ΟΙ ΔΙΑΚΗΡΥΓΜΕΝΕΣ «ΣΙΩΠΗΛΕΣ» ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ



 
(ΜΙΑ ΕΚΤΕΝΗΣ BIΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΩΝ ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ)
 
ΜΕΡΟΣ Α΄


[Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, Συνάντηση μέ τό Μυστήριο (Μία σύγχρονη ἀνάγνωση τῆς Ὀρθοδοξίας), Ἐκδόσεις: Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως καί  ΑΚΡΙΤΑΣ Α.Ε., (Πρωτότυπη ἔκδοση στίς Η.Π.Α.:Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today) σσ. 359.]


Α΄. Ὁ συγγραφέας τοῦ ὑπό κρίσιν καί ἐν λόγῳ βιβλίου εἶναι ὁ Ἀρχιοικουμενιστής καί πολύτιμος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κων/Πόλεως κύριος Βαρθολομαῖος γνωστός διά τό πολυκύμαντο ποιμαντικόν καί οἰκολογικόν (sic) ἔργο του εἰς τά πέρατα τῆς οἰκουμένης… Εἶναι ὅμως καί ὁ κατ΄ εξοχήν ὑπέρμαχος-ἐκπρόσωπος  ἀρχηγέτης τῶν νεο-Φαναριωτών Νεορθοδόξων-ἐπισκόπων, πρεσβυτέρων καί θεολόγων, πού ἔχωσιν ὡς ὕψιστον σύνθημα καί λάβαρον τους τήν ἐωσφορικήν ἰδεολογίαν τῆς Οἰκουμενι(στι)κῆς Κινήσεως, διά τό παραφραζώμενον [ἀφ΄ ἡμῶν] ἰδίωμα τοῦ ἀντι-εὐαγγελικοῦ κακέκτυπου καί ἀπροϋπόθετου σατανικοῦ Δόγματος: 

“ἀδιαλείπτως καί ἐπιλεκτικῶς διαλέγεσθε μετά τῶν Αἱρετικῶν καί Σχισματικῶν… ἵνα εἰσέλθετε εἰς μέγαν πειρασμόν”. 

Πειρασμός βέβαια, πού ὅλο καί γιγαντῶνει, εἰς τά σπλάχνα τῆς Φιλόκαλλης Ὀρθοδοξίας, μιᾶς καί δέν ὑφίστατο ἀπροϋπόθετα «ἀδιάλειπτος διάλογος» μετά τινῶν ἀ-με-τα-νό-η-των καί κακοφρόνων Αἱρετικό-σχισματικῶν. Τούτος ὁ μέγας πειρασμός ἐκ τινός σατανικοῦ πνεύματος καί πονηρᾶς πλάνης πού εἰσήχθην, ἐξάπαντος ὑπό τινῶν Αἱρετικῶν Πατριαρχῶν, καί προκατόχων τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καί ἐμπεδώθην (βέβαια τοῦ νῦν) βαθέως ἀλλά καί δυστυχῶς μέ τόν [καί ἀπό τόν] ἴδιον καθῶς καί τούς στενώτατους συνεργάτες του!…

Β΄. Τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν Σύγγραμμα δέν ἐμπεριέχει πρόλογον. Ἄγνωστος ὁ λόγος. Ἐμπεριέχει ὅμως, πρός τό τέλος τοῦ τόμου, ἕνα Θεολογικό ἐπίμετρον γραφθέν ὑπό τοῦ Οἰκουμενιστοῦ ἐπισκόπου Διοκλείας κυρίου Κάλλιστου Ware καθῶς καί ἕνα σημαντικό Βιογραφικόν Σημείωμα τοῦ οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου γραφθέντος ὑπό τινός Πρωτοπρεσβυτέρου κ. Ἰωάννου Χρυσαυγῆ. Ἡ Θεολογική ἐπιμέλεια τοῦ συγγραμάτος ἔγινεν ὑπό τοῦ μεγάλου οἰκουμενιστοῦ καί Μέγα Πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωμῃοσύνης μας σεβαστοῦ κ. Γεώργιου Τσέτση. Ἄρα λοιπόν, τυχόντα «μελανᾶ» καί «σκοτεινά» σημεία εἰς τό παρόν βιβλίον, θά φέρει ἀκεραίαν καί τεραστίαν τήν εὐθύνην, ὄχι ἀπαραίτητα καί μόνον ὁ πατρ. κ. Βαρθολομαῖος, ἀλλά καί ὁ ἀναλαβῶν τήν θεολογική ἐπιμέλεια πρωτοπρεσβύτερος κ. Γ. Τσέτσης. Τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν τομίδιον εἶναι μετάφρασις τῆς ἀξιότιμου κυρίας Πολυξένης Τσαλίκη-Κιοσόγλου ἐκ τῆς ἀγγλικῆς  πρωτότυπης ἐκδόσεως, μέ τίτλον: Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today. Ἡ κεντρική ἔκδοσις εἰς τά Ἑλληνικά εἶναι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως μαζί μέ τίς ἐκδόσεις Ἀκρίτας.Ἡ εἰκόνα τοῦ ἐξώφυλλου εἶναι τμῆμα τῆς Ἀποκαθηλώσεως τοῦ Χριστοῦ τῆς ἱ. μ. Βατοπαιδίου. Μία ἀκόμη σημαντική ἀπόδειξις, ὅτι οἱ Νεοβατοπαιδινοί πατέρες συνοδοιπορῶσιν καί στηρίζωσιν τίς καλόδοξες,ἀλλά καί τίς κακόδοξες ἐνέργειες, τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου μας κ. Βαρθολομαίου.

Γ΄. Προτοῦ σᾶς ἀναφέρουμεν τά τινά μελανᾶ σημεία πού ἔχομεν ἐντοπίσει, ἐπιθυμοῦμεν νά σᾶς παραθέσουμεν ἐνδεικτικά, μερικούς τίτλους, ἀπό τά περιεχόμενα: Ἱστορική Θεώρηση. Ὕμνος καί χῶρος. Ἡ δωρεά τῆς Θεολογίας. Κλήση Ἀγάπης. Πνευματικότητα καί Μυστήρια. Πίστη καί Ἐλευθερία. Φτώχεια καί Παγκοσμιοποιήση. Παγκοσμιοποίηση καί Οἰκουμενικότητα. Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί Διαθρησκειακός Διάλογος. Φονταμενταλισμός καί φανατισμός. Θρησκεία καί πολιτική. Ἡ σημασία τοῦ Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου. Σύγκρουση ἤ διάλογος; Ὁ θρησκευτικός  διάλογος ἀνά τούς αἰῶνες. κ.ἄ.

Δ΄. Ἕνα σημαίνων σημεῖον πού μέ ξένισε ἰδιαίτερα, εἶναι: εἰς τό ἐσωτερικόν αὐτί τοῦ ἐξωφύλλου, ὑφίστατο ἕνα ὑπερβολικόν μᾶλλον καί  (ὑπερ)τιμητικόν ἐγκώμιον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου πρός τόν πατριάρχην Βαρθολομαίον. Γράφει: 

«Μέ τό κύρος, ἀλλά καί τήν ἰδιαίτερη εὐθύνη τοῦ πρῶτου τῆς Ὀρθοδοξίας, νά ὀρθοτομεῖ τήν ἀλήθεια καί νά διακονεῖ τήν ἑνότητα ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν…»! 


Ἡ ἱστορική ὅμως καί Ἐκκλησιαστική πραγματικότητα διαψεύδη ἡχηρῶς τόν μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπον. Ἄν ὄντως ὁ πατριάρχης διακονοῦσε τήν ἑνότητα, τῶν Ὀρθοδόξων Τοπικῶν καί Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν, δέν θά ὑπέσκαπτεν ὕπουλα καί συστηματικά π.χ. τήν Αὐτοκέφαλην Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, μέ αἰχμήν τοῦ δόρατος, τήν ἀντικανονικήν καίπαράνομην Πράξιν τοῦ 1928 διά τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν». Ἐπίσης, ὁ ἐν λόγῳ ἑκάστοτε ἐπίσκοπος καί πατριάρχης τῆς Κων/Πόλεως, δέν εἶναι «ὁ Πρῶτος» τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά εἶναι τῷ ὄντι «ὁ Πρῶτος» τῆς Λειτουργικῆς Συνάξεως καί Συνόδου ἐν τῇ Πόλῃ καί τῇ Θεόσωστῃ ἐπαρχίᾳ του, καί μόνον. Ὁ Πρῶτος τῆς Φίλης Ὀρθοδόξιας εἶναι: ἡ Κεφαλήσαφῶς τῆς Ἐκκλησίας ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός· καί Δευτέρα  ὡς λαιμός Της Κεφαλῆς: ἡ Ὑπεραγία καί Ὑπερευλογημένη Δέσποινα, Κυρία Θεοτόκος· καί ἔπονται βέβαια: οἱ Ἅγιοι Ἁπόστολοι, οἱ Προφῆτες, οἱ ἅγιοι ἐπίσκοποι, οἱ πατριάρχες, οἱ Μάρτυρες, οἱ Ὅσιοι κ.ο.κ.. Καί μετέπειτα ὅλων αὐτῶν ἕπονται, καί οἱ διάδοχοι τῆς ὁρατῆς πλέον Ἐκκλησίας. Δέν ὑφίστατο δηλ. εἰδικώτατον Πρωτεῖον εἰς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπί τινός προσώπου ἤ ἐκπροσώπου της. Αὐτά εἶναι μασκαραλίκια καί πολιτικο-θρησκευτικοί ἐπηρεασμοί ὑπό τινῶν Βατικάνειων καί Παπικῶν Δογμάτων. Ὅσον ἀφορά ἐν τέλει, διά τό ζήτημα τοῦ ἄν ὄντως, ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ὁρθοτομεῖ,ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως, φιλοδοξοῦμεν νά τό ἀναδείξομεν κριτικά, καί ἐν μέρει νά τό ἀποδείξομεν εἰς τήν ἔλλογην πορεία τῆς βιβλιοκρισίας-βιβλιοπαρουσιάσεώς μας. Κοντολογίς θεωροῦμεν, ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, συγκριτικά, μέ τίς τρέχουσες καί εὐμετάβλητες ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις, ὑποσκάπτει «μεγαλόκαρδα» -καί μᾶλλον ἄθελά του- μέ τέτοια εἰδεχθή καί ἄτοπα ἐγκωμιαστικά σχόλια [καί δῆ σέ πατριαρχικά συγγράμματα] τόν Ἀποστολικόν θεσμόν τῆς Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ε΄. Οἱ 345 σελίδες τοῦ πατριαρχικοῦ τομιδίου διαιρούνται σέ ὀκτῶ βασικά κεφάλαια:

1. Στό πρώτο μέρος (σελ. 13-34) ἔχομεν τήν Ἱστορική Θεώρηση: δηλ. ἕνα σύντομο ἱστορικό περίγραμμα διά τήν Ἱστορία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας· ἀκολουθῶσιν εἰδικά ἐπί μέρους κεφάλαια, περί τῆς ἱστορίας καί τοῦ ῥόλου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου και ὁλοκληρώνεται μέ τελικά συμπεράσματα. 

2. Ἀποσαφηνίζουμεν ὅμως ἐξ ἀρχῆς, ὅτι σύμφωνα καί μέ βάσιν τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας:

Αἵρεση εἶναι ἡ ἀπόκλιση ἀπό τήν ὁρθή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία περιέχεται στήν Ἁγ. Γραφή καί στήν Ἱερά Παράδοση, ὅπως διατυπώθηκε στίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί ἡ ἐμμονή σ΄ αὐτήν, ἤ ἡ προσχώρηση σέ μία ἤδη καταδικασμένη αἱρετική ὁμολογία. Δέν εἶναι ἀπαραίτητο ἡ ἀπόκλιση νά ἀφορᾶ ὁπωσδήποτε θεμελιῶδες δόγμα… Γιά νά χαρακτηρισθεῖ μιά δοξασία ὡς αἵρεση: α) Ἀπαραίτητη εἶναι ἡ ἐμφάνιση ἤ ἡ ἐκδήλωση τῆς ἐσφαλμένης δοξασίαςεἴτε γραπτῶς, εἴτε προφορικῶς, εἴτε μέ πράξη, εἴτε τέλος μέ σκόπιμη παράλειψη κάποιου οὐσιώδους στοιχείου τῆς πίστεως. (Κανονικόν Δίκαιον, Παναγιώτου Ι. Μπούμη, σελ. 243-244).

(Δεῖτε ΕΔΩ τινά ἄλλην καί  πρόσφατην Βιβλιοκρισίαν ἐπί τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ ἐγχειριδίου τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου).

3. Ἀξίζει μᾶλλον σ΄ αὐτό τό πρωταρχικόν σημεῖον, νά σᾶς παραθέσωμεν ἐνδεικτικά, ἕνα σημαίνον καί προβληματικόν γραφθέν (σελ. 14-15) τοῦ πατριάρχου, εἴς τό ὁποῖον κατά τήν γνώμη μας, συνιστᾶ στυγνώτατην κακοδοξίαν, ὕπουλην πλάνη καί δυσσεβήν αἵρεσιν:

“Ὁ ὅρος “Ὀρθόδοξη” υἱοθετήθηκε γιά πρώτη φορά ἀπό τήν Ἐκκλησία τόν 4ο αἰώνα ἀπό τούς ἕλληνες Πατέρες, τούς μεγάλους δηλαδή διδασκάλους καί θεολόγους τῆς πρῶτης Ἐκκλησίας, οἱ ὁποίοι θέλησαν ἔτσι νά διαχωρίσουν καί νά διακρίνουν τῆν ὀρθή πίστη ἀπό τίς κακοδοξίες, τά αἱρετικά δόγματα καί τίς παρεκκλίσεις. Σήμερα, ὁ ὅρος ἀποτελεῖ μέρος τῆς ἐπίσημης ὀνομασίας τῆς Ἀνατολικῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας καί ἐκείνων πού τελοῦν σέ κοινωνία μαζί Της. Στόν τίτλο ἐπίσης περιλαμβάνονται καί κάποιες ἄλλες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες οἱ ὁποῖες χωρίστηκαν τόν 5ο αἰώνα λόγῳ τῆς μονοφυσιτικῆς διένεξης, μιᾶςθεολογικῆς διαφωνίας ἐπί τῆς ἑρμηνείας τῶν δύο φύσεων -ἀνθρωπίνης καί θείας- τοῦ Χριστοῦ.”

  • Ἡ Α΄ Αἱρετική καί μείζονα ἀπόκλισις τοῦ πατριάρχου ἐστιάζει κυρίως, ἐν τῷ ἐρυθρῷ ὑπογραμμισθέν ὑπό τοῦ ὑπογράφοντος, πρόκειται δηλ. κατά τήν γνώμη μας, διά ἔντεχνη καί ψευδόδοξον διεύρυνσιν τῶν Ὁρίων τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, σέ ὁλόκληρον (!) Πατριαρχικόν Σύγγραμμα. Ὁ τίτλος ἤ καί ὁ Ἐκκλησιολογικός ὅρος “Ὀρθόδοξη Καθολική Ἀνατολική Ἐκκλησία”, δένπεριλαμβάνει ΚΑΘΟΛΟΥ, ἄλλες Ἀνατολικές ἤ Δυτικές ἤ Βόρειες κ.λπ. ψευδο-Ἐκκλησίες. Καί νά περιλαμβάνει καταχρηστικῶς τέτοιον πράγμα [μόνον] ὁ τίτλος, καί πάλιν ἀσέβεια καί κακοδοξία ἐστίν. 
  • Δέν ὤφειλεν μήπως ὁ πατριάρχης κ. Β.  νά  ἀποσαφηνίσει πλῆρες ἐτοῦτο πρός τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα καί τούς ἀναγνώστες του; 
  • Γιατί εἰς τόν τίτλον “Ἀνατολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία” νά περιλαμβάνει καί τόν Αἱρετικό Μονοφυσιτισμό, ἐν τῇ δυσσεβῇ ἀνοχή καί «παραοικονομίᾳ» τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου;

Τώρα ἄν ὁ συγγραφεύς πατριάρχης, ἐπιθυμεῖ νά μεταβληθεῖ σέ «δημοσιογράφον» τοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου ψευδο-Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ), αὐτό σηματοδωτεῖ μᾶλλον, καί σύν τοῖς ἄλλοις, ὅτι αὐτο-ὑποσκάπτει (!) δυστυχῶς, τόν θεσμικόν ῥόλον τοῦ οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, πού ὁ ἴδιος ἐκπροσωπεῖ. 

  • Γιατί ὅμως ὁ πατριάρχης κ. Β. συλλαβίζει, παπαγαληδόν, τά ψευδόδοξα Δόγματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὡς σάν πρωτοετής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς; 
  • Ποῖον ἐξυπηρετεῖ, ἡ πατριαρχική προπαγάνδα, ὑπέρ τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως; 
  • Ἡ Ὀρθοδοξη Ἐκκλησία συμπεριλαμβάνει ἄραγε, ὡς ἀδελφές ἤ καί θυγατέρες, κάποιες ἄλλες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες
  • Ἀπό ποιές Πατερικές Πηγές ἐρείδετο τέτοια πλανεμένη καινοτομία;   
  • Ἆρά γε, δέν εἶναι ἐσφαλμένη κακοδοξία -ἔστω ἐντός τοῦ ὅρου ἤ καί ἐντός τοῦ ἐξ ἄνωθεν τίτλου- ἡ συμπερίλληψις καί  ἡ ἀλληλοπεριχώρησις τῶν “Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν” (δηλ. τοῦ Αἱρετικοῦ Μονοφυσιτισμοῦ) μέσα στό πλαίσιον τῆς Ὀρθοδοξίας; 
  • Ποῖος ἐπαναδιατυπώνει, γιατί περιλαμβάνει, ποῖος ἐξουσιοδωτεῖ, καί γιὰ ποῖον λόγον ἐπαναπροσλαμβάνει, ἀπροϋπόθετα τέλος πάντων, τούς Αἱρετικούς Μονοφυσίτες, νά καπηλεύονται καί νά χρησιμοποιῶσιν ἀπροκάλυπτα τόν ὅρον “Ὀρθόδοξες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες”; 
  • Ποιός ἐξουσιοδωτεῖ ἔπειτα, τόν συγγραφέα καί Ἀρχιοικουμενιστήν πατριάρχην, νά ἀποσιωπεῖ, ἀλλά καί νά ἀποκρύβει, τήν Ἱστορία τῶν Δογμάτων τῆς Πίστεως; 
  • Δέν ὤφειλεν ὠς Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας νά ἀναφέρει ἐπί λέξει: ὅτι ἡ «μονοφυσίτικη διένεξις», ἦτο καίεἶναι, ἀρχαῖον τινά Αἱρετικόν σύστημα, πού ὑποσκάπτει, τήν ὀρθόδοξην Δογματική Χριστολογία τῆς Ἐκκλησίας; 
  • Πῶς ἄλλωστε θά γίνει ἀντιληπτή καί αἰσθητή ἡ σημαίνουσα θεολογική διάκρισις: ἀληθείας/ψεύδους,ὀρθοδοξίας/κακοδοξίας, εἰς τούς ἁπλοῦς ἀναγνώστες του;


Ἐκείνο ὅμως τό «χωρίστηκαν τόν 5ο αἰώνα»  φαίνεται, ὅτι δέν ἀνταποκρίνεται, πλήρως, εἰς τήν ὀρθόδοξη πραγματικότητα καί τήν Δογματολογική ἀκρίβεια τῶν Ὀρθοδόξων, καί ὁ κύριος πατρ. Βαρθολομαῖος τό γνωρίζει ἄριστα.
Χωρίστηκαν οἱ Μονοφυσίτες μέν, καί ἐπέλεξαν πράγματι, νά πιστεύωσιν διαφορετικά πιστεύματα ἐξ ὅσων πίστευε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλά τοῦτο δέ ἦτο τό πρῶτον καί ἀρχικόν στάδιον… ἀποσιωπεῖται ὅμως ἐκ τοῦ πατριάρχου, ἡ σημαίνουσα ἱστορικο-δογματολογική συνέχεια τοῦ πράγματος, καθότι μᾶλλον ὑφίστατο, κατά τόν Κανονολόγο κ. Μπούμη, τινά «σκόπιμη παράλειψις οὐσιώδους στοιχείου»περί τά τῆς Πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων, μιᾶς καί ὁ Μονοφυσιτισμός, δέν ἦτο ἁπλῶς μία «θεολογική διαφωνία» ἤ καί διένεξις, ἀλλά εἶχεν δικασθῇ καί τελεσίδικαἐκατεδικάσθην, ὡς Αἱρετικόν καί ἀντι-Χριστολογικόν σύστημα, ὑπό τῆς Ἁγίας Δ΄ (4ης) Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος. 

  • Ὅλα αὐτά διά τί δέν ἀναφέρονται ὑπό τοῦ πατριάρχου; 
  • Γιατί δέν ἀναφέρει  ὅτι, λ.χ. ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία διά τῶν Θεοφόρων Πατέρων Της, ἀπέκοψεν καί ἀναθεμάτισεν αὐτοῦς, ὡς σεσηπότα μέλη; 
  • Περίεργη ἀπόκρυψις…!
  • Γιατί ὁ πατριάρχης κ. Β., δέν προσδιορίζει μέ πάσαν ἀκρίβεια-ἀλλά μᾶλλον μᾶς ἀποκρύβει- ὅ,τι οἱ κάποιες ἄλλες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες, πρόκειται ἀκριβῶς διά τινά αἵρεσιν, τήν Αἱρεσιν τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ; 
  • Καί ἄν διά λόγους εὐγενείας, ἐθέλησεν πιθανόν, νά ἀποκρύψει τήν πάσαν ἀλήθειαν τοῦ πράγματος, ποῖα θεολογική δικαιολογία χωρεῖ ἐπ΄ αὐτοῦ, στό νά ἀποσιωπεῖ τήν τελεσίδικη καταδίκη (καί ὄχι ἁπλᾶ ἕνα διαζύγιον) καί τόν ἀναθεματισμόν, τοῦ ἐωσφορικοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, ὑπό τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου;


Ὁ Μέγας Ἱερομνήμων τοῦ Πατριαρχείου καί  Νεοφαναριώτης ἱστορικός κ. Ἀριστείδης Πανῶτης, στενός συνεργάτης τοῦ πατριάρχου Κων/Πόλεως, μᾶς ἀποδεικνύει περίτρανα τήν κακόδοξον πατριαρχικήν γραμμή τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Πρόκειται διά τήν ἀντιπατερικήν ἤ καί «μετα-Πατερικήν» διαστροφήν καί ἀπόκλισιν ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας καί κατάφωρην διαστροφήν ἀλλά καί σημαντικήν παρερμηνείαν, τοῦ θεηγόρου καί Μεγίστου Δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ. [Δεῖτε ΕΔΩ].

Ὅλα αὐτά βέβαια, ἐπαναλαμβάνονται καί προσυπογράφονται, καί εἰς τό Βιογραφικόν Σημείωμα τοῦ πατρ.Β. εἰς τό εἰδικόν κεφάλαιον (σελ. 326) διά την “Οἰκουμενική Ἀποστολή του” ὡς ἐργασία “διά τήν συμφιλίωση τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν”… μέ εἰδικήν βεβαίως σημείωσιν-παραπομπή (σελ. 356) εἰς τήν ὁποῖαν γίνεται ἀναφορά, ὅτι τό 1989 ἀπεστάλη ἐπίσημη πρότασις διά ἐνότητα μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῶν «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» (Κοπτῶν)… ὅπου καί ὁ συγγραφεῦς τοῦ πατριαρχικοῦ βιογραφικοῦ καί πρωτοπρεσβύτερος κύριος  Ἰωάννης Χρυσαυγῆς, ἐπαναλαμβάνει, τήν ἴδιαν αἱρετικήν ἀπόκλισιν, καθότι ἀποσιωπεῖ καί αὐτός, ὅτι πρόκειται περί τῆς γνωστώτατης Αἱρέσεως τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. Δηλαδή μέ ἁπλᾶ λόγια, θέλω νά πῶ, ὅτι ὑφίστατο συντεταγμένη μᾶλλον ἀποσιώπησις, ἤ ὀργανώμενα μεθοδική καί σκόπιμη παράλειψις, ἤ καί ἀνόνητη ἀπόκρυψις, «οὐσιωδῶν ζητημάτων», περί τήν Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας.

Καί διά ὅσους μελετῶσι στενά τά περί τῆς Οἰκουμενι(στι)κῆς Κινήσεως, ἤ, ἄν θέλετε τά ζητήματα περί τοῦ πολυ-αἱρετικοῦ μαξιμαλιστικοῦ καί μινιμαλιστικοῦ Συγκρητισμοῦ, ἔχομεν λάβει σοβαρά ὑπόψίν μας, ὅτι ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, εἶναι κατ΄οὐσίαν αἰχμάλωτος καί δέσμιος τοῦ Πολιτικο-θρησκευτικοῦ κατεστημένου πλέον ΠΣΕ («Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν»), σέ μίαν ὑποχρεωτικήν ψευδο-ἀμοιβαιότητα, καί καθότι βρίσκεται βαθιά ἐπηρεασμένος («λίγο» ἤ «πολύ» δέν ἔχει καί τόσην σημασία στά περί τῆς Πίστεως, μιᾶς καί τό «κατ΄ ὁλίγον ἔγγυος», δέν εἶναι καθόλου ὁλίγον, μετά τινά παρέλευσιν τῶν ἐννέα μηνῶν)βάσιν τῶν φονταμενταλιστικῶν (=προτεσταντικῶν) Συγκρητιστικῶν Δογμάτων τοῦ (ΠΣΕ), πού σαφῶς καί δέν τοῦ ἐπιτρέπωσιν νά ἐκφράζει δημόσια τήν Προδρομική καί Προφητική ἀγωνία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μέ ὀρθόδοξον τινά πεπαρησιασμένον λόγον. Δέν ἔχει τό δικαίωμα π.χ. νά ἀποκαλέσει ὡς «Αἱρετικούς» τούς τῷ ὄντι αἱρετικούς: π.χ. Παπικούς, Προτεστάντες, Λουθηροκαλβίνους, Εὐαγγελικούς, Πεντηκοστιανούς, Ἀγγλικανούς, Μεθοδοστές, τούς Μονοφυσίτες κ.ἄ., διότι εἶναι ἀμοιβαία συνέτεροι (καί ἄρα ἅπαντες εἰς τήν συμμετοχήν των εἰς τό ΠΣΕ, εἶναι αὐτομάτως, ἑτερόδοξοι, ἀκόμη καί οἱ «ὀρθόδοξοι») εἰς τό Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν ψευδο-Ἐκκλησίων.

 Ἄρα λοιπόν, μείζονα κριτήριον τῆς συγγραφῆς τοῦ ἐν λόγῳ πατριαρχικοῦ ἐγχειριδίου, εἶναι: τά τινά Δόγματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· δηλ. ἡ ἱστορία τῶν Δογμάτων τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, ἀντί ἡ Πατερική Δογματική Διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὀποῖα πλέον, πρέπει νά μπεῖ στήν ἄκρην, ἵνα δοῦμεν μέ «μία σύγχρονη ἀνάγνωση τήν ὀρθοδοξία» (σύμφωνα μέ τόν ὑπότιτλον τοῦ πατριαρχικοῦ μανιφέστου)

Δηλαδή πιό ἁπλᾶ, πρόκειται διά μίαν ἀκόμη κατάφωρηνκατάχρησιν/παράχρησιν τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας τοῦ παναγιώτατου θεσμοῦ τοῦ ἐπισκοπεῖν καί πατριαρχεύειν τήν Ἐκκλησία, ἵνα ἐμβολιάσ[ζ]ει καί διστρέψει, ὁ ἴδιος ὁ πατριάρχης τοῦ Γένους μας, τό ἅπαν Θεανδρικόν πλήρωμα, τήν Πατερική Διδασκαλία καί ἐπηρεάσει τέλος τό ἀναγνωστικόν κοινόν του, μέ τινές  δυσσεβέστατες καίκακόδοξες διδασκαλίες, πού ἀποκλίνωσιν, σαφῶς, ἐκ τῆς Εὐαγγελικῆς καί Πατερικῆς ἀλήθειας τῶν πραγμάτων.

4. Στό δεύτερον μέρος (σελ. 35-54) διαβάζουμεν περί τῆς Τέχνης-Ἀρχιτεκτονικῆς καί Λειτουργίας μέ γενικόν τίτλον «ΥΜΝΟΣ καί ΧΩΡΟΣ». Τό ἐν λόγῳ μέρος περιλαμβάνει ἐννέα (9) σχεδόν ὑποκεφάλαια. Ὅλα σχεδόν τά ὑποκεφάλαια εἶναι ἰδιαίτερα καί συναρπαστικά καθῶς καί μέ πλούσιον γνωσιολογικόν ὑπόβαθρον καί ὀρθή θεολογική ἄποψιν. Ἕνα ἐξ αὐτῶν ὅμως, εἶναι καί τό ἄκρως σημαντικόν, ἐν ὄψει τῆς μέλλουσας “Πανορθόδοξης Συνόδου” τῆς Κρήτης. Μᾶς ἐνδιαφέρει λοιπόν, νά ἐστιάσομεν εἰς τό εἰδικώτατον κεφάλαιον περί τῶν «Οἰκουμενικῶν Συνόδων» διά νά μάθωμεν τίνα εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ ἀξιότιμου πατριάρχου τῆς Ρωμῃοσύνης μας:

“Οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἔχουν μοναδική σημασία ὅσον ἀφορᾶ στήν κατανόηση καί διατύπωση τοῦ Ὀρθοδόξου δόγματος. Οἱ «μεγάλες» ἤ «Οἰκουμενικές» Σύνοδοι, ὅπως εἶναι γνωστές καί ἀποδεκτές τόσο ἀπό τήν Ἀνατολική Ἐκκλησία ὅσο καί ἀπό τήν Ρωμαιοκαθολική καί τίς Δυτικές Ὁμολογίες, υἱοθετήθηκαν ἀπό ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Χριστιανοσύνης, ἐπειδή προσδιόριζαν καί ὑπεραμύνοντο τῶν θεμελιωδῶν δογμάτωντης…”

Ἔν συγκρίσει πάντοτε μέ τήν τρέχουσα ἐπικείμενη ἐπικαιρότητα τῆς «Μεγάλης καί Ἁγίας» Συνόδου (διά μερικοῦς ὀνειροπαρεμένους καί φαντασμένους Μητροπολίτες κ.ἄ. κληρικούς πρόκειται καί διά δῆθεν «Οἰκουμενική Σύνοδο»), γεννιώνται, παράλληλα μέ τά γραφθέντα τοῦ πατριάρχου, οἱ ἐξῆς προβληματισμοῖ:

  • Ποῖα ἡ σημασία τῆς μέλλουσας «Οἰκουμενικῆς» ἤ  «Μεγάλης καί Πανορθοδόξου» Συνόδου, ὅταν ὁμολογεῖται -ἐκ τῶν προτέρων- διά τινῶν Νεοφαναριωτῶν, ὅτι δέν ἀφορά, ἀλλ΄οὔτε πρόκειται νά ἐξετάσει, νά ἀποσαφηνίσει καί νά (ἐπανα)διατυπώσει τινά νέα ἤ καί παλαιάν Δογματική Διδασκαλία; Ἀλλά ὅμως ἡ θεματαλογία τῆς μέλλουσας Συνόδου, προβλέπει τινά συζήτησιν διά ζητήματα, κανονικά, θεολογικά καί δογματικά, δηλ. εἰς τᾶς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων μετά τῶν Ἑτεροδόξων καί Αἱρετικῶν Ὁμολογιῶν. 
  • Ἄρα κοντολογίς, ὑφίστατο ἤ ὄχι, θεολογική καί λογική ἀντινομία καί ἀντίφασις ὑπό τῶν ἤδη δεδηλωμένων ἀπόψεων; Μερικοί ἀφελεῖς, ὅμως, ἀναμένωσιν νά ἰδῶσιν καί τάς « πανορθοδόξους ἀποφάσεις» ἴνα ἐννοήσωσιν τόν ἀνούσιον προειλλημένον «θεολογικόν» παίγνιον.
  • Ἐπίσης, ἄν καί δέν γράφεται, ἀφήνεται νά ἐννοηθεῖ, σαφῶς καί συνειρμικά, εἰς τίς ἐν λόγῳ διδασκαλικές προτάσεις τοῦ πατριάρχου, ὅτι ὑφίστατο μία ἀκόμη Ἐκκλησία πέραν τῆς Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας καί τῶν προαναφερομένων «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν»… ἐκείνη ἡ «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία»! Ἀναγνωρίζεται ὑπό τοῦ πατριάρχου μας, δηλαδή ἡ πολιτικο-θρησκευτική Σχισματικοαιρετική παρασυναγωγή τοῦ Παπισμοῦ, ὡς μία ἀκόμη ΤΡΙΤΗ Ἐκκλησία! [Μία ἡ Ὀρθόδοξη, δευτέρα ὁ Μονοφυσιτισμός τῶν «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» καί τρίτη ἡ «Ρωμαιοκαθολική»]. Σημαίνουσα αἱρετική ἀπόκλισις, ὑπό τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως τῆς κατά βάθους καί εν χρόνῳ Καθολικότητας τῶν Ὀρθοδόξων. Καθαρή αἵρεσις δηλαδή, καταγεγραμμένη, σέ νεο-ὀρθόδοξον πατριαρχικόν σύγγραμμαν. 
  • Ἀποκρύβεται ὑπό τοῦ κ. Β., ὅμως, ὅτι οἱ  Ρωμαιοκαθολικοί, εἶναι οἱ Φραγκολατίνοι εἰσβολεῖς καί Τευτονογερμανοί κατακτητές καί σφαγιαστές τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης τῶν ὀρθοδόξων Λατίνο-Ρωμῃῶν παπῶν.
  • Ἀποκρύβεται, ὅτι οἱ Ρωμαιοκατόλι[υ]κοι ἔχωσιν ἀπορρίψει λ.χ. τήν Πενθέκτη Οἰκουμενική Σύνοδον, τήν Η΄ καί Θ΄ τίς Ἁγίες καί Μεγάλες Καθολικές καί Οἰκουμενικές Συνόδους τῶν Ὀρθοδόξων. 
  • Ἡ σύγχρονως ἀπόκριψις, ἱστορικῶν Ἐκκλησιολογικῶν, Κανονικῶν καί Δογματολογικῶν στοιχείων ὑπό τοῦ «Πρώτου τῶν Ὀρθοδόξων», δέν συνιστά τινά ὕπουλην κρυψίνοια, κατεγνωσμένην αἵρεσιν καί «ἀδιόρατην» κακοδοξία βάσιν τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. τοῦ Δικαίου τῆς Χάριτος;

5. Τό τρίτον μέρος εἶναι πιό εὐχάριστον καί ἄκρως ἐνδιαφέρον μιᾶς καί φέρει τόν τίτλο: Ἡ Δωρεά τῆς Θεολογίας-Βασικές ἀρχές καί ἔννοιες. Περιλαμβάνει ὀκτῶ ἐπί μέρους ὑποκεφάλαια. Σημειώνει θεωρητικά κάτι τό πολύ ἐξαιρετικόν καί καλόδοξον ὁ πατριάρχης, τό ὁποῖον φυσικά, προσωπικῶς, τό βρίσκω ἄκρως ἀνακόλουθον καί μεγίστην πάλιν ἀντινομία μέ τίς πολυποίκιλες ποιμαντικές καί κακόδοξες ἐνέργειές του. Σημειώνει (σελ. 59) π.χ.:

“Ἀκόμη καί φράσεις ἤ διατυπώσεις, τίς ὁποῖες οἱ ἴδιοι οἱ Ὀρθόδοξοι χρησιμοποιοῦν χάριν εὐκολίας -ὅπως ἡ«Ἐκκλησία τῶν Ἑπτά Συνόδων» ἤ ἡ «Βυζαντινή Ἐκκλησία»- μᾶλλον τήν περιορίζουν παρά τήν περιγράφουντελικά”.

  • Ποιοί  εἶναι οἱ «Ὀρθόδοξοι» ποῦ φωνασκῶσιν περί τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Ἑφτά Συνόδων»; 
  • Δέν εἶναι οἱ Νεορθοδόξοι Οἰκουμενιστές, ὁπαδοί τοῦ πατρ. Β. πλήν ἐλαχίστων καί σπανίων ἐξαιρέσεων; 
  • Ἐδῶ σάν νά γίνεται κάτι φανερόν: μία ἀκόμη τρανή -καταφατική ὅμως-ἀντίφασις, ἐξ ὅσων μᾶς ἔχει συνηθήσει τό οἰκουμενιστικόν Φανάριον.
  • Τό Φανάριον ὅμως, δέν ἔχει ἀποστολή τοῦ «νά δουλεύει» τούς ἑτεροδόξους, τούς ἑτεροθρήσκους, τούς αἱρετικούς καί τούς τῷ ὄντι ὀρθοδόξους. 
  • Τέτοιαν εἰδεχθήν πανουργία καί σατανική διγλωσσία, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἐδιδάχθημεν ὑπό τῶν Θεηγόρων Ἀποστόλων καί τῶν Θεοφόρων Πατέρων μας.


6. Τό τέταρτον κεφάλαιον πραγματεύται περί τοῦ ὀρθοδόξου Ἡσυχασμοῦ-Μοναχισμοῦ. Πρόκειται διά ἰδιαίτερον καί σημαίνων κεφάλαιον πού περιλαμβάνει ἔντεκα σχεδόν ὑποκεφάλαια. Παρ΄ὅλα αὐτά ἔχομεν ἐντοπίσει, δυστυχῶς -καί ἐδῶ- μερικά, μελανά σημεία, τά ὁποία καί  καταγράφομεν (σελ. 79):

«Μόνο πού οἱ μοναχοί ὑλοποιοῦν τόν στόχο («νά μορφωθεῖ Χριστός ἐν ἡμῖν») αὐτό μ΄ ἕναν διαφορετικό τρόπο· τόν ὑλοποιοῦν ἐν σιωπῇ. Ὁ δικός τους ἀγώνας δέν εἶναι τόσο νά γίνουν κήρυκες πού ὁμιλοῦν μέ λόγια ἤ ἀκτιβιστές πού ἐπιλέγουν τή δράση…»

Ἐπίσης σημειώνει (σελ. 84): 

«Ἡ ταπείνωση προστατεύει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν αἵρεση τοῦ φανατισμοῦ καί τῶν ἀκροτήτων».

Ἀλλοῦ σημειώνει (σελ. 95): 

«Παρ΄ ὅτι οἱ μοναχοί ἔχουν κάποτε ἀντισταθεῖ στά οἰκουμενικά ἐγχειρήματα γιά τήν ἐπίτευξη ἑνότητας στήν εὐρύτερη Ἐκκλησία πάντοτε ὅμως προσεύχονται μέ συνέπεια…»

  • Ὡς πρώιμα καί περιφανή παραδείγματα Ἀσκητῶν καί Μοναχῶν, ὁ σεβαστός πατριάρχης, μᾶς ὑπενθυμίζει τούς Μεγάλους Προφήτες καί Ἀποστόλους, ὅπως τόν Προφήτη Ἠλία, τόν Προφήτη καί Βαπτιστήν Ἰωάννην τόν Πρόδρομο καθῶς καί τόν Ἀπόστολο Παῦλον. Ἐπίσης γίνεται ἀμυδρή ἀναφορά εἰς τόν Μέγαν καί Ἅγιον Ἀντώνιον, τόν Ἅγιον Ἰωάννην τῆς Κλίμακος καθῶς καί τόν Ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶ. Ἄν κανεῖς τολμήσει νά συγκρίνει τά πιό πάνω -ἐν τῇ ἐρυθρᾷ μελάνῃ ὑπογραμμισθέντᾳ μας-μέ ἐτοῦτο τό στοιχεῖον τῆς συγκεκριμένης ὀνομαστικῆς ἀναφορᾶς, πού  ἀναφορικῶς ὁ πατριάρχης τῆς Πόλης μᾶς παραθέτει, ἐντοπίζεται ἤ ὄχι, τό φοβερόν ἄτοπον καί παράδοξον, εἰς τά περί τοῦ «κηρυγματικοῦ ἀκτιβισμοῦ»;
  • Ὁ Προφήτης Ἡλίας, ὁ Βαπτιστής Ἰωάννης, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, σύμφωνα μέ τά δικά μας σύγχρονα, καί νεοεποχήτικα χωροχρονικά δεδομένα, ἐξάπαντος τῆς «κοινῆς λογικῆς» ἤ καί τῆς «πολιτικῆς ὀρθότητος», δέν θά ἀποκαλοῦντο προφανῶς ἀπό «ὑπερθόδοξοι ζηλωτές», «διεταραγμένοι ψυχοπαθεῖς», ἀρχηγέτες τῆς «αἱρέσεως τοῦ φονταμενταλισμοῦ» μέχρι… καί «ἀκτιβιστές τῆς παραδοσιαρχίας» (!) πέραν τῶν ἄλλων λογιῶν λοιδορημάτων καί συκοφαντημάτων; Ποιά εἶναι ἡ «εὐρύτερη Ἐκκλησία» κατά τῆν Νεοφαναριώτικη Ἐκκλησιολογία τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου; 
  • Τά εὐκόλως ἐννοούμενα μᾶλλον θά πρέπει καί νά παραλείπονται, μιᾶς καί δεχόμεθα, ἀδιάλλειπτον καταιγισμόν, ἰδιαίτερων «εἰκονικῶν συμβολισμῶν» ὑπό τῶν περιώνυμων-ποικιλότροπων κακόβουλων πατριαρχικῶν ἐνεργειῶν στά πλαίσια τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως.
  • Τό πλέον σίγουρον θά εἶναι: ὅτι ὁ ἐν λόγῳ κρυφοδαγκανιάρης καί Αἰρετικός πατριάρχης, καί ἡ παρασυναγωγή αὐτοῦ τῶν ἀκαδημαϊκῶν Οἰκουμενιστῶν, θά συμπεριλάμβαναν ἀναντίρρητα, τούς πιό πάνω θεοφόρους Πατέρες, ἐξάπαντος εἰς τήν «αἵρεσιν τοῦ φανατισμοῦ», μιᾶς καί ὡς πανἄθλιοι σοφιστές ἔχωσιν ἰσχυρές τάσεις, νά βαπτίζωσιν, τό ἄσπρον-μαῦρον…! 
  • Ὁ πατριάρχης ὅμως, ἀποφεύγει κατά κόρον, νά κάνει τήν ἐλάχιστον ἀναφορά, διά τήν προδρομικήν καί προφητικήν παρησσία, ἤ ἔστω διά τόν Εὐαγελικόν «ἀκτιβισμόν» ἤ καί περί τῶν ρωμαλέων διαμαρτυριῶν των πιό πάνω Προφητῶν-Ἀποστόλων καί Ἁγίων, κατά τῶν σωρηδόν διαχρονικῶν καί σατανικῶν αἱρέσεων τῆς ἐποχῆς τους. Λές καί διαγράφει σκόπιμα μέρος τῆς βιοτής των. 
  • Γιατί ἆράγε, εὐνουχίζει, τήν ὁλιστική ἀλήθεια τῆς  προσωπικότητας ὅλων αὐτῶν τῶν ἁγιασμένων μορφῶν;
  • Μᾶλλον, κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας, ὑποψιαζόμεθα: ὅτι ἐπιθυμεῖ τούς ἀνά τήν οἱκουμένη Ἡσαχαστάς, Ἀσκητάς, Μοναχούς/άς νά ἀσκοῦσιν, ἐξάπαντος τήν ἀδιάκριτον «σιωπήν καί ὑπακοήν», ἵνα γενῶσιν, εὐνούχοι καί ἀφοπλισμένοι ὑπηκόοι τοῦ «μέγα Αὐτοκράτωρος» ἤ καί «Σουλτάνου» τῶν Νεορθοδόξων· καί ὄχι καθολοκληρίαν, ἀξίους μιμητάς καί ἐν δυνάμει, τῆς ὅλης προσωπικότητας καί βιοτῆς, τῶν ἁγίων Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Θεοφόρων Πατέρων. 
  • Βραχυκυκλώνει δηλ. μέ πάν ἰδεολογικόν μέσον καί ἐξουσιαστικόν τρόπον τήν χαρισματική δυναμική τοῦ Ἡσυχασμοῦ… ὅπερ πράγμα ἄκρως ἐπικίνδυνον καί αἱρετικόν ἐκπορευόμενον ὑπό τοῦ ψευδοδόξου Βαρλααμισμοῦ…!
  • Ὡστόσον, γίνεται φανερόν, ὄτι ὁ νεο-ἐκκλησιολογιστής πατριάρχης, πράγματι προωθεῖ, τήν αἵρεσιν τῆς διευρημένης Ἐκκλησιολογίας, δηλ. τῆς ἐκκλησιολογίας τοῦ σατανόσπορου πολυ-αἱρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
  • Μή μᾶς φανεῖ ΚΑΘΟΛΟΥ παράδοξον τό γεγονός, ὅτι ὁ πατριάρχης μετά τῆς κουστωδίας αὐτοῦ, ἄν ἀποπειραθεῖ νά καταδικάσει κάτι τις εἰς τήν Παγκακόδοξον Σύνοδον τῆς Κρήτης, αὐτό θά εἶναι ἡ καινοφανής «αἵρεσις τοῦ φανατισμοῦ» εἰς τήν ὁποῖαν δέν θά διστάσωσιν βεβαίως νά ἀναθεματίζωσιν «ἔντεχνα» γιά νά δύνανται ἄνετα νά διώξουσιν, θεσμικῶς πλέον, εἰς τήν μετα-Συνοδικήν ἐξέλιξιν τῶν ἡμερῶν καί νά ἀμαυρώνουσιν προσωπικότητες τόν τάδε καί τόν δεῖνα ὡς ἀρχηγέτη ἤ καί ὀπαδόν τῆς ἐν λόγῳ ψευδο-αἱρέσεως τοῦ ἀόρατου φανατισμοῦ. 
  • Τό ἵδιον δέν (ἐπι)συμβαίνει καί μέ τήν δῆθεν «αἵρεσιν τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ»; Ὅστις λ.χ., δέν συμφωνεῖ, μέ τίς ὅποιες ψευδόδοξες ἐνέργειες τοῦ ἐν τῇ Πόλει ἐσκοτισμένου Φαναρίου, τοποθετεῖται εἰς τήν ἀνάλογον τάσιν τοῦ περιώνυμου Ἐθνοφυλετισμοῦ, εἴτε εἰς τόν Σλαβικόν ἐθνοφυλετισμόν, εἴτε εἰς τόν Ἀραβικόν, εἴτε εἰς τόν Ἑλλαδικόν, εἴτε εἰς τόν Κυπριακόν κ.ο.κ. Ἡ διαφορά καί ἡ ἀντινομία ὅμως τῆς περιρρέουσας ἀτμόσφαιρας εἶναι: ὅτι δέν ἀκούσαμε ποτέ μας τό ἐλάχιστον τι, διά τόν Ἀμερικάνικον, ἤ τόν Τούρκικον ἤ ἔστω διά τόν Ἀγγλοσαξωνικόν ἐθνοφυλετισμόν!(;) Ἐξάπαντος ὁ παναιρετικός Λουθηροκαλβινισμός καί ὁ Μωαμεθανισμός εἶναι de facto πολαἱρέσεις καί θρησκεύτικά συστήματα, κατεδικασμένα ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων, φέρωντες σαφῶς καί δεινούς ἀρχηγέτες ὡς πατριούς των: εἴτε τόν Λούθηρον, εἴτε  τόν Καλβίνον, εἴτε καί τόν Μωάμεθ. 
  • Ὁ Ἐθνοφυλετισμός ὅμως ἤ καί ὁ Φανατισμός, ΔΕΝ ἔχωσιν τινά συγκεκριμένον Αἱρεσιάρχην/Αἱρετικόν πατέρα-προσωπικότητα πού δύναται νά καταδικασθεῖ, ἐξάπαντος μαζί μέ τό ὅποιον συστηματικόν καί ἰδεοληπτικόν του θρησκευτικόν σύστημα. Ἄρα συνεπῶς, εἴτε ὁ φανατισμός εἴτε καί ὁ ἐθνοφυλετισμός, δύνανται, ὡς «ἀδιόρατη ὑγρασία» καί σαράκιον τῆς ψυχῆς, νά ὑφίσταται σαφῶς, καί κυρίως (γιατί ὄχι;) εἰς τό στρατόπεδον τῶν στυγνῶν κατηγόρων (καί μπορεῖ βέβαια, καθόλου, εἰς τό ἀντίπαλον στρατόπεδο τῶν διάσημων κατηγορούμενων ὀρθοδόξων ἀντιοικουμενιστῶν) π.χ. εἰς τήν ὀργανωμένη σέκτα τῶν Οἰκουμενιστῶν-Νεορθοδόξων, πού εὐκόλως καί ἀνέτως, ἐκ θέσεως ἰσχύως ταμπελοποιῶσιν τόν ὅποιον δέν εἶναι ἄριστος ἤ ἀρεστός σιωπῶν, ὑποτακτικός καί ὑπήκοος. 
  • Ἡ Αἵρεσις ὅμως τῆς Νεορθοδοξίας ἤ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πού διοχοτεύεται μέ δόσεις εἰς τήν Κιβωτόν τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει τινες ἀρχηγέτες αἱρετικούς καί δή ρασοφόρους αἱρεσιάρχες! Καί αὐτό νά μή κακοφαίνεται σέ μερικούς «εὐαίσθητους» διότι τό ζήτημα δέν εἶναι συναισθηματικόν, ἀλλά πνευματικόν καί θεολογικόν. 
  • Οἱ Νεοέλληνες θά πρέπει ἐπί τέλους νά πάψωμεν νά εἴμεθα χάννοι καί ἀφελεῖς ἵνα μᾶς παρασύρωσιν ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ καί ἄλογα τά ὅποια ἀγαθά καί μή συναισθήματά μας…
  • [ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]
Διαφημίσεις

“ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ”; Ἤ ΜΗΠΩΣ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΝ ΟΛΙΣΘΗΜΑ;

(Μία Ἀποφατική Βιβλιοκρισία «κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ» στό Πανεπιστημιακόν τομίδιον: ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ τοῦ Καθηγητοῦ κ. Παναγιώτου ΜΠΟΥΜΗ, ἔκδοσις Γ΄, ἐπηυξημένη, ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σσ. 300.)


Σ΄αὐτές τίς ἔσχατες ἡμέρες, μέρες πού πλησιάζουν, πέραν τῶν γεωστρατηγικῶν καί γεωπολιτικῶν ἐξελίξεων, μαζί καί ἡ Παγκακόδοξως ἤ καί Ληστρική Σύνοδος, τῶν Νεοχριστιανῶν ὀπαδῶν, ἐξάπαντος τοῦ Σατανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐμεῖς, ὡς λ.χ. γνήσιοι φοιτητές καί ἐρευνητές, τῶν θεολογικῶν πραγμάτων, ἐντοπίσαμεν μία σοβαρή προβληματική μᾶλλον μείζονoς  σημασίας (ἄς ἐκτιμηθεῖ καί ἄς ἀξιολογηθεῖ ἀπό τούς ἔμπειρους καί φωτισμένους Θεολόγους τῆς Ἐκκλησίας) ἡ ὁποία σαφῶς, δένει ἐπιπρόσθετα καί συγκλίνει, σε ἄμεση συνάρτηση μ΄ ἕνα μόλις προηγούμενον ἀντιρρητικόν δοκίμιον μας.

Τό προηγούμενον θέμα μας ἦτο: Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΟΝΟΝ ΤΟΥ “ΑΡΘΡΟΥ 14”, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΙΝΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ “ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΩΝ” ΕΙΣ ΤΗΝ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΣΥΝΟΔΟΝ”, ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΞ ΑΡΧΗΣ, ΜΕΓΙΣΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ, ΚΑΙ DE FACTO ΛΗΣΤΡΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ

Παρ΄ ὅλα αὐτά τά νοσηρά συμπτώματα, δηλ. τά ψευδο-κανονιστικά ἀποφασισθέντα καί ἄνομα θεσπισθέντα, θά πρέπει μάλλον νά βροῦμεν, νά ἐντοπίσουμεν καθώς καί νά φανερώσουμεν, τά ριζίδια, δηλ. τά αἴτια καί τήν πηγή  τοῦ κακοῦ, μιᾶς καί τά ὅσα παρατηροῦμεν διά τό φλέγον ζήτημα τῆς “Ἁγίας καί Μεγάλης Πανορθοδόξου” Συνόδου εἶναι ἡ κορυφή τινός παγόβουνου ἤ καί ἐκ τινάς φούσκας… μέ ἡμερομηνίαν δηλ. λήξεως, εἴτε διά τῆς ἡλιοφάνειας, μέ τό λιώσιμο τῆς κορυφῆς (καί περισσότερου μέρους) ἐκ τοῦ παγόβουνου, εἴτε διά τινά λογικήν φθορά καί ἔκρηξιν τοῦ μπαλονιοῦ. Ἔπεται δηλαδή μία φυσική ἐξέλιξις τῶν πραγμάτων… βάσει τῆς τρεπτῆς καί φθαρτῆς Ἀνθρωπολογικῆς πραγματικότητας τοῦ αἰῶνος τούτου…

Ἐτοῦτες καί πάλιν, τίς χαλεπές ἐκκλησιαστικές ἡμέρες, πού σκάρτοι καί ἀνάξιοι Νεοφαναριώτες ταγοί μας, βιάζονται κακῶς, νά δημιουργήσωσιν ἄρδην, προτετελεσμένα καί προδεδικασμένα νομοθετήματα, διά τινάς Νεωτεριστικῆς ἐνέργειας καί ἐπί τινός ἀνιεροκρύφιου θεσμοῦ, δηλ. μίας δῆθεν «πανορθοδόξου συνόδου», εἴπαμεν νά μελετήσωμεν, τινές ἀκαδημαϊκές καί ἐπιστημονικές πηγές βάσει τινῶν ἐγκρίτων καθηγητάδων τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ἵνα ἐμεῖς οἱ δύσμοιροι ἀπόφοιτοι καί ἱεροσπουδαστές τῶν «Μεταπατερικῶν» Θεολογικῶν Σχολῶν ἐν Ἑλλάδι καί Κύπρῳ, τά ξεκαθαρίσωμεν πρώτιστα, βαθιά μέσα μας, διά νά δυνάμεθα ἔπειτα καί νά ἀπαντήσωμεν, εὔκολα καί ὀρθόδοξα, σέ σωρηδόν ἀγνοήματα καί ἔλλογες ἀπορίες τοῦ Χριστωνύμου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας μας.

1ον. Μελετήσαμεν κατ΄ ἀρχάς, ἕνα ἐξαιρετικόν ἀκαδημαϊκόν ἐγχειρίδιον, περί τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, τό ὁποῖον σέ γενικές γραμμές ἦτο καί εἶναι «καλόν». Ἀλλά ἀπόλυτα καλόν, δυστυχῶς δέν εἶναι, διότι μᾶλλον ἀπουσιάζει σέ πολλά σημεία, τό  Θεανθρωπολογικόν καί Εὐαγγελικόν Κάλλος τοῦ ἀπλανῶς θεολογεῖν. Δηλαδή σέ εἰδικές γραμμές τῆς ἐν λόγῳ ἐπιστημονικῆς ἐργασίας του, ὁ Καθηγητής κ. Παναγιώτης Μπούμης, μάς ἔχει πολυ-στεναχωρήσει, κατα-σκανδαλίσει καί παραπικράνει, μιᾶς καί κατά τήν προσωπική μας ἄποψιν: εἰσαγάγει «καινά δαιμόνια», δηλ. ὑδροκυάνεια νάματα, δηλ. τινά παράδοξον ἀντιεκκλησιολογικόν, ἀντιεπιστημολογικόν, ἀντικανονικόν καί ἀντιδογματολογικόν Δίκαιον καθώς καί κακόδοξον φρόνημα, ἐξάπαντος εἰς βάρος τῶν ὀρθοδόξων φοιτητῶν, ἀναγνωστῶν καί ἱεροσπουδαστῶν του εἰς τά περί τῶν Θεολογικών καί Κανονολογικῶν γραμμάτων.Ἕνας καθ΄ὅλα ὀρθόδοξος Καθηγητής τῶν Θεολογικῶν Γραμμάτων, ἔχει τήν ἀδήριτον ποιμαντική καί συνταγματική ὑποχρέωσιν, π.χ. ἐν Ἑλλάδι, ἀφ΄ ἑνός νά ἀσκεῖ ἐλεύθερα τήν ἐπιστημονική του ὕλη καί παράδοσιν, γραπτά ἤ καί προφορικά, ἀφ ἐτέρου ὅμως ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως, πάντοτε, καί συγκριτικῶς ἀνάλογα με τά ἄλλα ἑτερόδοξα καί αἱρετικά Χριστιανικά θρησκεύματα. 

2ον. Ὁ ἀξιότιμος Καθηγητής κ. Π. Μπούμης, βέβαια, δέν παραλείπει  νά μᾶς καταγράφει (σελ. 25) μεμονομένα μέν  τινά κακόδοξα καί θεολογικά σφάλματα, βαθύτατους ἐπηρεασμούς ἐκ τῶν Λουθηροκαλβίνων καί Φραγκολατίνων (“Ρωμαιοκαθολικῶν”) ἀλλά καί νά μεφθεῖ δέ δικαίως, π.χ. τό Ἀλάθητον τοῦ πάπα, ἤ καί τήν Ἀνσέλμιον θεωρίαν, περί τῆς δῆθεν ἱκανοποιήσεως τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ διά τῆς Θεανθρωπίνης θυσίας τοῦ Σωτήρος Χριστοῦ. Στήν πορεία, ἄν τυχόν κανείς καί ἀποφασίσει νά μελετήσει σοβαρά, τό Κανονικόν ἐγχειρίδιον τοῦ Καθηγητοῦ, ἐντοπίζει βέβαια μερικές σοβαρές, μέχρι καί κακόδοξες παρεκκλίσεις, ἐκ τῆς ὀρθοδόξου ὀπτικῆς, τήν ὁποῖαν καί ὤφειλεν, συνεχῶς καί ἀδιαλείπτως, νά κομίζει καί νά φέρει, ὡς μείζονα ἐπιστημολογικόν κριτήριον καί θεο-λογική προτεραιότητα τῆς ὀρθοδόξου ἀκδημαϊκῆς δεοντολογίας. Σέ πολλά σημεία, δυστυχῶς, ξεφεύγει τόσον, ὅσον νά ἀναρωτιέται τις νόρμαλ καί ἁπλός Χριστιανός, ὡς προς τό πῶς θά διακρίνει μίαν τινά πλάνη, ἤ καί μίαν αἱρετικήν ἀπόκλιση, ἀλλά καί τό ὅποιον ἑτερόδοξον γεγραμμένον φρόνημα, καθῶς καί τίς προβληματικές προσωπικές θέσεις ἤ καί ὑποκειμενικές ἀπόψεις τοῦ ἐπιστήμονος λ.χ. κ. Κανονολόγου;(!)

Παραδείγματος χάριν (σελ.47-48): Μπορεῖ ἀπό τήν μιά, μᾶλλον καί «διά τά μάτια τοῦ κόσμου», νά μέμφεται θεολογικῶς διά τινά κακόδοξα δόγματα τῶν αἱρετικῶν Παπιστῶν (λ.χ. τό Ἀλάθητον τοῦ Πάπα), ἀλλά εἰς τήν πορεία τῆς μελέτης του, φαίνεται: ὅτι ἀναγνωρίζει τήν παρασυναγωγή τοῦ Παπισμοῦ, ὥς μίαν ἄλλην (!) καί δευτέραν (!!) τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, καί δή τήν ὁνοματίζει συνεχῶς, «πάλιν καί πολλάκις», ὥς  τήν δῆθεν Ρωμαιοκαθολικήν Ἐκκλησίαν!!! 

3ον. Ἡ πιό πάνω «ἀκαδημαϊκή» ἄποψις, ἐξ ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καί ὀπτικῆς, εἶναι ἄκρως ἀπαράδεκτη καί ἀναντίρρητα ἀπόβλητη, ἐνῷ ἐπιστημολογικά τουλάχιστον, καί λίαν ἐπιεικῶς, ἄκρως ἐσφαλμένη διά ὀρθοδοξον Καθηγητή τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου. Διότι βέβαια, θεωρεῖ καί περιγράφει, ἀντι-εκκλησιολογικά καί ἀντι-ἱστορικά ,  τήν δημιουργία καί ὕπαρξιν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας… πρό τοῦ Σχίσματος (!) τοῦ 1054 μ.Χ. καθότι εἰς τήν σελ. 47 καταγράφει, τό ἑξῆς ἄτοπον: 

Ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία μέχρι τό Σχίσμα εἶχε βασικῶς τίς ἴδιες πηγές τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Μετά τό Σχίσμα ὅμως τά πράγματα ἄλλαξαν”

Δηλαδή, προσέξτε παρακαλῶ, διότι κάπου ἐδῶ, ἐννοεῖ ἐμμέσως πλήν σαφῶς: ὅτι πρό τοῦ Σχίσματος, ὑφίστατο κάποια διαίρεσις (!) ἐπί δύο ἑτερογενῶν συγκεκριμένων Ἐκκλησιῶν, μία τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς καί μία ἄλλης… ἐκείνης τῆς Ὀρθόδοξης!! Πράγμα παντελῶς ἄτοπον, μιᾶς καί ἡ Ἐκκλησία, ἐκκλησιο-λογικῶς, καί δή πρό τοῦ Σχίσματος τοῦ 1054, καταχρηστικῶς τό λέγομεν αὐτό: ὅτι ἦτο πράγματι ἐνωμένη καί ἀδιαίρετη, ὠς ἡ οἰκουμενική Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία τῆς Ρωμῃοσύνης (παλαιᾶς Ρώμης μαζί μετά τῆς Νέας Ρώμης) ἐλέῳ τῆς ἰσχυρᾶς Αὐτοκρατορίας τῆς Ρωμανίας, πού ὑποτίθεται πώς τό σημεῖον «Σχίσμα», τήν ἐξέσχισε σέ δύο τινές διαφορετικές παρατάξεις, δηλ. σέ δύο κομμάτια;! Ἀυτά τά ἀνόνητα φληναφήματα, δέν μᾶς διδάσκωσιν, οἱ Γραικολατίνοι Νεοφαναριῶται καί οἱ ὀπαδοί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Ἀντί νά πεῖ ὡς ὀρθοδοξος Καθηγητής π.χ., ὅτι: ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, σύμφωνα μέ τό Δίκαιον τῆς Χάριτος, ἦτο, εἶναι καί παραμείνει, ἡ Μία, ἡ Ἀκατάλητος καί Ἀδιαίρετος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ,  ἀσχέτως τῶν ὅποιων τινῶν ἀποστασιῶν  ἐξ Αὐτῆς, ἀσχέτως μάλιστα μέ τήν ὅποια ἀποκοπή τινῶν Σχισματικῶν καί Αἱρετικῶν, δυστυχῶς ἀφήνει νά ἐννοηθεῖ ὁ κατά τά ἄλλα ἔγκριτος Ἐπιστήμων καί Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ἑκών ἄκοντας(;),  καί δῆθεν μέ ἐπιστημονικῷ τῷ τρόπῳ, τό διαβολικόν σαράκιον τῆς κακοδοξίας: δηλ. τῆς διαιρεμένης καί διευρημένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τῆς ἐποχῆς… πρό τοῦ Σχίσματος!

Ἐξάπαντος σπεύδει καί  ἐμβολιάζει, ἄτοπα καί ψευδόδοξα, τόν κακόμοιρο καί ἀνώριμον φοιτητήν του. Ἱστορικο-κανονικά ὅμως, δέν ὑφίστατο καμμία «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία» ἤ ἔστω «Δυτική Ἐκκλησία», πρό ἤ καί μετά τοῦ Σχίσματος, ἀλλά ὑφίστατο ἡ ὀρθόδοξη Τοπική Ἐκκλησία τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης, ὑπό τῶν Λατίνων Ρωμῃῶν δηλ., ἡ ὁποία, ἦτο καθολοκληρία καί κυριολεκτικῶς ἐνσωματούμενη εἰς τήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία σέ ἀγαστή συμφωνία, μέ ἐνότητα, κοινωνία καί ἀρμονία μέ τό οἰκουμενικόν πατριαρχεῖον τῆς Νέας Ρώμης εἰς τήν Κωνσταντινούπολη, καθώς καί μέ τά ἄλλα Πρεσβυγενή Πατριαρχεῖα. Ὁ ὅρος “Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία” εἶναι ἄκρως προπαγανδιστικός ὅρος ὑπό τῶν Φραγκολατίνων, καί ἐδημιουργήθη, ὑπό τῶν Αἱρετικῶν Φραγκοπαπικῶν κατακτητῶν καί  ξένων εἰσβολέων, κατά τοῦ ὀρθοδόξου  πατριαρχείου τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης, τό ὁποῖον, ὑπεδουλώθην καί ὑπετάγην, βιαίως, κατελήθην στρατιωτικῶς δηλ., πολιτικῶς, πολιτισμικῶς, θεσμικῶς καί  τελικά ἐκκλησιαστικῶς, με τήν βιαίαν ἐκθρόνισιν τοῦ τελευταίου ὀρθοδόξου Πάπα τῆς Ρώμης, πού ἔλαβεν χώραν  περίπου τό 1009 μ.Χ.! Ἄρα μετά τήν ἐκδίωξιν τοῦ τελευταίου Ρωμῃοῦ ὀρθοδόξου Πάπα, ἔχομε μίαν νέαν ψευδο-ἐκκλησιαστικήν κατάστασιν, μίαν ἐπίπλαστον ἀπομίμησιν δηλ. τῆς προτέρας Ρωμῃοσύνης τῶν ὀρθοδόξων Λατίνων. Ἐξ οὖ καί ὁ ψευδώνυμος ὅρος τῶν Φραγκοτευτόνων καί Φραγκολατίνων, αὐτοαποκαλουμένων ὡς δῆθεν  Ρωμαιοκαθολικῶν ἤ Καθολικῶν, σκέτη ἀντιγραφή δηλ. ἐκ τῶν Ρωμῃῶν καί  Ὀρθοδόξων Καθολικῶν τῆς Ρωμανίας. Αὐτά πού σημειώνει ὁ κ. Καθηγητής εἶναι κατά βάσιν: ἕνα μεῖζον ἀντι-ἱστορικόν ψευδολόγημα, διαγραφή τῆς ἱστορικῆς μνήμης, τό ὁποῖον, σαφῶς καί ἀποδεικνύεται, βάσει τινάς ρωμαλέας ἱστορικῆς καί ἱστορικο-δογματικῆς ἀκαδημαϊκῆς μελέτης τοῦ μακαριστοῦ Ἱστορικοῦ καί Δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ὁσίου πατρός Ἰωάννου τοῦ Ρωμανίδου. 

Πῶς καί μέ ποῖον ἄλλο τρόπον νά τό ἐρμηνεύσομεν, ὅταν ὁμολογεῖ μέν μίαν ἀλήθεια, ὁ ἴδιος κύριος Καθηγητής, ὅτι δῆθεν “κοσμικοποιήθηκε”, δηλ. ἐκκοσμικεύθηκε, τό Κανονικόν Δίκαιον τῶν Φραγκολατίνων, καί τούς ἀποκαλεῖ μεν κάμποσες φορές ὡς «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία»; Ὁ ἁπλός φοιτητής, ἄνευ στιβαρῶν γνωσιολογικῶν, ἤ  καί ἄλλων πνευματικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν κριτηρίων, «ἔχαψεν» ἀπροβλημάτιστα καί ἀβασάνιστα, ὅτι τά περί τῆς μίας Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἶναι μυθεύματα, μιᾶς καί ὁ τάδε ἤ ὁ δεῖνα «ἔγκριτος» κύριος/α Καθηγητής/τρια καταγράφει καί περιγράφει «κατ΄οἰκονομίαν», δηλ. καταχρηστικῶς, περί δύο τινῶν Ἐκκλησιῶν: Μίας τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, καί μίας ἄλλης, ἐκείνης τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς (sic) Ἐκκλησίας! Ἐξάπαντος περί τῶν Λουθηροκαλβίνων, τούς ἀποκαλεῖ, ὡς Προτεσταντική κοινότητα!

Γιατί ἆράγε τέτοια ἀνισότης κατά τῶν φίλων προτεσταντῶν;

Θά πῶ κάτι πολύ σκληρόν ἐδῶ, καί ἐπιτρέψτε μου το, διότι εἶμαι πολύ ἀγανακτισμένος: Δέν εἶναι μία μεροληπτική καί ἀντιεπιστημονική στάσις  τοῦ Καθηγητοῦ; Γιατί ἆρά γε, κ. Μπούμη, νά μή εἶναι καί ὁ Προτεσταντισμός… μία ἀκόμη Ἐκκλησία; Γιατί «νερώνετε τό κρασάκι» σας μεροληπτικῶς, μόνον, ὑπέρ τῶν Φραγκολατίνων; Οἱ προτεστάντες δέν ἔχωσιν ψυχήν, καθώς καί τινά Παγκόσμια Συμβούλια πάμπολλων καί χιλιάδων ἄλλων “Ἐκκλησιῶν”; (!!!)

4ον. Ἕνα ἄλλον σημεῖον, σημεῖον παράδοξον, ἴσως καί καθόλου μή ὕποπτον, ἐκ πρῶτης ὅψεως, ἀλλά συνδεδεμένον εἰς τό ὅλον πνεῦμα καί γράμμαν τῆς πιό πάνω συνάφειας, πού εἰς τήν πορείαν τῆς ἀντιρρητικῆς σχολιογραφίας μας, πιθανόν καί νά μᾶς ἀποδειχθεῖ χρήσιμον· δηλ. προσθέτει ὁ κ. Καθηγητής, κάτι τό ἰδιαίτερον, ὅπως μεταξύ ἄλλων στήν σελ. 48, ὅτι:

“Χαρακτηριστική εἶναι καί ἡ ἐλπίδα τῶν πιστῶν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας ὅτι θά ἔλθει κάποιος Πάπας ANGELICUS, ὁ ὁποῖος θά “ξεκαθαρίσει” τό (“κοσμικοποιμένο”) Κανονικό Δίκαιον αὐτῆς ἀπό τίς ἀνθρώπινες προσμίξεις. Τότε εὔκολα θά ἐπιτευχθεῖ καί ἡ Ἕνωση μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία“.

Ἀφήνει ἆρά γε, ἕνα πρῶτον καί ἄμεσον «ἐλπιδοφόρον (προ)μήνυμα» περί τινάς «μεταφυσικῆς  Ἑνώσεως» τῶν αἱρετικῶν Φραγκοπαπικῶν, μετά τῶν Ὀρθοδόξων; Σοβαρολογεῖ; Παραθέτει τέτοια μυθολογικά πράγματα, σέ ἐπιστημονικόν καί Κανονικόν ἐγχειρίδιον; Μέ ποῖον ἀκριβῶς τρόπον, δέν μας ἐξηγεῖ ὁ κ. Καθηγητής. Καί γιατί ἆρά γε; Ἀφήνει μήπως νά ἐννοηθεῖ, ὅτι οἱ «Ρωμαιοκαθολικοί» προσδοκῶσιν, κάποιον μελλοντικόν Πάπα, ὡς Μεσσίαν τους, ἤ μήπως ἀπαττώμεθα καί κάπου ὑπερβάλλωμεν καχύποπτα; Διαλέγετε καί παίρνετε, ἤ καί ἑρμηνεύετε ἀναλόγως, τό καί μέ ἰδικήν του, ὑπογγράμμησιν μέ κεφαλαῖα γράμματα, τό λεξίδιον «ANGELICUS». 

5ον. Καί ἐπειδή ἵσως, ἡ πιό ἐπάνω καί πρώτη σοβαρή καταγγελία μας, περί τινάς «καινοφανοῦς διδασκαλίας», ἀντι-ἐπιστημονικῆς καί ἀντι-Ἐκκλησιολογικῆς αἱρέσεως, ὑπό τινός ὀρθοδόξου Κανονολόγου τῆς Ἐκκλησίας, καί δή ἀκαδημαϊκῆς διατυπώσεως καί «προτυπώσεως» τῆς Νέας Ἐκκλησιολογίας καί Μετακανονικότητας τῶν Οἰκουμενιστῶν Γραικολατίνων, περί τῆς δῆθεν διαιρεμένης καί διευρημένης Ἐκκλησίας, ἔχομε μᾶλλον τήν ὑποχρέωσιν νά σᾶς παραθέσωμεν ἀπό τήν σελ. 81., ἕνα ἀκόμη ἀποδεικτικόν στοιχεῖον, διά νά κάνετε ἔλλογους θεολογικούς συνειρμούς:

“Καί οἱ δύο ὅμως θεωρήσεις Ρωμαιοκαθολικῶν καί Προτεσταντῶν, καθῶς καί ἡ θεωρία τοῦ Sohm, εἶναι σαφῶς ἀποκλίσεις ἀπό τήν ὀρθή περί Ἐκκλησίας καί ἱερῶν Κανόνων ἀντίληψη τῆς Μίας καί ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων“.

Μία πρώτη προσωπική καί σημαίνουσα παρατήρησίς μας, ἐπί τό αὐτό, εἶναι ὅτι: μόλις ὁ κύριος Καθηγητής Παναγιώτης Μπούμης, περιγράφει καί ψέγει ἔντεχνα, μίαν σημαίνουσαν ἀπόκλισιν, κακοδοξίαν καί αἵρεσιν ἐκ τῶν Φραγκολοτανίνων καί Λουθηροκαλβίνων, μᾶλλον προσαρμόζει, καί μίαν νέα ἀδιόρατην (σέ πολλούς) πλάνη καί αἵρεσιν. Ἄν καλῶς διεκρίναμεν τό πράγμα, τότε εἶναι φοβερά καί ἐκπληκτική “ἐπιστημονική” μεθοδολογία! Εἴθε νά διαψευθῶμεν πάντως διά τήν καλή ἀνησυχία μας καί νά λάβομεν μερικές διασαφηνίσεις καί ἐπεξηγήσεις. Τέτοιαν μή ἀντικειμενικήν ἐπιστήμη καί διαβολήν τῆς ἀλήθειας τῶν ὀρθοδόξων θεολογικῶν πραγμάτων, δύναται ὁ καθείς νά τήν διδάξει καί ἄνευ τινῶν ἀκαδημαϊκῶν περγαμηνῶν. Ἡ διαβολή τῆς ἀλήθειας κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας ἑστιάζει, εἰς τό ἄτοπον λεξίδιον «τῶν πρώτων αἰώνων». Δηλαδή, στούς ἀμέσως ἐπόμενους αἱῶνες, ἀκριβῶς μετά «τῶν πρώτων αἰώνων», δέν ἔχομεν ἱστορικο-δογματολογικήν καί ἱστορικο-ἐκκλησιολογικήν ὕπαρξην καί ὑπόστασιν τῆς Μίας καί Ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας;  Ὁ κ. Καθηγητής, μία ἀκόμη  φορά, στό ταυτόσημον “ἐπιστημονικόν” μοτίβον του, φαίνεται μᾶλλον νά ἀφήνει, ἤ ὄχι, τό αἱρετίζον καί ἔμμεσον ψευδόδοξον ὑπονοούμενον, ὅτι ἡ Μία καί Ἀδιαίρετη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι τάχα μου, διαιρεμένη; Ὑπήρξε δηλ. κάποτε εἰς τό παρελθόν ἡ ἐν λόγῳ ὀρθή μέν ἀντίληψη, περί τῆς ἀδιαιρέτου καί Μίας Ἐκκλησίας, ἐνῶ σέ κάποιον ἄλλον δέ χωροχρονικό διάστημα, ἔπαψεν μᾶλλον νά ὑφίστατο, ἴσως αὐτομάτως (!) μπορεῖ καί «ἀγγελικῶς» ἤ καί μαγικῶς; (!!) Θέλω νά ἐλπίζω, πώς ὁ κ. Παναγιώτης Μπούμης, ὡς Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, «κάνει λάθη γιά νά μάθει» ἐξ αὐτῶν, ὡς λέγει καί τό περίφημον λαϊκόν ᾆσμα τοῦ μακαρίτου Παντελή Παντελίδου· καί ἐλπίζομεν ὅπως δώσει τίς (προ)ἀπαιτούμενες θεολογικές διευκρινίσεις, ἤ, καί νά διορθώσει σέ μελλοντική ἔκδοσιν, τά ἐν λόγῳ Κανονολογικά, Δογματολογικά καί Ἐκκλησιολογικά σφάλματά του.

6ον. Δέν ἐπιθυμῶ διόλου, ὡς διαδικτυακός ἱεροκῆρυξ καί ἱεροσπουδαστής τῆς Χαρισματικῆς καί ἐπιστημονικῆς Θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας, νά ἀσκήσω καθολοκληρίαν τινά, σχολαστικήν ἀποφατικήν βιβλιοκρισίαν, στό ἀξιόλογον μέν ἀκαδημαϊκόν σύγγραμμα τοῦ σημαντικοῦ Καθηγητοῦ, ἀλλά προβληματίζομαι μιᾶς καί τῷ ὄντι εἶναι «ἡ ψυχή μου μαδημένη σέ μιά χοῦφτα δάκρυα (Παντελίδη+)» διά τά σωρηδόν Ἐκκλησιολογικά καί Κανονολογικά σφάλματα τοῦ ἀξιότιμου Καθηγητοῦ, καί ἐπιθυμῶ νά τά εἰπῶ καί τά καταγγείλω δημόσια, εἰς τήν Πατερική Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία καθῶς καί τήν ἀκαδημαϊκή Κοινότητα τῶν ἁπανταχοῦ Θεολογικῶν Σχολῶν, διά τοῦ παροντικοῦ ἀντιρρητικοῦ φτωχοῦ καί κριτικοῦ κειμένου μας, προτοῦ νά εἶναι πλέον ἀργά, διά τίς (μεθ)ἐπόμενες μελλοντικές γεννεές, τῶν ὅποιων Κανονολόγων καί ἀποφοίτων Θεολόγων ἤ μελλοντικῶν Κληρικῶν καί Μοναχῶν.

 Δυστυχῶς τό ἑπόμενον σημεῖον πού θά σᾶς παραθέσω, εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνον καί ἀποδεικνύει πάρα πολλά πράγματα, μιᾶς καί σχετικοποιεῖ Μεταπατερικῶς, καί ἄρα συνεπῶς Νεοβαρλααμικῶς, τά ὅρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας· σημειώνει στήν σελ. 88, ἐπί λέξει, ὁ κ. Μπούμης: 

“Θά μπορούσαμε νά προσθέσουμε ὅτι καί τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἄγνωστα καί ἀσαφή, γιατί, ἐφ ὅσον δέν ἔχουμε σαφή ὁρισμό τῆς Ἐκκλησίας, δέν ἔχουμε καί περιορισμό αὐτῆς”!

Ἔδῶ ἀκριβῶς, ἔχουμεν τόν ἔμπονο λογισμόν: ὅτι εἶναι ἕνα ἀκόμη μείζον ἀποδεικτικόν στοιχεῖον, τῆς ψευδόδοξης θεωρίας, περί τῆς Διευρημένης Ἐκκλησίας , δηλ. τῆς νεο-ἐκκλησιολογίας τῶν Νεορθοδόξων. Γιά λόγους γλωσσολογικούς καί λεξικολογικούς, δηλ. φιλολογικούς, καί ὄχι διά ἐκκλησιολογικούς καί θεολογικούς λόγους, ἐκφράζει μίαν ἐσφαλμένη ἄποψιν: ὅτι τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι δῆθεν ἄγνωστα καί ἀσαφή! Ὤ τῆς ἀτοπίας! Ὤ τῆς θρασείας χειρός!! Ὤ τῆς τολμηρᾶς γνώμης!!! Σάν νά ἐπιχειρεῖται τινά ἀνατροπή θολερά ἐξ ἀκαδημαϊκῶν τινῶν, κατά τοῦ Ὀρθοδόξου καί Χαριτώβρυτου Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας;  Μέ ὅλον τόν ἀκαδημαϊκόν σεβασμόν, κ. Καθηγητά, ἀλλά τά μόνα ἄγνωστα καί ἀσαφή εἶναι τά ληρήμματα, τά φληναφήματα καθώς καί τά ψευδόδοξα φαντασιολογήματά σας. Ἀσχέτως κι΄ἄν περίτεχνα, σε ὁλόκληρον τήν συνάφεια τοῦ κειμένου, προβληματίζεστε θεολογικά καί ἐκφράζετε μερικές ἄλλες σημαντικές ἀλήθειες. Τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας δυνάμεθα εὐκόλως νά εἴπωμεν, ὅτι δέν εἶναι διόλου ἀσαφή καί ἄγνωστα, μιᾶς καί ἔχωσιν προκαθορισθεῖ τελεσίδικα τά ὅρια, ἐξάπαντος μέ Δογματολογικο-κανονικούς Ὅρους, μετά τῶν  Θεοπνεύστων Γραφῶν, τῶν Ἀλαθήτων Ἱερῶν Κανόνων, τῶν Θεοπνεύστων 9 κ.ἄ. Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων, διά τῆς ἀπλανῆς Συμφωνίας τῶν Θεηγόρων Προφητῶν, Ἀποστόλων καί Πατέρων.

Ὁ Μέγας Δογματολόγος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός ἀπορεῖ καί ἀναρωτιέται σαφῶς, ἐκ τῆς Ἀοράτου καί Οὐράνιας Βασιλείας: Διά τίνα λόγον κύριε καί ἀδελφέ Παναγιώτη, ἄνθρωπος Καθηγητής τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας, «παραχαράττειν τό τῆς ἀληθείας Μυστήριον; Διατί μεταβάλεις ἑαυτόν τῆς βεβήλου γνώσεως ἐραστήν; Διά τίνα λόγον νέαν κενοτομοῦντες ἐτεκτονήσαντο πίστην», ἔστω καί ἐξ ἐπιστημονικῆς θεολογίας; (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Περί Αἱρέσεων, ΕΠΕ, 2ος Τόμος)

7ον. Ἔνα τελευταίον σημεῖον τραγῳδία, ὡς τό κατά Παντελίδην χαρμολυπητερόν στιχάκιν: «τῆς καρδιᾶς μου τό γραμμένον βάσανον μου πληγωμένον» τό ὁποῖον βάσανον μας, μᾶλλον σέ ἠχηράν καί ἄμεσον συνάρτησιν, μέ ὅλα τά ἄλλα πιό πάνω ἀποδεικτικά καί ἀντιρρητικά στοιχεία πού σᾶς διαδίδωμεν, εἶναι ἐτοῦτο (σελ. 177-178):

” Γιά νά εἶναι Οἰκουμενική καί ἐπομένος ἀλάθητη (μία Σύνοδος), πρέπει νά ἔχει δύο ἰδιότητες: α)Καθολικότητα κατά βάθος ἤ καθέτως ἤ “ἐν χρόνῳ”, καί β) Καθολικότητα κατά πλάτος ἤ ὁριζοντίως ἤ “ἐν τόπῳ”. Ἡ πρώτη σημαίνει ὅτι πρέπει νά ἐκπροσωπεῖ ὅλους τούς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν καί ἔδρασαν κατά τούς προηγούμενους αἰῶνες μέσα στήν Ἐκκλησία, καί νά τούς ἐκπροσωπεῖ, ὅπως αὐτοί ἔχουν ἐκφρασθεῖ  στίς ἀποφάσεις τῶν προγενεστέρων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. (…) Ἀλλά πρέπει ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος νά ἀναγνωρισθεῖ ὡς Οἰκουμενική καί ἀπό τό πλήρωμα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας. (…) Ἐρώτημα: Σέ μία Οἰκουμενική Σύνοδο θά καλέσουμε τούς Ρωμαιοκαθολικούς ἤ ὄχι; Ἀπάντηση: Μποροῦμε νά τούς καλέσουμε ἄφοβα, ἔστω κι ἄν ἔχουν τήν πλειοψηφία τῶν μελῶν τῆς Συνόδου. Δέν μᾶς πειράζει τό πλῆθος τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν ἐπισκόπων, γιατί σέ μία Οἰκουμενική Σύνοδο, ὅπως εἴδαμε, ἀπαραίτητος ὅρος εἶναι καί ἡ καθολικότητα κατά βάθος. Ἐάν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί δεχθοῦν τήν κατά βάθος ἤ ἐν χρόνῳ καθολικότητα, δηλαδή τίς ἑπτά Οἰκουμενικές Συνόδους, τότε θά λέγαμε ὅτι, αὐτομάτως καί θαυμαστῶς, ἐπιτυγχάνεται ἡ ἕνωση. Καί τοῦτο, γιατί π.χ. τό Filioque καί τό παπικό ἀλάθητο καί πρωτεῖο δέν συμφωνοῦν μέ τήν καθολικότητα κατά βάθος καί ἄρα θά τά ἀπορρίψουν”.

Εἶναι ἄκρως προβληματική ἡ ὅλη “Κανονολογική” καί “Θεολογική” συλλογιστική τοῦ ἀξιότιμου κυρίου Καθηγητοῦ, διότι: α΄. Τά ὑποθετικά καί  τά φαντασιόπληκτα, μελλοντικά σενάρια, δέν εἶναι ἐπιστήμη ἤ ἔστω ἐπιστημολογία, ἀλλα ἀκατέσχετη καί ἀναπόδεικτη φλυαρία, μή πῶ βλακεία καί ἐπιστημολογία τοῦ δρόμου. β΄. Σύμφωνα μέ τήν «κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ» Καθολικότητα, κ. Καθηγητά, δέν περιλαμβάνει  εἰς τούς κόλπους της τήν ἄτοπον καί ἄσοφον σοφιστείαν σας, ἀπό τήν περίοδον τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ 787 μ.Χ. καί πρός τά πίσω, δηλ. πρός τά Ἀποστολικά χρόνια, ἀλλά ὅμως, ἀπό τά χρόνια τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τά  Ἀποστολικά χρόνια τῆς Καινῆς Διαθήκης, καί ὅλα τά μετέπειτα χρόνια τῆς Χάριτος ἀπό τούς Ἀποστολικούς Πατέρες, τούς Ἁγίους Πατέρες τῶν 9 Οἰκουμενικῶν (καί ὄχι! 7) Συνόδων, τῶν τόσων ἄλλων ἁγίων Τοπικῶν κ.ο.κ. ἄχρι τῆς σήμερον, περιλαμβανομένων καί τῶν τελευταίων ἀγιοκαταταχθέντων σύγχρονων Ἁγίων Γερόντων. γ΄. Μάλλον τό ἀντίθετον συμβαίνει, εἰδικά εἰς τήν τελευταία πρότασιν σας: Ἡ διαχρονική Καθολικότητα «κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ» τῶν Ὀρθοδόξων καί δή μετά τοῦ 787 μ.Χ., συμφωνεῖ, ἐνῶ δέν (sic) ἔχει ἀπορίψει, τελεσίδικα, διά τινῶν Θεοπνεύστων Οἰκουμενικῶν καί Ἀλάθητων Τοπικῶν Συνόδων (π.χ. τῆς 8ης τοῦ Μεγάλου Φωτίου καί τῆς 9ης τοῦ Γρηγορίου Παλαμᾶ) τά σωρηδόν αἱρετικά δόγματα τῶν Φραγκολατίνων (“Ρωμαιοκαθολικῶν”) καί Προτεσταντῶν (Λουθηροκαλβίνων); δ΄. Πῶς , διά ποῖον λόγον καί γιατί ἀποκρύβετε τέτοιες βασικές καί στιβαρές πληροφορίες κύριε Καθηγητά; ε΄. Διαγράφετε καί ἀποσιωπεῖτε de facto τήν «κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ» ὁλάκερην Ἐκκλησιαστική Ἱστορία 1200 ἐτῶν, ἵνα ἐνωθεῖτε «αὐτομάτως καί θαυμαστῶς» μέ τόν Ἀντίχριστο Πάπα τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης; Γιατί καί διά ποῖον ὑπέρτατον λόγον; στ΄. Δέν ἔχωμεν ὅμως ἀντιληφθεῖ, καλῶς, τί  ἀκριβῶς ὑπονοεῖτε, μέ τούς ἐπί λέξει: «θαυμαστούς αὐτοματισμούς»;! ζ΄. Μήπως ἐννοείτε ὅτι «ἡ ἔνωσις» θά γίνει μέ ταχυδακτυλουργικά, ἀλχημιστικά, ἤ κ.ἄ. μαγικά κόλπα; η΄. Ἡ ἀπόλυτη σιγουριά σας καί ὁ ἀνόητος Λατινόφρων εὐσεβοποθισμός σας, ἆραγε, εἶναι μία παρωχημένη καί μεσσαινωνική, ἐξάπαντος ἐπικίνδυνη ἀφέλεια, στό ὅτι  πρόκειται δῆθεν, οἱ Αἱρετικοί Παπικοί, νά ἀπορίψωσιν τά πολυ-αἱρετικά τους δόγματα;! θ΄. Ἀπό ποῦ ἐκπηγάζει, ἐτούτη ἡ ἐπιστημονική καί βαθύτατη “διορατικότητα”; ι΄. Ὑπό ποιοῦ πνεύματος ὁμιλεῖτε καί γράφετε κῦρ καθηγητά; ια΄. Ἆραγε ὑπό τινός Ἀκτιστο-ἀγαθοῦ Πνεύματος, ἤ μήπως ἐκ τινός κτιστο-ἀκαθάρτου πνεύματος; ιβ΄. Ὅλοι οἱ προαπελθόντες καί κεκοιμημένοι ἀδελφοί καί πατέρες μας, συμφωνῶσιν ἆραγε, ἵνα ἐνεργηθεῖ, τινά πρόσκλησις διά «ἑτεροδόξων παρατηρητῶν» εἰς Συνόδους τῶν Ὀρθοδόξων, ἤ, μήπως ἀναγνωρίζωσιν, τινά ἱερωσύνη εἰς τούς ψευδοεπισκόπους Φρακολατίνους; ιγ΄. Σέ ποίαν «κατά βάθος καί ἔν χρόνῳ» ἱστορικο-κανονικήν περίπτωσιν Καθολικότητας, ἔχωμεν, ΕΝΑ τέτοιον καί ἀνάλογον προηγούμενον σέ ὀρθόδοξες Οἰκουμενικές Συνόδους, δηλ. νά ὑφίστανται οἱ αἱρετικοί, ὡς παρατηρητές; ιδ΄. Γιατί νά μή μᾶς πειράζει, εἴτε τό πλῆθος, εἴτε ἔστω καί οἱ ἐλάχιστοι ἑτερόδοξοι παρατηρητές, στά τῆς Συνόδου τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ὑπό τῶν ἄγρυπνο βλέμα τῶν αἱρετικῶν παρασυναγωγῶν τοῦ Παπισμοῦ, Λουθηροκαλβινισμοῦ, Μονοφυσιτισμοῦ κ.ο.κ.; ιε΄. Εἶναι ἆρά γε, ποσοτικόν ἤ ποιοτικόν, τό Συνοδικόν ζήτημα; ιστ΄. Ὑφίσταντο ἤ ὄχι, κ. Καθηγητά, σωρηδόν ἔλλογες καί θεολογικές ἀντιφάσεις, ἀντινομίες καί ἀντιφάσεις εἰς τό ἀκαδημαϊκόν πόνημά σας; ιζ΄. Ἔχετε μᾶλλον, τήν ἐσφαλμένη  ἰδέα, ὅτι τά γράφετε διά ἀνόητους φοιτητές; Εἴστε γελασμένος, ἐάν ὄντως, ἔτσι νομίζετε.

Ἐν κατακλείδι, μήπως τό ἐν λόγῳ ἀκαδημαϊκόν ἐγχειρίδιον Κανονικόν Δίκαιον, θά πρέπει νά φέρει, ἕναν νέον καί ἀκαταμάχητον τίτλον εἰς τήν Ἐπιστήμη τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ (sic) Δικαίου, ὅπως λ.χ.: «Κανονικόν ἄδικον», «Ἀντικανονικόν ὀλίσθημα», «Μετακανονικόν Δίκαιον», «Νεοβαρλααμικόν Δίκαιον», «Οἰκουμενιστικόν Δίκαιον», «Συγκρητιστικόν Δίκαιον», «Ψευδόδοξον Δίκαιον», «Μεταπατερικόν Δίκαιον», «Νεοχριστιανιακόν Δίκαιον», “Προβληματικόν Δίκαιον” κ.λπ.;

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ «ΡΗΤΟΡΙΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ» ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ

 
 
 



“Φοβοῦ τίς «φωνές τῆς Ὀρθοδοξίας» καί Διδακτορικά φέροντες” (Παναῆς ὁ Θάσιος)

Προλογικά νά ἐκφράσουμεν τά θερμά συγχαρητήριά μας ποῦ οἱ Οἰκουμενιστές κύριοι καί κυρίες Καθηγητές/τριες τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Τμήματος Θεολογίας, ἔκριναν καί ἐτίμησαν, ὡς ἐπίτιμον Διδάκτορα τόν ἕτερον Ἀρχιοικουμενιστήν καί συνάδελφόν τους, ἐκ τῆς Κρήτης, τόν πολύ ἀξιόλογον Καθηγητήν κ. Γρηγόριον Λαρετζάκη.

Τό ἔχομεν ξαναπεῖ: Οἱ Οἰκουμενιστές, φαινομενικά, εἶναι οἱ κυρίαρχοι τῶν παιγνίων εἰς τά τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί θεολογικῶν πραγμάτων, καί δύνανται «ὡς ἐξουσίαν ἔχωντες» νά ἐγκωμιάζωσιν καί νά τιμώσιν (καί σέ ἄλλες περιπτώσεις νά συκοφαντῶσιν καί νά λοιδωρῶσιν) ὅποιον τούς κατέβει. [Δεῖτε ΕΔΩ]

1ον. Δέν δύναμαι ὅμως νά ἐννοήσω καλῶς, μέσα στά ἔγκατα τῆς ὑπάρξεώς μου, τί σόϊ «γεφυροποιός», τί εἴδους «φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας» καί ποῖον «νέο τύπον θεολόγου», δύναται νά «ἐνσαρκώσει» ὁ  Ἄρχων καί Μέγας Πρωτονοτάριος τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως; Ὅταν κοτζάμ Καθηγητής τῆς Ἱστορίας τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως (δηλαδή διδάσκει σέ φοιτητές του… τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ) δέν δύναται νά διακρίνει, ἤ πολύ πιθανόν, καί νά ἀποσιωπεῖ τήν ἐν λόγῳ ἱστορική-σημαίνουσα διαφορά: (α΄) τῆς Παπικῆς Ρωμανίας (Δυτικῆς Ρωμῃοσύνης), ἐκ τοῦ ἀδίστακτου, βάρβαρου, γενοκτόνου, ἐθνοκαθαιρέτου καί ἐπαρχιώτικου (β΄) Φραγκοπαπισμοῦ, ὁ ὁποίος, ἦτο καί εἶναι, τό ἀρχαίκακον πολεμοχαριεντιζόμενον, γενοκτόνον καί βαρβαρικόν σατανο-σύστημα πού (κατα)λεηλάτησεν τόσο τήν Δυτική Ρωμαιοσύνην ὅσο καί τήν Ἀνατολική Ρωμῃοσύνην· ἀλλά ἄς μή ἐπεκταθόμεν καί προεκτείνομεν τόν λόγον, καί εἰς τήν Φραγκολατινική παπιστικήν καί οὐνιτικήν, σύγχρονην ἱστορία, μιᾶς καί δέν ὑφίσταντο ἱστορικά ἄλματα στή σκέψιν τινός ἀντικειμενικοῦ ἐρευνητή. Τέτοια ἱστορικά ἄλματα φυσικά, διαπράττωσιν, μόνον ὅσοι ἔχωσιν τινά ἰδιοτέλειαν. Καί ἐννοῶ καταφανῶς, ὅτι στό ἐν λόγῳ γραπτόν τοῦ κυρίου Γρηγορίου ἐντοπίζωμεν σαφῶς ἐκ τῶν συμφραζωμένων καί ἄμεσων ἤ καί ἔμμεσων λογικῶν συνειρμῶν, ὅτι ἡ ἱστορική σκέψις του, εἶναι διάτρητη καί καταμπαζωμένη, ἐκ τῶν ἀνιστόρητων ἀλμάτων.

2ον. Θέλω νά πῶ ἐπιπρόσθετα, τά ἑξῆς: ὅτι οἱ Τευτονόφραγκοι ἦτο καί εἶναι, διαβολική μάστιγα καί ἀπάνθρωπη φατριά, ἀναντίρρητα, πρό καί μετά τῆς ἀλώσεως τῆς ὀρθοδόξου Πρεσβυτέρας Ρώμης ἐκεῖ στό 962-963 μ.Χ. ὑπό τοῦ Ὄθωνος Α΄, μέχρι καί τῆς τελεσίδικου (πρώτα Παπικῆς διά τῶν Σαυροφόρων, καί ἔπειτα τῆς Μωαμεθανικῆς λαίλαπας) Ἀλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως 1204-1453 μ.Χ.· δηλ. ὁ Φραγκογερμανικός Παπισμός, ἀλλά καί ὁ Λουθηροκαλβινισμός/Προτεσταντισμός, ὑπήρξεν καί ὑπάρχει, ὡς τινά μεγίστη κατάρα καί πυορροούσα πληγή, κατά τῆς σύνολης ἀνθρωπότητος· αὐτά ὅμως τά ἱστορικά γεγονότα, ὁ ἀξιότιμος Καθηγητής κ. Γ. Λαρεντζάκης φαίνεται νά τά ἀγνοεῖ, πολλῶ μᾶλλον νά τά ἀποσιωπεῖ, καί εἰδικά αὐτό τό σημεῖον, θά πρέπει νά προβληματίζει γόνιμα ὅλους μας· μιᾶς καί ἔγινεν κακόβουλο σύστημα, ἐκ τῶν μανικῶν Οἰκουμενιστῶν, ὁ ψυχαναγκαστικός ἐπιστημονισμός καί ψευδώνυμος πυγμαλιονισμός, νά μετασχηματίζωσιν τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῶν Ὀρθοδόξων βάσιν τῶν στυγνῶν θρησκευτικο-πολιτικῶν καί Γραικυλίστικων ἰδεοληψιῶν-ἐπιδιώξεών τους.

3ον. Οἱ διαδικτυακοί ἀναγνώστες μας, ἄς ξεκαθαρίσωσιν μέσα τους, μέ κάθε τρόπον, μίαν βαρύνουσα παγκόσμιαδιάκρισιν: ἱστορικισμοῦ/ἱστορίας. Ὁ κ. Λαρετζάκης καί ἡ κουστωδία του εἶναι μυθομανεῖς, δηλ. ἱστορικιστές καί σοφιστές -περιττόν καί νά τό ἀποδείξομεν- ἀλλά ὅμως θά τό πράξομεν, διότι ἔχωμεν ὅλοι μας τήν βαθιά ἀνάγκη ἀπό γνήσιον ἀποδεικτικόν λόγον. Τά δύο «ῥητορικά σχήματα-ἐρωτήματα» πού καταγράφονται εἰς τό κείμενον τοῦ κυρίου Καθηγητοῦ, κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας,  φαίνονται νά εἶναι ὁ οὐσιαστικός, ἀλλά καί συνάμα ὁ προβληματικός, ἐξάπαντος ὁ «ἀνιστόρητος» πυρήνας τοῦ ἐν λόγῳ «ἐπιστημονικοῦ» δοκιμίου, ἀλλά μᾶλλον καί τῶν προσωπικῶν πεποιθήσεων του συγγραφέως. [Δεῖτε ΕΔΩ].  

  • Εἶναι ἡ Σύνοδος αὐτή τοῦ ἱεροῦ Φωτίου τοῦ 879/880 πράγματι ἀντιπαπική; Καταδίκασε τότε τόν πάπα Ρώμης Ἰωάννη καί τήν Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία;
  • Γιατί, λοιπόν, θεωρεῖται ἀπό ὁρισμένους ἡ Σύνοδος αὐτή ἀντιπαπική;


4ον. Τά ἐρωτήματα, γενικά ἀπαντώνται ἐξ ἀρχῆς, βάσιν τῶν ἐκάστοτε μεθοδολογικῶν κριτηρίων καί ἐρμηνευτικῶν κλειδιῶν, πού «τυχόν» διαθέτει ὁ ἀπαντῶν. Ἐκ πρῶτης ὅψεως καί λόγῳ τοῦ ὅτι μᾶς ἐζητήθει ἡ ἐπιστημονική μας ἄποψις θεωροῦμεν: ὅτι πρόκειται διά ἱστορικοφανή καί λογικοφανή «ῥητορικά» ἐρωτήματα, ἐμπεριέχοντα τό δηλητήριον τῆς πλάνης, τῆς αἱρέσεως καθῶς καί τῆς σατανικῆς κακοδοξίας. Πρόκειται δηλαδή, διά σοφιστικά ἐρωτήματα περιπεπλεγμένα μέ κάμποσες «ἱστορικές ἀλήθειες» εἰς τό σαθρόν θεμέλιον τοῦ δυσσεβοῦς ἱστορικισμοῦ, πού ἀπαξιώνουσιν ὅμως ἔντεχνα, ἔνεκα οἱκουμενιστικής, καί φραγκολατινικῆς ἰδιοληψίας, τήν ἀπλανῶς θεολογικο-ἱστορικήν καί ἀλάθητον ἀντικειμενική ἀλήθειαν ἐπί τῶν διαχρονικῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί Θεολογικῶν πραγμάτων, τῶν Ὀρθοδόξων.

5ον. Τώρα κατά λεξικολογικήν καί ἱστορικήν ἀκρίβειαν: ἡ Η΄ Οἰκουμενική Σύνοδος τοῦ Ἁγίου καί Μεγάλου πατριάρχου Φωτίου, σύμφωνα μέ τό ἱστορικόν πλαίσιον τῆς ἐποχῆς Της,  πράγματι δέν ἦτο ἀντιπαπική Σύνοδος, ἀλλ΄ ἦτο τῷ ὄντι φιλοπαπική Σύνοδος (ἄρα συνεπῶς, σ΄αὐτό τό σημεῖον, εἰδικῶς καί ἔν μέρει ἔχει δίκιον ὁ καθ. Λαρτετζάκης), μιᾶς καί  ὁ πάπας τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης, ὁ Ἰωάννης Η΄ , ἦτο καθόλα ὀρθόδοξος πάπας. Ὁ ὁποίος πάπας Ἰωάννης, σύμφωνα μέ τόν ἀείμνηστον ὅσιον Δογματολόγον καί μεγάλον Ἱστορικόν, Καθηγητήν καί Πρωτοπρεσβύτερον Ἰωάννη Ρωμανίδη: 

«ἐπενέβη διά τήν ἀποφυλάκισιν τοῦ ἁγίου Μεθοδίου», «συμμετεῖχεν εἰς τόν ἀναθεματισμόν τῶν μή ἀποδεχομένων τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδον Φράγκων καί εἰς τήν καταδίκην τοῦ φραγκικοῦ Filioque κατά τῆν Η΄ Οἰκουμενική Σύνοδον τοῦ 879». [1]


6ον. Τά ἐρωτήματα ὅμως πού προκύπτουσιν, βάσιν τῶν σωρηδόν συγκεχυμένων  πληροφοριῶν, ἐξάπαντος πού δημοσιεύει σκιερῶς «ἡ φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας» ὁ κύριος Λαρετζάκης καθῶς καί οἱ ὁμόφρωνές του Λατινόφρονες, ἀλλά καί ἐκ τῶν ἀμυδρῶν ἱστορικῶν στοιχείων πού μόλις σᾶς παραθέσαμε, εἶναι πολυποίκιλα καί ἀνεξάντλητα, ὅπως: 

  • Διά ποῖον ἀκριβῶς λόγον, ὁ ἐκλεκτός Καθηγητής, δέν κρίνει τά πράγματα, ἐντός τοῦ ἱστορικοῦ τους πλαισίου; 
  • Ἀπό σκοπιμότητα, ἤ μᾶλλον, ἀπό ἰταμή καί προκλητική ἡμιμάθεια, καί ἐν τέλει ἰδεοληπτική ἀμάθεια/ἐμπάθεια;
  • Εἶναι ᾆράγε σοβαρή καί ἐπιστημονική, ἡ ἐν λόγῳ γραπτή προσέγγισις, ὅταν ὁ πολυσέβαστος καί ἐπίτιμος πλέον Διδάκτωρ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς μας, νά ταυτίζει τούς σημερινούς Παπικοῦς (Φραγκολατίνους), μέ τήν τότε ὀρθόδοξη Πρεσβυτέρα Ρώμη, δηλ. τῆς παπικῆς Ρωμανίας (ἤ τῆς Δυτικῆς Ρωμῃοσύνης), ἐξάπαντος πού ἧτο ἐκκλησιαστικά ἐνωμένη μέ τήν Νέα Ρώμη τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τά ὑπόλοιπα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία; Ἤ, μήπως εἶναι τραγελαφική καί ἀντιεπιστημονική;
  • Ποῖαν ἱστορικο-ἐκκλησιολογική σχέσιν, συσχέτισιν, ἤ, καί πολιτιστικήν ἔστω σύνδεσιν, εἶχαν ἤ ἔχωσιν, οἱ Τευτονόφραγκοι καί Φραγκολατίνοι, μέ τούς ὀρθοδόξους Ρωμῃολατίνους τῆς ἀρχαίας Ρώμης;
  • Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν καί Ἅγιος Παῦλος, ὅταν ἔγραφεν, εἰς τά Ἀρχαία Ἑλληνικά, τήν περίφημον «Πρός Ρωμαίους Ἐπιστολήν» σέ ποιούς ἀκριβῶς ἀπευθύνεται; Στούς  Φραγκοτεύτονες βαρβάρους (νύν «Ρωμαιοκαθολικούς») ἐκ τῆς Γιουτλάνδης, πού ἐξάπαντως ὡς βαρβαρικά Γερμανικά φύλα, ἀγνοοῦσαν τήν Ἀρχαίαν Ἑλληνικήν, ἤ μήπως τήν ἔγραψε πρός τούς παραδοσιακούς ὀρθοδόξους καί Ρωμαίους Χριστιανούς, μόνιμους καί ἐντόπιους κατοίκους τῆς παλαιᾶς Ρώμης, πού ἐμελετοῦσαν καί ἐγνώριζαν σαφῶς φαρσί, τήν Ἑλληνική Γλῶσσαν;
  • Μήπως ὁ Ἅγιος Οἰκουμενικός Πατριάρχης τῆς Ρωμῃοσύνης ὁ καί Μέγας Φώτιος, ᾖτο  κανένας «φονταμενταλιστής», «ἄφρων», «φανατικός», «ζηλωτής», «ψυχοπαθής» καί ἔπρεπε σώνει καί καλά νά δικάσει καί νά καταδικάσει ἕνα ὀρθόδοξον (!) πάπα τῆς Ρώμης; Ἀφοῦ δέν ἦτο τέτοιος, γιατί κατά κόρον οἱ πανάθλιοι Ἀρχιοικουμενιστές, ἀπορίπτωσιν ἤ καί ἀποκρύβωσιν, τήν Ἁγίαν Η΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον τῆς Κων/Πόλεως πού ἐκαταδίκασεν τίς φραγκοπαπικές κακοδοξίες; (Εἶναι πρός τιμήν τοῦ κ. Λαρετζάκη, διότι καί σ΄ αὐτό τό σημεῖον εἰδικά, ἀποκλίνει, ἐκ τῆς πάγιας κακόδοξης τακτικῆς τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν).
  • Ὁ Ρωμῃός (ἤ καί Ρωμαίος) πάπας Ἰωάννης Η΄, τίνα ἀκριβῶς σχέσιν εἶχεν, μέ τούς κατοπινούς εἰσβολεῖς Τευτονόφραγκους, πού ἐπεβλήθησαν διά τῆς γενοκτόνου πυγμῆς τῶν ὄπλων, εἰς τήν παλαιά Ρώμη κατά τό 962/963;
  •  Ποῖαν ἀκριβῶς σχέσιν δύναται νά ἔχει, ἕνας ὀρθόδοξος πάπας καί πατριάρχης τῆς Ρώμης, μέ τούς διαχρονικά κακοδόξους πάπες τοῦ Φραγκολατινισμοῦ («Ρωμαιοκαθολικισμοῦ» ἤ«Καθολικισμοῦ», ἤ καί Παπισμοῦ);
  • Ἐπενέβη τήν σήμερον, π.χ. ὁ νύν Σιωνιστής πάπας Φραγκίσκος, διά τήν ὁριστικήν ἀποφυλάκισιν τοῦ μαρτυρικοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀχρῖδος κ. Ἰωάννου; Μήπως ἐπενέβην, ὁ ἵδιος πάπας, διά τήν ἀποφυλάκισιν ἤ καί διά τινά ἐξεύρεσιν, τῶν ἀγνοουμένων καί ἀπαχθέντων Κληρικῶν, Μοναχῶν/ουσῶν καί Λαϊκῶν τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας; Μήπως ἐπενέβη, κατά τῶν Κεμαλικῶν Μωαμεθανῶν, διά τήν ἀπελευθέρωσιν τῶν κατεχομένων ἐδαφῶν, ἐκκλησιῶν καί ἱερῶν μονῶν τῆς μαρτυρικῆς νήσου τῆς Κύπρου; Ἐ τότε, τί σόϊ «ἱστορικά» κουραφέξαλα μᾶς τσαμπουνᾶ ὁ  κρητάναξ Καθηγητής κ. Λαρεντζάκης;
  • Ὑφίστατο τότε, κατά τήν ἐποχήν τοῦ Μεγάλου Φωτίου, ὅπως ἐμεῖς εἰς τό ΣΗΜΕΡΑ τήν ἀντιλαμβανῶμεθα, ἡ «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία» τοῦ Βατικανοῦ; Ἤ μήπως, πρόκειται, διά μεταγενέστερον καί ἐτεροχρονισμένοθρησκευτικο-πολιτικόν οἰκοδόμημα, ἀποκλίνων παρασάγκας ἐκ τῆς Μιᾶς Καθολικῆς Ἐκκλησίας; 
  • Πῶς εἶναι, ἤ ἦτο, δυνατόν, ὁ Μέγας πατριάρχης Φώτιος, νά ἐκαταδίκαζε τήν ἀνύπαρκτον καίἀνυπόστατον «Ρωμαιοκαθολικήν Ἐκκλησία» τοῦ Βατικανοῦ, κ. Λαρετζάκη;
  • Διατί ᾆραγε ὁ «ἱστορικός» καθηγητής συγχαίει, μᾶλλον σκόπιμα καί μεθοδικά, τό σήμερα μέ τό παρελθόν; 
  • Διά νά δημιουργεῖ συγκεχυμένες συνειδήσεις εἰς τούς ἁπλοϊκούς ἀναγνώστες του, ἔχοντας ὡς αἰχμήν τοῦ δόρατος, τήν ψευδώνυμον καί γραϊδίστικην γνωσιμαχείαν του;
  • Καί διά ποῖον ἀκριβῶς λόγον νά τόν ἐμπιστευτοῦμεν, μιᾶς καί εἶναι βαλτοπαίδιον τοῦ Λατινόφρονος πατριάρχου Κων/Πόλεως;


7ον. Ὡστόσο, ὁ Μέγας Φαναριώτης καί Ἅγιος πατριάρχης Φώτιος, λόγῳ τοῦ ὅτι ἦτο προορατικός ἄνδρας καί ἰσχυρά Προφητική μορφή, ἀλλά καί φίλος τοῦ Χριστοῦ, διεῖδεν, οἴδεν καί ἐπαρατήρησεν τά μείζονα ἐκκλησιαστικά προβλήματα, ἐξάπαντος πού ἐδημιούργησαν οἱ Φραγκολατίνοι ἱεραπόστολοι καί φιλο-φραγκοτεύτονες τῆς ἐποχῆς του, καί ὡς ἐνσυνείδητος καί ὀρθόδοξος Οἰκουμενικός Πατριάρχης, (δι)ἔπραξεν εἰς τό ἀκέραιον τό ἐκκλησιαστικό καί θεολογικό καθήκον του· ἐκαταδίκασεν τελεσίδικα, πάν ὅ,τι ἦτο κακόδοξον καί αἱρετικόν τό ὁποῖον προερχόταν ἀπό τούς Φράγκους, σέ ἀντίθεσιν π.χ. μέ τούς νῦν Γραικολατίνους-Ἀρχιοικουμενιστές τοῦ Φαναριώτικου Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως πού συμπορεύονταιβέβαια μαζί τους· ἡ Ἐκκλησιαστική ὅμως καταδίκη τῶν ὅποιων Αἱρέσεων καί τῶν Αἱρεσιαρχῶν, μαζί μέ τούς ὁπαδούς των, ἔχει ὡς κύριον σημεῖον ἀναφοράς, τήν Ἐσχατολογική διάστασιν τῆς Ἐκκλησίας, καί ὄχι μονοσήμαντα τινά ἱστορικήν καί ποιμαντική δραστηριώτητα.

8ον. Δηλαδή, (προ)καταβολικά καί λ.χ. ὁ Παπισμός τοῦ πάπα Φραγκίσκου, ἦδη εἶναι Προφητικά καί Ἐκκλησιολογικά, κατεδικασμένος, μάλιστα ἐξ ἀρχαιοτάτων χρόνων, ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θενθρώπου. Διότι πολύ ἁπλά, οἱ φραγκικές Αἱρέσεις, ἀλλοιώνουσιν τήν κάθαρσιν τῆς καρδίας καί τήν θεραπεία τῆς προσωπικότητας τῶν ἀνθρώπων, δηλ. διαστρέφωσιν τόν δρόμον πρός τήν ἐμπειρική θεογνωσία.

9ον. Τέτοια εἰδοποιῶς καί σημαντική ἱστορικο-δογματική, ἔστω καθαρά μία «Α» ἱστορική διάκρισις, ἀπουσιάζει ΠΑ-ΝΤΕ-ΛΩΣ ἐκ τῶν Λαρεντζάκειων “ρητορικῶν” φληναφημάτων.Γιατί ἄραγε; Ἄς προβληματίζει ἀδιάπτωτα τοῦτο τό σημεῖον, τούς ἀναγνώστες του.

10ον. Ὁ Μέγας Φώτιος, δέν ἐδίκασεν πράγματι, ἀλλ΄οὔτε κἄν ἐκατεδίκασεν τόν πάπα Ἰωάννη Η΄, οὔτε ἐκαταδίκασεν καί τήν Ἐκκλησία τῆς παπικῆς Ρώμης, διότι δέν ὑφίστατο τέτοια ἐκκλησιαστική ἀνάγκη (πράγμα πού σημαίνει, ὅτι ἄν ὑφίστατο θά τό ἔπραττεν), καί κυρίως διότι ὁ πάπας τῆς Ρώμης καί ὁ λαός της ἦτο ἀκόμη ὀρθόδοξος· καί διότι, σαφῶς, ἔλαβεν τίς (προ)ἀπαιτούμενες διαβεβαιώσεις ὡς ἀναφαίρωσιν οἱ ἱστορικές πηγές [2]: λ.χ.  ὅτι εἰς τήν Ρώμη δέν εἰσήχθῃπ.χ. ἀκόμη τό αἱρετικώτατον δόγμα τοῦ Φιλιόκβε.

11ον. Κατεδίκασεν ὅμως ὁ ἁγ. Φώτιος ΜΑΖΙ μέ τόν πάπα Ἰωάννη, ὅπως προαναφέραμεν,  διά τῆς ἱερᾶς Μεγίστης Η΄ (8ης) Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τά Αἱρετικά δόγματα καί πιστεύματα τῶν τότε αἱρετικῶν φράγκων καί Φραγκογερμανῶν ἱεραποστόλων, ὅπως π.χ.: (α΄) τούς μή ἀποδεχόμενους τῆν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδον, (β΄) τούς προσθέσαντες εἰς τό Σύμβολον τῆς Πίστεως τό Φιλιόκβε κ.ο.κ., διά  τά ὁποία π.χ. ἐάν ὁ πάπας τῆς Ρώμης, δέν τά ἐκατεδίκαζεν, σαφῶς καί θά συμπεριλαμβανόταν εἰς τά αἰῶνια ἀναθέματα τῶν διαχρονικῶν Αἱρετικῶν/Αἱρεσιαρχῶν παπῶν καί πατριαρχῶν, καί κατά Ἐκκλησιολογικήν καί Κανονικήν συνέπεια, ὁ Μέγας Φώτιος, θά τόν ἐκαταδίκαζε μαζί καί τόν Παπισμόν του, ὡς κακόδοξον καί ἔκπτωτον ἀπό τήν Ὀρθοδοξία. 

12ον. Συνεπῶς, συμφωνόντας ἐν μέρει, μαζί μέ τόν κ. καθηγητή, ἐπαναλαμβάνομε συλλαβιστά μαζί του: ποῖον ἀκριβῶς θά ἦτο τό ἐκκλησιο-λογικόν νόημα (βάσει τῶν ἱστορικῶν πηγῶν, πού καί ἐμεῖς  σᾶς παραθέτομεν εἰς τά ὑπόψιν) νά ἐκατεδικάζετο ἡ καλόδοξη καί παπική Ρωμαίϊκή Ἐκκλησία τοῦ παρελθώντος; Πολλῷ μᾶλλον, ὅταν ἡ ἵδια ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕΝ διά παπικῆς ἀντιπροσωπείας τοῦ πάπα Ρώμης, εἰς τήν Ἀγίαν Η΄ Οἰκουμενική Σύνοδον τοῦ πατριάρχου τῆς Νέας Ρώμης, καί μάλιστα ὅταν ἀπό κοινοῦ ἀποφαίνονται, καταδικάζωσιν καί συνυπογράφωσιν τά Συνοδικά Πρακτικά, κατά τῶν πιό πάνω φραγκολατινικῶν αἱρετικῶν Δογμάτων; Ἄρα λοιπόν, σύμφωνα μέ τά μέχρι στιγμῆς, ἱστορικά δεδομένα πού ἐμεῖς σᾶς παρουσιάζομεν, τό ἐρώτημα τοῦ κυρίου καθηγητοῦ Λαρετζάκη δέν εἶναι, ἀπό ἀνόητον μέχρι καί κουτοπόνηρον; Ἡ ἀπάντησις διά τοῦτο, θά πρέπει νά εἶναι δικιά σας.

13ον. Νά σημειωθεῖ ὅμως, ἡ ἱστορική καί ἀντιρρητική διαφοροποίησίς καί ἡ ἀμυδρᾶ ἀνασκευή μας, κατά τῶν παραδοξολογημάτων τοῦ κ. Λατρετζάκη: πού παράλληλα καί ἐν ἑτέρῳ χρόνῳ, ὁ Φραγκολατινισμός θεριεύει, ἐμμένει σ΄ αὐτά τά κακόδοξα δόγματα, καθότι ὁ ἴδιος διαβολόπνευστα τά δημιουργεῖ, τά υἱοθετεῖ, τά χρησιμοποιεῖ, τά βαθαίνει, τά ἐμπεδώνει, τά ἐπιβάλλει, καθῶς καί τά πολλαπλασιάζει εἰς τήν πορεία, ἄχρι τῆς σήμερον, ἐπί καί μετά τῶν ἰμπεριαλιστικῶν καί μισσιονάριων «ἱεραποστολῶν» του. Περί τοῦτων ὅμως, ὁ ἔντιμος καθηγητής κ. Γρηγόριος Λ., ὁ καί «Ἀρχων Γεφυροποιός» τῶν Βατικάνειων παραληρημάτων, ἄραγε, διά ποῖον ἰστορικόν λόγον μᾶςποιεῖ τήν νῆσσαν; Ἐξυπηρετεῖ μήπως τά γεωπολιτικο-θεολογικά συμφέροντα, τῆς ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ πλέον παπωσύνης τῆς Pax Vaticana;

14ον. Σήμερον ὅμως, ἀπό μίαν ἄλλην ὁπτική γωνία, ἐκείνην τῶν ὀρθοδόξων ἀντιοικουμενιστῶν καί παραδοσιακῶν ἀντιπαπικῶν μελῶν Τῆς Ἐκκλησίας, ἐποχῆς ἐντός τοῦ ἰδικοῦ μας καί σύγχρονου χωροχρονικοῦ πλαισίου καί γίγνεσθαι, δυνάμεθα πλέον ἐμφανῶς, μέ τά γεωπολιτικο-στρατηγικά, τά ἐκκλησιαστικο-ἱστορικά καί ἱστορικο-δογματικά δεδομένα, ἀλλά καί διαχρονικά πολλαπλά ντοκουμέντα, νά εἰποῦμεν, μέ ξεκάθαρον καί σαφέστατον τρόπον: ὅτι πράγματι, ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Η΄ Οἰκουμενική Σύνοδος τοῦ ἁγίου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Φωτίου, ἦτο, εἶναι, καί θά εἶναι μία τῷ ὄντι ἀντι-Παπική ἤ ἄν τό θέλετε καί κατ΄ἀκρίβειαν, πρόκειται διά ἀντι-Φραγκολατινικήν Σύνοδον, μιᾶς καί ὁ σημερινός Παπισμός (=Φραγκολατινισμός), συγκεντρώνει, προτάσσει καί θεωρεῖ, ὡς ἀπαρασάλευτα Δόγματα πίστεως, ὅλες ἐκείνες τίς φραγκογερμανικές αἱρέσεις, πού ἐδιοχεύτευσαν ὡς ἐπεκτατικήν Πολιτικήν τους, εἰς τήν ἀδιαίρετον τότε -Ἀνατολικήν καί Δυτικήν- Ὀρθόδοξην Καθολική Ἐκκλησία μέ ἀπώτερον στόχον καί σκοπόν τήν διαίρεσιν καί τήν διάσπασίν Της.

15ον. Ἀνάμεσα στά τόσα πολλά πού μᾶς προβληματίζωσιν ἐπί τοῦ ψευδο-ἐπιστημονικοῦ ἀρθριδίου, εἶναι: γιατί ὁ περίφημος κ. Καθηγητής, προσπαθεῖ μᾶλλον νά «ὀρθοδοξοποιήσει» κατά κάποιον περίεργον τρόπον τόν Παπισμό; Τό προσπαθεῖ, ναί ἤ οὔ; Νά ἐξομοιώσει δηλ. τόν Παπισμό μέ τήν Ὀρθοδοξίαν! Τήν Ἀλήθειαν μέ τό ψεύδος; Τόν Χριστόν μέ τόν Σατανᾶ; ᾎράγε μέ ποιά ἀκριβῶς κριτήρια; Μέ τά πάμπολλα ἀκαδημαϊκά προσόντα καί τίς ἀξιοζήλευτες περγαμηνές του; Λόγῳ τοῦ ὅτι, καί τό πλέον πιθανόν (ἄν μελετήσει κανεῖς προσεκτικά τό βιογραφικόν του), ὑπηρετεῖ πιστά τόν νῦν «Ρωμαιοκαθολικισμόν»;

16ον. Εἶναι δυνατόν ἡ «φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας», τό «ἀρχέτυπον» τῶν σύγχρονων θεολόγων, νά ὑπηρετεῖ δύο κυρίους: ἀπό τήν μία τόν Θεάνθρωπον Χριστόν, καί ἀπό τήν ἄλλη τόν ἀνθρωπο-πίθηκον Ἀντίχριστον; Δέν γνωρίζομεν ἐπ΄ ἀκριβῶς καί μέ ἀπόλυτον βεβαιότητα νά ἀπαντήσουμεν στά ἐν λόγῳ ἐρωτήματα. Τά ἀφήνουμε καί τοῦτα εἰς τήν κρίσιν σας.

17ον. Ὡστόσον, ἔχομε τήν ἰσχυράν αἴσθησιν, καί τόν λογισμόν, ὅτι ὁ σεβαστός Καθηγητής, κάτω ἀπό τίς βαριές μπότες τοῦ οἰκουμενιστικοῦ Πατριαρχείου μας καί τοῦ οἰκουμενιστικοῦ Παπισμοῦ, καί διά τῆς προσφάτου προγραμματισμένης τιμητικῆς διακρίσεώς του ὡς ἐπίτιμου Διδάκτορα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς χρησιμοποιεῖται ἔντεχνα καί μεθοδικά, διά νά μᾶς πείσει διά ποῖον ἀκριβῶς ζήτημα; Ὅτι ἡ μέλλουσα «Πανορθόδοξη» Σύνοδος θά εἶναι πράγματι «Μεγάλη καί Ἁγία», ἤ μήπως, ὅτι τά θεολογικά ἐπιχειρήματα τῶν διαμαρτυρομένων ἀντιπαπικῶν καί ἀντιοικουμενιστῶν εἶναι ἔωλα καί ἀνυπόστατα;

18ον. Κατ΄ οὐσίαν, θέλει νά μᾶς ἀποδείξει: τό κακόδοξον αἱρετικολόγημα τοῦ Μεταπατερισμοῦ, ὅτι ὁ Φραγκολατινισμός καί Παπισμός τῆς Νέας Ἐποχῆς, δέν εἶναι αἵρεσις διά τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον μας, χρησιμοποιώντας ἔντεχνα καί διαβολικά τόν Μέγα Οἰκουμενικόν Πατριάρχην καί Ἅγιον Φώτιον.

19ον. Φυσικά, ἐπειδή μᾶς ἀρέσει ἡ ἄκρα ἀντικειμενικότητα, σ΄ αὐτό τό καταλεικτικόν σημείωμαν, ΔΕΝ πρόκειται ποσῶς νά σᾶς παραθέσομεν ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ καί ἐπιχειρήματα ὑπό τινῶν συγχρόνων καί διάσημων ἀντιπαπικῶν καί ἀντιοικουμενιστῶν λογίων Ἐπισκόπων, Πρεσβυτέρων, Μοναχῶν, Γερόντων καί Καθηγητῶν. Πολλῶ μᾶλλον, ΟΥΤΕ πρόκειται νά σᾶς παραθέσομεν, ἀποσπάσματα ἤ καί σωρηδόν ἀντιπαπικά συγγράμματα ἐκ τῆς Πατερικῆς Γραμματείας γραφθέντα καί λεχθέντα τινῶν γνωστῶν Θεοφόρων Πατέρων. Δύνασθε κάλλιστα νά τά ψάξετε, νά τά ἐρευνήσετε καί νά τά μελετήσετε προσεκτικά μοναχοί σας. Αὐτό πού πρόκειται νά πράξομεν, ἀποδεικτικά καί ὡς πλήρη ἀνασκευή, εἶναι ἀπείρως καταπέλτης, κατά τῶν Λατινόφρονων καί Αἱρετικῶν Νεοφαναριωτῶν, Κληρικῶν καί ἀκαδημαϊκῶν: π.χ. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυρίου Βαρθολομαίου, τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου Ζηζιούλα, τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου Λ. κ.ἄ. Λαϊκῶν καί Κληρικῶν φερεφώνων τους.

20ον. Ἄς ἀνοίξει τότε ὁ πολυσέβαστος «ἱστοριολόγος» τοῦ εἰδεχθοῦς ἐωσφορικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, «ἡ φωνή τοῦ Γραικυλισμοῦ» ὁ κ. Λαρετζάκης, τά ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ, τρεῖς πατριαρχικοί καί ἱστορικοί τόμοι ἐκ τοῦ Ἀρχειοφύλακος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου Μητροπολίτου Καισαρείας Καλλίνικου Δελικάνη (καί πρώην παπικοῦ) καί νά ἐντοπίσει ἐξ ἀρχῆς, ὅπισθεν στά περιεχόμενα, ποῖαν ἀκριβῶς ἀπαρασάλευτην καί ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΝ στάσιν ἐκρατοῦσεν τό ὀρθόδοξον Φανάριον κατά τῶν Φραγκολατίνων ἤ Ρωμαιοκαττόλικων, ἤ Οὐνιτῶν, ἤ Καττόλικων, ἤ καί Παπικῶν. Πολλῶ μᾶλλον θά ἐντοπίσει καί ποιά ἀκριβῶς ἦτο, ἡ Φαναριώτικη ΕΠΙΣΗΜΗ θέσις καί στάσις, ἕναντι τῶν Λατινόφρονων Κληρικῶν τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ πατριαρχείου μας. [3]

Λάβετε μερικές ἀναντίρρητες ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ περί τοῦ διαχρονικά ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ, ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΟΥ καί ΑΝΤΙΛΑΤΙΝΟΦΡΟΝΟΣ φρονήματος ἐκ τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων καί τῶν Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, βάσιν τῶν περιεχομένων ὑπό τοῦ πιό πάνω Φαναριώτικου τομιδίου. Τά ἐρωτήματα πού προκύπτωσιν ἐκ τῶν σωρηδόν ἱστορικῶν Πατριαρχικῶν Ντοκουμέντων εἶναι:

  • Ἀφοῦ σήμερα τό Οἰκουμενικόν Φανάριον μαζί μέ τούς Νεορθοδόξους ὀπαδούς του, ἰσχυρίζονται, ὅτι ὁ Παπισμός ἤ καί «Ρωμαιοκαθολικισμός», δέν εἶναι Αἵρεσις, τότε γιατί ὡς ἀποδεικνύεται πιό κάτω, ἀμφότερα τά Πρεσβυγενή Πατριαρχεία, ἐκφράζωσιν διαχρονικά, ἀντιπαπικήν, ἀντιρρητικήν καί ἀντιαιρετικήν στάσιν κατά τῶν κακοδόξων Λατίνων. 
  • ᾎράγε τότε ἦτο πλανεμένα καί ἐξηπατημένα τά Πατριαρχεία μας, καί μόλις σήμερα ὅλως παραδόξως, ἀνακαλύψαμεν (sic) τήν ἀλήθεια διά τήν χαμένη «ἐν Χριστῷ ἀδελφῇ» μας καί  Φραγκοπαπίζουσα Ρώμην; 
  • Πολλῷ μᾶλλον, διά ποῖον λόγον ᾆραγε ἐκαθαιρούντο καί ἐξορίζοντο μάλιστα, οἱ Πατριάρχες, οἱ Ἐπίσκοποι κ.λπ. πού υἱοθετοῦσαν καί ἐδίδασκαν τέτοιες λατινόφρονες ἀπόψεις; 
  • Ἐπίσης, διά ποῖον λόγον ἀκριβῶς, οἱ Παπικοί («Ρωμαιοκαττόλικοι»), ἐγκατέλειπαν μαζικῶς τόν Παπισμόν τους, καί ἐπιθυμοῦσαν νά ἐνταχθῶσιν ἀπό ἑτερόδοξοι, ὡς κατηχούμενοι καί νεοφώτιστα μέλη Τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; 
  • Καί διά ποῖον λόγον, τέλος, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τούς ἐδέχετο καί τούς ἐβάπτιζε/κατηχοῦσε κ.ο.κ., ἐνῷ σήμερα οἱ Νεοφαναριώτες «Φεουδάρχες», τούς ἀποθαρύνωσιν καί τούς διώχνουσιν;



ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ:

 1. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Γρηγορίου Στ΄, Περί ἀπαμφιάσεως τῶν Οὐνιτῶν καί ἐκδόσεως ἀντιπαπικῆς ἐγκυκλίου («περί ἀπαμφιάσεως τῶν ἐναντίων καί ὅτι ἐκδώσει ἐγκύκλιον κατά τῶν παπικῶν δογμάτων καί εἰ συναινοῦσι ταύτῃ ἐκ τῶν προτέρων»), 1838, σελ. 70-71. 

  • «(…) Ἀλλ΄ ἵνα καί κατά τό πνευματικόν φανῶμεν συντελεστικοί εἰς τά πρός πλείονα ψυχικήν ὠφέλειαν τῶν αὐτόθι Ὀρθοδόξων, ἔγνωμεν νά ἐκδώσωμεν ἐκκλησιαστικήν ἐγκύκλιον ἐπιστολήν πρός τούς ἀπανταχοῦ μέν Ὀρθοδόξους (…) ἐν οἷς ἐπιπολάζουσιν οἱ τοῦ παπισμοῦ ὀπαδοί καί ἐχθροί τῆς Ὀρθοδοξίας, καί δι΄ αὐτῆς νά δημοσιεύσωμεν τάς δολιότητας, ὑπουλότητας, τούς τρόπους καί μηχανήματα τῶν κατολίκων, δι΄ ὧν ἐκζητοῦσι νά ὑποσκελίζωσι καί ἐξαπατῶσι τούς ἡμετέρους Χριστιανούς, καί νά ἐξηγήσωμεν δημόσια ὁποία ἐστίν ἡ διαφορά μεταξύ ἡμῶν καί αὐτῶν κατά τε τά δόγματα, τά ἔθιμα καί τάς διδασκαλίας, καί οὕτω προφυλάξωμεν τούς ἡμετέρους ἀπό τήν ἀπάτην καί τούς δόλους αὐτῶν. (…)».

2. Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας Ἱεροθέου καί Ἀντιοχείας Μεθοδίου, (Κώδιξ ΙΔ΄, 324), Ἀπάντησις τῶν Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας καί Ἀντιοχείας, 1838, σελ. 72-73.

  • « (…) ὅπερ μετερχομένη καί πρώην ἐστηλίτευσε μέν τήν νενοθευμένην διδασκαλίαν τῶν δυσσεβῶν (Παπικῶν καί Λουθηροκαλβίνων), ἐστερέωσε δέ τούς σαλευομένους τῇ πίστει τῶν εὐσεβῶν· καί νῦν στηλιτεύσει, τῇ αὐτῇ τοῦ παναγίου πνεύματος χάριτι, τούς προβατόσχημους λύκους ἤτοι, κατά τόν Ἀπόστολον, τούς ἀγγέλους τοῦ Σατανᾶ, καί ἀπαλλάττων τῆς λυμῆς τόν Χριστώνυμον λαόν τῇ ἐπιστημονικῇ ἐγκυκλίῳ, ζήλῳ θείῳ κινουμένη, ὡς καλός ποιμήν προαιρετικῶς θύει τήν ψυχήν ὑπέρ τῶν προβάτων· ἔρως γάρ θεῖος οἵαν ψυχήν καταλάβοι, πάντων τῶν ἄλλων ποθεῖ καταφρονεῖν, πρός δέ τό ποθούμενον οὐδέποτε ἀποχρώντως. (…) » .

3. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Γρηγορίου Στ΄, Ὅτι συντελεσθεῖσα ἡ ἀντιπαπική ἐγκύκλιος ἀποστέλλεται (1838), σελ. 73-76.

  • « (…) ὅν μάλα καλῶς καί ἀναγκαίως προεστήσαμεν ἐναντίον τῶν ἐπιβούλων μοχθηρῶν κινημάτων τῶν κατά τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἀφηνιασάντων κακοδόξων αἱρετικῶν. (…)στηλιτεύουσαν μέν τάς κακοδοξίας ἐκείνων καί τά ἀντίθετα φρονήματα ἀπελέγχουσαν ταῖς παρά τῶν ἱερῶν γραφῶν ἀπαραμφηρίστοις ἀποδείξεσι, στηρίζουσαν δέ τούς Ὀρθοδόξους εἰς τά πατροπαράδοτα δόγματα τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως καί τούς ἐξ αὐτῶν δι΄ ἀπάτης ἀποπλανηθέντας ἀνακαλοῦσαν (…) » .


4. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἱερεμίου Γ΄, Παραινετική τοῖς Χριστιανοῖς Ἀντιοχείας καί καθαίρεσις τριῶν Λατινοφρονούντων Ἀρχιερέων(«παραινετική τοῖς Χριστιανοῖς Ἀντιοχείας κατά τῶν Λατινικῶν κακοδοξιῶν ἅς ἠσπάσαντο καί κινοῦνται κατά τοῦ Ἀντιοχείας Ἀθανασίου ἐπί ποινῇ ἀφορισμοῦ, καθαιρουμένων ἅμα τοῦ ψευδοπατριάρχου κακοΓαβριήλ καί τῶν ὁμοφρόνων αὐτοῦ Χαλεπίου κακοΣεραφείμ καί Βερουτίου κακοΝεοφύτου»), 1724. σελ. 166-171.

5. Παράρτημα (Συμπληρώσεις καί Διορθώσεις), σελ. 636 :

  • Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Γ΄, Καθαίρεσις τοῦ Λατινόφρονος Τύρου καί Σιδῶνος κακοΕυθυμίου, σελ. 638-642.
  • Τοῦ αὐτοῦ, Καθαίρεσις τοῦ Λατινόφρονος ψευδοΠατριάρχουἈντιοχείας Σεραφείμ, τοῦ μετονομασθέντος Κυρίλλου, καί τῶν συνεργησάντων αὐτῷ, σελ. 642-647.

6. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Παϊσίου τοῦ Β΄, Ὑπόμνημα ἐκλογῆς Χαλεπίου, μετά τήν καθαίρεσιν καί ἐξορίαν Γερασίμου τοῦ Λατινόφρονος,συναινέσει καί τοῦ Ἀντιοχείας Σιλβέστρου, σελ. 189-190.

  • «φωραθεῖς καί καταγνωσθείς ὁ αὐτός Γεράσιμος καί καταμαρτυρηθείς ὑπό τῶν ἐν αὐτῇ χριστιανῶν αἱρετικός καί λατινόφρων, ἐξώσθη τε τοῦ Θρόνου καί εἰς ἐξορίαν ἀπεπέμφθη», σελ. 189. 


7.  Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Σεραφείμ τοῦ Β΄, Καθαίρεσις τοῦ δῆθεν Ἀντιοχείας λατινόφρονος Κυρίλλου, 1759, σελ. 202-206.

  • «Τίνα γάρ λέληθεν ὅσα ὁ δυσσεβής καί Θεομισής ἐκεῖνος ψευδοΑντιοχείας κακοΣεραφείμ ἐδραματούργησεν, ὑπό τοῦ πατρός αὐτοῦ καί διδασκάλου ὁδηγούμενος εἰς ὄλεθρον τοῦ κατά τήν Συρίαν καί Ἀραβίαν Ὀρθοδόξου πληρώματος, ὁ ἀνδρείκελος ἐκεῖνος φημί διάβολος, τοῦ Σατανᾶ ὁ πρωτότοκος καί δαιμόνων τῶν ταρταρούχων ὁ προκαθήμενος, τό τερατῶδες καί ποικιλόμορφον θηρίον, ὁ τῶν πονηρῶν σπερμάτων τῆς δυσσεβείας σπορεύς (…) κιβδήλους ἐπισπείρων λογισμούς καί ἄφυλα καί ἄτοπα δόγματα, καί συγχέων δι΄ αὐτῶν καί συνταράττων τό ὀρθόν τῆς Θεοπνεύστου διδασκαλίας καί Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως. (…) ».

8. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἀνθίμου τοῦ Ε΄, Τακρίριονἀπολογητικόν πρός τήν Υ. Πύλην περί ὧν παραπονούνται οἱ ΡωμαιοκατόλικοιΣυρίας, 1841, σελ. 261-268.

9. Τοῦ αὐτοῦ, Περί τῶν ἐνεργειῶν τῶν Ρωμαιοκατολίκων, σελ. 268-269.

10. Τοῦ αὐτοῦ, Καί αὖθις περί τῶν Ρωμαιοκατολίκων, σελ. 269-271.

11. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἀνθίμου τοῦ Στ΄, Τῶ Ἀντιοχείας Μεθοδίῳ περί τῆς εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν προσελεύσεως τοῦ Ρωμαιοκατολίκου Ἐπισκόπου Ἀμίδης μετά τοῦ ποιμνίου του, σελ. 273-275.

12. Τοῦ αὐτοῦ, Ἔκθεσις περί τῆς ἐπιστροφῆς τῶν Ρωμαιοκατολίκων Ἀμίδης, 1846, σελ. 283-293.

13. Τοῦ αὐτοῦ, Τῶ Χαλεπίου καί τοῖς προκρίτοις, περί τοῖς εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν προελεύσεως τοῦ Ρωμαιοκατολίκου Ἐπισκόπου Τριπόλεως, 1847, σελ. 293-296.

14. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἀνθίμου τοῦ Δ΄, ΣύστασιςΡωμαιοκατολίκου τινός προσελθόντος εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν ἐν Κύπρῳ καί ἐπιμόνως ἐξαιτουμένου προαχθῆναι εἰς τό τῆς Ἱεροσύνης ἀξίωμα, 1850, σελ. 311 καί σελ. 628.

15. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κυρίλλου Ζ΄, Τῷ Ἀμίδης, περί τῶν προσελθόντων νεωστί τῇ Ὀρθοδοξίᾳ («διά τήν ἀγγελθεῖσαν προσέλευσιν ὑπερεκατόν ἀλλοδόξων χριστιανικῶν οἰκογενειῶν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ»), 1858, σελ. 321.

16. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἰωακείμ τοῦ Β΄, Τοῖς ἀσπασαμένοις τῆν Ὀρθοδοξίαν Κατολίκους Μελχίταις τοῦ Ἀντιοχικοῦ Θρόνου, ἀπόκρισις, σελ. 322-326.

17. Τοῦ αὐτοῦ, Ἀναφορά τῶν Ἐπιτρόπων τῶν Ρωμαιοκατολίκων (Λίβελλος δέ τῆςὉμολογίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἐπεδόθη ἐγγράφως καί ἀπηγγέλθη ἐνώπιον τῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν καί τῆς ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου ἐν τῇ Συνοδικῇ Συνεδριάσει τῆς 24 Νοεμβρίου 1860), 1860, σελ. 326-327.

  • «Εἰς τά ἔγγραφα ταῦτα δηλοῦνται οἱ πόθοι καί αἱ εὐχαί πολλῶν χριστιανῶν τῆς Συρίας καί ἄλλων μερῶν νά ἐπανέλθωσι πάλιν εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ἀφ ἧς οἱ πρόγονοι ἡμῶν οἰκτρῶς ἀποσπασθέντες, ἦλθον εἰς κοινωνίαν μετά τοῦ Ἐπισκόπου τῆς ἀρχᾳίας Ρώμης. (…) Ὅτι δέ ξένον καί ἔκφυλον παρεισήχθη βλάπτον εἴτε τοῦ Δόγματος τήν ἀκρίβειαν εἴτε τόν Ἱεραρχικόν κανόνα, καί ταύτα ἀποπτύομεν ἤδη καί ἀποκηρύττομεν καί ὡς κακόδοξον καί διάστροφον λογιζόμεθα. (…) παραδεχόμεθα ἀπαραποίητα καί ἀπαραχάρακτα ἅπαντα τά Δόγματα καί τάς Τελετάς καί τήν Ἱεραρχικήν διακόσμησιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας κατά τάς ἑπτά Ἁγίας Οἰκουμενικάς Συνόδους. (…)» .


18. Τοῦ αὐτοῦ, Τῷ Βηρυττοῦ, περί τοῦ εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν προσελθόντος Ρωμαιοκατολίκου Ἐπισκόπου Ἑμμέσης, 1862, σελ. 329.

19. Τοῦ αὐτοῦ, Τῷ Χαλεπίου, περί τῶν προσελθόντων τῇ Ὀρθοδοξίᾳ Ρωμαιοκατολίκων, 1863, σελ. 330.

20. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀνθίμου Ε΄, Τοῖς Ἱεροσολύμων, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καί Κύπρου, ἀποστολή φυλλαδίων ὑπέρ Ὀρθοδοξίας, 1848, σελ. 531.

  • «Ὅτι τῶν πολεμίων τῆς Ὀρθοδοξίας ἀντιδημοσιευσάντων βιβλίον κατά τῆς Ἐπιστολιμαίας Διατριβῆς (Ἠλία Τανταλίδου), ὁ αὐτόςἐξέδωκεν εἰς ἀπάντησιν ἐπίμετρον, οὗ δέκα ἀντίτυπα ἀποστέλλονται.»


21. Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Χρυσάνθου, Καθαίρεσις τοῦ λατινόφρονος ψευδοΑντιοχείας Σεραφείμ, 1725, σελ. 647-650.

22. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Νεοφύτου τοῦ Ζ΄, Τῷ Ἀντιοχείας Ἀνθεμίῳ περί τοῦ παραδέχεσθαι ἐν τῷ πληρώματι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τούς ἐξ αὐτῆς μέν πρότερον ἀποσκιρτήσαντες καί Λατινοφρονήσαντες, εἴτα δέ μετανοήσαντες καί ἐπιστρέψαντες εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, 1743, σελ. 650. 

23. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Γερμανοῦ τοῦ Δ΄, «κολύων τόν παπικόν ἀντιπρόσωπον οἰκοδομῆσαι ἐν Ἀντιοχείᾳ Σχολήν», σελ. 651.


 
Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Πρωτοπρεσβύτερου Ἰωάννου Σ. ΡΩΜΑΝΙΔΟΥ, Ρωμῃοσύνη-Ρωμανία-Ρούμελη, Ἔκδοσις τρίτη, Ἐκδόσεις: Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 108.

[2] Τοῦ αὐτοῦ, Ρωμῃοσύνη, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 109.

«Δηλαδή ἐγένετο διπλωματική προσπάθεια νά μή φανῇ ὁ πάπας ἐχθρικῶς διακείμενος ἔναντι τῶν Φράγκων κατακτητῶν, οἵτινες ἦσαν γνωστοί διά τήν ἀγριότητα καί βαρβαρότητα αὐτῶν καί κυρίως τῆν ἰκανότητα αὐτῶν νά σφάζουν τούς ὑπ΄ αὐτῶν θεωρουμένους αἱρετικούς».


[Δική μας σημείωσις: Γι΄ αὐτόν κυρίως τόν λόγον, διά τόν φόβον τοῦ θανάτου, τήν φοβία τῆς σφαγῆς, τήν ἀποφυγή τοῦ Μαρτυρίου, τῆς ἀγριότητας, τῆς βαρβαρότητας καί τοῦ βασανισμοῦ ὑπό τῶν ἰσχυρῶν πλανηταρχῶν, συνήθως, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι συμβιβαζώμεθα καί προδίδωμεν εὔκολα τίς ἀρχές καί  τίς ἀξίες μας. Τό ἴδιον ἀκριβῶς πράττωσιν καί οἱ ἐκκλησιαστικοί ἡγέτες μας. Δηλαδή, κονιορτοποιῶσιν, ἀπαξιώνουσιν καί βλασφημῶσιν, τό Ἀναστάσιμον μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἐλέω ἀκατάσχετης ανασφάλειας, ἐμπάθειας καί ψυχολογισμοῦ, περιχαρακωμένου καί μασκαρεμένου, ὄπισθεν τῶν δῆθεν «διπλωματικῶν»  καί ἀγαπουλίστικων ἐνεργειῶν. Ποῖος/οί ἀντιπρόσωπος/οι τῆς «Διοικούσης Ἐκκλησίας», δύνανται, π.χ. νά κουνήσει/ουν τό δάκτυλον καί νά καταδικάσει/ουν, π.χ. σέ μία μέλλουσα Πανορθόδοξη Σύνοδον (καθῶς ἔπραξεν ὁ Μέγας πατριάρχης Φώτιος),  τόν πολυ-αἱρετικόν βόρβωρον καί κακόβουλων συστημάτων τῆς δῆθεν νέας ἐποχῆς μας, ὅπως λ.χ. τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Λουθηροκαλβινισμοῦ, Προτεσταντισμοῦ, Σιωνισμοῦ/Μασσωνισμοῦ, Χιλιασμοῦ, Σαηεντολογισμοῦ, Πνευματισμοῦ καί Παπισμοῦ;]

[3] Μητροπολίτου Καισαρείας Καλλίνικου ΔΕΛΙΚΑΝΗ, Β΄ Τόμος, Τά ἐν τοῖς Κώδιξι τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἀρχειοφυλακείου, σωζόμενα Ἐπίσημα Ἐκκλησιαστικά Ἔγγραφα τά ἀφορώντα εἰς τάς σχέσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πρός τάς Ἐκκλησίας: Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων καί Κύπρο (1574-1863), Ἐκδόσεις: Ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τυπογραφείου, 1904, σσ. 700. 


ΨΗΦΙΑΚΑ ΤΕΚΜΗΡΕΙΑ/ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΝ:

[1] Μητροπολίτου Καισαρείας Καλλινίκου ΔΕΛΙΚΑΝΗ, Β΄ Τόμος, Ἐπίσημα Ἐκκλησιαστικά Ἔγγραφα , ἔνθ. ἀνωτ.,  [Ὁ ἐν λόγῳ Φαναριώτης-Μητροπολίτης ἦτο καί πρώην Φραγκολατίνος]. [Δεῖτε ΕΔΩ  καί ΕΔΩ]  .

[2] Ἠλία ΤΑΛΑΝΤΙΔΟΥ ἐκ Φαναρίου, Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης,ΠΑΠΙΣΤΙΚΩΝ ΕΛΕΓΧΩΝ, Ἐν Κωνσταντινουπόλει, 1850, σσ. 392.  [Δεῖτε ΕΔΩ καίΕΔΩ].

[3] Η. ΤΑΛΑΝΤΙΔΟΥ, ἔνθ. ἀνωτ., ΕΠΙΜΕΤΡΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΙΣΙΝ, Ἐν Κωνσταντινουπόλει, 1847, σσ. 88.[Δεῖτε ΕΔΩ].

[4] Η. ΤΑΛΑΝΤΙΔΟΥ,  ἔνθ. ἀνωτ., ΕΠΙΣΤΟΛΙΜΑΙΑ ΕΠΙΚΡΙΣΙΣ, Ἐν Κωνσταντινουπόλει, 1847, σσ. 58. [Δεῖτε ΕΔΩ]. 

ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΟΙΣΤΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΟΙΣΤΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ


 

Screenshot_72

Screenshot_73

Screenshot_74
ΠΗΓΗ


Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ τό ἀρχέτυπον πιό πάνω κριτικό κείμενόν  μας, πρό τῆς δημοσιεύσεώς του ὑπό τῆς ἐφημερῖδος “Ο.Τ.” μέ τόν πρωτότυπον τίτλον: 

  • ΤΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΤΟΥ κ. ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΠΑΝΩΤΗ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΔΙΑ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΟΙΣΤΡΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑΒΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ.

ΤΟ (ΑΥΤΟ)ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ

ΤΟ (ΑΥΤΟ)ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ* ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ


Ὁ Παναγιώτης Νούνης  ὁ πρωτότοκος υἱός τοῦ Παύλου Νούνη (ἐκ Πρῶτης Σερρῶν) καί τῆς Παναγιώτας Ξενοφῶντος (ἐκ Λεμεσοῦ/Κύπρου) εἶναι: ὁρκισμένος Ἀπόφοιτος Θεολογῶν καί Θρησκειολόγος ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογικῆς Σχολῆς, τοῦ Τμήματος τῆς Θεολογίας, ὑπό τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.).

Γεννήθηκε τό 1981 στήν Καβάλα καθότι οἱ γονείς του διαβιούσαν εἰς τό χωριό τοῦ Πρίνου τῆς νῆσου Θάσου. Ὡς νήπιον ἔχει μυηθεῖ καί ἀναγεννηθεῖ εἰς τό χαριτώβρυτον καί Ἅγιον Μυστήριον τοῦ Βαπτίσματος ὑπό τοῦ ἱερέως π. Ἀντωνίου Παπαφιλίππου εἰς τόν ἱερόν Ναόν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἐν τῷ Πρίνῳ τῆς Θάσου τῇ 1ῇ Αὐγούστου 1981 σύμφωνα κατά τό Κανονικόν Τυπικόν τῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς καί Καθολικῆς Ἐκκλησίας μέ Ἀνάδοχόν του τήν κ. Θεοδώρα Τσιναρίδου.

Τό 1985 περίπου ἐγκαταστάθησαν οἱκογενειακῶς εἰς τήν πόλην Λεμεσόν τῆς νῆσου Κύπρου. Ἐκεῖ εἰς τήν Κύπρον ὁ Παναγιώτης ὁλοκλήρωσε τό Δημοτικό, τό Γυμνάσιο καί τέλος τό Λύκειον (1986-1998) ἀμφότερα εἰς τόν Τουρκομαχαλάν τῆς ἐνορίας τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, μέ γενικό βαθμό (13 4/12) “Καλά”.

Ὁ ἔφηβος Παναγιωτάκης, μετά ἀπό πολυποίκιλα καί ἀδιέξοδα οἰκογενειακά προβλήματα, βλέπει σέ σημαδιακόν καί ἐπίμονον ὅνειρόν του τήν Ἱερᾶ Μονή Σταυρουβουνίου, καί σέ ἡλικία σχεδόν 15 ἐτῶν (29/06/1996, ἡμέρα Σάββατον, μετά τήν Θεία Λειτουργία τῶν πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παῦλου), ἀποφασίζει καί ἐγκαταλείπει ὁριστικά τήν οἱκογένειά του, καί διά πρῶτην φορά ὑπάγει εἰς τήν Ἱερά Μονή Σταυρουβουνίου… ὅπου παραμένει καί διαβιώνει, μόνιμα σχεδόν, μέχρι τῆς ἀποφοιτήσεώς του ἀπό τό Λύκειον. Εἰς τήν Ἱερά Μονή τοῦ Σταυροβουνίου, συμμετέχει βέβαια, εἰς τήν ὅλη πειθαρχικήν καί Ἡσυχαστικήν Ζωῆν τῶν Μοναχῶν [ὡς ἄτυπα «Δόκιμος Μοναχός»], εἰς τίς νυχθημερῶν ἱερές Ἀκολουθίες, τίς παγκοινίες καί τά διάφορα ἄλλα διακονήματα, μέ τήν ἐξαίρεσιν, ὅτι κάθε πρωΐν ἐπήγαινεν διά νά ὁλοκληρώσει τό Σχολείον του, ἑνῷ τό μεσημέριν, ἐπέστρεφεν εἰς τήν ἱ. μονή.

Ἐκεῖ εἰς τήν Ἱερᾶ Μονή τοῦ Θεοκρεμάστου/Σταυροβουνίου, ὁ ἔφηβος Παναγιώτης, μελετούσεν συχνάκις τά ἱερά Συναξάρια καί τά Λειτουργικά Κείμενα· ἐπίσης ἦρθε σέ μία πρῶτη ἐπαφή μέ τά Γεροντικά Κείμενα καθῶς καί μέ τήν «Κλίμακα» τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου· ἐμαθήτευσεν ἐξ ὁλοκληρίαν δηλ., ὡς ὑποτακτικός παρά πόδας τοῦ Ἁγίου Ἡγουμένου καί Γέροντος κ. Ἀθανασίου Σταυροβουνιώτου εἰς τίς καθημερινές Πνευματικές Κατηχήσεις (ἀπογευματινές καί βραδυνές) καί εἰς τά Πατερικά Συγγράμματα: δηλ. τά ἱερᾶ Κείμενα τοῦ Ἁγίου Νεοφύτου τοῦ Ἐγκλείστου, τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, τοῦ Ἀββά Δωροθέου, τῶν ὁσίων κεκοιμημένων Πατέρων τοῦ Σταυροβουνίου κ.ἄ. πολλᾶ.

Ἔπειτα, ὑπηρέτησεν ἐπί σχεδόν μία διετία (1999-2001) τήν στρατιωτικήν θητείαν του εἰς τήν Ἐθνική Φρουρά τῆς Κύπρου στά Τεθωρακισμένα (Μαλούντα, Κλήρου, Φυλάκια «Πράσινης Γραμμῆς» καί Κόρνον) μέ εἰδικότηταν Ὀδηγός Ἀξιω/κων-Ὑπαξ/κῶν καί Ἀσυρματιστής (ΟΔ/ΑΣ). Ἀπολύεται ἐκ τῆς Ἐθνικῆς Φρουρᾶς καί ἐργάζεται πλέον εἰς τήν οἰνοβιομηχανία τῆς ΕΤΚΟ καθῶς καί εἰς τό οἰνοποιεῖο ΟΛΥΜΠΟΣ εἰς τό κρασοχώριν Ὅμοδος. Σήμερα ὁ Παναγῆς συνεχίζει νά ὑπηρετεῖ τήν Ἐθνική Φρουρᾶ τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας σέ πολυποίκιλες Ἐφεδρικές Ἀσκήσεις, δηλ. ὡς ἔφεδρος ὁπλίτης-πολίτης μέ συχνήν ἐκπαίδευσιν σέ ἀτομικόν κ.ἄ. ὁπλισμόν ὡς «Ἐλευθέρος Σκοπευτῆς».

Ἐνυμφεύθη (2001) τήν Χριστίνα Χριστοφόρου ἐξ Ἐπισκοπῆς-Κουρίου (κωμόπολη καί ἐπαρχία τῆς Λεμεσοῦ) καί ἀπέκτησαν μία θυγατέρα τήν Ἄνδρεα Νούνη· ἡ Ἄνδρεα ἐβαπτίσθην ὑπό τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Σπυρίδωνος Παπαδοπούλου κατά τήν 3/3/2002 εἰς τό παρεκκλήσιον τῆς Ἁγίας Βαρβάρας Ζακακίου μέ Ἀνάδοχον τόν Περικλή Ψαρῆ.

Ἡ Χριστίνα, εἶναι κόρη τῆς Εἰρήνης (Ἡρούλα) Παύλου καί τοῦ Ἀνδρέου (Τσιάκα) Χριστοφόρου· ἡ Χριστίνα ἐφοίτησεν εἰς τήν Ξενοδοχιακή Σχολῆ τῆς Λεμεσοῦ, ἐνῷ εἰς τήν πορεία τῆς ζωῆς ἀσκεῖται ἐπαγγελματικά, ὡς Διακοσμήτρια Γάμων, Ἀραβώνων καί Βαπτίσεων, καθότι μαζί μέ τή μητέρα της Ἡρούλα, ἀσχολούνται εἰδικά μέ τήν Ἀνθοκομική Τέχνη, δηλ. μέ τήν καλλιέργια τινῶν ἐποχιακῶν καλλοπιστικῶν καθῶς κ.ἄ. ἀνθοφόρων, καρποφόρων φυτῶν καί δέντρων εἰς τό Ἀνθοπωλεῖον καί Φυτώριον ΝILSEN τοῦ χωριοῦ τῆς Ἐπισκοπῆς/Κουρίου τῆς Λεμεσοῦ. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ]

Τό 2007 ὁ Παναγιώτης Ν. ἔχει παρακολουθήσει σέ Ναυτικόν Ὅμιλον μέ ἐπιτυχία, τό πρόγραμμα ἐκπαίδευσις γιά τήν ἀπόκτησιν εἰδικοῦ διπλώματος τό “ΟΡΕΙΧΑΛΚΙΝΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ” ὑπό τῆς Κυπριακῆς Ὀμοσπονδίας Ναυαγοσωστικῆς (Ἀρ. Μητρώου: 6540).

Ἐνῷ τό 2008 μέχρι τό 2012 γιά τίς ἀνάγκες τῶν Βρετανικῶν Στρατιωτικῶν Βάσεων τῆς Κύπρου, προσλαμβάνεται καί ἐργάζεται ὡς ἐποχιακός Ναυαγοσώστης (Lifegurd) εἰς τήν Military Trayning Wing (M.T.W.) τῆς Ἐπισκοπῆς/Κουρίου.

Παράλληλα, ὡς Ναυαγοσώστης τοῦ Βασιλικοῦ Ἁγγλικοῦ Στρατοῦ, καί κατόπιν Πανελλήνιων ἐξετάσεων πού διεξήχθησαν εἰς τήν Θεσσαλονίκη (2008) μέ τούς Ἕλληνες Ὁμογενεῖς, εἰσήχθη ἐπιτυχῶς, κατά τό ἴδιον ἔτος, ὡς προπτυχιακός φοιτητής εἰς τήν ἱερᾶ Θεολογική Σχολήν τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου τῆς Θεσσαλονίκης. Ἡ ἐπιλογή του διά τήν ἐν λόγῳ Θεολογική Σχολή τῆς Θεσσαλονίκης, ἦτο εἰδικώτατα, διά νά νά βαδίσει, γνωρίσει καί νά συνδεθεῖ μέ τό Θεοτοκοβάδιστον Ἅγιον Ὄρος τῆς Ἑλλάδος. Ἔτσι λοιπόν ἐπί σχεδόν πέντε συναπτά ἔτη (2008-2013) βρίσκεται μεταξύ Κύπρου-Θεσσαλονίκης-Ἄθωνα καί Ἀθήνας.

Εἰς τό Ἅγιον Ὄρος συνδέεται, ἰδιαιτέρως καί πνευματικά, μέ τόν Γέροντα καί ἅγιον Καθηγούμενον κ. Παρθένιον τῆς ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Παύλου· καί συμβουλεύεται διά σωρηδόν θεολογικῶν καί πνευματικῶν ζητημάτων τόν Ἱερομόναχον Εὐθύμιον καθῶς καί τόν Μοναχόν Νικόδημον, ἀμφότερων Ἀσκητῶν τῆς ἐρήμου τῆς Καψάλας.

Ὡστόσον, τό 2009 (Πρωτοετής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς) συμμετέχει εἰς τήν Χλώρακα τῆς Πάφου, εἰς τάς δυναμικάς, ἀντιρρητικάς καί ἀντιαιρετικάς διαμαρτυρίας τῶν μελῶν τοῦ ΠΑΧΟΚ «ὁ Ἅγιος Νίκων Μετανοεῖτε» καί μελῶν τοῦ ἐξ Ἑλλάδος «Κοσμᾶ Φλαμιάτου», μαζί μετά τινῶν Κληρικῶν (δεῖτε ΕΔΩ) καί Μοναχῶν (δεῖτε ΕΔΩ) τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου διά τόν ἄκαρπον Διαχριστιανικόν/Συγκρητιστικόν Θεολογικόν Διάλογον πού διεξήγετο εἰς τό ξενοδοχεῖον Saint George μεταξύ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καί τῶν “Ρωμαιοκαθολικῶν” (=Φραγκολατίνων). Ὁ ἱεροσπουδαστής Παναγῆς εἰς τήν ἐν λόγῳ σημαντικώτατη διαμαρτυρία διά τήν ἐξέλιξιν τῶν κακόδοξων Διμερῶν Διαλόγων, ξυλοκοπήθηκε καί κακοποιήθηκε ψυχοσωματικά ἐκ τῆς βίαιης συμπεριφορᾶς καί ἄνομης παρέμβασις τοῦ Μητροπολίτου Πάφου κ. Γεωργίου, ὅπου τραυματισθής βαριᾶ, (δεῖτε ΕΔΩ) διεκομήσθην εἰς τό Νοσοκομεῖον τῆς Πάφου ὅπου καί ἔλαβε τῶν Πρώτων Βοηθειῶν καί ἄλλων ἱατρικῶν ἐξετάσεων, ὅπου τελεικῶς ἀφέθηκε ἐλεύθερος. Τήν ἴδια ἡμέρα ἀκριβῶς, ἐπέστρεψεν τραυματισμένος εἰς τόν χῶρον τῆς διαμαρτυρίας, ἐνῳ προμελετημένη, ὑπερβάλλουσα καί τραγελαφική παρέμβασις (δεῖτε ΕΔΩ) τῆς Ἀστυνομικῆς Δυνάμεως Κύπρου, ἔπειτα ἀπό σαφείς ὀδηγίες τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου τοῦ Β΄ καί τοῦ Σεβ. Πάφου κ. Γεωργίου, 2 Μοναχοί τῆς ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου, μερικοί ἁπλοί πιστοί, μαζί καί ὁ φοιτητής τότε τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ὁ Παναγιώτης Νούνης, συλλαμβάνονται παράνομα καί ἄγρια ΕΝΤΟΣ τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ καί σύρονται κυριολεκτικά βιαίως ἐκτός τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ὅπου καί ξυλοκοπούνται βάναυσα (δεῖτε ΕΔΩ) ὑπό τῶν ἀστυνομικῶν δυνάμεων ἑνῷ ἔπειτα, ὀδηγούνται σιδερόδεσμιοι εἰς τάς Κεντρικάς Φυλακάς τῆς Πάφου· ὅπου ἐκεῖ παραμένωσιν ἀπό τό πρωΐν μέχρι σχεδόν καί τά μεσάνυκτα ὑποκράτησιν, ὑπό μεγίστην ταλαιπωρία τῶν ἀνακρίσεων καί τῶν καταθέσεων, κατηγορούνται γραπτῶς μέ συγκεκριμένες ἔωλες καί φαιδρές κατηγορίες, καί ἀπελευθερώνονται εἰς τήν πορεία ἄχρι τινάς μελλοντικῆς δίκης. Λόγῳ τοῦ ὅτι ὑφίσταντο ἱσχυρές μαρτυρίες (Μοναχῶν, Ἱεροψαλτῶν καί Λαϊκῶν) ὅπου ὁ Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεώργιος, ὄντως ἐκτύπησεν καί ἐκακοποίησεν τόν φοιτητή τῆς Θεολογίας Παναγιώτη Ν., μετά παρέλευσιν τόσων πολλῶν ἐτῶν (2009 μέχρι τήν σήμερον τοῦ 2016) ἀκόμη νά κληθῶσιν οἱ κατηγορούμενοι ὑπό τινά Πολιτικόν Δικαστήριον… ἵνα ξεκαθαρίσει καί Νομικά ἡ ὑπόθεσις.

Τό 2010 μέλη τοῦ ΠΑΧΟΚ ὁ «Ἅγιος Νίκων Μετανοεῖτε» μαζί καί ὁ Παναγῆς, ἀσκῶσι τινά δυναμική Παγκύπριον ἐκστρατίαν ἐνημερώσεως, κατά τῆς παναιρέσεως τοῦ Παπισμοῦ καί κατά τῆς πολυ-αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐν ὄψει τῆς ἐλεύσεως τοῦ πάπα τῆς Ρώμης κ. Βενεδίκτου εἰς τήν Κύπρο. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Κατά τήν διάρκεια τῶν θεολογικῶν σπουδῶν του ὁ Παναγιώτης Νούνης, ἐπιλέγει καί συνδέεται, ἐμπνέεται καί παρακολουθεῖ στενά τά μαθήματα, τό ἀκαδημαϊκόν, τό κηρυκτικόν καί ποιμαντικόν ἔργον, εἰδικά, ἐπί τῶν τεσσάρων ἀξιότιμων καί ἔγκριτων κυρίων Καθηγητῶν του: Τόν Πρωτοπρεσβύτερον/Πατρολόγον π. Θεοδώρον Ζήσην. Τόν Δογματολόγον κ. Δημήτριον Τσελεγγίδην, τόν καθηγητή τῆς Ἱστορίας τῆς Φιλοσοφίας κ. Λάμπρον Σιάσον καθῶς καί τόν ἀείμνηστον Καινοδιαθηκολόγον κ. Στέργιον Σάκκον· ἡ πατρική συμπεριφορά τους, ἡ πνευματική προσωπικότητα τους, καί τό ἄριστον ἀκαδημαϊκόν κύρος καί ἦθος, καί τῶν τεσσάρων ἐκλεκτῶν Καθηγητάδων, τόν κέρδισαν σέ καθολικόν βαθμόν, καί ἔπειτα οἱ διεθνεῖς καί διορθόδοξες ἀκαδημαϊκές περγαμηνές τους.

Τόν π. Θεόδωρον Ζήσην καί τόν κ. Στέργιον Σάκκον, τούς εἶχε γνωρίσει εἰδικά, ἐκτός τῆς Ἀκαδημαϊκῆς Κοινότητος, μιᾶς καί κατά τό 2008-2009 ἦτο ἤδη Ὁμότιμοι Καθηγητές. Εἰδικά μέ τόν μακαριστό κ. Στέργιον Σ., ἡ γνωριμία τους ὑπήρξεν ἱδιαίτερη, τόσον εἰς τό Φίλυρο εἰς τήν Ἱεραποστολική Ἀδελφότητα «ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΗ» ἀλλά καί στό Δημητρούλειον, ὅπου ἀρκετές φορές ὁ Παναγιώτης μαζί μέ ἄλλους συμφοιτητές του, πήγαιναν διά τίς Λατρευτικές καί Κατηχητικές Συνάξεις. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Ἐπίσης, τό 2010 σύμφωνα μέ τήν Ὑπηρεσία τοῦ Ἰδρύματος Κρατικῶν Ὑποτροφιῶν (Ι.Κ.Υ.) τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας ὁ Παναγιώτης Ν. ἔλαβεν ὑποτροφία (μέ σημαντικό χρηματικό ἔπαθλο) γιά τήν Ἄριστη ἐπίδωση καί τήν διαγωγῆ πού ἐπέδειξεν κατά τό Ἀκαδημαϊκόν ἔτος 2008 – 2009 (Ἀρ. Πρωτ. 1723).

Ἐπίσης βάσει τινός Εὐρωπαϊκοῦ Ἀκαδημαϊκοῦ προγράμματος, κατά τήν διάρκεια τῶν προπτυχιακῶν σπουδῶν καί ἐρευνῶν του, γίνεται βοηθός Βιβλιοθηκονόμος καί ἔπειτα βοηθός Καθηγητοῦ· δηλ. βοηθός τοῦ Καθηγητοῦ/Δογματολόγου κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη ὅπου καί ἀναλαμβάνει τινά ἡμιαπασχόλησιν εἰς τό γραφεῖον του, μέ τήν διανομή κυρίως-πρός τούς συμφοιτητές του-τῶν ἀκαδημαϊκῶν θεολογικῶν συγγραμμάτων τοῦ. [Δεῖτε ΕΔΩ  καί ΕΔΩ]

Ὁ Παναγιώτης, διετέλεσεν ὡστόσο ἐμψηφισμένος Γενικός Γραμματεύς εἰς τό Παγκύπριον Χριστιανικόν Ὀρθόδοξον Κίνημα (ΠΑΧΟΚ) ὁ “Ἅγιος Νίκων ὁ Μετανοεῖτε” (2010-2012) ὅπου ἦτο καί ἰδρυτικόν μέλος ἐκ τοῦ 1998. Κατά τήν διάρκεια τῆς θητείας του, τό Διοικητικόν Συμβούλιον τοῦ ΠΑΧΟΚ (Δεκέμβριον 2011) ἀποφασίζει νά προσκαλέσει στήν Κύπρο, διά μία σειρᾶ Θεολογικῶν διαλέξεων, τόν Δογματολόγο Καθηγητή τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ κ. Δημήτριον Τσελεγγίδην.

Κατά τήν διάρκεια τῶν Θεολογικῶν Σπουδῶν του, ὁ Παναγιώτης ἐνδιαφέρεται, νά παρακολουθεῖ καί νά συμμετέχει (χωρίς νά ἐπιδιώξει, ἄχρι τῆς σήμερον, ἵνα γίνει κάτοχος τινός Μεταπτυχιακοῦ Διπλώματος) εἰς τά ἑξῆς Μεταπτυχιακά προγράμματα…

Στό μάθημα τῆς Πατρολογίας: τό ὁποῖον ἐγίνετο ὑπό τῆς τριανδρίας τῶν πατρολόγων Καθηγητῶν κ. Παναγιώτη Ὑφαντή, κ. Χρῆστον Ἀραμπατζῆ καί τόν κ. Φώτιον Ἰωαννίδην. Ὅπου μέ τήν παρότρυνση καί συμβολή τοῦ Καθηγητοῦ κ. Χρήστου Ἀραμπατζῆ, γράφει τίς πρῶτες μικρές προπτυχιακές πατρολογικές ἐργασίες του, «περί τῆς Διδασκαλίας τοῦ βιβλίου τῆς Κλίμακος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου», «περί τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἱερωσύνης βάσιν τῆς Διδασκαλίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου», «περί τοῦ Καρδιναλίου Βησσαρίωνος», «περί τοῦ Μαρτυρίου τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Περπέτουας» κ.λπ.

Παρακολουθεῖ ἐπίσης, εἰς τήν Θεολογική Σχολή, μερικά ἀπογευματινά καί ἐπιπρόσθετα Μεταπτυχιακά μαθήματα: τόσον εἰς τήν Θρησκειολογία μέ καθηγητήν τόν κ. Παναγιώτη Παχῆ, ἀλλ΄ ὅσο καί στήν Δογματική μέ καθηγητή τόν κ. Δημήτριον Τσελεγγίδη.

Κατά τίς Θεολογικές Σπουδές του, ὁ Παναγιώτης, φιλοξενεῖται ἐξ ἀρχῆς εἰς τό περίφημον Οἱκοτροφεῖον τῆς Ἀδελφότητας Θεολόγων «ὁ ΣΩΤΗΡ» ὁ Ἅγιος Δημήτριος Θεσ/νίκης, μέ Διευθυντή τόν θεολόγο κ. Μάριον Δομουχτσήν, ἑνῷ σχετίζεται ἰδιαίτερα μέ τόν πνευματικό π. Μιχαήλ Σαντοριναίον, καθῶς καί μέ διάφορες σημαντικές ἱεραποστολικές δραστηριότητες τῆς Φοιτητικῆς Δράσεως. Ἔπειτα διά προσωπικούς λόγους, ἀποχωρεῖ ἀπό τό οἱκοτροφεῖον, καί ἐφιλοξενεῖτο προσωρινά εἰς τό οἱκοτροφεῖον τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης ὁ “Ἅγιος Ἀντώνιος” ὅπου καί ἐκκλησιάζεται συνήθως, εἰς τόν περίβολον ἱ. Ναόν τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου.

Εἰς τόν ἱ. ναόν ἐφημέριος ἦτο καί εἶναι, ὁ Πρωτοπρεσβύτερος καί Ὁμότιμος Καθηγητής/Πατρολόγος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ π. Θεόδωρος Ζήσης, ὅπου καί παραδίδει Θεολογικά, Κατηχητικά, καί Πατρολογικά μαθήματα (δεῖτε ΕΔΩ) , τά ὁποία ὁ Παναγῆς τά παρακολουθοῦσε ἀνελλειπῶς. Συμμετέχει ἔτσι ὡς ἐν ἐξελίξει Ἁγιαντωνίτης, στίς προσκυνηματικές ἐκδρομές, σέ Θεολογικές Διαλέξεις τοῦ Καθηγητοῦ του ἀνά τό Πανελλήνιον, καθῶς καί σέ ἄλλες σημαίνουσες Ἐπιστημονικές Ἡμερῖδες πού διοργανώνει, ὁ ἐν λόγῳ Καθηγητής, σέ συνεργασία μετά τινῶν ἄλλων ἱερῶν Μητροπόλεων.

Ὡς φοιτητής ὁ Παναγιώτης, προσκαλεῖται, ἐπίσης ὑπό τοῦ Πατρολόγου Καθηγητοῦ π.Θ. Ζήση, καί συμμετέχει ὡς ἁπλόν Λαϊκόν μέλος, στίς βαρυσήμαντες ἀντιρρητικές, ὁμολογιακές, ἐκκλησιολογικές, ἀντιαιρετικές κ.ο.κ. συνεδριάσεις τῆς ἄτυπης Συνάξεως Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν πού ἐκδίδωσιν τά ἀνάλογα ἐνυπόγραφα (ἐκ τῆς Σύναξις Κληρικῶν καί Μοναχῶν) περίφημα καί μνημειῶδη Θεολογικά (“ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ“) καί Ἐπιστημονικά ἰερᾶ Κείμενα τά ὁποία (συν)ὑπογράφει ἡ οἰκουμενική Συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας (Κλήρος καί Λαός). [δεῖτε ΕΔΩ]

Κατά τήν διάρκεια τῶν Θεολογικῶν σπουδῶν του παρακολούθησε μέ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον, μελέτησε, διδάχθηκε καί ἐξετάσθηκε στά ἐν λόγῳ εἰδικά μαθήματα, ὅπως: Ἀρχαία Ἑλληνικᾶ, Ἱστορία τῶν Δογμάτων, Θρησκεύματα τοῦ Ἁρχαίου Κόσμου (Παγανισμός, Πολυθεϊσμός, Ἀνιμισμός, κ.ἄ.), Παλαιᾶ καί Καινή Διαθήκη, Σύγχρονα μεγάλα Θρησκεύματα (Ἰσλαμισμός, Βουδδισμός, Ἱνδοϊσμός, Τζαϊνισμός, Σικχισμός, Ταοϊσμός, Κουμφουκιανισμός, Σιντοϊσμός, ἱαπωνικός Βουδδισμός κ.ἄ.), Λειτουργική, Βυζαντινή Ἀρχαιολογία, Δογματικῆς Συμβολικῆς Θεολογίας, Ἱστορία τῆς Φιλοσοφίας, Γενική Ἐκκλησιαστικῆ Ἱστορία, Κανονικόν καί Ἐκκλησιαστικόν Δίκαιον, Κατηχητικῆς, Ἱστορίας τῶν Σλαβικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, Ἁγιολογίας καί Χριστιανικῆς Γραμματείας, Ὁμιλητικῆς, Σύγχρονη Ἐκκλησιαστικῆ Ἱστορία τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, Ἠθικῆς, Οἰκουμενικῆς Κινήσεως (Ἱστορία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), Γενικῆς Κοινωνιολογίας, Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου (Ἱεραποστολική καί Οἰκουμενικός Διάλογος), Πληροφορικῆς, Ποιμαντικῆς, Βιοηθικῆς καί Παιδαγωγικῆς.

Σύμφωνα μέ τήν ἐπίσημον Ἀναλυτική Βαθμολογία Μαθημάτων (Ἀρ. Πιστ: 1625) πού ἐκδίδει ἡ Θεολογική Σχολή τοῦ Α.Π.Θ. ὁ Παναγιώτης, ἔλαβεν ἄριστα (8,50-10), εἰς τά ἑξῆς ἐπιστημονικά καί ἐξειδικευμένα μαθήματα: Ἀγγλικά μέ Θεολογικούς ὅρους Α΄ ἑξαμήνου (9). Ἱστορία καί Γραμματεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (10). Ἱστορία τῆς Φιλοσοφίας (9). Εἰσαγωγή στήν Παιδαγωγική (9). Νεοελληνική ἀλλοτρίωση (10). Πατέρες καί Φιλοσοφία (10). Ἰωάννης Βέκκος, Γρηγόριος Παλαμᾶς, Βησσαρίων Νικαίας καί Μάρκος Ἐφέσου (10). Ἡ Ὀντολογία τοῦ Νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ἀνθρώπου (10). Προϋποθέσεις τοῦ ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως θεολογεῖν (10). Ἡ Χαρισματική Θέωση τοῦ Ἀνθρώπου (10). Προϋποθέσεις μεθέξεως τῆς θείας Χάριτος (10). Ἡ συμβολή τοῦ Μοναχισμοῦ στήν Ὀρθοδοξία τῆς πίστεως (10).Ἐκκλησιαστική Γραμματεία τῶν Σλαύων (9). Οἱκουμενική Κίνηση [=Οἰκουμενισμός] (10). Ἡ Εἰκόνα ὡς μέσο ἐκφράσεως τῆς Πίστεως καί τῆς Ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας (10). Ὀρθόδοξο Δόγμα καί Ἐκκλησιαστικό Ἦθος (10). Δογματική Γ΄ Ἔκθεση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως (9). Δογματική Δ΄ Συμβολική Θεολογία (10). Ὁ Ἀνθρωπολογικός καί Παιδαγωγικός χαρακτήρας τῆς Εἰκόνας (10). Ἡ Χριστιανική Ἱστοριογραφία καί ἡ Θεολογία τῆς Ἱστορίας στήν Πατερική Παράδοση (10). Θεολογία – Θεοδικία – Οἰκοθεολογία (9). Σύγχρονα Ἐκκλησιολογικά προβλήματα (10). Κανονικό καί Ἐκκλησιαστικό Δίκαιο (9).

Ὁ Παναγιώτης παρακολούθησε ἐπίσης, εἰδικά ἐπιστημονικά Συνέδρια καί Ἡμερῖδες: περί τῆς Θεολογίας, τῆς Νευροψυχολογίας καί τῆς Ψυχιατρικῆς (5ον Διεθνές πενθήμερον Συνέδριον Ὀρθοδόξων Ψυχοθεραπευτῶν κ.ἄ. ) καί τῆς Νευροψυχολογίας (1ον Συνέδριον Νευροψυχολογίας τῆς “Τρίτης Ἡλικίας” περί τῆς νόσου Alzheimer κ.ἄ. λοιπῶν συναφῶν Νευροεκφυλιστικῶν Διαταραχῶν και Νοσημάτων).

Ὀ Παναγιώτης Ν., ὁρκίστηκε ἐν τῇ Θεσσαλονίκῃ πτυχιούχος τοῦ Τμήματος ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ στίς 14/11/2012 (Ἡμέρα μνήμης: τοῦ Ἀποστόλου Φιλίππου καί τοῦ Ἁγίου Ἀρχιεπισκόπου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Κωνσταντίνου τοῦ Ὑδραίου καί Εὐφημιανοῦ ἐν Λύσῃ) μέ βαθμό 7,52 “Λίαν Καλῶς”. [Δεῖτε ΕΔΩ το ΒΙΝΤΕΟ]

Δεῖτε ΕΔΩ τό  ἐπίσημον «Ἀντίγραφο Πτυχίου» καθῶς καί τό ἀκαδημαϊκόν «Πιστοποιητικόν» μέ τήν «Ἀναλυτικήν Βαθομολογία».

Τό 2013 ἐπιστρέφει εἰς τήν Κύπρο ἀπό τήν Ἀθήνα ὅπου ἐκεῖ ἡμι-ἐργαζόταν στίς τηλεπικοινωνίες. Τό ἴδιον ἔτος (2013) καταθέτει εἰς τήν Ἐπιτροπή Ἐκπαιδευτικῆς Ὑπηρεσίας (Ε.Ε.Υ.) τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας εἰδικήν αἵτησιν μαζί καί τό πτυχίον του διά τήν ἐγγραφήν του στό Κατάλογο Διοριστέων Καθηγητών (Νο 1092) τῆς Μέσης Ἐκπαίδευσις. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Τό 2014 ὁ Παναγιώτης Ν. συμμετέχει εἰς τήν δυναμική ἀντιρρητική διαμαρτυρία τοῦ ΠΑΧΟΚ, μαζί μέ Μοναχούς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου καί πλῆθος πιστοῦ Λαοῦ, κατά τοῦ Σοδομισμοῦ, δηλ. κατά τοῦ πρώτου «Φεστιβάλ Ὑπερηφανίας» τῶν ΛΟΑΤ (“Gay Pride”) τῆς νήσου Κύπρου.

Ἀπό τό 2013 μέχρι σήμερα τό 2016, ἐπαγγελματικά κατ΄οὑσίαν εἶναι ἄνεργος· εἶναι ὅμως, διαδικτυακά ἐνεργός (ἀπό τό 2009) ὡς ὁ Διαχειριστής καί Ἐκκλησιαστικός Συγγραφεύς/Ἀρθρογράφος (2013 μέχρι σήμερα) τῶν Ἱστολογίων “ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ” καί “ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΟΝ” (δεῖτε ΕΔΩ  καί ΕΔΩ) ἀλλά καί εἴς ἄλλα πολυποίκιλα μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσις (δεῖτε ΕΔΩ  καί ΕΔΩ)  ὅπου κοινοποιεῖ, δημοσιεύει προσωπικά, ἤ καί ἄλλων, σχόλια, κριτικές, μελέτες καί δοκίμια περί τινῶν Θεολογικῶν, Δογματολογικῶν, Ἐκκλησιολογικῶν, Ἀντιρρητικῶν, Ἱστορικῶν, Θρησκειολογικῶν, Βιοηθικῶν, Ἀντιαιρετικῶν, Φιλοσοφικῶν, Ἐθνικῶν κ.ἄ. ζητημάτων πού τόν ἀπασχολοῦσιν.

Τό Ἡλεκτρονικόν Ταχυδρομεῖον του εἶναι:
panagiotisnounis@gmail.com

https://web.facebook.com/panagiotisnouni

Ἡ μόνιμη  διεύθυνση του διά ὅποιον/α  ἐπιθυμεῖ τήν γραπτή ἀλληλογραφία, εἶναι:

  • ΣΩΤΗΡΗ ΠΑΠΑΛΑΖΑΡΟΥ 3
  • ΕΠΙΣΚΟΠΗ/ΚΟΥΡΙΟΥ
  • ΛΕΜΕΣΟΣ/ΚΥΠΡΟΣ
  • ΤΚ. 4620
  • Τηλ. Γραφείου: 00357-96897711
  • Τηλ. Οἰκείας: 00357- 99-205630
  • Σκάϊπ Βιντεοκλήση (SKYPE): nimfwn2

Εἶναι ἐπίσης στενός συνεργάτης, τινῶν ὀρθοδόξων Ἱερῶν Μητροπόλεων μετά τῶν Ἁντιαιρετικῶν Γραφείων τους, ὅπου καί δημοσιοποιεῖ: ποιμαντικά, ἀντιρρητικά, δογματολογικά, πατρολογικά, κατηχητικά καί ἀντιαιρετικά κείμενα καί ἐπισκοπικές ἐγκυκλίους τους.

Διαλέγεται ἀκατάπαυστα, συζητεῖ, καί ἀπαντάει, διαδικτυακῶς, σέ σχόλια, σέ ἀπορίες καί σέ ἐπιστολές (emails) τῶν ἁπανταχοῦ ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἀναγνωστῶν του· παρεμβαίνει ἐπίσης, διαλογικά, σέ περίεργες παραθρησκευτικές καί διαδικτυακές ὁμάδες καί ὅπου κρίνει σκόπιμον, συζητεῖ δημοσίως μέ ρωμαλέα ἐπιστημονικά ἐπιχειρήματα: κατά ἑτεροδόξων· κατά ἑτεροθρήσκων· κατά Νεοπαγανιστῶν· κατά Νεοαθεϊστῶν-Ἀγνωστικιστῶν-Ἀθρήσκων· κατά Θεοσοφιστῶν καί Μασσώνων· κατά Ἐωσφοριστῶν-Μάγων/ισσῶν· καθῶς καί κατά τινῶν ἄλλων λογιῶν Αἱρετικῶν, πού συχνάζωσιν καί καραδοκοῦσιν, εἰς τόν κυβερνοχῶρον, ὡς λήσταρχοι καί λυκοποιμένες…!

Ἀπό τό 2016 ὁ Παναγιώτης Νούνης γίνεται συνεργάτης τῆς πλέον ἱστορικῆς καί μαχητικῆς Ἑλλαδικῆς Ἐφημερῖδος ὁ «ὈΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» (δεῖτε ΕΔΩ ) ὅπου ἡ Συντακτική Ἐπιτροπή, δημοσιεύει τινές μελέτες, σχόλια, ἄρθρα καί τά κριτικά κείμενα τοῦ ἐν λόγῳ Δοκιμιογράφου.

Τό 2017 εἰσάγεται στό Πανεπιστήμιον Κύπρου γιά ἀπόκτηση Δευτέρου Πτυχίου στό Τμήμα Κλασικῶν Σπουδῶν καί Φιλοσοφίας γιά ἀμειγῶς πτυχίον περί τῆς Φιλοσοφίας. [Δεῖτε ΕΔΩ].

Τὸ 2018 εἰσάγεται στὸ Πανεπιστήμιον Κύπρου στὸ Δευτερεύον Πρόγραμμα Πτυχίου (Minor)  στὸ Τμήμα Ψυχολογίας.

 

Δημοσιεύσεις  προσωπικῶν του κειμένων στό Google Drive. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ  ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ  ΤΟΥ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ»

  1. Μέρος Α΄, Κριτική τῶν πρακτικῶν τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου (1923) καί ἡ Μεγάλη Σύνοδος (2016), «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» (26 Φεβρουαρίου 2016), Ἀριθμός Φύλλου 2106, σελ. 1, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  2. Ἱεροκανονική ἀπάντησις εἰς τήν ἐγκύκλιον τοῦ Φαναρίου, “Ο.Τ.” (1 Ἀπριλίου 2016), Ἀριθμός Φύλλου 2111, σελ. 1, σελ. 4. [Δεῖτε ΕΔΩ ἀλλά καί ΕΔΩ ].
  3. Μέρος Β΄, Κριτική τῶν πρακτικῶν τοῦ Πανορθόδοξου Συνεδρίου (1923), “Ο.Τ.” (1/4/2016), Ἀριθ. Φύλλου 2111, σελ. 5. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  4. Ἡ συμμετοχή «παρατηρητῶν» εἰς τήν Μεγάλη Σύνοδον συνιστᾶ κακοδοξίαν, “Ο.Τ.” (22 Ἀπριλίου 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2114, σελ. 1, σελ. 7. [Δεῖτε ΕΔΩ ].
  5. Κριτική εἰς ἄρθρον τοῦ κ. Νούνη, “Ο.Τ.” (29 Ἀπριλίου 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2115, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ]. Ἡ Ἀπάντησίς μας πρός τήν κριτική, μέ τίτλον: ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Τῼ ΟΝΤΙ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  6. Μεταπατερικός οἶστρος καί διαβολή κατά τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, “Ο.Τ.” (13 ΜΑΪΟΥ 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2116, σελ. 1, σελ. 7. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  7. Ἡ Ἀμερικανοκίνητος Σύνοδος, (10 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2120, σελ. 1, σελ. 7. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ].
  8. Μέ τάς ΗΠΑ ἤ τήν Ὀρθοδοξίαν; (17 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2121, σελ. 1, σελ. 7. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  9. ΝΑΙ εἰς τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν! ΟΧΙ εἰς τά μυστήρια τῶν ΓΟΧ! (24 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016), Αριθμός Φύλλου 2122, σελ. 1, σελ. 7. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  10. Σχολιασμός διά τάς θέσεις τῆς Ρωσικῆς Ἐκκκλησίας. (29 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016), Αριθμός Φύλλου 2127, σελ. 1, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  11. Περί τῶν Μεικτῶν Γάμων. (12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2016) Αριθμός Φύλλου 2129, σελ. 1, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  12. Περί τοῦ ψευδωνύμου Μηνύματος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Κύπρου. (7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016), Ἀριθμός Φύλλου 2134, σελ. 1, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  13. Ἡ Θεολογία τοῦ Παναγιώτου Τρεμπέλα ἀποδεκατίζει τά ψεύδη τῶν οἰκουμενιστῶν. (4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016), Ἀριθμός Φύλλου 2138, σελ. 4. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ].
  14. Τόν Χριστόν ἤ τό Φανάρι; (18 Νοεμβρίου 2016), Αριθμός Φύλλου 2140, σελ.1, σελ. 5. [Δεῖτε ΕΔΩ].

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΔΟΚΙΜΙΩΝ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

  • ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΕΚΑΤΟΝ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ (149) ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2014-2015 μ.Χ. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  • ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (69) ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ Α΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 2016 μ.Χ. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  • ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ B΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 2016 μ.Χ. (AΠΡΙΛΙΟΣ-ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ). [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΑ

  • ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΟΥΜΕΝΗΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΕΣΛΑ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΣΤΑΣΗ ΔΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΚΑΙ «ΑΓΙΟΝ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ» ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΤΕΣΛΑ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΕΠΙΚΕΙΤΑΙ ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΜΕΓΙΣΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΕΣΛΑ ΕΚ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΑΝΤΙΡΡΗΤΙΚΑ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ

ΑΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΑ

  • ΔΙΕΙΣΔΥΣΙΣ ΕΙΣ ΤΑ ΕΧΘΡΙΚΑ ΕΔΑΦΗ, ΕΠΙ ΤΙΝΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΑΣΣΩΝΟ-ΜΕΤΑΞΑΚΕΙΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΤΩΝ ΦΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_55.html
  • TO AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΕΣ-ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

  • ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΓΡΑΦΘΕΝΤΩΝ ΤΟΥ ΔΥΣΕΒΟΥΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΤΟΥ ΚΟΠΡΩΝΥΜΟΥ.  http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/05/blog-post_87.html
  • ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΙΚΟΜΑΝΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΜΑΘΟΥΣ ΑΝΔΡΕΑ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/05/blog-post_64.html
  • Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ” [ΜΕΡΟΣ Α΄]. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/05/blog-post_59.html
  • [ΜΕΡΟΣ B΄] Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/06/b.html
  • [ΜΕΡΟΣ Δ΄] Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗΣ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”. (ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΠΟΥ ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΝ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΛΒΑΝΙΑΣ κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΝ). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_3.html
  • “ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ”; Ἤ ΜΗΠΩΣ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΝ ΟΛΙΣΘΗΜΑ; (Μία Ἀποφατική Βιβλιοκρισία κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ στό Πανεπιστημιακόν τομίδιον: ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ τοῦ Καθηγητοῦ κ. Παναγιώτου Μπούμη, ἔκδοσις Γ΄, ἐπηυξημένη, ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σσ. 300). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/03/blog-post_1.html
  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ (ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ/ΠΑΤΡΟΛΟΓΟΣ): Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/03/blog-post_6.html
  • Βασίλειος Ε. Βολουδάκης (Πρωτοπρεσβύτερος): Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ, Ο ΑΡΙΘΜΟΣ 666 ΚΑΙ Η ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ. Ἐκδόσεις: ΥΠΑΚΟΗ, Γ΄ Ἔκδοση-ἐπηυξημένη, Ἀθήνα 1997, σσ. 128. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/03/666-1997-128.html
  • Η “ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΓΚΑΛΙΑ” ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΜΕΓΑΛΟΝ ΦΙΛΟΤΙΜΟΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/03/blog-post_3.html
  • ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ [01]: ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ’ (1923), Ο “ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ” ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ’ (2016). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/01-1923-2016.html
  • [02]: ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ’ (1923), Ο “ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ” ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ’ (2016). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/02-1923-2016.html
  • [03]: ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ’ (1923), Ο “ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ” ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ’ (2016). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/03-1923-2016.html
  • ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ: ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΦΤΩΧΗ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΠΟΛΙΣ, 2014, σσ. 81. [INTERVISTA CON PAPA FRANCESCO, CIVILTA CATTOLICA, τχ. 3918, ΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΙΗΣΟΥΪΤΩΝ, 2013.]. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/12/2014-81-intervista-con-papa-francesco.html
  • ΟΙ ΔΙΑΚΗΡΥΓΜΕΝΕΣ «ΣΙΩΠΗΛΕΣ» ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ. [Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, Συνάντηση μέ τό Μυστήριο (Μία σύγχρονη ἀνάγνωση τῆς Ὀρθοδοξίας), Ἐκδόσεις: Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως καί ΑΚΡΙΤΑΣ Α.Ε., (Πρωτότυπη ἔκδοση στίς Η.Π.Α.: Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today) σσ. 359]. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Ἀρχιμανδρίτου Ἰωάννου Καρασακαλίδη, Γνώρισε τά Χαρίσματά σου, Α΄ Τόμος, Ἔκδοσις: Ἀλεξανδρούπολη 2015, σσ. 215. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΒΙΟΗΘΙΚΑ

ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ-ΠΟΛΕΜΙΚΑ

ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΑ

ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΑ

ΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΚΑ

  • ΕΝΩ ΣΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΑΠΘ, Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΘΡΟΝΙΑΣΤΗΚΕ, ΘΕΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΑΤΑ, ΜΕΡΙΚΟΙ ΘΡΗΣΚΟΛΗΠΤΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ, ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΩΝΤΑΙ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ, ΔΙΑ ΤΙΝΑ “ΑΔΙΟΡΑΤΑ” ΚΑΙ ΑΟΡΑΤΑ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_6.html
  • ΓΙΑΤΙ Ο ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ κ. ΑΝΘΙΜΟΣ, ΔΙΑΣΤΡΕΦΕΙ, ΤΗΝ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΛΩΜΕΝΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΠΘ; http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_61.html

ΙΣΤΟΡΙΚΑ

  • ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΚΑΤΑ ΤΙΝΑΣ ΦΑΝΑΤΙΚΗΣ “ΑΠΟΛΟΓΗΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΣΟΔΟΜΙΣΜΟΥ”! http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_65.html
  • Η ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΕΜΕΣΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ ΦΛΕΡΤΑΡΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΤΩΝ “ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ” ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ; (ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΣΥΝ ΕΝΑ, ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ, ΔΙΑ ΒΑΘΥΤΕΡΟΝ ΣΤΟΧΑΣΜΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_91.html
  • ΘΕΡΜΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΗΣ, ΑΞΙΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΚΑΣΤΡΟΥ κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_68.html

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ

  • ΝΑΙ εἰς τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν! ΟΧΙ εἰς τά μυστήρια τῶν ΓΟΧ! [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΟΙΣΤΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΟΙ ΝΕΟ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΚΑΝΟΝΙΚΑ

  • ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΙΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ «ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΗΣ» ΜΕΜΦΟΜΕΝΟΣ ΤΗΝ “ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ”; [Δεῖτε ΕΔΩ http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/05/blog-post_22.html%5D
  • ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΚΑΤΑ ΑΜΠΕΛΟΦΥΛΛΟΣΟΦΙΣΤΩΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_93.html
  • ΔΕΚΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΠΕΡΙ ΤΙΝΩΝ “ΝΕΩΝ” ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΩΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_60.html
  • ΟΙ ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ “ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ” ΙΝΑ ΜΗ ΑΠΟΚΛΗΘΕΙ ΕΚ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΩΣ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_53.html
  • ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΙ “ΨΙΘΥΡΟΙ ΚΑΡΔΙΑΣ” ΔΙΑ ΤΟΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ κ. ΑΝΘΙΜΟΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_14.html
  • KΡΙΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΑ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΛΛΥΡΙΑΣ κ. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ.[Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΝΕΕΣ ΧΩΡΕΣ». [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΗ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΥ ΚΥΡΙΑΖΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΞΟΡΙΣΘΕΝΤΑ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΑ

  • ΙΔΟΥ ΠΩΣ AΝΑΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΛΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΣΕ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΗΣ ΦΙΛΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΜΕΡΚΟΥΡΗ). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/03/blog-post_10.html
  • ΑΡΑΓΕ ΤΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ «ΙΕΡΑ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΑΡΙΣΗΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΑ

  • ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΠΟΥ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΗΚΕ ΕΙΣ ΤΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΝ ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_93.html
  • ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_46.html
  • ΡΩΜΑΛΕΟΝ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΚΑΔΙΟΣ, [ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ] «Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ» ΔΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ] Η OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄ . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ «ΡΗΤΟΡΙΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ» ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ ΒΑΣΙΝ ΤΩΝ ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923) . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Τῼ ΟΝΤΙ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΚΑ

  • Αποκαλυπτικόν Ντοκουμέντο: Μία ἀνέκδοτη καί σπάνια-Προφητική ἐπιστολή-τοῦ Ὁσίου Γέροντος π. Φιλοθέου Ζερβάκου. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_8.html
  • ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΑ ΤΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ ΤΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΝΟΥΣΗ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΣΥΝΟΔΙΚΑ

  • Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΞΕΣΠΑΘΩΝΕΙ ΧΛΙΑΡΩΣ, ΔΙΑ ΙΕΡΑΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ, ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ ΤΟΥ «ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ». http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/06/blog-post_30.html
  • Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΟΝΟΝ ΤΟΥ “ΑΡΘΡΟΥ 14” ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΙΝΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ “ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΩΝ” ΕΙΣ ΤΗΝ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΣΥΝΟΔΟΝ”, ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΞ ΑΡΧΗΣ, ΜΕΓΙΣΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ, ΚΑΙ DE FACTO ΛΗΣΤΡΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/14-de-facto.html
  • Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΑ, ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ, ΠΟΥ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_43.html
  • ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ (ΕΞΗ ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΣΗΜΕΙΑ). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_1.html
  • ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΙ, ΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΑΚΑΘΕΚΤΟΙ, ΜΕ ΑΔΙΟΡΑΤΟΝ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΝ, ΣΕ ΜΙΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ” ΚΑΙ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ, ΠΟΥ ΠΡΟΑΠΕΚΤΗΣΕΝ ΗΔΗ ΑΥΤΟΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΝ ΚΥΡΟΣ, ΕΛΕΩ ΤΟΥ ΜΕΓΙΣΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΕΛΛΕΙΜΑΤΟΣ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/12/blog-post_78.html
  • ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΜΑΣ ΕΛΥΣΑΝ ΤΟΝ “ΓΟΡΔΙΟ ΔΕΣΜΟ” ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΤΟΔΟΣΙΑΣ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ 2016. ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟΥΣ! http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/12/2016_23.html
  • ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟΝ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΝ (;!) ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ κ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΙΑ ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΣΤΑ ΛΕΧΘΕΝΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΑΛΛΙΑΣ κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΗ ΣΥΝΟΔΟΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Β΄ . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΟΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΠΟΙΑ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ» ΣΥΝΟΔΟΝ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΓΙΑΤΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΟΝΚ ΚΟΝΓΚ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ “ΟΜΙΛΕΙ ΚΙΝΕΖΙΚΑ”; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ “ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΩΝ” ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

*Το Βιογραφικόν τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη πρόκειται νά ἐνημερώνεται γιά κάθε νεώτερο.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ κ. ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ “ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ” ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ



Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ κ. ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ “ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ” ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ




Ἐξ ἀρχῆς νά σᾶς ἀναφέρουμεν, ὅτι ὁ Ὁμότιμος Καθηγητής κύριος Πέτρος Βασιλειάδης ἦτο προσωπικά Καθηγητής μας εἰς τό προτεσταντόπληκτο, πληκτικόν καί ἀνίερον μάθημάν του περί τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἕνα τζούφιο ἀκαδημαϊκόν μάθημα, ἄνευ τῆς Πατερικῆς καί ἀπλανοῦς-θεοπνεύστου, ἐρμηνευτικῆς, ὑπό τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ διδασκαλία τῆς Καινῆς καί  τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἰς τάς Ὀρθοδόξους Θεολογικάς Σχολᾶς τῆς Οἰκουμένης γίνεται… ἀνορθόδοξα καί κακόδοξα σύμφωνα, ἄκουσον-ἄκουσον, μέ τά Λουθηροκαλβικά (!) καί Ρωμαιοκαθολικά (!!) ἀκαδημαϊκο-Σχολαστικά πρότυπα καί κριτήρια. Δηλαδή, μᾶς ἐδίδασκεν ὁ συμπαθητικός μας δάσκαλος, ἕνα δυσσεβές καί αἱρετίζον μάθημα πού μᾶς ἐβύθιζε ὁλοένα εἰς μίαν ἀτέρμονα καί ἀδιάλειπτον πνευματικο-διανοητική σύγχησιν.

Εἶναι δηλ. εἰδικός ἐπιστήμων Καινοδιαθηκολόγος, σαφῶς ὅμως καί διδάσκει ἐξ ἑτεροδόξων-ἀκαδημαϊκῶν κριτηρίωνστά περί τά τῆς Καινῆς Διαθήκης· ἀλλά τό σημαίνων καί οὐσιαστικόν ζήτημα εἰς τήν περίπτωσιν του, εἶναι: ὅτι εἶναι ἕνας ἐπαγγελματίας γερόλυκος καί ὁρκισμένοςΝεορθόδοξος, πλανεμένος καί δή φανατικός Οἰκουμενιστής. Μόλις πρόσφατα γράψαμεν καί διά ἕτερον γερολύκον-Κληρικόν ἐκ τῆς Γερμανίας· εἶναι πιθανόν τῆς ταυτόσημης πάστας καί οἱ δύο τους δέν γνωρίζω ὅμως ἄν εἶναι καί φιλαράκια. [ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ]

Ἔχω μελετήσει σχεδόν, ἅπαντα τά “Βιβλικά” ἐγχειρίδια, ἄρθρα, μελέτες καί Ἀκαδημαϊκές Σημειώσεις τοῦ περισπούδαστου Καθηγητοῦ μου (διότι, πολλά ἐξ αὐτῶν ὑποχρεωτικά τά ἐξετάστικα), καί οὐδεμία πνευματική ὠφέλεια ἀπεκόμισα. Ὑφίστατο ἀξιότιμοι φίλοι/ες τιτάνιοςΜεταπατερικός οἶστρος εἰς τήν ἀκαδημαϊκή-Σχολαστική θεολογία τῶν Σχολῶν μας [ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ]. Τό ὡμολογῶ, ὅτι εἰς μάτην ἐκοπίασα εἰς τέτοιες ψευδο-Βιβλικές δῆθενἐπιστημονικές-θεολογικές Μελέτες καί στεναχωριοῦμε διά τόν πολύτιμον χρόνον πού ἐσπατάλησα εἰς τήν «ψευδώνυμον» “θεολογική” «γνῶσιν» τουτέστιν «τάς βεβήλους κενοφωνίας» (Πρός Τιμόθεον Στ΄,20-21) τῶν δῆθεν Βιβλικῶν, καθηγητῶν μας. Μή σᾶς πῶ, ὅ,τι τά τοξικά δηλητήρια-ναρκωτικά τῆς τάχα μου θεολογικῆς,  ἤ καλύτερα τῆς Μεταπατερικῆς πλάνης καί Αἱρέσεως, κατά τήν διάρκεια τῆς φοίτησίς μου, ἦτο ἄκρως ἀποπνικτικά καί ἔντονα  εἰς τήν καθημερινότητά μου… μόνον ὁ Θεός γνωρίζει τό πῶς ἐγλύτωσα ὑπό τῶν κακόφρονων πυρηνικῶν ἀποβλήτων καίγνωσιολογικῶν δεσμῶν τοῦ Ἀκαδημαϊκοῦ κατεστημένου τοῦ ἐπάρατου Οἰκουμενισμοῦ. Ὅμως ἐκεῖ πού λέγω εἰς τόν ἑαυτόν μου ὅτι: «οὔφ! φτηνά τήν ἐγλύτωσα», βομβαρδιζόμαστε καταιγιστικῶς ἐξ ἄλλων αἱρετιζόντων καί συγκεχυμένων ἀντιλήψεων καί δή προερχόμενες ὑπό τινῶν κακόδοξων Μητροπολιτῶν [ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ἀλλά καί ΕΔΩ]! Δέν γνωρίζω ἄν ὁ κ. Βασιλειάδης τόν ἔχει Γέροντά του ἀλλά εἶναι μᾶλλον τῆς ταυτόσημης φατριᾶς.

Μεταξύ μας ὅμως (καί νά μή διαρεύσει παρακαλῶ), τό ἀκαδημαϊκόν μάθημα τῆς Και[ε]νῆς καί τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἰς τήν Θεολογική Σχολή τοῦ ΑΠΘ, τό ἀηδίαζα (!) σέ μέγιστον βαθμόν. Ἦτο προτιμώτερον νά κάνει κανεῖς μία μεγάλη βόλτα εἰς τήν παραλιακή τῆς Θεσσαλονίκης, παρά νά παρακολουθεῖ τά Βιβλικά μαθήματα τῶν:  κ. Π. Βασιλειάδη, τοῦ κ. Δ. Καϊμάκη, τοῦ κ. Χ. Ἀτμαντζίδη, τοῦ κ. Μούρτζιου, τοῦ κ. Μ. Κωνσταντίνου κ.ἄ. Προτιμοῦσα/ῶ μέχρι τοῦ νῦν νά μελετῶ εἰς τό πρωτότυπον τήν Ἁγία Γραφή καί ἄν ἐπιθυμῶ νά διδαχθῶ βαθύτερα τινά συγκεκριμένη ἐρμηνεία ἐπί τινός Βιβλικοῦ χωρίου, καταφεύγω εἰς τούς Ἁγίους καί Θεοφόρους ἑρμηνευτές, καί οὐχί στούς ἀθεόφοβους, αἱρετικούς καί θεομπαίκτες ἀκαδημαϊκοῦς Οἰκουμενιστές. Ἤ, ἐρωτῶ, μελετῶ καί λαμβάνω συμβουλήν ἤ καί πληροφορίαν ἐξ ὀρθόδοξους παραδοσιακούς Καθηγητές μέ βρωντερή-Προδρομική καί Χαρισματική ἐμβέλεια εἰς τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Μεγίστη σημασία βέβαια, καί σημαντικό ρόλο, παίζει ΠΑΝΤΟΤΕ, ὁ δάσκαλος καθῶς καί τό περιεχόμενον τοῦ μαθήματος. Δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι ἀκαδημαϊκοί Καθηγητές μας, στό Τμήμα Θεολογίας, ἦτο σχεδόν 50, καί ἦτο ὅλοι τους σχεδόν κακόδοξοι καί πλανεμένοι Οἰκουμενιστές, πλήν 5-6 σπανίων καί εἰδικῶν περιπτώσεων καί ἰσχυρῶν προσωπικοτήτων πού ἦτο ὀρθόδοξοι τῷ ὄντι καθότι δέν ἐνέργησαν τινά κατάχρησιν διδασκαλικῆς ἐξουσίας. 
Δόξᾳ τῷ Θεῷ βέβαια, πού δέν εἴχα γιά Καθηγητή μου, τόν Μέγα Ἱερομνήμων τοῦ Πατριαρχείου κ. Ἀ. Πανῶτη, διότι ἀπ΄τίς ἀναγούλες καί τούς ἐμετούς ἐκ τῶν διδασκαλικῶν (sic) διαστροφῶν του, θά πέθαινα ἀπό βιολογικήν καί πνευματικήν ἀφυδάτωσιν. [ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ]. 

Ἑνῷ ὁ δέ  σεβαστός Κύπριος θεολόγος ἐξ Ἀμερικῆς κύριος Παναγιώτης Τελεβάντος, ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον εἰς τήν περίπτωσιν τοῦ Καθηγητοῦ μας κ.Π.Β. [ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ]: δηλ. ὅτι πράγματι εἶναι ἀθεμελίωτον τό κείμενον αὐτοῦ· ὅτι εἶναι τῷ ὄντι ἀθεολόγητον· εἶναι σιγονταροσχισματικόν· εἶναι δυσανεκτικόν εἰς τινά κριτική· εἶναι ἀτεκμηρείωτον στό Consesus Patrum κ.λπ. Ἡ (τε)λεβέντικες κριτικές τοῦ κ.Π. Τελεβάντου κατά τῶν περιώνυμων Ἀγουριδικῶν Καθηγητῶν μας εἶναι πάντοτε ἐξαιρετικά εὔστοχες, χωρίς ὑπερβολές, καί ἀξίζει νά τίς μελετήσει κανείς.

Μιᾶς καί ἔχω ὅμως ἐτοῦτην τήν σημαντική καί προσωπική ἐμπειρία ὡς φοιτητής τοῦ ἐν λόγῳ περίφημου Καθηγητοῦ καί ἀγαπητοῦ κυρίου Πέτρου Βασιλειάδη, ἐπιθυμῶ νά θέσω μερικά ῥητορικά ἐρωτήματα, πρός προβληματισμόν ὅλων μας, προγνωρίζοντας βέβαια, ὅτι δέν πρόκειται νά λάβω τινά σοβαρήν ἀπάντησιν (ποῖος εἶμαι ἄλλωστε ἐγώ, ἵνα λάβω σοβαρήν ἀπάντησιν ἀπό τά μίσθαρνα καί φερέφωνα τοῦ σατανικοῦ Συγκρητισμοῦ;)

Σοβαρήν καί ἄκρως τεκμηρειωμένη θεολογικο-κριτική ἀπάντησιν ἐπ΄ αὐτοῦ τοῦ τρισάθλιου Ἀγουριδικοῦ κειμένου ἔδωσεν ὁ ἕτερος Κύπριος θεολόγος κύριος Ἀνδρέας Κυριακοῦ [ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ].

Ἐξάπαντος γράφω ἐτοῦτες τίς γραμμές καί θά συνεχίσω μᾶλλον νά γράφω, Χάριτι Θεοῦ (καί χάριν τῶν θερμῶν προσευχῶν καί παρακλήσεων τῶν διαδικτυακῶν ἀναγνωστῶν/τριῶν μας), διά τήν τιμή τῶν ὄπλων καί καταθέτω ἐξάπαντος τήν προσωπική καί ἱστορική μαρτυρίαν μου, πολλῷ μᾶλλον ἐνημερώνω, ὡς ὀφείλω, τό Χριστώνυμον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, διά τίς σωρηδόν ἀκαδημαϊκές-ἀθεολόγητες ἀσυναρτησίες πού ἐπιπλέωσιν -καιρόν τώρα- ὡς φελλοί καί δυσσώδη περιττώματα εἰς τόν ὠκεανόν τῆς θεοστυγοῦς νοησιαρχείας τῶν ταλαίπωρων καί κακόμοιρων Καθηγητῶν μας. 

Βάσιν λοιπόν ἐτοῦτο τό μόλις πρόσφατον, κακόδοξον καί ἀλλόκοτον ἄρθρον του κ.Π. Βασιλειάδη μέ τίτλον: «Ἡ διακονία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία» [ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ] προκύπτωσιν οἱ ἑξῆς προβληματισμοῖ:

1ον. Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι κάτω ὑπό ποῖες συγκεκριμένες περιστάσεις, προϋποθέσεις καί τίνα ἀκριβῶς κριτήρια, ὀργάνωσαν, τίς Ἀποστολικές Συνόδους πού καταγράφονται εἰς τήν Καινή Διαθήκη; Ἦτο κοσμικά-νοησιαρχικά, λογικοκρατικά, ἤ, ἦτο ᾆρά γε Ἁγιοπνευματικά, τά κριτήριά Των; Πόσες δεκαετίες ᾆρά γε, προετοίμαζαν, τήν Α΄ Ἀποστολική Σύνοδο; Ἕνα (!) ὁλάκερο αἰῶνα, ὅπως οἱ προκάτοχοι τοῦ Αἱρεσιάρχου καί πατριάρχου μας κ. Βαρθολομαίου; [Περί τῶν λεξιδίων «Αἱρεσιάρχου/Αἱρετικοῦ» πατριάρχου, μπορεῖτε νά ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ]  Ποῖος ᾖτο ὁ σημαίνων λόγος τῆς Συνοδικῆς Ἀποστολικῆς Συνάξεως; Δέν ᾖτο Δογματολογικοί λόγοι καί τινά μείζονα θέματα Πίστεως; Γιατί τότε ὁ  πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος καί ἡ ὀμάδα του δέν ἐπιλύωσιν (ἀλλά μᾶλλον παραθεωρῶσιν) τά Δογματολογικά/Ἐκκλησιολογικά/Κανονικά ζητήματα πού ταλαιπωρῶσιν ἐπί ἕνα καί βάλε αἰῶνα τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί ἀσχολούνται μέ τά δευτερευόντα, τριτεύοντα κ.ο.κ. παρεμφερεῖ λελυμένα ἐκκλησιαστικά ζητήματα; Ὑφίσταται μήπως ὑπό τινάς ἄλλης ὀπτικῆς, σύγκρουσις συμφερόντων ἐξ ἰδιοτέλειας, καί κατ΄ ἐπέκτασιν ἤ καί κατ΄οὐσίαν, μείζονα ἀστοχία περί τήν Πίστη;

2ον. Ποῖον ἀκριβῶς εἶναι ἐκείνον τό ἀπλανές καί ἀλάθητονκριτήριον, ἤ, τό θαυμαστόν ἤ καί τό ὑπερφυσικόν σημεῖον, πού νά ἐπιβεβαιώνει, ὅτι ἐξάπαντος ἡ μέλλουσα «Πανορθόδοξη» Σύνοδος τῶν Νεοεκκλησιολογιστῶν, εἶναι καί“πορεύεται ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι” σύμφωνα κατά τόν κ. Βασιλειάδη;

 [ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΕΔΩ: ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ, ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΥΝ ἤ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥΝ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ;]

-Ποῖα  εἶναι ἡ Ἁγιοπνευτική ἐμπειρία καί σέ ποῖονσυγκεκριμένο σεβάσμιο πρόσωπο ἐκ τῶν Οἰκουμενιστῶν ἀπεκαλύφθει τέτοιο πράγμα; Ὑφίσταντο Χαρισματούχοι καί Ἁγιοπνευματικοί ἄνδρες πού νά εἶναι ταυτόχρονα καίἐπόμενοι τοῖς κακοδόξοις “πατράσιν”; [Ἔχομεν ἀποδείξει σέ προηγούμενον ἀντιρρητικόν δοκίμιόν μας, στηριζόμενοι εἰς τήν Πατερική Ἐκκλησιολογία τοῦ ὁσίου πατρός Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ὅτι οἱ αἱρετίζοντες Νεοεκλησιολογιστές διαστρέφωσιν ἐπιπόλαια καί δολερᾶ τήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία. ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ].

3ον. Μήπως ὑφίστατο τινά ἀδιάψευστη, ἀπόλυτη κατά Θεόν βεβαιότητα, ὥστε νά πληροφορηθῶμεν τήν πάσαν ἀλήθειαν, ἅπαντες οἱ διαμαρτυρώμενοι -κατά τῆς Ληστρικῆς Συνόδου- Χριστιανοί , ὥστε νά κοπάσωσιν τά ἀντιρρητικά καί πολεμικά ὄπλα, κατά τῶν ὀπαδῶν της Συνόδου; Ἄν δέν ὑφίστατο ὅμως τέτοιο πράγμα καί ἐν τινι ἐξ Οὐρανοῦ σημεῖον, ἤ ἔστω ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι πληροφορία, ποῦ πάτε κύριοι Οἰκουμενιστές ξυπώλυτοι εἰς τά ἀγκάθιατῆς προδιαγεγραμμένης ἀποτυχίας σας καί τῆς a priori Ληστρικῆς ψευδο-Συνόδου σας; Τό ἐνδεχόμενον νά εἶναι τό σύγχρονον ἀλλά καί τό μείζον ἱστορικο-ἐκκλησιολογικόν καί ἱστορικο-δογματικόν Βατερλῶ σας, τό ἔχετε ᾆρά γε συμπεριλάβει εἰς τούς ἄνομους καί καταχθώνιους σχεδιασμούς-ὑπολογισμούς σας, ἤ μήπως δέν σάς ἐνδιαφέρει, μιᾶς καί ἅπαντες σχεδόν (ἰδίως ἐσεῖς οἱ κακόδοξοι κακόγεροι) βρισκώμεθα εἰς τήν δύσην τῆς ἡλικίας μας ὡς τῷ ὄντι μελλοθάνατοι; [Μερικά ἔλλογα Ἀποκαλυπτικά σημεία ὅμως, κατά τῆς ἐχιδνοφωλέας τῆς Ἀκαδημαϊκῆς Σχολῆς τοῦ Βόλου, εἰς τήν ὁποῖαν ὁ κ.Π.Β. εἶναι ἐκλεκτόν μέλος καί ἐνεργόν στέλεχος·ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ].

4ον. Τό ἱστορικόν πλέον γεγονός καί μόνον, ὅτι διαγράφετε ὕπουλα καί μέ μίαν μονοκονδυλιά τήν παραδοσιακή Ἀποστολικοπαράδοτη καί Πατερικοσυνοδική, Ἀρχή τῆς Ὁμοφωνίας, καί εἰσαγάγετε τινά ἀντιορθόδοξον νεωτερισμον, εἶναι τῷ ὄντι “τό Βατερλῶ πρό τοῦ Βατερλοῦ”σας. «Βατερλῶ μετά τό Βατερλῶ», λογικῶς δέν ὑφίστατο, μιᾶς καί ἑτεροχρονισμένα θά ἐπιπλέωσιν παραδειγματικά ἄχρι τοῦ Τέλους τῶν Ἡμερῶν τά Ληστρικά συντρίμια καί ἡ παταγώδης ἀποτυχία σας, καταγεγραμμένα ὅλα χαρτίν καί καλαμάριν εἰς τήν σύγχρονη Ἐκκλησιαστική μας ἱστορία.

-Ἐδῶ ἀπεμπολήσατε καί ἐπαναπρογραμματίσατε  ἔνα Νέον εἴδος Συνόδου [καί ἕνα Νέον εἴδος «Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον»·ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ], εἰς τά ἀρχέτυπα τῶν Φραγκο-βατικάνειων παπικῶν Συνόδων, καί περιμένετε νά σᾶς πιστέψωμεν ἤ καί νά σᾶς ἐμπιστευθῶμεν, ἐκ τῶν προτέρων, ὅτι δέν ἀπεμπολήσατε βασικές Παραδοσιακές Ἀρχές τοῦ ἀπλανῶς, τοῦ ἐλευθέρως καί ὀρθοδόξως θεολογεῖν εἰς τά τίς Συνόδους τῆς Ἐκκλησίας μας;

Γιατί ὑποκρίνεσθε τήν πάπια πολυσέβαστε κ. Καθηγητά μου, διά τίς πολυποίκιλες, ἔντονες καί σωρηδόν ἐνστάσειςΚλήρου καί λαοῦ διά τό ἐν λόγῳ ζήτημα; Ὡς ἀκαδημαϊκός ἀνήρ καί δή Καθηγητής τῆς Θεολογίας, εἴστε ὑπερ ἄνω τῆς Συνειδήσεως τῆς Ἐκκλησίας;

Γιατί δέν ἀναιρεῖτε  ἔστω καί ΜΙΑΝ εἰσήγησιν, ἐκ τῶνἀκαταμάχητων εἰσηγήσεων τῶν διαμαρτυρομένων καί παραδοσιακῶν Κληρικῶν καί Καθηγητῶν μας; Ἔχετε  διανοητικήπνευματική ἀδυναμία νά ἀντιμετωπίσετε μέ θεολογικά, πνευματικά κ.ἄ. λογικά ἐπιχειρήματα, τίς ῥωμαλέες ἐνστάσεις τῶν τινῶν ἀξιότιμων Ἐπισκόπων, Πρεσβυτέρων, Μοναχῶν, Γερόντων, Λαϊκῶν κ.ἄ.  Ὁμότιμων συναδέλφων σας;

-Ἐξάπαντος ἐπιβεβαιώνω [μέ ὅτι καί ἄν αὐτό συνεπάγεται] τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς πρώην φοιτητής σας, ὅτι δένἔχετε ΟΥΔΕΜΙΑ διανοητική ἀδυναμία. Ἀλλοῦ μᾶλλον εἶναι τό πρόβλημά σας…! Θά πρέπει νά τό ἐντοπίσει καί νά τό διορθώσει τις Χαρισματικός καί Πνευματικός ἄνθρωπος. Ἐμεῖς οἱ φοιτητές σας θά εὐχόμαστε ἀγαπητικά βέβαια ὅπως βιώσετε τήν ἐν Χριστῷ Μετάνοιᾳ.

5ον. Ποῖα εἶναι, τά κριτήρια τῆς ἐπιτυχίας τῆς ἐν λόγου  μέλλουσας Πανορθόδοξης Συνόδου; Τά ἀπλανή καί ὀρθόδοξα, ἤ μήπως τά κακόδοξα καί πλανεμένα κριτήρια;

6ον. Οἱ Ἐπίσκοποι καθῶς κ.ἄ. Κληρικοί, Μοναχοί ἤ καί Λαϊκοί, πού πρόκειται νά (συν)μετέχωσιν, δέν θά ἔπρεπεἦδη νά διαθέτωσιν, ἐξάπαντος πρό τῆς Συνόδου, τόν περίφημον «νοῦν Χριστοῦ», καί ἔπειτα νά συγκαλέσωσιν μέ τόν ἀνάλογον ἐν Χριστῷ ἤ καί Χριστοποιημένον νοῦν  καί τήν ἐν λόγῳ “Χριστιανική” Σύνοδον αὐτῶν; Πῶς ἀκριβῶς θά προσλάβωσιν καί θά ἀποκτήσωσιν, ξαφνικά, Αὐτόν τόν «νοῦν Χριστοῦ», κατά τήν διάρκεια τῆς Συνόδου; Μέ μαγικῷ τῷ τρόπῳ; Διά μαγγανιῶν καί ἐκ τυπικῶν εὐχολογίων; Δύνανται τινές κληρικολαϊκοί καί ἀκάθαρτοι νόες πού ἐμμέσ[ν]ωσιν κραυγαλέα σέ κακοδοξολογήματα, οἱ ὁποῖοι εἶναι σαφῶςἀμέτοχοι καί ἄνευ τοῦ θείου Φωτισμοῦ, νά χωρέσωσιν ἔξαφνα καί ἀπροϋπόθετα τό μόνο Καθαρόν, Ἄσπιλον καί Τριλαμπές Φωτί τῆς Θεότητος;

7ον. Ἡ μετά τό Σχίσμα τοῦ 1054,  ἡ λεγάμενη καί«Ἐκκλησιολογική Αὐτοσυνειδησία» τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μετά τῆς σωρηδόν ἀπολογητικῆς, ἀντιαιρετικῆς, ἀντιρρητικῆς καί πολεμικῆς Γραμματείας τους, δέν ἦτο αὐτή  ἀναπόσπαστον, συνηρμοσμένον καί ἀναντίρρητον μέρος  τῆς ὁλιστικῆς καί διαχρονικῆς ἐμπειρικῆς Θεώρησις, ἐξάπαντος ὀρθόδοξο-θεολογικῆς Κανονικῆς, Λειτουργικῆς, Δογματολογικῆς, Ἱστορικῆς, Ἐκκλησιολογικῆς καί Βιβλικῆς ἱερᾶς Παράδοσις τῶν Ὀρθοδόξων;

-ᾎρά γε οἱ ἅγιοι Πατέρες ἐξέφρασαν μίαν ἐξωβιβλικήν ἤ καί ἀντιβιβλική παράδοσιν; Καί ἤγγικεν ἡ «λαμπρή» ἐτοῦτη ἡμέρα, νά μᾶς ἐπαναφέρει εἰς τήν Βιβλική Παράδοσιν, τῆς πρό (sic) τοῦ Σχίσματος, ὁ Οἰκουμενιστής καί Λατινόφρων καθηγητής  κ. Πέτρος Βασιλειάδης με τίς πιπιλληδόν ἀ-νόητες μπαρουφολογίες του; 

Αὐτό μᾶλλον θέλει νά μᾶς πεῖ τήν σήμερον, ἀλλά καί νά μᾶς διδάξει,  ὁ πολύς κ. Βασιλειάδης; Δέν ξέρω τί ἄλλον νά ὑποθέσω ὁ ταλαίπωρος, ἐσεῖς οἱ ἀξιότιμοι ἀναγνώστες νά μάς πεῖτε… ποῦ καί ἄν τυχόν ἀδικῶ κάπου τόν ἄνθρωπον. Δηλαδή ὁ κ. Καθηγητής, γιά ὅποιον δέν κατάλαβε, ἀποπειράται, τό πλέον πιθανόν, «νά πωλήσει παγάκια σέ Ἐσκιμώους»;

-Πολλῷ μᾶλλον φαίνεται, ὅτι προσπαθεῖ νά μᾶς διδάξει, ὅτι «ἑρμηνεύει» βεβαίως τήν Βίβλον, σέ ὑπέρτατον καί ἀπλανή (sic) βαθμό ἐξ ἐκείνων τῶν Θεοφόρων Ἐρμηνευτῶν καί Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Ἄπαγε τῆς τετυφωμένης καί ἐωσφορικῆς ἀλαζωνείας, ἄν ὑφίστατο πράγματι τέτοια ἰδέα, εἰς τόν ἐσώτατον «Εἶναι» τοῦ κυρίου Καθηγητοῦ. 

-Ὁ κ. Καθηγητής μας, μᾶς ἀποδεικνύει ἑαυτόν, τόν τῷ ὄντι φανατικόν ὑπερασπιστήν καί (ὑπερ)μαχητήν τῆςΜεταπατερικῆς καί Νεοβαρλαμίτικης θεολογίας. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅμως ἐπιμένει εἰς τήν Ποιμαντική καί Ἀντιαιρετική Ἐπιστολή του [ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ]  πρός τόν ἅγιον Τιμόθεον τονίζοντας του «τήν Παρακαταθήκην φύλαξον». Ὁ κ. Βασιλειάδης διαγράφει ὅμως, 11 (!!!) αἰῶνων ἱερᾶς Παρακαταθήκης, διαστρέφει (ὅπως ὅλοι οἱ Οἰκουμενιστές καί μηδενός ἐξαιρουμένου) τόν Ἀπόστολον Παῦλον ἐνῷ προσπαθεῖ ἀνεπιτυχῶς νά τόν μιμηθεῖ, γενόμενος ὁ ἴδιος, ὥς σύγχρονος καί δῆθεν «Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν»· ἐξάπαντος ὅμως ἔχομε τήν ἰσχυρά πεποίθησιν σύμφωνα μέ τήν μελέτη μας εἰς τό ὅλον ἔργον του, ὅτι εἶναι: ὁ κατ΄ ἐξοχήν «Ἀπόστολος»  τοῦ ἀντιχρίστου καί πανθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ.

8ον. Ὁ ὅρος «διαχρονικά» κ. Καθηγητά, διά τίνα λόγον ἐστιάζει ἀγκυλωτικά καί μονόδρομα εἰς τήν περίοδον πρότοῦ Σχίσματος; Παύει καί κάνει περιστασιακά διαλλείματα, ἡ διαχρονικότης, καί ἡ ἱστορικότης; Οἱ 11 ὁλάκεροι αἰῶνες, μετά τό Σχίσμα, τί μέρους τοῦ λόγου εἶναι; Σκιές, ὀνείρατα καί φαντάσματα; Ἀνύπαρκτοι καί ἀδιόρατοι (!) αἰῶνες;

-Εἶναι μήπως, ἐξω-Βιβλικοί αἰῶνες; 

-Ὑφίσταντο ὑπερμεγεθῇ ἅλματα εἰς τήν ἱστορική σκέψιν τῆς Ἐκκλησίας;

-Εἴστε μέ τά λογικά σας κ. Καθηγητά; 

-Δέν ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι μ΄αὐτά ἀκριβῶς πού μᾶς περιγράφετε, προτεσταντίζετε ἐπιπόλαια καί ἐπικίνδυνα ἐπί τήν περίφημον Λουθηροκαλβινική βάσιν, τῆς ἄμεσης ἐπιστροφῆς τῆς Ἐκκλησίας, εἰς τήν Ἀποστολικήν, ἤ ἔστω, τήν μεταποστολικήν ἐποχή τῶν Ἀποστολικῶν Πατέρων; Καί θά διαγράψωμεν 11 αἰῶνων (μετά τό Σχίσμα τοῦ 1054 ἄχρι τῆς σήμερον)Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας καί ἱερᾶς Παραδόσεως, τῆς Κανονικῆς, τῆς Δογματολογικῆς, τῆς Ἐκκλησιολογικῆς κατά βάθος ἐν τόπῳ καί χρόνῳ, δια τίς σωρηδόν σατανόπνευστες καί αἱρετικές ἰδεοληψίες σας πού ἔχωσιν ὡς βάσιν τους τήν σατανοκρατούμενην Οἰκουμενική Κίνησιν; 

9ον. Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ Ἀποστολικοί Πατέρες, δέν κατέγραψαν, ἀντιρρητικούς ἤ καί πολεμικούς λόγους (καθαρά διά ποιμαντικούς λογους);

-Δέν μᾶς δίδαξαν τήν ἱερά καί ἁγία ἀνυπακοή; 

-Καί τό φαινόμενον τῶν Ἀντιρρητικῶν καί Πολεμικῶν Συγγραμμάτων εἶναι, δῆθεν Μεσσαιωνικόν, ἤ, καί μετα-σχισματικόν φαινόμενον; Οἱ δέ νῦν «ἅγιοι πατέρες» τοῦ Φαναρίου κ.ἄ. γιατί ᾆρά γε ἀπαιτῶσιν ψυχωτικά τινά παγκάκιστον τυφλήν ὑπακοήν; [ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ].

10ον. Μιᾶς καί ταυτίζεται κ. Καθηγητά, τόν Διάλογον μέ τόν Οἰκουμενισμόν, διά τίνα λόγον τότε, ἀφοῦ εἴστε τόσον φανατικός ὀπαδός τοῦ «ἀδιάλλειπτου διαλόγου», νά μή ἔχωσιν δικαίωμα λόγου (σύμφωνα μέ τόν Κανονισμόν τῆς Συνόδου σας)οἱ ἑτερόδοξοι καί οἱ αἱρετικοί παρατηρητές εἰς τήν Σύνοδον τῆς Κρήτης; [ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ  τήν κριτική ἄποψίν μας (κατά τοῦ Ἄρθρου 14) περί τοῦ ἀμάρτυρου καί ἄνομου Συγκρητιστικοῦ θεσμοῦ τῶν ἑτερόδοξων “Παρατηρητῶν” εἰς τήν Σύνοδον].

-Δέν εἶναι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί καί συν-ἑτέροι σας στούς Διαχριστιανικούς Διαλόγους;

-Δέν εἶναι οἱ ἀδελφοί μας «κατά πάντα ὀρθόδοξοι» καί τίμια μέλη τῆς «Ὀρθόδοξης (;) Ἀνατολικῆς καί Ἀρχαίας Ἐκκλησίας (;)» τῶν «Ἀντιχαλκηδονίων» δηλ. τῶν αἱρετικῶν Μονοφυσιτῶν;

Γιατί ᾆρά γε, κατά τήν διάρκειαν τῆς Συνόδου, νά μή μιλήσωσιν οἱ ἄνθρωποι καί νά διατυπώσουσιν, ἐξάπαντος μίαν ἐπίσημον θεολογική ἄποψιν, εἰς τάς Συνεδρίας τῆς Παγκακόδοξης Συνόδου, καί στά περί τῆς θεματολογίας αὐτῆς, καί νά καταγραφῶσιν ἔτσι  τά διαλεχθέντα σας εἰς τά ἐν λόγῳ Πρακτικά της;

Ποῖον εἶναι ἐκείνο τό φοβικόν σύνδρομον τῶν Νεοφαναριωτῶν, πού ἀπαγορεύωσιν ῥητῶς καί  a priori τήν διαλογική θεολογική συζήτησιν, μέ τούς ἑτερόδοξους ἐκπροσώπους-παρατηρητές  τῶν ἄλλων θρησκευτικῶν Ὁμολογιῶν καί Παρασυναγωγῶν, τῶν δῆθεν Ἐκκλησιῶν; 

-Αὐτή εἶναι ἡ «ὀρθοδοξούσα δημοκρατία» καί ὁ ἐν Χριστῷ (!) ἀγαπισμός-ἀδελφισμός σας;

Ποῦ πῆγε ἡ ἀγάπη σας, κύριε Καθηγητά καί λοιποί ὁμόδοξοί του;

-Φυσικά ἐδῶ θά μᾶς πεῖτε, καί δικαίως: ὅτι δέν ἔχωσινδικαιώμα Ἐπισκοπικῆς ψήφου [ἄρα καί δικαίωμα λόγου], οἱ ὀρθόδοξοι (!) Ἐπίσκοποι, καί θά ἐπέτρεπαν οἱ «ὀρθόδοξοι» Ἀρχιοικουμενιστές νά μιλήσωσιν ἤ ἔστω νά ψηφήσωσιν οἱ ἑτερόδοξοι παρατηρητές;(!) Ἀφοῦ δέν θά ἐπιτρέψετε στούς ἡμετέρους Ἐπίσκοπους νά μιλήσωσιν, θά ἦτο ἄκρως παράλογον, σαφῶς, νά ἐδίδατε τινά δικαίωμα λόγου εἰς τούς φιλοξενούμενούς σας ψευδο-ἐπίσκοπους παρατηρητές.

-Ἐκ κοσμικῆς ἀντιλήψεως: ἄν αὐτό ὅλο τό τραγελαφικόν πανηγύριον, δέν εἶναι μία ἄκρως φασιστική καίἀντιδημοκρατική Σύνοδος, ἄς μή ψάχνωμεν τότε καί τινά σοβαρά ἴχνη γνήσιου Χριστιανισμοῦ σ΄ αὐτήν, διότι κοροϊδεύωμεν σαφῶς ἀλλήλους καί τούς ἑαυτούς μας.

11ον. Ποῖα καί ποῦ εἶναι ἐκείνη ἡ ἀναντίρρητη ἀπόδειξις, ὅτι ἡ μέλλουσα “Πανορθόδοξη” Σύνοδος τῆς Κρήτης θά εἶναι μία ἀγαστή συνέχεια τῶν Γενικῶν, δηλ. τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν καθῶς καί τῶν Εἰδικῶν, δηλ. Ἁγίων Τοπικῶν Συνόδων (συμπεριλαμβανομένων ἀναντίρρητα καί τῶν Τοπικῶν ἤ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὑπέρ τοῦ Ἡσυχασμοῦ, πού κατεδίκασαν τόν Βαρλααμισμό)

-Ἐξάπαντος ἀξιότιμοι κύριοι καί κυρίες ἀναγνώστες/τριες μας, ὑφίσταντο σωρηδόν ἀποδεικτικά στοιχεία, διά τό ἀκριβῶς ἀντίθετον γεγονός, τῆς Μετασυνοδικῆς Ληστρικότητας τῶν  ἀπανταχοῦ Νεοφαναριωτῶν [ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ].

12ον. Τέλος, τό σημερινό μας πρόβλημα ποῖον εἶναι; Ὁ “Ζηλωτισμός” τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, ἤ μήπως, ὁ “Ζηλωτισμός” τῶν Οἰκουμενιστῶν/Νεορθοδόξων; Ἤγγικεν μᾶλλον ἡ λαμπρή ἐτοῦτη ἡμέρα καί ἡ περίφημη αὐτή στιγμή πού ὅλοι ἀναμέναμε, πού θά πρέπει οἱ ἀδελφοί μας “Ζηλωτές” Παλαιοημερολογῖτες, οἱ ἐν Χριστῷ Ἀποτειχισμένοι, καί οἱ διαμαρτυρώμενοι καί Ἐντειχισμένοι(δικῆς μας ἐπινόησις τοῦτος ὁ νεολογισμός) Νεοημερολογῖτες, νά ἐνώσωμεν ἅπαντες τίς φωνές καί προσευχές μας, κατά τῶν «Ἐντειχισμένων» Οἱκουμενιστῶν, δηλ. κατά τῶν διαβολάνθρωπων καί τῶν φερεφώνων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὑπερβαίνοντας σαφῶς, τόν ὅποιον ὑποκειμενισμόν μας σέ (συν)ἀμφότερες ἀψιμαχίες, οὕτως ὥστε νά ἀποτειχίσωμεν Ἱεροκανονικά, ὁριστικά, ἅπαξ καί διαπαντῶς τούς ἀντίχριστους καί ἀποτυχημένους (εἰς τήν Πίστη), θλιβερούς οἱκουμενιστές.

-Πάντως ἐν τέλει, εἶναι μεγάλο κρίμα, κατάντημα καί ἀλγεινή ἡ ἔκπληξίς μας, περί τόν ἀξιότιμον κύριον καθηγητή μας, νά συμβουλεύει Ἐπίσκοπους, Πρεσβύτερους, Διάκονους, Ἀσκητές, Γέροντες, Μοναχούς/ές, ἔγκριτους Καθηγητές συναδέλφους του, Λαϊκούς, Φοιτητές του κ.λπ.νά ἐγκαταλείψωσιν (Κύριε Ἐλέησον ἡμᾶς, ἐκ τῆς κατάρας… τῆς βλακείας!) τήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἤ καί νά Ἀποτειχισθῶσιν!

Ποῖος νομίζετε ὅτι εἴστε, ἀξιότιμε κ. Καθηγητᾶ;

13ον. Ἐξάπαντος κατά τούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίαςὑφίστατο καί προβλέπεται ὄντως, ἡ δυνητική καί ἱεράΔιακοπή τοῦ Μνημοσύνου τινός ἀποδεδειγμένα Αἱρετικοῦ/Αἱρεσιάρχου Ἐπισκόπου. Ὅπως προβλέπεται μάλιστα, κατά τούς Ἁγίους Πατέρες, ἡ ἱερά Πολεμική, ἤ,  καί ἡ ἁγία Ἀνυπακοή ἐντός τῶν τειχῶν, τουτέστιν κατά τόν προσωπικόν στοχασμόν μας ἡ ἱερά «Ἀντιρρητική Ἐντείχησις» (ἤ καί ἱ. Ἀποτείχησις). Αὐτό πού πρέπει νά προσέξωμεν εἶναι τήν ἀντικανονικήν Ἀποτείχισιν πού ὁδηγεῖ ἀσφαλῶς εἰς Σχίσμα. 

-Προσωπικά ὡς ἐν δυνάμει Λαϊκός καί θεολογῶν, ἐπιλέγω: τήν συντεταγμένη καί ὀργανωμένη «ἐντειχισμένην Ἀποτείχησιν» ἤ καί «ἀποτείχησιν Ἐντειχισμοῦ», μιᾶς καί ὑφίσταντο ῥωμαλέοι Ἀξιωματικοί-Ἐπίσκοποι, πνευματικοί Πρεσβύτεροι,  ὁμολογητές Μοναχοί/ές καί φωτισμένοι Διδάσκαλοι καί  ἐν ζωῇ ἅγιοι Χαρισματικοί Γέροντες τῆς Ἐκκλησίας· τούς ὁποίους δύναμαι Χάριτι τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, ἐν ἀπλανῇ ἀσφαλείᾳ καί ἐμπιστοσύνῃ, νά ἀκολουθῶ, μέ βεβαία πίστη τά ὀρθόδοξα βήματά τους.

Τόν ἐν λόγῳ σεβαστόν μας Καθηγητήν κ. Πέτρον Βασιλειάδη, μόνον τις βεβλαμένος εἰς τόν Νοῦν καί ἐσκοτισμένος εἰς τήν Ψυχή, δύναται νά τόν ἐμπιστευθεῖ. Στῶμεν καλῶς καί μακρῶς ὑπό τινῶν τέτοιων πλανεμένων καθηγητάδων.

Ὑγ.  Ὁ ἐν Χριστῷ Διάλογος, δέν μπορεῖ νά ταυτιστεῖ, μέ τόν διάλογον τοῦ ψεύδους· ὅπως δέν δύναται ἐκ τοῦ φυσικοῦ νά ταυτιστεῖ, τό φῶς μέ τό σκότος, ἤ καί τό ἀντίθετον. Ὑφίσταται δηλαδή, μία μείζονα καί σαφέστατη εἰδοποιῶς διάκρισις/διαφορά·  ἐνῷ ὁ πολυ-αἱρετικός Οἰκουμενισμός, ἀγαπητέ μου «δάσκαλε πού δίδασκες», ταυτίζεται σαφῶς: μέ τόν ἐωσφορικό Διάλογο, δηλ.τόν πρωτόγονον καί πρωτόπλαστον Διάλογον τῆς Προμητορικῆς Ἁμαρτίας τῆς Εὖαςμέ τόν Σατανᾶ-ὄφιν ἐν τῷ Παραδείσῳ. Ὁ Μεταπατερικός, ἡ  μᾶλλον καλύτερα (συγχωρέστε μας διά τόν προσωπικόν νεολογισμόν) ὁ Μεταμητερικός  Διάλογος (μιᾶς καί ὁ Ἀδάμ, δέν ἠπάτηθην ὑπό τοῦ ὄφεως, διότι ἁπλᾶ, δέν ἐδιαλέχθην ποσῶς! μαζί του) ταυτίζεται οὕτως, κατά τήν προσωπικήν καί πάλιν ἐκτίμησίν μας, μετά τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, πού ὑπερασπίζονται οἱ οἰκουμενιστές μέ τόσον ἐκπληκτικόν καί  ἀδιάκριτον ζηλωτικόν-φονταμενταλισμόν, ὅπου εἶναι καί ὁ κατ΄ ἐξοχήν θεμελιοκρατικός διάβολο-Διάλογος ἐκπορευόμενος ὑπό τοῦ πατρός τοῦ ψεύδους καί τῆς σατανόσχημης σκοτίας. Εἶναι δηλαδή, τό ἀέναον Μεταμητερικόν μας Ἀμάρτημα, διά τό ὁποῖον κύριοι οἱκουμενιστές, θά δώσωμεν ἅπαντες λόγον εἰς τόν Δικαιοκρίτην Θεόν καί Κύριόν μας· καί θά εἰσπράξωμεν βέβαια καί τήν ἀνάλογην ἐξορίαν τῶν Πρωτοπλάστων… ἀναλόγως ποῦ καί πῶς ἀκριβῶς θά μᾶς βρεῖ ὁ ἐπίγειος προσωρινός θάνατος. Ὁ Διάλογος τοῦ ψεύδους, δέν ἔχει  βέβαια ΚΑΜΜΙΑ σχέσιν ἤ ὁμοιότητα, ἔστω σημαντική στερεάν βάσιν, μέ τούς ἐν Χριστῷ Διαλόγους τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί  τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας· πολλῷ μᾶλλον περιττόν νά ἀναφερθῶ καί διά τοῦς ὑψιπετεῖς διαλόγους τοῦ Θεανθρώπου… διότι ὁ διάλογος μέ Αὐτόν καί ἐν Χριστῷ, ἐμπεριέχει ὀντολογικά, τήν ἐμπροϋποθετον, τήν αὑτεξούσιον, τήν θελητικήν καί ὁλιστικήν (ψυχοσωματικήν) θεραπείαν τῆς προσωπικότητας τοῦ Ἀνθρώπου, ἀλλ΄  ὅμως τείθεται ὡς Εὐαγγελικός καί ἀπαράβατος Ὅρος ὑπό τοῦ Θεανθρώπου: «τό πορεύου καί μηκέτι ἀμάρτανε» . Πράγμα, πού ἔρχεται σέ μεγίστη ἀντινομία, συγκριτικά, μέ τά προαναφερθέντα περί τά τῆς Προμήτωρος Εὔας. Γιά νά γίνει ὅμως μία πλήρης ἔνωσις καί τελεσίδικη ἀποκατάστασις τῶν Παπικῶν ἤ κ.ἄ. αἱρετικῶν, μετά τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, αὐτό ἐξαρτάται ΑΠΟΛΥΤΑ ἀπό τούς Φραγκολατίνους κ.ἄ. αἱρετικούς. Τά δύο βασικά κλειδιά τῆς ἐπιστροφῆς τῶν  ὅποιων Σχισματικοαιρετικῶν, ἐκείνοι τά κρατῶσιν. Τό ἕνα κλειδί εἶναι: ὁ λίβελλος, τό «ἀπεταξάμην», καί τό ὀρθόδοξον Μυστήριον τοῦ Χρίσματος καί τοῦ Βαπτίσματος· μά κυρίως τήν ἀποκήρυξιν: πᾶν ὅ,τι Αἱρετικόν ῥήμα ἐπρόσθεσαν, διαχρονικῶς, εἰς τήν Χριστιανική Πίστη τῆς Ἐκκλησίας. Καί τό ἄλλον κλειδίν εἶναι: ἡ ἀναντίρρητη ἐν Χριστῷ Μετάνοιᾳ καί ὁ μανικός ἐρωτικός πόθος τῆς ἐπιστροφῆς των εἰς τήν Μία Ἁγία Ἀποστολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ. Χωρίς αὐτές τίς δύο Εὐαγγελικές προϋποθέσεις, ὅλα εἰς μάτην γίνονται καί ἐπιτελούνται. Ὁ ἐν λόγῳ Οἰκουμενιστικός Διάλογος, εἶναι μία παταγώδης ἀποτυχία,  σχεδόν ἅπαντες τό ὁμολογῶσιν ἀκόμη καί ἐξ οἰκουμενιστικῆς γλώσσας· εἶναι ἕνα δαιμονικό ντελίριον, μιᾶς καί δέν διαξάγεται βάσιν τῶν Εὐαγγελικῶν προδιαγραφῶν καί ἀρχῶν. Ἄρα οἱ Οἰκουμενιστές ἀδελφοί καί πατέρες μας, εἶναι κατεδικασμένοι, εἰς τόν ἀένναον, παροντικόν, ἀλλά καί φαῦλον κύκλον, τῆς ἐπανειλημμένης ἐπανακυκλήσεως καί ἀναμασήσεως τῶν κλασικῶν κακόδοξων-στερεότυπων  λεχθέντων καί γραφθέντων ἐξ ἀνοήτου καί σατανικῆς βεβαίως, μανικῆς ἰδεοληψίας. Ἄς εὐχηθῶμεν νά ἐπανακάμψωσιν εἰς τό ὀρθοδόξως καί ἀπλανῶς θεολογεῖν καί εὐστόχως ἐπισκοπεῖν τήν Ἁγίαν Ἐκκλησίαν μας.


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη