ΟΙ «ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ» ΜΗΧΑΝΟΡΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΜΙΣΙΟΝΑΡΙΟΥ ΟΥΝΙΤΗ κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΑΛΑΧΑ

53ca22dd67746b28810f6a7067007197

 

ΟΙ «ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ» ΜΗΧΑΝΟΡΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΜΙΣΙΟΝΑΡΙΟΥ ΟΥΝΙΤΗ κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΑΛΑΧΑ

 

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη


Το κείμενο πού πρόκειται να σχολιάσουμε εἶναι το ἑξῆς: Οἱ «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας προς τον λοιπόν Χριστιανικόν Κόσμον» και οἱ ἐπιπτώσεις στο Διάλογο με την Καθολική Ἐκκλησία· τοῦ «Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἐπισκόπου» Γρατιανουπόλεως κυρίου Δημητρίου Σαλάχα (Οὐνίτης και Μέλος τῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Διαλόγων).

Ὁ Οὐνίτης και ψευδεπίσκοπος κ. Δ. Σαλάχας (στο ἑξῆς: κ. Δ.Σ.) ἀπορεῖ στα περί τῆς μεταΚολυμβάριου «ἐκκλησιολογικῆς διάστασης» και πορείας τῆς Διεθνῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς ὅπου και διεξαγάγει τον Διμερή Θεολογικό Διάλογο μεταξύ τῆς Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας και τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Κοινότητας ἤ και Πολιτικοθρησκευτικῆς Ὀργάνωσης τῶν Παπικῶν. Ἀπό ἀνέκαθεν ἡ Μία Ὀρθόδοξη και Καθολική Ἐκκλησία διαλεγόταν με διάφορες Χριστιανικές Κοινότητες και Ὁμολογιακές Ὀργανώσεις μά ποτέ Της (το τονίζω, μιᾶς και τοῦτο διδάσκει ἡ Πατερική Ἐκκλησιολογία) με «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες». Ὅπως δεν εἶναι λογικόν να διαλεγόμαστε με μίαν «παρθενεύουσα Ἑταίρα», καθότι δεν ὑφίσταντο πόρνες/οι πού βιώνουν τον περίφημον παρθενικόν βίον. Ἀλλ΄οὔτε δύναται να ἰσχύει και το ἀντίθετον. Διότι πρόκειται περί φαιδρᾶς ἀντινομίας και ἄκρας τραγελαφικῆς ἀντιφάσεως. Τώρα γιατί ἀπορεῖ ὁ κ. Δ.Σ. δεν μπορῶ να το ἀντιληφθῶ ἐξ ὁλοκλήρου. Ἡ Ἐκκλησιολογική διάσταση πρίν τῆς ληστροΚολυμβαρίου ἐποχῆς ποῖα ἀκριβῶς ἦταν; Δεν ἦταν ἐπί τῆς «ἐπαναστατικῆς» και θεμελιώδους, ἐξάπαντος ληστρικῆς βάσεως τῆς νεοἘκκλησιολογικῆς και νεοΔογματικῆς διδασκαλίας τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου διά τοῦ περιβόητου δόγματος τοῦ «subsistit in» (=ὑφίσταται ἤ ἐνυπάρχει) και ἐκείνου τοῦ ἄλλου Καλβινιστικοῦ δογματίδιου περί τῶν δῆθεν «ἐκκλησιαστικῶν στοιχείων» στις «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες» (ἐκ παπικῆς ὁπτικῆς);

Για τους ἁπλούστερους ἀναγνῶστες και νεοφερμένους στα θεολογικά πράγματα να ποῦμεν, τί ἀκριβῶς και προφανῶς ἐννοῦμεν, με τά προηγούμενα: τά πιο πάνω σημαίνουν την νεοΦιλελεύθερη Φραγκοπαπίζουσα Ἐκκλησιολογία (κατ΄ἀκρίβειαν: Ἐξωτερική Πολιτική τοῦ Βατικανοῦ) κατά τοῦ γνωστοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου. Ὅτι δηλαδή ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ «ὑφίσταται» ἤ και «ἐνυπάρχει» στην ἴδια «Ῥωμαιοκαθολική Ἐκκλησία» τοῦ πολιτικο-θρησκευτικοῦ ἀρχηγέτου τῶν Παπικῶν και Οὐνιτῶν μετά τῶν σωρηδόν Μισιονάριων μοναχικῶν ταγμάτων, τοῦ Πάπα τῆς Νεωτέρας Ρώμης. Στα περί  τῶν «ἴχνεων ἐκκλησιαστικότητας», διδάσκουν, ὅτι ὑπάρχουν τέτοια ἀμυδρᾶ στοιχεία τῆς ἀληθινῆς Μίας Ἐκκλησίας Του… και σε ἄλλες «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες» (;!).

Συνεπῶς, πρίν το Κολυμβάρι και κατά βάσιν τῶν διαλεκτικῶν ἐξάπαντος ἀ-μφι-λε-γό-με-νων προϋποθέσεων τῆς διεξαγωγῆς τῶν Μεικτῶν Διαλόγων ὑπήρχεν ἡ ἐσφαλμένη (πρακτική και θεωρητική) τάση και ἰσχυρά ἄποψη να (προ)διαμορφωθεῖ, και να «ἐξεικονισθεῖ» φερ΄εἰπεῖν, στους ἐκπροσώπους τῶν Μεικτῶν Θεολογικῶν Διαλόγων ἡ καινοφανής και νεοεποχήτικη (πάντως Θεοσοφικῆς:  διαβολοεμπνευσθέν ἀποκύημα και διατυπωμένη με σαφήνεια εἰς τά σωρηδόν ἐγχειρίδια τῆς Μπλαβάτσκυ και Μπέϊλης κ.ἄ.) «Ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» ἤ και ἄλλως πως, περί τῆς «Ἐκκλησιολογίας τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως». Μία ἰδεολογική και θρησκευτική Κίνησις, ἀπό ποῦ καί ὡς ποῦ, ἀπέκτησεν, ἰδιαίτερην Ἐκκλησιολογία και ἐλευθεριάζουσα Δογματική διδασκαλία; Ἐπάνω σε ποῖα ἀκριβῶς ἀρχέτυπα πιθικίζει; Στα συνυπογραφώμενα Κείμενα (1993) τοῦ Μπαλαμάντ; Μά ἀφοῦ ἀπό τότε, ἔγινε ἤ δεν ἔγινε,  ἐν μέρει ἡ ἀμοιβαία ἀναγνώριση (με πάλιν ἠχηρές ἀπουσίες ἀρκετῶν Αὐτοκέφαλων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν) τῶν Παπικῶν μυστηρίων, τῆς ἐκκλησιαστικότητος τοῦ Βατικανοῦ, τῆς ἱερωσύνης τῶν Φραγκοπαπάδων, την ἀθώωση τοῦ ψυχοκτόνου Οὐνιτισμοῦ κ.ο.κ.; Ἡ δογματολογική ἄποψις πολλῶν ἐγκρίτων και παραδοσιακῶν ὀρθοδόξων Καθηγητῶν τῆς ἱερᾶς ἐπιστήμης τῆς Θεολογίας, ὅπως λ.χ. τοῦ μακαριστοῦ καθ. Δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας, π. Ἰ. Ῥωμανίδη, παραμένει μέχρι τῆς σήμερον στον ἀέρα: ποῖον το νόημα τῆς ἱστορικῆς ὑπάρξεως τῆς Οὐνίας; Ὁ ἔντεχνος προσηλυτισμός τῶν ἁπανταχοῦ ὀρθοδόξων; Και τώρα, ἰδίως με τά ἐσχάτως ἐπόμενα «συνοδικά» ἀποφασιθέντα στο Κολυμπάρι; Ἄς φρεσκάρουμε κατ΄ ὁλίγον την μνήμη τοῦ κ. Δ.Σ. γιά να μᾶς πεί πρό τῆς Μπαλαμάντ ἐποχῆς, ὑφίσταντο ἤ ὄχι, δύο ἐπίσημα Κείμενα (Βιέννης και Φρέϊσινγκ 1990) πού μέλη τῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς κατέληξαν να κατεδικάσουν την «ἐκκλησιολογική ἀνωμαλία» τοῦ ἰησουϊτικοῦ Οὐνιτισμοῦ; Δύναται ἆραγέ, να μᾶς ἀπαντήσει ὁ ἕλλην Ἀρχιουνίτης κύριος Σαλάχας ἤ δεν τοῦ το ἐπιτρέπουν οἱ ἐκ Βατικανοῦ πατρῶνες του;1

Λογικά σκεπτόμενοι και προβληματιζόμενοι, ἀλλά και σύμφωνα τώρα ἐπί τῶν ληστρικῶν ἀποφάσεων τῆς κρητικῆς Συνόδου, ἀναλογιζώμεθα: ποῖον να εἶναι το νόημα τῆς συνέχειας τῶν Διμερῶν Θεολογικῶν Διαλόγων μιᾶς και τόσον θεσμικῶς ὅσον και συνοδικῶς, ἔχει ἀναγνωρισθεῖ πλέον (ἐξ «ὀρθοδόξων» Συνοδικῶν) ἡ ἱστορική ὕπαρξη ἀλλά και ἡ ὀνομασία τῆς ἑτερόδοξης Κοινότητας τῶν Παπικῶν ὡς δῆθεν «Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας»; Ἔχουν ἔτσι τά ἐκκλησιαστικά δρώμενα ἤ μήπως δεν ἔχουν ἔτσι; Ἀπό ποῦ ἐρείδεται ἱστορικά (ὄχι Ἐκκλησιολογικά ἤ Θεολογικά) ἡ ὀνομασία των και ἡ (προ)ἱστορική ὕπαρξη τῶν «Ρωμαιοκαθολικῶν»; Μήπως πρόκειται διά ληστρική προπαγάνδα και σφετερισμός τοῦ ἐν λόγῳ θεολογικο-πολιτισμικοῦ ὅρου; (Δεῖτε τό ἐξαιρετικόν βιβλιαρίδιον: «Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ» ἐκδόσεις: Ἱερά Μονή Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς, σσ. 47) Σύμφωνα με τά ληστρικώτατα πλέον ἀποφασισθέντα τῶν «ὀρθοδόξων» Ἀρχιοικουμενιστῶν ταγῶν και ἡ πανηγυρικῆ ἀναγνώριση τῶν ἑτεροδόξων, ὡς ἱστορικῶν Ἐκκλησιῶν (και δῆθεν ἄνευ τῆς Ἐκκλησιολογικῆς Ὀντολογίας), για ποῖον ἄλλο ζήτημα ἔμεινε να διεξαγάγονται τοῦτοι οἱ πολυδάπανοι και πολυχρόνιοι Διάλογοι; Για το πῶς ἀκριβῶς θα μᾶς χρυσωθεῖ το χάπι, για να ἐπιτευχθεῖ ἐπιτυχῶς, ἡ πολυθρύλητη και πολυεπίπεδη Διακοινωνία (=intercommunion); Ἤ μήπως για το τι εἶδους χρυσοστόλιστα δισκοπότηρα, χρυσοποίκιλτα ἄμφια, λιθοστόλιστες μῆτρες και πατερίτσες, πού πρόκειται νά χρησιμοποιηθοῦν, σε μελλούμενον και ἐπί μακροῦ χιλιο-προσδοκούμενου, θεοστυγές συλλειτούργημα; Εἶναι ἄραγέ, σοβαρή χριστιανική πράξις, ὅταν ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ σιτίζεται ἀπό τά Κοινωνικά παντοπωλεία καί τά Ἐκκλησιαστικά σισύτια, (μάλλιστα ἀρκετοί Χριστιανοί, λαμβάνουν δυστυχῶς, ἰδιοτελεῖς δωρεές, οἰκονομική βοήθεια, εἴδη πρώτης ἀνάγκης, ὑποτροφίες, και «φιλάνθρωπη» φροντίδα, ἀπό ἐωσφορικές Μασσωνικές Στοές καί Ρόταρυ) ἑνῶ την ἴδια στιγμή, κάμποσοι νεοΦαναριώτες (ἀνά την ὑφήλιο) Κληρικοί και Λαϊκοί να τρωγοπίνουν σε πεντάστερα καί πολυτελῆ ξενοδοχεία ὑπό το πρόσχημα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων ἤ καί τῶν ψευδώνυμων Συνόδων και Συνάξεων;2

Ἀπαντοῦμε τότε λοιπόν, ἀπερίφραστα καί με πάσα σαφήνεια εἰς τον Οὐνίτην κ. Δ.Σ. με τά ἑξῆς:

Α΄. Ὅτι ἡ ἀλλεπάληλη και πολυμέτωπη σφοδρή προπαγάνδα ταῆς «Οἰκουμενιστικῆς Ἐκκλησιολογίας» στα τῶν Διμερῶν και Πολυμερῶν Θεολογικῶν Διαλόγων –μαζί και ἡ Βατικάνειος Ἐκκλησιολογία τοῦ ἐλιτιστικοῦ Παπισμοῦ-, ἔχει ἐπιφέρει πράγματι μία σημαντική ἀλλοίωση στα «καθ΄ἡμᾶς», δηλ. κατά τῆς Ὀρθόδοξης και Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας. Ἀπόδειξη τρανή: ἡ μόλις προχθεσινή και ἐνταφιασμένη (εἰς τις συνειδήσεις τῶν βέρων Ὀρθοδόξων) πολυΔιάσκεψις και Σύναξις τῶν πανΟἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν στην τάχα μου «Μεγάλη» και δή «Πανορθόδοξο Σύνοδο» τῆς Κρήτης. Ἐπέτυχεν δηλαδή το «Ἐκκλησιολογικόν πείραμα». Διότι παρήχθην, διά «παρθενογεννέσεως» μᾶλλον, μία καινοτόμος και πρωτοποριακή ἐκκλησιολογίαν, την ὁποῖαν θα ἐζήλευεν καί ὁ κάθε Βιολόγος, Γενετιστής ἤ καί Βιομηχανικός, (ἐπιτρέψτε μας τους ἑξῆς λογοτεχνικούς νεολογισμούς χάριτος ἀμυδροῦ χιούμορ) την και λεγόμενη ἀπό ἐμᾶς ὡς «Ἐκκλησιολογία τοῦ Ὑβριδισμοῦ» ἤ και «Ὑβριδική Ἐκκλησιολογία». Μπορεῖ ἄνετα, για ὅσους δεν υἰοθετοῦν την πιο πάνω λογοτεχνική ἐπινόησιν μας, να ἐπιλέξουν καί τοῦτην: «Χιμαιρική Ἐκκλησιολογία»! Ποντάρουμεν ὅμως «ὅλα τά λεφτά μας» στον ὀρθόδοξο Βελλεροφοντισμόν τῆς Δαβιδικῆς σφενδόνης και ὁ νοῶν νοεῖτο. Ἡ τοῦτη χιμαιρική Ἐκκλησιολογία (τῶν ἁπανταχοῦ Οἰκουμενιστῶν) τοῦ Συγκρητιστικοῦ Ἀρμαγεδῶνος (ἐκ Κολυμπαρί) ἔτεκεν υἱόν (ἤ μήπως χολερικόν ἰόν;) και το ὄνομα αὐτοῦ Σατανιήλ (ἤ Σαμαήλ, ἤ και Σεμιέλ) πού σημαίνει: «ὁ Σατανᾶς μεθ΄ ἡμῶν» και διακονεῖ ὅσους ὑπέγραψαν και ἀποδέχθησαν τάς Ληστρικάς ἀποφάσεις και διδάξει (κατά την ἀνάλογη και προαποφασιζόμενην μεθηλικίωσην του) «πάντας ἡμᾶς» το καινόν και ἀντί-Χριστον δυσαγγέλιον τῆς ὑποβόσκουσας Ἐκκλησιολογίας τοῦ ὑβριδισμοῦ!3

Ἐννοεῖται, ὅτι ὁ υἱός τοῦ Διαβολισμοῦ, ὁ Σατανιήλ, προήλθεν ἀπό τινά καμπαλιστικήν, μυστηριώδην, ὀργειώδην, μοιχικήν ἤ και πόρνικην, ἐξάπαντος ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΝ συνάφεια προεξάρχωντος τοῦ γνωστοῦ σε ὅλους μας Προπατορικοῦ και κάθε Μεταπατορικοῦ Ἁμαρτήματος.4

Τοῦτος ὁ λεγάμενος Οἰκουμενιστικός και συγκρητιστικός διαβολεμένος οἶστρος κατά την Καμπαλλικήν και Ἀποκρυφιστικήν Γραμματείαν φαίνεται να ὁμοιάζει κατά πολύ με τον ἑβραϊκόν Χασιδισμόν (Χασίντ ἤ Χασιντείμ), πού σημαίνει τά πολυδαίδαλα διαχρονικά μυστικοθρησκευτικο-πολιτικά Κινήματα (σήμερα: Σιωνισμός, Θεοσοφισμός (Ο.Η.Ε.), Μασσωνισμός,  Ἀγγλοσαξωνικός και Ἀμερικανικός Ἐλευθεροτεκτονισμός, «ἡμέτερος» και «φιλάνθρωπος» νέοἙλλαδικός και νεοΚυπριακός Τεκτονισμός κ.ο.κ.) στα πλαίσια τοῦ Γνωστικισμοῦ, Ἰουδαϊσμοῦ και περιώνυμου  σημερινοῦ Σιωνισμοῦ.5

Πλέον ὁ κάθε «Θεολογικός Διάλογος» μεταβάλλεται σε ἀθεολόγητος Διάβολος (ὁ μετασχηματισθείς και σε «Ἄγγελον φωτός») πού κατά θεο-λογικήν συνέπειαν να ἐξάγεται το καθόλου αὐθαίρετον συμπεράσμα, ὅτι ὁ ἀπό τοῦδε και στο ἑξῆς Διάλογος τῆς Μεικτής Ἐπιτροπῆς, θα εἶναι σφόδρα ἀνυπόστατος, μεταξύ ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων και ὑμῶν τῶν ἑτεροδόξων Ῥωμαιοκαθολικῶν και Οὐνιτῶν. Μιᾶς και οἱ ὑποτιθέμενοι ὁπαδοί τῆς Μίας Ἐκκλησίας ἀνεγνώρισαν (;!) τις ἐν λόγῳ ἑτερόδοξες Ὁμολογίες ὡς θυγάτριες και ἀδελφές Ἐκκλησίες. Να μᾶς ζήσωσιν τά πολύ-δίδυμα γεννητούργια (!!!) τῆς Unam Sanctam!…

Β΄. Στο πολυσήμαντο ὄμως ἐρώτημα τοῦ οὐνίτου Σαλάχα ὡς προς το πῶς θα ἐννοεῖται ἀπό τοῦδε και εἰς το ἑξῆς τέτοιος «Μεικτός Διάλογος», ἀπαντούμε με τά πιο κάτω: Για ποῖον λόγον να συνεχιστεῖ το διαλεκτικόν φιάσκον τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων; Τι ἄλλο ἔχουμε να ποῦμε; Ἀφοῦ πλέον «Συνοδικοί Παρατηρητές» και Ὀρθόδοξοι Συνοδικοί (ἄλλοι ὡς τῷ ὄντι παρατηρητές, και συνοδικά χαϊβάνια), τά βρήκανε ἀναμεταξύ τους, και ἐγέγονεν, ἔμμεσα μέν πλήν σαφῶς δε, ἡ «Ἐκκλησιολογικοποίησις» ἤ και ἄν θέλετε ἐκκλησιαστικοποίηση τῶν ἑτεροδόξων, Παπικῶν, Οὐνιτῶν, Μονοφυσιτῶν, Ἀγγλικανῶν, Προτεσταντῶν, Λουθηροκαλβινοζβίγγλιων, Μορμόνων, Ἐπισκοπελιανῶν, Μεθοδιστῶν, Βαφτιστῶν, Πεντηκοστιανῶν κ.ο.κ.· ἀς πάψουμε ἐπί τέλους το ἀκάτασχετον «θεολογικόν» φλυαρίζειν και ἄς πορευθῶμεν κατ΄ εὐθίαν προς το ποθοῦμενον για να γίνουμεν (!) «ὅλοι ἕνα», χωρίς τον Ἕνα και Τριαδικόν Θεόν! Το ζήτημα εἶναι τι εἶδους «ΕΝΑ» θέλουμεν να γίνουμεν; ΕΝΑ συν Θεανθρώπῳ Χριστῷ, ἤ, ΕΝΑ σύν διαβολάνθρωπῳ Ἀντιχρίστῳ; Ἄς πορευθοῦμεν, μη διαστάζουμε ἄλλον κ. Σαλάχα μου προς τά πύρινα ἔγκατα τῆς «Εὐχαριστιακῆς Ἐκκλησιολογίας» τῶν Σλαβόφιλων Ἀφανασιακῶν και Ζηζιουλέφσκυ. Τόσα πολλά χρόνια ἐπίσημων Διαλόγων, ἄλλους τόσους αἱῶνες ἀνεπίσημους ἤ και ἐπίσημους διαλόγους μεμονομένων προσωπικοτήτων, ἐάν δεν καταλλήξωσιν, προς την «Θεία Εὐχαριστία» και το «Κοινό Ἱερόν Ποτήριον» και δή ἄμεσα, πῶς θα (δια)φανεῖ καθάρια ἡ περιρρέουσα ῥομαντική και ἀγαπουλίστικη («σκοτεινή») ἀτμόσφαιρα ὡς λογικήν συνέπειαν μετά τάς Συνοδικάς –ἐν Κολυμπάριῳ- Διακηρύξεις της;6

Θα πρέπει κύριε Σαλάχα μας, συναφῶς με την (προ)λεγόμενη «Ὑβριδική Ἐκκλησιολογία» να ἀνακληθοῦν ἄμεσα και ἅπαντα τά μη ἐπουσιώδη ζητήματα (Πρωτεῖον, Συνοδικότητα, Ἐκκλησιολογία, Φιλιόκβε, Πρωτοκαθεδρίες, Πρεσβεία Τιμῆς, κ.ο.κ.) και να μπεῖ στην τελική εὐθεία και το περιπόθητον στάδιον, δηλ. στο ζουμί τῶν Διαλόγων, για το πῶς θα ἐπέλθει ΠΡΑΚΤΙΚΩΣ (και ὄχι θεωρητικῶς) ἡ νεοεποχήτικη και πολυδιαφημιζόμενη Θεοσοφική Ἑνότητα ἁπάντων τῶν κεχωρισμένων Χριστιανῶν. Σύμφωνα με τά Δόγματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Θεοσοφισμοῦ και Μασσωνισμοῦ (πού λατρεύουν για θεόν τους τον Μέγα Ἀρχιτέκτονα τοῦ Σύμπαντος, τόν ἀρχάγγελο Διάβολον) μία θα πρέπει να εἶναι ἡ σημαίνουσα ἐπίπτωσις περί τῶν τόσων ἀκατάπαυστων ἀγώνων ἀμφότερων τῶν μερῶν: ἡ Διομολογιακή (συν)Ἕνωσις πάντων τῶν Χριστιανῶν, ἀθρήσκων, ἀθέων, ἀγνωστικιστῶν, και ἑτεροθρήσκων κάτω ἀπό την Πολιτικοθρησκευτική ἐξουσία τοῦ «ἁγίου Πατερούλη» τῆς πόλεως τοῦ Βατικανοῦ μέσα στο πλαίσιον τοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου τερόδοξων κκλησιῶν τοῦ ΜΑτεριαλισμοῦ (Π.Σ.Ε.Ε.ΜΑ.). Πιο ἁπλούστερα θέλουμε να ποῦμε, ὅτι θα πρέπει να μεταβληθοῦν ἅπαντες οἱ ἄνθρωποι (εἶναι και Ἀνθρωπιστικόν το ζήτημα σύν τοῖς ἄλλοις) «κατ΄εἰκόνα και καθ΄ ὁμοίωση» τοῦ ἐθνοκτότου και γενοκτόνου Οὐνιτισμοῦ. Λόγου χάριν τον ἑλληνόφωνο Οὐνιτισμόν ἐν Ἑλλάδι, ἐκπροσωπεῖ, ὁ ὑπό τοῦ ὑποφαινομένου εἰς τά περί τῶν γραπτῶν του κρινόμενος, κ. Δ.Σ. Ὅσοι ὁπαδοί του τον ἀκολουθοῦν ἄκριτα, εἶναι πανἄξιοι πολλῶν δακρύων, μιᾶς και  θεολογικά και γενικά τώρα ὁμιλοῦμε, ὁ βεβλαμένος και θεοστυγής Άρχιτυφλός, ὀδηγεῖ στα θεοσκότεινα μονοπάτεια μυριᾶδες θεπάλαβους τυφλούς. Ἐπόμενες ἐπιπτώσεις (ἐξ Ὀρθοδόξου ἀπόψεως) ἄν ἀκολουθηθοῦν, κατά γράμμα και κατά πνεῦμα, τά Συγκρητιστικά ἀποφασισθέντα τῆς Κρήτης, θα εἶναι, καθῶς προφητεύει εὔλογα ὁ Μέγας Δογματολόγος και Σέρβος Πατήρ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων Ἅγιος Γέρων Ἰουστῖνος Πόποβιτς: νέα Σχίσματα και Αἱρέσεις και ἐπιπρόσθετες διχοστασίες πού διαολοσπέρνωνται ὑπό τῶν «ὀρθοδόξων» Οἰκουμενιστῶν ὥστε να ξεθεμελιώσουν και διαμελίσουν το Χριστώνυμον πλήρωμα ἀπό την Μία Ἁγία και Καθολική (ὄχι την λεγάμενη Ῥωμαιοκαθολική) Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῶν Προφητῶν-Ἀποστόλων και ἁγίων Πατέρων.

Γ΄. Σύμφωνα με μίαν ἄλλην ἄποψη τοῦ οὐνίτου κ. Δ.Σ. ἡ «σύνοδος» τοῦ Κολυμπαρίου δεν ἀνεγνώρισεν την «οὐσιαστική ἔννοια και φύση» τῆς παπίζουσας «Καθολικῆς Ἐκκλησίας». Τοῦτο συνεπῶς σημαίνει, ὅτι οἱ «Συνοδικοί» τῆς Κρήτης, «μᾶλλον» δεν ἀναγνωρίζουν ὀντολογικῶς και μυστηριακῶς κάποιαν «Ἐκκλησιολογικήν Ὑπόστασην» στην θρησκεύουσα Κοινότητα και Παρασυναγωγή τοῦ Πάπα. Δηλαδή με ἁπλᾶ λόγια και πάλιν, ἡ Ληστρική Σύνοδος «ἡμιαναγνώρισεν» -ἐν μέρει- τον Παπισμόν, τον Λουθηροκαλβινισμόν, Μονοφυσιτισμόν, Ἀγγλικανισμόν κ.ο.κ. ἐξάπαντος ὡς χωροχρονικήν ἱστορικήν ὀντότητα (και ὄχι ὥς τήν πλήρην ὀ[Ω]ντολ[Λ]ογικήν Ἐκκλησίαν πού ἀντιπροσωπεύεται ἀπό τήν Μία και Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία). Κατά την προσωπικήν ἄποψίν μας, πρόκειται διά ἀνόνητα λογοπαίγνια, ὅπως λ.χ.  δεν εἶναι Ἰωάννης ἤ Γιάννης, ἀλλά Γιάνης και Γιαννάκης! Ἔχει δίκαιον ὁ ἀξιότιμος Καθηγητής Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου κ. Κυριακός Κυριαζόπουλος καθῶς και ἡ ῥωμαλέα Σύναξη Ἱεραρχῶν, Κληρικῶν, Μοναχῶν και Λαϊκῶν, ὅτι πρόκειται διά σοφιστικά και ἀκατανόητα σαρδᾶμ για ἀφελεῖς. Ἐάν ὄμως ὁ πιο πάνω συλλογισμός τοῦ Οὐνίτου κ. Δ.Σ. εὐσταθεῖ ἀπόλυτα, τότε ἀπό την ἄλλη προκύπτει το πλέον ἀμείλικτον ἐρώτημα προς το αὐτοχειροτόνητον «Κέντρον τῆς Ὀρθοδοξίας» (Κέντρον τῆς Ἐκκλησίας νόμιζα ἀπό παιδιόθεν, ὅτι εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Χριστός μας εἰς την Θεία Κοινωνία, μόλις μεγάλωσα ὅμως μᾶς τά ἀλλάξανε;) το νεοΦανάριον: Για ποῖον λόγον διεξάγωνται ἀκόμη, οἱ Διμερεῖς Θεολογικοί Διάλογοι μετά τῶν Παπιστῶν, μιᾶς και δεν ἀνεγνωρίσθην και οὔτε ἀναγνωρίζεται (καθῶς θεωροῦν μερικοί) ὁλοσχερῶς ἡ βατικανοποίητη «ἐνυπόστατη Ἐκκλησιολογία» και ἐκκλησιαστικότητα αὐτῶν; Γίνονται διάλογοι για χάριν τῶν διαλόγων; Ἤ για χάριν τῆς εὐρέσεως τῆς ἀντικειμενικῆς θεολογικῆς ἀλήθειας τῶν ὑπό διάλεξη πολυθεμάτων; Ἡ ὀρθόδοξη ἀντιπροσωπεία, ψάχνει, ἤ μᾶλλον, ἔχει το δικαίωμα να ψάχνει και να διερευνεῖ, την ἀλήθεια; Και ποῖαν ἀκριβῶς ἀλήθεια ψάχνει ἤ καί διαπραγματεύεται στα ἐν λόγῳ Συνέδρια τοῦ Διαλόγου; Ἄς μη κάμουμε λόγον διά την θεανθρώπινη Ὑποστατική Ἀλήθεια, διότι πόρρῳ ἀπέχουμεν ἐξ Αὐτῆς με τοῦτα τά δραματικά ὑπάνθρωπα καμώματά μας.7

Ἄν ἐν τέλει ἔχει και κάποιον δίκαιον, ὁ μισιονάριος Σαλάχας, τότε 40 χρόνια ἐπίσημων Διαλόγων (μᾶλλον κατ΄ἀκρίβειαν ὁ διάλογος Ὀρθοδόξων μετά τῶν Φραγκολατίνων, διαρκεῖ λ.χ. και κρατεῖ ἀπό το 879 μ.Χ. και πιο πίσω ἀκόμη, δηλ.  ἀπό τον τελεσίδικον οἰκουμενικόν ἀφορισμόν και ἀναθεματισμόν των καινοτομίων και κακοδοξιῶν τους διά τῆς Ἁγίας Η΄ Μεγάλης Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅλα τά ὑπόλοιπα εἶναι φαιδρότητες ἐκ τοῦ Πονηροῦ), ἀπέβησαν παντελῶς ἄκαρποι, ἄχρηστοι και ἄ-Χριστοι (μη πῶ κάτι χειρώτερον), κυρίως ἐπί ματαίῳ μιᾶς και οἱ νέοὈρθόδοξοι Φαναριῶτες «δεν ἔχωσιν τά κότσια» (κατά το κοινός λαϊκιστί λεγόμενον)  να παραδεχθοῦν με στεντόρειᾳ τῇ φωνῇ την «ἐνυπάρχουσα Ἐκκλησιολογία» τῶν Ῥωμαιοκαθολικῶν σφετεριστῶν, με ἀποτέλεσμα να διαλέγονται μαζί τους, διά το θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις, μιᾶς και ἐν «Πανορθόδοξῳ Συνῲδι» ἦδη τους (ψευδο)ἡμιαναγνώρισαν, γιά να το ὁμιλοῦμεν ἐπ΄ἀκριβῶς.

Ἡ ἐξ Ὀρθοδόξων, ψευδο-ἀναγνώριση ἤ ἡμιαναγνώριση, κάποιου/ων θρησκευτικοῦ/ῶν Ὀργανισμοῦ/ῶν ὡς Ὁμότιμη/ες Ἐκκλησίαν/ές, ἐρείδεται, κατά την ταπεινή ἄποψιν τοῦ ὑπογράφωντος, στην Ἰησουΐτικην και Οὐνιτικήν μεθοδολογικήν Ἀρχήν τοῦ Reservatio Mentallis (= «ἡ ἐν νῷ ἐπιφύλαξις», δηλ. ἡ διανοητική ἐπιφύλαξη και ἡ ἄκριτη, ὀρθολογιστική τυρρανία, εἰς βάρος τῆς φωνασκοῦσης Συνειδήσεως τοῦ ἀνθρώπου, ἄν καλῶς το ἑρμηνεύομεν). Ἔχουμεν ἀνάμεσά μας, πέραν τῶν φανερῶν λυκοποιμένων-λυκειδέων (π.χ. Σαλάχας και συν αὐτῷ), και «ὀρθοδόξους» ἰησουΐτες, λυκανθρώπους  (θεος)Ὀφῖτες, διαβολανθρώπους, τά λεγόμενα και ἐχιδνόπουλα-λυκόπουλα (με ὅλες τις ἐννοιολογικές συναρτήσεις).

Ἐάν ὅμως κ. Σαλάχα, ἀπό μίαν ἄλλη ὀπτικήν γωνία, ἡ νύν Φραγκολατινική «Καθολική Ἐκκλησία» ταῆς Νεωτέρας Ῥώμης, ὁμολογοῦσε τήν ἀκαινοτόμητον πίστην τῶν Ὀρθοδόξων και Ἁγίων Παπῶν τῆς Πρεσβυτέρας Ῥώμης (π.χ. ἁγίων Παπῶν ὅπως: Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου, Λέοντος τοῦ Σοφοῦ, Βενεδίκτου, Λιβερίου, Ἀγάθωνος, Ἀγαπητοῦ, Ἀλεξανδρίωνος, Ἀλεξάνδρου, Κελεστίνου, Κλήμεως, Μαρτίνου κ.ο.κ.) ὅπως ἐπροκαθορίστηκε τελεσίδικα και ἁγιοπνευματικῶς στο Σύμβολον ταῆς Πίστεως, δεν θα ἐτολμοῦσαν οἱ πρόγονοι τοῦ πάπα Φραγκίσκου και τέως Βενεδίκτου (Φραγκολατίνοι) να ἐπρόσθεταν το θεοκατάρατον, πνευματομάχον, ἡμισαβέλλιον και πολύαρχον Φιλιόκβε, τοῦτον το μισαρόν και ἀσεβές δόγμα τοῦ βρωμεροῦ πολιτικοθρησκευτικοῦ Φραγκισμοῦ των.

Διά να μη μακρυγορῶ και κουράζω τους φιλόπονους ἀναγνώστες μου, να ἀναφέρω κοντολογίς: ὅτι ἡ νῦν ἑτερόδοξη Ἐκκλησία τοῦ πάπα Φραγκίσκου δεν διαθέτει ἀκραιφνῶς, το ὁμοούσιον και ταυτόσημον φρόνημα, ὅπως τῶν προαναφερομένων ὀρθοδόξων Λατίνων και Ἁγίων Παπῶν τῆς Πρεσβυτέρας Ῥώμης. Συνεπῶς πιό ἐξειδικευμένα διά σύνθετους χαρακτῆρες και σύμφωνα και με τις Ἁγιολογικές Λατινικές προϋποθέσεις στά τῶν ὁρθοδόξων παπῶν καί τῆς ὀρθοδόξου παπωσύνης, ἡ θεανθρώπινη Ἐκκλησία και πολύτιμη Νύμφη τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ, δέν ὑφίστατο «ἐν αὐτῇ» (=τῇ Νεωτέρᾳ Βατικάνειᾳ Ῥώμῃ) πλήρως ἤ και ἀποκλειστικῶς (οὔτε κἄν νανοχιλιοστά ἤ ἔστω δράμια ἴχνεων), καθότι ἡ αὐτοσυνειδησία τῶν κακοφρόνων Φιλιοκβιστῶν παπῶν τῆς Ῥώμης, δεν ταυτίζεται ἀκριβῶς, με ἐκείνη τῶν καλοδόξων και μη Φιλιοκβιστῶν και ἁγίων Παπῶν τῆς Ῥώμης. Δηλαδή, πιο ἁπλᾶ, πέραν τῆς ἀλλοιωμένης «Φραγκολατινικῆς Ἐκκλησιολογίας» (Βατικάνειος ἐκκλησιολογία), ἐνυπάρχει και ὑφίστατο σημαντική ἀλλοίωση στα τῆς παπικῆς και οὐνιτικῆς, ἐξάπαντος ἰησουΐτικης Ἁγιολογίας (π.χ.  Ἄνσελμος Καντερβουρίας, Θωμᾶς Ἀκυνάτης, Καρδινάλιος Χουνίπερο Σέρα,  Καρδινάλιος Στέπινατς, Πάπας Ἰωάννης Παῦλος, Μητέρα Τερέζα κ.ο.κ.).

Ὁ ἁπλός ἀναγνώστης μας, ἀς γνωρίζει συνοπτικά και μόνον, ὅτι ὑπάρχει μεγίστη διάκριση και διαφορά: μεταξύ τῶν ὀρθοδόξων ἁγίων Παπῶν με ἐκείνων τῶν δυσεβῶν και ἀχρείων παπῶν Φιλιοκβιστῶν… ἵσως, μόνον ἔτσι να ὑποψιασθεῖτε καλύτερον τά πράγματα. Ὁ δε παπικόφρων Φιλιοκβιστής Σαλάχας και ὁ κάθε οὐνίτης τῆς σειρᾶς, ὑπηρετεῖ δουλικά, την φραγκοπαπική και βατικάνεια «Φιλιοκβιστική Ἐκκλησιολογία» και Ἁγιολογία τῶν δευτέρων.

Δ΄. Ἀς ἐστιάσουμε τώρα και σε κάτι ἄλλον: ἡ ἀπορία μας παρά ταῦτα ἐπισημαίνει στο κατά πῶς ὁρίζεται και ἐννοεῖται, ὑπό τοῦ κάθε Σαλάχα, το φρασίδιον του «ἀντικειμεντικότερη ἀποσαφήνιση» τῆς διδασκαλίας τῶν «Καθολικῶν»; Ὑφίστατο συγκεκριμένη ἀπαρασάλευτη σταθερά, ἐρμηνευτική μεθοδολογία, ἀρχή, πρακτική και θεωρητική ἐπιστημολογία στο κατά πῶς δύνανται να ἑρμηνεύονται τά σωρηδόν Βατικάνεια Κείμενα ὥστε να ἐξάγεται ἕνα ἄριστον και λίαν καλῶς ἐρμηνευτικόν ἐπιστημονικόν συμπέρασμα; Τά ἐπίσημα συγκρητιστικά και διφορούμενα Κείμενα ταῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Διμεροῦς Διαλόγου, εἶναι δυνατόν ἤ ἐφικτόν ὅπως ἐνταχθοῦν στην «ἀντικειμενικότερη ἀποσαφήνιση» τῆς «ἀνάμεικτης Ἐκκλησιολογίας» ἤ και ἄλλως πως ἐπί τῆς «Ἐκκλησιολογικῆς ἀναμείξεως» τῶν δύο «Ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν»;

Κατά την ταπεινή ἄποψίν μας, περί τῆς συγκεκριμένη «διαλεκτικῆς μεθοδολογίας» ἐπί τῶν Διαχριστιανικῶν Διαλόγων: καθίσταται ὡς λαμπρόν ἤ μᾶλλον μνημειῶδες ἀπτόν δείγμα… θεοπάλαβης ἀποτυχίας! Για ποῖον λόγο; Μά για τον ἁπλούστερον λόγον, ὅτι ὑπάρχει ὑπερεστιασμός «εἰς τά ἑνούντα» και κοινά στοιχεία παραθεωρώντας, ἀποσιωπώντας, ἐξάπαντος ἐξαπατώντας και ΜΗ ἐπιλύωντας ῥιζηδόν, τά τῶν θεολογικῶν διαφορῶν πού ὑπήρχαν ὑπάρχουν και θα ὑπάρχουν, ἄχρι τῆς συντελείας, ἀναφανδόν. Πέραν τοῦτων ἀποδεικνύεται, ἡ πανούργα στάσις, ἐξ ὅλων σχεδόν τῶν πρωταγωνιστῶν στούς διαλόγους, ὑπό τῆς ἀναντίρρητης και παντελοῦς ἀπουσίας, λεπτομεροῦς πληροφορήσεως ἤ ἐνημερώσεως, περί τῶν πολυεπίπεδων ἐξελίξεων παντῶς ἐπισήμου και μη θεολογικοῦ διαλόγου. Αὐτή ἡ ἀνυπέρβλητη και μάλλον σκόπιμη ἀδυναμία (;), παρατηρείται, σε ὅλα τά ἐπίπεδα ταῆς Ἐκκλησιαστικῆς και Χαρισματικῆς Ἱεραρχίας. Δηλαδή ἀδελφοί και πατέρες, θεωροῦμεν, ὅτι ὑποτιμάται τραγικῶς, το ἐνεργόν πλήρωμα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀπαξιώνεται μάλλον δολερῶς το Βασίλειον ἱεράτευμα, καθότι ὑπερισχύει πλανερᾶ ἐξουσιαστικῶς και παράνομα μία αἱρετίζουσα και μη θεοπρόβλητη πατριαρχική παρασυναγωγή ἤ ἀρχηγεσία τοῦ ἀρχεκάκου Ἐχθροῦ.8

Ε΄. Το ἐπόμενο καί Σαλάχειον φρασίδιον «ἀρχαίας ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας» θεωροῦμε: ὅτι ὡς γνώμονας και κριτήριον Διαλόγου (ἐξ ἱστορικῆς μόνο ἄποψης) εἶναι παντελῶς ἄτοπον. Τοῦτο ἔχει ἀποδειχθεῖ πρό πολλοῦ στην περίφημον ἱστορική μελέτη τοῦ μακαριστοῦ π. Ἰ. Ῥωμανίδη (Ῥωμῃοσύνη-Ῥωμανία-Ῥούμελη). Ὅπως ἐπίσης εἶναι ἄστοχον και ἐκ θεολογικῆς ἄποψις, διότι ἀφήνει το «θεολογικόν» ὑπονοούμενον: ὅτι ἡ μη ἀρχαία Μία Ἁγία Καθολική Ἐκκλησία εἶναι τραγικά ἀλλοιώτικη, διαιρεμένη και ξεσχισμένη, πράγμα παντελῶς ἀκατανόητον, θεολογικά.

Ἡ Ἱερά Παράδοση εἶναι ξεκάθαρη: Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Βασιλέως τῆς Δόξης καθῶς πλέον και τοῦ Οὐράνιου Παράκλητου, ἦταν εἶναι και παραμένει δεδοξασμένη και ἀδιαίρετη εἰς τους αἰῶνας. Διαχρονικῶς ἐσαεῖ, κατά βάθος, ὀριζόντια και κάθετα, ἀλλά ἐν τόπῳ και χρόνῳ αἰωνίος. Δηλαδή, δεν ὑπήρξε, οὔτε ὑπάρχει κάποιο νανοχιλιαστόν τοῦ δευτερολέπτου, πού να ἐσχίσθην και να ἐδιηρέθην, ὀντολογικῶς. Ἄρα, συνεπῶς, ἡ θεμελιακή προϋπόθεση («τῆς διαιρεμένης ἤ και διευρημένης Ἐκκλησίας») τῶν Διμερῶν Διαλόγων εἶναι: ἀνευλαβής βεβλαμένη, ἀνεφάρμοστη, ἀνεπιτυχής, ἀνεπρόκοπη, ἀνεξιστόρητη, ἀνεδαφική, ἀνεκδιήγητη, ἀνέλπιδη, ἀναιδής, ἔωλη και σφόδρα ἀναιμική, ἀσχέτως τοῦ ὅποιου βαθμοῦ πού την ὑποστηρίζουν ὁρθόδοξοι και ἑτερόδοξοι.

Στ΄. Εἶναι μεγίστη ἀφέλεια, πανουργία (ΝΑΙ πανουργία!), ψευδολογία και ἀνόητα φρουροῦ φληναφήματα ἀπό μέρους τῶν παπόδουλων ψευδοποιμένων Οὐνιτῶν: ὅτι δῆθεν κατά την διεξαγωγή τοῦ Διμερούς Διαλόγου δεν ἐχώρησαν «δογματικοί συμβιβασμοί και ὑποχωρήσεις»…! Ἀπό το Φρέϊζινγκ, Βιέννη, Μπαλαμάντ και ἐντεύθεν να μελετήσουμε τά Κοινά συνυπογραφθέντα Κείμενα «θα κλάψει ἡ μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα»…! Τά Κοινά ἀνακοινωθέντα πού γράφωνται και (συν)ὑπογράφωνται ἀπό κοινοῦ τῆς Μεικτής Ἐπιτροπῆς τί μέρος τοῦ λόγου εἶναι; Οἰκουμενιστικός χαρτοπόλεμος ἐπί ἀμβλύνσεως τῶν πνευματικῶν αἰσθητηρίων τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν; Με τά κοιλιόπνευστα και δαιμονικά διανοήματά σας πάτε να ἀλλοιώσετε και να σβύσετε τό Πυρίμορφον καί ἅγιον Πνεῦμα; Τά «μεικτά» ἀποφασισθέντα δεν εἶναι καρπός τῆς «Μεικτῆς Ἐκκλησιολογίας» τῶν  ὅπου γῆς Συγκρητιστῶν;

Ζ΄. Ἀπό την ἄλλη ὅμως, ὁ κ. Δ.Σ. ἔχει και ἕνα ἀπόλυτον δίκαιον, ὅπου σημειώνει: οἱ ἀποφάσεις τῶν Κολυμπαριστῶν «ἐδραιώνουν» τον Οἰκουμενιστικόν Διάλογον. Τί να σημαίνει τοῦτο; Σημαίνει ἐπ΄ ἀκριβῶς, ἀυτό πού οἱ διάφοροι «φανατικοί, φονταμενταλιστές, γραφικοί, ἐθνοφυλετιστές, ἐθνικιστές, ζηλωτές, σχισματικοί, ἱεροεξεταστές, ἀντισημῖτες, μαγγισοκτόνοι, κ.ο.κ.» προείδοποιοῦσαν σε ὅλους τους τόνους και ἤχους τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς. Θεσμική ἐπικύρωση διά «Πανορθοδόξου» και «Συνοδικῆς» ἀποφάσεως περί τῶν δῆθεν «ἀδιάλειπτων Διαλόγων» με το Π.Σ.Ε.Ε.ΜΑ. (Παγκόσμιο Συμβούλιον τερόδοξων κκλησιῶν τῶν Μαστροχαλαστῶν) και προφανῶς ἔμμεση ἀκύρωση τῆς Καινῆς Διαθήκης και Ἐρμηνευτικῆς Πατερικῆς Γραμματείας πού θέτει ἀναντίρρητα ἀρκετά Εὐαγγελικά και Πατερικά ὅρια και προϋποθέσεις στις θεολογικές συζητήσεις και διαλόγους τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μετά τῶν αἱρετικῶν, ἑτεροθρήσκων καί ψευδο-χριστιανῶν. Κοντολογίς ἐπισημαίνουμε, ὅτι τόσον ἡ «Ῥωμαιοκαθολική Ἐκκλησία», ἡ θρησκεία τοῦ Παπισμοῦ, ὅσον και ἡ «ὀρθόδοξη» θρησκεία τοῦ αἱρετίζωντος πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου, ΔΕΝ συνδιαλέγονται ἐν ἀληθεύουσᾳ ἀγάπῃ ἤ και ἀγαπώσᾳ ἀληθείᾳ, ἀπόδειξις ὁ ἀλυσιτελής και στεῖρος ἀγαπισμός και καθυστερημένος συναισθηματισμός τῶν πολυποίκιλων οἰκουμενιστικῶν ἐνεργειῶν, ἀμφοτέρων. Ἄν κάπου ταυτίζονται ἀμφότερες οἱ πλευρές, εἶναι στο σατανικό Δόγμα τοῦ Ἀγαπισμοῦ, στην «θεολογία τῆς ἀγάπης».

Ἡ συνὉδική αὐτοἈλήθεια δεν ἐμπαίζεται ἀπό μισοπόνηρες και μορμολύκειες «Μεμοιχευμένες Ἐκκλησιολογίες»! Ἡ «Ἐκκλησιολογία τῆς Μοιχαλῖδος» εἶναι ἀδιέξοδη, ἄν και πολυέξοδη, ἐν μέσῳ ἀνθρωπιστικῆς και πνευματικῆς φτώχειας καθῶς και  κοινωνικο-οἰκογενειακῆς πολυποίκιλης δυστηχίας…

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Δεῖτε το ἐπίσης ΕΔΩ  και ΕΔΩ σέ PDF σέ GOOGLE DRIVE & DOCS.

 

O ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΣ “ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ” κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗΣ ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, O ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΣ “ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ” κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗΣ ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ!




Σέ τηλεοπτική ἐκπομπή ἔκανε καί πάλιν τήν ἐμφάνισίν του ὁ Ἀφορισμένος θεολόγος κ. Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης. Εἶναι παράδοξον πού μερικοί ἀνόητοι δημοσιογράφοι τόν προσκαλλῶσιν, μή σεβόμενοι ποσῶς, τήν τελεσίδικον ἀπόφανσιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου μας. 

Φυσικά τά Μέσα Μαζικῆς Ἐξαθλίωσις δέν ἔχωσιν τινές, ἀρχές καί ἀξίες, μιᾶς καί ἐνεργῶσιν τό Ἰησουιτικόν Δόγμα “ὁ σκοπός ἁγιάζει τά Μέσα”! Πολλῷ μᾶλλον γίνεται ἄκρως ἐνοχλητικόν, ὅταν ἐπιμένωσιν τά θρησκέμπορα Μ.Μ.Ε. νά προβάλλωσιν τινές κομπογιαννῖτες θολολόγους ἵνα συνεχίζεται μεθοδευμένα, ἡ τοξική δηλητηριάσις, ἐξάπαντος μέ φοβερά ραδιενεργᾶ ἰσότοπα κατά τῆς ἀφελοῦς ψυχοσυνθέσεως τοῦ τηλεθεατοῦ ἀνθρώπου.

Θά ἤθελα κάπου ἐδῶ ὅμως νά ἐπισημάνω ἐν συντομίᾳ μερικές κριτικές παρατηρήσεις μας κατά τῶν πλανεμένων λεχθέντων τοῦ εὐλόγως ἀφορισμένου ἀδελφοῦ μας:

  • Ὁ Ἀφορισμένος θεολόγος ἐδήλωσεν ὅτι: Δέν εἶναι ἀρμοδιότητα τῆς Ἐκκλησίας νά κρίνει, [ἀλλά] εἶναι γιά νά ἀγκαλιάζει τούς ἀνθρώπους”. Πρόκειται περί ἡμιψεύδους, ἡμιμάθειας καί ἠχηρᾶς ἐμπάθειας, ἡ δήλωσις τοῦ Α.Π., μιᾶς καί ἐδώθη πράγματι εἰς τήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία μας, ὑπό τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ μας, ἡ ἐξουσία τῆς κρίσεως, διά τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Τοῦ καί ἔπειτα διαδοχικά στούς ἱεροῦς μαθητές των. Ἄν δέν ἔκρινε ἡ Ἐκκλησία μας, πῶς θά ἐλαμβάναν τινά ἄφεσιν ἁμαρτιῶν οἱ ἐν μετανοίᾳ ἄνθρωποι; Τέτοιο σοβαρόν πράγμα ὅμως ποῦ νά προλάβει, νά τό προβληματήσει, ὁ ἀφορισθῆς; Ἄρα λογικῶς φρονῶ, ὅτι εἶναι ὁ διαχρονικός ρόλος καί ἡ ἀρμοδιότητα Της, ὅπως, κρίνει ἴνα διαγνώσει, ὅτι ὁ τάδε ἤ ὁ δεῖνα ἄνθρωπος εἶναι πνευματικά ἀσθενής καί χρήζει τινάς θεραπείας διά τῶν Ἁγίων Μυστηρίων Της, ἤ ὅτι ὁ τάδε ἤ ὁ δεῖνα εἶναι δίκαιος, ἅγιος, προφήτης, ἵνα τόν τιμήσει. Δύναται ἐπίσης νά κρίνει, να ἐξετάζει, νά δικάζει καθῶς καί νά καταδικάζει, ἐπί τινῶν ἐκκλησιαστικῶν καί πνευματικῶν ποινῶν, τά μέλη Της, ὅπως λ.χ. ἄν κάποιος Κληρικός, θεολόγος ἤ καί ἁπλός πιστός, διαστρέφει καί ἀλλοιώνει, τήν Θεανθρωπολογική καί Εὐαγγελική διδασκαλίας Της. Παραδείγματος Χάριν τέτοια ἀνάλογον Ἐκκλησιαστικήν κρίση εἴδαμεν εἰς τήν περίπτωσιν τοῦ ἀφορισθέντα πλέον κ. Ἀνδρέου Πιτσιλλίδη. Γι΄ αὐτό προσπαθεῖ, ἐπιπόλαια καί ἀδίστακτα, θέτωντας τόν ἑαυτόν του, ὑπέρ ἄνω τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὑποσκάψει σατανικῶς τό αἰῶνιον κύρος καί τήν ἐξουσία Της.
  • Προτάσσει ὡς ἀφορισθῆς θεολογῶν τό ἄλλον ψευδοεπιχειρήμα: ὅτι τά λεξίδια “πάσχουν”, “ἐθίζονται” περί τῶν Σοδομιτῶν ὁ λόγος, ὅτι εἶναι ἀντιεπιστημονικές ὁρολογίες. Τό μυαλό του καί μισό σελίνι! Κάθε ἁμαρτία, μᾶς διδάσκει ἡ Πατερική Θεολογία, ὅτι εἶναι παρά φύσιν πάθος καί ἁμαρτία τό ὁποίον ταλαιπωρεῖ τόν ἄνθρωπο ἄν δέν λάβει θεραπευτική πνευματικήν ἀγωγήν. Ἄρα οἱ προσωπικές μας ἀπολαύσεις, πού πολλοί τίς θεωροῦμεν μάλιστα, ὡς κάτι τό φυσικόν καί φυσιολογικόν, ὅπως λ.χ. ἀστοχίες, ἀδυναμίες, μεταβάλλονται σταδιακῶς καί ἐν χρόνῳ σέ τυρρανικά ψυχικά πάθη, δυσβάστακτες ἀλυσίδες τῆς ψυχῆς. Ἄρα καί πάλιν, θεο-λογικῶς φρονῶ, ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἡ πορνεία, ὁ αὐνανισμός, ἡ μοιχεία, ἡ ἠδονοβλεψία, κ.ο.κ. ἤ ἔστω καί μόνον οἱ πονηρές σαρκικές σκέψεις μας, πρόκειται διά φοβερῶν ἁμαρτιῶν, διότι, προσκολλῶσιν μανικῶς τόν ἄνθρωπον εἰς τά ὑπογάστριά του ἀντί πρός τόν πανυπερτέλειον προορισμόν του πρός τήν ὁλιστική Κάθαρσιν-Φώτισην καί τέλος τήν Θέωσίν του! Ἄρα λοιπόν, ἡ Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, ὡς θεραπευτική καί ποιμαντική προσέγγισις, εἶναι ἕνα ἄλλον καί διαφορετικόν εἴδος Ψυχιατρικῆς Ἐπιστήμης, τουτέστιν εἶναι, ἡ κατ΄ἐξοχήν Ἱατρική Ἐπιστήμη, πού δύναται νά θεραπεύσει παντελῶς τόν ἄνθρωπον, ἀπό τά ψυχικά καί ψυχολογικά ἀπόβλητα τῆς μεμολυσμένης καρδίας, διανοίας καί ψυχῆς μας. Γι΄ αὐτό τόν λόγον, δουλειά τῆς ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας, εἶναι νά ὁδηγήσει τόν ἄνθρωπον εἰς τόν δρόμον τῆς Καθάρσεως, Φωτίσεως καί ἐν τέλει τῆς κατά Χάριν θεανθρωποποιήσεως καί ὄχι, κατά τόν Α.Π. νά ἐρμηνεύει τάχα μου, τά “πῶς” καί τά “γιατί”, μέ νοησιαρχικούς οὐμανιστικούς συλλογισμούς.
  • Ἐξάπαντος, μέχρι στιγμῆς, θέλομεν να ποῦμεν: ὅτι ὁ ἀγαπητός συνάδελφος καί ἀδελφός κ. Α.Π., παραμένει ἀλαζωνικά ἀμετανόητος, διά τίς σωρηδόν κακοδοξίες καί αἱρέσεις πού ἐδιακήρρυτεν ἐπί σειρά πολλῶν ἐτῶν. Ὑφίσταντο βέβαια, καί τινές ἠθικοί αὐτουργοί, τῆς ὅλης περιρρέουσας ἀτμόσφαιρας, καί ἐξ ὅσων ἔχομεν πληροφηρηθεῖ περί τινάς κυρίας δημοσιογράφου, ἐνεργήσαν οἱ Πνευματικοί Νόμοι. Ὁ κάθε ἄνθρωπος θερίζει, ὅτι σπέρνει. Ἡ εὐθύνη τῶν δημοσιογράφων εἶναι τεράστια, ἐκ πνευματικῆς ἀπόψεως, γι΄ αὐτό τόν λόγο παραχωρεῖ ὁ Θεός καί ἀνάλογες φοβερές δοκιμασίες, ὅπως ταρακουνηθῶσιν καί ὑποψιασθῶσιν, τά τραγικά σφάλματά τους κατά τῆς κοινωνίας δηλ. κατά τῆς ἀνθρωπότητος. 
  • Ὅσοι Κύπριοι δημοσιογράφοι προβάλλωσιν ἕναν Αἱρετικόν καί Ἀφορισμένον θεολόγον, εἶναι θεομπαίκτες καί θρησκέμποροι, καί θά τό πληρώσουσιν ΣΑΦΩΣ πολύ ἀκριβά, ἄν δέν ἀναλογιστῶσιν ἔγκαιρα τήν πνευματική ζημία πού ἐνεργῶσιν ἐπί σκοποῦ ἤ ἀφελείας κατά τῶν τηλεθεατῶν τους.
  • Οἱ δημοσιογράφοι, κάνωσιν φοβερώτατον λάθος, ὅταν ἐρωτῶσιν ἀφορισμένους θεολόγους νά ἐρμηνεύσωσιν τό ἱερόν Εὐαγγέλιον. Διότι ἡ ἑρμηνεία τῶν αἱρετικῶν θεολόγων, καί δή τῶν ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ ἀφορισμένων, εἶναι ἐξάπαντος θεολογική ἀλλοίωσις καί θεοκαπηλεία κατά τῆς ἀληθείας τῆς Πατερικῆς Θεολογίας. Ὅμως, ὁ ἐν λόγῳ κύριος δημοσιογράφος, ἔκανε μία σοβαρή ἐπισήμανσιν, πού ἕνας θολολόγος δέν ἐδύνατο νά τήν ἐπισημάνει. Εἶπε κατά λέξιν: ἡ Ἐκκλησία ΔΕΝ μπορεῖ νά κάνει ἐκπτώσεις! Καί ὄντως ἀκούστει καί μία ἀλήθεια ὑπό τινός ἀξιόλογου δημοσιογράφου. 
  • Ὁ δημοσιογράφος ὅμως, ἄν πράγματι σέβεται τήν Ἐκκλησία, ἔχει τήν ὑποχρέωσιν ὅπως σεβασθεῖ, ΑΠΟΛΥΤΑ, τήν ἐπίσημον ἀπόφανσιν Της ὅπως ἀφορίσει τόν αἱρετικό θεολόγον Της καί νά πάψει νά τού δίδει βήμα οὔτως ὤστε νά ἐπιδινώνει τήν πνευματική κατάστασιν αὐτοῦ καί τῶν ὀπαδῶν του. Διότι, θά ὑφίσταντο πνευματικές ἀλυσιδωτές συνέπειες εἰς τήν ἴδια ζωή καί τοῦ δημοσιογράφου πού τού παραχωρεῖ ἄσυλον, μιᾶς καί κατά τό Κανονικόν Ἐκκλησιαστικόν Δίκαιον, θεωρεῖτο, ἠθικός αὐτουργός.
  • Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ὅσον συνεχίζει ἀμετανόητα, ὁ ἀφορισμένος καί θεολογοκάπηλος κ.  Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης νά διδάσκει, ἀθεολόγητες ἀρλοῦμπες, πρός τόν Λαό τοῦ Θεοῦ, δύναται, ἤ μᾶλλον ἐπιβάλλεται, σαφῶς καί σαφέστατα, ὅπως  τοῦ ἐπιβάλλει καί τόν Μέγα Ἀφορισμό τοῦ τελεσίδικου Ἀναθέματος σύν πάσι τοῖς ὁπαδοῖς αὐτοῦ
  • Ἀκόμα ὅμως ἀναμένωμεν ὅπως ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Κύπρου, δημοσιεύσει τό Συνοδικόν Πόρισμάν της κατά τοῦ αἱρεσιάρχου καί Κυκκώτη θεολόγου.
  • Παρ΄ ὅλα αὐτά, ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης μᾶς ἔκανε καί μία σημαίνουσα ἀποκάλυψις καθῶς ἐδήλωσεν εἰς τήν ἴδια ἐκπομπή, ὅτι: οἱ ἀπόψεις τοῦ Μητροπολίτου Πάφου κ. Γεωργίου γίνονται καί ἀνακοινώσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου (…) ἀφοῦ ἀνέλαβε ὡς ἐκπρόσωπος Τύπου τῆς Συνόδου”…! Αὐτό προφανῶς πού καταγγέλει ὁ Ἀνδρέας Π. ἔχει τεράστιαν δόσιν ἀλήθειας καί συμμαρτυρῶ εἰς τήν ἀκριβή πληροφορία πού μᾶς παρέχει μέ παρρησία. Ὅπως συμφωνῶ μέ τόν ἀγαπητό ἀδελφόν μας, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Πάφου κ. Γεώργιος δέν ἔχει Ποιμαντική προσέγγιση
  • Ἔχω γευτεῖ “ἀπό πρῶτον χέρι” τήν “πνευματική προσέγγιση” τοῦ Πάφιου Ἱεράρχου, ὅταν ἐκτύπησεν βιαίως, τόν γράφοντα, κατά τήν ἔντονη διαμαρτυρία μου μετά τινῶν Μοναχῶν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου περί τῶν διεξαγομένων οἰκουμενιστικῶν διαλόγων πού ἐσυνέβαιναν τότε εἰς τήν Χλώρακα τῆς Πάφου τό 2009. Βλέπετε μᾶλλον, τρέφω ἀκόμη ἀμυδρᾶ καί τινά θετικά συναισθήματα διά τόν “Νονό” μου. Τό “θύμα” πάντοτε, ἀγαπάει, τόν “θύτη” καθῶς μᾶς διδάσκει ἡ Ψυχολογία. Νομίζω ὅμως, ὅτι ἦτο πράγματι μία, μεγάλη εὐλογία, νά φάγω τό ξύλο τῆς χρονιᾶς μου, ἀπό Μητροπολίτην κ. Γεώργιον, καί αὐτό μού τό ἐπιβεβαιώσαν, μερικοί ἅγιοι Πατέρες, τῆς Συνάξεως Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, ὅταν ἐπήγα κάποτε εἰς τήν Ἄνω Γατζέα τοῦ Βόλου ἐκεῖ στήν Ἱερά Μονή τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἵνα  καταγγείλω δημοσίως πρός τήν ἱερά Σύναξη τῶν Πατέρων, τόν ἄδικον ξυλοδαρμόν μου καί τά φαιδρᾶ καμώματα τῶν Οἰκουμενιστῶν Κυπρίων Ἱεραρχῶν. [Δεῖτε ΕΔΩ ]
  • Φαίνεται, ὅτι ὁ ὀλιγαρχικός Δεσποτισμός εἰς τά Ἐκκλησιαστικά δρώμενα, καλά κρατεῖ. 
  • Ὅμως, ὁ Μητροπολίτης τῆς Πάφου, εὐτυχῶς, ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον, ὅταν καταγγέλει δημοσίως, τήν ἐπάρατον καί καλπάζουσαν ὁμοφυλοφιλία τῶν ΛΟΑΤΙ, ὡς παρά φύσιν ἁμάρτημα, δεινό πάθος, κτηνώδη ἀνωμαλία, καί σφοδρόν σαρκικόν ἐθισμόν. Ἔχει ἄδικον, προφανῶς, ὅποιος τολμήσει, ἀδεῶς, ἀνέντιμα καί ἀνήθικα, νά τόν κατηγορήσει περί τοῦτο. Εἶναι Κληρικός καί ὀφείλει νά προστατέψει τά πρόβατά του ἀπό τίς ἱδεολογικές ἐκφάνσεις τῶν ἐπιθετικῶν καί προκλητικῶν ἁμαρτημάτων. Τό ζήτημα τῶν ΛΟΑΤΙ δέν παραμένει εἰς τά στενά πλαίσια μίας ἐκ τῶν πολλῶν ἁμαρτιῶν. 
  • Μέ τήν ἰδεολογικοποίησιν τοῦτης τῆς σαρκολατρίας, ἔχομεν πλέον τήν προσωπική ἄποψιν, ὅτι πρόκειται διά νεοεποχήτικης Αἱρέσεως τοῦ Σοδομισμοῦ. 
  • Ἡ Αἵρεσις εἶναι χειρωτέρα, πνευματική ἀσθένεια, ἀπό τήν ἴδια τήν ἁμαρτία τοῦ φόνου, τῆς μοιχείας, τῆς πορνείας καί τῆς ἀρσενοκοιτίας κ.λπ. Κατά τήν Πατερική Διδασκαλία τόσον ἡ αἵρεσιν ὅσον καί ἡ ἀμαρτία εἶναι ἀνωμαλία καί παρά φύσιν κατάστασις. Μία αἵρεσις δύναται νά ὀδηγήσει, σέ σωρηδόν ἁμαρτίες, καί μία ἁμαρτία, δίνατε νά ὀδηγήσει σέ διάφορες αἱρέσεις.
  • Μιᾶς καί τό ἔφερεν ὅμως ἡ κουβέντα μας, περί τῶν Αἱρέσεων, ὁ οἰκουμενιστής Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεώργιος, τί ἔπραξεν, ᾆράγε, εἰς τήν Ληστρική Σύναξη τοῦ Κολυμπαρίου; Ἐψήφισεν μήπως, ὡς ἄλογος ποιμήν ἤ καί λυκοποιμήν, τά αἱρετικά θεολογο-τεχνολογούμενα ὑπέρ τῆς θεσμοθετήσεως τῶν πολυ-ποίκιλων ἑτεροδόξων κοινοτήτων καί αἱρέσεων αὐτῶν, ὡς ἐπιπρόσθετων Ἐκκλησιῶν; Ναί ἤ οὔ; Καί ἄν ἔπραξε τέτοιον ἀνίερον πράγμα, ἔχει τά μούτρα ἀκόμη, ὁ ΑΝΑΞΙΟΣ,  νά ὁμιλεῖ καί νά διδάσκει, Φαριζαϊκῶς πλέον, κατά τοῦ Σοδομισμοῦ ἐνῶ ἀπό τήν πίσω πόρτα μπάζει, καί εἰσαγάγει, ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόν πολυ-αἱρετικόν Οἰκουμενισμόν;
  •  Ἐν τέλει τί ἀπ΄ὅλα εἶναι, ποιμήν ἤ λυκοποιμήν;
  • Τέτοια ἐνέργεια, τῆς θεσμοθετήσεως τοῦ ἐωσφορικοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι, μᾶλλον: ἄπειρη θεομπαιξία καί στυγνώτατη βλασφημεία, κατά τοῦ πανάγιου θεσμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, πολλῶ μᾶλλον ὅταν διά τῆς ὑπογραφῆς Κληρικῶν, καί δή ἐφ΄ Ἐπισκόπων, εἰσαγάγεται ἐντός τῆς Ἐκκλησίας μία Παναίρεσις καί ὅχι μία ἁπλή αἵρεσις. Αὐτό νομίζω ὅτι ἀποκαλεῖται: μεγάλη ἐξωμοσία, δινή ἐπιορκία, ἠχηρά ρίψασπις στάσις, νοσηρός γραικισμός, μεγίστη ἀνοησία, τιτάνια αἵρεσις, σατανική κακοδοξία, θεοεγκατάληψις, κ.ο.κ.
  • Εἰς τήν ἐν λόγῳ ἐκπομπή, γίνεται ἐπίσης φανερόν, ὅτι ὁ κ. Α.Π. δέν ἀναγνωρίζει τόν Ἐκκλησιαστικόν Ἀφορισμόν του, πού τοῦ ἐπεβλήθει, δικαίως καί εὐλόγως, ἐκ τῆς Ἀνωτέρας Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς του. Δέν μας πειράζει τοῦτο, διότι ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ τόν ἀναγνωρίζει ὡς τόν Ἀφορισμένο καί Αἱρετικόν θεολόγο. Μόνο μερικοί βεβλαμένοι ὀπαδοί του, χαζοχριστιανοί, ἄθεοι, κιναιδολέσβιοι, τόν ἀναγνωρίζωσιν ὡς δῆθεν αὐθεντία. Γιά ποῖον λόγον; Διότι, διδάσκει διαβολόπνευστον θεολογία, τήν κακοθεολογία ὑπέρ τινῶν “μαξιλαράκιων συνειδήσεως”. Ἀπόδειξις τρανώτατη, ὅτι ὁ ἀφορισμός του ἔχει ἀνγνωρισθεῖ, εἶναι ἡ μόλις πρόσφατη, μεγίστη ἀποτυχία του ὅπως (ἐπαν)ἐκλεγεῖ Βουλευτής, εἰς τίς Βουλευτικές ἐκλογές τῆς Κύπρου. Τόν παρακαλοῦμεν, θερμῶς, ὅπως ἐπιδιώξει νά κάνει καριέρα διά πολιτικός. Θά τόν ψηφίσομεν ἄν τό ἐπιθυμεῖ! Τήν Θεολογία ὅμως τῶν Θεοφόρων Πατέρων, ἄς πάψει νά τήν διαστρέφει, μιᾶς καί αὐτές ἦτο οἱ προσλαμβάνουσες παραστάσεις του ὡς ἀναγιωτός τοῦ οἰκουμενιστικοῦ Κυκκώτικου περιβάλλοντος. Μέ τέτοιους δασκάλους, πού ἐκάθησεν, τέτοια γράμματα σαφῶς ἔμαθεν. Φυσικά, δέν δυνάμεθα νά ψηφίζομεν φαιδρά πολιτικά πρόσωπα τινές “Ἀπολογητές τῆς ἀνωμαλίας” μιᾶς καί αὐτό εἶναι τό ρεζουμέ τῆς τηλεοπτικῆς ἐκπομπῆς μετά τοῦ ἐκλεκτοῦ δημοσιογράφου κ. Ἀνδρέα Δημητρόπουλον. 
  • Ἄς πάψωσιν ὅμως καί οἱ δημοσιογράφοι νά μᾶς πρίζωσιν περί τοῦ “ἐκ γενετής” Σοδομισμοῦ, διότι ἐβαρέθημεν τίς σατανικές προπαγάνδες των. 

Ἄς προσευχώμεθα λοιπόν, διά τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφήν, τοῦ ἀφορισμένου καί Κυκκώτου θεολόγου κ. Ἀνδρέου, εἰς τήν Ἐκκλησία μας. Ὁ κυκκώτης Α.Π. δυστυχῶς, ἐπί σειρά ἐτῶν, κατηχεῖ, τήν Κυπριακή κοινωνία μας, εἰς τόν Οἰκουμενισμό καί τόν Σοδομισμό,  κάθε ἀφελῆν καί ἁπλοϊκόν Κύπριον/α πιστόν ἤ ἄπιστον, μαζί ὅμως, μέ ἕναν ἄλλο τηλεθολολόγον τόν κ. Θεόδωρον Κυριακοῦ. 

Ἔχωμεν δηλαδή ἐν τῇ νῆσσῳ Κύπρῳ, τό φοβερόν δίδυμον τῆς συμφορᾶς: σέ ὑψηλόν καί Κληρικαλιστικόν ἐπίπεδον, τόν οἱκουμενιστή Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου κ. Χρυσόστομον καί τόν συγκρητιστή Μητροπολίτην Πάφου κ. Γεώργιον, ἑνῷ σέ λαϊκίστικον ἐπίπεδον, τούς Νεορθόδοξους τηλε-ψευδο-θεολόγους κ. Ἀνδρέα Πιτσιλλίδη καί κ. Θεόδωρον Κυριακοῦ.

Ὁ Θεός νά ἐλεήσει τό μαρτυρικόν νησί μας ἀπό τούτους τούς κυρίους.
 
Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη
 

ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΣΩΠΗΤΟΝ

 
 



Μελετήσαμεν μόλις πρό μερικῶν λεπτῶν ἕνα ἀξιοθρήνητον ἀρθρίδιον τινός συναδέλφου θεολόγου ἐν ὀνόματι κ. Γεωργίου Βλαντή πού φέρει τόν τίτλον: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ.[Δεῖτε ΕΔΩ]

Διά τήν πρώτην θέσιν τοῦ ἀξιότιμου κ. συναδέλφου ἔχομεν νά διατυπώσομεν τήν ἑξῆς ἀνάλογη ἀντίθεσιν: Μία ἐμπερίστατη Ἐκκλησία ὅπως τό Πατριαρχεῖον τῆς Ἀντιόχειας, ἡ ὁποία διώκεται κατά τά τελευταία χρόνια ὑπό τοῦ φονταμενταλιστικοῦ Ἰσλαμισμοῦ καί τοῦ διεθνούς Ἀμερικανογερμανισμοῦ τῶν Σιωνιστῶν, ἔχει ἐπιλέξει, σαφῶς τούς φίλους καί τούς συμμάχους της, μιᾶς καί ἡ πραγματικές ἐπίγειες φιλίες δοκιμάζονται, φανερώνονται ἤ καί κοσκινίζονται, ἐν ἔργοις καί πράξεσιν, καί ὄχι ἐν θεωρίες γιά βεβλαμένους ἀγρίους. 

  • Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας, δέν εἶναι πλέον, παίγνιον καί γεωστρατηγικόν ἐργαλεῖον, εἰς τά χέρια τῶν Γραικύλων Νεοφαναριωτῶν καί  Λουθηροκαλβίνων Σιωνιστῶν. Διότι εἶναι τῷ ὄντι Αὐτοκέφαλως Ἀποστολική Ἐκκλησία, καί ὅχι πειθήνιον ὄργανον τῶν Νεότουρκων Φαναριωτῶν καί φιλοΣιωνιστῶν. 


  • Ἡ ἐν Συνόδῳ ἐπιλογή Της Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, εἰς τό νά μή συμμετάσχει εἰς τήν «Σύνοδο τῶν Ληστῶν», εἶναι ἀκριβῶς διά τοῦτον τό λόγον: ληστεύωσιν καί λεηλατῶσιν τά ἐδάφη της, φονεύωσιν καί ἀπαγάγωσιν ἤ καί ἐκδιώκωσιν τούς πολίτες της, ἀποδεικτικά, σαφῶς ἡ Τουρκική «Δημοκρατία» με τούς συμμάχους της, καί ὁ Πατριάρχης τῆς Κων/Πόλεως, ὡς Τούρκος πολίτης καί ἐν αἰχμαλωσίᾳ Φαναριώτης, δέν δύναται  νά προστατέψει τόν ἀδιάλειπτον κραυγαλέον σφαγιασμόν τῶν Χριστιανῶν, Ἀλεβιτῶν καί Μουσουλμάνων τῆς Συρίας. 
  • Πολλῷ μᾶλλον ἀδυνατεῖ ὡς «Οἰκουμενικός» πατριάρχης τοῦ σφαγιασμένου Γένους τῶν Ρωμῃῶν τῆς Συρίας, ὅπως ἐπηρεάσει, θετικῶς καί πρακτικῶς, τήν Ἀμερικανική Ἐξωτερική Πολιτική, ὅπως ἀποτρέψωσιν καθοριστικῶς,  τό ὡκεάνιον λουτρόν αἵματος, πού ἐχύθην καί χύνεται, καθημερινῶς, ἐξ αἰτίας τῆς Σιωνιστικῆς Pax Americanas εἰς τό ὅνομα καί δή τῶν ἀμερικάνικων ὀπλοβιομηχανειῶν καί ἀλλεπάληλων ἐξοπλισμῶν τοῦ ISIS κ.ἄ. μετά τῶν σωρηδόν ἀντιχρίστων σφαγιαστῶν καί ἀνταρτῶν, κατά τῆς νόμιμης Πολιτείας, τοῦ κράτους τῆς Συρίας. 
  • Μόλις ὁ «Οἰκουμενικός» ὀργανώσει καί συντονίσει τίς «οἰκουμενικές» ταξιαρχίες (sic) τῶν πάνοπλων στρατευμάτων του, καθῶς ἐπιθεωρήσει τίς συστιχίες πυραύλων καί τίς κάμποσες ἐπιλαρχίες ἀρμάτων του καί ἀπελευθερώσει, ἅπαξ καί διαπαντῶς, τήν μαρτυρική Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας, ἵσως ἔτσι ἀποδειχθεῖ ἔμπρακτα καί μαχητικῶς, ἡ θυσιαστική ἀγαπητική ἑνώτης, ἐν ἀμύνει, ὑπέρ Πίστεως καί ὑπέρ τοῦ γένους τῶν Ρωμῃῶν καί τῶν ἀμάχων τῆς Συρίας.
  • Ὁ κύριος Βλαντῆς ζεῖ κυριολεκτικά εἰς τόν βολευμένον κόσμον του καί ἀπό περίσιον θράσσος ἔχει τήν ὄρεξη νά ἀρθρογραφήσει, κατά τοῦ Παλαίφατου Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας. Δέν περνά μᾶλλον καθόλου ἀπό τόν λογισμόν του, ὅτι ὑφίστατο σημαίνουσα διάκρισις, μεταξύ μίας ἐπίπλαστης καί νόθας, φαινομενικῆς ἐνότητας μετά τῆς ὀντολογικῆς ὑφιστάμενης Ἐκκλησιολογικῆς ἐνότητας τῶν Καθολικῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν εἰς τήν Θείαν Εὐχαριστία. Ὁ συνάδελφος θεολόγος, δέν μεταβάλλεται σέ ἁπλά ἕναν ἀκόμη τυχάρπαστο καί ἀνώνυμον ἤ ἐπώνυμον ἀσεβήν, ἀλλά σ΄ ἕνα ἀνόητο φερέφωνο, τοῦ Σιωνιστικοῦ Ἀμερικανισμοῦ, ἐξάπαντος συμμάχων καί φίλων τῶν Νεορθοδόξων ἐνοίκων τοῦ Φαναρίου, πού ἐξοπλίζει τούς φονταμενταλιστές Τζιχανιστές, νά σφαγιάζωσιν ἀδιαλείπτως τούς Ἄραβες, Ἀλεβίτες καί Μουσουλμάνους ἐν ἀνθρωπότητι ἀδελφούς μας.
  • Ὅταν λόγου χάριν οἱ Διοικήσεις τῶν δῆθεν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν: τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, εἶναι παντελῶς ΑΝΙΚΑΝΕΣ καί ΑΝΑΞΙΕΣ, νά παρέμβωσιν, δυναμικῶς, εἰς τά οἰκουμενικά καί γεωπολιτικά πράγματα τῆς ὑφηλίου, πολλῷ μᾶλλον νά ἐπηρεάσωσιν ἀμέσως, τίς Ἑλλαδικές καί Κυπριακές πολιτικές κυβερνήσεις καί τούς φυσικού συμμάχους των, ὅπως ὑποστηρίξωσιν τήν ἁγιοτόκον καί ἐσχατο-Μαρτυροτόκον Ἐκκλησίαν τῆς Ἀντιόχειας, τί δουλειά ἔχωσιν, οἱ Ἑλληνόφωνοι νεοκαλαμαρᾶδες καί νεορθόδοξοι ψευδοθεολόγοι καί Κληρικοί, νά κουνῶσιν γελοίως καί ἀθλίως, τό μικρό τους δακτυλάκι, κατά τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας καί κατά τῶν φυσικῶν συμμάχων αὐτοῦ; Εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι, ὡς Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία, ἔλαβε ἐν Συνόδῳ τίς ἐπιλογές καί ἀποφάσεις Της, ἄσχετα ἄν φαινομενικῶς, δύναται εὐκόλως νά κατηγορηθεῖ, ὡς γεωστρατηγικός δορυφόρος, τῆς Μεγάλης καί Ἁγίας Ρωσσίας. Μόνον μερικοί μικρόνοες καί μικρόψυχοι ἐκφράζωσιν, τέτοιες ἐμμονικές ἀσυναρτησίες, ἐν ἐσχάτει ὥρα σημαίνουσας ἱστορικῆς καμπῆς, περί τῆς μάχης τῶν μαχῶν, διά τῆς ὁριστικῆς ἀπελευθερώσεως τῶν ἐδαφῶν τῆς Συρίας.
  • Τό «Ρωσσικόν δάκτυλον» καί τό «ξανθόν Γένος» νεογραικέ καί νεοκαλαμαρᾶ, ἐξάπαντος ἀγαπητέ κύριε συνάδελφε, δέν ἔπεσεν ὡς ἀστερόσκονην ὑπό τοῦ μακρινοῦ πλανήτου τοῦ Ἅρεως ἤ κ.ἄ. μικρομέγαλου  καί νάνου τινός Κομήτου, ἀλλ΄ εἶναι ὁμόδοξον καί ὅμαιμον γένος, μετά τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας τῶν Ρωμῃῶν τῆς Συρίας. Ἄρα ἱερο-δικαίως συμμαχῶσιν, ὁ ἕνας ὑπέρ καί μετά τοῦ ἄλλου, διά ΠΑΝ ζήτημα, εἰς τήν παρούσαν χωροχρονικήν φάσιν, ὡς μία ἀδελφοποίητως καί ἰσχυρή Ἐκκλησιαστικοπολιτική γρονθιά κατά τῆς Νέας Σιωνιστικῆς Τάξεως τῶν ἀντιχριστιανικῶν πραγμάτων. 
  • Τοῦτη εἶναι ἡ μεγίστη ἀπόδειξις τῆς τῷ ὄντι «ἐμπειρικῆς ἑνότητος»  καί δή τῆς Σταυρικῆς, ἐξάπαντος ἀνιδιοτελοῦς ἀγαπητικῆς θυσίας, ἀντί τό ἰδιοτελές καί ξεφτιλέ Ληστρικόν ὑπερθέαμα τῶν Νεογραικῶν με τό γνωστόν τηλεπαίγνιον καί AMERICAN SHOW τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ ψευδο-ἑνότητος τοῦ φόρουμ τῶν ἀθκιασερῶν ρασοφόρων.
  • Προσβλητικά γραφθέντα καί λεχθέντα, ἔντιμε κ. συνάδελφε, εἶναι βεβαίως, ὅλα ὅσα ἐνάντια γράφετε ἐσεῖς, ὅτι δῆθεν «θεολογικοποιεῖται» μία μαχητική καί ἀμυντική συμμαχία μεταξύ ὁμοδόξων καί ὁμοφρόνων λαῶν, πού μάχονται κατά τῆς Μωαμεθανικῆς τρομοκρατίας καί εἰσβολῆς εἰς τά ἁγιοτόκα Συριακά ἐδάφη. Καί ἀλήθεια νά εἶναι τοῦτο, ἀποσιωπεῖτε ὑπόπτως, τήν ἀντί-θεσιν τοῦ ἕτερου στρατοπέδου, πού ἐπιθυμεῖ θεοστυγῶς, την ἀνίερον θρησκειοποήσιν μετά τῶν Φραγκοπαπικῶν καί Λουθηροκαλβίνων ἵνα πολεμηθεῖ ἡ τρομοκρατεία τῶν τζιχαντιστῶν. Διά τήν ΝΑΤΟϊκή τρομοκρατεία ὅμως “μούγκα εἰς τήν στρούγκα” καθῶς λέγωσιν εἰς τό Ἑλλαδιστάν.

Δεύτερον. Ἡ ἀπόφασις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιόχειας ἦτο ἔν Συνόδῳ. Τό ἴδιον ἰσχύει καί διά τίς ὑπόλοιπες ἀπουσιάζουσες Ἐκκλησίες. Ὅλες ἔχωσιν, φαινομενικούς καί φανερούς λόγους μά ἐξάπαντος καί κρυφούς. Κανεῖς δέν ἀνοίγει, ὁλοκληρωτικῶς, ἅπαντα τά χαρτιά του. Παρατηρῶ ὅμως, τήν τραγική εἰρωνία παρά τῶν Νεογραικῶν καί τῶν ἀπανταχοῦ ἀμερικανόφιλων, νά λοιδωρῶσιν, νά συκοφαντῶσιν,  νά κατακρίνωσιν, μάλιστα μέ ἀδιάκριτον ἐπιπολαιότητα καί προχειρώτητα, κρίνοντας κατά τά φαινόμενα σαφῶς καί ὅπως πάντα, χωρίς κἄν νά μπαίνωσιν εἰς τόν φιλότιμον κόπον, νά ψάχνωσιν καλόπιστα, πίσω ἀπό τήν «δημοσιογραφική» φαινομενολογία τῶν ζητημάτων. Κάθε ζήτημα ἔχει τό βάθος του. Τουλάχιστον οἱ δημοσιογράφοι, μᾶς ἔχωσιν συνηθήσει εἰς τό ἄκριτον παπαγαλίζειν, οἱ θεολόγοι καί οἱ κληρικοί ὅμως, νά παπαγαλίζωσιν, πάν ὅτι ἀνοησία καί φληναφήματα τούς ἐμπνεύσει, ὁ Σατανᾶς ἤ οἱ διαβολάνθρωποι Ἀρχιοικουμενιστές, τοῦτον εἶναι μία μεγίστη καί θεοκατάρατως ἁμαρτία. Πρόκειται διά τό ἁμάρτημα τῆς ἀργολογίας, τῆς καταλαλιᾶς, τῆς κατακρίσεως, τῆς συκοφαντίας, ἤ ἀκόμη καί τῆς ἱεροκατακρίσεως… ὅταν κρίνονται σημαίνοντα καί κρίσημα Συνοδικά ἀποφασισθέντα, ὑπέρ Πίστεως καί Πατρῖδος. 

  • Ἡ “κατ΄οἰκονομία” Συνοδική ἐνέργεια τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, νά μή ὑπογράφει, μερικά Προσυνοδικά κείμενα περί τῆς ἐν ἐξελίξει «Πανορθόδοξης Συνόδου», μιᾶς ἐλίτ Ἱεραρχῶν, ἦτο καθόλα ἔξυπνη καί ἐκκλησιαστικά διπλωματική. Γιατί διαμαρτύρεσθε κύριοι συνάδελφοι, δέν δύναμαι ὁ χάννος νά τό ἀντιληφθῶ. Μόνον τό οἱκουμενιστικόν Πατριαρχεῖον ἔχει τό Κανονικό δικαίωμα τῆς χρήσεως τῆς Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς οἰκονομίας; 
  • Εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι, ἕνα ἐκ τῶν πολλῶν ἐνδορθόδοξων ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ, καί οὐχί δῆθεν μόνο γεωπολιτικῶν, ζητημάτων Της εἶναι καί ἡ διακοπή τῆς Θείας Κοινωνίας μετά τοῦ Πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἐξ αἱτίας τῆς ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗΣ εἰσπηδήσεως τοῦ δευτέρου, εἰς τήν Ἀραβία, τῆς πόλεως τοῦ Κατᾶρ. Ἡ Ἀραβία μετά τό Κατᾶρ, εἶναι ἤ ὄχι, ἡ Κανονική Ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία τῶν Ἀραβόφωνων Ρωμῃῶν τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιόχειας; Εἶναι! Ἐ τότε ὁ Ἀρχιεπισκόπος τῆς Κύπρου ὁ κύριος Χρυσόστομος ὁ Β΄ διά τίνα ἀκριβῶς λόγον, διακηρύττει ἀπό καθέδρας, ὅτι εἰς τό ἐν λόγῳ Κανονικόν καί ἐκκλησιαστικόν ζήτημα λαθεύωσιν καί οἱ δύο πλευρές; Ἔτσι τόν δασκάλεψεν τό Φανάρι νά λαλεῖ; Ἔναντι τίνος ἀνταλάγματος; 
  • Μέ ἄλυτον τό ἐν λόγῳ σοβαρώτατον ἐκκλησιαστικόν ζήτημα, τί νά κάνει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας εἰς τήν Κρήτην; Τόν Τζόκερ, τήν παντομίμα, τόν ἀρλεκίνο, ἤ τέλος τόν Καραγκιόζην; Θεωρῶ πλέον, ὅτι δέν ἔχει τήν ὑποχρέωση, οὔτε καί τήν πολυτέλειαν, νομίζω, νά δικαιολογεῖται κάθε τρίς καί ὁλίγον, γιατί δέν συμμετάσχει εἰς τό θεομπαικτικόν ὄργιον τῆς ληστροΣυνόδου τῆς Κρήτης. 
  • Καί οἱ ἀντικειμενικές ἐξηγήσεις, πού ἐκφράζωσιν, οἱ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μας Σύριοι, ἔπρεπεν νά γίνωσιν καθόλα καί ἀπόλυτα σεβαστές, μιᾶς καί οἱ εν Κολυμπαρίῳ ληστοΣυνοδικοί, θά ξοδέψωσιν τοῦ κόσμου τά ἑκατομμύρια, διά τό σατανικόν ΤΗΛΕ-SHOW τους, ἑνῷ ἐδύναντο πρακτικῶς, προφανῶς, νά ἐξοπλίσωσιν τά στρατεύματα τοῦ Ἄσσαντ καί τῶν Ρώσσων, μέ πυρομαχικά, μέ φαγώσιμα, μέ μισθοφόρα ἔμψυχα στρατεύματα, ὅπως ξαποστείλωσιν τούς βρωμόσκυλους καί θεομάχους Τζιχαντιστές καί Σαλαφιστές, τοῦ ψευδοπροφήτου Μαχμούτη των, εἰς τό πύρ τό ἐξώτερον, μέ ὅλες τίς ἐννοιολογικές ἐρμηνείες! 
  • Ὁ ἀγαπητός συνάδελφος, θεωρεῖ σύν τοῖς ἄλλοις, ἀλλά καί ἱεροκατακρίνει,  ἀθεόφοβα, τήν «κατ΄ οἰκονομία» πού ἐνήργησεν ἐν Συνόδῳ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας ὡς «ἐξαιρετικά προβληματική»…! Προβληματικό μᾶλλον, πάντοτε κατά τήν προσωπικήν ἄποψίν μας, εἶναι τό ὅλον πνεῦμα τῆς ἀρθρογραφίας του… μή πῶ καμμιάν ἄλλη βαριά κουβέντα διότι ἐμπουχτίσαμεν μέ τινές ἐξυπνοβλακείες. Τίς «παρά οἰκονομίες» ὅμως τῶν Οἰκουμενιστῶν, περί τῆς ἱερουργίας τῶν συγκρητιστικῶν Μεικτῶν Γάμων, περί τῶν εἰδωλομανικῶν καί ἀντίχριστων Συμπροσευχῶν, μετά τῶν Αἱρετικῶν, Ἑτερόδοξων καί Σχισματικῶν, τήν ἀπουσία γόνιμου διαλόγου «καί συμπροσευχῆς» μετά τῶν ὀρθοδόξων «Ζηλωτῶν» καί «Παλαιοημερολογιτῶν» ἀδελφῶν μας. Διά τούτα τά ἐκκλησιαστικά καυτώτατα μείζονα ζητήματα, ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός μας καί κύριος συνάδελφος Γεώργιος Βλαντῆς, ποιεῖ κατάμαυρον τόν βλαντζῆν (=συκώτι) μας, μιᾶς καί εἰκάζω ὅτι συντάσσεται μετά καί ὑπό τῶν ἰδεολόγων/ιῶν τῶν ὁμοφρόνων του παλιο-Οἰκουμενιστῶν.

Τρίτον. Φυσικά, μέσῳ τῆς ἀκατάσχετης δημόσιας ἀργολογίας καί δαιμονικῆς φλυαρίας ἐκ τῶν Οἰκουμενιστῶν, γίνεται ἕνα ἀκόμη πράγμα ἀντιληπτόν: Δέν τούς ἐνόχλησεν κυρίως ἡ ἀπόρριψη ἐκ τῆς Μεγάλης καί Ἁγίας Ρωσσίας ἀλλά…, προσέξτε αὐτό -ἀλλά ὅσον- ἡ κραυγαλέα ἀπουσία καί ἠχηρᾶ ἀπαξιώσις, ὑπό τοῦ ἐμπερίστατου Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας. Μή σᾶς πῶ ὅτι ἐποντάρασιν, εἰς τήν ἀπόλυτον διάσπασιν, τῆς γνωστῆς συμμαχίας ἀλλά καί ἀπομόνωσις, τῆς Ἁγίας Ρωσσίας, ἐν τῆ κακοΣυνόδῳ. Ἐκεί εἶναι μᾶλλον τό κέντρο βάρους τῆς περιρρέουσας ἀτμόσφαιρας. Ἡ γεωπολιτική καί γεωστρατηγική συμμαχία μεταξύ Ρωσσίας καί Ἀντιοχείας, ἦτο καί εἶναι δεδομένη, πρό καιροῦ. Ἄρα συνεπῶς, ἔπρεπε νά ἦτο, λογικῶς, ἀρκετά προβλέψιμη ἡ “κατ΄οἰκονομία” στάσις της περί τά Ἐκκλησιαστικά, ὅταν μάλλιστα ὁμολογεῖτο, ἐκ τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Συρίας, ὅτι δέν ὑφίστατο ἔμπονη καί ἀγαπητική συναντίληψις διά τά ἐκκλησιαστικά κυρίως προβλήματά τους. 

  • Ἡ ἀποτυχία τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ κερκοπίθηκου -ἐλέω Β΄ Βατικανῆς- κακοΣυνόδου, φέρει ὡς τρομακτικόν ἐστιακόν βάθος, καί σημαίνον κέντρον της, τό Χριστιανικόν ἔλλειμα τῆς ἀδελφικῆς καί Ἐκκλησιαστικῆς συμπαραστάσεως εἰς τά μείζονα ἐσωτερικά ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ κυρίως προβλήματα τῶν Αὐτοκέφαλων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ἐλέω τῶν σορηδῶν δολοπλόκων ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ παιγνίων πού παίζωσιν κυρίως οἱ “ἡμέτεροι” Ἑλληνόφωνοι Φαναριῶτες καθῶς κ.ἄ. ἀμερικανοκίνητοι ἐξωγενεῖς παράγοντες. Τό πρόβλημα εἶναι, πού μέσα σέ τοῦτον τό σατανικόν παίγνιον, παρεσύρθην καί ἡ Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Κύπρου, μιᾶς καί εἶναι προσκυνημένες εἰς τά διεθνές τερτίπια τῶν Πλανηταρχῶν. 
  • Κατά τά ἄλλα ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κύπρου, προτοῦ ὑπάγει εἰς τό Κολυμπάριον, ἐδιακήρυττεν δημοσίως, ὅτι διά τό Κυπριακόν, Ἐθνικόν καί Πολιτικόν ζήτημα, πρέπει νά στραφῶμεν πρός τήν Μεγάλη Ἁγία Ρωσσία, μιᾶς καί δέν πιστεύει πλέον (καθῶς τό ὁμολογεῖ συνεχῶς) ὅτι εἶναι δυνατόν νά ἐπιλυθεῖ ὑπό τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τοῦ Ἀμερικανικογερμανικοῦ καί Εὐρωπαϊκοῦ ἄξονα. 
  • Ἀκόμη ὅμως νά ἀπολογηθεῖ, ΔΗΜΟΣΙΩΣ, διά τίς σωρηδόν ἄστοχες ἀφέλειές του, νά μᾶς κουβαλήσει δεσποτικά καί παρά τήν θέληση τῆς Συνειδήσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καί ἐν τέλει νά ὑποδεχθεῖ, κατά τό 2009, τόν πρώην πάπα τῆς Ρώμης Βενέδικτον, ὅπως μεσολαβήσει δῆθεν διά τήν προστασία τῶν Κατεχομένων ἐδαφῶν μας, Ἱερῶν Μονῶν, ἱερῶν Ναῶν καί ἄλλων περιουσίων τῶν προσφύγων Ἑλληνοκυπρίων. Παρ΄ ὅλα αὐτά συνεχίζει ὁ ἴδιος, νά παίζει τό τραγελαφικόν παίγνιον τοῦ Βατικανοῦ μετά τοῦ Φαναρίου, μέ ἄκρες ἀντιφατικές δημόσιες δηλώσεις, ὅπως δηλ. ὅτι ἡ μοναδική διέξοδος τοῦ Κυπριακοῦ εἶναι ἡ Ρωσσία. Ἑνῶ εἰς τό Κολυμπάριον, μόλις μετεβλήθει σέ ὁμάδα μέ τούς ἄλλους Προκαθημένους, ὕβριζε ex cathedra τούς Ρῶσσους καί τούς φυσικούς συμμάχους αὐτῶν, ὡς αἱρετικούς Ἐθνοφυλετιστές, φονταμενταλιστές, ζιζάνια, φανατικούς, ὑπερσυντηριτικοῦς, κ.ο.κ. Σημειώνομεν τό κατά δύναμιν τίς ἐν λόγῳ ἀντιφάσεις, ὅπως γίνει φανερώτατον εἰς τούς ἀναγνώστες μας, ὅτι οἱ Ἀρχιοικουμενιστές, ὡς αἱρετικοί ρασοφόροι, πέφτωσιν συνεχῶς καί διαχρονικῶς σέ σημαντικές ἀντιφάσεις ἐπί παντός ἐπιστητοῦ. Πολλῶ μᾶλλον εἰς τά ζητήματα τῆς Πίστεως.
  •  Οἱ Ἀρχιοικουμενιστές, γιά ὅσους τούς παρακολουθοῦμεν στενῶς καί ἐξ ἐπαφῆς, ὅτι (ὑπερ)σχετικοποιῶσιν καί ἐλαχιστοποιῶσιν, ἀνοήτως, τά ἐνδορθόδοξα προβλήματα, ἀλλά μόλις τούς στριμώξωσιν δημοσιογραφικῶς ἤ ἄλλως πως, ἐθυμούνται τήν κλάψα καί τήν γκρίνια, ἀπόδειξις, ὄτι ὁ ἅγιος Γαλλίας, ἔκφρασε ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου μίαν σοβαρώτατην ἀλήθειαν: «Ἐμεῖς» [ἐννοεῖ προφανῶς, τήν συναξιακή ἀγέλη τῶν Λυκοποιμένων τοῦ Κολυμπαρίου], τόνισε, «γιατί νά φορτωθοῦμε τά ἐκκλησιαστικά καί ἐνδορθόδοξα προβλήματα ὅσων ἀπουσιάζουν; Ἄς τά λύσουν μόνοι τους!» 
  • Ἐ τότε, γιά ποῖον ἀκριβῶς λόγον, διαξάγεται τοῦτο τό ἀμφιλεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριον» δέν ἔχω ἀντιληφθεῖ ἀκόμη! Ἐσεῖς φίλοι καί φίλες;

Ὁ ἀξιότιμος θεολόγος κύριος Γεώργιος Βλαντῆς, μνημονεύει καί χρησιμοποιεῖ, δυστυχῶς διά τόν ἴδιο, ἕνα τραγικόν παράδειγμα καί κακόδοξον κληρικόν, ἤ καί ΑΝΑΞΙΟ Μητροπολίτην τῆς Ἀντιόχειας, ὥστε νά δημιουργήσει τινά ἀμυδράν αἴσθησιν σέ πνευματικά ἀναίσθητους καί κομπλεξικούς ἀνθρώπους. Ἄν ὁ κ. Βλαντῆς θεωρεῖ ὡς «κορυφαίον θεολόγον»τόν Μητροπολίτη Ὄρους Λιβάνου* κ. Γεώργιον (ΖΟΡΖ ΚΟΝΤΡ) , τότε τούς αἱρετικώτατους ἐπισκόπους καί πατριάρχες Νεστόριον, Σεβῆρον, Βέκκον, Ἄνθιμον, Μακεδόνιον, Πέτρον, Παῦλον, Καλέκα, Βαρλαάμ, Ἰωακείμ, Μεταξάκη, Βασίλειον, Ἀθηναγόρα, Βησσαρίωνα, κ.ἄ. ὡς πρός τί τούς θεωρεῖ; 

  • Οὔκ ἔξεστι σοι θεολόγε κ. Βλαντή, νά ξεβλατζιάζεις (=ξεντερίζεις) καί νά διαστρέφεις, ἀδιακρίτως μέ ζῆλον ἄνευ ἐπιγνώσεως,  ληστρικῶς καί παρανόμως, τήν Πατερική, Προφητική καί Ἀποστολική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας. 
Σύνελθε ἀδελφέ!!!
 


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη


Ἔγραφον τῆ 24ῃ Ἰουνίου 2016 μ.Χ. κατά τό γεννέθλιον τοῦ τιμίου καί ἐνδόξου  Προφήτου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, τοῦ “Κολλυβᾶ” Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Παρίου καθῶς καί τοῦ Νεομάρτυρος ἐκ Καππαδοκίας Παναγιώτου πού ἐμμαρτύρησεν ἐν τῇ Κων/Πόλει



*Δεῖτε ΕΔΩ τόν ἀντιρρητικόν δοκίμιόν μας περί τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ μητροπολίτου Ὄρου Λιβάνου κ. Γεωργίου μέ τίτλον: H “ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ” ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΛΙΒΑΝΟΥ κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ (ΖΟΡΖ ΚΟΝΤΡ)

  • Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ  τήν θέση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας «γιά ποῖον λόγον ἀπεφάσισεν νά μή συμμετάσχει εἰς τήν ψωροΣύνοδον τῆς Κρήτης» ἐπίσημον διάγγελμα διά τινός τηλεοπτικοῦ ντοκουμέντου ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Ἰγνατίου.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΝΕΕΣ ΧΩΡΕΣ»

 
 



Σᾶς παραθέτωμεν τό  περιεκτικόν Φαναριώτικον Ἀνακοινωθέν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κων/Πόλεως καί ἀκολουθεῖ ἐν ἐκτάσει ἕνας ἱστορικός καί ἀποδεικτικός σχολιασμός, ὅτι ὑφίστατο, διό συντηρεῖτο καί καλλιεργεῖτο, μεθοδικῶς καί διαχρονικῶς, τό ἀντικανονικόν, τό ἐθνοφυλετικόν, τό βενιζελικόν καί πολιτειοκρατικόν τῆς πολιτικο-πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928. Ἡ πατριαρχική Πράξις τοῦ 1928, γέγονεν ἀπό στενούς συνεργάτες τοῦ Βενιζέλου καί πατριαρχικούς Ἐθνοφυλετιστές πού ἦτο φίλα προσκείμενοι εἰς τόν ἐθνικιστικόν Βενιζελισμόν. Πρός τό τέλος τοῦ σχολιασμοῦ, παραθέτομεν καί μερικές ρηξικέλευθες προτάσεις, ὑπερβάσεως, τοῦ διαχρονικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ ἐξ αἰτίας τῆς Βενιζελικῆς Πράξεως τοῦ 1928.

Ἀνακοινωθέν (22/06/2016): Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως: Σήμερον, Τετάρτην, 22αν Ἰουνίου 2016, συζητουμένου ἐνώπιον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τοῦ θέματος τοῦ Αὐτονόμου, ἐπί σχετικῇ δέ προτάσει τροπολογίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος διεβεβαίωσεν ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον οὐδεμίαν πρόθεσιν ἔχει νά χορηγήσῃ αὐτονομίαν εἰς τάς Μητροπόλεις τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν καί ὅτι αὗται ὑπάγονται πάντοτε κανονικῶς καί πνευματικῶς ὑπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἡ δέ διοίκησις αὐτῶν ἔχει ἐκχωρηθῆ ἐπιτροπικῶς εἰς τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, τήν ὁποίαν ἡ Α. Θ. Παναγιότης καί ηὐχαρίστησε διά τήν τοιαύτην ἐξυπηρέτησιν πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν. [Δεῖτε ΕΔΩ]


Ἦδη ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, ἐδέχθην δύο ἰσχυρώτατα πλήγματα ἐναντίον Της, μέχρι στιγμῆς, κατά τήν προσωπική γνώμη τοῦ γράφωντος· το ἕνα ἦτο ἡ ἀπόρριψις τῆς τροπολογίας πού ἐζητοῦσεν, μόνον ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία, μέ τό κυριολεκτικόν καί τραγελαφικόν ἄδειασμα τοῦ λογιώτερου Ἑλλαδίτου θεολόγου καί Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου ἀπό τόν Ἀρχιοικουμενιστή κρητικόν Πατριάρχην τῆς Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρον . Καί ἕνα δεύτερον, ὅτι τό μαρτυρικόν καί αἰχμάλωτον Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, δέν παραιτῆτο εὐκόλως ὑπό τῶν ἐλευθέρων -Ἑλλαδικῶν πλέον- ἐπαρχιῶν καί πρώην δικαιοδοσιῶν του…! Εἴμεθα σίγουροι, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἱερόθεος, θά μᾶς παραθέσει γραπτῶς χαρτίν καί καλαμάριν τίς ἐν λόγῳ ἀποκαλυπτικές ἐξελίξεις καί ἐμπειρίες του ἐν τῷ Κολυμπάριῳ καί γι΄ αυτό θά ἀναμένομεν ἐναγώνια τήν θεολογική γραφίδα του. 

  • Δέν δυνάμεθα νά ἀντιληφθοῦμεν ὅμως, πῶς μετά ἀπό αὐτό τό προσχεδιασμένον μᾶλλον, ἄδεισμα, τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, γιατί ἀναμένωσιν (!) εἰς τήν Ληστρική Σύναξιν ἡ ἀντιπροσωπεία τῶν Ἑλλαδιτῶν Ἱεραρχῶν; Εἴχαν μία καλή εὐκαιρία νά ἀποχωρήσωσιν ἀξιοπρεπῶς ἀλλά μᾶλλον ἡ ἀφέλεια εἶναι ἀκατανίκητη.

Τό Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὑπό Κεμαλικῆς ἀπειλῆς καί βεβαίως ὑπό τῆς γεωστρατηγικῆς Σιωνιστικο-ἀμερικάνικης συμπαιγνίας, διεκδικεῖ ἐτσιθελικῶς, ἔχοντας ὡς στιβαρές πλάτες τῆς ΗΠΑ (Ἀρχιοικουμενιστήν π. Ἀλέξανδρον Καρλοῦτσον μετά τῆς CIA), σαφῶς, τῆς ἀρχαίες ἐπαρχίες Του προτάσσοντας τήν βενιζελική πολιτικο-πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ 1928, καί ὑπενθυμίζοντας σέ ὅλους μας τήν δεινήν ἀπειλή τῶν ὅπλων καί τῶν ἀκονισμένων μαχαίρων τῶν Ἐθνικιστῶν «Γκρίζων Λύκων». Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως, ἡ ἱερᾶ Ἀρχιεπισκοπή -τῆς πολιτικά ἑνωμένης- Νέας Ἑλλάδος μας, ὤφειλεν ὅπως διεκδικήσει, ἐκκλησιαστικῶς καί ἱεροκανονικῶς, τά Κανονικά καί θεόσδωτα δικαιώματά Της, μή συνεργαζόμενη ὑπό τό ἔμμεσον ἐκβιαστικόν καθεστῶς τοῦ αἰχμάλωτου Φαναρίου.

Ὁ λόγος τῆς «ἐπιτροπικῆς διοικήσεως» τῶν «Νέων Χωρῶν», μεταξύ τῆς ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος μετά τοῦ κατεκτημένου καί αἰχμάλωτου Πατριαρχείου εἰς τήν Πόλη, βάσει τῆς Πράξεως τοῦ 1928 ἐπί Βενιζέλου, οἱ ἱστορικές πηγές [1]  μᾶς ἀναφέρωσιν ὅτι, γέγονεν ὅτι γέγονε, διότι ὑφίσταντο οἱ γνωστοί ἐθνοφυλετικοί μεγαλοϊδεατισμοί ἤ καί ὀραματισμοῖ, ὑπό τῆς ἐπάρατης νόσου τῆς διχόνιας τοῦ Βενιζελισμοῦ, δηλ. ὑφίστατο μία εὐρέως εὐσεβοποθίστικη ἰδέα, ὅτι τά Ἑλληνικά στρατεύματα τοῦ Βενιζέλου, θά ἀπελευθέρωναν [2]  ἐν τέλει τήν Νέα Ρώμη τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καί κατ΄ ἔλλογην (διά τό ἱστορικόν πλαίσιον τῆς ἐποχῆς τοῦ Μεγαλοϊδεατισμοῦ) χωροχρονική συνέπεια, δέν ὑφίστατο ἰδιαίτερα σοβαρός τινα λόγος, ὅπως μεταβιβασθεῖ, ὁλοκληρωτικά, ἡ διοικητική καθῶς καί ἡ πνευματική ἐξουσία, εἰς τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, πολλῷ μᾶλλον ἐθεωροῦσαν, ὅτι θά ἐκαταργῆτο σύντομα καί ἡ Ἑλλαδική Αὐτοκεφαλία.

Μέ ἀπλούστερα λόγια, τό Οἰκουμενιστικόν πλέον Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, διά γνωστούς ἀλλά καί διά ἄγνωστους λόγους, σέ ἐμᾶς, ἀκολουθεῖ τήν πάγια πολιτική τακτική τοῦ φιλελεύθερου Ἐθνοφυλετικοῦ Βενιζελισμοῦ (μετά τῆς ΑΝΤΑΤ), ἐπί τῆς ὁποίας [πολιτικῆς διπλωματίας] ἐξάπαντος τότε, εἶχεν ἰσχυρές ἐπιδράσεις, ὑπό τῶν συμμάχων τοῦ Βενιζέλου, τῶν τότε ἀλλά καί νύν Μεγάλων Δυνάμεων.

  •  Ὅμως ταυτόχρονα δέ, ἀκολουθεῖ, τήν ἐκκλησιαστική καί «Φαναριώτικη» διπλωματία, τοῦ «Ἀπολογητοῦ τοῦ Βενιζελισμοῦ», ἐθνοφυλετιστοῦ καί Ἀρχιμασσώνου, Οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη.

Αὐτή ἡ προσωρινή καί «ἐξ ἄκρας οἱκονομίας» σύλληψις καί ἰδέα τῆς «ἐπιτροπικῆς διοικήσεως» βάσει τῆς Πράξεως τοῦ 1928, ἦτο καί εἶναι, καθότι φαίνεται ἀναντίρρητα, τοῦ Κρητός πολιτικοῦ Ἐλευθέριου Βενιζέλου μετά τῶν συνεργατῶν αὐτοῦ, τοῦ ὁποίου οἱ πολιτικές ἐθνοφυλετικές ἐνέργειες (μᾶς στοίχησαν τήν Μικρασιατικήν ἐθνοκαθαρτικήν καί γενοκτόνον  κατατροφήν), ἄχρι τῆς σήμερον, καθῶς ἐπίσης μᾶς δηλητηριάζωσιν καί δυναμιτίζωσιν τίς ἐκκλησιαστικές σχέσεις μεταξύ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί τῆς Ἀυτοκέφαλης Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας…! 

Μέ ἀπλᾶ λόγια, ἡ ἐθνοφυλετική ἐνέργεια τοῦ Βενιζέλου, ἦτο μία ΠΟΛΙΤΙΚΗ ἐνέργειά του, κόντρα καί ἐνάντια (Πολιτειοκρατισμός ἤ Καισαροπαπισμός) τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας, καί ὁ διχασμός τῆς Πνευματικῆς καί Διοικητικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας, πράγμα ἀπαράδεκτον καί ἄτοπον, διότι εἰσήγαγεν ἕναν παράδοξον, παράλογον, παρά φύσιν καί ἀντικανονικόν «Μονοφυσιτισμόν» εἰς τάς Ἐκκλησιαστικάς ἐπαρχίας καί σχέσεις τοῦ ἐνδο-Νεοελληνικοῦ κρατιδίου. Ἐξάπαντος δέν ἦτο θεία (!) ἔμπνευσις τοῦ Βενιζέλου, ἀλλά σατανικά Πολιτικά Δόγματα («διαίρει καί βασίλευε») ἐκ τῶν Φιλελεύθερων Λουθηροκαλβινιστῶν συνετέρων του.

  •  Προσθέστε ἐπίσης, εἰς τήν ἱστοριολογικήν φαρέτρα τῶν ἐπιχειρημάτων σας καί τό ἑξῆς ἀναντίρρητον δεδομένον: ὅτι ὁ πολιτικός Κρητάναξ Ἐλευθέριος Βενιζέλος εἴχεν ὡς στενώτατον συνεργάτην του τόν ἀπό Κιτίου καί Λεμεσοῦ Μητροπολίτην Μελέτιον Μεταξάκην, καταγώμενος καί αὐτός ἐκ Κρήτης, ὅπου ὁ Βενιζέλος καί οἱ Μασσωνικές στοές, τόν ἐπροώθησαν, εἰς τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, ἔπειτα τόν ἐνθρώνισαν, ἀντικανονικῶς, ἀπό καθαιρεμένον (!!) Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν σέ «Οἰκουμενικόν» Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως, καί σέ ὑστερινόν στάδιον μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του, σέ  Πατριάρχην καί «Πάπα» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας. 

Οἱ νύν νεορθόδοξοι Οἰκουμενιστές, τοῦ ἀφώτιστου Φαναρίου, δέν ἔπρεπεν κἄν (!!!) νά ὁμιλῶσιν με τέτοιον ἀνεξήγητον μένος καί ἀλλοπρόσαλον φανατισμόν, κατά  τινῶν ἄλλων  Ἐθνοφυλετιστῶν, μιᾶς καί πρώτα ἀπ΄ ὅλα εἶναι: οἱ πρῶτοι διδάξαντες· ἔπειτα ἄχρι τῆς σήμερον, ὑπερτιμῶσιν καί ὑπερεγκωμιάζωσιν, σχεδόν ἔχωσιν ἁγιοποιήσει καί ἀποδώσει τό βλάσφημο προσωνύμιον, τοῦ καί «13ου Ἀποστόλου» εἰς τόν Ἐθνοφυλετιστή, Ἀρχιοικουμενιστήν, Μασσῶνον καί πατριάρχην τοῦ Βενιζελισμοῦ, τόν μακαρίτη Μελέτιον Μεταξάκη.

Εἶναι λοιπόν ψευδώνυμος καί ἀνιστόρητη γνῶσις, καί στυγνή Ἀμερικανο-νεοκαλαμαρίστικη προπαγάνδα, σαφῶς καί ἐωσφορική πλάνη, ἐξ οἱκουμενιστικῶν ἀσεβῶν χειλέων, ὄτι διά πάν ἐθνική καί ἐκκλησιαστική ἀτυχία μας, εὐθύνονται μονάχα, λ.χ. οἱ Ρώσσοι, οἱ Βούλγαροι, οἱ Ρωμῃοί τῆς Ἀντιοχείας καί τῆς Παλιστίνης, δηλ. ὁ Σλαβικός ἤ καί ὁ Ἀραβικός Ἐθνοφυλετισμός. Ὁ Νεοελληνικός Ἐθνοφυλετισμός τοῦ Βενιζελισμοῦ καί τοῦ ἄνομου Μεταξακισμοῦ, εἶναι βαθιά ριζωμένος ἔκ τοτε, εἰς τά Ἑλληνοαμερικάνικα, Νεοφαναριώτικα, Νεοελλαδικά καί Νεοκυπριακά χρωματοσώματά μας, κακέκτυπη Ματαπατορική ἤ καί ἀμαρτωλή κληρονομιά, καθῶς καί προβληματική ψυχοσύνθεσις ἐπί τινῶν πολλῶν ἐκκλησιαστικῶν καί πολιτικῶν ἀξιοματούχων, ἔνθεν κακεῖθεν.

Μάλιστα ὁ κύπριος ἱστορικός καί ἱερομόναχος Σωφρόνιος Μιχαηλίδης, μᾶς ἀναφέρει περί τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη: ὅτι ἐπαραιτήθην (Ἰούλιον 1923, μετά δυό μηνῶν σχεδόν, ἀπό τό Σχισματικο-αἱρετικόν Μεταξάκειον «Πανορθόδοξον Συνέδριον», πού ἀπεφάσισεν ΠΡΑΞΙΚΟΠΙΜΑΤΙΚΩΣ, ὅπως ἐπιβληθεῖ δεσποτικῶς τό Νέον Ἡμερολόγιον τῶν Λουθηροκαλβίνων καί Φραγκοπαπικῶν) ἐκβιαστικῶς, ἀπό τό Πατριαρχείον τῆς Κων/Πόλεως ἵνα σώσει (sic) δῆθεν τό Πατριαρχεῖον, καθότι τόν  ἐκβίαζαν οἱ ἐρχόμενοι εἰς τά Νεοτουρκικά πολιτικά πράγματα, οἱ θεομάχοι Κεμαλικοί, με τήν ἀπαίτησιν ὅπως ἐξορίσωσιν τούς Φαναριῶτες. Ὅμως, ἄλλοι ἱστορικοί, ἀναφέρωσιν, ὅτι μετά τῆς παραιτήσεως, τοῦ ἀντικανονικῶς πατριαρχεύσαντα, πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ὁ Μελέτιος ἄρχισεν τινά ἔγγραφον ἐπιστολομιαῖον ἀγώνα, ὅπως μεταφερθεῖ (δηλ. ἐξορισθεῖ) τό Πατριαρχεῖον ἐκ τῆς Πόλεως ἵνα συνεχίσει (!) τήν ἔκπτωτον Πατριαρχίαν του εἰς τήν ἐξορία!! Τοῦτη εἶναι μία μεγίστη «ἰστορική» ἀντίφασις (!!!), πού ἐντοπίσαμεν στά περί τοῦ βενιζελικοῦ Μεταξάκη. [3]

  • ᾎράγε, ἤθελεν ὄντως, νά σώσει ἀπό τήν ἐξορία, τό Πατριαρχείον μας, ἤ μᾶλλον ἐθέλησεν νά σώσει τό πατριαρχικόν τομάριν του, μιᾶς καί οἱ Νεότουρκοι «ἐδιψούσαν» σφόδρα γιά αἷμα ρασοφόρων;
  • Μᾶλλον πρόκειται περί ὑπερβάλλουσες ἐγκωμιαστικές ἱστορικιστικές ἀπόψεις τοῦ π. Σωφρονίου Μιχαηλίδη, μιᾶς καί ἀντικρούονται ἄνετα μετά τινῶν ἄλλων ἀποδεικτικῶν ἱστορικῶν ἀπόψεων, περί τοῦ Μεταξάκη, πού ἐπροτιμοῦσεν, σαφῶς, νά ἐκδιωθεῖ τό Φανάριον ἐκ τῆς Πόλεως. Ἐξάπαντος ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία μᾶς καταγράφει, ὅτι ἄλλοι πατριάρχες καί ἀρχιεπισκόποι, ἑνῷ τούς ἐδώθην, ἡ πάσαν εὐκαιρία, ὅπως ἐγκαταλείψωσιν ἄρδην τήν Ἐκκλησιαστική ἐπαρχίαν τους, ἐπροτίμησαν ὅπως, νά μαρτυρήσωσιν στά χέρια τῶν φανατικῶν καί αἱμοδιψῶν βαρβάρων Ἀγαρηνῶν, πρός δόξᾳν τῆς Ἐκκλησίας Του.


Τό Νεοελλαδικόν πολιτικόν κρατίδιον, τώρα, μαζί μέ τήν Αποστολική καί Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μας, σύμφωνα μέ τοῦς Ἀποστολικούς καί Ἱεροῦς Κανόνας, ἔχει τό ΝΟΜΙΜΟΝ καί τό Κανονικώτατον θεῖον δικαίωμα, ὅπως διεκδικήσει καί ἀπαιτήσει, ἐξάπαντος τήν ὁλοκληρωτική πνευματική καί διοικητική ἐξουσία ΟΛΩΝ ἀνεξαιρέτως τῶν νεοἑλλαδικῶν ἐπαρχιῶν του, μιᾶς καί δέν μερίζεται «ἐπιτροπικῶς» ἡ Εὐαγγελική ἐκκλησιαστική ἐξουσία, διότι τό Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι καθῶς φαίνεται σέ ὅλους μας, ὑπό μεγίστην αἰχμαλωσία ὑπό τῶν ἀντιχρίστων Ἀγαρηνῶν Μωαμεθανῶν, καί ἄρα λοιπόν δέν ἐδύναντο οὔτε καί βέβαια δύνανται, ὡς αἰχμάλωτη Ἐκκλησία, πού ἀπώλεσεν μάλιστα καί τήν πρωτέρα περίφημον  Οἰκουμενικότητά Της, νά ἀσκεῖ, τήν παραμικράν ἐξουσίαν εἰς τινές ἐλεύθερες περιοχές τῆς Ἑλλαδικῆς Ρωμῃοσύνης, ἤ, καί ἀλλοῦ. 

  • Ὅταν καί μόλις τά Ἀμερικάνικα (sic) στρατεύματα τῶν Λουθηροκαλβίνων Σιωνιστῶν, ἀπελευθερώσωσιν παντελῶς, τήν Κωνσταντινούπολη καί τήν Μικρά Ἀσία, τά ἐν αἰχμαλωσίᾳ ἄλλα Παλαίφατα Πατριαρχεία μας,  καθῶς καί τήν νῆσον Κύπρον μας, ἀπό τίς ὀρδές τῶν ἀντιχρίστων Μωαμεθανῶν, Σουφιστῶν, Σουννιτῶν, Τζιχαντιστῶν καί Σαλαφιστῶν, ἵσως τότε, καί μόνον τότε, θά δυνάμεθα νά ἐπανακαθορίσωμεν καί νά ἐπαναπροσδιορίσωμεν, τά μελλούμενα «Νέα Ἐκκλησιαστικά» καί «Νέα Νομοκανονικά Ὅρια», πού “ΘΑ” προκύψωσιν, βάσιν τῶν ὅποιων γεωπολιτικῶν ἐξελίξεων καί  ἐθνικῶν ἀνακατατάξεων.


Δηλαδή, ἡ παροντική Νεοφαναριώτικη πολιτική, ἔχουσα ὡς βάσιν τῆς τούς φαντασιολογικούς Ἐθνοφυλετισμοῦς τοῦ Βενιζέλου, συντηρεῖ τόν Μεγαλοϊδεατισμόν τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος (διά μέσῳ τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων πού ὅλως παραδόξως τά διοικῶσιν  ΜΟΝΟΝ Ἑλλαδῖτες, πού ἔχωσιν ὡς σημεῖον ἀναφορᾶς των, ἐξαρτοῦντο καί συντηροῦντο, κατά βάσιν, ὑπό τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος), ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή ἔμμεσα, ἄμεσα, θρασυδειλέως καί ἀνεπιγνώστως  μέμφεται ἀλλά καί  κατακρίνει αὐτόν [τόν Ἐθνοφυλετισμόν]. 

  • Ὅπως ἔπραττεν σαφῶς, καί ὁ μακαρίτης Μεταξάκης σέ ἐπιστολές του, ὅταν κατηγοροῦσεν τούς Κυπρίους τῆς ἐποχῆς του, ὡς φαντασιόπληκτους ὀραματιστάς περί τοῦ Μαρμαρωμένου Βασιλιά κ.ο.κ., ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, διακονοῦσε καί ὑπηρετοῦσε τά ἐθνοφυλετικά «θάματα καί ὁράματα» τοῦ πολιτικοῦ μέντορά του Ἐ. Βενιζέλου.
  • Δηλαδή, ἀποδεικνύωμεν με πάσαν σαφήνεια: ὅτι ἀπ΄ ὅπου καί νά πιάσει κανεῖς τό ζήτημα, τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Φαναριώτικης Διπλωματίας, μπάζει ἀπό σωρηδόν ἱδεολογίες καί νεο-καλαμαρίστικους ἐθνοφυλετισμούς.  Αὐτά ἔχωσιν ἰδιαίτερην σημασία, νομίζομεν, ὅταν τά γράφει ἕνας ἄσημος Νεοέλλην, δηλ. ὁ ὑπογράφων, ὁ ὁποῖος μάλλιστα δέν ἔλαβεν κἄν Ρωσσικήν ἐκπαίδευσιν, ἤ καί Ρωσσικήν παιδεία εἰς τά ὅποια ἀκαδημαϊκά θεολογικά ἱδρύματα τῆς Ἁγίας Ρωσσίας, Γαλλίας, Ἀμερικῆς κ.ἄ.

Πρέπει νά γίνει ἀντιληπτόν, ὅτι δέν ὑφίστατο, κανονικῶς, τό ἐκκλησιαστικόν καθεστῶς τῆς δῆθεν «Ἐκκλησίας τῶν Νέων Χωρῶν», μιᾶς καί ἡ Πράξις τοῦ 1928 αὐτό προσπαθεῖ νά θεμελιώσει, ἀνεπιτυχῶς ἐν μέρει, μιᾶς καί ἔρχεται, σέ κραυγαλέα ἀντίφασιν, ὑπό τινῶν σημαινόντων Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων, ἀλλά καί ἐν δικαίῳ (ἐκ τῆς Νεοελλαδικῆς πλευρᾶς) ἐνίοτε μετωπικήν σύγκρουσιν κατά τῶν Νεοφαναριωτῶν.

  • Ποῖον τό νόημα τότε, ὁ Ἀρχιοικουμενιστής πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, νά διεκδικήσει, ἐπιπρόσθετον καί εἰδικήν Αὐτονομία ἐπί τῶν «Νέων Χωρῶν», ὅταν εὐνουχίζει  καί πριονίζει ἀνέτως, τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στηριζόμενος καί μόνον σέ μίαν πολιτικο-πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ Βενιζέλου, καί σαφῶς, ὑποστηρίζεται εἰς τήν νομικήν ἐπικύρωσιν αὐτοῦ ἀπό τό Ἑλλαδικόν Σύνταγμα;

Δηλαδή τό εὔλογον  καί πρωταρχικόν ζητούμενον τοῦ πιό πάνω πατριαρχικοῦ ἀνακοινωθέντος, εἶναι: 

  • Βάσιν τίνων ἀκριβῶς Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων, ἐρείδεται, τό περί τάς «Μητροπόλεις τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν καί ὅτι αὗται ὑπάγονται πάντοτε κανονικῶς καί πνευματικῶς ὑπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον»;
  • Τά λεξίδια «πάντοτε», «κανονικῶς»  καί «πνευματικῶς» βάσιν τίνας Ἁγίας  Οἰκουμενικῆς,  Τοπικῆς, ἔστω καί Πανορθόδοξης Συνόδου, θεμελιοῦνται;
  • ΠΟΥ-ΘΕ-ΝΑ!

Τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῶν «Νέων Χωρῶν», ἐμεῖς οἱ Μακεδῶνες, δέν ἐπιθυμῶμεν τήν ἀντικανονική «ἐπιτροπική διοίκησιν» ὑπό τοῦ «Οἰκουμενι(στι)κοῦ» καί αἰχμάλωτου Πατριαρχείου τῆς Πόλεως. Ἄν το Πατριαρχεῖον, ἦτο παντελῶς ἐλεύθερον καί  παραδοσιακόν, ἀκολουθώντας σαφῶς καί ἀναντίρρητα: τήν Ἱερά Παράδοσιν τῶν Θεοφόρων Ἁγίων Πατριαρχῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καί τά ὅσα  ἀποφασισθέντα τῶν Ἁγίων Τοπικῶν ἤ καί Θεοπνεύστων Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Κωνσταντινουπόλεως κ.ἄ., πιθανώτατα, νά εἴχαμεν καί διαφορετικήν ἀλλά καί ἀντίθετον ἄποψιν ἐπί τοῦ ζητήματος.

Τό «ἐκκλησιαστικόν ὑβρίδιον», ἡ ἄν θέλετε, ἡ χίμαιρα τοῦ Βενιζελισμοῦ, περί τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν» θά πρέπει νά ἐπιλυθεῖ, ἀμέσως καί ἐπιτακτικῶς, ἵνα ἐκλείψωσιν τελεσίδικα ἅπαξ καί διαπαντῶς, καί παντελῶς, οἱ ὅποιες διχοσταστίες καί περιττές  Κληρικαλιστικές γκρίνιες τῆς ἀντιευαγγελικῆς  καί ὑπερόριου ἐξουσίας τῶν Νεοφαναριωτῶν τοῦ Βοσπόρου.

  • Oἱ «Νέες Χῶρες» εἶναι: ἐπαρχίες πλέον, τοῦ ἐλευθέρου Ἑλλαδικού κρατιδίου καί δέν εἶναι σαφῶς ἐπαρχίες τῆς πρωτέρας ἤ μιᾶς Νέας «νεο-Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας», ἤ, ἔστω ἐπαρχίες τοῦ Παλαίφατου δεδοξασμένου («περασμένα μεγαλεία διηγώντας τά νά κλαίς») Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τό οἱκουμενικόν Πατριαρχεῖον δέν ἔχει πλέον ὀρθόδοξην πολιτική συνεργασία καί συναλληλία, μέ τινά γνήσιον ὀρθόδοξον Οἰκουμενικόν πολιτικόν κέντρον. Διότι «ἐπιλέγει» ὡς ἐν αἱχμαλωσίᾳ Ἐκκλησία, νά συνεργάζεται, μέ ἑτερόδοξους καί αἱρετικούς «Παγκοσμιοκράτωρες» καί «Παγκοσμιοσυμβουλῖτες» ὄργανα τοῦ Σατανᾶ.
  • Οἱ «Νέες Χῶρες» εἶναι: Ἐκκληστικές ἐνορίες καί ἐπαρχίες τῆς Αὐτοκεφάλου Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας σύμφωνα μέ τό Δίκαιον τῆς Καινῆς Διαθήκης, τουτέστιν τό Δίκαιον τῆς Θείας Χάριτος. Κάθε ἄλλη διαφορετική ἄποψις, ἔρχεται σέ ἄμεσον ἀντίθεσιν, κατά τῶν Ἀποστολικῶν καί Ἱερῶν Κανόνων τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Δέν εἶναι σοβαρόν νά προτάσσονται, ὑπό τοῦ σεβαστοῦ πατριάρχου τῆς Κων/Πόλεως κ. Βαρθολομαίου,  ἄλλα ἐκκλησιολογικοφανή ψευδο-ἐπιχειρήματα, ὅπως π.χ. τό Ἑλλαδικόν Σύνταγμα, ἤ, μία πολιτικο-πατριαρχική Πράξις, καί δή κατά τῶν Θεοπνεύστων Ἱερῶν καί Ἀποστολικῶν Κανόνων πολλῷ μᾶλλον κόντρα καί ἑνάντια τῆς πατριαρχικῆς Πράξεως περί τῆς Ἑλλαδικῆς Αὐτοκεφαλίας. Διότι ἄπαντες κατανοοῦμεν, νομίζω καλῶς, πιό εἶναι τό ἀνώτερον καί ἅγιον δίκαιον διά τάς Ἐκκλησιαστικάς ὑποθέσεις. Αὐτό θά πρέπει νά τό ἐννοήσωσιν, πρώτιστα καλῶς, ὄχι οἱ Νεορθοδόδοξοι τοῦ Φαναρίου, ἀλλά οἱ ὀρθόδοξοι Ἑλλαδῖτες Ἐπίσκοποι τῶν «Νέων Χωρῶν» οὔτως ὤστε νά ἀπεξαρτητοποιηθῶσιν καί νά ἀπογαλακτίσωσιν ἀνώδυνα -ὑπό τῆς ἐν αἰχμαλωσίᾳ-  «μητρικῆς» Ἐκκλησίας τῆς Κων/Πόλεως.

Ἄρα λοιπόν, ὡς Λαϊκά Μέλη τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Νέων Χωρῶν», προτείνωμεν, τά ἑξῆς Κανονικά σημεία διά τήν πλήρην ἐκκλησιαστικήν ἀφομοίωσιν καί ἔνταξη τῶν “Νέων Χωρῶν” εἰς τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας:

  • Ἄμεσον κατάπαυσιν τῆς κατ΄ἐξακολούθησις «ἐπιτροπικῆς» διοικητικῆς καί πνευματικῆς ἐξαρτήσεως  ἀπό τόν ἁγιώτατον Ἀποστολικόν Θρόνον τοῦ ἐν αἰχμαλωσίᾳ Πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἄχρι τῆς ὁριστικῆς ἀπελευθερώσεως Αὐτοῦ ἀπό τῶν ἀντιχρίστων ἐχθρῶν τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως, ὑπό τῶν Μητροπολιτῶν τῶν «Νέων Χωρῶν», καί τό ξεκίνημα τῆς Κανονικῆς καί Λειτουργικῆς μνημονεύσεως τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, ὅπως δηλοῦται καί πιστοποιοῦται, Λειτουργικῶς [ὑπό τόν ἑξῆς τύπον: Μνήσθητι Κύριε, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (δεῖνος)], ἡ ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς πλέον Κανονικῆς Πνευματικῆς καί Διοικητικῆς, ἀπόλυτης ἐξαρτήσεως.
  • Παύσεως τού ἀντικανονικοῦ δικαιώματος καί τῆς συμμετοχῆς τῆς ἐπικυρώσεως, ἤ ἔστω καί τῆς ὑποδείξεως, περί τῆς ἐκλογῆς Ἀρχιερέων ἐπί τῶν «Νέων Χωρῶν», ὑπό τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων/Πόλεως.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ δικαιώματος «περί τό ἔκκλητον», δηλ. τοῦ ἐκ νέου ἀποφαίνεσθαι, τῆς ἀναθεώρησις καί ἐπαναξιολόγησις τινάς καθαιρέσεως κατεδικασμένου Ἀρχιερέως ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.
  • Παύσεως τοῦ θεοστυγοῦς ἐμπαιγμοῦ, κατά τῶν Ἁρχιερέων τῶν «Νέων Χωρῶν», ὅτι δύνανται δῆθεν, νά συμμετάσχωσιν διά τήν ἐκλογήν τινός Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, εἴτε δι΄ αὐτοπροσώπου εἴτε διά τῆς ἀποστολῆς ψηφοδελτίου.
  • Παύσεως τοῦ ἀντικανονικοῦ δικαιώματος, οἱ «Νεωχωρῖτες»Ἀρχιερεῖς, ὅπως συμμετάσχωσιν εἰς διπλᾶς (!) Ἐκκλησιαστικάς Συνάξεις καί δή Τοπικᾶς (!!) Ἱερᾶς Συνόδου, μίας τῆς ἐν Ἑλλάδι καί μίας τῆς ἐν Κων/Πόλει. Τό «δίπορτον» (!!!) εἶναι μοιχεπιβασίαν κατά τῆς Πίστεως καί μέγιστον ἀντικανονικόν ὁλίσθημαν.
  • Παύσεως καί ἀκυρώσεως τῆς ἀντικανονικῆς Πράξεως τοῦ 1928, μέ Συνοδικήν ἀπόφασιν ὐπό τῆς Αὐτοκέφαλης Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διότι: ἀντιφάσκει, ὑποσκάπτει, διχάζει καί ἀπειλεῖ, δι-α-χρο-νι-κῶς, τό Ἑλλαδικόν Χριστεπώνυμον πλήρωμα Κλῆρον καί Λαόν τῆς ἐν Ἑλλάδι Τοπικῆς Ἐκκλησίας.
  • Παύσεως καί καταδίκης τοῦ καινοφανοῦς πολιτικο-πατριαρχικοῦ, ἀνικανονικοῦ καί ἐξωεκκλησιαστικοῦ νεολογισμοῦ-ὁρισμοῦ τῶν δῆθεν “Νέων Χωρῶν”.
  • Παύσεως τῆς στυγνῆς καί ἀνίερου συστηματικῆς ἀντικανονικότητας καί ἐπιστροφήν, παρά ταύτα καί διά ταύτα, εἰς τό παραδοσιακόν καί Πατερικόν Δίκαιον τῆς Καινῆς Διαθήκης ἐπί τῇ βάσει τοῦ ὀρθοδόξου Ἐκκλησιαστικοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Φιλόκαλλης Ὀρθοδοξίας.
  • Μέ εἰδικήν Πατριαρχικήν καί Ἀρχιεπισκοπικήν Συνοδική Διαγνώμη νά ἐπικυρωθῶσιν καί νά καταγραφῶσιν τά πιό πάνω ἤ κ.ἄ. (πού θά προτείνωσιν, δικαίως, οἱ εἰδικοί τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου) , σέ εἰδικόν Τόμον  καί μία νέα Πατριαρχική Πράξιν, διαφορετικά, σέ τυχούσαν ἐμμονή ὑπέρ τῆς πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928 καί ἄρνησιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὅπως ἀποδώσει τά ἱεροκανονικά Δίκαια τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καθῶς ἐνεργεῖ καί διαγγέλει μέχρι τῆς σήμερον μέ τό μόλις πρόσφατον καί πιό πάνω «Πατριαρχικόν Ἀνακοινωθέν»… ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά προχωρήσει στίς ἄνωθεν κ.ἄ. περί Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου προτάσεις, μονομερῶς, ἔπειτα ἀπό Τοπικήν Ἀρχιεπισκοπικήν καί Συνοδική Διαγνώμη τῶν Ἑλλαδιτῶν Ἱεραρχῶν.
  • Μπορεῖ κάλλιστα, ἡ Διοίκησις τῆς Ἑκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἵνα σφυγμομετρήσει δικαίως καί μετά ἀπολύτου ἀκριβείας τήν καθολικήν Συνείδησιν τῆς Τοπικῆς της Ἐκκλησίας, ὅπως προβεῖ σέ πρωτότυπον «Ἐκκλησιαστικόν Δημοψήφισμα»  μέ κάλπες ἑντός τῶν Ἱερῶν Ναῶν, ὅπως προσέλθωσιν ἅπαντα τά βεβαπτισμένα καί ἐνεργά Μέλη τῆς ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς τῆς Ἑλλάδος(πλήν τῆς ἡμιαυτόνομου ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης πού διοικεῖτο, ἀποκλειστικῶς καί ἀπολύτως, ἀπό τό ἐν Κων/Πόλει Φανάριον), γιά νά ψηφίσωσιν, ὑπέρ τῆς ἄμεσις ἀπεξάρτησις τῶν “Νεοχωριτῶν” Ἱεραρχῶν ἀπό τόἐν αἰχμαλωσίᾳ Πατριαρχεῖον τῆς Κων/Πόλεως, μιᾶς καί ὡς αἰχμάλωτον Φανάριον δέν δύναται νά λαμβάνει νηφάλειες καί καλόδοξες ἀποφάσεις διά τά τοπικά ἐκκλησιαστικά καί ἐθνικά δίκαια, καί συμφέροντα τῶν Ἑλλαδιτῶν Χριστιανῶν, καί τραυματίζεται ἔτσι ἡ ἁπανταχοῦ ἑνώτης τοῦ διεθνοῦς Ἑλληνισμοῦ τῆς Ρωμῃοσύνης.

Οἱ «Νέες Χῶρες», κατά τήν ταπεινή μας ἄποψιν, πρέπει νά περιέλθωσιν ἄμεσα, καί νά ὑπάγωνται κυριαρχικῶς, νομοκανονικῶς καί πνευματικῶς, εἰς τό Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος· διά νά πάψωσιν οἱ σωρηδόν ἀπρόβλεπτες περιπέτειες καί θλιβερές συνέπειες τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤ καί ὅποιου ἄλλου πολιτικοῦ διχασμοῦ [4] κ.λπ., μεταξύ τοῦ ἀντι-ἐκκλησιαστικοῦ καί παντελῶς ἄτοπου ἀνταγωνισμοῦ τῶν σημαντικῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί Πολιτικῶν κέντρων, τῶν Ἀθηνῶν καί τῆς Κων/Πόλεως, ἀλλά κυρίως διά νά πάψει ὁριστικῶς, ἡ τρανή συγκοινωνούσα ἐωσφορική μοιχεπιβασία κατα τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως, ὑπό τῶν Νεορθοδόξων νεοφαναριωτῶν ἀλλά καί μερικῶν μεμονομένων «Νεοχωριτῶν» Οἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν. 

Ἕνα “Ἐκκλησιαστικόν Δημοψήφισμα“, μᾶλλον, θά ξεκαθαρίσει καί ἐκκλησιαστικῶς, τήν περιρρέουσα διαχρονικήν καί διχαστικήν ἀτμόσφαιρα, καθότι οἱ ἀρχηγέτες τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, θά λάβωσιν ἔτσι τήν ἐπικύρωσιν καί εὔλογην πίεση ὑπό τοῦ πληρώματός Της, πρακτικῶς καί ἐνυπογγράφως, τῆς ἐπανεκκίνησις καί «ἐπανἵδρυσις» τῆς κολοβωμένης, ὑποτιμημένης καί σχετικοποιημένης Ἀποστολικῆς Αὐτοκεφαλείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς πανιέρου Ἀρχιεπισκοπῆς τῶν Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος. Γιά ἔτι ἐπιπρόσθετον, διχασμόν καί πόλωσιν, μέσα στό πλαίσιον τῆς ἐπανάκτησις καί ρωμαλέας διεκδίκησις, ἐπί τῆ βάσει τινός “Ἀρχιεπισκοπικοῦ δημοψηφίσματος”, ἐξάπαντος ἐπί καί περί τῶν Ἱεροκανονικῶν δικαιωμάτων τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἑλλαδιτῶν, εἶναι προβλεπόμενος, μιᾶς καί ἄνευ “σπασίματος τινῶν αὐγῶν”, δέν εἶναι διόλου κατορθωτόν, ἵνα φάγουμεν μίαν πεντανόστιμον “ὁμελέταν”.

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Ἀνδρέας Νανάκης (Μητροπολίτης Ἀρκαλαχωρίου), Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, Ἐκδόσεις: ΒΑΝΙΑΣ, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 124.
[2] Ἀν. Νανάκης, Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐ. Βενιζελος, ἔνθ. ἀνωτέρ., σελ. 112.
[3] Σωφρόνιος Μιχαηλίδης (Ἱερομόναχος), Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λεμεσοῦ, Ἐκδόσεις: Ἱερά Μητρόπολις Λεμεσοῦ, Λεμεσός-Κύπρος 2002, σελ. 366.
[4] Ἀν. Νανάκης, Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἐ. Βενιζελος, ἔνθ. ἀνωτέρ., σελ. 166-171.

  • Σημείωσις ἰδική μας: Μία μεγίστη ἀπόδειξις, ὅτι ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἤ καί ὁ Ἐθνοφυλετικός Βενιζελισμός ἄν θέλετε, καθῶς καί οἱ ἄστοχες πολιτικές ἀπόφασεις τοῦ Κρητός Πρωθυπουργοῦ, ἔσπειραν πάμπολλα σπέρματα καί ἐφύτρωσαν σωρηδόν σεσαπημένοι καί μεμαραμένοι, ἄγευστοι καί πικροί καρποί, ἐως τήν σήμερον, στά περί πολιτικοῦ καί ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ, γι΄ αὐτό τόν λόγον σᾶς παραθέτομεν τήν ἱστοριογραφική ἀκαδημαϊκή ἀποδεικτικήν καί συμπερασματική τοποθέτησιν τινός Μητροπολίτου ἐκ Κρήτης καί ἀκαδημαϊκοῦ Καθηγητοῦ μας τῆς Σύγχρονης Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ, τοῦ Οἰκουμενιστοῦ Μητροπολίτου Ἀρκαλοχωρίου Καστελλίου καί Βιάννου κ. Ἀνδρέου Νανάκη, ὁ ὁποίος, ἐξάπαντος ὑπηρετεῖ καί διακονεῖ τήν σήμερον τίς σωρηδόν Φραγκοφαναριώτικες καί Φραγκοπαπίζουσες «διπλωματίες». Κάθε ἐνέργεια τοῦ πολιτικοῦ Βενιζέλου, ἔσπερνε καί τόν διχασμόν, διχασμόν πού μετά παρέλευσιν τόσων χρόνων γευώμεθα ἅπαντες, ἐξ αἱτίας τῶν πολιτικῶν ἤ πολιτειοκρατικῶν παρεμβάσεων σέ Ἐκκλησιαστικά ζητήματα [ἡ ἔμφασις καί κυρίως ἡ ὑπογράμμισις τῶν πιό κάτω, ἐν τῆ ἐρυθρᾳ μελάνῃ, εἶναι δική μας διά βαθύτερον προβληματισμόν, εἰς τό παράλογον, ἐπίμονον καί παράδοξον μοτίβον τοῦ ἱστορικοῦ πολιτικο-ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ].

«Στήν Κρητική Πολιτεία ἐπρόκειτο ἡ ρήξη τοῦ Βενιζέλου μέ τόν Γεώργιο καί τό κίνημα τοῦ Θέρισου πού ἀκολούθησε τό 1905, νά δημιουργήσει μείζονα τοπικό διχασμό, προάγγελο τοῦ μεγάλου διχασμοῦ πού θά ἀκολουθοῦσε μέ τό κίνημα τῆς Ἐθνικῆς Ἄμυνας στή Θεσσαλονίκη τό 1916. Στό διχασμό τῆς Κρήτης, ὅπου γιά πρώτη φορά τό 1903 σέ ἐπικεφαλίδα  ἐφημερίδας ἔγινε χρήση τοῦ ὅρου Βενιζελικός, ὁ Βενιζέλος εἶχε τή συμπαράσταση μεγάλου μέρους τοῦ κλήρου καί τῆς πλειοψηφίας τῶν ἐπισκόπων. (…) Ἡ ἐπέκταση τῆς Ἑλλάδος μέ τό θαῦμα τῶν Βαλκανικῶν πολέμων καί τό πέρασμα τοῦ φράγματος τῶν Τεμπῶν δημιουργοῦσε νέα ἐκκλησιαστική καί πολιτική πραγματικότητα. Βρίσκονται στό ἑλληνικό κράτος ἐπαρχίες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. ἐκκλησιαστική ρύθμιση τοῦ θέματος ἔμελλε νά γίνει ἀπό τήν τελευταία κυβέρνηση τοῦ Βενιζέλου τό 1928. Οἱ ἐπαρχίες τῶν Νέων Χωρῶν παρέμειναν στήν πνευματική κυριαρχία τοῦ Πατριαρχείου καί μόνο ἡ διοίκησή τους παραχωρήθηκε ἐπιτροπικῶς στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἐξαίρεση ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, ὅπου παρέμεινε τό ἐπί Βενιζέλου διαμορφωμένο αὐτοδιοικούμενο ἐκκλησιαστικό σύστημα. (…) Ὁ πολιτικός διχασμός γιά τή συμπόρευση τῆς Ἑλλάδος μέ τήν Ἀντάντ, ὅπως φρονοῦσε ὁ Βενιζέλος, ἤ μέ τίς Κεντρικές Δυνάμεις κατά τή θέση τοῦ Κωνσταντίνου, ἐπέφεραν καί τόν ἐκκλησιαστικόν διχασμό. (…) Ὁ διχασμός περί τήν ἐθνική ὁλοκλήρωση ἐπεκτάθηκε ὅπου ὁ ἑλληνισμός δροῦσε στά ἱστορικά γεωγραφικά του ὅρια. (…) Εἶναι σαφέστατο ὅτι ὁ πολιτικός διχασμός, ὅπως ἀναμενόταν, ἐπεκτάθηκε καί στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, δοθέντος ὅτι πραγματοποιεῖται μία ἀλληλοπεριχώρηση τοῦ δυναμικοῦ τῶν δύο μεγεθῶν. (…)



Δεῖτε ἐπίσης περί τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη καί τά ἑξῆς προηγούμενα μελετήματά μας:

  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [1ον Μέρος] ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016), [ΕΔΩ]. 
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [2ον-Τελευταῖον] ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016), [ΕΔΩ]. 
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, TO «AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ» ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ, [ΕΔΩ]. 

ΜΕ ΤΑΣ ΗΠΑ ἤ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

Screenshot_89

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΕ ΤΑΣ ΗΠΑ ἤ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

Screenshot_97

Screenshot_111

ΠΗΓΗ

Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ τό ἀρχέτυπον δοκίμιον προτοῦ δημοσιευθῆ εἰς τόν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΤΥΠΟ» μέ εἰδικόν τίτλον:

  • ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

 


Αγαπητέ μοι κ. Νούνη ειναι απαραίτητο στην περίπτωση της μη συμμετοχής των συγκεκριμένων εκκλησιων να εντρυφήσουμε τους λόγους των αποφάσεων τους, για να καταλάβουμε καλώς τι σκοπιμότητες παίζονται που ειναι εξω απο το ηθος της ορθοδόξου εκκλησίας,δοθέντος οτι ολες αυτές συμφώνησαν στις προσυνοδικές συναντήσεις για την σύγκληση της επικείμενης συνόδου. 

Απο δω εμμέσως στηρίζουμε την αντιόχεια με τις αυτονόητες πολιτικές παρεμβάσεις συρίας και μόσχας, και οι αιώνιοι βούλγαροι που ποταπώς επιθυμούν εκμεταλλευόμενοι την περίσταση, να ανασύρουν απο την μαύρη εκκλησιαστική ιστορία τους παλαιές διεκδικήσεις, ως και για την απαίτηση του οικουμενικού πατριαρχείου για την υπόθεση των κλαπέντων κειμηλίων απο ι. μονές της βορείου ελλάδος. 

Αν ειναι αυτοί οι λόγοι ,που σίγουρα ειναι, τότε αυτέςδεν μπορεί να ειναι εκκλησίες μάλιστα ορθόδοξες

Νομίζω ως χριστιανοί και ελληνες πρέπει να έχουμε υπόψιν το “φοβού τους δαναούς καν δώρα φέροντες” μόνο επειδή οι αποφάσεις τους βολεύουν την θυμικές θέσεις μας για την αγία και ιερά σύνοδο,και ειναι αγία για τον λόγο μόνο οτι συγκαλεί εις ενότητα την καθόλου ορθοδοξίας. Τα υπόλοιπα νομίζω ειναι στείρος εκκλησιαστικός επαρχιωτισμός οπου ζημιώνει την εκκλησία του χριστού!!!

Υ.Γ. Δράττομαι ομως να σας συγχαρώ για το εξαίρετο αρθρο σας για το θέμα του πατριαρχείο ιεροσολύμως,γνώστης του οποίου τυγχάνω εκ του σύνεγγυς .!!!!

Σεβαστέ μου καί ἀγαπητέ π. Χρύσανθε Τσαβολάκη, Χαῖρε! 

Προσωπικῶς ἔχομεν μελετήσει τά [ἀντιρρητικά διά τήν διεξαγωγήν τῆς ληστροΣυνόδου] κείμενα τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καί ἀντιλαμβανώμεθα, μετρίως, τίς σωρηδόν γεωπολιτικές κ.ἄ. σκοπιμότητες ἁπάντων [τῶν διαμαρτυρωμένων]. 

Πλύν ὅμως, θά πρέπει νά εἴμεθα, τίμιοι καί ἀντικειμενικοί, εἰς τήν κριτική μας, μιᾶς καί σωρηδόν γεωπολιτικές σκοπιμότητες, ὑπηρετεῖ, καί δή ΟΥΚ ΟΛΙΓΕΣ , παραγάγει καί διαθέτει [μάλιστα] καί ὁ σεπτός πατριάρχης τῆς Κων/Πόλεως μας κ. Βαρθολομαῖος. 

Ἐξάπαντος δέν χαιρώμεθα πού ὑπηρετῶσιν, ἅπαντες, τίς ἰδιοτελεῖς των σκοπιμότητες, ἀλλά χαιρώμεθα ὅμως, μιᾶς καί τό μείζον εἶναι ἡ θεολογία τῶν Προσυνοδικῶν Κειμένων · καθότι ἔχει ὅμως ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ὑπό τῆς βαρυσήμαντου Θεολογικῆς Ἡμερῖδος τοῦ Πειραιά, ὅτι τά κείμενα τῆς δῆθεν «Πανορθοδόξου» (Συνόδου) καί οἱ προειλλημένες ἀποφάσεις των, ἀμβλύνωσιν καί διαστρέφωσιν, δυστυχῶς, τήν Πίστην τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. 

Ἄρα συνεπῶς, καί δόξᾳ τῷ Θεῷ, πού διά φανερές προφάσεις ἤ καί διά ἄλλες ἀνιεροκρύφιες ἰδιοτέλειες καί σκοπιμότητες, φέρωσιν εὔστοχην τρικλοποδιά εἰς τά ἄνομα σχέδια τοῦ  ἀμερικανοκίνητου Φαναρίου μας, χωρίς αὐτό ὅμως, νά σημαίνει, ὅτι ζητοκραυγάζωμεν καί ἀπό τινά ἄμετρον χαρά, διά τήν τραγελαφικήν τροπήν τοῦ πράγματος. 

Συνήθως τά Φαναριώτικα «φαινόμενα» ἀπατῶσιν. 

Καί τά «φαινόμενα» (ἐκ Φαναρίου), εἶναι προπέτασμα καπνοῦ διά πάν ὅτι παίζεται εἰς τά παρασκήνεια μεταξύ τῶν ἑτεροδόξων αἱρετικῶν καί τῶν ταγῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 

Δηλαδή θεωρῶ, ὡς Λαϊκόν μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ἔπονται μᾶλλον σοβαρώτερες ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις μιᾶς καί πρέπει νά ξεκαθαρίσωσιν τέλος πάντων τά ἐκκλησιαστικά ζητήματα.

Προσωπικῶς, θεροῦμεν μεγίστην ὑπερβολήν καί ἄτοπον κριτικήν, ὅπωςἀποκηρύξομεν δημοσίως, ὡς μή Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ὅσες Αὐτοκέφαλες Τοπικές Ἐκκλησίες καί λοιπά ὀρθόδοξα Πατριαρχεία, ἀναδιπλώθησαν καί ἀναθεώρησαν, Συνοδικῶς, τήν πρωτέραν καί ἐσφαλμένη φαίνεται ἀπόφασίν τους διά τήν μέλλουσαν συμμετοχήν των εἰς τήν Σύνοδον τῶν Νεορθοδόξων Φαναριωτῶν. 

Τά δεδομένα ἀπό τῆς ἡμέρας τῆς ὁμόφωνης ἀποφάσεως των, ἀλάζανε ἄρδην, μέραν παρά μέρα, πολλῷ μᾶλλον ἡ φοβερά ἀποκάλυψις ἐξ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ” ὅτι ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἔθεσεν τινά Ἑλληνοαμερικανίδα Καθηγήτρια, σύμβουλον καί πράκτορα τῶν Ἀμερικάνικων φανερῶν καί Μυστικῶν Ὑπηρεσιῶν, ὡς εἰδικήν βοηθόν του, πράγμα πρωτοφανές, καινοφανές καί πρωτάκουστον, ἀλλά καί δή ἀποδεικτικόν: ὑπό τίνος ἀκριβῶς δακτύλου, ὑποκινεῖτο, ἡ μέλλουσα ληστοΣύνοδος τῆς Κρήτης. 

Οἱ  Φαναριώτικες Ἀμερικανιές, ἆράγε, πότε θά κοπάσουν;

Σᾶς εὐχαριστῶ διά τό θετικόν καί ἐπιβεβαιωτικόν σχόλιόν σας διά τό ἀποκαλυπτικόν* ζήτημα, πού προέκυψεν, κατά τοῦ πατριάρχου Ἱεροσολύμου κ. Θεόφιλου. Ἄν θέλετε κοπιάστε εἰς τό email μας διά νά τά ποῦμεν πιό προσωπικῶς, μιᾶς καί εἴστε γνώστης τοῦ θέματος. 

Εὐλογεῖτε πατέρα Χρύσανθε.

 
 
Μέ τιμή
ὁ Παναγιώτης Π. Νούνης
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Α΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΞΕΠΟΥΛΕΙ ΤΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ; [ΕΔΩ]

Β΄. ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΚΑΔΙΟΣ, [ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ«Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ» ΔΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [ΕΔΩ]

Γ΄. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝΗ OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [ΕΔΩ]

Δ΄. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ.[ΕΔΩ]

Ε΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΔΙΩΚΕΙ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΖΕΙ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΑΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ. [ΕΔΩ]
Στ΄. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΝ ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ] ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ. [ΕΔΩ]

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ

ΠΗΓΗ

Δεῖτε παρακαλῶ ΕΔΩ τίς ἀνάλογες παραπομπές καί βιβλιογραφίαν καθῶς καί ὁλόκληρον τήν ἀρχέτυπον μελέτην μας, ὅπως καί τά ἀνάλογα ἀποδεικτικά, ἐξάπαντος ἱστορικά πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ 1923, πού ἐδημοσιεύσαμεν μερικῶς, μέ εἰδικόν τίτλον: 
 
  • ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ  ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923) (ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ  ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ  ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ-ΛΟΥΘΗΡΟΚΑΛΒΙΝΟΥΣ)