλον μή ἀναφερθῶ καί εἰς τήν κατά βάθος ἐν χρόνῳ καί τόπῳ Καθολικότητα τῶν Ὀρθοδόξων κεκοιμεμένων καί ζώντων μελῶν Της. Ἄρα λοιπόν, ὄχι θεολογία, ἀλλά ἐξ ἀρχῆς ἁπλᾶ μαθηματικά νά (ἐπανα)διδαχθεῖτε, εἰδικῶς ἐκείνα τοῦ Δημοτικοῦ. Δέν εἶναι ντροπή. Συνοπτικῶς προκύπτει ἕνα ἀναντίρρητο ἀδυσώπητον ἐρώτημα ἑναντίον σας: Γιά τί εἶδους «πλειοψηφία» ὁμιλεῖτε; Καί τί σημαίνει ἐν τέλει Σύνοδος διά ἐσᾶς τόν ἐπίσκοπον; Μᾶλλον ἔχετε συγχύσει τό Δημοκρατικόν πολίτευμα μέ τό Συνοδικόν θεανθρωπιστικόν Πολίτευμα. Ξεσκονεῖστε καλοῦ-κακοῦ καί τά θεολογικά σας ἐγχειρία περί τῆς Συνοδικότητος. Ἄν γνωρίζετε τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων καί μᾶς τήν ἀποκρύβετε, διά ἰδιοτελείς λόγους, τοῦτο σημαίνει στυγνός Κερκοπιθηκισμός (δικῆ μας ἐπίνοιας ὁ νεολογισμός τοῦ -ισμοῦ) («κερκόπους» =κερκοπίθηκοι, πολεμικός, ἀντιρρητικός ὅρος καί ὀξύς χαρακτηρισμός τοῦ Μεγίστου Θεολόγου Ἁγίου Γρηγορίου ἀλλά καί τοῦ Θεοφόρου Πατρός Ἰγνατίου κατά τινῶν ἀναξίων καί πανούργων Κληρικῶν), δηλ. στιβαρώτατη πανουργία καί πονηρός ἐμπαιγμός κατά τοῦ Θεανθρώπινου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Ἅγιοι καί Θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας θεολογούσαν ἀλλιευτικῶς καί οὔχι φιλοσοφικῶς καί τεχνολογικῶς. Ἡ τεχνολογία, δέν συμβιβάζεται ποσῶς, μετά τό ἁπλανῶς καί ὀρθοδόξως θεολογεῖν καί ἐπισκοπεῖν.
    • Ἡ πέμπτη θέσις σας ἅγιε Ταμασσοῦ, ἔρχεται σέ ἄμεσον ἀντίθεσιν μέ τήν νεοεκκλησιολογική-Βατικάνεια θεωρία τῆς «Διευρυμένης καί Διηρημένης» Ἐκκλησίας. Τήν θεωρία τῶν Κλάδων μπορεῖ νά τήν καταδικάζετε, μόνο ἐν λέξεσιν, ἀλλά ἐν πράξεσιν τό Οἰκουμενιστικόν Κέντρον τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως μας, ἄλλα ἐνεργεῖ καί προωθεῖ εἰς τόν Λαό τοῦ Θεοῦ. Ἄλλες θεωρίες, ὅπως λ.χ. ἐκείνες τίς Λουθηρο-παπιστικές περί τῶν Ὁμόκεντρων Κύκλων, καί τῶν «στοιχείων ἐκκλησιαστικώτητος», δυστυχῶς, τίς ἀποσιωπεῖτε καί τίς προσυπογράψατε, σαφῶς, εἰς τό σημεῖον: «Ἑτερόδοξες Χριστιανικές Ἐκκλησίες». Ὄντως ἔχετε καί ἕνα δίκαιον, ὅτι πρόκειται διά αἱρετική θέσις, ἡ θεωρία τῶν Κλάδων, ὅπως καί κάθε ἄλλη Σχολαστική καί Οὐμανιστική θεωρία. Τοῦτον ὅμως, ἀκριβῶς, δέν τό ὁμολογεῖτε εὐθυτενῶς πράγμα πού καλλιεργεῖ εὔλογες ὑποψίες. Συνεπῶς δουλέψτε, ὅσους ἀφελεῖς, δύνανται νά δουλευτῶσιν.
    • Εἰς τό ἕκτον σημεῖον, λυπάμαι πού θά τό πῶ, εὐθέως καί ἄκομψα, ἀλλά πρόκειται διά, κατάφωρης διαστροφῆς, τόσον τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καθῶς καί τοῦ Μεγίστου Μάρκου Εὐγενικοῦ. Εἶναι δυνατόν οἱ ἐν λόγῳ Θεοφόροι Πατέρες νά ἤθελαν, ὀντολογική καί ἀπροϋπόθετον, ἔνωση τῶν «ἐκκλησιῶν», δηλ. τῶν σχισματικῶν καί αἱρετικῶν κοινοτήτων, μετά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; Ἄν διεκήρυττεν (sic) ὁ Μέγας Βασίλειος τήν ἔνωση τῶν Ἀρειανῶν μετά τῆς Ἐκκλησίας (ὅπως ἀκριβῶς πράττει τήν σήμερον τό Οἰκουμενιστικόν συνάφι τοῦ κ. Ἡσαΐου), θά ἐπρόκειτο διά μεγίστης καί στυγνώτατης πλάνης, ἤ καί προσωπική ἐσφαλμένη ἅποψις τοῦ Καππαδόκου Ἁγίου, μιᾶς καί ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία, ἐν Θεοπνεύστει Ἁγίῳ καί τῷ ὄντι Οἰκουμενικῇ Σύνοδῳ μετά τῶν 318 Θεοφόρων Πατέρων ΕΔΙΚΑΣΕΝ-ΕΚΑΤΕΔΙΚΑΣΑΝ-ΑΦΟΡΙΣΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΕΝ τόν Ἀρειανισμό, τόν Αἱρεσιάρχην Ἄρειον μετά τῶν ἀρειανόφρωνων ὁπαδῶν αὐτοῦ, ἐκ τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ κ. Ἡσαΐας, δυστυχῶς, προωθεῖ καί διακηρύττει ἀπό καθέδρας, εἰς τό ἴδιον σημεῖον, τήν αἱρετική Βατικάνειον θεωρία τῆς «διηρημένης» Ἐκκλησίας. Μολυσματική ραδιενεργά λοιμική νόσος ἐκπορευόμενη ἐκ Βατικανοῦ καί δή ὑπό τοῦ Λατινόφρωνος Ἀρχιοικουμενιστοῦ Μεσσηνείας κ. Χρυσοστόμου. Ἡ διαστροφή καί παρερμηνεία τῶν Πατρολογικῶν λεχθέντων καί γραφθέντων εἶναι ἐωσφορικόν προϊόν, πού σερβίρεται διά τῆς Μεταπατερικῆς καί Νεοβαρλααμίζουσας πολυ-αἱρέσεως.
    • Διά τό ἕβδομον, προχειρολόγον καί ὡραιοποιημένον, σημείον τοῦ Ταμασσοῦ, δηλώνομεν, ὅτι: ἡ διακοπή τῆς Κοινωνίας μεταξύ τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων, ἡ ἀπουσία τῶν 4 Πατριαρχείων, ἡ ἄρνησις διασήμων Ἑλλαδιτῶν κ.ἄ. Ἱεραρχῶν, ὅπως συμμετάσχωσιν, εἰς τήν διαβολοΣύναξη τοῦ Συγκρητισμοῦ ἐν Κολυμπαρίῶ, ἡ ἀπουσία τῆς κατά βάθους τῆς ἐν χρόνῳ καί τόπῳ Καθολικότητας τῶν Ὀρθοδόξων, ἡ ρωμαλές ἀντιδράσις, τῶν Ἁγιορειτῶν κ.ἄ. ἱερῶν Ἡσυχαστῶν, εἶναι κραυγαλέα φανέρωσις τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, σέ ὀντολογικόν ἐπίπεδον. Καί αὐτό, διότι ἡ σατανική αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔχει διαβρώσει τάς καταμπαζωμένας συνειδήσεις, Ἱεραρχῶν, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Μοναχῶν, Λαϊκῶν καί ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων, ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, τό ὑγιές καί ὀρθόδοξον Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀντιδρᾶ ἀντανακλαστικῶς καί θεανθρωπολογικῶς, ὅπως ἀποβληθῶσιν ἅπαξ καί διαπαντῶς, τά μεταστατούμενα καρκινικά κύτταρα πού κατατρώγουσιν καί θανατώνουσι τά ἀφελῆ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐνότητα τῆς Ἐκκλησίας δηλαδή διασαλεύετο/αι, ὑπό αἱρετικῶν Κληρικῶν, μέ τήν εἰσαγωγή φιλοσοφικῶν θεωριῶν καί αἱρέσεων εἰς τήν Ναῦς τῆς Ἐκκλησίας.
    • Τό ὄγδοον σημεῖον τοῦ σεβασμιωτάτου, εἶναι ὕψιστον δείγμα, ἀπείρου κάλους βλακωδέστατου σχολιασμοῦ κατά ὅσων συλλειτουργῶν του Ἱεραρχῶν, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, ἔχωσιν ἔλλογες ἀποδεικτικές ἀντιρρήσεις κατά τῆς Συνόδου τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν. Ὁ κύριος Ἡσαΐας χορεύει ἄριστα τό συρτάκι τῆς διαχρονικῆς Ληστρικώτητος τῶν κακοδόξων ἀλλοτριεπισκόπων. Τόν ἐμπιστεύεστε; Ἐμεῖς πάντως ὄχι. Διαλέγετε καί παίρνετε… Καί ὅλα αὐτά γιά ποῖον λόγον παρακαλῶ; Διά νά καλύψει [καί συγκαλύψει τό ἀνάδελφον «φιλάδελφον» τῆς κυκκωσύνης-ἀσχετοσύνης) τήν ἀνεπισκοπική ἀνεπάρκεια καί μικρότητά του ὅπως ἀντισταθεῖ, ποιμαντικῶς, στίς Ληστρικές ἀποφάσεις καθῶς ἔπραξαν μέ παρρησία ἄλλοι Κύπριοι Ἱεράρχες.

    Ἐν κατακλείδι: καλοῦμεν καί 
     προσκαλοῦμεν λοιπόν μέ τή σειρά μας, δηλαδή, ὡς τά πλέον ἄσημα, τά μωρᾶ, τά ταπεινά καί ἐλάχιστα Λαϊκά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως κωφεύσωμεν ἅπαντες, εἰς τάς πανμοιχιανικᾶς θεωρίας καί διαβολικάς αἱρέσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν Κυκκωτῶν κ.ἄ. Νεορθοδόξων Φαναριωτῶν ταγῶν, μιᾶς καί πρόκειται, διά τάς γνωστάς προκλητικάς καί εὔμορφας Σειρήνας, πού ἔθελξαν, θανατηφόρα τό ἀφοσιωμένον πλήρωμα τοῦ πολυμήχανου Ὀδυσσέως. Ἄς προσδεθῶμεν καί ἐνωθῶμεν Λογικῶς, σφικτῶς καί μανικῶς, εἰς τό ἱερόν κατάστρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας, εἰς τόν Τίμιον καί Ζωοποιόν Σταυρόν Του, ἄς βουλοκερώσουμεν τά αὐτιά μας μετά τινῶν ἱερῶν ἀναγνωσμάτων, Πατρολογικῶν καί Ἁγιολογικῶν συγγραμμάτων, ὅπως διαφύγωμεν τό ἄλογον καί ἀνίερον καταβρώχθισμα, ὑπό τινῶν λυσσαλέων Σειρήνων καί κακόβουλων Κίρκεων. Οἱ μειοδῶτες τῆς Πίστεως, ἀνέκαθεν ὑφίσταντο, εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὑφίσταντο ἀρνητές τοῦ Χριστοῦ μας καί δή Ἱοῦδες Ἰσκαριῶτες εἰς τά Ἀποστολικά καί Μεταποστολικά ἕτη. Οἱ ταλαίπωροι Κυκκῶτες, ὡς γνήσιοι μεγαλόσχημοι ληστοποιμένες, ἀντιησυχαστές καί Φαριζαίου, Νεοβαρλααμίζωσιν ἄκρως ἐπικίνδυνα, διότι εἶναι τῷ ὄντι ὁ σατανομήχανος Δούρειος Ἵππος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου μας. Στῶμεν Καλῶς, στῶμεν μετά φόβου, καί ἱερᾶς ἀνυπακοῆς, εἰς τά ἄνομα κελεύσματα τῶν ἀντί τοῦ Χριστοῦ, δόλιων οἰκουμενιστῶν. ΑΜΗΝ!

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη
 

ΝΑΙ εἰς τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν! ΟΧΙ εἰς τά μυστήρια τῶν ΓΟΧ!

ΠΗΓΗ

Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ τό ἀρχέτυπον δοκίμιον προτοῦ δημοσιευθῆ εἰς τόν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΤΥΠΟ» μέ εἰδικόν τίτλον:

  •  ΣΧΟΛΙΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Β΄

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ

ΠΗΓΗ

Δεῖτε παρακαλῶ ΕΔΩ τίς ἀνάλογες παραπομπές καί βιβλιογραφίαν καθῶς καί ὁλόκληρον τήν ἀρχέτυπον μελέτην μας, ὅπως καί τά ἀνάλογα ἀποδεικτικά, ἐξάπαντος ἱστορικά πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ 1923, πού ἐδημοσιεύσαμεν μερικῶς, μέ εἰδικόν τίτλον: 
 
  • ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ  ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923) (ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ  ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ  ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ-ΛΟΥΘΗΡΟΚΑΛΒΙΝΟΥΣ) 

ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΟΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ


Κατ΄ ἀρχάς νά σάς παραθέσουμεν ἐλάχιστον μέρος, τί ἀκριβῶς σημειώνει τό ἀνακοινωθέν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, εἰς τήν μόλις πρώτην παράγραφον, καί ἔπειτα πρόκειται νά κάνομεν τόν κριτικόν σχολιασμόν μας.

Ἀναφέρονται τά ἑξῆς ἀποκαλυπτικά: 

«Ἡ Αὐτοκέφαλος Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Κύπρου ἔχουσα τή συνείδηση, ὁμοῦ μέ τίς λοιπές κατά τόπους Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ μία, ἁγία, καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἀδιασπάστως διατήρησε ἀνά τούς αἱώνας τήν ἑνότητα τῆς «ἅπαξ παραδοθείσης τοῖς ἁγίοις πίστεως», θεωρεῖ ὅτι ἡ συμμετοχή καί ἡ συμβουλή στήν ἀνάπτυξη τῶν σχέσεων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίαςμετά τῶν Ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν εἶναι ἀπαραίτητη καί ἀναγκαία, μέ σκοπό τήν προώθηση τῆς ἑνότητας τῶν Χριστιανῶν, σ΄ ἕνα Σῶμα, τῆς μίας καί ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας. (…)»

Κατ΄ ἀρχήν γίνεται κραυγαλέα φανερόν, ὅτι οἱ συντάξαντες τήν ἐν λόγῳ «θεολογικήν» παράγραφον ἔχωσιν μπαζωμένη, ἀποκλίνουσα καίἀλλοιωμένη θεολογική αὐτοσυνειδησία, τήν ὁποίαν καί ἀποδίδωσιν, θεσμικῶς, εἰς τήν Ἀποστολική καί Ἀυτοκέφαλον Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ὅπερ τό κατ΄ ἐξοχήν ἄτοπον. Γενικῶς, ἡ ἀπορία μας εἶναι: τί σόϊ ὀρθόδοξη καί  Ἀποστολική Αὐτοκεφαλία εἶναι αὐτή πού παπαγαλίζει (περί «τῶν σχέσεων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τῶν Ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν»)  σέ ἐπίσημα ἐκκλησιαστικά ἔγγραφα τήν οἰκουμενιστική Δογματική, τήν συγκρητιστική Ἐκκλησιολογία καί τήν κακόδοξον Διδασκαλίαν τῆς διευρυμένης καί διηρεμένηςἘκκλησίας; 

[Δεῖτε καί μελετῆστε προσεκτικά τό αὐτονόητον (πού ἀποσιωπεῖται) καί  τό ὕποπτον λογικόν-ὑπονοούμενον: «προώθηση τῆς ἑνότητας…» πρός τά «τῆς μίας καί ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας», δηλαδή δέν πιστεύωσιν πραγματικά, ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀδιαίρετη, μιᾶς καί«εἶναι ἀπαραίτητη καί ἀναγκαία»… «προώθησις» τινός εἶδους ἑνότητος μέ τούς Ἑτεροδόξους/Αἱρετικοῦς· γιατί ᾆράγε δέν μᾶς ἀποκαλύπτωσιν γραπτῶς τόν τρόπον τῆς ἑνότητας; Ἡ ἀνοητολογία καί σατανική διγλωσσία στό μεγαλεῖον της. Ἔτσι;] 

Εἶναι διηρεμένη ἤ ἔστω διευρημένη ἡ Μία Ἁγία Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων;  Τί σόϊ ὀρθόδοξη ποιμαντική, διενεργεῖται, ὑπό τῶν ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου,  ὅταν αὐτή θεμελιώνεται ἐπάνω εἰς ψευδόδοξα θεωρήματα («θεωρεῖ ὅτι») καί εἰς τίς σαθρές ἰδεοληψίες («μέ σκοπό τήν προώθηση τῆς ἑνότητας τῶν Χριστιανῶν, σ΄ ἕνα Σῶμα»)  τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως; 

Εἶναι κατατεμαχισμένον καί κομματιασμένον τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; Εἶναι δυνατόν μία Ἀυτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, νά διατυπώνει ἀπό τήν μιά ὁμολογιακά τήν Πίστη Της, ἐνῷ ἀπό τήν ἄλλη νά διατυπώνει ὡς πρωταρχικόν σημεῖον ἀναφορᾶς, ἄλλες ἑτερόδοξες καί αἱρετικές κοινότητες; Γιατί ᾆρά γε ἀποφεύγεται, κατά κόρον, ὁ παραδοσιακός λεξικολογικός καί θεολογικός προσδιορισμός, τῶν ἑτέρων θρησκευτικῶν κοινοτήτων καί ὁμολογιῶν, λ.χ. αἵρεσις/αἱρετικοί/αἱρετικόν ἤ κακοδοξία κ.ο.κ.;

Τά πιό πάνω τά σημειώνομεν, διότι γίνεται πλέον φανερόν: τό σημαίνων κακόδοξον καί τό δῆθεν ψευδο-ζητούμενον, τῆς ἀπολεσθείσας ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν, πράγμα ἀντιφατικόν καθῶς παρατηρεῖται, ὅταν ταυτοχρόνως καί ἐξάπαντος ὁμολογεῖται, ἡ «ἀδιάσπαστη ἑνότητα» τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ὁ ρόλος Της Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ νά ἀναπτύσσει σχέσεις, ἀπροϋπόθετα, μέ τούςἀμετανόητους Αἱρεσιάρχες ταγοῦς ἑτέρων θρησκευτικῶν καί χριστιανικῶν κοινοτήτων; 

Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως, θά πρέπει νά τό ποῦμεν καί αὐτό: οἱ «ὀρθόδοξοι» Ἀρχιοικουμενιστές τῆς νήσου Κύπρου, πέφτωσιν σέ τινά ἄλλην μεγίστηνἀντινομία καί ἀντίφασιν, ὅταν λ.χ. προσπαθῶσιν νά μᾶς πείσωσιν (μαζί καί οἱ ἁπανταχοῦ Οἰκουμενιστές), ἀνεπιτυχῶς βέβαια: ὅτι ὁ λόγος τῶν διμερῶν κ.ἄ. πολυμερῶν Θεολογικῶν ἤ καί Θρησκειολογικῶν Διαλόγων  ὅπως π.χ. μέ τήν πολιτικο-θρησκευτική παρασυναγωγή τοῦ Σατανᾶ, δηλ. τόν Παπισμό ἤ καί «Ρωμαιοκαθολικισμόν», δέν ἔχωσιν  (sic) ὡς σκοπόν τους τήν ἕνωσιν τῶν Ὀρθοδόξων Ἑκκλησιῶν μας, ὑπό τήν πλανηταρχικο-θρησκευτική ἐποπτεία τοῦ ἀντίχριστου Παπισμοῦ καθῶς καί τοῦ Λουθηροκαλβινισμοῦ (;!). Ἐνῷ πιό πάνω καί ἀλλοῦ τονίζονται ἀντίθετα καί διαφορετικά…!

-Ποῖον νά πιστέψωμεν εἰς τήν τελικήν;

-Αὐτούς πού μᾶς ἐπιβεβαιώνωσιν: ὅτι τό Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Λουθηροκαλβινικῶν ψευδο-Ἐκκλησιῶν, δέν ἔχει τινά σκοπόν τήν ἀφομοίωσιν τῶν Ὀρθοδόξων καί τήν ἕνωσιν ἁπάντων (ὀρθοδόξων μετά τῶν αἱρετικῶν) κάτω ἀπό τήν ἐποπτεια ὑπό τινός Θρησκευτικοῦ Ὀργανισμοῦ καί τινός θρησκευτικοῦ πλανητάρχου; Ἤ αὐτούς πού μᾶς ἐπιβεβαιώνουσιν, ὅτι σκοπός τους εἶναι (ἡ ἀπροϋπόθετως) ἡ ψευδο-ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων μετά τῶν σχισματικῶν καί αἱρετικῶν «Ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν»;

-Μεγάλο τό μπέρδεμα, πλανεμένη καί παμπόνηρη ἡ σύγχυσις πού δημιουργῶσιν τέτοια ἀντι-ἐκκλησιολογικά διφορούμενα ἔγγραφα.

Ἡ ἐν λόγῳ «ἀρχιεπισκοπική» διατύπωσις, ἐξάπαντος κάνει σαφῶς μία κακόδοξη ἀναφορά, ἐμπίπτει μᾶλλον εἰς τήν κλασική καί θεόπνευστον παροιμίαν «γλώσσα λανθάνουσα ἀλήθειαν λέγει»: 

«μέ σκοπό τήν προώθηση τῆς ἑνότητας τῶν Χριστιανῶν (Ὀρθοδόξων καί «Ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν»), σ΄ ἕνα Σῶμα»…!

Πολύ ἀμφιβάλλω ἄν τοῦτο τό Ἐκκλησιαστικόν κείμενον ἐγγράφη μέ ἐπισκοπική συναίνεσιν καί τήν ὁμοφωνία ἁπάντων τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου. Δέν δυνάμεθα νά πιστέψομεν, ὅτι ὑπογράφεται ὑπό τῶν σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν Λεμεσοῦ κ. Ἀθανασίου, Μόρφου κ. Νεοφύτου, Τριμυθούντος κ. Βαρνάβα, κ.ἄ. Θεοφιλεστάτων ὅπως τόν Καρπασίας κ. Χριστοφόρον, Ἀμμαθούντος κ. Νικόλαον κ.λπ. Τό «ἀρχιεπισκοπικόν ἔγγραφον», κατά μεγίστην πιθανότητα,  εἶναι «μαγειρευμένον», ὑπό τῶν «ἀρχιμαγείρων» καί Ἀρχιοικουμενιστῶν Μητροπολίτου Ἀμμοχώστου κ. Βασιλείου καί Χωρεπισκόπου Μεσσαορίας κ. Γρηγορίου. Αὐτήν τήν ἰσχυρά ἐντύπωσιν ἔχομεν καί ἄς βγώσιν νά μάς διαψεύσωσιν. Εὐελπιστοῦμεν μόνον, ὅτι δέν ἔβαλε τό χεράκι του εἰς τήν συγγραφήν του, καί ὁ Χωρεπίσκοπος Καρπασίας κ. Χριστοφόρος, διότι ἄν ὄντως ἔπραξεν τέτοιον ὀλίσθημα, θά ἦτο μία ἀκόμη μεγίστη τραγωδία. 

Ἕνα ἄλλο ἐρώτημα πού πρέπει νά μᾶς ἀπασχολεῖ εἶναι: Γιατί δέν ὑπογράφεται τό ἐν λόγῳ κείμενον καί ἀφήνεται ἔτσι νά ἐννοηθεῖ, ὅτι δῆθεν συμφωνοῦσιν ἅπαντες μέ τινά ὁμοφωνία εἰς τίς προβληματικές καί ἀποκλίνουσες θέσεις τοῦ συγκεκριμένου ἐγγράφου; Ἤ τουλάχιστον, ὅσοι Ἐπίσκοποι διαφωνῶσιν τέλος πάντων μέ τό συγκεκριμένον προβληματικόν κείμενον, διά τίνα λόγον δέν βγάζωσιν ἀντιρρητικά ἕνα ἀνακοινωθέν ἵνα ἀποσαφηνίζονται μέ ἄριστον τρόπον τά θεολογικά πράγματα; Τόσον δύσκολον εἶναι να διαχωρίσωσιν δημοσίως τήν θέσιν τους; Ἐκτός καί ἄν φοβούνται πραγματικά τήν «ὁλιγαρχίαν τῶν φεουδαρχῶν» πού ἐκεῖ μᾶλλον ἀλλάζει κάπως τό πράγμα.

Ἔχομεν τόν λογισμό, ὅτι πιθανόν δέν θά εἶναι καί τόσον σκληρός ὁ ἐπόμενος λόγος μας, ἄν ποῦμε καί κάτι τό πρό-τελευταίον: τό ἐν λόγῳ κείμενον προωθεῖ τήν «πνευματική πορνεία» καί προάγει τήν «θρησκευτική μοιχεία», δηλ. προφανῶς προπαγανδίζει τινά οἰκουμενιστικά σπέρματα, τήν «πανμοιχειανικήν Αἵρεσιν» μιᾶς καί δέν δύναται ἐκ τῆς Πατερικῆς, Ἀποστολικῆς καί Προφητικῆς Ἐκκλησιολογίας καί ἀπαρασάλευτου Δογματικῆς Διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας μας, νά γίνωμεν, θεωρητικῶς ἤ καί πρακτικῶς, κατά ὅπως καταγράφει τό κείμενον «ἕνα Σῶμα» μαζί μέ τίς «Ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες». Τό ὅτι ὅμως διατυπώνεται ἀποφατικῶς τέτοια θλιβερά θεολογική ἄμβλυνσις, ἐξάπαντοςἀναιδῶς καί προκλητικῶς, σέ σημαίνων μάλιστα ἐκκλησιαστικόν κείμενον, εἶναι καί ἡ μεγίστη γραπτή ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ τοῦ ἀθεολόγητου «Ἀποστολικοῦ Αὐτοκέφαλου»  ἤ μᾶλλον κατ΄ ἀκρίβειαν κακοκέφαλου καί στενοκέφαλου, ὑπό τινάς δυσεβοῦς κατάντιας, ἐκ τινῶν ἀσεβῶν Κληρικῶν καί θεολόγων τῆς νήσου Κύπρου.

Πέραν τοῦ ἀμυδροῦ προσωπικοῦ καί κριτικοῦ σχολιασμοῦ μας, καί μόνον διά τήν πρώτην παράγραφον (περιττόν καί νά ἀσχοληθόμεν μέ τίς σωρηδόν ἄλλες φανφάρες των), νά σᾶς παραπέμψωμεν ἐπίσης σέ τινές ἐξαιρετικούς, λόγιους καί Κυπρίους Θεολόγους, πού ἀσκώσιν τίς ἰδικές τῶν περίφημες Ἐκκλησιολογικές  κριτικές κατά τοῦ ἐν λόγῳ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟΥ καί ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΥ ἐγγράφου ἐκ τῆς «Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου», ἵνα συγκρίνετε μαζί μέ μᾶς τίς σωρηδόν πολυποίκιλες θεολογικές ἀπόψεις των καί νά βγάλετε τέλος πάντων καί τά ἰδικά σας κριτικά συμπεράσματα.

  • Νά παρακαλέσομεν θερμά, τόν Κύπριον Διδάκτορα τῆς Θεολόγιας κ. Χριστόδουλον Βασιλειάδην ὅπως: νά συγγράφει καί νά παρεμβαίνει, συχνάκις, εἰς τά Ἐκκλησιαστικά δρώμενα διότι μᾶς ἐνδιαφέρωσιν, πάρα πολύ, οἱ πολυσήμαντες καί ἀρκετά εὔστοχες θεολογικές ἐπισημάνσεις του· καθότι εἶναι ἀπόλυτα τεκμηριωμένον  Γραφικῶς, καί δῆ ἐξ Ἀποκαλύψεως, τό ἐν λόγῳ ἄρθρόν του, καί γι΄ αὐτόν τόν λόγο σᾶς τό συνιστῶ ἀνεπιφύλακτα. [Δεῖτε ΕΔΩ
  • Συμφωνοῦμεν ἐπίσης, σέ μέγιστον βαθμόν, διά τίς ἐξαιρετικά δημιουργικές καί κριτικές ἐπισημάνσεις, διά τό ἴδιον ζήτημα, μετά τοῦ ἑτέρου Κύπριου Θεολόγου κ. Ἀνδρέου Κυριακοῦ, ὁ ὁποῖος μᾶς ξεκαθαρίζει, σαφῶς ὅπως πάντα, τό θολερόν (παρα)ἐκκλησιαστικόν τοπίον τῆς παρα-θεολογίας καί χαιρώμεθα ἰδιαίτερα διά πάν ὅτι γράφει ὁ ἄνθρωπος, πλήν ὅμως, θά τόν θέλαμεν ὁλίγον τι βαθμόν, πιό καυστικόν, εἰς τήν κριτική του. [Δεῖτε ΕΔΩ
  • Ἡ κριτική τώρα τοῦ «ἑτέρου Καππαδόκη» καί σεβαστοῦ Κύπριου Θεολόγου/Οἰκονομολόγου/Ποιητοῦ κ. Βασίλειου Χαραλάμπους εἶναι ἰδιαίτερα σημαντική, διότι δέν μας ἀποδεικνύει μόνον, τήν ματαιότητα τού ἐν λόγῳ ὑπό κρίσιν ἐγγράφου, ἀλλά καί ὅτι ἡ «Ἐκκλησία τῆς Κύπρου», ἐπιμένει νά διαστρέφει ἐξ ἀτόπου παρα-οἰκονομίας, νά προπαγανδίζει καί νά ἀλλοιώνει, ἀλλά καί νά συμβαδίζει, ἀδιακρίτως, μετά κακόδοξα κελεύσματα τῆς Δηλώσεως τοῦ Τορόντο κ.ο.κ. Δηλαδή φαίνεται ἀποδεικτικά, ὅτι οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες μας, εἶναι βαθιά αἰχμάλωτες καί ἐγκλωβισμένες εἰς τά πολυποίκιλα ψευδο-συμβούλια καί «συμβόλαια θανάτου» τῶν Αἱρετικῶν καί ἀλλοθρήσκων, μιᾶς καί μᾶς εἰσαγάγωσιν γραπτῶς, τόν ἀθεολόγητον ψυχολογισμόν τους, ἐπί τῆς βάσεως τῶν ὅποιων κακόδοξων δεσμεύσεών τους καί κακόβουλων ἤ καί ἀψυχολόγητων ὑπογραφῶν τους. [Δεῖτε ΕΔΩ

Ἐν κατακλείδι, προτείνουμεν νά μᾶς προσκομίσωσιν τότε, σέ εἰδικόν δωρεάν μάλιστα τομίδιον, οἱ τίμιοι Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, πάν ὅτι ἔγγραφον ὑπεγγράφην τά προηγούμενα χρόνια στά διάφορα Φαριζαϊκά Συμβούλια τῶν Διμερῶν καί Πολυμερῶν Διαλόγων, σέ κάθε ΜΙΑΝ ἕκαστην τοπικήν ἐνορία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας τῆς νήσου, ὥστε νά ἐνημερωθεῖ πλήρως καί ὁ πλέον ἄσημος Χριστιανός τοῦ πλέον ἀπομακρυσμένου χωριοῦ τῆς νήσου, καί νά ζητηθεῖ ἐπιτακτικῶς πρός τό Οἰκουμενιστικόν Κέντρον τοῦ Φαναρίου, ἐκ μέρους τοῦ Χριστώνυμου Λαοῦ τῆς Κύπρου, ἡ ἀναβολή τῆς ψευδοΠανορθόδοξης Συνόδου τῆς Κρήτης, διότι τό μείζον Συνοδικόν ΕΛΛΕΙΜΑ ἐν τῇ νήσσῳ Κύπρῳ καί ἡ κατάφωρη ἄμβλυνσις, τοῦ ὀρθοδόξως καί ἀπλανῶς θεολογεῖν, ἤ ἄν θέλετε, και τοῦ θεοπνεύστως ἐπισκοπεῖν, πού παρετηρεῖτο, διαχρονικῶς, θά τούς ἐκδικηθεῖ «μέ τό ἴδιον ἀκριβῶς νόμισμα» ἐν τῇ Ἐκκλησιαστικῇ Ἱστορίᾳ. Μιᾶς καί τό τελευταίον λόγον τόν ἔχει ΠΑΝΤΟΤΕ ὁ Θεός· καί ὄχι οἱ ἀθεόφοβοι καί ξεπουλημένοι ταγοί μας. Τοῦτο τό χρέος Μακαριώτατε σύν τοῖς κακοδόξοις ὁμοφρόνοις καί συμβουλεύσασιν αὐτοῦ, θά τό ξεπληρώσετε τόσον εἰς τόν νύν αἰῶνα ὅσον καί εἴς τόν μέλλοντα. Νά εἴστε ἀπόλυτα σίγουροι…!

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

TO AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ

baphomet-yuri-leitch-e1430982048814

 TO AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ


1ον. Λαμβάνω τήν σκυτάλη ἀπό ἕνα ἄκρως ἐνδιαφέρον ἄρθρον πού μόλις ἐδιάβασα, γραφθέν ὑπό τοῦ θεολόγου κυρίου Σταύρου Ἀβαγιάννη, μέ τίτλον: Συζήτηση στήν Ἡμερίδα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς γιά τή Μεγάλη Σύνοδο: Αμηχανία και πολλά φλέγοντα αναπάντητα ερωτήματα. 
2ον. Ἐπιθυμῶ δηλαδή νά σᾶς ἀπαντήσω κάπως διασκεδαστικά εἰς τό ἔλλογον Οἰκουμενικόν, Ἐκκλησιολογικόν, Κανονικόν, Συνοδικόν, Δογματολογικόν, Πατρολογικόν, Βιβλικόν, Θεολογικόν κ.ο.κ. σημαίνων ἐρώτημα κρίσεως πού ταλαιπωρεῖ ὅλους μας, ἀλλά καί τό θέτει θεο-λογικῶς πρός τούς ἀπανταχοῦ ἀναγνώστες του, εἴτε αὐτοί εἶναι: οἱ Οἰκουμενιστές, εἴτε εἶναι οἱ Ἀντιοικουμενιστές, εἴτε τινές ἀναποφάσιστοι κ.λπ.

Τό Δογματολογικόν καί Ἱεροκανονικόν ἐρώτημα τοῦ κ. Σ. Ἀβαγιάννη εἶναι:
“Η μέλλουσα να συνέλθει Αγία και Μεγάλη Σύνοδος ποιά κακοδοξία ή ποιά αίρεση θα αντιμετωπίσει ;”

3ον. Ἔχει δίκαιον ὁ κύριος συνάδελφος τῆς ΠΕΘ διά τό κατ΄ ἐξοχήν Συνοδικόν ζητούμενον τῶν ἡμερῶν μας: περί τῶν προϋποθέσεων καί κριτηρίων τοῦ ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως θεολογεῖν ὑπό τῶν ἄμοιρων καί ἀιχμαλωτισμένων Θεολογικῶν Σχολῶν τῆς Οἰκουμένης ὑπό τινῶν ἑτερόδοξων Νεορθοδόξων καί αἱρετιζόντων Οἰκουμενιστῶν. Πρέπει νά παραδεχθῶμε ἅπαντες, ὅτι πλέον κάμνωσι κουμάντο οἱ τρισἄθλιοι Οἰκουμενιστές.
4ον. Ὁ προπάτωρ ὅμως τῶν Συγκρητιστῶν Νεορθοδόξων: ἐκείνος ὁ ταλαίπωρος ἐμπνευσθής καί ὁ ἐνεργοποιήσας τόν ἀντικανονικόν Νεολογισμόν τῆς δῆθεν Πανορθόδοξης Συνόδου διά τινός παλαιοῦ τραγελαφικοῦ Πανορθόδοξου Συνεδρίου τό 1923· ὁ σύγχρονος πατριός καί ὁ ἄνομος ἐπιβάλλων τό Θεοκατάρατον Ἡμερολογιακόν Σχίσμαν [ἐμερίσθην καί ἐσχίσθην βιαίως ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία σέ δύο ἀντιμαχόμενα στρατόπεδα: Νεοημερολογιτῶν & Παλαιοημερολογιτῶν] πού πυορροεῖ δυστυχῶς καί βαθαίνει, ἄχρι τῆς σήμερον, σέ πολυποίκιλα παραταξιακά καί “Ζηλωτικά” στρατόπεδα· ὁ αὐθαιρέτως καί σκοπίμως ἀναγνωρίσας τήν Ἀγγλικανική ἱερωσύνη [καί ἄρα, ὁ ἀναγνωρίσας ἔμμεσα καί σιωπηλᾶ, ἄνευ τινάς πανορθόδοξης καί οἱκουμενικῆς ἀποφάσεως, μίαν ἀκόμη Ἐκκλησία-πλήν τῶν Ὀρθοδόξων- τήν “Ἐκκλησία” τῶν Ἀγγλικανῶν] τῶν Λουθηροκαλβίνων· ὁ συμμετέχων, ὁ συλλειτουργῶν καί ὁ συμπροσευχόμενος γονυπετής εἰς τινά Ἀγγλοαμερικάνικον ψευδο-ναόν ὑπό τινός αἱρετικοῦ καί δαιμονικοῦ ἀλτάριου· ὁ ἐγκατάλειπων καί παραιτηθής ἐπίσκοπος, τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως Κιτίου καί Λεμεσοῦ, ὁ τρις μοιχεπιβαίνων ληστρικά, ἀντι-Κανονικά καί δόλια ἐξ ἀλλαχοῦ-καί οὐχί διά τῆς Κανονικῆς θύρας- καί καταλαμβάνων διά ἀντιχριστιανικῶν καί πολιτειοκρατικῶν μέσων [ὅπως λ.χ.: διά τοῦ Νεογραικυλίστικου ἤ καί Νεοελληνικοῦ, ἐξάπαντος Αἱρετικοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ καί Ἐθνικισμοῦ, τοῦ κακόσπορου καί πολιτικάντικου Βενιζελισμοῦ, τοῦ δαιμονικοῦ Μεγαλοϊδεατισμοῦ] τόν Ἀρχιεπισκοπικόν Θρόνον τῶν Ἀθηνῶν, τόν Πατριαρχικόν Θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τρίτον τόν Πατριαρχικόν Θρόνον τῆς Ἀλεξάνδρειας, τοῦτος ὁ μέγας (sic) ἀνήρ καί ὁ… 13ος Ἀπόστολος (;!) τῶν ἀπανταχοῦ νῦν Ἀρχοικουμενιστῶν, τῶν Θεοσοφιστῶν καί τῶν Τεκτόνων, κάνει μεταφυσικήν παρέμβασιν, ἐκ τῶν ταρτάρων τοῦ ᾏδου, καί μᾶς δίδει μίαν τινά Ἐκκλησιολογικήν καί Ἱεροκανονική ἐπίλυση διά τό ἐν λόγῳ μείζον ζήτημα περί τῆς μέλλουσας Ληστρικῆς (οὔπς! Πανορθόδοξης, ἄνευ ὀρθοδόξων, ἤθελα νά πῶ) Συνόδου.
5ον. Δόξᾳ τῷ Θεῷ, πού ἡ ἐν λόγῳ πολυτάραχη, ἀμφιλεγόμενη καί διφορούμενη, ἐξάπαντος ἄκρως προβληματική προσωπικότητα, τοῦ Κρητικοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου τῆς Κων/Πόλεως, Μελετίου Δ΄ τοῦ Μεταξάκη, πού μᾶς ἄφησεν τινά “βαρύνουσα” σημαντικήν, Ἱεροκανονικήν καί Ἀντιμασσωνικήν ἐπιστολήν, μέ τινές ἐκπληκτικές (!) προϋποθέσεις καί ὅρους ἵνα πορευθεῖ Κανονικῶς μία μέλλουσα Πανορθόδοξη Σύνοδος…! Ἡ Φαναριώτικη Φ.Α.Τ.Ρ.Ι.Α. τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐργάζεται καιρόν τώρα μέ εἰδικόν μεθοδολογικόν καί στρατηγικόν σχεδιασμόν.
[Δεῖτε ἐδῶ τινά προσωπικόν, χιουμορίστικον ἀλλά καί κυνικόν παρελθοντικόν δοκίμιόν μας, μέ τήν ἀνάλογη ἀντιρρητικήν ἐπεξήγησιν τοῦ νεολογισμοῦ “φ.α.τ.ρ.ι.ά.”: ΔΕΚΑ ΦΑΝΑΡΙΩΤΙΚΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΠΕΙΘΑΝΑΓΚΑΣΜΟΥ]
6ον. Δέν μᾶς ἀπασχολεῖ καθόλου, εἰς τό παρόν δοκίμιον μας, ἄν ὁ πατριάρχης Μελέτιος, ἦτο, , δέν ἦτο, Τέκτων καί Ἀρχιτέκτων Σατανιστής, μιᾶς καί εἶναι πέραν πάσης ἀμφιβολίας, ὅτι ἦτο καί εἶναι ὁ προπάτωρ καί πατριάρχης τινός Νέου Ἐκκλησιαστικοῦ Σχίσματος (!!!), ἀλλά καί ὁ ἀντικανονικά μετατεθής [μόνον διά τοῦτο τό ἀναντίλεκτον γεγονός ἦτον ἄξιος καθαιρέσεως βάσει τῶν Ἱερῶν Κανόνων] ὑπό τινός ἀνίερου καί ἀντιευαγγελικοῦ Μεταθετοῦ, καί δή ὁ δικαίως καθαιρεμένος (!;) ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας μόλις πρό τῆς πατριαρχίας του εἰς τήν Πόλην, τοῦ Μεγάλου καί Ἁγίου Ἱσαποστόλου Κωνσταντίνου· πολλῶ μᾶλλον οἱ ἱστορικές καί χαρισματικές πηγές τῆς Ἐκκλησίας μᾶς ἀποδεικνύωσιν, ὅτι ἦτο στυγνός Συγκρητιστής.
[ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: 1. “Μελέτιος Μεταξάκης, μεγάλη εκκλησιαστική ή τεκτονική προσωπικότητα;” 
2. Μοναχοῦ Σεραφείμ Ζήση, Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ (Ἡ μασονική προώθηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ)
3. Παναγιώτης Νούνης, ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ! ΜΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΗ ΚΑΙ ΣΠΑΝΙΑ-ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ 
4. τοῦ αὐτοῦ, ΔΙΕΙΣΔΥΣΙΣ ΕΙΣ ΤΑ ΕΧΘΡΙΚΑ ΕΔΑΦΗ, ΕΠΙ ΤΙΝΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΑΣΣΩΝΟ-ΜΕΤΑΞΑΚΕΙΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΤΩΝ ΦΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ]

7ον. Βέβαια, ἡ ἐν λόγῳ ἱστορική ἐπιστολή πού ἐντοπίσαμεν τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ἄν ἀποδεχθῶμεν λ.χ. ὄτι ἐξ ἀρχῆς: ὅ,τι τῷ ὄντι δέν ἐγγράφῃ διά τινός ἀλλότριου καί διφορούμενου σκοποῦ, καί δή διά τά μάτια τοῦ κόσμου, ἀλλ΄ ἐγγράφῃ εἰλικρινῶς ἐκ τινάς ποιμαντικῆς καί ἐξ ἀντιτεκτονικῆς εὐαισθησίας, ἐξευτελίζει καί ἀποδεικνύει, σαφῶς ὡς μωροῦς-τυφλοῦς ἀλλά καί ἄκρως ἀνόητους τούς ἀπανταχοῦ Σιωνιστές/Μασσώνους, πού ἄκουσον-ἄκουσον, διεκδικῶσιν, μέ περίσσιον Συγκρητιστικόν φανατισμόν [καθῶς κάμνωσιν δόλια καί σέ ἄλλες μεγάλες ἱστορικές προσωπικότητες] ὡς ἰδικόν τους ἄνθρωπον Ἀρχιτέκτονα καί Ἀρχιμασσώνον πατριάρχην, ἵνα προσβάλωσι σατανικᾶ τήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία τοῦ Θεανθρώπου ἀλλά καί τήν Πατερική Θεολογία Αὐτῆς.
8ον. Ἄν ὄντως οἱ ψεύτες, οἱ ἀπατεώνες, ἐξάπαντος οἱ Θεομπαίκτες καί οἱ Ἐωσφοριστές Τέκτονες, ἔχωσι, τινές ἀδιαμφισβήτητες καί ἀναντίρρητες, γραπτές ἀποδείξεις, περί τοῦ πατρ. Μεταξάκη: ὁ πατριάρχης Μεταξάκης εἶναι πλέον μακαρίτης, καί ἄρα δύνανται πλέον εὐκόλως νά μᾶς ἀποκαλύψωσιν [ἄν ἔχωσιν], δημόσια, τά ὅσα καί ὅποια σημαντικά στοιχεία τυχόν ἔχωσιν εἰς τήν κατοχήν τους, πού νά ἀποδεικνύωσιν ἀναντίλεκτα, τήν Μασσωνική του ἰδιότητα. Δύνανται νά τό πράξωσι; Ἄν ὄχι, ἄς σιωπήσωσιν ἐπί τέλους, διότι ἐξάπαντος ὅπως καί νά ἔχωσι τά πράγματα εἶναι ἐπαγγελματίες συστρατευμένοι συκοφάνται! Τό παράδοξον εἶναι: γιατί ᾆρά γε τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον δέν διαμαρτύρεται, ἀλλά μᾶλλον καί σιωπεῖ περιέργως, εἰς τήν π.χ. συκοφαντικήν δυσφήμισιν κατά τινῶν μακαρίτων οἰκουμενικῶν πατριαρχῶν, πού διεκδικῶσιν τινές διά τό Μασσωνίζειν αὐτῶν; ᾎρά γε ἔχωσιν, ἄδικον ἤ δίκαιον, οἱ “φημολόγοι”;
9ον. Ὁ Κύπριος Ἱστορικός, ὁ π. Σωφρόνιος Μ., μᾶς καταγράφει, ὅτι στά περί τό θέμα τοῦ Μασσωνισμοῦ τοῦ πατρ. Μελέτιου, εἶναι φῆμες ἀλλά καί προϊόν ἐμπάθειας ἀπό πολιτικές καί ἐκκλησιαστικές διαμάχες, ἀλλά καί σωρηδόν ἀδίκων ἐπικρίσεων ἐκ μέρους ὑπερσυντηρητικῶν καί φανατικῶν Χριστιανῶν…! ᾎρά γέ ἔχει δίκαιον ὁ π. Σ., κύριοι Μασσωνόδουλοι; Μόνο πού τό Φανάριον π. Σ., δυστυχῶς, δέν μᾶς ἀποσαφηνίζει μέ εἰδική εγκύκλιον, ἅπαξ καί διαπαντῶς, τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων, πράγμα πού τό ἀποσιωπεῖτε. Γιατί ᾆρά γε;
10ον. Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως, δέν ἔχομε τινά ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνη εἰς τήν ἱστοριογραφία τοῦ Κύπριου ἱστορικοῦ καί Ἱερομόναχου πατρός Σωφρόνιου Μιχαηλίδη [Διότι κατ΄ ἀρχῆς α΄. εἶναι ἐφημέριος εἰς τό Κίτιον τῆς Λάρνακος, δηλ. κληρικός τῆς ἱ. μ. Κιτίου, ἀλλά ἐπίσης, β΄. εἶναι φανατικά ὑπέρμαχος τῶν σύγχρονων Νεοβατοπαιδινῶν-Νεομαχαιριωτῶν· ἀλλά μή ξαχνάμε, γ΄. ὅ,τι ὁ Μεταξάκης ἦτο Μητροπολίτης τοῦ Κιτίου καί τῆς Λεμεσοῦ, καθῶς, δ΄. καί στενώτατος φίλος καί συνεργάτης (σύμφωνα μέ τά πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ 1923) τῶν Νεοβατοπαιδινῶν τῆς ἐποχῆς του… καί ὁ νοῶν νοείτῳ!] διότι, προσπαθεῖ γραπτῶς, νά μᾶς παρουσιάσει ἕνα πατριάρχη Μεταξάκη, ὡς μία “ἀθώα περιστερά”, ἕνα ἅγιον (sic) πατριάρχη, ἄνευ τινῶν ἱστορικῶν λαθῶν καί ἐκκλησιαστικῶν ψεγαδιῶν, μιᾶς καί μᾶς παρουσιάζει μονόδρομα, μόνον τά θετικά (!) τῆς προσωπικότητάς του· ἐνώ ἀπό τήν ἄλλη, ἔχομε προσωπικά τάσεις πραγματικῆς ἔρευνας καί ἱστοριοδιφισμοῦ. Οἱ προσωπικές ἱστορικοσυγκριτικές μελέτες μας [ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ], ἐπάνω εἰς τήν ἱστορική φυσιογνωμία τοῦ πατρ. Μελέτιου Μεταξάκη, μᾶς ὑποστηρίζωσι μέ ἄνεσι, νά θεωροῦμε ὡς ἄκρως ἀνεπαρκέστατον, ἀπαράδεκτον καί μή ἀντικειμενικόν, τόν ἱστορικισμόν τοῦ πατρός Σωφρονίου, πρόκειται κατά τήν προσωπική ἄποψιν μας, ἄμειγῶς, διά μή σώφρονα ἱστορικισμοῦ, ἀντί διά ἀντικειμενικῆς ἱστορίας, καθότι σύν τίς ἄλλοις θεωρεῖ ὁ ἴδιος ὁ π. Σωφρόνιος προσωπικά, καί τό καταγράφει, ὅτι:

“πιστεύουμε ὅτι [ὁ Μεταξάκης] ἀδικήθηκε πολύ στή συνείδηση μεγάλου μέρους τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας”. [1]

11ον. Κατά τήν προσωπική ἄποψιν, δηλαδή, τοῦ ἱστορικιστή πατρός Σωφρονίου, ἡ Συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας, λάθεψε (!) καί ἀδίκησεν (!!) τόν “13ον Ἀπόστολον” (!!!) τῶν Νεορθοδόξων Οἰκουμενιστῶν! Καταλάβατε φίλοι καί φίλες μου; Καί ἀπεφάσισεν ὁ π. Σωφρόνιος βεβαίως, δι΄ εὐχῶν τῶν Μητροπολιτῶν Σεβ. Κιτίου κ. Χρυσοστόμου καθῶς καί τοῦ Σεβ. Λεμεσοῦ κ. Ἀθανασίου, ὅπως: μᾶς ἐπανεγγράψει, ἐπανακαθορίσει, ἐπανεκπαιδεύσει, ἐπαναπροωθήσει, ἐπαναπροσδιορίσει καί ἐπαναδιατυπώσει τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, περί τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, εἰς βάρος μάλλιστα, τινῶν οἰκτρῶν καί φοβερῶν ἐκκλησιαστικῶν γεγονότων; Ἐξάπαντος ψεγάδια ἤ καί ἀρνητικά, εἰς τήν ἐκκλησιαστική καί ἱστορική πορεία τοῦ Μεταξάκη, σεβαστέ π. Σωφρόνιε, ὅλως παραδόξως, δέν ἐντοπίζετε ἐσεῖς, ἀλλ΄ οὔτε ἐντοπίζωσι, σαφῶς καί οἱ καϋμένοι Μασσώνοι;! Ἔτσι δέν ἔχει ἡ πραγματικότητα; Γιατί ᾆρά γε συμφωνώσιν, οἱ δύο πολυ-αἱρετικές παρατάξεις [Οἰκουμενιστές/Νεορθόδοξοι καί Θεοσοφιστές/Μασσώνοι] εἰς τόν ἀδιάκριτον ὑπερ-ἐγκωμιασμόν καί ἀνόνητον Ἱστορικισμόν περί τοῦ μακαρίτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου; Μήπως, πολυσέβαστε γέροντα μας καί κύριε Σωφρόνιε Μιχαηλίδη, ἡ Συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας ἀδίκησεν καί κανέναν ἄλλον… πατριάρχην Νεστόριον, πατριάρχην Μακεδόνιον, πατριάρχην Σεβῆρον, πατριάρχην Βέκκον κ.ἄ.; Τήν Συνείδησιν τῆς Ἐκκλησίας παππούλη μου, ποῖος ἐν τέλει, τήν καθοδηγεῖ, ἀπλανῶς καί ἀλαθήτως; Τίς τρεπτός ἄνθρωπος, ἤ μήπως, ὁ Ἄτρεπτος Θεάνθρωπος καί Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός;
12ον. Τόν Γόρδιον Δεσμόν ὅμως περί τῆς μελλούσης Πανορθόδοξης Συνόδου μᾶς τόν ἐπιλύει (ποιός ἄλλος;) ὁ 13ος Ἀπόστολος τῶν Οἰκουμενιστῶν! Πολύ καλά διαβάζετε!! Δηλαδή, ὑφίστατο τινά Αἱρετικόν θρησκευτικο-φιλοσοφικόν σύστημα, πού ἄν τολμήσει ἡ Σύνοδος τῶν “ὀρθοδόξων” Οἰκουμενιστῶν, νά τό καταδικάσει, θά ἀποφύγει μᾶλλον παρά τρίχα τήν ἐπονομασίαν τῆς ὡς τινάς Νέας Ληστρικῆς Συνόδου…!
13ον. Ἐξάπαντος καί πάλιν, κατά τήν προσωπική ἄποψιν μας, οὐδεῖς ἐχέφρων καί νόρμαλ Ὀρθόδοξος Χριστιανός, δέν ἀναμένει σοβαρά, ἐκ τῆς κλίκας τῶν παρασυνάγωγων Οἰκουμενιστῶν, νά δικάσωσιν τινές ὁμοδόξους των Ἀρχιοικουμενιστές, εἴτε καί νά καταδικάσωσιν ἀμετάκλητα, τελεσίδικα καί ὁριστικά τόν πολυ-αἱρετικόν Οἰκουμενισμόν. Ἡ ἀνοησία βρίσκεται εἰς τήν Παναἵρεσιν τοῦ Συγκρητισμοῦ, καί ὄχι στούς ὀρθοδόξους ἀντιοικουμενιστές. Ἄρα λοιπόν κύριε Ἀβαγιάννη μου, οἱ Οἰκουμενιστές, δέν θά ἀντιμετωπίσωσιν, τήν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ διότι εἶναι ἀθεόφοβοι “ληστοσυμμορίτες”· ἀλλ΄ οὔτε πρόκειται νά ἀντιμετωπίσωσι, τόν Φραγκολατινισμό/Παπισμόν (“Καθολικισμό”), ὅπως οὔτε κἄν τόν Λουθηροκαλβινισμόν (Προτεσταντισμόν).

Ἄρα ἀπομένει ἡ “προφητική” Μεταξάκειος ἐπίλυσις τοῦ ζητήματος:
“… Ἐπειδή ὅμως καί ἐν τῇ ἡμετέρᾳ Ἐκκλησίᾳ ὑπάρχουσι πολλοί οἱ σκανδαλιζόμενοι ἐκ τῆς δράσεως τῆς Μασσωνίας, κρίνεται ὀρθόν νά ἀπαγορευθῆ μέν εἰς τόν Κλῆρον νά ἀνήκει εἰς Μασσωνικάς στοάς ὑπό οἱανδήποτε ἰδιότητα, ἐπί ποινῇ κανονικοῦ ἐπιτιμίου, νά συστηθῆ δέ εἰς τόν εὐσεβῆ λαόν νά ἀπέχη ὀργανώσεως, ἧς ὁ χαρακτήρ διατελεῖ ἀκαθόριστος ἀπό ὀρθοδόξου ἀπόψεως, εἶναι δέ ἐνδεχόμενον νά κριθῆ καί κατακριθῆ ὑπό τῆς Πανορθοδόξου Προσυνόδου ὡς ὀργάνωσις θρησκευτική, ἀνατρεπτική τῶν δογμάτων τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας…” [2]

14ον. Ἀγνοῶ πάντως, ἄν ἔχει ἐκτελεσθεῖ τοῦτη ἡ περίφημος καί ἱστορική πρότασις τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου Μελετίου Δ΄, ἀλλά μήπως εἶναι μία ὕστατη λύσις, ἵνα μᾶς ἀποδείξωσιν οἱ Οἰκουμενιστές, ὅτι δέν ἔχωσιν προσωπική σχέσιν, ἤ καί στενή σύνδεσιν, μέ τόν Ἐωσφορικόν Μασσωνισμόν, ἀνίερα νταλαβέρια μέ τίς Μασσωνικές Στοές, καθῶς καί μέ τέτοιου εἴδους διαβολάνθρωπους; Ἰδοῦ ἡ Ρόδος, ἰδοῦ τά ροδοπέταλα τῆς ἀληθεύουσας (;) ἀγάπης των, ἰδοῦ καί τό ἐράσμιον ἱερόν πήδημα, καί ἄν τούς βαστᾶ καί εἶναι τῷ ὄντι ἄξιοι καί ρωμαλαίοι (!) ἐν Χριστῷ Συν-ὁδικοί, ἄς ἀσχοληθῶσιν καί ἄς ἀντιμετωπίσωσιν τουλάχιστον τήν Θεοστυγήν κακοδοξία καί σατανικήν αἵρεσιν τοῦ Θεοσοφισμοῦ, τοῦ Μασσωνισμοῦ καί τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ. Ὑφίστατο τινά τέτοιον σοβαρόν ἐνδεχόμενον ὑπό τῶν γατάκιων τοῦ Ζηζιούλα;
15ον. Ἐξάπαντος ὁ δῆθεν 13ος Ἀπόστολος καί ὁ Προπάτωρ τῶν Οἰκουμενιστῶν, “προφήτεψεν” καί πρότεινεν… κάτι τό ἀντιαιρετικόν καί χρήσιμον. Ἄν θά συγκληθεῖ τελικῶς, ἡ μέλλουσα Σύνοδος τῶν Ὀρθοδόξων [μέ τῷ ὄντι ὀρθόδοξους] εἰς τό τέλος τῆς ἡμέρας, οἱ ἀνορθόδοξοι Μεταξακιστές ἀπογόνοι του, θά πρέπει σύμφωνα μέ τόν ἴδιον πατρ. Μεταξάκη, νά κρίνωσι, νά κατακρίνωσι καί ἐν τέλει νά καταδικάσωσιν, τουλάχιστον, τόν ἐπάρατον Μασσωνισμόν ὡς τινά ἄγνωστον, ἀποκρυφιστικόν, πολυ-αἱρετικόν καί Συγκρητιστικόν φιλοσοφικόν θρήσκευμα, τό ὁποῖον, ἐξάπαντος καί ὑποσκάπτει τήν Πατερική Δογματική Διδασκαλία τῆς Ὀρθόδοξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἄρα ἐν κατακλείδι, ὁ Μελέτιος Δ΄ ὡς πατριάρχης Ἀλεξανδρείας θέτει ἱεροκανονικῶς, μίαν σημαίνουσαν Δογματολογικήν πρότασιν καί Ὅρον: ὅπως λ.χ. σέ μία Πανορθόδοξη Σύνοδο νά καταδικασθεῖ Καθολικά καί πανορθόδοξα, ὁ Μασσωνισμός! Εἶναι ἐφικτόν ᾆρά γε; Ἐξάπαντος ἀγαπητέ μου π. Σωφρόνιε, προσωπικά, διά πολυποίκιλους λόγους, δέν μᾶς πείθωσιν σέ βάθος τά ἐν λόγῳ ἀντιμασσωνικά γράμματα τοῦ μακαρίτου, ὅτι δῆθεν μᾶς ἀποδεικνύωσιν, ἀπερίφραστα, διά τήν μή ἀνάμειξιν αὐτοῦ, μέ τόν Μασσωνισμόν. Διότι καί Μασσώνος νά μή ἦτο ὁ Μεταξάκης, σύμφωνα μέ σωρηδόν ἱστορικῶν ντοκουμέντων, ἦτο στυγνός Συγκρητιστής, τίμιε πάτερ μου. Καταλάβατε;
Ὑφίστατο ὅμως, κανεῖς ἐν Χριστῷ ἀδελφός/ῇ καί πατέρας, πού νά διαφωνεῖ κατ΄οὐσίαν, εἰς τό παρόν μείζον ζήτημα, πού ὀρθῶς παρεμβάλλει καί θέτει δικαίως, ὁ μακαρίτης πατριάρχης Μελέτιος Δ΄ Μεταξάκης, πρός μίαν μέλλουσα Πανορθόδοξον Σύνοδον;

Σιγά ὅμως, μή ἀσχοληθῶσιν μέ τό ζήτημα τοῦ Μασσωνισμοῦ, οἱ “ἐπιλεκτικοί καί ἐκλεκτικοί” Συγκρητιστές καί Προκαθήμενοι τῆς Φίλης Ὀρθοδοξίας. Σιγά μή τσουγκρίσωσι καί χάσωσιν τ΄ αὐγά καί τά πασχάλια. Ἀναμένατε προσεχῶς καί ἄχρι καιροῦ ἀγαπητοί ἀναγνώστες μας, εἰδικήν ἔγγραφον ἱστορικο-δογματική μελέτην, περί τοῦ Μεταξάκη καί τήν εἰδική σχέσιν του μέ τόν Ἀγγλικανισμόν.

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Σωφρόνιου Γ. Μιχαηλίδη (Ἱερομονάχου), ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ, Ἔκδοσις: Ἱερά Μητρόπολις Λεμεσοῦ, Κύπρος 2002, Δεῖτε παραπομπή 27, σελ. 367.

[2] Τοῦ αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ. Συνοδική ἀπόφασις ὑπογεγραμμένη ὑπό τοῦ πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Μελετίου Β΄ (τοῦ Μεταξάκη), Κατά τοῦ Μασσωνισμοῦ, στίς 25 Ἰουνίου 1934, σελ. 368.
[Δική μας σημείωσις: Ἄς στεναχωρηθῶσιν καί ἄς κλάψωσιν λοιπόν, τώρα πού δύνανται οἱ Μασσώνοι, πού ἐχρησιμοποίησαν μέ κάθε μέσον τόν πατριάρχη Μ. Μεταξάκη, ἀλλά ἔπειτα ἐγύρισεν ὁ τροχός, μόλις δύο χρόνια σχεδόν πρό τοῦ τραγικοῦ θανάτου του, καί ἔπραξεν κάτι τό ἀναπάντεχα… ὀρθόδοξον! Κατεδίκασεν ὁ λεβέντης Κρητικός, τόν ἀναθεματισμένον Μασσωνισμόν, καί ἵσως αὐτή ἡ πατριαρχική ἐνέργειά του, νά ἦτο ἕνα σημαντικόν καλόν εἴδος, τινάς ἔμπρακτης, τελωνικῆς καί ἐν Χριστῷ Μετανοίας του διά τά ὅσα ἀντικανονικά καί σχισματικοαιρετικά ἐνήργησεν. Ὁ Πανελεήμων Τριαδικός Θεός, ἄς τόν ἀναπαύσει, εἰς τήν Χῶραν τῶν Ζώντων.]

ΠΗΓΗ