ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ: Επισκόπου Ιερεμίου Φούντα, Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ (ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 2017), Δημητσάνα-Μεγαλόπολις, έκδοσις:  Ιερά Μητρόπολις Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, σσ. 544.

20170622_160945

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΠΑΝΟΠΛΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑ

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Επισκόπου Ιερεμίου Φούντα, Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ (ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 2017), Δημητσάνα-Μεγαλόπολις, έκδοσις:  Ιερά Μητρόπολις Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, σσ. 544.

  • Δείτε ΟΛΟΚΛΗΡΗ την βιβλιοκρισία μας εδώ,  εδώ και εδώ  σε PDF Google Drive και DOCS.

 

Η ΛΑΪΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗ ΠΑΝΟΠΛΙΑ

Ο συγγραφέας του παρουσιαζόμενου βιβλίου είναι  ο γνωστός και εξαίρετος ακαδημαϊκός διδάσκαλος της Παλαιάς Διαθήκης και Μητροπολίτης κύριος Ιερεμίας Φούντας. Τον ευγνωμονώ από καρδίας για την φιλότιμη αποστολή του εν λόγω άκρως ενδιαφέροντος κατηχητικού εγχειριδίου του. Από ανέκαθεν ήθελα να μελετήσω τα συγγράμματά του και φαίνεται ότι τελικά ο Θεός εισάκουσε τις επίμονες προσευχές μου.
Πρόσεξα κάπως το φλέγον εκκλησιαστικό ζήτημα μεταξύ του Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και του Μητροπολίτου Αργολίδος κ. Νεκταρίου, μα κυρίως επρόσεξα και εμελέτησα την περίφημη και δικαία παρέμβαση του σεβασμιωτάτου κυρίου Ιερεμία. Ο σεβ. γνωρίζει καλά πώς ακριβώς να υπερασπίζεται το δίκαιον και την αλήθεια. Τολμώ να ομολογήσω ότι η επιστολή καταπέλτης κατά του σεβ. Αργολίδος ήτο και είναι μία θεόπνευστη επιστολή, που θα παραμείνει μνημειώδης εις την σύγχρονη Εκκλησιαστική Ιστορία.
Ο εν λόγω οξυδερκής συγγραφέας-Επίσκοπος δεν έχω καθόλου υπόψιν ως ακαδημαϊκός Καθηγητής το τι ακριβώς συνέγγραψε. Αλλά έχω πληροφορηθεί από πρώτο χέρι ότι με εντολή της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος συγγράφει καιρό τώρα την Ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης. Ας ευχηθούμε ότι θα ολοκληρωθεί σε κάποια φάση ο εν λόγω σύγχρονος συγγραφικός του άθλος.
Τον πρόλογο του βιβλίου τον υπογράφει ο ίδιος ο συγγραφέας ο ταπεινός Επίσκοπος Ιερεμίας. Θετική εντύπωση κάμνει στον γράφοντα η προλογική σημείωση του σεβ. Ιερεμία: «Δυνατόν το βιβλίο αυτό να έχει και λανθασμένες θέσεις. Είμαι πρόθυμος να ανακαλέσω τα τυχόν λανθασμένα σημεία του βιβλίου, αν κάποιος μου τα υποδείξει με αγιογραφική και πατερική θεμελίωση και θα του είμαι μάλιστα ευγνώμων γι΄ αυτό».
Στο τέλος του εν λόγω Κατηχητικού τομιδίου υφίσταται το Εκκλησιαστικόν Ερτολόγιον του 2017 μαζί με τα περί της διοικήσεως και διακονίας. Θεωρώ ότι πρόκειται για αρκετά πρωτότυπη και ευφυέστατη ενέργεια να εκδοθεί τέτοιου είδος Ημερολόγιον-Κατηχητικό εγχειρίδιον. Μακάρι να βρεί αναλόγους μιμητές και άλλους συνεπισκόπους του για να καθιερωθεί τούτο το ιδιαίτερο ποιμαντικό σύστημα του πολυτιμώτατου Σεβασμιώτατου κ. Ιερεμίου.
Επίσης προς το τέλος του ιδίου εγχειριδίου βρίσκεται ένα σημαντικώτατο Ευρετήριον, αντί για Περιεχόμενα. Το Κατηχητικόν-Ημερολόγιον του Μητροπολίτου κυρίου Ιερεμία ασχολείται κυρίως με τη Δογματική Διδασκαλία της Εκκλησίας σε εκλαϊκευμένο επίπεδο ώστε να γίνονται, κατανοητά και εύληπτα, τα εν λόγω θεολογικά ρήματα, γραφθέντα και λεχθέντα του, από τον κάθε απλό ή απλοϊκό Χριστιανό.
Μερικά Κατηχητικά ζητήματα όπου θίγονται με πάσα δογματολογική ακρίβεια είναι:
Περί των αγγέλων, αλλά και περί του Αγγέλου της μεγάλης βουλής. Περί του Άδου. Περί των Αιρετικών. Ότι οι «Καθολικοί» είναι πράγματι αιρετικοί και ότι δεν επιτρέπονται οι συμπροσευχές μαζί τους. Περί του ότι ο όρος «διηρημένη Εκκλησία» και διάφορες προτεσταντόπληκτες θεωρίες (π.χ. των Κλάδων, των Πνευμόνων κ.ο.κ.) είναι βλάσφημες, πλανεμένες και κακόδοξες θεωρίες. Περί Οικουμενισμού και θρησκευτικού Συγκρητισμού. Περι ιερωσύνης και μυστηρίων στους αιρετικούς. Περί της Συνόδου στο Κολυμπάριον. Περι συμπροσευχών με αιρετικούς. Περί της Διακοπής του Μνημοσύνου (ιεράς Αποτειχίσεως). Περί της αμαρτίας. Περί της Αναστάσεως και Αναλήψεως του Θεανθρώπου Χριστού. Περί της Αναστάσεως των νεκρών. Περί Πατερικής Ανθρωπολογίας. Περί Αντιχρίστου. Περι της Θεοτοκολογίας και περί των αιρετικών Μαριολογικών δογμάτων των «Καθολικών». Περί Μυστηριολογίας. Περί Εκκλησίας. Περί Εκκλησιαστικής Ιεραρχίας και για το Βασίλειον ιεράτευμα. Περι Μετανοίας. Περί Μνημοσύνων. Περί Δευτέρας Παρουσίας. κ.λπ.
Ο συγγραφέας του εν λόγω βιβλίου εφαρμόζει άριστα την παιδαγωγική μέθοδο των ερωταποκρίσεων όπου με ειδικά και απλά ερωτήματα δίδει εξειδικευμένες θεολογικές απαντήσεις γύρω από ζητήματα δογματολογικά και ηθικά. Πρόκειται κατ΄ουσία για μία πατερικώτατη Δογματική πανοπλία. Ο ίδιος χρησιμοποίησε για βοήθημα του την Ορθόδοξη Ομολογία του Πέτρου του Μογίλα. Πρόκειται για μία κανονική Λαϊκή Ορθόδοξη Κατηχήση όπου κάθε επίσκοπος ανά την οικουμένη οφείλει να μιμηθεί σε ανάλογο βαθμό το εξαίσιο και πρωτότυπο παράδειγμα του Μητροπολίτου Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως.
Με μία πρώτη δειγματοληπτική και γρήγορη ματιά, με τη μέθοδο της φωτοαναγνώσεως, και χωρίς ιδιαίτερη εμβάθυνση σε όλα τα ζητήματα που αναπτύσσονται, θεωρώ προσωπικά, ότι τα πλείστα ζητήματα έχωσι ισχυρά Πατερική Θεολογική θεμελίωση.
Σε τρία εξειδικευμένα θεολογικά ζητήματα θα εστιάσουμε την βιβλιοκρισία μας, διότι εντόπισα μερικές αισθητές ή και αδιόρατες, αποκλίσεις, από την πατροπαράδοτη Κατηχητική και Δογματική Διδασκαλία της Εκκλησίας μας.

 

ΚΡΙΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Θα εστιάσω κριτικά σε ένα πρώτο σημείον στις σελ. 67-73:
Στο ζήτημα που αναπτύσσει ο σεβασμιώτατος περί της Συνόδου στο Κολυμπάριον. Ο άγιος Γόρτυνος περί αυτής της αμφιλεγόμενης και ιδιότυπης Συνόδου στην Κρήτη μας παραπέμπει πολύ ορθά και Εκκλησιολογικά στις αποφάσεις που έλαβε η Ελλαδική Εκκλησία εν Συνόδω τον Μάϊον του 2016. Όπου εκεί ως γνωστόν αποφασίστηκε εν Συνόδω ότι οι «Ετερόδοξες Εκκλησίες και Ομολογίες» δεν είναι η Μία Αγία και Αποστολική Εκκλησία όπου οι ορθόδοξοι ομολογούμε επτάκις της ημέρας στο Σύμβολον της Πίστεως, αλλά ότι είναι αιρετικοί.
Βέβαια επειδή εμείς οι νεώτεροι είμεθα προφανώς οι ιστορικοί του παρόντος αλλά και του μέλλοντος, να υπενθυμίσουμε, ότι οι αντιπροσωπεία των 25 Ελλαδιτών Ιεραρχών όπου συμμετείχε στην εν λόγω ψευδοΣύνοδο ανέτρεψε κακήν-κακώς και πραξικοπηματικά  τις εν Ελλάδι Συνοδικές αποφάσεις του Μαΐου. Για ποιο λόγο έγινε αυτό το δαιμονικό ολίσθημα; Πρόκειται για την μελανώτερη σελίδα της σύγχρονης Εκκλησιαστικής ιστορίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Κατ΄ακρίβειαν άπαντες (και οι 24) οι  Ελλαδίτες Ιεράρχες, πλήν ενός, του Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου συνυπέγραψαν στο Κολυμπάριο τινά κακόδοξα αποφασισθέντα και αιρετίζοντα κείμενα και ειδικά το σημείο, όπου οι αιρετικοί αναγνωρίζονται, Συνοδικά και Εκκλησιαστικο-ιστορικά, και πλέον επίσημα εντός «Πανορθοδόξων» Συνοδικών αποφασισθέντων, ως «Ετερόδοξες Εκκλησίες και Ομολογίες».
Τα ανεπίσημα και εξωθεσμικά κακόδοξα, πραχθέντα γραφθέντα και λεχθέντα, γιατί επισημοποιήθησαν με θεσμοθέτηση; Η (παν)Μοιχειανική πολύ-αίρεσις του α-θεολόγητου Συγκρητισμού μέσω των διαθρησκειακών ή διαχριστιανικών συναντήσεων για ποιο λόγο ανυψώθηκαν και ισοτιμήθηκαν σε επίσημα Γαμικά δεσμά; Είναι δυνατόν να επισημοποιηθεί μία παράνομη εξωσυζυγική σχέση; Είναι δυνατόν να θεσμοθετηθεί και να επισημοποιηθεί το «Μυστήριον της Μοιχείας»;
Είναι δυνατόν η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία να αναγνωρίζει εν Συνόδω (και δή Πανορθόδοξα) την ιστορική ονομασία (άνευ ή με στοιχεία εκκλησιαστικότητος;) ετέρων εκκλησιών-ομολογιών όπου ετεροδιδασκαλούν; Η ετεροδοξία ή ετεροδιδασκαλία τι μέρος του λόγου είναι σύμφωνα με το ιερό Ευαγγέλιο; Προφανώς αίρεσις και κακοδοξία.
Για την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, λοιπόν, και σύμφωνα με την ιερά Παράδοση των Προφητών, των Αποστόλων και των αγίων Πατέρων δύο πράγματα δύνανται να αναγνωρισθώσι εν ιερά διακρίσει: Είτε η ορθοδοξία, είτε η κακοδοξία της αποφάσεως. Είτε το ιερό, είτε το βέβηλον της αποφάσεως. Είτε το απλανές, είτε το πλανεμένο της αποφάσεως.
Συνεπώς για τέτοιο παράδοξο ή αν θέλετε για τέτοιο παγκακόδοξο συνοδικό αποφασισθέν (η ιστορική αναγνώρισις των «Ετεροδόξων Εκκλησιών») τι ακριβώς πρέπει να ισχύει απ΄τις προειρημένες επιλογές μας;
Δηλαδή σύσσωμη η ελλαδική αντιπροσωπία των εικοσιτεσσάρων Συνοδικών Ιεραρχών επρόσβαλε κακόδοξα, εξάπαντος αντιΣυνοδικά και αντιΚανονικά, την εν Συνόδω  Ελλαδική απόφαση που επάρθην ομόφωνα κατά τον Μάϊον. Η κακόδοξη ενέργεια αυτή, επειδή έρχεται σε άμεση αντίφαση με τα πρότερα ορθόδοξα Συνοδικά αποφασισθέντα, σύμφωνα με την Πατερική Θεολογία, η εν λόγω αποκλίνουσα ενέργεια εμπίπτει στην Αίρεση της Γνωσιμαχίας. Συνεπώς αναζωπυρούται εντός της Εκκλησιαστικής Ιεραρχίας και Ιστορίας η αίρεσις των νεοΓνωσιμάχων ή νεοΓνωστικών Ιεραρχών.
Πέραν του ότι συνυπέγραψαν, ληστρικώς, κακόδοξα κείμενα όπου υφίσταται έντονα το άρωμα του Διαχριστιανικού Συγκρητισμού ή, και πολύ-αιρετικού Οικουμενισμού, όσοι Ιεράρχες διενήργησαν τέτοιο αποτρόπαιο και φρικτότατο Εκκλησιαστικό έγκλημα έπεσα σε στυγνότατες κακοδοξίες, και είναι υπόδικοι πλέον ενώπιον του Βασιλείου Ιερατεύματος, διότι τούτο έγινε κατά βάση από έλλειμα Συνοδικότητος. Δηλαδή από δεσποτική απαξίωση εκ μέρους των Επισκόπων μας για την από Θεού βούληση του Κλήρου και του Λαού Του.
Το θετικό της εν λόγω βιβλιογραφικής παρουσίασις, είναι ότι ο μητροπολίτης Γόρτυνος, ομολογεί ρητώς, ότι ταυτίζεται απόλυτα με τις ορθόδοξες και παραδοσιακές θέσεις του μητροπολίτου Ναυπάκτου. Αυτό είναι ιδιαίτερα ευχάριστο άγγελμα και σημαντικό μήνυμα πρός κάθε κατεύθυνση.
Ο σεβ. κύριος Ιερεμίας, μας παραπέμπει επίσης, αντικειμενικά, σε ένα μεγάλο απόσπασμα από την εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου «Προς τον Λαό».
Σ΄ αυτήν την Εγκύκλιο, γίνεται φανερώτατο ότι χωρίς κάν να μελετηθεί σε βάθος, το ζήτημα της Συνόδου της Κρήτης, χωρίς κάν να εξετασθούν σοβαρά τα όποια ορθόδοξα ή και κακόδοξα αποφασισθέντα της και να παρθούν με επιφύλαξη κάποιες πρώτες εν Συνόδω αποφάσεις προς το Λαό του Θεού, η εν λόγω Εγκύκλιος προκαταλαμβάνει το Χριστεπώνυμο πλήρωμα με την μηδαμινή αξιολόγηση των ληστρικών αποφασισθέντων, και ομολογεί και παραδέχεται την «Πανορθόδοξη» Σύνοδο της Κρήτης ως δήθεν «Μεγάλη και Αγία» Σύνοδο. Ενώ η αντικειμενική πραγματικότητα είναι άκρως διαφορετική αφού υφίσταντο σφόδρα ηχηρές διαμαρτυρίες και αλαλαγμοί από Κλήρο και Λαό εις ολόκληρη την οικουμένη. Τα ίδια και απαράλλακτα βήματα, σημειωτέον, διενήργησε και η ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου με ταυτόσημη ληστρική και προπαγανδιστική Εγκύκλιο προς τον Λαό.
Η εν λόγω ληστρικότατες Εγκυκλίοι προς τον Λαό του Θεού αμφοτέρων των τοπικών Εκκλησιών (Κύπρου και Ελλάδος) αφήνουν σκόπιμα να εννοηθεί, ότι δήθεν ανάμεσα στα επίσημα αποφασισθέντα της Συνόδου των Οικουμενιστών Προκαθημένων έγινε τάχα μου και η Συνοδική αναγνώρισις, ως Οικουμενικών Συνόδων, οι εν λόγω Η΄ και Θ΄ Οικουμενικές Σύνοδοι των αγίων Θεοφόρων Πατέρων Μεγάλου Φωτίου και Γρηγορίου του Παλαμά.
Τούτο, είναι ένα μεγάλο διαβολικώτατο ψεύδος και μία μεγίστη προπαγανδιστική απάτη, ώστε να ριχθεί στάκτη στα μάτια του Λαού του Θεού, διότι η εν λόγω επισήμανση γέγονε μέν αλλά περιλαμβάνει και άλλες Συνόδους της Τουρκοκρατίας που από κανένα δεν θεωρούνται ως οικουμενικές ώστε να μειώνεται το κύριος των εν λόγω δύο συνόδων.
Η συνοδικότητα μπορεί πράγματι να υπηρετεί την ενότητα της Εκκλησίας αλλά σύμφωνα με την αντικειμενική Εκκλησιαστική πραγματικότητα αντί στην εν λόγω ιδιότυπη Σύνοδο να επιτευχθεί και να φανερωθεί η Εκκλησιαστική ενότητα εφανερώθη κάτι το αντιστρόφως ανάλογο, δηλ. η μεγίστη διαιρετότης, και επαπειλούνται οφθαλμοφανώς διαιρέσεις, συγκρούσεις, διωγμοί και σχίσματα εξ αιτίας κυρίως των αιρετικών αποφάσεων.
Ο σεβασμιώτατος κ. Ιερεμίας συμμετείχε στην γνωστή Επιστημονική Θεολογική Ημερίδα όπου διοργανώθη από την ιερά Μητρόπολη Πειραιώς και άλλες Μητροπόλεις όπου ομόφωνα αποφασίσθηκε από Επισκόπους Κληρικούς και Λαϊκούς ότι η εν λόγω «πανορθόδοξη σύνοδος» θα ήτο και είναι μία ακόμη Ληστρική Σύνοδος, ανάμεσα σε τόσες άλλες. Δυστυχώς, στο εν λόγω Κατηχητικό τομίδιο του σεβασμιωτάτου δεν γίνεται ουδεμία αναφορά περί αυτών των σημαντικώτατων αποφάσεων. Γιατί άραγε; Μήπως σε μία επόμενη επανέκδοση θα πρέπει να προστεθώσι και μερικές απλανείς και ορθόδοξες θέσεις από τα αποφασισθέντα της εν λόγω Επιστημονικώτατης Ημερίδας σεβασμιώτατε;

 

ΚΡΙΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΩΝ

Το εν λόγω ζήτημα είναι άκρως ευαίσθητον και κεφαλαιώδες. Ανησυχεί ιδιαίτερα Κλήρο και Λαό διότι το Βασίλειο ιεράτευμα φαίνεται ότι δεν συνευδοκεί ούτε συναινεί με τις συγκρητιστικές (διαθρησκειακές ή διαχριστιανικές) συναντήσεις και συμπροσευχές μετά των αιρετικών και σχισματικών, διότι αμβλύνεται και αλλοιώνεται, εν τέλει, το φρόνημα κυρίως των ορθοδόξων κληρικών και λαϊκών όπου αντικανονικά, παραβιάζουν αδίστακτα, σωρηδόν απαραβίαστους ιερούς Κανόνες περί των συμπροσευχών.
Ο μείζων λόγος που υφίσταντο έντονες και ηχηρές διαμαρτυρίες από το Βασίλειο ιεράτευμα κατ΄αυτών κυρίως των διαθρησκειακών και διαχριστιανικών συναντήσεων (όπου διενεργούνται προκλητικώς ανίερες συμπροσευχές) είναι διότι η εν λόγω συγκρητιστική και αιρετίζουσα ενέργεια αποτελεί άρνηση του ιερού Ευαγγελίου και προσβολή  κατά των αγίων Μαρτύρων και Νεομαρτύρων.
Εστιάζω λοιπόν βιβλιο-κριτικά στο σημαντικώτατο και δεύτερο σημείον στις σελίδες 269-272:
Στη σελίδα 269 ο σεβασμιώτατος παραδίδει την ιεροΚανονική ακρίβεια και είναι αρνητικός περί των συμπροσευχών, διότι οι ιεροί Κανόνες είναι απαραβίαστοι, όταν εμπίπτωσι σε δογματολογικά ζητήματα. Στις σελίδες όμως 270 και 271 έπεσα σε μεγάλο προβληματισμό και σκεπτικισμό πως ακριβώς να ερμηνεύσω και να κρίνω τα γραφθέντα του σεβασμιωτάτου.
Παρατηρείται αμέσως μετά την ξεκάθαρη άρνησή του κατά των συμπροσευχών να ανοίγει ένα παράθυρο όπου μπορεί να σχετικοποιηθώσι οι ιεροί Κανόνες περί των συμπροσευχών, ώστε να εισάγεται κάπως περίεργα το «δυνητικόν» και όχι το υποχρεωτικό των εν λόγω ιερών Κανόνων.
Οι Ιεροί Κανόνες σεβασμιώτατε, περί των συμπροσευχών με αιρετικούς και σχισματικούς, νομοθετούν την απόλυτη απαγόρευση. Απόδειξις επ΄αυτού είναι οι φοβερές αλλά δίκαιες ποινές (αφορισμός, καθαίρεσις, κ.λπ.) που προνοούνται κατά των δεινών παραβατών και σκανδαλοποιών κακοφρόνων.
Και όλο τούτο, είναι απόφαση όχι τινών μεμονωμένων ομάδων ή ατόμων όπου θέλουν δήθεν να μας επιβάλουν την Ποιμαντική Ακρίβεια του Κανόνος αλλά τούτο ενομοθετήθη  από Αποστολικούς και Πατερικούς Κανόνες όπου μάλιστα επικυρώθησαν από Οικουμενικές Συνόδους και άρα σαφώς-σαφέστατα είναι τελεσίδικη απόφαση της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας. Η καθολική Εκκλησία, προνοεί, νομοθετεί και μας επιβάλλει -και όχι μερικά άτομα- την Κανονική και Δογματολογική ακρίβεια με τις εν λόγω παιδαγωγικές και ιερές Νομοθεσίες Της για το ζήτημα των συμπροσευχών. Δεν μπορώ να αντιληφθώ επακριβώς γιατι να σχετικοποιούνται οι εν λόγω Κανονικές αποφάσεις, αφού το διακυνδυνευόμενον είναι καθαρά η Πίστη, συνεπώς είναι Δογματολογικό το ζήτημα, και εμπίπτει καθαρά στο πλαίσιο του αντίχριστου Συγκρητισμού. Πώς πολεμούμε τον άνομο Συγκρητισμό και Οικουμενισμό όταν δημιουργούμε εικονικές και επίπλαστες προπαγανδιστικές ρωγμές εν γνώσει ή εν αγνοία μας, στο απαραβίαστο των ιερών Κανόνων, όπου εμπεριέχωσι μάλιστα νομοΚανονική και Δογματολογική χροιά;
Κοντολογίς θέλω να πώ, ότι παρατηρώ, συγκριτικά, με το προηγούμενο Κατηχητικό Ημερολόγιο (του 2015, όπερ ήτο αφιερωμένο πλήρως εις τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς) του Επισκόπου κ. Ιερεμία, ότι ο ίδιος ο σεβασμιώτατος εισάγει (στο νέο Κατηχητικό Ημερολόγιο 2017), νομίζω, μία εσφαλμένη θεολογικά πεποίθηση περί των «κατ΄οικονομία» συμπροσευχών όπου σχετικοποιώσι εμμέσως πλήν σαφώς τους συγκεκριμένους απαρασάλευτους Ιερούς Κανόνες, στο όνομα της φιλανθρωπίας, της ανοχής και της επιείκειας, λές και εμείς οι σημερινοί, ο Κλήρος και ο Λαός, έχουμε ανωτέρου είδους ποιότητα εν Χριστώ αγάπης από εκείνη των θεηγόρων Πατέρων όπου ενομοθέτησαν τους συγκεκριμένους ι. Κανόνες.
Στο Κατηχητικό Ημερολόγιον του 2015 (σελ. 39-42) ο σεβασμιώτατος διατυπώνει με κάθε ορθόδοξη δογματολογική ακρίβεια και απλανή σαφήνεια την πάσα αλήθεια του ζητήματος περί των συμπροσευχών. Στο υπό βιβλιοκρισία και βιβλιοπαρουσίαση ενθάδε Δογματολογικό Κατηχητικό Ημερολόγιο (2017) διακρίνουμε μία σημαντική και αισθητή απόκλιση, αντίφαση και αντινομία από την θεολογική ακρίβεια του πράγματος.
Ίνα μη αδικήσω όμως τον σεβασμιώτατο στο εν λόγω ζήτημα περί των συμπροσευχών θα παραθέσω μερικά προσωπικά κριτικά σχόλια και ερωτήματα προς προβληματισμό μας και, αν τα θεωρήσει ο ίδιος χρήσιμα, θα χαρούμε να δούμε μία βελτιωμένη και επαυξημένη έκδοση του 2018:
Βασικό έλλειμα στην εν λόγω Κατηχητική πανοπλία του σεβασμιωτάτου είναι η απουσία του αποσαφηνισμού των Κανονικών Εκκλησιαστικών όρων «Ποιμαντική ακρίβεια» και «Ποιμαντική οικονομία». Ίσως να είναι χρήσιμο να ξεκαθαρίσει άριστα το ζήτημα σε μία νέα έκδοση.
Ποια Πανορθόδοξη ή Οικουμενική Σύνοδος διενήργησε τέτοια Κανονική αναθεώρηση και ανασύνταξη των εν λόγω Ιερών Κανόνων και ενομοθέτησε εν τέλει την «Ποιμαντική οικονομία» στο διηνεκές, το «δυνητικόν» και το «κατ΄οικονομία των συμπροσευχών» μετά των αφορισμένων αιρετικών και σχισματικών; Υφίστανται τέτοια επίσημα αποφασισθέντα σεβασμιώτατε; Παρ΄ εκτός και αν το Φανάρι, μετεβλήθη, σιγανά και αυτόβουλα, ως σούπερ-Εκκλησία, και αυτοαναγορεύτηκε σε διαΓαλαξιακή και διαΣυμπαντική Μεγίστη Οικουμενική Σύνοδο, Σύνοδο των Συνόδων, ελέω του ιστορικού προσωνυμίου του ως οικουμενικόν Πατριαρχείον.
Ο σεβασμιώτατος προτάσσει ως επιχείρημα την πρόταση «η Εκκλησία μας εφαρμόζει την λεγόμενη ανοχή» κ.λπ. προς τους δεινούς παραβάτες. Εμμέσως πλήν σαφώς αφήνεται να εννοηθεί ότι «η Εκκλησία» εφαρμόζει διηνεκώς την οικονομία (;!) και στα περί των συμπροσευχών, και ότι μάλιστα μεμονωμένα άτομα προσπαθούν να εφαρμόζουν και προτάσσουν την ακρίβεια του ιερού Κανόνα.
Ούτε είναι κατανοητό σεβ, ποιους ακριβώς εννοείτε ως Εκκλησία; Τους νεοΦαναριώτες Νεοεκκλησιολογιστάς και όπου γής Αρχιοικουμενιστάς, όπου παραβιάζωσι επτάκις της ημέρας εκατοντάδες ιερούς Κανόνες στο όνομα της «Ποιμαντικής οικονομίας»; Εννοείτε μήπως, τους ληστές ψευδεπισκόπους και λυκοποιμένας, κυρίως τους δέκα Προκαθημένους όπου υπέγραψαν τα Ληστρικά Κείμενα της Κρήτης; Εννοείτε μόνο τους Επισκόπους; Άραγε ποιους ή ποιον ακριβώς εννοείτε ως Εκκλησία;
Το ιδικό μου συμπέρασμα σεβασμιώτατε, ίσως κάπως αυθαίρετο, είναι: ότι υπονοείτε ως Εκκλησία, δυστυχώς, τον αιρετικώτατο Αρχιοικουμενιστή πατριάρχη Βαρθολομαίο μετά των συν αυτώ, διότι, εκείνος εισηγήθηκε στην Διδακτορική Διατριβή του την αντιΠαραδοσιακή αναθεώρηση και αδίστακτη ξεθεμελίωση των Ιερών Κανόνων. Ίσως και να αγνοείτε ότι η εν λόγω διατριβή του απαξιώθηκε και δεν έγινε αποδεκτή για κρίση από την Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. και την κατέθεσε υπό κρίση σε Φραγκοπαπική Θεολογική Σχολή, όπου και από εκεί αρίστευσε ως αριστούχος του Βατικάνειου Κανονικού Δικαίου.
Συνεπώς βάσει ποιού Εκκλησιαστικού Κανονικού Δικαίου διοικείται το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η «Μεγάλη Εκκλησία» μας; Του Ορθοδόξου ή μήπως του κακοδόξου και Βατικάνειου Κανονικού Δικαίου;
Μήπως ακολουθούμε, διηνεκώς, την από Βατικανού «φιλανθρωπία», «ανοχή», «επιείκεια», και ανίερη «κατ΄οικονομία των συμπροσευχών» σεβασμιώτατε;
Η ποιμαντική οικονομία στη Συμφωνία των Πατέρων είναι ή δεν είναι πρόσκαιρη; Συνεπώς πώς οικοδομούμε «αποίμαντες οικονομίες», και δή διηνεκώς, σε κινούμενη άμμο;
Οι συμπροσευχές με αφορισμένους αιρετικούς και σχισματικούς, άγιε Γόρτυνος, είναι ή δεν είναι στην Λειτουργική πράξη, ο διαχριστιανικός και διαθρησκειακός, εξάπαντος Κληρικολαϊκίστικος αντιχριστιανικός Συγκρητισμός ή Λαϊκός Οικουμενισμός;
Οι συμπροσευχές μετα των αιρετικών, είναι ή δεν είναι ωσάν την εξώγαμον αμαρτητικήν μοιχεία;
Είναι ή δεν είναι άνομη μοιχεπιβασία κατά της Πίστεως;
Θα εισαγάγουμε πολυτιμώτατε κύριε Ιερεμία, ως διηνεκές «κατ΄οικονομία» την μοιχεία ή την μοιχεπιβασία;
Θέλετε μάλιστα τινά Αγιογραφική και Πατερική αποδεικτική θεμελίωση για τον προειρρημένο κριτικό και αντιρητικό συλλογισμό μου ώστε να αναθεωρήσετε τις θέσεις σας άρδην, σε μία νέα έκδοση;

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ

Αγιογραφική θεμελίωση: Η ελεγκτική ορθόδοξη ενέργεια του Προφήτου και Βαπτιστού Ιωάννου και Τιμίου Προδρόμου, όπως καταγγείλει βροντερά την Μοιχειανική Αίρεση και θεσμοθετημένη μοιχική πράξη του βασιλέως Ηρώδου μετά της μοιχαλίδος Ηρωδιάδος, τι ακριβώς ήτο; Ήταν αμαρτωλός εξαναγκασμός και φανατική επιβολή ή εμμονή υπό ενός «ατόμου» στα της Ποιμαντικής ακριβείας εκεί όπου «η Εκκλησία» (το Φαρισαϊκό Ιερατείον της εποχής) ανεχόταν παράνομα την «κατ΄οικονομία μοιχεία» στα του Καίσαρος;
Πατερική θεμελίωση: Η ελεγκτική ορθόδοξη ενέργεια του Αγίου και Ομολογητού Θεοδώρου του Στουδίτου, όπως καταγγείλει βροντερά την Μοιχειανική Αίρεση και θεσμοθετημένη μοιχική πράξη του αυτοκράτορα Κωνσταντινουπόλεως Κωνσταντίνου του Στ΄, τι ακριβώς ήταν σεβασμιώτατε; Ήταν αμαρτωλός εξαναγκασμός και φανατική επιβολή ή εμμονή υπό ενός «ατόμου» στα της Ποιμαντικής Ακρίβειας εκεί όπου «η Εκκλησία» (το Μιχοζευκτικό Ιερατείον της εποχής) ανεχόταν παράνομα την «κατ΄οικονομία μοιχεία» στα του Καίσαρος;
Με απλούστερα λόγια: είναι θεόπνευστον και θεάρεστον σύμφωνα με το κατά γράμμα και κατά πνεύμα του ιερού Ευαγγελίου και των ιερών Κανόνων να εισάξουμε καινοτόμως στα της ορθοδόξου Πίστεως, το «κατ΄ οικονομία των συμπροσευχών», ή αν θέλετε, στα του τιμίου Γάμου να εισάξουμε το «κατ΄οικονομία της μοιχείας», ως σωτήριον Ποιμαντική οικονομία στην Εκκλησία Του; Αν όντως «η Εκκλησία» μας εισηγείται τέτοια αθεόφοβη και βλάσφημη (παρα)οικονομία στις συμπροσευχές, και δή στα περί της Πίστεως, τότε γιατί να μη «οικονομηθούμε» τέλος πάντων και εμείς οι ταλαίπωροι έγγαμοι με ανάλογες εξώγαμες ή και παράλληλες «πολύ-γαμικές» σχέσεις;

 

ΚΡΙΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

Στα περί του ΙΕ ΄ ιερού Κανόνος: πράγματι μας παρέχεται απόλυτα το δυνητικό δικαίωμα καθότι δεν νομοθετεί τινά Κανονική υποχρέωση στα περί της διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου. Η διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου από αιρετίζοντα Επίσκοπο είναι ζήτημα της Ελευθέρας Βουλήσεως και της Συνειδήσεως ενός εκάστου Κληρικού και Λαϊκού. Πράγματι ο εν λόγω ιερός Κανών είναι δυνητικώτατος ως προς την ενέργεια και μόνο αυτής στα περί της διακοπής του λειτουργικού μνημοσύνου. Όστις θέλει λοιπόν διενεργεί την διακοπή του μνημοσύνου.
Τούτο το γράμμα και το πνεύμα του Κανόνα δεν σημαίνει καθόλου ότι γίνεται νομοθετικά η άρσις της υποχρέωσης των Χριστιανών να μη αποτειχίζονται ιερώς, απλανώς και ορθοδόξως, από διαβόητους αιρετίζοντες ή ετερόδοξους ψευδεπισκόπους ή και από αφορισμένους αιρετικούς.
Σύνολη η Πατερική Γραμματεία και η ιερά Παράδοσις των Προφητών, των Αποστόλων των Αποστολικών Πατέρων, των Θεοφόρων και Αγίων Πατέρων, μας εντέλλωσι, μας παραγγέλνωσι, μας προτρέπωσι, μας διατάζωσι, μας συμβουλεύωσι, μας υποχρεώνουσι, ότι έχουμε το υψηλότατο χρέος και την μεγίστη υποχρέωση, άπαντες οι νόρμαλ Ορθόδοξοι, να αποτειχιζώμεθα ιερώς από τις αιρετικές πλάνες, καθώς και από τους φορείς αυτών, τουτέστιν τους αιρετίζοντες ή αιρετικούς, να εντειχιζώμεθα απλανώς ως επόμενοι των αγίων πατέρων και να διακόπτουμε εν δυνάμει την κάθε Εκκλησιαστική κοινωνία την επικοινωνία και την συγκοινωνία μας με αιρετικούς και κακοδόξους Επισκόπους, είτε αυτοί τελεσίδικα εκαταδικάσθησαν είτε ακόμη πρίν να καταδικασθούν με τελεσίδικη Συνοδική διαγνώμη.
Προσκομίζω ως μείζονα συμμαρτυρία των προειρημένων, στα περί της διακοπής της κοινωνίας (και όχι απλά, της διακοπής του Λειτουργικού μνημοσύνου) της εθιμοτυπικής επικοινωνίας και συγκοινωνίας τον βίο και την πολιτεία του θεοφόρου Πατρός και Ομολογητού αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου και του αγίου Μαξίμου του Ομολογητου.
Όμως λόγω του ότι ο ιερός ΙΕ΄ Κανών εκπηγάζει από την Πρωτοδευτέρα Σύνοδο όπου συνδέεται ιδιαίτερα και με τον άγιο Οικουμενικό Πατριάρχη και Μέγα Φώτιο, πρόκειται να προσκομίσω και κάποιο ακόμη επιπρόσθετο, αμάχητο επιχείρημα, γραφθέν υπ΄ αυτού του ιερού ανδρός, εφ΄όσον είναι απλανής και θεοφόρος Πατήρ της Εκκλησίας και ο κατ΄εξοχήν Διδάσκαλος του Εκκλησιαστικού Δικαίου.
Σημειώνει ο ιερός Πατήρ στα περί της διακοπής της κοινωνίας από τους αιρετίζοντες και αιρετικούς ψευδεπισκόπους: «Αιρετικός εστιν ο ποιμήν; Λύκος εστί; Φυγείν εξ αυτού και αποπηδάν δεήσει, μηδ΄ απατηθήναι προσελθείν, καν ήμερον περισαίειν δοκή, φύγε την κοινωνίαν αυτού και την προς αυτόν ομιλίαν ως ιόν όφεως, αγκίστρω μέν και δελέατι ιχθύες αλίσκονται, ομιλία δε πονηρά και τον αιρετικόν ιόν υποκαθήμενον έχουσα πολλούς των απλουστέρων προσιόντως και μηδέν βλάβος παθείν υφορωμένους εζώγρησε, φεύγειν ουν παντί σθένει διά ταύτα προσήκει τους τοιούτους… ορθόδοξος εστιν ο ποιμήν, ευσεβεία εσφράγισται, ουδέν της αιρετικής φατριάς επισύρεται; Υποτάγηθι αυτώ, ως εις τύπον προκαθεζομένω Χριστού». (Οικουμενικού Πατριάρχου Κων/Πόλεως Αγίου και Μεγάλου Φωτίου, Άπαντα τα Έργα, Ελληνες Πατέρες της Εκκλησίας (ΕΠΕ), Τόμος 12ος, Ομιλία ΙΕ΄, Λεχθείσα εν τω άμβωνι της Μεγάλης Εκκλησίας, σελ. 400-402).
Συνεπώς γίνεται ξεκάθαρο ποια είναι η προτροπή των θεοφόρων Πατέρων, σε περίπτωση που εντός της Εκκλησίας αντιληφθούμε λυκοποιμένες, ψευδεπισκόπους, ψευδοπροφήτες και ψευδοδιδασκάλους. Διακόπτουμε την κάθε Εκκλησιαστική κοινωνία και επικοινωνία, διότι, υποβόσκει ο μέγας κίνδυνος, διά του κατηχητικού προφορικού ή γραπτού κηρύγματος, ο μολυσμός και η πτώσις μας από το θανατηφόρο δηλητήριον της αιρέσεως.
Μάλιστα στο εν λόγω σημείο ο Μέγας Φώτιος δεν διενεργεί ουδεμία διάκριση μεταξύ αιρετιζόντων και αφορισμένων αιρετικών. Διενεργεί μάλλον ιερά διάκριση μεταξύ ορθοδόξων και κακοδόξων Κληρικών. Μάλιστα μας διευκρινίζει καθαρά ότι ομιλεί για κανονικούς Κληρικούς (πλήν ετερόδοξους) όπου ιερουργώσι έγκυρα Μυστήρια εντός της Εκκλησίας. Εξάλλου, ούτως ή άλλως, η Εκκλησία απαγορεύει την κάθε εκκλησιαστική κοινωνία ή επικοινωνία μετά των αφορισμένων καταδεδικασμένων και καθαιρεμένων αιρετικών.
Ο μέγας Φώτιος μας αποσαφηνίζει βέβαια, και μία ακόμη σημαντικώτατη ιερα διάκριση, ότι οι ετερόδοξοι ή κακόδοξοι Κληρικοί (πρίν ακόμη να καταδικασθώσι με Συνοδική διαγνώμη) δημιουργούν, συνασπίζονται και παρατάσσονται με ομόφρονές τους, εντός τινάς αιρετικής φατριάς (π.χ. Φανάριον, Θεολογικές Σχολές ή Ακαδημίες Θεολογικών Σπουδών), όπερ, η σύσταση τέτοιας αιρετίζουσας φατριάς, εντός της Εκκλησίας, είναι αντικανονικό και κακόδοξο ολίσθημα.
Συνεπώς, πρέπει ή δεν πρέπει, να εξασκηθούμε, για να διακρίνουμε στις ημέρες μας ποιοι θεσμοθέτησαν μία ή πολλές κακόδοξες φατριές και ανύψωσαν την κακοδοξία και την αίρεση σε υψηλότατον Ληστρικόν Δόγμα, άνομο χρέος και καθήκον, ώστε να μας μολύνωσι ομοθυμαδόν με τον ψυχόλεθρο ιό και το τοξικώτατο υδροκυάνειο δηλητήριο, εκείνο της πολύ-αιρέσεως της Μεταπατερικής Θεολογίας και του Βατικάνειου ή «Ορθοδόξου» Συγκρητισμού;
Επίσης, μπορεί ένας Επίσκοπος ή Μητροπολίτης ή Πατριάρχης ή Αρχιεπίσκοπος να είναι δεινός παραβάτης αρκετών ιερών Κανόνων αλλά να μη διακηρύττει κακοδοξία. Εξαρτάται σαφώς ποιους ι. Κανόνες παραβαίνει. Συνεπώς ο σεβασμιώτατος κ. Ιερεμίας απέφυγε μάλλον να διευκρινίσει με κάθε θεολογική ακρίβεια, ότι το δικαίωμα της διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου παρέχεται και ενεργοποιείται, δυνητικώς, αν και μόνον άν  ο Επίσκοπος, κηρύττει αίρεση και κακοδοξία, και όχι επειδή είναι, γενικώς και αορίστως, ένας παραβάτης των Ιερών Κανόνων. Συνεπώς και αυτό το σημείο πρέπει, να διορθωθεί, κατά την προσωπική μας εκτίμηση.
Διότι, αφήνεται να εννοηθεί καθαρά, από μέρους του σεβασμιωτάτου, σαφώς και αναντίρρητα, ότι το δικαίωμα για τη διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου, παρέχεται, γενικώς, κατά των παραβατών των ιερών Κανόνων. Πράγμα εσφαλμένο θεολογικά, διότι σε πάμπολλες περιπτώσεις αντιΚανονικής διενεργείας (πλήν της διακηρύξεως αιρέσεως) της διακοπής μνημοσύνου, για κάποια συγκεκριμένα αντικανονικά ολισθήματα και αμαρτήματα, αν διενεργηθεί η παύσις του Λειτουργικού μνημοσύνου, τότε δημιουργείται Σχίσμα.
Παράλληλα ο ίδιος συγγραφέας μας παραπέμπει καλώς και δικαίως στο Κανονικό εγχειρίδιον «ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ» του Αρχιμανδρίτου π. Επιφάνιου Θεοδωροπούλου όπου μας παραθέτει ο κ. Ιερεμίας ένα σημαντικό παράδειγμα. Έχει δίκαιο ο σεβ. ότι ο ιερός Κανών δεν νομοθετεί κάποιαν υποχρέωση στη διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου. Η απορία μας σ΄αυτό το σημείον είναι μήπως ο άγιος Κύριλλος ο Αλεξανδρείας «εκοινώνει κατ΄οικονομίαν» με αιρετικό Επίσκοπο (τον Θεοδωρο Μοψουεστίας) προτού τελεσίδικα δικασθεί και καταδικασθεί με Συνοδική διαγνώμη, ο αιρετίζων Μοψουεστίας, ως αιρετικός; Διότι αν δεν είναι αυτό που έγινε, τότε πώς ακριβώς συνδέεται και συσχετίζεται αμέσως μετά από το προηγούμενο ζήτημα των «κατ΄οικονομίαν συμπροσευχών»; Αφήνεται δηλαδή, να πλανάται ένα εσφαλμένο θεολογικά πνεύμα, ότι ο άγιος Κύριλλος «κατ΄οικονομίαν εκοινώνει» με ένα καταδικασμένο Κληρικό;
Υφίσταται, δηλαδή, κάμποση και παράδοξη ασάφεια και σύγχυσις, στα περί της οικονομίας ή ακρίβειας, διότι, το ζήτημα του ΙΕ΄ Κανόνα, συδέεται και συσχετίζεται από τον Σεβασμιώτατο κ. Ιερεμία, με το ακριβώς προηγούμενο ζήτημα, εκείνο περι των  συγκρητιστικών συμπροσευχών μετα των αφορισμένων αιρετικών.
Κάποιος απλοϊκός στην πίστη, νομίζω ότι πολύ εύκολα θα συμπεραίνει, αφού διενεργούνται από «φιλανθρωπία» ή «κατ΄οικονομία συμπροσευχές» μετά των αιρετικών και σχισματικών, ποιο ή πού είναι το πρόβλημα, αν  ως άτομο να συμπεριφερθεί φιλάνθρωπα και με επιείκεια, καθώς πράττωσι οι Οικουμενιστές, και να υπάγει σε ναούς σχισματικών Παλαιοημερολογιτών ή αιρετικών Προτεσταντών και Παπικών;
Αν το πράξει κανείς αφελής και απλοϊκός, τι επιπτώσεις θα έχει, αφού η «Εκκλησία» καθώς λέγει ο σεβ. «δεν αποκόπτει τους πταίσαντας» παραβάτες των ιερών Κανόνων; Και επειδή δεν αποκόπτει τους δεινούς παραβάτες, σεβασμιώτατε, θα πρέπει να θεωρήσουμε ως «κατ΄οικονομίαν» ενέργειες τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς; Αν και δεν γράφεται, το λεξίδιον «κατ΄οικονομία», εξυπονοείται αυτό εσφαλμένα από τα συμφραζόμενα και το πνεύμα της απαντήσεως, διότι καταγράφεται το λεξίδιον της ποιμαντικής «ακρίβειας».
Τέλος, εύχομαι ολόθερμα, η παρούσα βιβλιοκρισία μας να μη απαξιωθεί, και να (συν)προβληματιστεί μετά του μητροπολιτικού επιτελείου του αγαπητού μας σεβασμιωτάτου κ. Ιερεμίου Φούντα, ώστε να μη χρειασθεί να (ξανα)επανέλθουμε και να επιμένουμε στα εν λόγω αμφιλεγόμενα προβληματικά και εν αποκλίσει σημεία της. Αν και μόνο αν, γίνωσι τέλος πάντων οι αναγκαίες και χρήσιμες θεολογικές διορθώσεις τότε θα έχουμε μία μη διάτρητη και καθόλα Ορθόδοξη Κατηχητική και Δογματική πανοπλία για τον Κλήρο και το Λαό της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Ορθόδοξος Θεολογών

panagiotisnounis@gmail.com

20170622_160857(0)

20170705_032207

20170715_150333 (2)

20170720_093017

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΝΝΗΣ: ΔΙΠΛΟΥΣ ΠΕΛΕΚΥΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΙΕΡΕΜΙΟΥ ΤΟΥ ΤΡΑΝΟΥ & ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΤΟΥ ΠΗΓΑ), Ἀθήνα 2015, σσ. 236.

index
Ὁ συγγραφέας τοῦ παρουσιαζόμενου βιβλίου εἶναι ὁ ἀξιότιμος κύριος Νικόλαος Μάννης ὁ διαχειριστής τινός ἀξιόλογου ὀρθόδοξου πολυθεματικοῦ καί ἀντιοικουμενιστικοῦ Ἱστολογίου ἐν ὀνόματι «ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ». [Δεῖτε ΕΔΩ] Ὁ συγγραφέας φαίνεται (ἐκ τοῦ προλόγου) νά εἶναι ἔμπειρος καί ὑποδειγματικός ἐκπαιδευτικός-δάσκαλος καί μέλος πολύτεκνης οἰκογενείας. Προσωπικῶς δέν εἶχα τήν ἰδιαίτερη τιμή νά τόν γνωρίσω ἀλλά δυνάμεθα ὅμως νά (ανα)γνωρίζωμεν τόν κάθε πλησίον ἤ καί ἀδελφόν μας ἐκ τῶν πολυποίκιλων ἐνεργειῶν τους.
Ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός κύριος Νικόλαος Μάννης, ἔσπευσεν, χάριν ἀγαπητικῆς φιλοτιμίας, νά ἀποστείλει εἰς τόν ὑποφαινόμενο καί διαχειριστήν τοῦ Ἱστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», τιμητικῶς καί ἀνιδιοτελῶς, διά ἐνημέρωσιν μας διά τό Ἡμερολογιακόν Ζήτημα κ.λπ., τινά πολυσήμαντα θεολογικά βιβλία, ἕνα ἐξ αὐτῶν, ἦτο καί τό ἰδικόν του, τό ὁποῖον, χρεωστικῶς καί εὐλαβικῶς θέτομεν ὑπό τινάς φτωχῆς βιβλιοπαρουσιάσεως πρός τούς ἐκλεκτούς καί ἀξιότιμους ἁπανταχοῦ φιλο-ἀναγνώστες μας· εἴτε αὐτοί εἶναι Νεοημερολογῖτες, εἴτε Παλαιοημερολογῖτες…!
Μία γενική κριτική εἰκόνα καί πρόχειρη προσωπική ἐκτίμησίς μας, βάσει τῶν ἀποκαλυπτικῶν ἐγγράφων εἶναι: Ὅτι ὁ γνωστός καί πολυ-δυσφημισμένος καί κατασυκοφαντιμένος μέ μαίνος “Ζηλωτισμός”, περί καί κατά τῶν Παλαιοημερολογιτῶν Ζηλωτῶν, ἔχομεν τήν ὑποχρέωσιν νά ποῦμεν κατ΄ ἀρχᾶς, κατά τήν προσωπικήν βεβαίως ἄποψίν μας, ὅτι δέν συνιστά τινά οὐδεμίαν αἵρεσιν, οὔτε κἄν ὡς ἀντίποδα ἤ καί ὡς δεύτερον δῆθεν ἄκρον (ὡς ἐπεκράτησεν μονόγνωμα νά λέγεται) ἕναντι καί κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι αἵρεσιν καί πλάνη συνιστά, ὄχι μονάχα ὁ «Ἐγωκεντρισμός» καί ὁ «Ἐθνοφυλετισμός» [ὡς λαλοῦσιν οἱ ἅγιοι Προκαθήμενοι ἐν τῷ Κολυμπάριῳ], ἀλλά ἡ ἐπί σκοποῦ ἰδεολογική καί ἀνορθόδοξη προπαγάνδα, ἔνθεν κακεῖθεν, ὑπό φτηνῆς ἀνονήτου ἰδοτέλειας.

Βέβαια προσωπικῶς καί πάλιν θεωροῦμεν: ὅτι ὁ ἐν Χριστῷ Ζηλωτισμός εἶναι ἐράσμιον καί μανικόν ἱερό καί ὁμολογιακόν χρέος τινός ἐκάστου τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, καί πρόκειται διά Ἁγιοπνευματικῆς ἀρετῆς στηριζόμενης σε Κυριακά λεχθέντα. Ὁ ἐν Σατᾶν “Ζηλωτισμός” (δηλ. ὁ φανατισμός), ὅμως, ἐντοπίζεται πλέον, εὐκρινέστατα μᾶλλον, καί εἰς τά δύο λ.χ. «στρατόπεδα», εἴτε τῶν Παλαιοημερολογιτῶν εἴτε καί τῶν Νεοημερολογιτῶν. Τά στρατόπεδα ὅμως, ᾆράγε, ποῖος τά ἐδημιούργησεν, μιᾶς καί ἐφόσον ἔχωμεν τήν ἴδιαν καί ἀπαράλακτον ὀρθόδοξη χριστιανική Πίστην; Ποία εἶναι τά ριζίδια τοῦ κακοῦ; Ποία ἡ βάσις καί ἡ θῦρα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ; Ὑφίσταντο, σαφῶς, κάποιοι ἀπεσχισμένοι, διεσπασμένοι καί πολυδιαιρεμένοι, «ζηλωτές» τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, ἀνάμεσα σ΄ αὐτούς, βεβαίως, καί ἀρκετοί Ὀρθόδοξοι τῷ ὄντι ἔνθεοι Κανονικοί Ζηλωτές.

Εἰς τό ἕτερον στρατόπεδον, τῶν Νεοημερολογιτῶν, ὑφίσταντο σφοδρές, πολυπλόκαμες, ἐξάπαντος νοσηρά ζηλωτικές (=φονταμενταλιστικές) ἀντιλήψεις, εἴτε ὑπέρ τῆς Σχολαστικῆς (Φραγκολατινικῆς) θεολογίας, εἴτε ὑπέρ τινάς φιλοσοφίζουσας θεολογίας (Νεορθοδοξία καί Νεονικολαϊτισμός), εἴτε ὑπέρ τοῦ Λουθηροκαλβινισμοῦ (πού ἐγέννησεν τήν ζηλωτική θεμελιοκρατία), εἶτε ὑπέρ τῆς πανμοιχιανικῆς Παναιρέσεως τοῦ σατανόσχημου Οἰκουμενισμοῦ. Ἐμεῖς οἱ Νεοημερολογῖτες δηλαδή, αὐτοτρεφώμεθα ἀπληροφόρητοι, ἀνοήτως ἤ καί στρουθοκαμηλίζωντες, ἐξ αἰτίας τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας μας, μέ νοσηρές «ὀρθόδοξες» προπαγάνδες καί ἀρεσκώμεθα νά πληροφοροῦμεθα, εἰδικῶς καί μόνον, μόνο διά τόν τυχόντα ἐσφαλμένο καί ζηλωτικό φανατισμό ὅλων τῶν ἄλλων πλησίων καί ἀδελφῶν μας, χωρίς νά ἔχωμεν ὡστόσο προβληματίσει, ὅτι ὁ φανατισμός εἶναι: τινά θρησκόληπτη καί ἀδιόρατη ἀσθένεια, πού ἐνυπάρχει ἀναντίρρητα, καί εἰς τήν ἰδικήν μας νεοημερολογήτικη παράταξη. Ἄς γίνομεν ἐπί τέλους ἔντιμοι καί εἰλικρινεῖς. Τό πρόβλημα τῆς Ἐκκλησίας ΔΕΝ εἶναι ὁ ἔνθεος καί ὀρθός Ζηλωτισμός, ἀλλά ὁ ἐπάρατος καρκίνος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού θρέφει καί τόν προτεσταντόπληκτο κακάσχημο ζηλωτισμό. Πλέον ὁ πλανερός “Ζηλωτισμός” τῶν Οἰκουμενιστῶν καί ὀπαδῶν τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, ἔχει αὐτοφανερωθεῖ, ὡς γυμνός καί ἄθεος ζηλωτισμός, μέ ἀπώτερον διαβολικόν σκοπόν ὅπως διαστρέψωσιν πάν ὅτι ἔμεινε ὄρθιον καί ὀρθόδοξον. Ἄρα συνεπῶς, ἄν θέλωμεν νά λαλοῦμεν τινές ἀλήθειες, θά πρέπει νά παρατηροῦμεν ἀντικειμενικῶς π.χ. ὅτι ἐκείνο τό δεύτερον «Αἱρετικόν Ἄκρον» [γιά ὅσους ἐπιθυμῶσιν νά ἐμμένωσιν ἐπ΄ αὐτοῦ] τοῦ «Ζηλωτισμοῦ», ἐνυπάρχει, ὡς λοιμική μάστιγα εἰς ὅλας τάς συγκρητιστικάς ἐνεργείας, ἁπάντων, τῶν φανατικῶν ὁπαδῶν τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως.

Θά πρέπει, ταπεινῶς φρονοῦμε, νά γίνει μία, ἰδιαίτερη καί προσεκτική διάκρισις, πλέον: τοῦ ἔνθεου καί ἐρωτομανικοῦ ὑγιοῦς Ζηλωτισμοῦ (Παλαιοημερολογιτῶν καί Νεοημερολογιτῶν) ἐκ τοῦ τῷ ὄντι πολυσχασμένου καί νοσηροῦ θεμελιοκρατικοῦ “Ζηλωτισμοῦ” ( εἴτε ἐκ τῶν Νεορθοδόξων-Νεοημερολογιτῶν Οἰκουμενιστῶν & καί ἐκ τινῶν Παλαιοημερολογιτῶν). Ἡ πρῶτη ὁμᾶς (τῶν ἐρωτευμένων μέ τήν Ὀρθοδοξία) πού ἀντιμάχεται, δικαίως καί εὐλόγως, τήν ἀντίχριστον πολυαίρεσιν τοῦ Συγκρητισμοῦ, εἶναι καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας. Ὁ ὀρθός θεολογικός ἔρωτας, δέν εἶναι ἀσθένεια. Ἀσθένεια εἶναι, ὁ ἀνέραστος θεολογικός διάλογος τοῦ ΠΣΕ μετά τῶν ἀνίκανων θιασωτῶν του. Ὅμως ἕνα ὀρθόδοξον δεύτερον ἄκρον, δηλ. μή αἱρετικόν, πού συγκρούεται ἀδιαλείπτως κατά τοῦ ἀκραίου οἰκουμενιστικοῦ Θηρίου τῆς Ἀποκαλύψεως, εἶναι ἡ Θεοφρούρητως καί Φίλη Ὀρθοδοξία μας. Δηλαδή πιό ἁπλᾶ, ἡ διαχρονική σύγκρουσις, γίνεται μεταξύ τῶν τῷ ὄντι ΔΥΟ ἀντιμαχόμενων καί ἀνόμοιων ἄκρων: ὅπως ἠ ἀνελέητη μάχη τῆς Φίλης καί Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, κατά τοῦ ἄφιλου καί Πανθρησκειακοῦ “ἐκκλησιαστικοῦ” Οἰκουμενισμοῦ τῶν ἀνθρώπων [καί δή ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν] τοῦ Ἀντιχρίστου. Αὐτή εἶναι ἡ ὀρθή θεώρησις τῶν πραγμάτων βάσει τῆς Συμφωνίας τῶν Πατέρων διά τά ἀντιμαχόμενα «Δύο Ἄκρα». Τό ἕνα ἄκρον δηλ. εἶναι ἡ ζέουσα Ὀρθοδοξία καί τό ἄλλο ἡ παγερῆ κακοδοξία. Ἡ ἀνίερη καί μέση ὁδός εἶναι ἡ χλιαρότης. Στά περί χλιαρῶν, ὑφίστατο Θεανθρωπολογικός ὁρισμός καί Κυριακή ἄποψις εἰς τό θεόπνευστον βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως.

Τά πιό πάνω τά καταγράφομεν, ὡς προσωπικά φτωχά καί ἐλάχιστα συμπεράσματα, πού βγαίνωσιν ἀβίαστα μέσα ἀπό τίς προσωπικές ἀντικειμενικές μελέτες καί ἔρευνες τοῦ ὑπογράφωντος. Μία τέτοια ἀντικειμενική καί περισπούδαστη ἱερά μελέτη εἶναι καί τό ἐν λόγῳ σημαντικόν ἐγχειρίδιον τοῦ κ. Νικολάου Μάννη τό ὁποῖον καί μᾶς ἐνέπνευσεν κριτικά τά πιό πάνω.

Ἐξ ἀρχῆς νά ἐξομολογηθῶ τήν ἄχαρη καί ἀχάριστον ἁμαρτία μου, θεώρησα βεβιασμένα καί αὐθαίρετα ὡς ξερόλας νεοκαλαμαρᾶς, ὅτι ἦτο τινά «ζηλωτικόν» ἐγχειρίδιον τινῶν προσωπικῶν ἀπόψεων τοῦ κυρίου Νικολάου Μ. Οἱ νεοημερολογήτικες προκαταλήψεις μου, ἐδιαλύθησαν συντόμως, ὅταν ἀπεφάσισα νά τό μελετήσω σοβαρά, ὅπου καί διεπίστωσα, ὅτι πρόκειται περί τινῶν σπανίων καί ἐπίσημων Πατριαρχικῶν Κειμένων καθῶς καί Πατριαρχικῶν Συνοδικῶν ἀποφάνσεων τῶν ὁσίων Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ & Ἀλεξανδρείας τοῦ Μελετίου Πηγᾶ. Δυστυχῶς ἀξιότιμοι φίλοι/ες, εἶμαι ὁ ἄπιστος Παναγῆς, τό ὁμολογῶ, καί δέν πείθομε εὔκολα ἀπό τούς τίτλους τῶν βιβλίων.

Ὁ συγγραφέας ἀφιερώνει τό ἐνδιαφέρον πόνημά του: «εἰς τήν ἱερά ξυνωρίδα τῶν ἀοιδίμων Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ & Ἀλεξανδρείας Μελετίου Πηγᾶ», δεῖγμα τῆς βαθιᾶς ἐκτιμήσεώς του εἰς τόν πανάγιον θεσμό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωμῃοσύνης μας.

Ἡ Νέα Ρώμη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας, θά ζεῖ γιά πάντα στίς καρδιές καί τό DNA τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Οἱ Νεοφαναριῶτες Οἰκουμενιστές, προσβάλλωσιν ἀδιάλειπτα, τόν πανάγιο Θρονικό θεσμό τῆς Ρωμῃοσύνης μας, διεκδικώντας, ὑστερόβουλα καί ἐγωπαθητικά, ταυτίζοντας τόν ἱερό θεσμό μέ τά ἱερά πρόσωπα, δηλ. τῶν ἐκπροσώπων τοῦ πατριαρχείου, καί ἐμφανίζονται νά εἶναι ἀνόητοι προσωπολάτρες καί θεατρίνοι, διό καί προσβάλλωσιν ἔτσι τό ἐμπερίστατο καί αἰχμάλωτο Πατριαρχεῖον μας ἀπό κραυγαλέα ἀνικανότητα καί ἰδεολογική κακοδιαχείρησιν. Ὁ «Διπλοῦς Πέλεκυς» ὅμως ἔρχεται νά ξεδιαλύνει τά πράγματα καί νά στιγματίσει, τόν νοσηρώτατον Ἀνθρωπομορφισμό τῆς προσωπολατρίας, εἰς τό πρόσωπον π.χ. τινός ἐπισκόπου, λ.χ. τοῦ Οἰκουμενιστοῦ [Αἱρεσιάρχου καί αἱρετικοῦ] Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.

Oἱ σελίδες τοῦ καλαίσθητου τομιδίου διαιρούνται σέ 5 μέρη:

  • Στό πρῶτο μέρος διαβάζομεν μερικά σύντομα καί ἐνδιαφέροντα βιογραφικά τῶν δύο ὁσίων Πατριαρχῶν, πολυσήμαντες προσωπικότητες, ἄγνωστες σχεδόν εἰς τό εὐρή χριστιανικό κοινό.
  • Στό δεύτερο μέρος μελετοῦμεν μέ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον ἕνα ἐπίσης σύντομο ἐπεξηγηματικό Σημείωμα [μαζί μέ εἰδικές ἐγκάρδιες ἐυχαριστίες] πού ἐνέπνευσαν κατά βάσει τόν συγγραφέα νά ἀσχοληθεῖ μέ τό περιώνυμο Ἡμερολογιακόν Ζήτημα τῆς παπικῆς Καινοτομίας.
  • Στό τρίτον μέρος διαβάζομεν ἕνα ἐξαιρετικόν πρόλογον τοῦ σεβαστοῦ Ἀρχιμανδρίτου κυρίου Εὐθύμιου Μπαρδάκα.
  • Στό τέταρτον μέρος καταγράφεται ἕνα ἀναλυτικό ἐξειδικεύμενο σημείωμα τοῦ συγγραφέως διά τό ζήτημα τῆς καταδίκης τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου, ἀπό τήν Ἐκκλησία κατά τόν 16ον αἰ. Μέ τήν σημαντική συμβολή τῶν προαναφερομένων Πατριαρχῶν. Τό ἐκτενές σημείωμα πλαισιώνεται μέ ἐνδιαφέρον φωτογραφικό ὑλικόν. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Στό πέμπτο μέρος ὁ συγγραφεύς, μᾶς εἰσάγει εἰς τά σπάνια καί ἄδυτα κείμενα, τινά ἐπίσημα Πατριαρχικά Ἔγγραφα καί Πατριαρχικές πιστολές.

 

Σ΄ αὐτό τό σημεῖον ἀξίζει νά ἀναφέρομεν, ἐνδεικτικῶς, μερικούς ἀπό τούς τίτλους τῶν σημαντικώτατων καί σπανίων κκλησιαστικῶν Ἐγγράφων ὥστε νά λάβετε μίαν ἀμυδρά πρόγευση περί τίνος πρόκειται ἡ ἐν λόγῳ πρωτοποριακή θεολογικο-ἱστορική μελέτη:

 

  1. Ἐπιστολή (1582) Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἱερεμίου πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπο Φιλαδελφίας Γαβριήλ Σεβῆρο.
  2. Ἐπιστολή (1582) Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Μελετίου πρός τόν Καρδινάλιο τῆς Santa Severina ὅπου ὁ πατρ. Μελέτιος ἀσκεῖ σφοδρά παράπονα διά τήν καινοτόμο μεταβολή τοῦ Πασχαλίου ὑπό τῶν Φραγκολατίνων παπιστῶν.
  3. Ἀποσπάσματα ἐπιστολῆς (1583) καί ἑτέρον κείμενο ἐκ τινός Συνοδικοῦ Τόμου ὑπογραφθέν ὑπό τοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἱερεμίου πρός τόν Δούκα Κωνσταντίνο Βασίλειο Ὁστρόγκσκυ, ὅπου ὁ πατριάρχης Ἱερεμίας, εὐλογα καί δικαίως, ἀσκεῖ ἀντιρρητική πολεμική στάση κατά τῆς ἀστρολογίας/ἀστρονομίας τῆς μεσσαιωνικῆς ἐποχῆς τῶν Δυτικῶν Παπικῶν, ὅπου ὡς γνωστόν οἱ ἀστρονόμοι τους ἐνασχολοῦντο καί μέ ἀστρολογίες, μαντείες, ἀλχημείες, μαγκανείες, μαγείες, μέ θεοσοφισμούς καί ταλμουδισμούς κ.ο.κ. μέ τό γνωστόν ἀποτέλεσμα νά σύρονται «ἐπιστήμονες» εἰς τά θανατηφόρα καί ἐθνοκτόνα «ἱερά» δικαστήρια τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν.
  4. Πατριαρχική Ἐπιστολή πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Δυτικῆς Ρωσίας, πρός τόν Δόγη τῆς Βενετίας, πρός τούς Ἀρμενίους, πρός Κληρικούς, πρός τούς Διαμαρτυρομένους τῆς Τυβίγγης, πρός τόν Μητροπολίτη Κιέβου, κ.ο.κ.
  5. Ἐπιστολή τοῦ Πατριάρχου Μελετίου πρός τούς ὀρθοδόξους τῆς Μεσσήνης.
  6. Ἐπιστολή (1592) τοῦ ἰδίου πατριάρχου πρός τόν Τσάρο τῆς Ρωσίας Θεόδωρον.
  7. Ὁ συγγραφεύς μας παραδίδει τά πατριαρχικά Πρακτικά καί τίς σημαντικές ἀποφάσεις τῆς Πανορθόδοξης Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως (12/2/1593). Μία ἄγνωστη Πανορθόδοξη Σύνοδος καί εἰδικοί Κανόνες εἰς τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία ἐκαταδίκασεν τήν παπική μεταρρύθμιση τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου καθῶς κ.ἄ. τά ὁποία θά παραθέσομεν εἰς τήν συνέχεια.
  8. Εἰδική Ἐγκύκλιος τοῦ πατρ. Μελετίου πρός τούς Κόπτες.
  9. Ἐπιστολή τοῦ ἰδίου πρός τόν Βασιλέα τῆς Αἰθιοπίας Malak Sagad A΄.
  10. Ἐπιστολή τοῦ Ἀλεξανδρείας πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Δύσεως ὅπως τούς πληροφορήσει ὅτι δέν πρέπει νά ἀποδεχθῶσιν τήν Καινοτομία τοῦ Γρηγοριανού Καλανδαρίου.
  11. Ἐπιστολή Πατριάρχου Μελετίου πρός τόν Καγκελάριο τῆς Πολωνο-Λιθουανικῆς Κοινοπολιτείας Jan Zamoyski ὅπου καί γίνεται ἀναφορά ὅτι ὅσοι ἀποδέχθησαν τό Νέο Ἡμερολόγιον εἶναι ὑπόδικοι τῶν συνοδικῶν ἀναθεμάτων τῆς πιό πάνω Πανορθοδόξου Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Ἡ κεντρική οὐσία τοῦ «Διπλοῦ Πέλεκυ» θεωροῦμεν κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας, ὅτι εἶναι τά Πατριαρχικά Πρακτικά τῆς Πανορθόδοξης Συνόδου ἐν Κωνσταντινουπόλει 1593. Ποῦ εἶναι ὅλοι αὐτοί οἱ ἀδιάβαστοι καί οἰκουμενιστές Προκαθήμενοι πού ἐσυμμετείχαν εἰς τήν Ληστρική ψευδοΠανορθόδοξο Σύνοδο τῆς Κρήτης, πού μᾶς ἐδιακήρυτταν ὅτι ἔχει 11 ὁλόκληρους αἱῶνες νά συγκληθεῖ Πανορθόδοξη Σύνοδος; Γιατί ἐδιεδίδασιν τέτοια φαιδρᾶ ψεύδῃ καί ἀνοησίες; Διά δῆθεν δημοσιογραφική αἴσθησιν ἤ διά «θεοπρόβλητον» ψευδαίσθησιν καί παραπληροφόρησιν τοῦ Θεοφόρου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας;

Ἐπιτρέψτε μας νά σᾶς παραθέσομεν συνοπτικῶς, καί συγκριτικῶς με τίς νεώτερες ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις, τίνα ἀκριβῶς ἦτο τά ἀποφασισθέντα τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου ἐν Κωνσταντινουπόλει.

 

Ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος τῆς Κων/Πόλεως τοῦ 1593 (ἐπαναπροσδι)-ὥρισεν καί ἀπεφάσισεν ὀκτῶ (8) Ἱερούς Κανόνες:

 

  1. Οἱ ἑκασταχοῦ Μοναχοί/ές, νά ὑπακοῦωσιν μέ διάκριση, εἰς τάς ἐκάστοτε οἱκείους Ἐπισκόπους των, ἐπαναδιατυπώνοντας ἔτσι τόν 4ον ἱερό Κανόνα τῆς Δ΄ (4ης) ἐν Χαλκηδῷνι Ἁγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
  2. Ὁ δεύτερος Κανῶν, ὥρισεν, τά διαχρονικά καί Καθολικά Νομοκανονικά θεσμοθετηθέντα καί ἐπικυρωμένα Δογματικοκανονικά ὅρια καί οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, λόγῳ τοῦ ὅτι καλύπτονται ὑπό τινάς μεγίστης ἄγνοιας καί λήθεως, νά διακηρύττονται, δυό φορές τό χρόνο, σέ ἱερά Σύνοδον, ἡ ὁποῖα θά ἐξετάζει καί θά ἀνακρίνει ὅσα ἄλλα νέα, ἐπιπρόσθετα καί ἐπίκαιρα, ἐκκλησιαστικά προβλήματα τῆς κάθε ἐποχῆς. Πράγμα πού ἀστόχησεν σαφῶς νά πράξει ἡ ἐν Κολυμπαρίῳ ψευδοΣύνοδος τοῦ 2016.
  3. Ὁ τρίτος ἱερός Κανῶν, ἀνανεώνει τόν 6ον ἱερό Κανώνα τῆς Δ΄ (4ης) Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού καταδικάζει τήν Σιμωνία καί τήν ἄτοπον εἰσπήδησιν τῶν Κληρικῶν ἀπό ἐπαρχία σέ ἐπαρχία. Σήμερα παρατηροῦμεν, ὅτι ὑφίστατο ἀναρχική καί ἀντικανονική εἰσπήδησις τοῦ Πατριαρχείου Κων/Πόλεως εἰς τάς Ἐκκλησιαστικάς ἐπαρχίας, δῆθεν «Νέες Χώρες», τῆς Ἀυτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὑφίστατο ἀντικανονική εἰσπήδησις τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρουμανίας καί τῆς Σκοπιανῆς ψευδοεκκλησίας, εἰς τάς Κανονικάς δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Τραγική εἰσπήδησιν βλέπομεν νά ἐνήργησεν καί ὁ ἀντικανονικός Πατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλος, εἰσβάλλωντας εἰς τήν δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας μέ οἰκτρόν ἀποτέλεσμα τήν διακοπή τῆς Κοινωνίας. Τά πιό πάνω εἶναι ἐπιπρόσθετα δείγματα τῆς μεγίστης ἀποτυχίας τῆς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων εἰς τήν Κρήτη.
  4. Ὁ δέ τέταρτος Κανῶν, ἐπικυρώνει τήν ὀρθόδοξη καί ἱερά Παράδοση τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Χάριτος, περί τῶν ἀντικανονικῶν χειροτονιῶν, δηλ. ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὁ περιπίπτων (πρό ἤ μετά) εἰς τινά συγκεκριμένα καί σοβαρά τινά κωλλύματα ἱερωσύνης, μολύνει τήν ἱερωσύνη του, καί ὅτι ὅσοι χειροτονούνται ἀναξίως, ἔχωσιν ἄκυρον καί ἀνίερον τήν χειροτονία τους. Αὐτά τά ἱεροκανονικά κολλυβογράμματα φυσικά, εἶναι ὑψηλά θεολογικά γράμματα διά τούς Νεορθοδόξους καί Νεονικολαΐτες ἐπισκόπους πού χειροτονῶσιν ἀναξίους κληρικούς…!
  5. Ὁ 5ος ἱερός Κανῶν, καταδικάζει, τήν Ἐκκοσμίκευσιν καί τόν Σεκουλαρισμόν. Δηλαδή ὅτι οἱ Κληρικοί καί Μοναχοί δέν πρέπει νά ἔχωσιν κοσμικό φρόνημα καί κοσμικές ἐνασχολήσεις βάσει τινῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων.
  6. Ὁ 6ος Κανῶν, ἀνανεώνει, ἄλλους σημαίνοντες ἱερούς Κανόνες περί τῶν πολυτελῶν ἀμφιέσεων τῶν Κληρικῶν. Ὁ Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας ὅμως, ὡς ὁ σύγχρονος Νεοεκκλησιολογιστής καί Αἱρεσιάρχης τῶν Νεορθοδόξων, ἔχει διαφορετική ἀντίληψη περί τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολυτέλειας τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ζωῆς, μέ θεωρητική ἔμφασιν πρός τινά Ἐσχατολογίαν. Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ πεινά καί δειψά τήν Ἀλήθεια, ἀλλά καί ἀπό ἔλλειψη φαγητοῦ καί ἱατρικῆς περίθαλψης, καί μερικοί φαυλεπίφαυλοι Προκαθήμενοι συγκλίνωσιν ἀνιεροκρύφιους καί ἀμερικανοκίνητους Συνόδους σέ ἐξωτικούς τουριστικούς προορισμούς μέ ἑκατομμύρια ἐξοδα εἰς βάρος τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν τους; Αἴσχος διά τήν Ζηζιουλέϊκην Σεκκουλαριστική νεοεκκλησιολογία τῆς χλιδάτης ψευδεπισκοπικῆς ζωῆς.
  7. Ὁ 7ος Κανῶν, ὥρισεν, ὁπως ὁ κάθε Ἐπίσκοπος εἰς τήν Θεόσωστον ἐπαρχία του νά ποιμένει κατά Θεόν, καί νά διδάσκει, ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως, τό ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ. Πράγμα σπάνιον εἰς τά νεοεποχήτικας ἡμέρας πού διαβιοῦμεν μιᾶς καί διδασκώμεθα σωρηδόν πλάνες καί αἱρέσεις ἀπό… ἀλλότριους ἐπισκόπους!
  8. Ἐν κατακλείδι, ὁ ὄγδωος ἱ. Κανῶν, ἀπεφάσισεν ὅπως παραμένει ἀσάλευτον τό ἱερό Πασχάλιον τῆς Ἐκκλησίας. Μάλιστα ὅποιοι τολμήσωσιν, Κληρικοί ἤ καί Λαϊκοί, νά ἀλλοιώσουν, νά μετακινήσουν, νά ἀλλάξωσιν, τάς ἀποφάσεις τῶν Θεοφόρων Πατέρων περί τοῦ Πασχαλίου καί δή εἰς τά Κανονικά θεσπισθέντα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐν Νικαίᾳ, νά εἶναι ἀκοινώνητοι, ἀφορισμένοι καί ἀπόβλητοι ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἀποφάσεις δηλ. πού καταδικάζωσιν ἀναντίρρητα τήν Παπική Καινοτομία τῆς ἀλλαγῆς καί μεταβολῆς τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου μετά τοῦ Πασχαλίου αὐτοῦ. Ἀποφάσεις τσεκουράτες, πού καταδικάζωσιν, ἐξάπαντους ὅλους ἑμᾶς ( ἔστω καί ἐν ἀγνοίᾳ μας) πού παραμένωμεν, συνειδητά ἤ ἀσυνείδητα, εἰς τήν Μεταπατερική πλάνη τοῦ Νέου Ἡμερολογίου…!

Ἄρα συνεπῶς, ὅσοι εἴμεθα γνήσιοι νεοημερολογῖτες καί μανθάνωμεν νά διακρίνωμεν, κάπως, τήν ἀλήθεια ἀπό τό ψεύδος, πρέπει νά ὁμολογήσωμεν ταπεινῶς, ὅτι ἀδικήσαμεν καί ἐσυκοφαντήσαμεν σέ πολλά, τούς ἀδελφούς μας καί γνήσιους Ζηλωτές Παλαιοημερολογῖτες, μιᾶς καί τό ὀρθόν Ἡμερολόγιον, ἀναντίλεκτα καί εἶναι τό Παλαιόν Ἡμερολόγιον· ἀλλ΄ ὅμως δέν φτάνει νά τό λαλοῦμεν θεωρητικῶς, ἀλλά νά ἀγωνισθῶμεν πρακτικῶς, ὅπως ἐπιστρέψωμεν εἰς τήν Καθολική Παράδοση τῆς Πατερικῆς Θεολογίας, μαζί καί εἰς τό Παλαιόν Ἑορτολόγιον, ἵνα ἐορτάζωμεν ἀπό κοινοῦ, Νεοημερολογῖτες καί Παλαιοημερολογῖτες, μέ πάσαν Λειτουργική Τάξη καί εὐπρέπεια, ἅπαντες οἱ Ὀρθόδοξοι ἐνωμένοι, ἵνα θεραπευθεῖ τελεσίδικα τό Ἡμερολογιακόν Σχίσμα μετά τῶν Ὀρθοδόξων, μαζί ἀγαπημένοι καί ἀδελφωμένοι, νά πορευθῶμεν, πρός τό ἅγιον πατροπαράδοτον Ἑορτολόγιον τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐπράττασιν ἐπί 20 ὁλόκληρους αἰῶνας οἱ πρόγονοί μας, πρό τῆς Μεταξάκειου ἐποχῆς. Ἡ κακοΣύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου, ἀκραιφνῆς ἀπομίμησις τῶν Μεταξάκειων καί Βατικάνειων φληναφημάτων καί πραξικοπηματικῶν ἄνομων ἐνεργειῶν τους, ἀπέσυρεν, τήν τελευταία στιγμή, τό ἐν λόγῳ πολυταλανιζόμενον Ἡμερολογιακόν Ζήτημα, ἀπόδειξη τρανή, ὅτι οἱ Προκαθήμενοι τῶν Τοπικῶν Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν, δέν ἤθελαν νά θεραπεύσωσιν πολυχρόνια ἐκκλησιαστικά ζητήματα, ἀλλά μᾶλλον , νά κάνωσιν τηλε-shows καί ἀνόνητες ἐπιδείξεις ψευδοἑνότητος.

Τό πρωτότυπον ἐγχειρίδιον, ὁ «Διπλός Πέλεκυς» τοῦ ἀγαπητοῦ συγγραφέως παραθέτει πρός τό τέλος μία πλούσια γκάμα βιβλιογραφίας, ἑλληνικῆς καί ξένης, καθῶς καί ἡλεκτρονικές-διαδικτυακές ἄλλες πηγές.

Διά τό ἴδιον ἀκριβῶς βιβλίον ἔχει καταγραφεῖ στό παρελθόν μία ἀκόμη ἐξαιρετική βιβλιοκρισία. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Γιά ὅσους διψῶσιν νά μάθωσιν μέ ἀκρίβεια, ἐπί τῇ βάσει τίνων ἱστορικῶν ἐγγράφων καί ὑπο ποῖων ἀκριβῶς πατριαρχικῶν Πηγῶν-Πρακτικῶν καί Συνοδικῶν ἀποφάνσεων, καί περί τίνος πρόκειται, τελικῶς, τό ὅλον Ἡμερολογιακόν Ζήτημα πού προσφάτως καί πραξικοπηματικῶς μᾶς ἐπέβαλλαν οἱ Ἀρχιμασσώνοι Οἰκουμενι(στι)κοί Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Μελέτιος Μεταξάκης (1923) καί Βασίλειος (1924), ὑπό ἄμεσων ὀδηγιῶν τῶν Φραγκολατίνων Παπικῶν καί Λουθηροκαλβίνων (Ἀμερικανῶν καί Ἀγγλικανῶν), ἐπιβάλλεται διά χάριν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορικῆς ἀλήθειας, ὅπως μελετήσωμεν, τόν ἀντιρρητικό, πολεμικό, συνοδικό καί ἀπολογητικόν ἀγώνα τῶν ὁσίων Πατριαρχῶν Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ καί Μελετίου τοῦ Πηγᾶ, διά νά ἀντιληφθῶμεν μέ πάσα σαφήνεια, ὅτι ἡ ξενική ραδιουργία τού Ἡμερολογιακοῦ Σχίσματος, σέ Παλαιοημερολογῖτες καί Νεοημερολογῖτες, δέν εἶναι σύγχρονον φαινόμενον, ἀλλά μᾶλλον ἔχει προφανῶς τίς ρίζες του εἰς τόν παπικόν Μεσσαίωνα… δηλ. τις αἱρετικός φραγκολατινικός Μεσσαίωνας, πού ἐπεβλήθην (1923), εἰς τήν Ὀρθόδοξον Καθολική Ἐκκλησία ἐπί τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ κρητικοῦ Μεταξάκη καί τῶν κοπελλιῶν του, ἄχρι τῆς σήμερον, διά τῆς ἀνιέρου Καινοτομίας τοῦ Νέου Ἡμερολογίου… ἐργαλεῖον καί ὄχημα, κατ΄ἄλλους καί δικαίως τινα κερκόπορτα, ὅπως εἰσαχθῶσιν καί ἀλώσωσιν ἔτσι, εὐκόλως, τήν Φίλη Ὀρθοδοξία, τινά ἄλλα ἑτερόδοξα καί ἀλλόδοξα δόγματα καί νεωτερισμοί… ἤ καί ἄλλως πως κατά βάσιν τῶν Κολυμπαριαίων Ληστρικῶν ἀποφάνσεων: ὅπως συμβιβασθεῖ (!), ὅπως ὑπανδρευθεῖ (sic) [ἦδη ἐν ἐνεργεία νενυμφευμένη μέ τόν Νυμφίον] καί ἐξισωθεῖ (!!), θεσμικῶς (!!!), τουτέστιν Συνοδικῶς, ἡ Μία Ἁγία Ἀποστολική καί Καθολική Ἐκκλησία, μετά τῆς ἀτόπου μοιχικῆς ἑνώσεως, μετά τινῶν ἄλλων «Ἑτερόδοξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν»…!

Τό ἄφθονο πρωτογενές ὑλικό τοῦ συγγραφέως, παρουσιάζει ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον καί ἀξίζει νά ὑφίστατο εἰς κάθε βιβλιοθήκη τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν (Νεοημερολογιτῶν καί Παλαιοημερολογιτῶν) καί ὄχι μόνον· πολλῷ μᾶλλον εἶναι χρήσιμον καί διά τούς ἑτερόδοξους οἰκουμενιστές, διά αἱρετικούς ἤ καί ἀλλόδοξους ἐρευνητές, μιᾶς καί εἶναι τῷ ὄντι ἕνας ἀκονισμένος καί ρωμαλέος διπλοῦς πέλεκυς κατά τῶν συγχρόνων προπαγανδιστικῶν κακοδοξιῶν τῶν ὅσων καί ὄποιων Λατινόφρονων καί Λουθηροκαλβινόφρονων, Ἀρχιοικουμενιστῶν Προκαθημένων, τῶν κατά Τόπους Αὐτοκέφαλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Ὁ Διπλοῦς Πέλεκυς, ἀποκεφαλίζει καί πετσοκόβει, μέ ἄνεσιν, τήν θηριώδη πανθρησκειακή Λερναία Ὕδρα τῶν κακοκέφαλων παντῶς εἴδους Οἰκουμενιστῶν· ἀναμένεται ἐλπιδοφόρα καί ἀγαπητικά, τό ζηλωτικόν Πῦρ τῆς Θεότητος, μαζί καί ὁ ἐρωτικός ζῆλος τῶν ἁπανταχοῦ γνησίων καί Ὀρθοδόξων Ζηλωτῶν, ὅπως καυτηριάσωσιν, ἅπαξ καί διαπαντῶς, τά ἀποκεφαλισθέντα στίγματα τῶν ἀκέφαλων αἱρετικῶν, ἵνα μή ξαναφυτρώσωσιν εις τούς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

 

Ἔγραφον ἐν τῇ 11ῃ Ἰουλίου 2016 μνήμη τῆς Μεγαλομάρτυρος καί πανευφήμου Ἁγίας Εὐφημίας πού ἐκατήσχυνεν, ζηλωτικῶς, τούς κακοδόξους, καί πού ἐπηκύρωσεν, θαυματουργικῶς καί θεοπνεύστως, τήν τῷ ὄντι Ἁγίᾳ καί Θεοφόρο Δ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον, πού ἐκατεδίκασεν ἀγαπητικῶς καί δικαίως, τήν Αἵρεσιν τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τούς Αἱρεσιάρχας Μονοφυσίτας μετά τῶν ὁπαδῶν αὐτῶν, τῶν καί δή νῦν λεγομένων, ὑπό τῶν ἀθεόφοβων οἰκουμενιστῶν, ὡς δῆθεν «Ἀντιχαλκηδόνιων Ἐκκλησιῶν», «μή Χαλκηδονίων Ἐκκλησιῶν», «Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» ἤ καί «Ἀρχαίων Ἐκκλησιῶν». Μνήμη καί τῆς Ἁγίας Ἰσαποστόλου καί βασιλίσσης τῶν Ρώσσων, τῆς ἐνδόξου Ὄλγας.

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ

ΠΗΓΗ

Δεῖτε παρακαλῶ ΕΔΩ τίς ἀνάλογες παραπομπές καί βιβλιογραφίαν καθῶς καί ὁλόκληρον τήν ἀρχέτυπον μελέτην μας, ὅπως καί τά ἀνάλογα ἀποδεικτικά, ἐξάπαντος ἱστορικά πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ 1923, πού ἐδημοσιεύσαμεν μερικῶς, μέ εἰδικόν τίτλον: 
 
  • ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ  ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923) (ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ  ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ  ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ-ΛΟΥΘΗΡΟΚΑΛΒΙΝΟΥΣ) 

 ΟΙ ΔΙΑΚΗΡΥΓΜΕΝΕΣ «ΣΙΩΠΗΛΕΣ» ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ



 
(ΜΙΑ ΕΚΤΕΝΗΣ BIΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΩΝ ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ)
 
ΜΕΡΟΣ Α΄


[Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, Συνάντηση μέ τό Μυστήριο (Μία σύγχρονη ἀνάγνωση τῆς Ὀρθοδοξίας), Ἐκδόσεις: Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως καί  ΑΚΡΙΤΑΣ Α.Ε., (Πρωτότυπη ἔκδοση στίς Η.Π.Α.:Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today) σσ. 359.]


Α΄. Ὁ συγγραφέας τοῦ ὑπό κρίσιν καί ἐν λόγῳ βιβλίου εἶναι ὁ Ἀρχιοικουμενιστής καί πολύτιμος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κων/Πόλεως κύριος Βαρθολομαῖος γνωστός διά τό πολυκύμαντο ποιμαντικόν καί οἰκολογικόν (sic) ἔργο του εἰς τά πέρατα τῆς οἰκουμένης… Εἶναι ὅμως καί ὁ κατ΄ εξοχήν ὑπέρμαχος-ἐκπρόσωπος  ἀρχηγέτης τῶν νεο-Φαναριωτών Νεορθοδόξων-ἐπισκόπων, πρεσβυτέρων καί θεολόγων, πού ἔχωσιν ὡς ὕψιστον σύνθημα καί λάβαρον τους τήν ἐωσφορικήν ἰδεολογίαν τῆς Οἰκουμενι(στι)κῆς Κινήσεως, διά τό παραφραζώμενον [ἀφ΄ ἡμῶν] ἰδίωμα τοῦ ἀντι-εὐαγγελικοῦ κακέκτυπου καί ἀπροϋπόθετου σατανικοῦ Δόγματος: 

“ἀδιαλείπτως καί ἐπιλεκτικῶς διαλέγεσθε μετά τῶν Αἱρετικῶν καί Σχισματικῶν… ἵνα εἰσέλθετε εἰς μέγαν πειρασμόν”. 

Πειρασμός βέβαια, πού ὅλο καί γιγαντῶνει, εἰς τά σπλάχνα τῆς Φιλόκαλλης Ὀρθοδοξίας, μιᾶς καί δέν ὑφίστατο ἀπροϋπόθετα «ἀδιάλειπτος διάλογος» μετά τινῶν ἀ-με-τα-νό-η-των καί κακοφρόνων Αἱρετικό-σχισματικῶν. Τούτος ὁ μέγας πειρασμός ἐκ τινός σατανικοῦ πνεύματος καί πονηρᾶς πλάνης πού εἰσήχθην, ἐξάπαντος ὑπό τινῶν Αἱρετικῶν Πατριαρχῶν, καί προκατόχων τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καί ἐμπεδώθην (βέβαια τοῦ νῦν) βαθέως ἀλλά καί δυστυχῶς μέ τόν [καί ἀπό τόν] ἴδιον καθῶς καί τούς στενώτατους συνεργάτες του!…

Β΄. Τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν Σύγγραμμα δέν ἐμπεριέχει πρόλογον. Ἄγνωστος ὁ λόγος. Ἐμπεριέχει ὅμως, πρός τό τέλος τοῦ τόμου, ἕνα Θεολογικό ἐπίμετρον γραφθέν ὑπό τοῦ Οἰκουμενιστοῦ ἐπισκόπου Διοκλείας κυρίου Κάλλιστου Ware καθῶς καί ἕνα σημαντικό Βιογραφικόν Σημείωμα τοῦ οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου γραφθέντος ὑπό τινός Πρωτοπρεσβυτέρου κ. Ἰωάννου Χρυσαυγῆ. Ἡ Θεολογική ἐπιμέλεια τοῦ συγγραμάτος ἔγινεν ὑπό τοῦ μεγάλου οἰκουμενιστοῦ καί Μέγα Πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωμῃοσύνης μας σεβαστοῦ κ. Γεώργιου Τσέτση. Ἄρα λοιπόν, τυχόντα «μελανᾶ» καί «σκοτεινά» σημεία εἰς τό παρόν βιβλίον, θά φέρει ἀκεραίαν καί τεραστίαν τήν εὐθύνην, ὄχι ἀπαραίτητα καί μόνον ὁ πατρ. κ. Βαρθολομαῖος, ἀλλά καί ὁ ἀναλαβῶν τήν θεολογική ἐπιμέλεια πρωτοπρεσβύτερος κ. Γ. Τσέτσης. Τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν τομίδιον εἶναι μετάφρασις τῆς ἀξιότιμου κυρίας Πολυξένης Τσαλίκη-Κιοσόγλου ἐκ τῆς ἀγγλικῆς  πρωτότυπης ἐκδόσεως, μέ τίτλον: Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today. Ἡ κεντρική ἔκδοσις εἰς τά Ἑλληνικά εἶναι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως μαζί μέ τίς ἐκδόσεις Ἀκρίτας.Ἡ εἰκόνα τοῦ ἐξώφυλλου εἶναι τμῆμα τῆς Ἀποκαθηλώσεως τοῦ Χριστοῦ τῆς ἱ. μ. Βατοπαιδίου. Μία ἀκόμη σημαντική ἀπόδειξις, ὅτι οἱ Νεοβατοπαιδινοί πατέρες συνοδοιπορῶσιν καί στηρίζωσιν τίς καλόδοξες,ἀλλά καί τίς κακόδοξες ἐνέργειες, τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου μας κ. Βαρθολομαίου.

Γ΄. Προτοῦ σᾶς ἀναφέρουμεν τά τινά μελανᾶ σημεία πού ἔχομεν ἐντοπίσει, ἐπιθυμοῦμεν νά σᾶς παραθέσουμεν ἐνδεικτικά, μερικούς τίτλους, ἀπό τά περιεχόμενα: Ἱστορική Θεώρηση. Ὕμνος καί χῶρος. Ἡ δωρεά τῆς Θεολογίας. Κλήση Ἀγάπης. Πνευματικότητα καί Μυστήρια. Πίστη καί Ἐλευθερία. Φτώχεια καί Παγκοσμιοποιήση. Παγκοσμιοποίηση καί Οἰκουμενικότητα. Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί Διαθρησκειακός Διάλογος. Φονταμενταλισμός καί φανατισμός. Θρησκεία καί πολιτική. Ἡ σημασία τοῦ Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου. Σύγκρουση ἤ διάλογος; Ὁ θρησκευτικός  διάλογος ἀνά τούς αἰῶνες. κ.ἄ.

Δ΄. Ἕνα σημαίνων σημεῖον πού μέ ξένισε ἰδιαίτερα, εἶναι: εἰς τό ἐσωτερικόν αὐτί τοῦ ἐξωφύλλου, ὑφίστατο ἕνα ὑπερβολικόν μᾶλλον καί  (ὑπερ)τιμητικόν ἐγκώμιον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου πρός τόν πατριάρχην Βαρθολομαίον. Γράφει: 

«Μέ τό κύρος, ἀλλά καί τήν ἰδιαίτερη εὐθύνη τοῦ πρῶτου τῆς Ὀρθοδοξίας, νά ὀρθοτομεῖ τήν ἀλήθεια καί νά διακονεῖ τήν ἑνότητα ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν…»! 


Ἡ ἱστορική ὅμως καί Ἐκκλησιαστική πραγματικότητα διαψεύδη ἡχηρῶς τόν μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπον. Ἄν ὄντως ὁ πατριάρχης διακονοῦσε τήν ἑνότητα, τῶν Ὀρθοδόξων Τοπικῶν καί Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν, δέν θά ὑπέσκαπτεν ὕπουλα καί συστηματικά π.χ. τήν Αὐτοκέφαλην Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, μέ αἰχμήν τοῦ δόρατος, τήν ἀντικανονικήν καίπαράνομην Πράξιν τοῦ 1928 διά τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν». Ἐπίσης, ὁ ἐν λόγῳ ἑκάστοτε ἐπίσκοπος καί πατριάρχης τῆς Κων/Πόλεως, δέν εἶναι «ὁ Πρῶτος» τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά εἶναι τῷ ὄντι «ὁ Πρῶτος» τῆς Λειτουργικῆς Συνάξεως καί Συνόδου ἐν τῇ Πόλῃ καί τῇ Θεόσωστῃ ἐπαρχίᾳ του, καί μόνον. Ὁ Πρῶτος τῆς Φίλης Ὀρθοδόξιας εἶναι: ἡ Κεφαλήσαφῶς τῆς Ἐκκλησίας ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός· καί Δευτέρα  ὡς λαιμός Της Κεφαλῆς: ἡ Ὑπεραγία καί Ὑπερευλογημένη Δέσποινα, Κυρία Θεοτόκος· καί ἔπονται βέβαια: οἱ Ἅγιοι Ἁπόστολοι, οἱ Προφῆτες, οἱ ἅγιοι ἐπίσκοποι, οἱ πατριάρχες, οἱ Μάρτυρες, οἱ Ὅσιοι κ.ο.κ.. Καί μετέπειτα ὅλων αὐτῶν ἕπονται, καί οἱ διάδοχοι τῆς ὁρατῆς πλέον Ἐκκλησίας. Δέν ὑφίστατο δηλ. εἰδικώτατον Πρωτεῖον εἰς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπί τινός προσώπου ἤ ἐκπροσώπου της. Αὐτά εἶναι μασκαραλίκια καί πολιτικο-θρησκευτικοί ἐπηρεασμοί ὑπό τινῶν Βατικάνειων καί Παπικῶν Δογμάτων. Ὅσον ἀφορά ἐν τέλει, διά τό ζήτημα τοῦ ἄν ὄντως, ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ὁρθοτομεῖ,ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως, φιλοδοξοῦμεν νά τό ἀναδείξομεν κριτικά, καί ἐν μέρει νά τό ἀποδείξομεν εἰς τήν ἔλλογην πορεία τῆς βιβλιοκρισίας-βιβλιοπαρουσιάσεώς μας. Κοντολογίς θεωροῦμεν, ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, συγκριτικά, μέ τίς τρέχουσες καί εὐμετάβλητες ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις, ὑποσκάπτει «μεγαλόκαρδα» -καί μᾶλλον ἄθελά του- μέ τέτοια εἰδεχθή καί ἄτοπα ἐγκωμιαστικά σχόλια [καί δῆ σέ πατριαρχικά συγγράμματα] τόν Ἀποστολικόν θεσμόν τῆς Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ε΄. Οἱ 345 σελίδες τοῦ πατριαρχικοῦ τομιδίου διαιρούνται σέ ὀκτῶ βασικά κεφάλαια:

1. Στό πρώτο μέρος (σελ. 13-34) ἔχομεν τήν Ἱστορική Θεώρηση: δηλ. ἕνα σύντομο ἱστορικό περίγραμμα διά τήν Ἱστορία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας· ἀκολουθῶσιν εἰδικά ἐπί μέρους κεφάλαια, περί τῆς ἱστορίας καί τοῦ ῥόλου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου και ὁλοκληρώνεται μέ τελικά συμπεράσματα. 

2. Ἀποσαφηνίζουμεν ὅμως ἐξ ἀρχῆς, ὅτι σύμφωνα καί μέ βάσιν τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας:

Αἵρεση εἶναι ἡ ἀπόκλιση ἀπό τήν ὁρθή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία περιέχεται στήν Ἁγ. Γραφή καί στήν Ἱερά Παράδοση, ὅπως διατυπώθηκε στίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί ἡ ἐμμονή σ΄ αὐτήν, ἤ ἡ προσχώρηση σέ μία ἤδη καταδικασμένη αἱρετική ὁμολογία. Δέν εἶναι ἀπαραίτητο ἡ ἀπόκλιση νά ἀφορᾶ ὁπωσδήποτε θεμελιῶδες δόγμα… Γιά νά χαρακτηρισθεῖ μιά δοξασία ὡς αἵρεση: α) Ἀπαραίτητη εἶναι ἡ ἐμφάνιση ἤ ἡ ἐκδήλωση τῆς ἐσφαλμένης δοξασίαςεἴτε γραπτῶς, εἴτε προφορικῶς, εἴτε μέ πράξη, εἴτε τέλος μέ σκόπιμη παράλειψη κάποιου οὐσιώδους στοιχείου τῆς πίστεως. (Κανονικόν Δίκαιον, Παναγιώτου Ι. Μπούμη, σελ. 243-244).

(Δεῖτε ΕΔΩ τινά ἄλλην καί  πρόσφατην Βιβλιοκρισίαν ἐπί τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ ἐγχειριδίου τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου).

3. Ἀξίζει μᾶλλον σ΄ αὐτό τό πρωταρχικόν σημεῖον, νά σᾶς παραθέσωμεν ἐνδεικτικά, ἕνα σημαίνον καί προβληματικόν γραφθέν (σελ. 14-15) τοῦ πατριάρχου, εἴς τό ὁποῖον κατά τήν γνώμη μας, συνιστᾶ στυγνώτατην κακοδοξίαν, ὕπουλην πλάνη καί δυσσεβήν αἵρεσιν:

“Ὁ ὅρος “Ὀρθόδοξη” υἱοθετήθηκε γιά πρώτη φορά ἀπό τήν Ἐκκλησία τόν 4ο αἰώνα ἀπό τούς ἕλληνες Πατέρες, τούς μεγάλους δηλαδή διδασκάλους καί θεολόγους τῆς πρῶτης Ἐκκλησίας, οἱ ὁποίοι θέλησαν ἔτσι νά διαχωρίσουν καί νά διακρίνουν τῆν ὀρθή πίστη ἀπό τίς κακοδοξίες, τά αἱρετικά δόγματα καί τίς παρεκκλίσεις. Σήμερα, ὁ ὅρος ἀποτελεῖ μέρος τῆς ἐπίσημης ὀνομασίας τῆς Ἀνατολικῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας καί ἐκείνων πού τελοῦν σέ κοινωνία μαζί Της. Στόν τίτλο ἐπίσης περιλαμβάνονται καί κάποιες ἄλλες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες οἱ ὁποῖες χωρίστηκαν τόν 5ο αἰώνα λόγῳ τῆς μονοφυσιτικῆς διένεξης, μιᾶςθεολογικῆς διαφωνίας ἐπί τῆς ἑρμηνείας τῶν δύο φύσεων -ἀνθρωπίνης καί θείας- τοῦ Χριστοῦ.”

  • Ἡ Α΄ Αἱρετική καί μείζονα ἀπόκλισις τοῦ πατριάρχου ἐστιάζει κυρίως, ἐν τῷ ἐρυθρῷ ὑπογραμμισθέν ὑπό τοῦ ὑπογράφοντος, πρόκειται δηλ. κατά τήν γνώμη μας, διά ἔντεχνη καί ψευδόδοξον διεύρυνσιν τῶν Ὁρίων τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, σέ ὁλόκληρον (!) Πατριαρχικόν Σύγγραμμα. Ὁ τίτλος ἤ καί ὁ Ἐκκλησιολογικός ὅρος “Ὀρθόδοξη Καθολική Ἀνατολική Ἐκκλησία”, δένπεριλαμβάνει ΚΑΘΟΛΟΥ, ἄλλες Ἀνατολικές ἤ Δυτικές ἤ Βόρειες κ.λπ. ψευδο-Ἐκκλησίες. Καί νά περιλαμβάνει καταχρηστικῶς τέτοιον πράγμα [μόνον] ὁ τίτλος, καί πάλιν ἀσέβεια καί κακοδοξία ἐστίν. 
  • Δέν ὤφειλεν μήπως ὁ πατριάρχης κ. Β.  νά  ἀποσαφηνίσει πλῆρες ἐτοῦτο πρός τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα καί τούς ἀναγνώστες του; 
  • Γιατί εἰς τόν τίτλον “Ἀνατολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία” νά περιλαμβάνει καί τόν Αἱρετικό Μονοφυσιτισμό, ἐν τῇ δυσσεβῇ ἀνοχή καί «παραοικονομίᾳ» τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου;

Τώρα ἄν ὁ συγγραφεύς πατριάρχης, ἐπιθυμεῖ νά μεταβληθεῖ σέ «δημοσιογράφον» τοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου ψευδο-Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ), αὐτό σηματοδωτεῖ μᾶλλον, καί σύν τοῖς ἄλλοις, ὅτι αὐτο-ὑποσκάπτει (!) δυστυχῶς, τόν θεσμικόν ῥόλον τοῦ οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, πού ὁ ἴδιος ἐκπροσωπεῖ. 

  • Γιατί ὅμως ὁ πατριάρχης κ. Β. συλλαβίζει, παπαγαληδόν, τά ψευδόδοξα Δόγματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὡς σάν πρωτοετής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς; 
  • Ποῖον ἐξυπηρετεῖ, ἡ πατριαρχική προπαγάνδα, ὑπέρ τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως; 
  • Ἡ Ὀρθοδοξη Ἐκκλησία συμπεριλαμβάνει ἄραγε, ὡς ἀδελφές ἤ καί θυγατέρες, κάποιες ἄλλες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες
  • Ἀπό ποιές Πατερικές Πηγές ἐρείδετο τέτοια πλανεμένη καινοτομία;   
  • Ἆρά γε, δέν εἶναι ἐσφαλμένη κακοδοξία -ἔστω ἐντός τοῦ ὅρου ἤ καί ἐντός τοῦ ἐξ ἄνωθεν τίτλου- ἡ συμπερίλληψις καί  ἡ ἀλληλοπεριχώρησις τῶν “Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν” (δηλ. τοῦ Αἱρετικοῦ Μονοφυσιτισμοῦ) μέσα στό πλαίσιον τῆς Ὀρθοδοξίας; 
  • Ποῖος ἐπαναδιατυπώνει, γιατί περιλαμβάνει, ποῖος ἐξουσιοδωτεῖ, καί γιὰ ποῖον λόγον ἐπαναπροσλαμβάνει, ἀπροϋπόθετα τέλος πάντων, τούς Αἱρετικούς Μονοφυσίτες, νά καπηλεύονται καί νά χρησιμοποιῶσιν ἀπροκάλυπτα τόν ὅρον “Ὀρθόδοξες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες”; 
  • Ποιός ἐξουσιοδωτεῖ ἔπειτα, τόν συγγραφέα καί Ἀρχιοικουμενιστήν πατριάρχην, νά ἀποσιωπεῖ, ἀλλά καί νά ἀποκρύβει, τήν Ἱστορία τῶν Δογμάτων τῆς Πίστεως; 
  • Δέν ὤφειλεν ὠς Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας νά ἀναφέρει ἐπί λέξει: ὅτι ἡ «μονοφυσίτικη διένεξις», ἦτο καίεἶναι, ἀρχαῖον τινά Αἱρετικόν σύστημα, πού ὑποσκάπτει, τήν ὀρθόδοξην Δογματική Χριστολογία τῆς Ἐκκλησίας; 
  • Πῶς ἄλλωστε θά γίνει ἀντιληπτή καί αἰσθητή ἡ σημαίνουσα θεολογική διάκρισις: ἀληθείας/ψεύδους,ὀρθοδοξίας/κακοδοξίας, εἰς τούς ἁπλοῦς ἀναγνώστες του;


Ἐκείνο ὅμως τό «χωρίστηκαν τόν 5ο αἰώνα»  φαίνεται, ὅτι δέν ἀνταποκρίνεται, πλήρως, εἰς τήν ὀρθόδοξη πραγματικότητα καί τήν Δογματολογική ἀκρίβεια τῶν Ὀρθοδόξων, καί ὁ κύριος πατρ. Βαρθολομαῖος τό γνωρίζει ἄριστα.
Χωρίστηκαν οἱ Μονοφυσίτες μέν, καί ἐπέλεξαν πράγματι, νά πιστεύωσιν διαφορετικά πιστεύματα ἐξ ὅσων πίστευε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλά τοῦτο δέ ἦτο τό πρῶτον καί ἀρχικόν στάδιον… ἀποσιωπεῖται ὅμως ἐκ τοῦ πατριάρχου, ἡ σημαίνουσα ἱστορικο-δογματολογική συνέχεια τοῦ πράγματος, καθότι μᾶλλον ὑφίστατο, κατά τόν Κανονολόγο κ. Μπούμη, τινά «σκόπιμη παράλειψις οὐσιώδους στοιχείου»περί τά τῆς Πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων, μιᾶς καί ὁ Μονοφυσιτισμός, δέν ἦτο ἁπλῶς μία «θεολογική διαφωνία» ἤ καί διένεξις, ἀλλά εἶχεν δικασθῇ καί τελεσίδικαἐκατεδικάσθην, ὡς Αἱρετικόν καί ἀντι-Χριστολογικόν σύστημα, ὑπό τῆς Ἁγίας Δ΄ (4ης) Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος. 

  • Ὅλα αὐτά διά τί δέν ἀναφέρονται ὑπό τοῦ πατριάρχου; 
  • Γιατί δέν ἀναφέρει  ὅτι, λ.χ. ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία διά τῶν Θεοφόρων Πατέρων Της, ἀπέκοψεν καί ἀναθεμάτισεν αὐτοῦς, ὡς σεσηπότα μέλη; 
  • Περίεργη ἀπόκρυψις…!
  • Γιατί ὁ πατριάρχης κ. Β., δέν προσδιορίζει μέ πάσαν ἀκρίβεια-ἀλλά μᾶλλον μᾶς ἀποκρύβει- ὅ,τι οἱ κάποιες ἄλλες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες, πρόκειται ἀκριβῶς διά τινά αἵρεσιν, τήν Αἱρεσιν τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ; 
  • Καί ἄν διά λόγους εὐγενείας, ἐθέλησεν πιθανόν, νά ἀποκρύψει τήν πάσαν ἀλήθειαν τοῦ πράγματος, ποῖα θεολογική δικαιολογία χωρεῖ ἐπ΄ αὐτοῦ, στό νά ἀποσιωπεῖ τήν τελεσίδικη καταδίκη (καί ὄχι ἁπλᾶ ἕνα διαζύγιον) καί τόν ἀναθεματισμόν, τοῦ ἐωσφορικοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, ὑπό τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου;


Ὁ Μέγας Ἱερομνήμων τοῦ Πατριαρχείου καί  Νεοφαναριώτης ἱστορικός κ. Ἀριστείδης Πανῶτης, στενός συνεργάτης τοῦ πατριάρχου Κων/Πόλεως, μᾶς ἀποδεικνύει περίτρανα τήν κακόδοξον πατριαρχικήν γραμμή τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Πρόκειται διά τήν ἀντιπατερικήν ἤ καί «μετα-Πατερικήν» διαστροφήν καί ἀπόκλισιν ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας καί κατάφωρην διαστροφήν ἀλλά καί σημαντικήν παρερμηνείαν, τοῦ θεηγόρου καί Μεγίστου Δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ. [Δεῖτε ΕΔΩ].

Ὅλα αὐτά βέβαια, ἐπαναλαμβάνονται καί προσυπογράφονται, καί εἰς τό Βιογραφικόν Σημείωμα τοῦ πατρ.Β. εἰς τό εἰδικόν κεφάλαιον (σελ. 326) διά την “Οἰκουμενική Ἀποστολή του” ὡς ἐργασία “διά τήν συμφιλίωση τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν”… μέ εἰδικήν βεβαίως σημείωσιν-παραπομπή (σελ. 356) εἰς τήν ὁποῖαν γίνεται ἀναφορά, ὅτι τό 1989 ἀπεστάλη ἐπίσημη πρότασις διά ἐνότητα μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῶν «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» (Κοπτῶν)… ὅπου καί ὁ συγγραφεῦς τοῦ πατριαρχικοῦ βιογραφικοῦ καί πρωτοπρεσβύτερος κύριος  Ἰωάννης Χρυσαυγῆς, ἐπαναλαμβάνει, τήν ἴδιαν αἱρετικήν ἀπόκλισιν, καθότι ἀποσιωπεῖ καί αὐτός, ὅτι πρόκειται περί τῆς γνωστώτατης Αἱρέσεως τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. Δηλαδή μέ ἁπλᾶ λόγια, θέλω νά πῶ, ὅτι ὑφίστατο συντεταγμένη μᾶλλον ἀποσιώπησις, ἤ ὀργανώμενα μεθοδική καί σκόπιμη παράλειψις, ἤ καί ἀνόνητη ἀπόκρυψις, «οὐσιωδῶν ζητημάτων», περί τήν Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας.

Καί διά ὅσους μελετῶσι στενά τά περί τῆς Οἰκουμενι(στι)κῆς Κινήσεως, ἤ, ἄν θέλετε τά ζητήματα περί τοῦ πολυ-αἱρετικοῦ μαξιμαλιστικοῦ καί μινιμαλιστικοῦ Συγκρητισμοῦ, ἔχομεν λάβει σοβαρά ὑπόψίν μας, ὅτι ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, εἶναι κατ΄οὐσίαν αἰχμάλωτος καί δέσμιος τοῦ Πολιτικο-θρησκευτικοῦ κατεστημένου πλέον ΠΣΕ («Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν»), σέ μίαν ὑποχρεωτικήν ψευδο-ἀμοιβαιότητα, καί καθότι βρίσκεται βαθιά ἐπηρεασμένος («λίγο» ἤ «πολύ» δέν ἔχει καί τόσην σημασία στά περί τῆς Πίστεως, μιᾶς καί τό «κατ΄ ὁλίγον ἔγγυος», δέν εἶναι καθόλου ὁλίγον, μετά τινά παρέλευσιν τῶν ἐννέα μηνῶν)βάσιν τῶν φονταμενταλιστικῶν (=προτεσταντικῶν) Συγκρητιστικῶν Δογμάτων τοῦ (ΠΣΕ), πού σαφῶς καί δέν τοῦ ἐπιτρέπωσιν νά ἐκφράζει δημόσια τήν Προδρομική καί Προφητική ἀγωνία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μέ ὀρθόδοξον τινά πεπαρησιασμένον λόγον. Δέν ἔχει τό δικαίωμα π.χ. νά ἀποκαλέσει ὡς «Αἱρετικούς» τούς τῷ ὄντι αἱρετικούς: π.χ. Παπικούς, Προτεστάντες, Λουθηροκαλβίνους, Εὐαγγελικούς, Πεντηκοστιανούς, Ἀγγλικανούς, Μεθοδοστές, τούς Μονοφυσίτες κ.ἄ., διότι εἶναι ἀμοιβαία συνέτεροι (καί ἄρα ἅπαντες εἰς τήν συμμετοχήν των εἰς τό ΠΣΕ, εἶναι αὐτομάτως, ἑτερόδοξοι, ἀκόμη καί οἱ «ὀρθόδοξοι») εἰς τό Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν ψευδο-Ἐκκλησίων.

 Ἄρα λοιπόν, μείζονα κριτήριον τῆς συγγραφῆς τοῦ ἐν λόγῳ πατριαρχικοῦ ἐγχειριδίου, εἶναι: τά τινά Δόγματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· δηλ. ἡ ἱστορία τῶν Δογμάτων τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, ἀντί ἡ Πατερική Δογματική Διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὀποῖα πλέον, πρέπει νά μπεῖ στήν ἄκρην, ἵνα δοῦμεν μέ «μία σύγχρονη ἀνάγνωση τήν ὀρθοδοξία» (σύμφωνα μέ τόν ὑπότιτλον τοῦ πατριαρχικοῦ μανιφέστου)

Δηλαδή πιό ἁπλᾶ, πρόκειται διά μίαν ἀκόμη κατάφωρηνκατάχρησιν/παράχρησιν τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας τοῦ παναγιώτατου θεσμοῦ τοῦ ἐπισκοπεῖν καί πατριαρχεύειν τήν Ἐκκλησία, ἵνα ἐμβολιάσ[ζ]ει καί διστρέψει, ὁ ἴδιος ὁ πατριάρχης τοῦ Γένους μας, τό ἅπαν Θεανδρικόν πλήρωμα, τήν Πατερική Διδασκαλία καί ἐπηρεάσει τέλος τό ἀναγνωστικόν κοινόν του, μέ τινές  δυσσεβέστατες καίκακόδοξες διδασκαλίες, πού ἀποκλίνωσιν, σαφῶς, ἐκ τῆς Εὐαγγελικῆς καί Πατερικῆς ἀλήθειας τῶν πραγμάτων.

4. Στό δεύτερον μέρος (σελ. 35-54) διαβάζουμεν περί τῆς Τέχνης-Ἀρχιτεκτονικῆς καί Λειτουργίας μέ γενικόν τίτλον «ΥΜΝΟΣ καί ΧΩΡΟΣ». Τό ἐν λόγῳ μέρος περιλαμβάνει ἐννέα (9) σχεδόν ὑποκεφάλαια. Ὅλα σχεδόν τά ὑποκεφάλαια εἶναι ἰδιαίτερα καί συναρπαστικά καθῶς καί μέ πλούσιον γνωσιολογικόν ὑπόβαθρον καί ὀρθή θεολογική ἄποψιν. Ἕνα ἐξ αὐτῶν ὅμως, εἶναι καί τό ἄκρως σημαντικόν, ἐν ὄψει τῆς μέλλουσας “Πανορθόδοξης Συνόδου” τῆς Κρήτης. Μᾶς ἐνδιαφέρει λοιπόν, νά ἐστιάσομεν εἰς τό εἰδικώτατον κεφάλαιον περί τῶν «Οἰκουμενικῶν Συνόδων» διά νά μάθωμεν τίνα εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ ἀξιότιμου πατριάρχου τῆς Ρωμῃοσύνης μας:

“Οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἔχουν μοναδική σημασία ὅσον ἀφορᾶ στήν κατανόηση καί διατύπωση τοῦ Ὀρθοδόξου δόγματος. Οἱ «μεγάλες» ἤ «Οἰκουμενικές» Σύνοδοι, ὅπως εἶναι γνωστές καί ἀποδεκτές τόσο ἀπό τήν Ἀνατολική Ἐκκλησία ὅσο καί ἀπό τήν Ρωμαιοκαθολική καί τίς Δυτικές Ὁμολογίες, υἱοθετήθηκαν ἀπό ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Χριστιανοσύνης, ἐπειδή προσδιόριζαν καί ὑπεραμύνοντο τῶν θεμελιωδῶν δογμάτωντης…”

Ἔν συγκρίσει πάντοτε μέ τήν τρέχουσα ἐπικείμενη ἐπικαιρότητα τῆς «Μεγάλης καί Ἁγίας» Συνόδου (διά μερικοῦς ὀνειροπαρεμένους καί φαντασμένους Μητροπολίτες κ.ἄ. κληρικούς πρόκειται καί διά δῆθεν «Οἰκουμενική Σύνοδο»), γεννιώνται, παράλληλα μέ τά γραφθέντα τοῦ πατριάρχου, οἱ ἐξῆς προβληματισμοῖ:

  • Ποῖα ἡ σημασία τῆς μέλλουσας «Οἰκουμενικῆς» ἤ  «Μεγάλης καί Πανορθοδόξου» Συνόδου, ὅταν ὁμολογεῖται -ἐκ τῶν προτέρων- διά τινῶν Νεοφαναριωτῶν, ὅτι δέν ἀφορά, ἀλλ΄οὔτε πρόκειται νά ἐξετάσει, νά ἀποσαφηνίσει καί νά (ἐπανα)διατυπώσει τινά νέα ἤ καί παλαιάν Δογματική Διδασκαλία; Ἀλλά ὅμως ἡ θεματαλογία τῆς μέλλουσας Συνόδου, προβλέπει τινά συζήτησιν διά ζητήματα, κανονικά, θεολογικά καί δογματικά, δηλ. εἰς τᾶς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων μετά τῶν Ἑτεροδόξων καί Αἱρετικῶν Ὁμολογιῶν. 
  • Ἄρα κοντολογίς, ὑφίστατο ἤ ὄχι, θεολογική καί λογική ἀντινομία καί ἀντίφασις ὑπό τῶν ἤδη δεδηλωμένων ἀπόψεων; Μερικοί ἀφελεῖς, ὅμως, ἀναμένωσιν νά ἰδῶσιν καί τάς « πανορθοδόξους ἀποφάσεις» ἴνα ἐννοήσωσιν τόν ἀνούσιον προειλλημένον «θεολογικόν» παίγνιον.
  • Ἐπίσης, ἄν καί δέν γράφεται, ἀφήνεται νά ἐννοηθεῖ, σαφῶς καί συνειρμικά, εἰς τίς ἐν λόγῳ διδασκαλικές προτάσεις τοῦ πατριάρχου, ὅτι ὑφίστατο μία ἀκόμη Ἐκκλησία πέραν τῆς Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας καί τῶν προαναφερομένων «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν»… ἐκείνη ἡ «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία»! Ἀναγνωρίζεται ὑπό τοῦ πατριάρχου μας, δηλαδή ἡ πολιτικο-θρησκευτική Σχισματικοαιρετική παρασυναγωγή τοῦ Παπισμοῦ, ὡς μία ἀκόμη ΤΡΙΤΗ Ἐκκλησία! [Μία ἡ Ὀρθόδοξη, δευτέρα ὁ Μονοφυσιτισμός τῶν «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» καί τρίτη ἡ «Ρωμαιοκαθολική»]. Σημαίνουσα αἱρετική ἀπόκλισις, ὑπό τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως τῆς κατά βάθους καί εν χρόνῳ Καθολικότητας τῶν Ὀρθοδόξων. Καθαρή αἵρεσις δηλαδή, καταγεγραμμένη, σέ νεο-ὀρθόδοξον πατριαρχικόν σύγγραμμαν. 
  • Ἀποκρύβεται ὑπό τοῦ κ. Β., ὅμως, ὅτι οἱ  Ρωμαιοκαθολικοί, εἶναι οἱ Φραγκολατίνοι εἰσβολεῖς καί Τευτονογερμανοί κατακτητές καί σφαγιαστές τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης τῶν ὀρθοδόξων Λατίνο-Ρωμῃῶν παπῶν.
  • Ἀποκρύβεται, ὅτι οἱ Ρωμαιοκατόλι[υ]κοι ἔχωσιν ἀπορρίψει λ.χ. τήν Πενθέκτη Οἰκουμενική Σύνοδον, τήν Η΄ καί Θ΄ τίς Ἁγίες καί Μεγάλες Καθολικές καί Οἰκουμενικές Συνόδους τῶν Ὀρθοδόξων. 
  • Ἡ σύγχρονως ἀπόκριψις, ἱστορικῶν Ἐκκλησιολογικῶν, Κανονικῶν καί Δογματολογικῶν στοιχείων ὑπό τοῦ «Πρώτου τῶν Ὀρθοδόξων», δέν συνιστά τινά ὕπουλην κρυψίνοια, κατεγνωσμένην αἵρεσιν καί «ἀδιόρατην» κακοδοξία βάσιν τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. τοῦ Δικαίου τῆς Χάριτος;

5. Τό τρίτον μέρος εἶναι πιό εὐχάριστον καί ἄκρως ἐνδιαφέρον μιᾶς καί φέρει τόν τίτλο: Ἡ Δωρεά τῆς Θεολογίας-Βασικές ἀρχές καί ἔννοιες. Περιλαμβάνει ὀκτῶ ἐπί μέρους ὑποκεφάλαια. Σημειώνει θεωρητικά κάτι τό πολύ ἐξαιρετικόν καί καλόδοξον ὁ πατριάρχης, τό ὁποῖον φυσικά, προσωπικῶς, τό βρίσκω ἄκρως ἀνακόλουθον καί μεγίστην πάλιν ἀντινομία μέ τίς πολυποίκιλες ποιμαντικές καί κακόδοξες ἐνέργειές του. Σημειώνει (σελ. 59) π.χ.:

“Ἀκόμη καί φράσεις ἤ διατυπώσεις, τίς ὁποῖες οἱ ἴδιοι οἱ Ὀρθόδοξοι χρησιμοποιοῦν χάριν εὐκολίας -ὅπως ἡ«Ἐκκλησία τῶν Ἑπτά Συνόδων» ἤ ἡ «Βυζαντινή Ἐκκλησία»- μᾶλλον τήν περιορίζουν παρά τήν περιγράφουντελικά”.

  • Ποιοί  εἶναι οἱ «Ὀρθόδοξοι» ποῦ φωνασκῶσιν περί τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Ἑφτά Συνόδων»; 
  • Δέν εἶναι οἱ Νεορθοδόξοι Οἰκουμενιστές, ὁπαδοί τοῦ πατρ. Β. πλήν ἐλαχίστων καί σπανίων ἐξαιρέσεων; 
  • Ἐδῶ σάν νά γίνεται κάτι φανερόν: μία ἀκόμη τρανή -καταφατική ὅμως-ἀντίφασις, ἐξ ὅσων μᾶς ἔχει συνηθήσει τό οἰκουμενιστικόν Φανάριον.
  • Τό Φανάριον ὅμως, δέν ἔχει ἀποστολή τοῦ «νά δουλεύει» τούς ἑτεροδόξους, τούς ἑτεροθρήσκους, τούς αἱρετικούς καί τούς τῷ ὄντι ὀρθοδόξους. 
  • Τέτοιαν εἰδεχθήν πανουργία καί σατανική διγλωσσία, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἐδιδάχθημεν ὑπό τῶν Θεηγόρων Ἀποστόλων καί τῶν Θεοφόρων Πατέρων μας.


6. Τό τέταρτον κεφάλαιον πραγματεύται περί τοῦ ὀρθοδόξου Ἡσυχασμοῦ-Μοναχισμοῦ. Πρόκειται διά ἰδιαίτερον καί σημαίνων κεφάλαιον πού περιλαμβάνει ἔντεκα σχεδόν ὑποκεφάλαια. Παρ΄ὅλα αὐτά ἔχομεν ἐντοπίσει, δυστυχῶς -καί ἐδῶ- μερικά, μελανά σημεία, τά ὁποία καί  καταγράφομεν (σελ. 79):

«Μόνο πού οἱ μοναχοί ὑλοποιοῦν τόν στόχο («νά μορφωθεῖ Χριστός ἐν ἡμῖν») αὐτό μ΄ ἕναν διαφορετικό τρόπο· τόν ὑλοποιοῦν ἐν σιωπῇ. Ὁ δικός τους ἀγώνας δέν εἶναι τόσο νά γίνουν κήρυκες πού ὁμιλοῦν μέ λόγια ἤ ἀκτιβιστές πού ἐπιλέγουν τή δράση…»

Ἐπίσης σημειώνει (σελ. 84): 

«Ἡ ταπείνωση προστατεύει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν αἵρεση τοῦ φανατισμοῦ καί τῶν ἀκροτήτων».

Ἀλλοῦ σημειώνει (σελ. 95): 

«Παρ΄ ὅτι οἱ μοναχοί ἔχουν κάποτε ἀντισταθεῖ στά οἰκουμενικά ἐγχειρήματα γιά τήν ἐπίτευξη ἑνότητας στήν εὐρύτερη Ἐκκλησία πάντοτε ὅμως προσεύχονται μέ συνέπεια…»

  • Ὡς πρώιμα καί περιφανή παραδείγματα Ἀσκητῶν καί Μοναχῶν, ὁ σεβαστός πατριάρχης, μᾶς ὑπενθυμίζει τούς Μεγάλους Προφήτες καί Ἀποστόλους, ὅπως τόν Προφήτη Ἠλία, τόν Προφήτη καί Βαπτιστήν Ἰωάννην τόν Πρόδρομο καθῶς καί τόν Ἀπόστολο Παῦλον. Ἐπίσης γίνεται ἀμυδρή ἀναφορά εἰς τόν Μέγαν καί Ἅγιον Ἀντώνιον, τόν Ἅγιον Ἰωάννην τῆς Κλίμακος καθῶς καί τόν Ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶ. Ἄν κανεῖς τολμήσει νά συγκρίνει τά πιό πάνω -ἐν τῇ ἐρυθρᾷ μελάνῃ ὑπογραμμισθέντᾳ μας-μέ ἐτοῦτο τό στοιχεῖον τῆς συγκεκριμένης ὀνομαστικῆς ἀναφορᾶς, πού  ἀναφορικῶς ὁ πατριάρχης τῆς Πόλης μᾶς παραθέτει, ἐντοπίζεται ἤ ὄχι, τό φοβερόν ἄτοπον καί παράδοξον, εἰς τά περί τοῦ «κηρυγματικοῦ ἀκτιβισμοῦ»;
  • Ὁ Προφήτης Ἡλίας, ὁ Βαπτιστής Ἰωάννης, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, σύμφωνα μέ τά δικά μας σύγχρονα, καί νεοεποχήτικα χωροχρονικά δεδομένα, ἐξάπαντος τῆς «κοινῆς λογικῆς» ἤ καί τῆς «πολιτικῆς ὀρθότητος», δέν θά ἀποκαλοῦντο προφανῶς ἀπό «ὑπερθόδοξοι ζηλωτές», «διεταραγμένοι ψυχοπαθεῖς», ἀρχηγέτες τῆς «αἱρέσεως τοῦ φονταμενταλισμοῦ» μέχρι… καί «ἀκτιβιστές τῆς παραδοσιαρχίας» (!) πέραν τῶν ἄλλων λογιῶν λοιδορημάτων καί συκοφαντημάτων; Ποιά εἶναι ἡ «εὐρύτερη Ἐκκλησία» κατά τῆν Νεοφαναριώτικη Ἐκκλησιολογία τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου; 
  • Τά εὐκόλως ἐννοούμενα μᾶλλον θά πρέπει καί νά παραλείπονται, μιᾶς καί δεχόμεθα, ἀδιάλλειπτον καταιγισμόν, ἰδιαίτερων «εἰκονικῶν συμβολισμῶν» ὑπό τῶν περιώνυμων-ποικιλότροπων κακόβουλων πατριαρχικῶν ἐνεργειῶν στά πλαίσια τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως.
  • Τό πλέον σίγουρον θά εἶναι: ὅτι ὁ ἐν λόγῳ κρυφοδαγκανιάρης καί Αἰρετικός πατριάρχης, καί ἡ παρασυναγωγή αὐτοῦ τῶν ἀκαδημαϊκῶν Οἰκουμενιστῶν, θά συμπεριλάμβαναν ἀναντίρρητα, τούς πιό πάνω θεοφόρους Πατέρες, ἐξάπαντος εἰς τήν «αἵρεσιν τοῦ φανατισμοῦ», μιᾶς καί ὡς πανἄθλιοι σοφιστές ἔχωσιν ἰσχυρές τάσεις, νά βαπτίζωσιν, τό ἄσπρον-μαῦρον…! 
  • Ὁ πατριάρχης ὅμως, ἀποφεύγει κατά κόρον, νά κάνει τήν ἐλάχιστον ἀναφορά, διά τήν προδρομικήν καί προφητικήν παρησσία, ἤ ἔστω διά τόν Εὐαγελικόν «ἀκτιβισμόν» ἤ καί περί τῶν ρωμαλέων διαμαρτυριῶν των πιό πάνω Προφητῶν-Ἀποστόλων καί Ἁγίων, κατά τῶν σωρηδόν διαχρονικῶν καί σατανικῶν αἱρέσεων τῆς ἐποχῆς τους. Λές καί διαγράφει σκόπιμα μέρος τῆς βιοτής των. 
  • Γιατί ἆράγε, εὐνουχίζει, τήν ὁλιστική ἀλήθεια τῆς  προσωπικότητας ὅλων αὐτῶν τῶν ἁγιασμένων μορφῶν;
  • Μᾶλλον, κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας, ὑποψιαζόμεθα: ὅτι ἐπιθυμεῖ τούς ἀνά τήν οἱκουμένη Ἡσαχαστάς, Ἀσκητάς, Μοναχούς/άς νά ἀσκοῦσιν, ἐξάπαντος τήν ἀδιάκριτον «σιωπήν καί ὑπακοήν», ἵνα γενῶσιν, εὐνούχοι καί ἀφοπλισμένοι ὑπηκόοι τοῦ «μέγα Αὐτοκράτωρος» ἤ καί «Σουλτάνου» τῶν Νεορθοδόξων· καί ὄχι καθολοκληρίαν, ἀξίους μιμητάς καί ἐν δυνάμει, τῆς ὅλης προσωπικότητας καί βιοτῆς, τῶν ἁγίων Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Θεοφόρων Πατέρων. 
  • Βραχυκυκλώνει δηλ. μέ πάν ἰδεολογικόν μέσον καί ἐξουσιαστικόν τρόπον τήν χαρισματική δυναμική τοῦ Ἡσυχασμοῦ… ὅπερ πράγμα ἄκρως ἐπικίνδυνον καί αἱρετικόν ἐκπορευόμενον ὑπό τοῦ ψευδοδόξου Βαρλααμισμοῦ…!
  • Ὡστόσον, γίνεται φανερόν, ὄτι ὁ νεο-ἐκκλησιολογιστής πατριάρχης, πράγματι προωθεῖ, τήν αἵρεσιν τῆς διευρημένης Ἐκκλησιολογίας, δηλ. τῆς ἐκκλησιολογίας τοῦ σατανόσπορου πολυ-αἱρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
  • Μή μᾶς φανεῖ ΚΑΘΟΛΟΥ παράδοξον τό γεγονός, ὅτι ὁ πατριάρχης μετά τῆς κουστωδίας αὐτοῦ, ἄν ἀποπειραθεῖ νά καταδικάσει κάτι τις εἰς τήν Παγκακόδοξον Σύνοδον τῆς Κρήτης, αὐτό θά εἶναι ἡ καινοφανής «αἵρεσις τοῦ φανατισμοῦ» εἰς τήν ὁποῖαν δέν θά διστάσωσιν βεβαίως νά ἀναθεματίζωσιν «ἔντεχνα» γιά νά δύνανται ἄνετα νά διώξουσιν, θεσμικῶς πλέον, εἰς τήν μετα-Συνοδικήν ἐξέλιξιν τῶν ἡμερῶν καί νά ἀμαυρώνουσιν προσωπικότητες τόν τάδε καί τόν δεῖνα ὡς ἀρχηγέτη ἤ καί ὀπαδόν τῆς ἐν λόγῳ ψευδο-αἱρέσεως τοῦ ἀόρατου φανατισμοῦ. 
  • Τό ἵδιον δέν (ἐπι)συμβαίνει καί μέ τήν δῆθεν «αἵρεσιν τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ»; Ὅστις λ.χ., δέν συμφωνεῖ, μέ τίς ὅποιες ψευδόδοξες ἐνέργειες τοῦ ἐν τῇ Πόλει ἐσκοτισμένου Φαναρίου, τοποθετεῖται εἰς τήν ἀνάλογον τάσιν τοῦ περιώνυμου Ἐθνοφυλετισμοῦ, εἴτε εἰς τόν Σλαβικόν ἐθνοφυλετισμόν, εἴτε εἰς τόν Ἀραβικόν, εἴτε εἰς τόν Ἑλλαδικόν, εἴτε εἰς τόν Κυπριακόν κ.ο.κ. Ἡ διαφορά καί ἡ ἀντινομία ὅμως τῆς περιρρέουσας ἀτμόσφαιρας εἶναι: ὅτι δέν ἀκούσαμε ποτέ μας τό ἐλάχιστον τι, διά τόν Ἀμερικάνικον, ἤ τόν Τούρκικον ἤ ἔστω διά τόν Ἀγγλοσαξωνικόν ἐθνοφυλετισμόν!(;) Ἐξάπαντος ὁ παναιρετικός Λουθηροκαλβινισμός καί ὁ Μωαμεθανισμός εἶναι de facto πολαἱρέσεις καί θρησκεύτικά συστήματα, κατεδικασμένα ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων, φέρωντες σαφῶς καί δεινούς ἀρχηγέτες ὡς πατριούς των: εἴτε τόν Λούθηρον, εἴτε  τόν Καλβίνον, εἴτε καί τόν Μωάμεθ. 
  • Ὁ Ἐθνοφυλετισμός ὅμως ἤ καί ὁ Φανατισμός, ΔΕΝ ἔχωσιν τινά συγκεκριμένον Αἱρεσιάρχην/Αἱρετικόν πατέρα-προσωπικότητα πού δύναται νά καταδικασθεῖ, ἐξάπαντος μαζί μέ τό ὅποιον συστηματικόν καί ἰδεοληπτικόν του θρησκευτικόν σύστημα. Ἄρα συνεπῶς, εἴτε ὁ φανατισμός εἴτε καί ὁ ἐθνοφυλετισμός, δύνανται, ὡς «ἀδιόρατη ὑγρασία» καί σαράκιον τῆς ψυχῆς, νά ὑφίσταται σαφῶς, καί κυρίως (γιατί ὄχι;) εἰς τό στρατόπεδον τῶν στυγνῶν κατηγόρων (καί μπορεῖ βέβαια, καθόλου, εἰς τό ἀντίπαλον στρατόπεδο τῶν διάσημων κατηγορούμενων ὀρθοδόξων ἀντιοικουμενιστῶν) π.χ. εἰς τήν ὀργανωμένη σέκτα τῶν Οἰκουμενιστῶν-Νεορθοδόξων, πού εὐκόλως καί ἀνέτως, ἐκ θέσεως ἰσχύως ταμπελοποιῶσιν τόν ὅποιον δέν εἶναι ἄριστος ἤ ἀρεστός σιωπῶν, ὑποτακτικός καί ὑπήκοος. 
  • Ἡ Αἵρεσις ὅμως τῆς Νεορθοδοξίας ἤ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πού διοχοτεύεται μέ δόσεις εἰς τήν Κιβωτόν τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει τινες ἀρχηγέτες αἱρετικούς καί δή ρασοφόρους αἱρεσιάρχες! Καί αὐτό νά μή κακοφαίνεται σέ μερικούς «εὐαίσθητους» διότι τό ζήτημα δέν εἶναι συναισθηματικόν, ἀλλά πνευματικόν καί θεολογικόν. 
  • Οἱ Νεοέλληνες θά πρέπει ἐπί τέλους νά πάψωμεν νά εἴμεθα χάννοι καί ἀφελεῖς ἵνα μᾶς παρασύρωσιν ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ καί ἄλογα τά ὅποια ἀγαθά καί μή συναισθήματά μας…
  • [ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]

“ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ”; Ἤ ΜΗΠΩΣ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΝ ΟΛΙΣΘΗΜΑ;

(Μία Ἀποφατική Βιβλιοκρισία «κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ» στό Πανεπιστημιακόν τομίδιον: ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ τοῦ Καθηγητοῦ κ. Παναγιώτου ΜΠΟΥΜΗ, ἔκδοσις Γ΄, ἐπηυξημένη, ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σσ. 300.)


Σ΄αὐτές τίς ἔσχατες ἡμέρες, μέρες πού πλησιάζουν, πέραν τῶν γεωστρατηγικῶν καί γεωπολιτικῶν ἐξελίξεων, μαζί καί ἡ Παγκακόδοξως ἤ καί Ληστρική Σύνοδος, τῶν Νεοχριστιανῶν ὀπαδῶν, ἐξάπαντος τοῦ Σατανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐμεῖς, ὡς λ.χ. γνήσιοι φοιτητές καί ἐρευνητές, τῶν θεολογικῶν πραγμάτων, ἐντοπίσαμεν μία σοβαρή προβληματική μᾶλλον μείζονoς  σημασίας (ἄς ἐκτιμηθεῖ καί ἄς ἀξιολογηθεῖ ἀπό τούς ἔμπειρους καί φωτισμένους Θεολόγους τῆς Ἐκκλησίας) ἡ ὁποία σαφῶς, δένει ἐπιπρόσθετα καί συγκλίνει, σε ἄμεση συνάρτηση μ΄ ἕνα μόλις προηγούμενον ἀντιρρητικόν δοκίμιον μας.

Τό προηγούμενον θέμα μας ἦτο: Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΟΝΟΝ ΤΟΥ “ΑΡΘΡΟΥ 14”, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΙΝΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ “ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΩΝ” ΕΙΣ ΤΗΝ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΣΥΝΟΔΟΝ”, ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΞ ΑΡΧΗΣ, ΜΕΓΙΣΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ, ΚΑΙ DE FACTO ΛΗΣΤΡΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ

Παρ΄ ὅλα αὐτά τά νοσηρά συμπτώματα, δηλ. τά ψευδο-κανονιστικά ἀποφασισθέντα καί ἄνομα θεσπισθέντα, θά πρέπει μάλλον νά βροῦμεν, νά ἐντοπίσουμεν καθώς καί νά φανερώσουμεν, τά ριζίδια, δηλ. τά αἴτια καί τήν πηγή  τοῦ κακοῦ, μιᾶς καί τά ὅσα παρατηροῦμεν διά τό φλέγον ζήτημα τῆς “Ἁγίας καί Μεγάλης Πανορθοδόξου” Συνόδου εἶναι ἡ κορυφή τινός παγόβουνου ἤ καί ἐκ τινάς φούσκας… μέ ἡμερομηνίαν δηλ. λήξεως, εἴτε διά τῆς ἡλιοφάνειας, μέ τό λιώσιμο τῆς κορυφῆς (καί περισσότερου μέρους) ἐκ τοῦ παγόβουνου, εἴτε διά τινά λογικήν φθορά καί ἔκρηξιν τοῦ μπαλονιοῦ. Ἔπεται δηλαδή μία φυσική ἐξέλιξις τῶν πραγμάτων… βάσει τῆς τρεπτῆς καί φθαρτῆς Ἀνθρωπολογικῆς πραγματικότητας τοῦ αἰῶνος τούτου…

Ἐτοῦτες καί πάλιν, τίς χαλεπές ἐκκλησιαστικές ἡμέρες, πού σκάρτοι καί ἀνάξιοι Νεοφαναριώτες ταγοί μας, βιάζονται κακῶς, νά δημιουργήσωσιν ἄρδην, προτετελεσμένα καί προδεδικασμένα νομοθετήματα, διά τινάς Νεωτεριστικῆς ἐνέργειας καί ἐπί τινός ἀνιεροκρύφιου θεσμοῦ, δηλ. μίας δῆθεν «πανορθοδόξου συνόδου», εἴπαμεν νά μελετήσωμεν, τινές ἀκαδημαϊκές καί ἐπιστημονικές πηγές βάσει τινῶν ἐγκρίτων καθηγητάδων τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ἵνα ἐμεῖς οἱ δύσμοιροι ἀπόφοιτοι καί ἱεροσπουδαστές τῶν «Μεταπατερικῶν» Θεολογικῶν Σχολῶν ἐν Ἑλλάδι καί Κύπρῳ, τά ξεκαθαρίσωμεν πρώτιστα, βαθιά μέσα μας, διά νά δυνάμεθα ἔπειτα καί νά ἀπαντήσωμεν, εὔκολα καί ὀρθόδοξα, σέ σωρηδόν ἀγνοήματα καί ἔλλογες ἀπορίες τοῦ Χριστωνύμου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας μας.

1ον. Μελετήσαμεν κατ΄ ἀρχάς, ἕνα ἐξαιρετικόν ἀκαδημαϊκόν ἐγχειρίδιον, περί τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, τό ὁποῖον σέ γενικές γραμμές ἦτο καί εἶναι «καλόν». Ἀλλά ἀπόλυτα καλόν, δυστυχῶς δέν εἶναι, διότι μᾶλλον ἀπουσιάζει σέ πολλά σημεία, τό  Θεανθρωπολογικόν καί Εὐαγγελικόν Κάλλος τοῦ ἀπλανῶς θεολογεῖν. Δηλαδή σέ εἰδικές γραμμές τῆς ἐν λόγῳ ἐπιστημονικῆς ἐργασίας του, ὁ Καθηγητής κ. Παναγιώτης Μπούμης, μάς ἔχει πολυ-στεναχωρήσει, κατα-σκανδαλίσει καί παραπικράνει, μιᾶς καί κατά τήν προσωπική μας ἄποψιν: εἰσαγάγει «καινά δαιμόνια», δηλ. ὑδροκυάνεια νάματα, δηλ. τινά παράδοξον ἀντιεκκλησιολογικόν, ἀντιεπιστημολογικόν, ἀντικανονικόν καί ἀντιδογματολογικόν Δίκαιον καθώς καί κακόδοξον φρόνημα, ἐξάπαντος εἰς βάρος τῶν ὀρθοδόξων φοιτητῶν, ἀναγνωστῶν καί ἱεροσπουδαστῶν του εἰς τά περί τῶν Θεολογικών καί Κανονολογικῶν γραμμάτων.Ἕνας καθ΄ὅλα ὀρθόδοξος Καθηγητής τῶν Θεολογικῶν Γραμμάτων, ἔχει τήν ἀδήριτον ποιμαντική καί συνταγματική ὑποχρέωσιν, π.χ. ἐν Ἑλλάδι, ἀφ΄ ἑνός νά ἀσκεῖ ἐλεύθερα τήν ἐπιστημονική του ὕλη καί παράδοσιν, γραπτά ἤ καί προφορικά, ἀφ ἐτέρου ὅμως ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως, πάντοτε, καί συγκριτικῶς ἀνάλογα με τά ἄλλα ἑτερόδοξα καί αἱρετικά Χριστιανικά θρησκεύματα. 

2ον. Ὁ ἀξιότιμος Καθηγητής κ. Π. Μπούμης, βέβαια, δέν παραλείπει  νά μᾶς καταγράφει (σελ. 25) μεμονομένα μέν  τινά κακόδοξα καί θεολογικά σφάλματα, βαθύτατους ἐπηρεασμούς ἐκ τῶν Λουθηροκαλβίνων καί Φραγκολατίνων (“Ρωμαιοκαθολικῶν”) ἀλλά καί νά μεφθεῖ δέ δικαίως, π.χ. τό Ἀλάθητον τοῦ πάπα, ἤ καί τήν Ἀνσέλμιον θεωρίαν, περί τῆς δῆθεν ἱκανοποιήσεως τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ διά τῆς Θεανθρωπίνης θυσίας τοῦ Σωτήρος Χριστοῦ. Στήν πορεία, ἄν τυχόν κανείς καί ἀποφασίσει νά μελετήσει σοβαρά, τό Κανονικόν ἐγχειρίδιον τοῦ Καθηγητοῦ, ἐντοπίζει βέβαια μερικές σοβαρές, μέχρι καί κακόδοξες παρεκκλίσεις, ἐκ τῆς ὀρθοδόξου ὀπτικῆς, τήν ὁποῖαν καί ὤφειλεν, συνεχῶς καί ἀδιαλείπτως, νά κομίζει καί νά φέρει, ὡς μείζονα ἐπιστημολογικόν κριτήριον καί θεο-λογική προτεραιότητα τῆς ὀρθοδόξου ἀκδημαϊκῆς δεοντολογίας. Σέ πολλά σημεία, δυστυχῶς, ξεφεύγει τόσον, ὅσον νά ἀναρωτιέται τις νόρμαλ καί ἁπλός Χριστιανός, ὡς προς τό πῶς θά διακρίνει μίαν τινά πλάνη, ἤ καί μίαν αἱρετικήν ἀπόκλιση, ἀλλά καί τό ὅποιον ἑτερόδοξον γεγραμμένον φρόνημα, καθῶς καί τίς προβληματικές προσωπικές θέσεις ἤ καί ὑποκειμενικές ἀπόψεις τοῦ ἐπιστήμονος λ.χ. κ. Κανονολόγου;(!)

Παραδείγματος χάριν (σελ.47-48): Μπορεῖ ἀπό τήν μιά, μᾶλλον καί «διά τά μάτια τοῦ κόσμου», νά μέμφεται θεολογικῶς διά τινά κακόδοξα δόγματα τῶν αἱρετικῶν Παπιστῶν (λ.χ. τό Ἀλάθητον τοῦ Πάπα), ἀλλά εἰς τήν πορεία τῆς μελέτης του, φαίνεται: ὅτι ἀναγνωρίζει τήν παρασυναγωγή τοῦ Παπισμοῦ, ὥς μίαν ἄλλην (!) καί δευτέραν (!!) τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, καί δή τήν ὁνοματίζει συνεχῶς, «πάλιν καί πολλάκις», ὥς  τήν δῆθεν Ρωμαιοκαθολικήν Ἐκκλησίαν!!! 

3ον. Ἡ πιό πάνω «ἀκαδημαϊκή» ἄποψις, ἐξ ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καί ὀπτικῆς, εἶναι ἄκρως ἀπαράδεκτη καί ἀναντίρρητα ἀπόβλητη, ἐνῷ ἐπιστημολογικά τουλάχιστον, καί λίαν ἐπιεικῶς, ἄκρως ἐσφαλμένη διά ὀρθοδοξον Καθηγητή τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου. Διότι βέβαια, θεωρεῖ καί περιγράφει, ἀντι-εκκλησιολογικά καί ἀντι-ἱστορικά ,  τήν δημιουργία καί ὕπαρξιν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας… πρό τοῦ Σχίσματος (!) τοῦ 1054 μ.Χ. καθότι εἰς τήν σελ. 47 καταγράφει, τό ἑξῆς ἄτοπον: 

Ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία μέχρι τό Σχίσμα εἶχε βασικῶς τίς ἴδιες πηγές τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Μετά τό Σχίσμα ὅμως τά πράγματα ἄλλαξαν”

Δηλαδή, προσέξτε παρακαλῶ, διότι κάπου ἐδῶ, ἐννοεῖ ἐμμέσως πλήν σαφῶς: ὅτι πρό τοῦ Σχίσματος, ὑφίστατο κάποια διαίρεσις (!) ἐπί δύο ἑτερογενῶν συγκεκριμένων Ἐκκλησιῶν, μία τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς καί μία ἄλλης… ἐκείνης τῆς Ὀρθόδοξης!! Πράγμα παντελῶς ἄτοπον, μιᾶς καί ἡ Ἐκκλησία, ἐκκλησιο-λογικῶς, καί δή πρό τοῦ Σχίσματος τοῦ 1054, καταχρηστικῶς τό λέγομεν αὐτό: ὅτι ἦτο πράγματι ἐνωμένη καί ἀδιαίρετη, ὠς ἡ οἰκουμενική Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία τῆς Ρωμῃοσύνης (παλαιᾶς Ρώμης μαζί μετά τῆς Νέας Ρώμης) ἐλέῳ τῆς ἰσχυρᾶς Αὐτοκρατορίας τῆς Ρωμανίας, πού ὑποτίθεται πώς τό σημεῖον «Σχίσμα», τήν ἐξέσχισε σέ δύο τινές διαφορετικές παρατάξεις, δηλ. σέ δύο κομμάτια;! Ἀυτά τά ἀνόνητα φληναφήματα, δέν μᾶς διδάσκωσιν, οἱ Γραικολατίνοι Νεοφαναριῶται καί οἱ ὀπαδοί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Ἀντί νά πεῖ ὡς ὀρθοδοξος Καθηγητής π.χ., ὅτι: ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, σύμφωνα μέ τό Δίκαιον τῆς Χάριτος, ἦτο, εἶναι καί παραμείνει, ἡ Μία, ἡ Ἀκατάλητος καί Ἀδιαίρετος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ,  ἀσχέτως τῶν ὅποιων τινῶν ἀποστασιῶν  ἐξ Αὐτῆς, ἀσχέτως μάλιστα μέ τήν ὅποια ἀποκοπή τινῶν Σχισματικῶν καί Αἱρετικῶν, δυστυχῶς ἀφήνει νά ἐννοηθεῖ ὁ κατά τά ἄλλα ἔγκριτος Ἐπιστήμων καί Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ἑκών ἄκοντας(;),  καί δῆθεν μέ ἐπιστημονικῷ τῷ τρόπῳ, τό διαβολικόν σαράκιον τῆς κακοδοξίας: δηλ. τῆς διαιρεμένης καί διευρημένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τῆς ἐποχῆς… πρό τοῦ Σχίσματος!

Ἐξάπαντος σπεύδει καί  ἐμβολιάζει, ἄτοπα καί ψευδόδοξα, τόν κακόμοιρο καί ἀνώριμον φοιτητήν του. Ἱστορικο-κανονικά ὅμως, δέν ὑφίστατο καμμία «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία» ἤ ἔστω «Δυτική Ἐκκλησία», πρό ἤ καί μετά τοῦ Σχίσματος, ἀλλά ὑφίστατο ἡ ὀρθόδοξη Τοπική Ἐκκλησία τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης, ὑπό τῶν Λατίνων Ρωμῃῶν δηλ., ἡ ὁποία, ἦτο καθολοκληρία καί κυριολεκτικῶς ἐνσωματούμενη εἰς τήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία σέ ἀγαστή συμφωνία, μέ ἐνότητα, κοινωνία καί ἀρμονία μέ τό οἰκουμενικόν πατριαρχεῖον τῆς Νέας Ρώμης εἰς τήν Κωνσταντινούπολη, καθώς καί μέ τά ἄλλα Πρεσβυγενή Πατριαρχεῖα. Ὁ ὅρος “Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία” εἶναι ἄκρως προπαγανδιστικός ὅρος ὑπό τῶν Φραγκολατίνων, καί ἐδημιουργήθη, ὑπό τῶν Αἱρετικῶν Φραγκοπαπικῶν κατακτητῶν καί  ξένων εἰσβολέων, κατά τοῦ ὀρθοδόξου  πατριαρχείου τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης, τό ὁποῖον, ὑπεδουλώθην καί ὑπετάγην, βιαίως, κατελήθην στρατιωτικῶς δηλ., πολιτικῶς, πολιτισμικῶς, θεσμικῶς καί  τελικά ἐκκλησιαστικῶς, με τήν βιαίαν ἐκθρόνισιν τοῦ τελευταίου ὀρθοδόξου Πάπα τῆς Ρώμης, πού ἔλαβεν χώραν  περίπου τό 1009 μ.Χ.! Ἄρα μετά τήν ἐκδίωξιν τοῦ τελευταίου Ρωμῃοῦ ὀρθοδόξου Πάπα, ἔχομε μίαν νέαν ψευδο-ἐκκλησιαστικήν κατάστασιν, μίαν ἐπίπλαστον ἀπομίμησιν δηλ. τῆς προτέρας Ρωμῃοσύνης τῶν ὀρθοδόξων Λατίνων. Ἐξ οὖ καί ὁ ψευδώνυμος ὅρος τῶν Φραγκοτευτόνων καί Φραγκολατίνων, αὐτοαποκαλουμένων ὡς δῆθεν  Ρωμαιοκαθολικῶν ἤ Καθολικῶν, σκέτη ἀντιγραφή δηλ. ἐκ τῶν Ρωμῃῶν καί  Ὀρθοδόξων Καθολικῶν τῆς Ρωμανίας. Αὐτά πού σημειώνει ὁ κ. Καθηγητής εἶναι κατά βάσιν: ἕνα μεῖζον ἀντι-ἱστορικόν ψευδολόγημα, διαγραφή τῆς ἱστορικῆς μνήμης, τό ὁποῖον, σαφῶς καί ἀποδεικνύεται, βάσει τινάς ρωμαλέας ἱστορικῆς καί ἱστορικο-δογματικῆς ἀκαδημαϊκῆς μελέτης τοῦ μακαριστοῦ Ἱστορικοῦ καί Δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ὁσίου πατρός Ἰωάννου τοῦ Ρωμανίδου. 

Πῶς καί μέ ποῖον ἄλλο τρόπον νά τό ἐρμηνεύσομεν, ὅταν ὁμολογεῖ μέν μίαν ἀλήθεια, ὁ ἴδιος κύριος Καθηγητής, ὅτι δῆθεν “κοσμικοποιήθηκε”, δηλ. ἐκκοσμικεύθηκε, τό Κανονικόν Δίκαιον τῶν Φραγκολατίνων, καί τούς ἀποκαλεῖ μεν κάμποσες φορές ὡς «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία»; Ὁ ἁπλός φοιτητής, ἄνευ στιβαρῶν γνωσιολογικῶν, ἤ  καί ἄλλων πνευματικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν κριτηρίων, «ἔχαψεν» ἀπροβλημάτιστα καί ἀβασάνιστα, ὅτι τά περί τῆς μίας Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἶναι μυθεύματα, μιᾶς καί ὁ τάδε ἤ ὁ δεῖνα «ἔγκριτος» κύριος/α Καθηγητής/τρια καταγράφει καί περιγράφει «κατ΄οἰκονομίαν», δηλ. καταχρηστικῶς, περί δύο τινῶν Ἐκκλησιῶν: Μίας τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, καί μίας ἄλλης, ἐκείνης τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς (sic) Ἐκκλησίας! Ἐξάπαντος περί τῶν Λουθηροκαλβίνων, τούς ἀποκαλεῖ, ὡς Προτεσταντική κοινότητα!

Γιατί ἆράγε τέτοια ἀνισότης κατά τῶν φίλων προτεσταντῶν;

Θά πῶ κάτι πολύ σκληρόν ἐδῶ, καί ἐπιτρέψτε μου το, διότι εἶμαι πολύ ἀγανακτισμένος: Δέν εἶναι μία μεροληπτική καί ἀντιεπιστημονική στάσις  τοῦ Καθηγητοῦ; Γιατί ἆρά γε, κ. Μπούμη, νά μή εἶναι καί ὁ Προτεσταντισμός… μία ἀκόμη Ἐκκλησία; Γιατί «νερώνετε τό κρασάκι» σας μεροληπτικῶς, μόνον, ὑπέρ τῶν Φραγκολατίνων; Οἱ προτεστάντες δέν ἔχωσιν ψυχήν, καθώς καί τινά Παγκόσμια Συμβούλια πάμπολλων καί χιλιάδων ἄλλων “Ἐκκλησιῶν”; (!!!)

4ον. Ἕνα ἄλλον σημεῖον, σημεῖον παράδοξον, ἴσως καί καθόλου μή ὕποπτον, ἐκ πρῶτης ὅψεως, ἀλλά συνδεδεμένον εἰς τό ὅλον πνεῦμα καί γράμμαν τῆς πιό πάνω συνάφειας, πού εἰς τήν πορείαν τῆς ἀντιρρητικῆς σχολιογραφίας μας, πιθανόν καί νά μᾶς ἀποδειχθεῖ χρήσιμον· δηλ. προσθέτει ὁ κ. Καθηγητής, κάτι τό ἰδιαίτερον, ὅπως μεταξύ ἄλλων στήν σελ. 48, ὅτι:

“Χαρακτηριστική εἶναι καί ἡ ἐλπίδα τῶν πιστῶν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας ὅτι θά ἔλθει κάποιος Πάπας ANGELICUS, ὁ ὁποῖος θά “ξεκαθαρίσει” τό (“κοσμικοποιμένο”) Κανονικό Δίκαιον αὐτῆς ἀπό τίς ἀνθρώπινες προσμίξεις. Τότε εὔκολα θά ἐπιτευχθεῖ καί ἡ Ἕνωση μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία“.

Ἀφήνει ἆρά γε, ἕνα πρῶτον καί ἄμεσον «ἐλπιδοφόρον (προ)μήνυμα» περί τινάς «μεταφυσικῆς  Ἑνώσεως» τῶν αἱρετικῶν Φραγκοπαπικῶν, μετά τῶν Ὀρθοδόξων; Σοβαρολογεῖ; Παραθέτει τέτοια μυθολογικά πράγματα, σέ ἐπιστημονικόν καί Κανονικόν ἐγχειρίδιον; Μέ ποῖον ἀκριβῶς τρόπον, δέν μας ἐξηγεῖ ὁ κ. Καθηγητής. Καί γιατί ἆρά γε; Ἀφήνει μήπως νά ἐννοηθεῖ, ὅτι οἱ «Ρωμαιοκαθολικοί» προσδοκῶσιν, κάποιον μελλοντικόν Πάπα, ὡς Μεσσίαν τους, ἤ μήπως ἀπαττώμεθα καί κάπου ὑπερβάλλωμεν καχύποπτα; Διαλέγετε καί παίρνετε, ἤ καί ἑρμηνεύετε ἀναλόγως, τό καί μέ ἰδικήν του, ὑπογγράμμησιν μέ κεφαλαῖα γράμματα, τό λεξίδιον «ANGELICUS». 

5ον. Καί ἐπειδή ἵσως, ἡ πιό ἐπάνω καί πρώτη σοβαρή καταγγελία μας, περί τινάς «καινοφανοῦς διδασκαλίας», ἀντι-ἐπιστημονικῆς καί ἀντι-Ἐκκλησιολογικῆς αἱρέσεως, ὑπό τινός ὀρθοδόξου Κανονολόγου τῆς Ἐκκλησίας, καί δή ἀκαδημαϊκῆς διατυπώσεως καί «προτυπώσεως» τῆς Νέας Ἐκκλησιολογίας καί Μετακανονικότητας τῶν Οἰκουμενιστῶν Γραικολατίνων, περί τῆς δῆθεν διαιρεμένης καί διευρημένης Ἐκκλησίας, ἔχομε μᾶλλον τήν ὑποχρέωσιν νά σᾶς παραθέσωμεν ἀπό τήν σελ. 81., ἕνα ἀκόμη ἀποδεικτικόν στοιχεῖον, διά νά κάνετε ἔλλογους θεολογικούς συνειρμούς:

“Καί οἱ δύο ὅμως θεωρήσεις Ρωμαιοκαθολικῶν καί Προτεσταντῶν, καθῶς καί ἡ θεωρία τοῦ Sohm, εἶναι σαφῶς ἀποκλίσεις ἀπό τήν ὀρθή περί Ἐκκλησίας καί ἱερῶν Κανόνων ἀντίληψη τῆς Μίας καί ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων“.

Μία πρώτη προσωπική καί σημαίνουσα παρατήρησίς μας, ἐπί τό αὐτό, εἶναι ὅτι: μόλις ὁ κύριος Καθηγητής Παναγιώτης Μπούμης, περιγράφει καί ψέγει ἔντεχνα, μίαν σημαίνουσαν ἀπόκλισιν, κακοδοξίαν καί αἵρεσιν ἐκ τῶν Φραγκολοτανίνων καί Λουθηροκαλβίνων, μᾶλλον προσαρμόζει, καί μίαν νέα ἀδιόρατην (σέ πολλούς) πλάνη καί αἵρεσιν. Ἄν καλῶς διεκρίναμεν τό πράγμα, τότε εἶναι φοβερά καί ἐκπληκτική “ἐπιστημονική” μεθοδολογία! Εἴθε νά διαψευθῶμεν πάντως διά τήν καλή ἀνησυχία μας καί νά λάβομεν μερικές διασαφηνίσεις καί ἐπεξηγήσεις. Τέτοιαν μή ἀντικειμενικήν ἐπιστήμη καί διαβολήν τῆς ἀλήθειας τῶν ὀρθοδόξων θεολογικῶν πραγμάτων, δύναται ὁ καθείς νά τήν διδάξει καί ἄνευ τινῶν ἀκαδημαϊκῶν περγαμηνῶν. Ἡ διαβολή τῆς ἀλήθειας κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας ἑστιάζει, εἰς τό ἄτοπον λεξίδιον «τῶν πρώτων αἰώνων». Δηλαδή, στούς ἀμέσως ἐπόμενους αἱῶνες, ἀκριβῶς μετά «τῶν πρώτων αἰώνων», δέν ἔχομεν ἱστορικο-δογματολογικήν καί ἱστορικο-ἐκκλησιολογικήν ὕπαρξην καί ὑπόστασιν τῆς Μίας καί Ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας;  Ὁ κ. Καθηγητής, μία ἀκόμη  φορά, στό ταυτόσημον “ἐπιστημονικόν” μοτίβον του, φαίνεται μᾶλλον νά ἀφήνει, ἤ ὄχι, τό αἱρετίζον καί ἔμμεσον ψευδόδοξον ὑπονοούμενον, ὅτι ἡ Μία καί Ἀδιαίρετη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι τάχα μου, διαιρεμένη; Ὑπήρξε δηλ. κάποτε εἰς τό παρελθόν ἡ ἐν λόγῳ ὀρθή μέν ἀντίληψη, περί τῆς ἀδιαιρέτου καί Μίας Ἐκκλησίας, ἐνῶ σέ κάποιον ἄλλον δέ χωροχρονικό διάστημα, ἔπαψεν μᾶλλον νά ὑφίστατο, ἴσως αὐτομάτως (!) μπορεῖ καί «ἀγγελικῶς» ἤ καί μαγικῶς; (!!) Θέλω νά ἐλπίζω, πώς ὁ κ. Παναγιώτης Μπούμης, ὡς Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, «κάνει λάθη γιά νά μάθει» ἐξ αὐτῶν, ὡς λέγει καί τό περίφημον λαϊκόν ᾆσμα τοῦ μακαρίτου Παντελή Παντελίδου· καί ἐλπίζομεν ὅπως δώσει τίς (προ)ἀπαιτούμενες θεολογικές διευκρινίσεις, ἤ, καί νά διορθώσει σέ μελλοντική ἔκδοσιν, τά ἐν λόγῳ Κανονολογικά, Δογματολογικά καί Ἐκκλησιολογικά σφάλματά του.

6ον. Δέν ἐπιθυμῶ διόλου, ὡς διαδικτυακός ἱεροκῆρυξ καί ἱεροσπουδαστής τῆς Χαρισματικῆς καί ἐπιστημονικῆς Θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας, νά ἀσκήσω καθολοκληρίαν τινά, σχολαστικήν ἀποφατικήν βιβλιοκρισίαν, στό ἀξιόλογον μέν ἀκαδημαϊκόν σύγγραμμα τοῦ σημαντικοῦ Καθηγητοῦ, ἀλλά προβληματίζομαι μιᾶς καί τῷ ὄντι εἶναι «ἡ ψυχή μου μαδημένη σέ μιά χοῦφτα δάκρυα (Παντελίδη+)» διά τά σωρηδόν Ἐκκλησιολογικά καί Κανονολογικά σφάλματα τοῦ ἀξιότιμου Καθηγητοῦ, καί ἐπιθυμῶ νά τά εἰπῶ καί τά καταγγείλω δημόσια, εἰς τήν Πατερική Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία καθῶς καί τήν ἀκαδημαϊκή Κοινότητα τῶν ἁπανταχοῦ Θεολογικῶν Σχολῶν, διά τοῦ παροντικοῦ ἀντιρρητικοῦ φτωχοῦ καί κριτικοῦ κειμένου μας, προτοῦ νά εἶναι πλέον ἀργά, διά τίς (μεθ)ἐπόμενες μελλοντικές γεννεές, τῶν ὅποιων Κανονολόγων καί ἀποφοίτων Θεολόγων ἤ μελλοντικῶν Κληρικῶν καί Μοναχῶν.

 Δυστυχῶς τό ἑπόμενον σημεῖον πού θά σᾶς παραθέσω, εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνον καί ἀποδεικνύει πάρα πολλά πράγματα, μιᾶς καί σχετικοποιεῖ Μεταπατερικῶς, καί ἄρα συνεπῶς Νεοβαρλααμικῶς, τά ὅρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας· σημειώνει στήν σελ. 88, ἐπί λέξει, ὁ κ. Μπούμης: 

“Θά μπορούσαμε νά προσθέσουμε ὅτι καί τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἄγνωστα καί ἀσαφή, γιατί, ἐφ ὅσον δέν ἔχουμε σαφή ὁρισμό τῆς Ἐκκλησίας, δέν ἔχουμε καί περιορισμό αὐτῆς”!

Ἔδῶ ἀκριβῶς, ἔχουμεν τόν ἔμπονο λογισμόν: ὅτι εἶναι ἕνα ἀκόμη μείζον ἀποδεικτικόν στοιχεῖον, τῆς ψευδόδοξης θεωρίας, περί τῆς Διευρημένης Ἐκκλησίας , δηλ. τῆς νεο-ἐκκλησιολογίας τῶν Νεορθοδόξων. Γιά λόγους γλωσσολογικούς καί λεξικολογικούς, δηλ. φιλολογικούς, καί ὄχι διά ἐκκλησιολογικούς καί θεολογικούς λόγους, ἐκφράζει μίαν ἐσφαλμένη ἄποψιν: ὅτι τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι δῆθεν ἄγνωστα καί ἀσαφή! Ὤ τῆς ἀτοπίας! Ὤ τῆς θρασείας χειρός!! Ὤ τῆς τολμηρᾶς γνώμης!!! Σάν νά ἐπιχειρεῖται τινά ἀνατροπή θολερά ἐξ ἀκαδημαϊκῶν τινῶν, κατά τοῦ Ὀρθοδόξου καί Χαριτώβρυτου Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας;  Μέ ὅλον τόν ἀκαδημαϊκόν σεβασμόν, κ. Καθηγητά, ἀλλά τά μόνα ἄγνωστα καί ἀσαφή εἶναι τά ληρήμματα, τά φληναφήματα καθώς καί τά ψευδόδοξα φαντασιολογήματά σας. Ἀσχέτως κι΄ἄν περίτεχνα, σε ὁλόκληρον τήν συνάφεια τοῦ κειμένου, προβληματίζεστε θεολογικά καί ἐκφράζετε μερικές ἄλλες σημαντικές ἀλήθειες. Τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας δυνάμεθα εὐκόλως νά εἴπωμεν, ὅτι δέν εἶναι διόλου ἀσαφή καί ἄγνωστα, μιᾶς καί ἔχωσιν προκαθορισθεῖ τελεσίδικα τά ὅρια, ἐξάπαντος μέ Δογματολογικο-κανονικούς Ὅρους, μετά τῶν  Θεοπνεύστων Γραφῶν, τῶν Ἀλαθήτων Ἱερῶν Κανόνων, τῶν Θεοπνεύστων 9 κ.ἄ. Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων, διά τῆς ἀπλανῆς Συμφωνίας τῶν Θεηγόρων Προφητῶν, Ἀποστόλων καί Πατέρων.

Ὁ Μέγας Δογματολόγος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός ἀπορεῖ καί ἀναρωτιέται σαφῶς, ἐκ τῆς Ἀοράτου καί Οὐράνιας Βασιλείας: Διά τίνα λόγον κύριε καί ἀδελφέ Παναγιώτη, ἄνθρωπος Καθηγητής τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας, «παραχαράττειν τό τῆς ἀληθείας Μυστήριον; Διατί μεταβάλεις ἑαυτόν τῆς βεβήλου γνώσεως ἐραστήν; Διά τίνα λόγον νέαν κενοτομοῦντες ἐτεκτονήσαντο πίστην», ἔστω καί ἐξ ἐπιστημονικῆς θεολογίας; (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Περί Αἱρέσεων, ΕΠΕ, 2ος Τόμος)

7ον. Ἔνα τελευταίον σημεῖον τραγῳδία, ὡς τό κατά Παντελίδην χαρμολυπητερόν στιχάκιν: «τῆς καρδιᾶς μου τό γραμμένον βάσανον μου πληγωμένον» τό ὁποῖον βάσανον μας, μᾶλλον σέ ἠχηράν καί ἄμεσον συνάρτησιν, μέ ὅλα τά ἄλλα πιό πάνω ἀποδεικτικά καί ἀντιρρητικά στοιχεία πού σᾶς διαδίδωμεν, εἶναι ἐτοῦτο (σελ. 177-178):

” Γιά νά εἶναι Οἰκουμενική καί ἐπομένος ἀλάθητη (μία Σύνοδος), πρέπει νά ἔχει δύο ἰδιότητες: α)Καθολικότητα κατά βάθος ἤ καθέτως ἤ “ἐν χρόνῳ”, καί β) Καθολικότητα κατά πλάτος ἤ ὁριζοντίως ἤ “ἐν τόπῳ”. Ἡ πρώτη σημαίνει ὅτι πρέπει νά ἐκπροσωπεῖ ὅλους τούς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν καί ἔδρασαν κατά τούς προηγούμενους αἰῶνες μέσα στήν Ἐκκλησία, καί νά τούς ἐκπροσωπεῖ, ὅπως αὐτοί ἔχουν ἐκφρασθεῖ  στίς ἀποφάσεις τῶν προγενεστέρων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. (…) Ἀλλά πρέπει ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος νά ἀναγνωρισθεῖ ὡς Οἰκουμενική καί ἀπό τό πλήρωμα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας. (…) Ἐρώτημα: Σέ μία Οἰκουμενική Σύνοδο θά καλέσουμε τούς Ρωμαιοκαθολικούς ἤ ὄχι; Ἀπάντηση: Μποροῦμε νά τούς καλέσουμε ἄφοβα, ἔστω κι ἄν ἔχουν τήν πλειοψηφία τῶν μελῶν τῆς Συνόδου. Δέν μᾶς πειράζει τό πλῆθος τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν ἐπισκόπων, γιατί σέ μία Οἰκουμενική Σύνοδο, ὅπως εἴδαμε, ἀπαραίτητος ὅρος εἶναι καί ἡ καθολικότητα κατά βάθος. Ἐάν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί δεχθοῦν τήν κατά βάθος ἤ ἐν χρόνῳ καθολικότητα, δηλαδή τίς ἑπτά Οἰκουμενικές Συνόδους, τότε θά λέγαμε ὅτι, αὐτομάτως καί θαυμαστῶς, ἐπιτυγχάνεται ἡ ἕνωση. Καί τοῦτο, γιατί π.χ. τό Filioque καί τό παπικό ἀλάθητο καί πρωτεῖο δέν συμφωνοῦν μέ τήν καθολικότητα κατά βάθος καί ἄρα θά τά ἀπορρίψουν”.

Εἶναι ἄκρως προβληματική ἡ ὅλη “Κανονολογική” καί “Θεολογική” συλλογιστική τοῦ ἀξιότιμου κυρίου Καθηγητοῦ, διότι: α΄. Τά ὑποθετικά καί  τά φαντασιόπληκτα, μελλοντικά σενάρια, δέν εἶναι ἐπιστήμη ἤ ἔστω ἐπιστημολογία, ἀλλα ἀκατέσχετη καί ἀναπόδεικτη φλυαρία, μή πῶ βλακεία καί ἐπιστημολογία τοῦ δρόμου. β΄. Σύμφωνα μέ τήν «κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ» Καθολικότητα, κ. Καθηγητά, δέν περιλαμβάνει  εἰς τούς κόλπους της τήν ἄτοπον καί ἄσοφον σοφιστείαν σας, ἀπό τήν περίοδον τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ 787 μ.Χ. καί πρός τά πίσω, δηλ. πρός τά Ἀποστολικά χρόνια, ἀλλά ὅμως, ἀπό τά χρόνια τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τά  Ἀποστολικά χρόνια τῆς Καινῆς Διαθήκης, καί ὅλα τά μετέπειτα χρόνια τῆς Χάριτος ἀπό τούς Ἀποστολικούς Πατέρες, τούς Ἁγίους Πατέρες τῶν 9 Οἰκουμενικῶν (καί ὄχι! 7) Συνόδων, τῶν τόσων ἄλλων ἁγίων Τοπικῶν κ.ο.κ. ἄχρι τῆς σήμερον, περιλαμβανομένων καί τῶν τελευταίων ἀγιοκαταταχθέντων σύγχρονων Ἁγίων Γερόντων. γ΄. Μάλλον τό ἀντίθετον συμβαίνει, εἰδικά εἰς τήν τελευταία πρότασιν σας: Ἡ διαχρονική Καθολικότητα «κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ» τῶν Ὀρθοδόξων καί δή μετά τοῦ 787 μ.Χ., συμφωνεῖ, ἐνῶ δέν (sic) ἔχει ἀπορίψει, τελεσίδικα, διά τινῶν Θεοπνεύστων Οἰκουμενικῶν καί Ἀλάθητων Τοπικῶν Συνόδων (π.χ. τῆς 8ης τοῦ Μεγάλου Φωτίου καί τῆς 9ης τοῦ Γρηγορίου Παλαμᾶ) τά σωρηδόν αἱρετικά δόγματα τῶν Φραγκολατίνων (“Ρωμαιοκαθολικῶν”) καί Προτεσταντῶν (Λουθηροκαλβίνων); δ΄. Πῶς , διά ποῖον λόγον καί γιατί ἀποκρύβετε τέτοιες βασικές καί στιβαρές πληροφορίες κύριε Καθηγητά; ε΄. Διαγράφετε καί ἀποσιωπεῖτε de facto τήν «κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ» ὁλάκερην Ἐκκλησιαστική Ἱστορία 1200 ἐτῶν, ἵνα ἐνωθεῖτε «αὐτομάτως καί θαυμαστῶς» μέ τόν Ἀντίχριστο Πάπα τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης; Γιατί καί διά ποῖον ὑπέρτατον λόγον; στ΄. Δέν ἔχωμεν ὅμως ἀντιληφθεῖ, καλῶς, τί  ἀκριβῶς ὑπονοεῖτε, μέ τούς ἐπί λέξει: «θαυμαστούς αὐτοματισμούς»;! ζ΄. Μήπως ἐννοείτε ὅτι «ἡ ἔνωσις» θά γίνει μέ ταχυδακτυλουργικά, ἀλχημιστικά, ἤ κ.ἄ. μαγικά κόλπα; η΄. Ἡ ἀπόλυτη σιγουριά σας καί ὁ ἀνόητος Λατινόφρων εὐσεβοποθισμός σας, ἆραγε, εἶναι μία παρωχημένη καί μεσσαινωνική, ἐξάπαντος ἐπικίνδυνη ἀφέλεια, στό ὅτι  πρόκειται δῆθεν, οἱ Αἱρετικοί Παπικοί, νά ἀπορίψωσιν τά πολυ-αἱρετικά τους δόγματα;! θ΄. Ἀπό ποῦ ἐκπηγάζει, ἐτούτη ἡ ἐπιστημονική καί βαθύτατη “διορατικότητα”; ι΄. Ὑπό ποιοῦ πνεύματος ὁμιλεῖτε καί γράφετε κῦρ καθηγητά; ια΄. Ἆραγε ὑπό τινός Ἀκτιστο-ἀγαθοῦ Πνεύματος, ἤ μήπως ἐκ τινός κτιστο-ἀκαθάρτου πνεύματος; ιβ΄. Ὅλοι οἱ προαπελθόντες καί κεκοιμημένοι ἀδελφοί καί πατέρες μας, συμφωνῶσιν ἆραγε, ἵνα ἐνεργηθεῖ, τινά πρόσκλησις διά «ἑτεροδόξων παρατηρητῶν» εἰς Συνόδους τῶν Ὀρθοδόξων, ἤ, μήπως ἀναγνωρίζωσιν, τινά ἱερωσύνη εἰς τούς ψευδοεπισκόπους Φρακολατίνους; ιγ΄. Σέ ποίαν «κατά βάθος καί ἔν χρόνῳ» ἱστορικο-κανονικήν περίπτωσιν Καθολικότητας, ἔχωμεν, ΕΝΑ τέτοιον καί ἀνάλογον προηγούμενον σέ ὀρθόδοξες Οἰκουμενικές Συνόδους, δηλ. νά ὑφίστανται οἱ αἱρετικοί, ὡς παρατηρητές; ιδ΄. Γιατί νά μή μᾶς πειράζει, εἴτε τό πλῆθος, εἴτε ἔστω καί οἱ ἐλάχιστοι ἑτερόδοξοι παρατηρητές, στά τῆς Συνόδου τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ὑπό τῶν ἄγρυπνο βλέμα τῶν αἱρετικῶν παρασυναγωγῶν τοῦ Παπισμοῦ, Λουθηροκαλβινισμοῦ, Μονοφυσιτισμοῦ κ.ο.κ.; ιε΄. Εἶναι ἆρά γε, ποσοτικόν ἤ ποιοτικόν, τό Συνοδικόν ζήτημα; ιστ΄. Ὑφίσταντο ἤ ὄχι, κ. Καθηγητά, σωρηδόν ἔλλογες καί θεολογικές ἀντιφάσεις, ἀντινομίες καί ἀντιφάσεις εἰς τό ἀκαδημαϊκόν πόνημά σας; ιζ΄. Ἔχετε μᾶλλον, τήν ἐσφαλμένη  ἰδέα, ὅτι τά γράφετε διά ἀνόητους φοιτητές; Εἴστε γελασμένος, ἐάν ὄντως, ἔτσι νομίζετε.

Ἐν κατακλείδι, μήπως τό ἐν λόγῳ ἀκαδημαϊκόν ἐγχειρίδιον Κανονικόν Δίκαιον, θά πρέπει νά φέρει, ἕναν νέον καί ἀκαταμάχητον τίτλον εἰς τήν Ἐπιστήμη τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ (sic) Δικαίου, ὅπως λ.χ.: «Κανονικόν ἄδικον», «Ἀντικανονικόν ὀλίσθημα», «Μετακανονικόν Δίκαιον», «Νεοβαρλααμικόν Δίκαιον», «Οἰκουμενιστικόν Δίκαιον», «Συγκρητιστικόν Δίκαιον», «Ψευδόδοξον Δίκαιον», «Μεταπατερικόν Δίκαιον», «Νεοχριστιανιακόν Δίκαιον», “Προβληματικόν Δίκαιον” κ.λπ.;

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923)


 


(ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ  ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ  ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ-ΛΟΥΘΗΡΟΚΑΛΒΙΝΟΥΣ) 


Ἔχουμεν πληροφορηθεῖ πρό ἡμερῶν, ὑπό τινός σεβαστοῦ μας προσώπου, ὅτι μία συγκεκριμένη μελέτη-βιβλιοκρισία μας, περί τῶν  Πρακτικῶν τινός σημαντικοῦ “Πανορθόδοξου Συνεδρίου” (1923), πού ἐδημοσιεύθην κατά τό παρελθόν εἰς τό προσωπικόν μας ἡμερολογιο-ἱστολόγιον, ἡ Συντακτική ἐπιτροπή τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἐφημερῖδος τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου, ἐδημοσίευσεν αὐτήν-καί τήν εὐχαριστοῦμεν- ὡς πρῶτον μέρος, εἰς τόν Ἀριθμόν Φύλλου 2106 (δεῖτε ΕΔΩ ) μέ ἡμερομηνίαν 26ην Φεβρουαρίου 2016, καί σέ δεύτερον μέ τελευταῖον μέρος στόν Ἀριθμόν Φύλλου 2111 (δεῖτε ΕΔΩ) κατά τήν 1ην Ἀπριλίου 2016, μέ ἀμφότερον καί εἰδικόν τίτλον:

Κριτική τῶν Πρακτικῶν τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου (1923) καί ἡ Μεγ. Σύνοδος (2016). [1]


Ἐξ΄ αἰτίας τοῦ ὅ,τι βάσει τινῶν πολλῶν καί διάφορων προσωπικῶν πληροφοριῶν μας ὑφίστατο τινά ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον ἀπό πολλούς  ἐν Χριστῷ ἀδελφούς/ές μητέρες καί πατέρες διά τό ἐν λόγῳ ζήτημαν τοῦ Μεταξάκη· ἀπεφασίσαμεν λοιπόν, ὅπως ἀσκήσωμεν τινά ἐπιπρόσθετον προσθήκην καί προέκτασιν εἰς τήν ἐλλειματικήν καί ἀρχικήν  βιβλιοκρισίαν μας περί τῶν Μεταξάκειων πρακτικῶν τοῦ ἐν λόγῳ Συνεδρίου·  τό ὁποῖον, καθῶς προαναφέραμεν, ἐπί σκοποῦ αὐτο-ἀνεκηρύχθην τότε ὡς δῆθεν “Πανορθόδοξον Συνέδριον” ἐνῶ κατουσίαν καί σύμφωνα μέ τίς βιογραφικές-ἱστολογικές καί διαδικτυακές πηγές ὑπό τοῦ  πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως: 

Ὁ Μελέτιος Δ΄ συνεκάλεσεν τό ἐν τῇ πόλει ἡμῶν συνελθόν συνέδριον, 10 Μαΐου-8 Ἰουνίου 1923… παρ΄ ὅλον ὅτι δέν ἀντιπροσωπεύοντο ἅπασαι αἱ ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι ἐκάλεσεν ἑαυτό “Πανορθόδοξον Συνέδριον”. (…) Ἐλήφθησαν ἀποφάσεις περί διορθώσεως τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου… κ.ἄ., τό σπουδαιότερον δέἐδόθη ἡ ἀφορμή διά τήν ἀνάπτυξιν τῆς ἰδέας τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου”.


Μεταξύ ὅμως τῶν ἄλλων σημαντικῶν βιογραφικῶν πληροφοριῶν ἐκ τῆς ἐπισήμου διαδικτυακῆς πύλης τοῦ πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως παρατείθεται σύν τοῖς ἄλλοις καί τό μέγαν καί τραγικόν ὁλίσθημα τῆς Συγκρητιστικῆς καί ἀντι-Κανονικῆς ἀποφάσεως τοῦ τότε πατριάρχου Μεταξάκη: 

Σημαντική ὑπήρξεν ἡ ἐπί Μελετίου Δ΄ ληφθεῖσα ὑπό τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριαρχείου ἀπόφασις περί τῆςἀναγνωρίσεως τοῦ κύρους τῶν ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν (Ἰούλιος 1922)”…! [2]


Οἱ σχεδόν πρό 100 χρόνων περίεργες πατριαρχικές ἐνέργειες τοῦ 1923, ἔχωσιν ἄμεσον τινά σύνδεσιν καί σχέσιν, μέ τήν μέλλουσα “Πανορθόδοξην Σύνοδον” τοῦ 2016 εἰς τήν Κρήτην· μιᾶς καί τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν Συνέδριον τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, σύμφωνα μέ τίς πιό πάνω Φαναριώτικες πηγές, ἦτο αὐτό τό «Πανορθόδοξον Συνέδριον» πού ἐμπνεύστηκεν τήν Νεωτεριστικήν ἰδέα τῆς συγκλήσεως τινάς «Πανορθόδοξης Συνόδου» διά τό 1925 μ.Χ. εἰς ἑορταστικόν μνημόσυνον τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού ἐγέγονεν τό 325 μ.Χ. (!). Διότι, μᾶλλον πρόκειται, περί ἐκκοσμικευμένης καί Ληστρικῆς ἰδέας, ἀντί-ὀρθοδόξου καί ἀντι-παραδοσιακῆς πρακτικῆς, ἤ καί ἰδεοληψίας, ἡ ἐπίπλαστηἀνάγκη μίας μελλοντικῆς συγκλήσεως τινάς δῆθεν «Πανορθοδόξου» Συνόδου [καί ἄνευ ὀρθοδόξων] διά ἀπώτερον στόχον καί σκοπόν, σαφῶς, ἵνα συγκαλλείψωσιν τίς πολυποίκιλες ἀντιπαραδοσιακές, ἀντικανονικές καί σχισματικοαιρετικές ἀνορθόδοξες ἐνέργειές των· ὅπως λ.χ. διά τήν Ἡμερολογιακήν ἀπορρύθμιση πού ἐπεβλήθῃβιαίως εἰς τό Χριστώνυμον πλήρωμα ἐπί τῆς ἄνομης καί ἀντικανονικῆς πατριαρχίας (κατ΄ἀκρίβειαν, μοιχεπιβασίας αὐτοῦ, διά τοῦ Βενιζελισμοῦ, τοῦ Μασσωνισμοῦ καί τοῦ Λουθηροκαλβινισμοῦ) τοῦ κεκοιμημένου πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη· καί διά τινῶν ἄλλων λογιῶν παράνομων  Συγκρητιστικῶν θεσμοθετημάτων ἐπί τινῶν συγκεκριμένων κακόδοξων ἐνεργειῶν, ἐπί τάς Διαχριστιανικάς καί Διαθρησκειακάς σχέσεις.

Στόν πρόλογον (σελ.4) τῶν ἐν λόγῳ Πρακτικῶν (1923) τοῦ πατριαρχείου Κων/Πόλεως, ὁ μακαριστός θεολόγος Διονύσιος Μπατιστάτος (ὁ καὶ δημοσιεύσας αὐτά) , ἀναφέρει καὶ ἕνα ἄλλο μείζονα ἀντι-Κανονικόν ὁλίσθημα τοῦ ἔκπτωτου [καί καθαιρεμένου] ἀπό τήν Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, τό ὁποῖον ἔλαβεν χῶρα εἰς τήν Ἀμερικήν, ὑπό τοῦ Μεταξάκη: 

Τό 1921 ἀπομακρύνεται τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ θρόνουἈθηνῶν καί μεταβαίνει εἰς τήν Ἀμερικήν. Κατά πληροφορίαν τοῦ εἰς Οὐάσιγκτων Ἕλληνος Πρεσβευτοῦ πρός τόν Γενικόν Διοικητήν Θεσσαλονίκης, ὁ Μελέτιος Μεταξάκης εὐρισκόμενος εἰς Ἀμερικήν (…) ἔλαβεν μέρος εἰς Λειτουργίαν Ἀγγλικανῶν, “εἰς Ἀγγλικανικόν Ναόν, συμπροσευχηθείς γονυκλινής πρό τῆς Ἁγίας Τράπεζας”. Τόν Νοέμβριον τοῦ 1921 μέ τήν ἀπροσχημάτιστον παρέμβασιν ἰσχυρᾶς Πολιτικῆς Παρατάξεως (Βενιζελικῶν), μέ τήν ἀνεπίτρεπτονἀνάμιξιν τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας, καί ὑπό δραματικάς συνθήκας Ἐθνικοῦ Διχασμοῦ “ἐκλέγεται”, δι΄ ἀσήμαντων ψήφων, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.[3]


Διά ὅλα τά πιό ἐπάνω Συγκρητιστικά καί ἀντικανονικά πραχθέντα, ἐνεργηθέντα, ἀποφασισθέντα καί ἀναγνωρισθέντα, ὑπό τοῦ καθαιρεμένου πρώην Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί μετέπειτα (!!) παρανόμου οἱκουμενικοῦ πατριάρχου Μεταξάκη συμμαρτυρεῖ καί ἡ σύγχρονη Ἐκκλησιαστική Ἱστορία:

Ἡ ὑπό τοῦ πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Μελετίου τοῦ Δ΄ (1922) ὁρισθεῖσα ἐπιτροπή ὑπό τήν προεδρία τοῦ διακεκριμένου λογίου μητροπολίτου Νικαίας Βασιλείου Γεωργιάδου (μετά ταῦτα πατριάρχου Κων]Πόλεως), ἵνα ἀποφανθῆ ἐπί τοῦ ζητήματος, ἐδέχθητό κῦρος τῶν ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν. Ἐπί τῆ βάσει τῆς γνωμοδοτήσεως ταύτης ἡ Ἐκκλησία τῆς Κων]Πόλεωςἀνεγνώρισε τάς ἀγγλικανικάς χειροτονίας (1922), τό αὐτό ἔπραξεν ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων ἐπί πατριάρχου Δαμιανοῦ (1923), ἡ τῆς Κύπρου ἐπί τοῦ ἀρχιεπισκόπου Κυρίλλου (1923) καί ἡ τῆς Ἀλεξανδρείας ἐπί πατριάρχου Μελετίου (ὄντος τοῦ πρώην Κων]Πόλεως Μελετίου [Μεταξάκη] τοῦ Δ΄, 1930). Ὁ αὐτός πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης ἔδειξε τάσεις ἀναγνωρίσεως καί τῆς μυστηριακῆς ἐπικοινωνίας μετά τῆς ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας. [4]


Εἶναι δηλαδή πέραν πάσης ἀμφιβολίας ἐξ ἱστορικῶν σημαίνουσων ἀποδείξεων: ὅτι ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ἦτο τῶ ὄντι «Ἀγγλο-Ἀμερικανόφιλος», δηλ. ἀμερικανοκίνητος καί ἄκρως λουθηροκαλβινοκίνητος, ἀλλ΄ ὅμως, καί σημαίνον μέσον-ἀνδρείκελον, διά τῆς ἄμεσης ἀλώσεως ἐκ τῶν ἔσω τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Οἱ Μεγάλες Δυνάμεις τῆς ἐποχῆς, ἐγνώριζαν καί γνωρίζωσιν ἄριστα πῶς νά χειραγωγῶσιν, μεθοδικά, τέτοιες δυναμικές προσωπικότητες ὅπως λ.χ. τόν πολιτικό ἐκ Κρήτης Βενιζέλο καί τόν Κρητικό πατριάρχη Μεταξάκη. Ὅπερ καί ἐγέγονεν  «ἐνδορθοδόξα» ἡ ἄλωσις! Καί ὅλα αὐτά νά φαντασθῶμεν, ὅτι ἐπισυνέβησαν μόλις πρό 100 ἐτῶν! Φανταστεῖτε ὅμως, τήν σήμερον, μετά παρέλευσιν τόσων πολλῶν ἑτῶν, πόσον βαθιᾶ ἐπροχώρησεν ὁ ἐπάρατος Διαχριστιανιακός καί “ἐνδορθόδοξος” Συγκρητισμός καί ἡ θλιβερά ὑποδούλωσις τῶν «Ὀρθοδόξων» Φαναριωτῶν,ὀρκισμένων ἀπογόνων καί διαδόχων τοῦ Μεταξάκη, εἰς τάς ἐπιταγάς καί διατάξεις τῆς δῆθεν Φαναριώτικης «γραμμῆς», τουτέστιν δηλ. ἐξάπαντος τῆς γραμμῆς τῶν συνετέρων τους Λουθηροκαλβίνων τῆς Pax Americanas …! Ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας πού κάμποσοι ἀφελεῖς τόν  θεωροῦσιν, ἤ καί τόν προβάλωσιν, ὡς τόν “μέγα προφήτη” τοῦ αἰώνα μας, ἦτον ἱεροδιάκονος καί ἄριστον μαθητοῦδιν τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, ὅταν  ὁ δεύτερος ἦτο Μητροπολίτης (=Ἀρχιεπίσκοπος) Ἀθηνῶν. 

Ἄν ὑφισταντο τήν σήμερον στό Φανάριον  τῷ ὄντι ὀρθόδοξοι Προκαθήμενοι, ἀκριβῶς καί μετά τῆς ἐποχῆς τοῦ Μεταξάκη, θά ἔπρεπεν αὐτός ὁ συγκεκριμένος ἐκκλησιαστικός ἄνδρας, νά (ἐπανα)καθαιρεθεῖ, νά ἀφορισθεῖ καθῶς καί νά ἀναθεματισθεῖ, ἔστω καί μετά θάνατόν του, ὅπως ἐπιτάσσει ἱεροκανονικῶς καί συνοδικῶς, ἡ Πατερική καί ἱερά Παράδοσις τῶν Ὀρθοδόξων, κατά τῶν ἀναξίων καί αἱρετικῶν Κληρικῶν πού διηκόνησαν κακῶς,πλανερῶς καί δολίως τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Καί ὅχι σαφῶς νά τόν ἐγκωμιάζωσιν, πολλοί καί διάφοροι ἀνόητοι, ἀνιστόρητοι, κακόδοξοι,  καί ἐξάπαντος πλανεμένοι ὑψηλόβαθμοι καί χαμηλόβαθμοι Νεορθόδοξοι Κληρικοί καί Λαϊκοί θεολόγοι, εἴτε ἐκ τῆς νήσου Κύπρου,  εἴτε ἐκ τῆς Κων]Πόλεως, εἴτε ἐκ τῆς Κρήτης, εἴτε καί ἐκ τῆς Ἀφρικῆς εἴτε κ.ἄ. εἰς τό σύμπαν ὥς τόν δῆθεν… «13ον Ἀπόστολον» (!) τῆς Ἐκκλησίας! 

Ἡ ἱερά μητρόπολις τοῦ Κιτίου εἰς τόν ἐπίσημον ἱστοχῶρον της, δυστυχῶς, πέραν τοῦ ὅτι διοργανώνει ἐκκλησιαστικές ἡμερῖδες καί μητροπολιτικά συμπόσια, περί καί ὑπέρ τοῦ Ἀρχισυγκρητιστοῦ Μεταξάκη, ἔχει ἀφιερώσει καί τινά εἰδικήν ἀνάρτησιν-δημοσίευσιν περί τινάς βιβλιοπαρουσίασις τοῦ τομιδίου: «Οἱ Πράξεις τοῦ 13ου Ἀποστόλου» Μελέτιου Μεταξάκη!!! Πολύ μᾶς ἔχει στεναχωρήσει καί κατασκανδαλίσει ἐτοῦτη ἡ παράδοξη καί ἀντιευαγγελική ἐνέργεια τῆς ἱερᾶς μητροπόλεως Κιτίου. Ἐνῷ,  ἡ ἱερᾶ μητρόπολις Λεμεσοῦ τῶν Νεοβατοπαιδινῶν πατέρων μας, συνεχίζει μέχρι τήν σήμερον,ἀκάθεκτη, νά μᾶς προβάλλει ἀδιάκριτα, τόν βίον καί τήν πολιτεία τοῦ Μεταξάκη, μέσα ἀπό τό ἐπίσημον περιοδικόν [5] τῆς ἱ. μητροπόλεως. Ἆράγε εἰς  τό πρῶτον εἰδικά  σημεῖον, περί τοῦ «13ου Ἀποστόλου» (sic) μήπως ἔχωμε μία μεγίστη αἱρετική πλάνη, μείζονακακοδοξία καί ἄπειρη βλασφημεία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Ψάξαμεν ὅμως γιά νά βροῦμεν τό ἐν λόγῳ βιβλίον διά νά τό γνωρίσομεν καί ἐμεῖς οἱ βιβλιόφιλοι ἐρευνητές, τίς ἐστίν οὕτως ὁ «Νεοφανής Ἅγιος» καί ὁ “13ος Ἀπόστολος” τῶν Κιτιέων (=Λαρνακέων) καί μᾶς πληροφορήσασιν: ὅτι πρόκειται περί«ἰδιωτικῆς ἐκδόσεως»… (!) καί προβληματιζόμεθα: μήπως εἶναι ἆρά γε τινά ἰδιωτική ἔκδοσις καί στεῖρα προπαγάνδα ὑπό τινῶν ἄκρως ἰδιωτῶν-σεκταριστῶν Μασσώνων; Μᾶλλον τά περί τῶν οἱκουμενιστικῶν καί μείζονα ἀντικανονικῶν ἐκκλησιαστικῶν πράξεων τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, φαίνεται, ὅτι δέν εἶναι καί τόσον (ἐπ)ἄξια, διά νά κοινοποιηθῶσιν ἄπλετα, εἰς τό φῶς τῆς δημοσιότητας, καί δή εἰς τόν Λαόν τοῦ Θεοῦ, διότι μᾶλλον, ἦτο «ἰδιώτης» πατριάρχης, ἤ καί «ἰδιωτικός Ἀπόστολος» ἤ καί ὑπάλληλος, μᾶλλον καλύτερα «ἐκκλησιαστικός πράκτορας» τῶν Μασσώνων καί τῶν Λουθηροκαλβίνων συνεργατῶν του.

Φυσικά καί ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου: γιά νά ἀποκτήσει “13ον Ἀπόστολον” ἡ Μασσωνική Στοά, ἐξάπαντος θά πρέπει  νά ἀναγνωρίσει τόν Ἰησοῦν Χριστόν, ὡς τόν μόνον καί ἀληθινόν Θεάνθρωπόν της, καί  σαφῶς νά ἀποταχθεῖ καί νά ἐμπτύσσει τόνΜέγα Ἀρχιτέκτονα τοῦ Σύμπαντος (ΜΑΤΣ), δηλ. τόν θεό της τόν Σατανᾶ Ἑωσφόρον…! Καθῶς καί νά τιμᾶ καί νά σεβασθεῖ ἀπόλυτα, τήν ὀρθόδοξη θεοπνευστία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς ἱερᾶς Παράδοσις, ἀλλά καί τούς 12 -σύν τόν Ἀπόστολον τῶν Ἐθνῶν- τόν τῷ ὄντι 13ον Ἀπόστολον καί μέγα  Ἅγιον Παῦλον, καί ἔπειτα ἄν θέλωσιν“βαπτίζωσιν” ὡς 14ον Ἀπόστολον ὅποιον ἄλλον ἐκκλησιαστικόν ἄνδρα ἐπιθυμεῖ ἡ καρδούλα τους. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διαθέτει13ον Ἀπόστολον καί ὡς ἐκ τούτου δέν ἀνέχεται, τινές φαιδρότητες ἐκ τοῦ πονηροῦ καί δή ἐκ τῶν ὑπονόμων σατανικῶν Στοῶν.

Κάντε τώρα ἀγαπητοί μου ἀναγνώστες,  τούς ἀνάλογους ἱστορικούς συσχετισμοῦς καί τίς ἔλλογες συνειρμικές σκέψεις, διά τήν ἄκρως βεβιασμένη καὶ πρό τῶν θυρῶν, τήν ἐκ προμελέτης καί προσχεδιασθῆσα “Πανορθόδοξη Σύνοδον” τοῦ 2016, μέσα εἰς  τό ἀνάλογον  ἱστορικόν πλαίσιον (1918-2016) καί  μέ ἀρχέτυπον τῆς μέλλουσας Συνόδου, εἰς τάς ὅσας Συγκρητιστικάς καίΣχισματικοαιρετικάς Ἀρχάς, Προσυνοδικάς Διασκέψεις, μεθόδους καί ἀντι-Κανονικάς ἐνεργείας τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη κ.ἄ. διαδόχων του, καί βγάλτε τά ἰδικά σας συμπεράσματα. Ὁ ἀπόλυτα ἀδιόρατος ρυθμιστής τοῦ παιγνιδιοῦ, ἰδίως στά περί “τῆς τῶν πάντων ἐνώσεως” τῶν λεγάμενων «Ἐκκλησιῶν», εἰς τήν μέλλουσαν Ληστρικήν (“Πανορθόδοξον”) Σύνοδον τῆς Κρήτης, δέν εἶναι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἀλλά εἶναι, ἐξάπαντος οἱ Λουθηροκαλβίνοι-Ἀγγλοαμερικανοί Σιωνιστές πού χρησιμοποιῶσι τό πατριαρχεῖον τῆς Κων/Πόλεως ὡς γεωπολιτικόν ἐργαλείον. Ἡ σύγχρονη ἀλλά καί ἡ παλαιά ἱστορία, μαζί μέ τίς ἔγκυρες ἱστορικές πηγές της, αὐτό μᾶς ἀποδεικνύωσιν διαχρονικά· ἄν καί τά πιό πάνω σημαίνοντα στοιχεία, εἶναι ἄκρως ἀποκαλυπτικά, διά τόν δόλιο ῥόλον τῶν “ἀοράτων” Ἀγγλικανῶν, δέν ὑφίστατο ἰδιαίτερος λόγος διά ἐπιπρόσθετων τινῶν ἄλλων ἀποδείξεων, νά μᾶς ἐπιτρέψετε ὅμως, νά συνεχίσομε τήν ἐξέλιξη τοῦ δοκιμίου μας διά ὅσους ἀκόμη ἔχωσι τινές ἀμφιβολίες. 

Ὡστόσον πρέπει νά γίνει σαφές, ὅτι οἱ ὀρατοί παίκτες-πιόνια τῆς διαχρονικῆς περιρέουσας ἀτμόσφαιρας, ὅπως πάντα, εἶναι οἱ “ὀρθόδοξοι-φιλενωτικοί”, δηλ. οἱ Γραικολατίνοι τοῦ Φαναρίου, καθῶς καί ὁ advocatus Diaboli  πάπας τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης ὁ καί νῦν πολυδιαφημιζόμενος ὡς ὁ κατ΄ ἐξοχήν Διαχριστιανικός καί  Διάθρησκευτικός πλανητάρχης… ἐπί πάντων καί πασῶν!

 Ἀπόδειξις ἀλγεινή, ἡ ἐπάνωδος τοῦ πάπα μαζί μέ ὀρθόδοξους Προκαθημένους, γιά κομπάρσους, εἰς τήν ὀρθοδοξούσα Ἑλλάδα, καί δή εἰς τήν ἁγιοτόκον καί ἱερά νῆσο Λέσβον. Πιό μεγίστηὑποτίμησις καί ὑποβιβασμός τῆς Χαρισματικῆς Ἐπισκοπικῆς ἐξουσίας τοῦ πατριάρχου καί τοῦ ἁρχιεπισκόπου δέν ὑφίστατο εἰς τά σύγχρονα ἱστορικά πράγματα, ἐλέῳ τοῦ «Big Brother» τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης.

 Φυσικά ὑφίστατο σημαντικός λόγος πού πρέπει νά συγκληθεῖ ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης, καί δή εἰς τήν Κρήτην. Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἄλωσεν  ἐπί ἕνα αἰῶνα τήν Ἐκκλησίαν τῶν Ὀρθοδόξων, ἀρχῆς γενομένης, ὑπό τοῦ κεκοιμημένου Κρητός πατριάρχου (καί Ἀρχιμασώνου σύμφωνα μέ τίς Τεκτονικές κ.ἄ. πηγές) Μελετίου Μεταξάκη, ὁ ὁποίος, διά τούς Οἰκουμενιστᾶς καί Μασσωνο-τέκτονας θεωρεῖτο ὡς προαναφέραμεν ὡς “ὁ 13ος Ἀπόστολος” (!) καί ἔπεται βέβαια διά τῆς μελλούσης Οἰκουμενιστικῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, νά ὁλοκληρωθεῖ, νά κατεδαφισθεῖ, ἤ καί ἐμπεδωθεῖ, θεσμικῶς πλέον, ἡ μεγίστη ἀλλοίωσις καί ἀλλοτρίωσις τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, μέ τινά “Πανορθόδοξα” ἀποφασισθέντα, στά ὁμοιούσια ἀρχέτυπα τοῦ Μεταξάκειου “Πανορθόδοξου” Συνεδρίου. Μόνον πού ἐτοῦτη τήν φορά δύναται δικαίως ὁ Ἀρχιοικουμενιστής πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος νά βροντοφωνάξει “Νενίκηκα σε Μεταξάκη”! Ἐξάπαντος ἔτσι, ὁλοκληρώνεται τό Διαχριστιανικόν καί Συγκρητιστικόν ὅραμα τοῦ ταλαίπωρου πατριάρχου τοῦ  παν-αἱρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ  Μελετίου Μεταξάκη,  ὅραμα ταυτόσημον, ἤ μᾶλλον καλύτερα ἀραχνοΰφαντο ἐκ τῶν Λουθηροκαλβινιστῶν Ἀγγλοαμερικανῶν, καί δή εἰς τήν γενέτηρά του τήν Κρήτη.

 Εἰς τήν ἐνδοορθόδοξο πηγήν τοῦ κακοῦ δηλαδή. 

Μάλιστα ἄνευ τινῶν ἔλλογων ἐκκλησιαστικῶν ἀντιδράσεων ὑπό τῆς ἡμιαυτόνομου (;) Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης μιᾶς καί εἶναι καθ΄ὁλοκληρίαν μουδιασμένη, ἀλωμένη, ὐπνωτισμένη, καίπαραδουλεύτρα θυγάτριον εἰς τό τρεμοσβησμένον μητριαρχικόνΦανάριον. Φυσικά κατά τήν ταπεινή μας ἄποψη, τήν τελευταία λέξηεἰς τήν μελλοντική καί ἱστορική πορεία τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί Συνοδικῶν πραγμάτων, τήν ἔχει ὁ Τριαδικός Θεός, ὁ ὁποίος ἐκφράζεται, διά τῆς  Συνειδήσεως τοῦ Κλήρου, τοῦ Μοναχισμοῦ καί τῶν Λαϊκῶν, καί ΟΥΧΙ διά τινῶν ἀναξίων ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας, ὅσοι καί ὅποιοι νά εἶναι αὐτοί, καί ὅποια ἀξιώματα καί ἄν κατέχωσιν.

Ἐπιστρέφουμεν ὅμως τώρα, εἰς τά πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ Μεταξάκη, διά νά παραθέσωμεν μίαν ἀκόμη ἱσχυράν δόσιν ἀπό τινά παραλειπώμενα καί σημαίνοντα σημεῖα: 

Α΄ Μέρος. (σελ. 30) Ὑφίστατο εἰδική συζήτησις διά τόν Ἀγγλικανισμόν εἰς τό Συνέδριον τοῦ Μεταξάκη περί τινάς Ἔνωσις τῶν ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία: 


-Ἡ Α.Θ. Παναγιότης (ὁ Μεταξάκης) φρονεῖ ὅτι εἰς τό κεφάλαιον περί ἐνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν πρέπει νά γίνῃ εἰδικός λόγος καί περί τῆς Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας…-Ὁ Μητροπολίτης Μαυροβουνίου παρατηρεῖ ὅτι μεταξύ ἅλλων ζητημάτων ὑπάρχει καί τό ἀναφερόμενον εἰς τάς ἀγγλικανικάς χειροτονίας… (…)-Ἡ Α.Θ. Παναγιότης ἀναφέρει ὅτι τό αὐτό ἔπραξε καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί ὅτι αἱ Ἐκκλησίαι Ἱεροσολύμων καί Κύπρου κατέληξαν εἰς τό αὐτό καί ἡ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου συμπέρασμα,ἀποδεχθεῖσα τό ἔγκυρον τῶν Ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν.


ΣΧΟΛΙΟΝ: (α΄) Ἆραγέ ἡ περίεργη ἀναγνώρισις τῆς Ἀγγλικανικῆς “ἱεροσύνης” διά ποῖον λόγον ἐγένετο; (β΄) Ὑπό τίνων ἀπλανῶν θεολογικῶν καί ἱεροκανονικῶν κριτηρίων; (γ΄) Διά νά εὐχαριστήσει μήπως, ὁ Μεταξάκης, τούς Λουθηροκαλβίνους-Ἀγγλοαμερικανούς φίλους του πού τόν ἔχρισαν διά πατριάρχην τῶν Ὀρθοδόξων; (δ΄) Καί διά ποῖον σπουδαίον λόγον ἀνακοινώνεται τέτοιο ζήτημα εἰς τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν Συνέδριον πού πρωταρχικός στόχος του ἦτο ἡ μεταβολή τοῦ Ἡμερολογιακοῦ; (ε΄) Διά νά γίνει ὅμως, τέτοια παράδοξη ἀναγνώρισις, καί δή ἡ ἀναγνώρισις, τῆς δῆθεν  ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν, δηλ. τῆς ψευδο-ἱεροσύνης μιᾶς ἑτερόδοξης καί αἱρετικῆς “Ἐκκλησίας”, ἀφήνεται ἀνοικτό τό πάν ἐνδεχόμενο, νά θεωρηθεῖ συνειρμικά, αὐτόματα ἀλλά καί σαφῶς, ἡ ἀναγνώρισιςμίας ἀκόμη Ἐκκλησίας (;!), ἐκείνη τῆς «Ἐκκλησίας» τῶν Ἀγγλικανῶν, καί ἔπεται λογικῶς, ἔτσι, ἡ ἀναγνώρισις τῆς ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν, καί ὄχι τό ἀνάποδον· ἔχομε κάπου λάθος εἰς τόν συλλογισμόν μας; Καί ὅμως ὁ Μεταξάκης ἐνήργησεν ἀθεόφοβα, ἀντικανονικά καί ἀνάποδα… διά τόν φόβον τῶν ὀρθοδόξων! (στ΄) Τό ἀντίστροφον [τῆς ἀναγνώρισις τῆς ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν] ὅπως ἀνεκοινώθῃ τότε, ὑποκρύπτει σαφῶς, πολυποίκιλες ἀνίερεςσκοπιμότητες τίς ὁποίες θά ἀποδείξωμεν εἰς τήν πορείαν· εἶναι δυνατόν, νά ἀναγνωρίζεται ἡ ἱεροσύνη, τῶν ὅποιων ἑτεροδόξων καί αἱρετικῶν, καί νά μή ἀναγνωρίζεται ἡ σέκτα καί ἡ Ἐκκλησία των; (ζ΄) Ἐξ ὀρθοδόξου ὅμως ἀπόψεως, εἴτε γίνεται τό πρῶτον εἴτε τό δεύτερον, εἶναι τό ἴδιον καί τό αὐτό, δηλ. σοβαρή Ἐκκλησιολογική ἀπόκλισις, μιᾶς καί ὑφίστατο σημαντική ἀλλοίωσις τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησιολογίας, Μυστηριολογίας καί Αὐτοσυνειδησίας, τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, καθότι ΔΕΝ ὑφίστατο, ὑποστατή ἱεροσύνη, ἤ μᾶλλον καλύτερα ΔΕΝ ὑφίστατο ἔγκυρα καί γνήσια Μυστήρια ἐκτός καί ἔξω τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ΄ ΟΥΤΕ δευτέρα, τρίτη, τετάρτη κ.ο.κ. Ἐκκλησία, πλήν τῆς Ὀρθοδόξου Μίας καί Ἁγίας Καθολικῆς Πατερικῆς Ἐκκλησίας! (η΄) Δέν εἶναι καθόλου λογικόν π.χ. νά ἀναγνωρίζονται ἐν μέρει τινά ἑτερόδοξα καί ἀνυπόστατα μυστήρια, ὅπως λ.χ. ἐκείνο τῆς Ἀγγλικανικῆς ἱεροσύνης, διότι κατά τινά λογικήν συνέπεια, σαφῶς καί πρόκειται νά ἀναγνωρίζονται λ.χ. ΑΠΑΝΤΑ τά τελεσιουργούμενα ὑπό τοῦ Ἀγγλικανοῦ ἱερέως, ἐνῶ εἶναι κραυγαλέα ὑποκρισία καί ΑΝΟΗΤΗ ἐκκλησιαστική διπλωματία  νά μήν ἀναγνωρίζεται [τουλάχιστον ἄμεσα]  ἡ Ἀγγλικανική “Ἐκκλησία” τοῦ ἱερουργοῦ. Ποῖος παρέχει ἐγκυρότητα εἰς τά ἱερᾶ Μυστήρια; Ἡ Ἐκκλησία ἤ αὐτόβουλα ὁ ἑκάστοτε θεσμικός ἐκπρόσωπος τοῦ πατριαρχείου; Δέν εἶναι, ἡ ἔγκυρος Καθολική Ἐκκλησία; Ἄρα, πόσον λογιῶν Μυστηρίων καί εἰδῶν Μυστηριολογίας ἔχομεν; (θ΄) Φυσικά ἄν γινόταν ἄμεσα μία τέτοια ἀναγνώρισις [τῆς Ἀγγλικανικῆς “Ἐκκλησίας”], θά ὑφίσταντο ἰσχυρές καί δικαιολογημένες ἀντιδράσεις ὑπό τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος. Ἔτσι ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ἀναγνώρισε ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ τήν ψευδο-ἱεροσύνη τῶν Λουθηροκαλβίνων ἐλέω ἰδοτελῶν σκοπιμοτήτων πούκαταγράφονται εἰς τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία. (ι΄) Ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως, καί πάλιν, ἔχωμεν τήν ἑτεροχρονισμένη κριτικήν ἄποψιν, ὅτι γέγονεν ἄμμεσα [ἆμᾳ τῇ μοιχεπιβασίᾳ τοῦ εἰς τόν Οἰκουμενικόν Θρόνον τῆς Κων/Πόλεως] ἐτοῦτη ἡ ἀνόνητη ψευδο-Μυστηριολογική ἀναγνώρισις, δηλ. τῆς δῆθεν ὑποστατῆς ἱεροσύνης τῶν Ἀγγλικανῶν, διότι μόνον ἔτσι θά ἀνεγνωρίζετο ἔμμεσα, μέ πλάγιον τρόπον, ἀλλά καί ἄνευ σοβαρῶν ἀντιδράσεων, ἡ “Ἐκκλησία”, μᾶλλον ἡ παρασυναγωγή καί πολιτικοθρησκευτική ὀργάνωσις αὐτῶν! (ια΄) Τίνά σημαίνει ὅμως, ὅλον αὐτό, μέ ἁπλά λόγια; (ιβ΄) Σημαίνει ὅτι: Γιά νά ἀναγνωρίσει ὁ πατριάρχης Μεταξάκης μαζί μέ ἄλλους Προκαθήμενους φίλους του, τήν ἱεροσύνη τοῦ Ἁγγλικανισμοῦ, αὐτό συνεπάγεται ὅτι: πάν ὅτι ἱερουργῶσι οἱ Ἀγγλικανοί-Λουθηροκαλβίνοι, εἶναι κατά τήν ἄποψιν τῶν πρώτων, ἔγκυρον καί ἁγιάζει! Ἄπαγε τῆς ἀνοησίας δηλαδή!!! (ιγ΄) Δηλαδή, κατά τήν ἀντικανονική καί ἀντιεκκλησιολογικήν στάσιν καί προσωπικήν ἄποψιν τοῦ Μεταξάκη καί τῶν ἄλλων ὁμοιδεατῶν καί συνεργατῶν του, ἡ θεία Χάρις ἐνεργεῖ (!) καί εἰς τά ψευδο-μυστήρια τοῦ αἱρετικοῦ Ἀγγλικανισμοῦ καί τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ, πράγμα παντελῶς ἄτοπον καί ἄκρως ἀπαράδεκτον ἐξ Ἐκκλησιολογικῆς ἀπόψεως. (ιδ΄) Ἄρα λοιπόν, κατά τήν Μεταξάκειον Συγκρητιστικήν «λογικήν»,  ἔχωμεν π.χ. ἕνα ἀκόμη ἔγκυρον βάπτισμα, ἐκείνο τῶν Ἀγγλικανῶν, πλήν τοῦ Ἑνός καί ὀρθοδόξου Ἁγίου Βαπτίσματος! (ιε΄) Ἔχομε μίαν ἀκόμη, ἔγκυρον, Θεία Εὐχαριστία, ἕνα ἀκόμη… Ἅγιον Χρίσμα, κ.ο.κ.! (ιστ΄) Ἐξάπαντος στήν ἐν λόγῳ ἀνίερον ἀναγνώρισιν ἑτερόδοξων ψευδο-Μυστηρίων, ὑπό τινῶν μεμονομένων «ὀρθοδόξων» Προκαθημένων, δέν ἐπιτεύχθει ὅμως, τινά Ἐκκλησιολογική καί Συνοδική ἐπικύρωσις ἀλλά καί καθολικῆς ἀναγνώρισις τῆς ἀποφάσεως, ὑπό τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Συνειδήσεως τοῦ Κλήρου καί τοῦ Λαοῦ τῶν Ὀρθοδόξων, καί ἄρα παραμένει παντελῶς ἄτοπη, ἀνυπόστατη, ἄκυρη καί ὅπωσδήποτε μία Ληστρική μονομερῆς ἀπόφασις τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη καί τῶν ἄλλων συνεπισκόπων του πού ἐπηρέαζεν τήν ἐποχή ἐκείνη. Τό Φανάριον ὅμως, γιατί ἀναφέρει [τήν ἀναγνώριση τῆς ἱερωσύνης τοῦ Ἀγγλικανισμοῦ] εἰς τό διαδικτυακόν βιογραφικόν τοῦ πατρ. Μεταξάκη; Τό θεωροῦσι ᾆρά γε διά τινά κατόρθωμα; (ιζ΄) Ἡ δεσποτική καί παράνομη ἀναγνώρισις αὐτή, ἑτερόδοξωνμυστηρίων, ὑπό τῶν τότε αἱρετιζόντων καί ὀρθοδόξων Προκαθημένων, θεολογικῶς, ἀποκαλείται Συγκρητισμός.

 Δηλαδή ἐπικίνδυνη πολυαἵρεσις, πού ἀλλοιώνει τά θεόσδωτα ὅρια τῆς Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας, καί θά ἔπρεπεν ἔστω καί μετά θάνατον ὅλων αὐτῶν τῶν Κληρικῶν,  νά καθαιρεθῶσιν καί νά ἀφορισθῶσιν μέ τόν Μέγα Ἀφορισμό καί τό ἱερόν Ἀνάθεμα.

Ὁ Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου κ. Παναγιώτης Μπούμης διασαφηνίζει:

“Ἡ Ἱερωσύνη τῶν ἑτεροδόξων εἶναι ἄκυρη καίἀνίσχυρη”. [6]


Πολλῶ μᾶλλον σύμφωνα μέ τό Θεανθρώπινο Δίκαιον τῆς Χάριτος, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θεωρεῖ ὡς ἀβάπτιστους τούς φίλους Προτεστάντες ἤ Ἀγγλικανούς ἤ καί Λουθηροκαλβίνους.

 Ἰδοῦ τί διατύπωνει ὁ ἴδιος Κανονολόγος καθηγητής:

“Οἱ Ἀγγλικανοί προσέρχονται στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησίαεἶναι προτιμότερο νά “ἀναβαπτίζονται”, γιατίὑπάρχει ἀμφιβολία ὡς πρός τό ἐάν οἱ ἐπίσκοποι τους ἔχουν τήν ἀποστολική διαδοχή. Καί στήν περίπτωση αὐτή πράττουμε κατ΄ ἀναλογία πρός ὅσα λέει ὁ Οβ΄καν. Καρθαγένης. Αὐτός ὁρίζει ὅτι σέ περίπτωση πού ἀμφιβάλλουμε, ἐάν ἕνα νήπιο ἔχει βαπτισθεῖ,ὀφείλουμε νά τό βαπτίζουμε ἐξάπαντος. Οἱ Διαμαρτυρόμενοι ἤ Προτεστάντες γίνονται δεκτοί κατόπιν κανονικῆς κατηχήσεως καί τελέσεως τοῦ βαπτίσματος καί τοῦ χρίσματος. Καί τοῦτο, γιατί σ΄ αὐτούς ἔχει διακοπεῖ ἡ ἀποστολική διαδοχή, ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν ἐγκυρότητα ὅλων τῶν μυστηρίων.” [7]


Διαφωνοῦμεν, μέ τήν ἐξευγενισμένη καί διφορούμενη λέξη πού χρησιμοποιεῖ, ἐντός τῶν εἰσαγωγικῶν, ὁ κ. Παναγιώτης Μπούμης, διότι καμμία ἀμφιβολία δέν ὑφίστατο ἐξ ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, περί τῆς τῷ ὄντι ΑΝΥΠΑΡΚΤΗΣ ἀποστολικῆς διαδοχῆς τῶν Ἀγγλικανῶν, μιᾶς καί αὐτός ὁ “κανονολογικός” συνειρμός του φέρει νά ἔχει ὡς βάσιν καί σπέρματα ἐντός του, τά ἀντικανονικά ἀποφασισθέντα τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη. Διότι ἐξάπαντος, οἱ Ἀγγλικανοί-Λουθηροκαλβίνοι εἶναι κατά πάντα καί διά πάντα Προτεστάντες, καί ἄρα εἶναι καθ΄ ὅλα ἀβάπτιστοι, αἱρετικοί καί ἑτερόδοξοι, ἄνευ τινῶν ὑποστατῶν καί Χαριτωμένων Μυστηρίων. Οἱ ἀβάπτιστοι ἑτερόθρησκοι καί ἑτερόδοξοι, ΔΕΝ “ἀναβαπτίζονται” [ὅσα εἰσαγωγικά καί νά προσθέσωμεν], ἀλλά ΒΑ-ΠΤΙ-ΖΟ-ΝΤΑΙ, διότι δέν ἔλαβαν τό Ἱεροκανονικό καί Εὐαγγελικόν ἔγκυρον Ἅγιον Βάπτισμα καί Χρίσμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τό ἐρώτημα πού προκύπτει σαφῶς, εἶναι: Ἀφοῦ ὡς Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀμφιβάλλωμεν, Ἱεροκανονικῶς, ὅτι ὁ Ἀγγλικανισμός φέρει τήν Ἀποστολική Διαδοχή, ὁ κ. Καθηγητής διά τίνα λόγον χρησιμοποιεῖ περίεργα καί ἄστοχα τό ἄτοπον λεξίδιον τῆς  δῆθεν “ἀναβαπτίσεως” τῶν Ἀγγλικανῶν; Διά νά δημιουργεῖ, φιλενωτικές καί ψευδώνυμες ἐντυπώσεις, καθῶς ἄτοπες Συγκρητιστικές καί φροῦδες ἐλπίδες εἰς τούς φοιτητές καί ἀναγνώστες του ὑπέρ τοῦ αἱρετικοῦ Ἀγγλικανισμοῦ; Καί ἀφοῦ ἀμφιβάλλει διαχρονικά ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, διά τό ζήτημα τῆς ἱεροσύνης στόν Ἀγγλικανισμό, γιατί τότε, δέν καταδικάζωσι ἤ καί δέν ἀποσαφηνίζωσι γραπτῶς, ἐξάπαντος οἱ ἀκαδημαϊκοί ὀρθόδοξοι Κανονολόγοι, τήν ἀντικανονική, ἐσφαλμένη, πολιτικάντικη καί Συγκρητιστική ἐνέργεια τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη, πού ἀναγνώρισε ἐτσιθελικά τήν ἱερωσύνη τῶν Ἀγγλικανῶν; Ἤ μήπως, δέν ἦτο ἀντι-Κανονική καί συγκρητιστική ἐνέργεια; Γιατί ἀποσιωπεῖται ᾆρά γε, ἡ ἄνομη καί διαβολική ἐνέργειά του; Μήπως οἱ Κανονολόγοι συμφωνοῦσιν μέ τήν συγκεκριμένη ἐνέργεια τοῦ Μεταξάκη; Καί ἄν ναί, διά ποῖον Κανονικόν λόγον;

Β΄ Μέρος. Ἕνας Καθηγητής τῆς Θεολογίας ἀπό τό Βοκουρέστιν, ὁ κ. Δραγόμηρος Δημητρέσκου, εἰς τήν Γ΄ Συνεδρία (Παρασκευή, 18 Μαΐου 1923) ἔμπροσθεν τῆς πατριαρχικῆς Ἐπιτροπῆς -Συνδιάσκεψις (=Conference) ἤ “Πανορθόδοξον Συνέδριον” διά τῆς εὐλογίας τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη δηλώνει (σελ. 41) τά ἑξῆς:

Ἡ συνάθροισις ἡμῶν ἐνταῦθα ἀποβλέπει εἰς τήνπροπαρασκευήν τοῦ ἐδάφους πρός σύγκλησιν μιᾶς Πανορθοδόξου Συνόδου… ἔτι δέ μᾶλλον διά τήν ἑδραίωσιν αὐτῶν τοῦτων ἐν τῷ μέλλοντι.

ΣΧΟΛΙΟΝ: Τά συνεδριακά πρακτικά τοῦ 1923, ὄχι μόνον μᾶς ἀποκαλύπτωσιν, περί τῆς “προφητικῆς” προπαρασκευῆς διά τινάπρῶτην καί ἀντιπαραδοσιακήν  Πανορθόδοξην Σύνοδον, ὅπως ἐκείνην τῆς μέλλουσας εἰς τήν Κρήτην, ἀλλά μάλιστα μᾶς ἀποκαλύπτωσιν, ὅτι ὑφίστατο κάποιος “ἀδιόρατος” λόγος, ἵνα ἀκολουθήσωσιν καί ἑδραιωθῶσιν,  καί ἄλλες τέτοιου εἴδους… “Πανορθόδοξες”… (!) διά τά μελλοντικά ἕτη!! Ἆραγε διά τίνωνὑπερτάτων λόγων;  Ὁ ἐν λόγῳ θεολόγος πάντως, φαίνεται ἐκ τῶν Πρακτικῶν, ὅτι ἔχει ἐσφαλμένην καί πλανερή συνείδησιν, ὅτι: ἐτελείωσεν (sic) ὁ Ἁγιοπνευματικός θεσμός τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων! Λές καί ὑφίστατο ὑπό κάποιαν τινά ἄγνωστον Ἀνωτέραν Ἀρχήν, ἐπίσημον ἀπαγορευτικό, ἤ καί  ἀποκλεισμός κατά τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, νά συγκαλῶσιν τινά Οἰκουμενική Σύνοδον!(;) Ἤ, λές καί τό Ἅγιον Πνεῦμα νὰ  ἔπαψε (sic) νὰ παράγει Θεολογίαν καὶ νὰ μᾶς καθοδηγεῖ στὴ Θεογνωσία;(!)

Γ΄ Μέρος.  Ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ὅμως μᾶς ξεκαθαρίζει τά ἑξῆς (σελ. 49): 

«Διότι πάντως δέν εὑρισκόμεθα ἐνταῦθα ὡς ἀντιπρόσωποι Ἐκκλησιῶν διαπραγματευόμενοι ὅρους συνθήκης.»

ΣΧΟΛΙΟΝ: (α΄) Ἐξάπαντος ὁ πατριάρχης Μεταξάκης ἐδήλωσεν στά ἴδια πρακτικά, ὅτι δέν ἦτο  Συνοδική ἡ διάσκεψις, ἀλλά οὔτε καθῶς γράφεται, ὄτι διαπραγματεύονται τινά, μέ τελεσίδικους ὅρους, διά τά ἐκκλησιαστικά ζητήματα πού συνδιαλέγοντο, ἀλλ΄ ὅμως ΕΠΕΒΑΛΛΕΝ (!) σέ Τοπικές Ἐκκλησίες καί ἱερές Συνόδους, τά ἀποφασισθέντα του (!!) ἐκ τινός καί ἐξ “ἁπλοῦ” Συνεδρίου (!!!) δηλ. τήν καινοφανήν Ἡμερολογιακήν (ἀπο)ῥύθμισην, καί ἐν τέλει τό Μεταξάκειον Ἡμερολογιακόν Σχίσμα! (β΄) Τό ἐν λόγῳ Μεταξάκειον Συνέδριον, ὡς ὁμολογεῖτο πιό πάνω ἐκ τῆς Φαναριώτικης ἱστοσελῖδος, ΔΕΝ ἀντιπροσώπευεν ἅπαντες τίς Τοπικές ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, καί ὅμως ἐτόλμησεν, νά ἀναγορευθεῖ  καί νά αὐτοπροσδιοριστεῖ ἄμεσα, ὡς “Πανορθόδοξον” (!) ΑΝΕΥ τινῶν παν-ὀρθοδόξων Συνοδικῶν Κληρικῶν, Μοναχῶν καί ἁπλῶν Λαϊκῶν Χριστιανῶν, ἀλλά διά τινά μεμονομένων καί στενῶν συνεργατῶν καί φίλων του Μεταξάκη, καί νά ἐπιβάλλει τίς Συγκρητιστικές θέσεις του εἰς τῷ ὄντι Πανορθόδοξα φόρα καί Συνόδους ἄχρι τῆς σήμερον… π.χ. τό Νέο Ἡμερολόγιον, διότι τοῦτον ἦτον ἡ πρωτεύουσα ἀποστολή καί τό ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ διά τήν ἐνθρόνισην του ὡς ὁ πατριάρχης Κων]Πόλεως! (γ΄) Νά τό ἐπιβάλλει μάλιστα, ἄνευτινάς Πανορθόδοξης Συνοδικῆς Διαγνώμης -ἀλλά μᾶλλον Συνεδριακῆς Διαταγῆς- προγνωρίζοντας δέ, ὅτι, τά τρία Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεία ἦτο παντελῶς ἀρνητικά διά τήν Ἡμερολογιακήν καί Μεταξάκειον ἀπορρύθμισην. (δ΄) Ἐξάπαντος σήμερα, ἡ «Πανορθόδοξη Σύνοδος», θά περιλαμβάνει στό μενοῦ της, γιά τά μάτια τοῦ κόσμου βεβαίως, προεπιλεγμένους συνεργάτες Κληρικούς, προκαθορισμένους καί ἄβουλους (24) Συνοδικούς Ἱεράρχες ἀνά Τοπικήν Ἐκκλησία, ἐκλεκτούς αὐλικοῦς Μοναχούς/ές-ἀμόναχους/ες, μισθοφόρους Λαϊκούς θεολόγους καί συμβουλάτορες, ἐξάπαντος καί σαφῶς τούς πατριαρχικοῦς αὐλικούς των, ἵνα (ἐπι)διορθωθῶσιν ἤ μᾶλλον καλύτερα, νά πολλαπλασιάσωσιν, τά μεγάλα ἀντικανονικά, ἀντι-Δογματολογικά καί ἀντι-Ἐκλησιολογικά σφάλματα, δηλ. τοῦ ἔκ τοτε Μεταξάκειου Συνεδρίου.

Δ΄ Μέρος. Γιά νά δοῦμεν ὅμως… ἐν κατακλείδι πόσον “Πανορθόδοξον” ἦτον τό Συνέδριον (1923) τοῦ πατριάρχου Μεταξάκη… τό ὁποῖον ἐκβάλλει εἰς τήν “Πανορθόδοξον” Σύνοδον (2016) τῆς Κρήτης…! 

Εἰς τήν Δ΄ Συνεδρία τήν Δευτέρα τῆς 21ης Μαΐου τό 1923 (σελ. 66) γράφονται τά ἑξῆς παράδοξα (!) στά πρακτικά:

Ἡ Α.Θ. Παναγιότης ἀνεκοινώσατο τά ἐξῆς: Εὐρίσκετο ἐνταῦθα ἐρχόμενος (…) ἵνα ἐπισκευθῇ τάς Ἀθήνας καί ἄλλα ἴσως τῆς Ἀνατολῆς ἐκκλησιαστικά Κέντρα ὁ σοφός ἱεράρχης τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας ἐπίσκοποςτέως Ὀξφόρδης Σεβ. Gore. Ἡ Α. Σεβασμιότης ὅστιςφαίνεται ἐπιθυμοῦσα νά προσαγορεύση τό ἡμέτερον συνέδριον. Ἡ ὁλομέλεια ἐξέφρασεν τήν ἐπιθυμίαν ὅπως ἡ Α. Σεβασμιότης παραστῇ κατά τήν συνεδρίαν τῆς προσεχοῦς Τετάρτης. Ἀκολούθως ἡ Α. Θ. Παναγιότης ἀναφερομένη εἰς τήν ἡμερησιαν διαταξιν ἐδήλωσεν ὅτικατά τήν σημερινήν συνεδρίαν πρόκειται ἐν πρώτοις νά καθορισθῇ τό ἡμερολόγιον, ὅπερ εἴμεθα διατεθειμένοι νά δεχθῶμεν ἀμέσως καί ὑπό τύπον προσωρινόν…!


ΣΧΟΛΙΟΝ: Ὁ πατριάρχης Μεταξάκης σέ πατριαρχικόν Συνέδριον τῶν ὀρθοδόξων, τό ὁποῖον συνεδριάζει διά μείζονα πανορθόδοξα ζητήματα ἀνακοινώνει, τήν ἔλευσιν τινός σημαντικοῦ φαίνεται  ἀλλοτριο-ἐπισκόπου τοῦ Ἀγγλικανισμοῦ. Εἶναι φανερόν, ὑπό τῶν  Πρακτικῶν, ὅτι ὁ Μεταξάκης, ἀναγνωρίζει καί ἐπίσημα τόν Ἀγγλικανισμό, ὡς μίαν ἀκόμην Ἐκκλησία καθῶς καί τήν ἱεροσύνη αὐτῶν.  Διά ποῖον λόγον ὅμως,  προσκαλεῖται καί συμμετέχει, ἕνας ψευδεπίσκοπος, σέ ἐργασίες ὀρθοδόξου πατριαρχικοῦ Συνεδρίου; Ἀνησυχοῦσε ὁ ἐωσφορικός Ἀγγλικανισμός, ἄν θά ἐπιβάλλετο ἄμεσα τό Μεταξάκειον Σχίσμα καί ἡ Ἡμερολογιακή ἀταξία καί ἡ ἐκκλησιαστική ἀπορύθμισις στούς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας; Δόξᾶ τῷ Θεῷ ὅμως, πού ὑφίσταντο τά ἐν λόγῳ πατριαρχικά Πρακτικά, διά νά μή κατηγορούμεθα, ὡς δῆθεν συνομοσιολόγοι, φανατικοί, φονταμενταλιστές ἤ καί στυγνοί συκοφάντες, ὅταν ἔλλογα καίἀποδεικτικά κατηγοροῦμε καί κατακρίνομε τόν Ἀρχιοικουμενιστήν πατριάρχη Μελέτιον Μεταξάκη, ὡς τόν μέγαν προπάτορα τοῦ σατανόσχημου Οἰκουμενισμοῦ καί Συγκρητισμοῦ ἐν τῇ Ὀρθόδοξῃ Ἐκκλησίᾳ· πολλῶ μᾶλλον ὅτι ἦτο ἕνας σημαντικός ἐκκλησιαστικόςἄνθρωπος-πιόνι  τῶν Ἀγγλοαμερικανῶν Λουθηροκαλβίνων πού ἐξυπηρετοῦσε τά σκοτεινά σχέδιά τους. 

Δέν ὑφίστατο ΚΑΜΜΙΑ σημαντική ἀνάγκη, ἐκ θεολογικῆς ἀπόψεως, ἵνα ἀποδειχθεῖ, ἄν ἦτο ἤ ὄχι, καί Ἀρχιμασσώνος. Ἄν καί ὑφίσταντο ἀποτυχημένες προσπάθειες ὑπό τινῶν ἀξιοσέβαστων Κληρικῶν νά μᾶς ἀποδείξωσιν, ὅτι δέν ἦτο Μασσώνος ὁ Μεταξάκης, οἱ ἐνέργειές του κατά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἦτο συγκρητιστικές, καί συνεπῶς μασσωνικές. Παραθεωροῦσιν ὅλοι αὐτοί, ὅτι ὁ Μεταξάκης ἀπεφάσισεν νά καταδικάσει τόν σατανόσχημο Μασσωνισμόν, ἐφ΄ ὅσον ἐσάρωσεν σχεδόν, ἀντικανονικά, ὅλες τίς Ἁρχιεπισκοπές καί τά Πατριαρχεία, ἐνῷ ἦτο καί στήν τελευταία πατριαρχίαν του ὡς Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας. [8]

Τοῦτο δά μᾶς ἔλειπε: νά ὑφίστατο ἀνάγκη νά ἀποδείξομε τό ἔλασσον, ἐνῶ ἀποδεικνύεται τό κρείττον.

 Τό ἀναντίρρητον ἱστορικόν γεγονός, ὅτι ἦτο ὀρκισμένος Οἰκουμενιστής, μᾶς εἶναι ὑπέραρκετόν, διά τινά ἑτεροχρονισμένη καί μελλοντική καταδίκη του ὑπό τινᾶς Ἁγιοπνευματικῆς καί Θεοφόρου Συνόδου. Εἶναι ἐξίσου σημαντική καί ἡ  μαρτυρία-καταγγελία τοῦ  Κανονολόγου καί ὁσίου πατρός Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου εἰς τό περίφημον ἱστορικοκανονικόν ἐγχειρίδιον αὐτοῦ, ὅταν ἀναφέρει ἐπί λέξει: 

“Ἔν ἔτει 1918 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Ἄνθιμος καί ὁ Μητροπολίτης Ἀθηνῶν Μελέτιος (Μεταξάκης)συμμετέσχον ἐπανειλημμένως εἰς Ἀκολουθίας τῶν Ἀγγλικανῶν ἐν τῷ Λονδίνῳ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Παύλου!” [9]


Ε΄ Μέρος. Ἐπιθυμῶ ἵνα μή κουράσω ἄλλον τούς λίαν ἀγαπητούς ἀναγνώστες τοῦ ἐν λόγῳ ζητήματος καί χωρίς ἄλλες παραπανίσιες προεκτάσεις νά ὁλοκληρώσω κάπως, μέ μίαν (προ)τελευταία σημαίνουσα μαρτυρία, ὑπό τῆς σελ. 84 ἐκ τῶν Πρακτικῶν, διά τήν de facto ἄνομον σχέσιν τοῦ Μεταξάκη μετά τῶν Λουθηροκαλβίνων Ἀγγλικανῶν:

“Προσέρχεται ὁ Σεβ. Ἐπίσκοπος (τέως Ὀξφόρδης) κ. Gore ἐν συνοδείᾳ καί τοῦ συνοδοῦ ἱερέως Μπάξτον καίκαταλαμβάνει θέσιν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατριάρχου. Τήν Α. Σεβασμιότητα προσεφώνησε ἡ Α.Θ. Παναγιότης ὡς ἀκολούθως: Σεβασμιώτατε, εἴμεθα πολύ εὐτυχεῖς, πάντες ἡμεῖς οἱ ἀποτελοῦντες τό Πανορθόδοξον Συνέδριον, διότι δεχόμεθα ἐν πλήρει συνεδρίᾳ τήν Ὑμετέρα Σεβασμιώτητα. (…) Τῶν ζητημάτων τούτων προέχει τό τοῦ ἡμερολογίου, συνεπείᾳ τῆς ἀποφάσεως, ληφθείσης ἀπό μέρους τῶν Βαλκανικῶν Κρατῶν, ὅπως δεχθῶσι τό Εὐρωπαϊκόν ἡμερολόγιον. Μεταξύ ὅμως τῶν ζητημάτων, τά ὁποῖα θά μᾶς ἀπασχολήσωσιν, ἔχομεν καταγράψῃ καί τά ἀφορῶντα εἰς τήν ἕνωσιν ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν καί ἰδιαιτέρως εἰς τήν ἕνωσιν τῆς Ὀρθοδόξου καί τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας. Ἰδού διατί χαιρετίζομεν μέ ἰδιαιτέραν ὅλως χαράν τήν Ὑμ. Σεβασμιότητα ὡς πρόεδρον τῆς ἐπιτροπῆς (…)”.


ΣΧΟΛΙΟΝ: Οὐδέν σχόλιον! Τά συμπεράσματα σ΄ αὐτό τό σημεῖον θέλομε νά εἶναι ἀποκλειστικᾶ  ἰδικὰ σας.

Ὅσοι ἔχωμεν καί ὅσοι ἔχετε κρίσιν, ἄς κρίνωμε/τε λοιπόν,  συνειρμικῶς τά ἀκριβῶς σύγχρονα καί ἀνάλογα Ἐκκλησιαστικά πραχθέντα, ἐπί τά σύγχρονα Συγκρητιστικά καμώματα τοῦ νῦν Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ὁ ὁποῖος ἀκολουθεῖ τό ταυτόσημον σατανικόν πρόγραμμα καί μοτίβον τοῦ Μεταξάκη καί Ἀθηναγόρα. 

Στ΄ Μέρος. Ἀς δοῦμεν ὅμως τί μᾶς διδάσκει, τί μαρτυρεῖ, ἀλλά καί τί καταγγέλει, ὁ περίφημος Δογματολόγος ἐκ Καππαδοκίας καί ὅσιος πατήρ Ἰωάννης Ρωμανίδης, σέ Δογματολογικόν καί Πατρολογικόν ἀκαδημαϊκόν ἐγχειρίδιόν του, διά τά Πρεσβυγενή Πατριαρχεία μας καθῶς καί διά τόν ἀντι-ἡσυχαστή καί Νεοβαρλααμίτη πατριάρχη Κων]Πόλεως Μεταξάκη: 

“Τό θάψιμο τῆς παραδόσεως (τοῦ Ἡσυχασμοῦ) αὐτῆς σκορπίζεται καί στούς χώρους τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων! Τό ἔργο αὐτό ἀνέλαβε νά φέρη εἰς πέρας κυρίως ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Μελέτιος Μεταξάκης, ὁ ὁποῖος φαίνεται ὅτι ἦταν μεγάλος Μασόνος. Καί λέγω φαίνεται, διότι οἱ ἴδιοι οἱ Μασόνοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἦταν Μασόνος ὁ Μελέτιος Μεταξάκης. Αὐτός λοιπόν ὁ Μεταξάκης ἔγινε πρῶτα Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, μετά ἔγινε Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καί τέλος ἔγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ὁπότε μέ αὐτήν τήν “περιοδεία” πού κάνει ὁ Μεταξάκης, ἀπό τήν Ἀθήνα στό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας καί μετά στό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως-ἔκανε καί Μητροπολίτης Κιτίου, στήν Κύπρο-, θάβει στήν σειρά σέ ὅλα τά μέρη ἀπό τά ὁποῖα πέρασε τόν Ἡσυχασμό. (…) Ὑποψιάζομαι δέ ὅτι δέν εἶναι ἀμέτοχοι οἱ Παπικοί καί οἱ Προτεστάντες στήν ὅλη αὐτή ἐξέλιξι, διότι αὐτοί πάντα ἔβαζαν καίβάζουν ὡς στόχο τους τό θάψιμο τοῦ Ἡσυχασμοῦ.” [10]


ΣΧΟΛΙΟΝ: Πέραν τοῦ ὅτι ὁ Μεταξάκης ἦτο Ἀρχιοικουμενιστής καὶ προπάτωρ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἦτο καὶ ἀντι-ἡσυχαστής. Ὁ ἀντι-ἡσυχασμὸς εἶναι ἀρχαία καί κατεδικασμένη  Αἵρεσις  καί μεγίστηἀπόκλισις ἐκ τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος περί τοῦ θεανθρώπινου καί Εὐαγγελικοῦ Ἡσυχασμοῦ. Ὁ ἀντι-ἡσυχασμός, ἀποκαλεῖται καί Βαρλααμισμός. Ἄς θυμηθῶμε ἁπλῶς, τί στάσιν κρατοῦσε ὁ Μεταξάκης, κατά τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου εἰς τήν Αἴγινα, καί θά ἀντιληφθῶμε καλῶς, ὅτι τό μίσος του κατά τοῦ ἱεροῦ Μοναχισμοῦ ἦτο τινά διαβολικῆ καί ἐμπαθέστατη ἐνέργεια. Ὁ ὅσιος Καππαδόκης καί Δογματολόγος ἐξ Ἀμερικῆς, ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, εἶχενἀπόλυτον δίκαιον εἰς τάς θεολογικάς ὑποψίας του. Ὄντως τό ἐπιβεβαιώνομεν ἐμεῖς, τήν σήμερον, τίς εὔλογες καί συγκεκριμένες θεο-λογικές ὑποψίες του ἐπί τῇ βάσει τῶν πατριαρχικῶν Πρακτικῶν. Ἡ ἐν λόγῳ συμμαρτυρία τοῦ Δογματολόγου πατέρα Ἰωάννου Ρωμανίδου, εἶναι Προδρομική καί Προφητική! Μόνο νά κάνομεν, μία μικρή ἱστορική διόρθωσιν, ὅτι ὁ Μεταξάκης ἀπέθανεν, ὡς πατριάρχης Ἀλεξανδρείας (ἄρα ὁ θρόνος τῆς Κων]Πόλεως ἦτο πρότελευταιος) μέ τό μάταιον μαράζι, ὅτι δέν μοιχεπιβιβάσθει καί εἰς τό πατριαρχεῖον Ἰεροσολύμων (!) μιᾶς καί εἰς τό πατριαρχεῖον Ἀντιοχείας ἦτο persona no grata ἐλέω τῶν ἐκείθεν ἱστορικο-ἐκκλησιαστικῶν, ἐθνοφυλετικῶν μεταβολῶν καί ἐξελίξεων τοῦ Ἀραβισμοῦ. 

Τό ἐρώτημα πού προκύπτει σαφῶς, εἶναι: Γιατί οἱ σημερινοί μικρόσχημοι καί μεγαλόσχημοι Κληρικοί καί θεολόγοι,ἐγκωμιάζωσι καί ἁγιοποιῶσιν ἕνα καθαιρεμένον  Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν… τόν μετέπειτα ἀντικανονικόν καί παράνομον πατριάρχη Κων/Πόλεως Μελέτιον Μεταξάκη; Ἔχωσι κάτι νά κερδίσωσι; Ἄν ναί, τί, καί ἀπό ποιοῦς; Ἀπό τούς Ἀγγλοαμερικάνους; Ἀπό τούς Ἕλληνες Ἀρχιμασσώνους τῶν Σιωνιστικῶν καί Ἑβραιόδουλων σατανικῶν Στοῶν; 

Τελικά, εἶχεν ἐν μέρει δίκαιον καί  ὁ θεολόγος Διονύσιος Μπατιστάτος, ὄταν ἔγραφε: ὅτι ὁ Μεταξάκης “θά ἔπρεπεν νά εἶχε καθαιρεθῇ ἔστω καί μετά θάνατον”, μόνον πού ὁ μακαριστός θεολόγος ἀγνοοῦσε μᾶλλον, ὅτι ὁ Μεταξάκης εἶχεν ἦδη τῷ ὄντι καθαιρεθῆ (!) Κανονικά ἐκ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας… πρωτοῦ κἄν γίνει πατριάρχης Κων]Πόλεως…!!! Δηλαδή, οἱ νῦν Νεοφαναριώτες καί διαδόχοι τοῦ Μεταξάκη, ἐγκωμιάζωσιν, ἕνα δικαίως καί ἱεροκανονικά καθαιρεμένον καί πρώην ἀρχιεπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος… ἑτεροχρονισμένα ὅμως, τόν καί “μέγαν” πατριάρχη τῆς Κων]Πόλεως! 

Τό κεφάλαιον τῆς καθαιρέσεως ἀλλά καί τῆς “προβιβάσεως”, ἤ μᾶλλον κατ΄ ἀκρίβειαν Ἐκκλησιολογική, τῆς σατανικῆςμοιχεπιβασίας διά τοῦ Χριστομάχου μεταθετοῦ, πού ἐκ τῆς ἱερᾶς μητρόπολις Κιτίου καί Λεμεσοῦ τῆς νήσου Κύπρου,  βρέθηκεν εἰς τήν κατάλειψιν (!): εἴτε τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ Θρόνου τῶν Ἀθηνῶν, εἴτε τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου τῆς Κωνσυαντινουπόλεως καί τῆς Ἀλεξανδρείας, εἶχεν ὡς ἄμεσον σχέσιν, κυρίως, με τά πολιτικά πράγματα τῆς ἐποχῆς, ἀλλά καί μέ τά πολιτικά φρονήματα τοῦ Μεταξάκη, διότι ἦτο ἱεροκήρυξ… τοῦ Βενιζελισμοῦ, τοῦ Μεγαλοϊδεατισμοῦ, τοῦ Νεοελληνικοῦ Ἐθνικισμοῦ καί Ἐθναρχισμοῦ, ἀντί νά ἦτο ἱεροκήρυξ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καί τοῦ Εὐαγγελίου Αὐτοῦ, καί βέβαια εἶχεν σχέσιν μέ τίς εὐμετάβλητες ἱστορικοπολιτικές μεταβολές τῶν Νεοελλαδικῶν πραγμάτων. [11] 

Δηλαδή ὁ Μεταξάκης, ἦτο ὁ ἐκλεκτός τοῦ τότε Καίσαρα-Βενιζέλου καί τῶν τότε μεγάλων Δυνάμεων, ἀλλά καί τῶν κραταιῶν  Μασσωνικῶν στοῶν! Δέν δυνάμεθα ὅμως νά ἀνοίξομε τό μείζον κεφάλαιον τῆς καθαιρέσεως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Μεταξάκη , διότι δέν εἶναι τῆς παρούσης μελέτης μας. Ἱστορικές πηγές μᾶς καταγράφωσι μάλιστα, ὅτι τῷ ὄντι καθαιρεμένος ἐπίσκοπος ὑπό τῶν Ἑλλαδιτῶν συνεπισκόπων του, ἐπιβάλλεται ἐξ Ἀμερικῆς, σχεδόν διά τῆς βίας (!) ὑπό τῶν φανατικῶν Βενιζελικῶν καί Μασσώνων, διά πατριάρχης τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀλλά τόν Ἀρχιμασσώνο πατριάρχη Μελέτιο, φαίνεται καί πάλι ἐκ τῶν πηγῶν, ὅτι δέν τόν ἀναγνώριζαν διά Οἰκουμενικόν Πατριάρχην τους, τά δύο μέ τρία Πρεσβυγενή Πατριαρχεία τῶν Ἱεροσολύμων καί τῆς Ἀλεξάνδρειας, ἀλλά καί ἡ Ἑκκλησία τῆς Ἑλλάδος πού τόν εἶχε ἦδη καθαιρέση…![12]

Τελικά, ποιοί εἶναι ἐκείνοι, πού ἀναγνώρισαν καί ἀναγνωρίζωσιν, μέχρι τήν σήμερον, τήν ἐν λόγῳ πολυδαίδαλον καί ἰσχυρᾶ ὄντως προσωπικότητα τοῦ ἀμφιλεγόμενου Κρητός Μεταξάκη; Οἱ φίλοι, ἤ μήπως οἱ ἐχθροί τῆς ἁγιοτόκου Ρωμῃοσύνης; Καί γιατί ᾆρά γε οἱ Νεοφαναριώτες Ἀρχιοικουμενιστές, καί μερικοί δῆθεν παραδοσιακοί “ἀντιοἰκουμενιστές”, πολλῶ μᾶλλον καί οἱ ἐσκοτισμένες ἀνιεροκρύφιες Μασσωνικές Στοές τοῦ Σατᾶν,  ἐγκωμιάζωσιν μίαν τέτοιαν ἀμφιλεγόμενη καί σκοτεινή προσωπικότητα; Ἕνα εἶναι τό δεδομένον: 

Συγκρητιστές Ἐκκλησιαστικοί ἅνδρες, Ἀρχιοικουμενιστές δηλαδή Κληρικοί καί θεολόγοι, πίνωσι νερό εἰς τό ὄνομά του.

 Τό ἴδιον ὅμως, ἐπισυμβαίνει, καί εἰς τό ἕτερον αὐτάδελφον συγκρητιστικόν στρατόπεδον τῶν Τεκτονικῶν Στοῶν. 

Ἀλλά ὅμως, προβάλλεται δυστυχῶς, καθῶς ἀποδείξαμεν πιό πάνω, καί ἀπό δῆθεν παραδοσιακούς Κληρικούς… γιατί ᾆράγε;


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Παναγιώτου Π. Νούνη, Βιβλιοκρίσια [01]: Ἐπί τῶν Πατριαρχικῶν Πρακτικῶν τοῦ ‘Πανορθόδοξου Συνεδρίου’ (1923), ὁ “διεμφυλικός γονέας” τῆς κυοφορούμενης ‘Πανορθοδόξου Συνόδου’ (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ]

Τοῦ αὐτοῦ, ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ [02]: ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ’ (1923), Ο “ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ” ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ’ (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ

Τοῦ αὐτοῦ, ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ [03]: ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ’ (1923), Ο “ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ” ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ’ (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ]

[2] Πατριάρχης Μελέτιος (ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ) Δ´, Βίος. [Δεῖτε ΕΔΩ

[3] Πρακτικά καί Ἀποφάσεις τοῦ ἐν Κων]Πόλει Πανορθοδόξου Συνεδρίου (10 Μαΐου – 8 Ἰουνίου 1923), Ἀνατύπωσις-Ἐπιμέλεια-Εἰσαγωγή τοῦ θεολόγου Διονυσίου Μ. ΜΠΑΤΙΣΤΑΤΟΥ, Ἀθήναι 1982, σελ. 4.

[4] Βασιλείου Κ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΟΥ (Ἀρχιμανδρίτου), Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, Ἕβδομη Ἔκδοσις, Ἐκδόσεις: Παπαδημητρίου, Ἀθήνα 2000, σελ. 711.

[5] Ἱερᾶ Μητρόπολις Λεμεσοῦ, Τριμηναία ἔκδοσις, ἕτος 16ον, τεῦχος 88ον, Ἱανουάριος – Μάρτιος 2016, Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λεμεσοῦ, Μελέτιος Δ΄ Μεταξάκης (1910-1918), τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ, σελ. 32-33. 

[Σημ. δική μας: Δέν εἶναι μεγίστη θεολογική ἀντίφασις καί ἀντινομία, ὅταν ὁ σεπτός Μητροπολίτης τῆς Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος Μαχαιριώτης, ἐκφράζει μέν δημοσίως, ἔντονες  δογματολογικές  καί ἱεροκανονικές ἀντιρρήσεις, διά τήν ἐπερχόμενη «Πανορθόδοξη Σύνοδον» τῆς Κρήτης, ἐνῷ ταυτόχρονα τήν ἵδια ἀκριβῶς στιγμή, διαφημίζει, προπαγανδίζει καί ἐγκωμιάζει (ἄμεσα καί ἔμμεσα) τόν αἱρετικόν πατριάρχη Μελέτιον Μεταξάκη; Καί καλά, ἔστω νά ὑφίστατο μία σοβαρή τέλος πάντων… ἱστορική δικαιολογία, ὅτι ὁ Μεταξάκης ἦτο πρῶην Μητροπολίτης Κιτίου καί Λεμεσοῦ, ἡ παρούσα ὅμως προσυνοδική πραγματικότης, καί μάλιστα  ὁλίγων ἡμερῶν ἤ καί μηνῶν, πρό τῆς Ληστρικῆς Συνόδου στό Κολυμπαρί, εἶναι ἡ κατάλληλη ἐποχή διά τέτοιων λογιῶν παράδοξα ἐγκώμια εἰς τόν πατέρα τοῦ «Πανορθοδοξισμοῦ», τόν πατρ. Μ. Μεταξάκη; Ἐξάπαντος, ἐπιμένουμεν ἐπίσης, ὅτι δέν βρίσκομε σοβαρήν θεολογική δικαιολογία, νά προωθεῖται καί νά διαφημίζεται ἔντεχνα, καί ἐκ τοῦ ἐπισήμου Ἱστολογίου τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, ἡ «Μεταπατερική Αἵρεσις» ἐκ τῆς ἱερᾶς μητροπόλεως Δημητριάδος, διά τῆς κακοδόξου Θεολογικῆς Ἀκαδημίας καί Βιβλιοθήκης τοῦ Βόλου...!] 

[6] Παναγιώτου Ι. ΜΠΟΥΜΗ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ, Ἔκδοση Γ΄, Ἐπηυξημένη, Ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σελ. 236.

  • “ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ”; Ἤ ΜΗΠΩΣ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΝ ΟΛΙΣΘΗΜΑ; (Μία Ἀποφατική Βιβλιοκρισία κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ στό Πανεπιστημιακόν τομίδιον: ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ τοῦ Καθηγητοῦ κ. Παναγιώτου ΜΠΟΥΜΗ, ἔκδοσις Γ΄, ἐπηυξημένη, ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σσ. 300.) [Δεῖτε ΕΔΩ]
[7] Π. ΜΠΟΥΜΗ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ, ἔνθ. ἀνωτ΄., σελ. 107.


[8] Πναγιώτου Π. Νούνη, TO AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ

[9] Ἐπιφανίου Ι. ΘΕΟΔΟΡΟΠΟΥΛΟΥ (Ἀρχιμανδρίτου), ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ(“Οἰκουμενισμός καί “Ζηλωτισμός”), Ἔκδοσις: Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος, Ἔκδοσις Γ΄, 2008, σελ. 89.

[10] Ἰωάννου Σ. ΡΩΜΑΝΙΔΟΥ (Πρωτοπρεσβυτέρου), Πατερική Θεολογία, Ἐκδόσεις: ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ, Α΄ ἔκδοση, Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 105-111.

[11] Ἀνδρέου ΝΑΝΑΚΗ (Μητροπολίτου Ἀρκαλοχωρίου), Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, Ἐκδόσεις:ΒΑΝΙΑΣ, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 77, σελ. 80, σελ. 138, σελ. 150, σελ. 151, σελ. 160.

[12] Ἀ. ΝΑΝΑΚΗ, ἔνθ. ἄνωτ., σελ. 160.



 ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ  ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ 


-Σεβασμιώτατε ἅγιε Μητροπολίτη μας κ. Ἀθανάσιε Μαχαιριώτη νά ὑποθέσωμεν ὅτι ἀνάμεσα στίς «μεγάλες ἐκκλησιαστικές μορφές» πού ἐδιακόνησαν περί τήν «δόξα τῆς Ἐκκλησίας» περιλαμβάνει καί τόν προκάτοχον σας «φωτεινόν ὁδοδείκτην» τόν ἀπό Μητροπολίτη Κιτίου καί Λεμεσοῦ,  πατριάρχην Κων/Πόλεως Μελετίου Μεταξάκη;

ΤΟ (ΑΥΤΟ)ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ

ΤΟ (ΑΥΤΟ)ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ* ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ


Ὁ Παναγιώτης Νούνης  ὁ πρωτότοκος υἱός τοῦ Παύλου Νούνη (ἐκ Πρῶτης Σερρῶν) καί τῆς Παναγιώτας Ξενοφῶντος (ἐκ Λεμεσοῦ/Κύπρου) εἶναι: ὁρκισμένος Ἀπόφοιτος Θεολογῶν καί Θρησκειολόγος ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογικῆς Σχολῆς, τοῦ Τμήματος τῆς Θεολογίας, ὑπό τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.).

Γεννήθηκε τό 1981 στήν Καβάλα καθότι οἱ γονείς του διαβιούσαν εἰς τό χωριό τοῦ Πρίνου τῆς νῆσου Θάσου. Ὡς νήπιον ἔχει μυηθεῖ καί ἀναγεννηθεῖ εἰς τό χαριτώβρυτον καί Ἅγιον Μυστήριον τοῦ Βαπτίσματος ὑπό τοῦ ἱερέως π. Ἀντωνίου Παπαφιλίππου εἰς τόν ἱερόν Ναόν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἐν τῷ Πρίνῳ τῆς Θάσου τῇ 1ῇ Αὐγούστου 1981 σύμφωνα κατά τό Κανονικόν Τυπικόν τῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς καί Καθολικῆς Ἐκκλησίας μέ Ἀνάδοχόν του τήν κ. Θεοδώρα Τσιναρίδου.

Τό 1985 περίπου ἐγκαταστάθησαν οἱκογενειακῶς εἰς τήν πόλην Λεμεσόν τῆς νῆσου Κύπρου. Ἐκεῖ εἰς τήν Κύπρον ὁ Παναγιώτης ὁλοκλήρωσε τό Δημοτικό, τό Γυμνάσιο καί τέλος τό Λύκειον (1986-1998) ἀμφότερα εἰς τόν Τουρκομαχαλάν τῆς ἐνορίας τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, μέ γενικό βαθμό (13 4/12) “Καλά”.

Ὁ ἔφηβος Παναγιωτάκης, μετά ἀπό πολυποίκιλα καί ἀδιέξοδα οἰκογενειακά προβλήματα, βλέπει σέ σημαδιακόν καί ἐπίμονον ὅνειρόν του τήν Ἱερᾶ Μονή Σταυρουβουνίου, καί σέ ἡλικία σχεδόν 15 ἐτῶν (29/06/1996, ἡμέρα Σάββατον, μετά τήν Θεία Λειτουργία τῶν πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παῦλου), ἀποφασίζει καί ἐγκαταλείπει ὁριστικά τήν οἱκογένειά του, καί διά πρῶτην φορά ὑπάγει εἰς τήν Ἱερά Μονή Σταυρουβουνίου… ὅπου παραμένει καί διαβιώνει, μόνιμα σχεδόν, μέχρι τῆς ἀποφοιτήσεώς του ἀπό τό Λύκειον. Εἰς τήν Ἱερά Μονή τοῦ Σταυροβουνίου, συμμετέχει βέβαια, εἰς τήν ὅλη πειθαρχικήν καί Ἡσυχαστικήν Ζωῆν τῶν Μοναχῶν [ὡς ἄτυπα «Δόκιμος Μοναχός»], εἰς τίς νυχθημερῶν ἱερές Ἀκολουθίες, τίς παγκοινίες καί τά διάφορα ἄλλα διακονήματα, μέ τήν ἐξαίρεσιν, ὅτι κάθε πρωΐν ἐπήγαινεν διά νά ὁλοκληρώσει τό Σχολείον του, ἑνῷ τό μεσημέριν, ἐπέστρεφεν εἰς τήν ἱ. μονή.

Ἐκεῖ εἰς τήν Ἱερᾶ Μονή τοῦ Θεοκρεμάστου/Σταυροβουνίου, ὁ ἔφηβος Παναγιώτης, μελετούσεν συχνάκις τά ἱερά Συναξάρια καί τά Λειτουργικά Κείμενα· ἐπίσης ἦρθε σέ μία πρῶτη ἐπαφή μέ τά Γεροντικά Κείμενα καθῶς καί μέ τήν «Κλίμακα» τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου· ἐμαθήτευσεν ἐξ ὁλοκληρίαν δηλ., ὡς ὑποτακτικός παρά πόδας τοῦ Ἁγίου Ἡγουμένου καί Γέροντος κ. Ἀθανασίου Σταυροβουνιώτου εἰς τίς καθημερινές Πνευματικές Κατηχήσεις (ἀπογευματινές καί βραδυνές) καί εἰς τά Πατερικά Συγγράμματα: δηλ. τά ἱερᾶ Κείμενα τοῦ Ἁγίου Νεοφύτου τοῦ Ἐγκλείστου, τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, τοῦ Ἀββά Δωροθέου, τῶν ὁσίων κεκοιμημένων Πατέρων τοῦ Σταυροβουνίου κ.ἄ. πολλᾶ.

Ἔπειτα, ὑπηρέτησεν ἐπί σχεδόν μία διετία (1999-2001) τήν στρατιωτικήν θητείαν του εἰς τήν Ἐθνική Φρουρά τῆς Κύπρου στά Τεθωρακισμένα (Μαλούντα, Κλήρου, Φυλάκια «Πράσινης Γραμμῆς» καί Κόρνον) μέ εἰδικότηταν Ὀδηγός Ἀξιω/κων-Ὑπαξ/κῶν καί Ἀσυρματιστής (ΟΔ/ΑΣ). Ἀπολύεται ἐκ τῆς Ἐθνικῆς Φρουρᾶς καί ἐργάζεται πλέον εἰς τήν οἰνοβιομηχανία τῆς ΕΤΚΟ καθῶς καί εἰς τό οἰνοποιεῖο ΟΛΥΜΠΟΣ εἰς τό κρασοχώριν Ὅμοδος. Σήμερα ὁ Παναγῆς συνεχίζει νά ὑπηρετεῖ τήν Ἐθνική Φρουρᾶ τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας σέ πολυποίκιλες Ἐφεδρικές Ἀσκήσεις, δηλ. ὡς ἔφεδρος ὁπλίτης-πολίτης μέ συχνήν ἐκπαίδευσιν σέ ἀτομικόν κ.ἄ. ὁπλισμόν ὡς «Ἐλευθέρος Σκοπευτῆς».

Ἐνυμφεύθη (2001) τήν Χριστίνα Χριστοφόρου ἐξ Ἐπισκοπῆς-Κουρίου (κωμόπολη καί ἐπαρχία τῆς Λεμεσοῦ) καί ἀπέκτησαν μία θυγατέρα τήν Ἄνδρεα Νούνη· ἡ Ἄνδρεα ἐβαπτίσθην ὑπό τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Σπυρίδωνος Παπαδοπούλου κατά τήν 3/3/2002 εἰς τό παρεκκλήσιον τῆς Ἁγίας Βαρβάρας Ζακακίου μέ Ἀνάδοχον τόν Περικλή Ψαρῆ.

Ἡ Χριστίνα, εἶναι κόρη τῆς Εἰρήνης (Ἡρούλα) Παύλου καί τοῦ Ἀνδρέου (Τσιάκα) Χριστοφόρου· ἡ Χριστίνα ἐφοίτησεν εἰς τήν Ξενοδοχιακή Σχολῆ τῆς Λεμεσοῦ, ἐνῷ εἰς τήν πορεία τῆς ζωῆς ἀσκεῖται ἐπαγγελματικά, ὡς Διακοσμήτρια Γάμων, Ἀραβώνων καί Βαπτίσεων, καθότι μαζί μέ τή μητέρα της Ἡρούλα, ἀσχολούνται εἰδικά μέ τήν Ἀνθοκομική Τέχνη, δηλ. μέ τήν καλλιέργια τινῶν ἐποχιακῶν καλλοπιστικῶν καθῶς κ.ἄ. ἀνθοφόρων, καρποφόρων φυτῶν καί δέντρων εἰς τό Ἀνθοπωλεῖον καί Φυτώριον ΝILSEN τοῦ χωριοῦ τῆς Ἐπισκοπῆς/Κουρίου τῆς Λεμεσοῦ. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ]

Τό 2007 ὁ Παναγιώτης Ν. ἔχει παρακολουθήσει σέ Ναυτικόν Ὅμιλον μέ ἐπιτυχία, τό πρόγραμμα ἐκπαίδευσις γιά τήν ἀπόκτησιν εἰδικοῦ διπλώματος τό “ΟΡΕΙΧΑΛΚΙΝΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ” ὑπό τῆς Κυπριακῆς Ὀμοσπονδίας Ναυαγοσωστικῆς (Ἀρ. Μητρώου: 6540).

Ἐνῷ τό 2008 μέχρι τό 2012 γιά τίς ἀνάγκες τῶν Βρετανικῶν Στρατιωτικῶν Βάσεων τῆς Κύπρου, προσλαμβάνεται καί ἐργάζεται ὡς ἐποχιακός Ναυαγοσώστης (Lifegurd) εἰς τήν Military Trayning Wing (M.T.W.) τῆς Ἐπισκοπῆς/Κουρίου.

Παράλληλα, ὡς Ναυαγοσώστης τοῦ Βασιλικοῦ Ἁγγλικοῦ Στρατοῦ, καί κατόπιν Πανελλήνιων ἐξετάσεων πού διεξήχθησαν εἰς τήν Θεσσαλονίκη (2008) μέ τούς Ἕλληνες Ὁμογενεῖς, εἰσήχθη ἐπιτυχῶς, κατά τό ἴδιον ἔτος, ὡς προπτυχιακός φοιτητής εἰς τήν ἱερᾶ Θεολογική Σχολήν τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου τῆς Θεσσαλονίκης. Ἡ ἐπιλογή του διά τήν ἐν λόγῳ Θεολογική Σχολή τῆς Θεσσαλονίκης, ἦτο εἰδικώτατα, διά νά νά βαδίσει, γνωρίσει καί νά συνδεθεῖ μέ τό Θεοτοκοβάδιστον Ἅγιον Ὄρος τῆς Ἑλλάδος. Ἔτσι λοιπόν ἐπί σχεδόν πέντε συναπτά ἔτη (2008-2013) βρίσκεται μεταξύ Κύπρου-Θεσσαλονίκης-Ἄθωνα καί Ἀθήνας.

Εἰς τό Ἅγιον Ὄρος συνδέεται, ἰδιαιτέρως καί πνευματικά, μέ τόν Γέροντα καί ἅγιον Καθηγούμενον κ. Παρθένιον τῆς ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Παύλου· καί συμβουλεύεται διά σωρηδόν θεολογικῶν καί πνευματικῶν ζητημάτων τόν Ἱερομόναχον Εὐθύμιον καθῶς καί τόν Μοναχόν Νικόδημον, ἀμφότερων Ἀσκητῶν τῆς ἐρήμου τῆς Καψάλας.

Ὡστόσον, τό 2009 (Πρωτοετής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς) συμμετέχει εἰς τήν Χλώρακα τῆς Πάφου, εἰς τάς δυναμικάς, ἀντιρρητικάς καί ἀντιαιρετικάς διαμαρτυρίας τῶν μελῶν τοῦ ΠΑΧΟΚ «ὁ Ἅγιος Νίκων Μετανοεῖτε» καί μελῶν τοῦ ἐξ Ἑλλάδος «Κοσμᾶ Φλαμιάτου», μαζί μετά τινῶν Κληρικῶν (δεῖτε ΕΔΩ) καί Μοναχῶν (δεῖτε ΕΔΩ) τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου διά τόν ἄκαρπον Διαχριστιανικόν/Συγκρητιστικόν Θεολογικόν Διάλογον πού διεξήγετο εἰς τό ξενοδοχεῖον Saint George μεταξύ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καί τῶν “Ρωμαιοκαθολικῶν” (=Φραγκολατίνων). Ὁ ἱεροσπουδαστής Παναγῆς εἰς τήν ἐν λόγῳ σημαντικώτατη διαμαρτυρία διά τήν ἐξέλιξιν τῶν κακόδοξων Διμερῶν Διαλόγων, ξυλοκοπήθηκε καί κακοποιήθηκε ψυχοσωματικά ἐκ τῆς βίαιης συμπεριφορᾶς καί ἄνομης παρέμβασις τοῦ Μητροπολίτου Πάφου κ. Γεωργίου, ὅπου τραυματισθής βαριᾶ, (δεῖτε ΕΔΩ) διεκομήσθην εἰς τό Νοσοκομεῖον τῆς Πάφου ὅπου καί ἔλαβε τῶν Πρώτων Βοηθειῶν καί ἄλλων ἱατρικῶν ἐξετάσεων, ὅπου τελεικῶς ἀφέθηκε ἐλεύθερος. Τήν ἴδια ἡμέρα ἀκριβῶς, ἐπέστρεψεν τραυματισμένος εἰς τόν χῶρον τῆς διαμαρτυρίας, ἐνῳ προμελετημένη, ὑπερβάλλουσα καί τραγελαφική παρέμβασις (δεῖτε ΕΔΩ) τῆς Ἀστυνομικῆς Δυνάμεως Κύπρου, ἔπειτα ἀπό σαφείς ὀδηγίες τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου τοῦ Β΄ καί τοῦ Σεβ. Πάφου κ. Γεωργίου, 2 Μοναχοί τῆς ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου, μερικοί ἁπλοί πιστοί, μαζί καί ὁ φοιτητής τότε τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ὁ Παναγιώτης Νούνης, συλλαμβάνονται παράνομα καί ἄγρια ΕΝΤΟΣ τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ καί σύρονται κυριολεκτικά βιαίως ἐκτός τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ὅπου καί ξυλοκοπούνται βάναυσα (δεῖτε ΕΔΩ) ὑπό τῶν ἀστυνομικῶν δυνάμεων ἑνῷ ἔπειτα, ὀδηγούνται σιδερόδεσμιοι εἰς τάς Κεντρικάς Φυλακάς τῆς Πάφου· ὅπου ἐκεῖ παραμένωσιν ἀπό τό πρωΐν μέχρι σχεδόν καί τά μεσάνυκτα ὑποκράτησιν, ὑπό μεγίστην ταλαιπωρία τῶν ἀνακρίσεων καί τῶν καταθέσεων, κατηγορούνται γραπτῶς μέ συγκεκριμένες ἔωλες καί φαιδρές κατηγορίες, καί ἀπελευθερώνονται εἰς τήν πορεία ἄχρι τινάς μελλοντικῆς δίκης. Λόγῳ τοῦ ὅτι ὑφίσταντο ἱσχυρές μαρτυρίες (Μοναχῶν, Ἱεροψαλτῶν καί Λαϊκῶν) ὅπου ὁ Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεώργιος, ὄντως ἐκτύπησεν καί ἐκακοποίησεν τόν φοιτητή τῆς Θεολογίας Παναγιώτη Ν., μετά παρέλευσιν τόσων πολλῶν ἐτῶν (2009 μέχρι τήν σήμερον τοῦ 2016) ἀκόμη νά κληθῶσιν οἱ κατηγορούμενοι ὑπό τινά Πολιτικόν Δικαστήριον… ἵνα ξεκαθαρίσει καί Νομικά ἡ ὑπόθεσις.

Τό 2010 μέλη τοῦ ΠΑΧΟΚ ὁ «Ἅγιος Νίκων Μετανοεῖτε» μαζί καί ὁ Παναγῆς, ἀσκῶσι τινά δυναμική Παγκύπριον ἐκστρατίαν ἐνημερώσεως, κατά τῆς παναιρέσεως τοῦ Παπισμοῦ καί κατά τῆς πολυ-αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐν ὄψει τῆς ἐλεύσεως τοῦ πάπα τῆς Ρώμης κ. Βενεδίκτου εἰς τήν Κύπρο. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Κατά τήν διάρκεια τῶν θεολογικῶν σπουδῶν του ὁ Παναγιώτης Νούνης, ἐπιλέγει καί συνδέεται, ἐμπνέεται καί παρακολουθεῖ στενά τά μαθήματα, τό ἀκαδημαϊκόν, τό κηρυκτικόν καί ποιμαντικόν ἔργον, εἰδικά, ἐπί τῶν τεσσάρων ἀξιότιμων καί ἔγκριτων κυρίων Καθηγητῶν του: Τόν Πρωτοπρεσβύτερον/Πατρολόγον π. Θεοδώρον Ζήσην. Τόν Δογματολόγον κ. Δημήτριον Τσελεγγίδην, τόν καθηγητή τῆς Ἱστορίας τῆς Φιλοσοφίας κ. Λάμπρον Σιάσον καθῶς καί τόν ἀείμνηστον Καινοδιαθηκολόγον κ. Στέργιον Σάκκον· ἡ πατρική συμπεριφορά τους, ἡ πνευματική προσωπικότητα τους, καί τό ἄριστον ἀκαδημαϊκόν κύρος καί ἦθος, καί τῶν τεσσάρων ἐκλεκτῶν Καθηγητάδων, τόν κέρδισαν σέ καθολικόν βαθμόν, καί ἔπειτα οἱ διεθνεῖς καί διορθόδοξες ἀκαδημαϊκές περγαμηνές τους.

Τόν π. Θεόδωρον Ζήσην καί τόν κ. Στέργιον Σάκκον, τούς εἶχε γνωρίσει εἰδικά, ἐκτός τῆς Ἀκαδημαϊκῆς Κοινότητος, μιᾶς καί κατά τό 2008-2009 ἦτο ἤδη Ὁμότιμοι Καθηγητές. Εἰδικά μέ τόν μακαριστό κ. Στέργιον Σ., ἡ γνωριμία τους ὑπήρξεν ἱδιαίτερη, τόσον εἰς τό Φίλυρο εἰς τήν Ἱεραποστολική Ἀδελφότητα «ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΗ» ἀλλά καί στό Δημητρούλειον, ὅπου ἀρκετές φορές ὁ Παναγιώτης μαζί μέ ἄλλους συμφοιτητές του, πήγαιναν διά τίς Λατρευτικές καί Κατηχητικές Συνάξεις. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Ἐπίσης, τό 2010 σύμφωνα μέ τήν Ὑπηρεσία τοῦ Ἰδρύματος Κρατικῶν Ὑποτροφιῶν (Ι.Κ.Υ.) τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας ὁ Παναγιώτης Ν. ἔλαβεν ὑποτροφία (μέ σημαντικό χρηματικό ἔπαθλο) γιά τήν Ἄριστη ἐπίδωση καί τήν διαγωγῆ πού ἐπέδειξεν κατά τό Ἀκαδημαϊκόν ἔτος 2008 – 2009 (Ἀρ. Πρωτ. 1723).

Ἐπίσης βάσει τινός Εὐρωπαϊκοῦ Ἀκαδημαϊκοῦ προγράμματος, κατά τήν διάρκεια τῶν προπτυχιακῶν σπουδῶν καί ἐρευνῶν του, γίνεται βοηθός Βιβλιοθηκονόμος καί ἔπειτα βοηθός Καθηγητοῦ· δηλ. βοηθός τοῦ Καθηγητοῦ/Δογματολόγου κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη ὅπου καί ἀναλαμβάνει τινά ἡμιαπασχόλησιν εἰς τό γραφεῖον του, μέ τήν διανομή κυρίως-πρός τούς συμφοιτητές του-τῶν ἀκαδημαϊκῶν θεολογικῶν συγγραμμάτων τοῦ. [Δεῖτε ΕΔΩ  καί ΕΔΩ]

Ὁ Παναγιώτης, διετέλεσεν ὡστόσο ἐμψηφισμένος Γενικός Γραμματεύς εἰς τό Παγκύπριον Χριστιανικόν Ὀρθόδοξον Κίνημα (ΠΑΧΟΚ) ὁ “Ἅγιος Νίκων ὁ Μετανοεῖτε” (2010-2012) ὅπου ἦτο καί ἰδρυτικόν μέλος ἐκ τοῦ 1998. Κατά τήν διάρκεια τῆς θητείας του, τό Διοικητικόν Συμβούλιον τοῦ ΠΑΧΟΚ (Δεκέμβριον 2011) ἀποφασίζει νά προσκαλέσει στήν Κύπρο, διά μία σειρᾶ Θεολογικῶν διαλέξεων, τόν Δογματολόγο Καθηγητή τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ κ. Δημήτριον Τσελεγγίδην.

Κατά τήν διάρκεια τῶν Θεολογικῶν Σπουδῶν του, ὁ Παναγιώτης ἐνδιαφέρεται, νά παρακολουθεῖ καί νά συμμετέχει (χωρίς νά ἐπιδιώξει, ἄχρι τῆς σήμερον, ἵνα γίνει κάτοχος τινός Μεταπτυχιακοῦ Διπλώματος) εἰς τά ἑξῆς Μεταπτυχιακά προγράμματα…

Στό μάθημα τῆς Πατρολογίας: τό ὁποῖον ἐγίνετο ὑπό τῆς τριανδρίας τῶν πατρολόγων Καθηγητῶν κ. Παναγιώτη Ὑφαντή, κ. Χρῆστον Ἀραμπατζῆ καί τόν κ. Φώτιον Ἰωαννίδην. Ὅπου μέ τήν παρότρυνση καί συμβολή τοῦ Καθηγητοῦ κ. Χρήστου Ἀραμπατζῆ, γράφει τίς πρῶτες μικρές προπτυχιακές πατρολογικές ἐργασίες του, «περί τῆς Διδασκαλίας τοῦ βιβλίου τῆς Κλίμακος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου», «περί τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἱερωσύνης βάσιν τῆς Διδασκαλίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου», «περί τοῦ Καρδιναλίου Βησσαρίωνος», «περί τοῦ Μαρτυρίου τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Περπέτουας» κ.λπ.

Παρακολουθεῖ ἐπίσης, εἰς τήν Θεολογική Σχολή, μερικά ἀπογευματινά καί ἐπιπρόσθετα Μεταπτυχιακά μαθήματα: τόσον εἰς τήν Θρησκειολογία μέ καθηγητήν τόν κ. Παναγιώτη Παχῆ, ἀλλ΄ ὅσο καί στήν Δογματική μέ καθηγητή τόν κ. Δημήτριον Τσελεγγίδη.

Κατά τίς Θεολογικές Σπουδές του, ὁ Παναγιώτης, φιλοξενεῖται ἐξ ἀρχῆς εἰς τό περίφημον Οἱκοτροφεῖον τῆς Ἀδελφότητας Θεολόγων «ὁ ΣΩΤΗΡ» ὁ Ἅγιος Δημήτριος Θεσ/νίκης, μέ Διευθυντή τόν θεολόγο κ. Μάριον Δομουχτσήν, ἑνῷ σχετίζεται ἰδιαίτερα μέ τόν πνευματικό π. Μιχαήλ Σαντοριναίον, καθῶς καί μέ διάφορες σημαντικές ἱεραποστολικές δραστηριότητες τῆς Φοιτητικῆς Δράσεως. Ἔπειτα διά προσωπικούς λόγους, ἀποχωρεῖ ἀπό τό οἱκοτροφεῖον, καί ἐφιλοξενεῖτο προσωρινά εἰς τό οἱκοτροφεῖον τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης ὁ “Ἅγιος Ἀντώνιος” ὅπου καί ἐκκλησιάζεται συνήθως, εἰς τόν περίβολον ἱ. Ναόν τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου.

Εἰς τόν ἱ. ναόν ἐφημέριος ἦτο καί εἶναι, ὁ Πρωτοπρεσβύτερος καί Ὁμότιμος Καθηγητής/Πατρολόγος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ π. Θεόδωρος Ζήσης, ὅπου καί παραδίδει Θεολογικά, Κατηχητικά, καί Πατρολογικά μαθήματα (δεῖτε ΕΔΩ) , τά ὁποία ὁ Παναγῆς τά παρακολουθοῦσε ἀνελλειπῶς. Συμμετέχει ἔτσι ὡς ἐν ἐξελίξει Ἁγιαντωνίτης, στίς προσκυνηματικές ἐκδρομές, σέ Θεολογικές Διαλέξεις τοῦ Καθηγητοῦ του ἀνά τό Πανελλήνιον, καθῶς καί σέ ἄλλες σημαίνουσες Ἐπιστημονικές Ἡμερῖδες πού διοργανώνει, ὁ ἐν λόγῳ Καθηγητής, σέ συνεργασία μετά τινῶν ἄλλων ἱερῶν Μητροπόλεων.

Ὡς φοιτητής ὁ Παναγιώτης, προσκαλεῖται, ἐπίσης ὑπό τοῦ Πατρολόγου Καθηγητοῦ π.Θ. Ζήση, καί συμμετέχει ὡς ἁπλόν Λαϊκόν μέλος, στίς βαρυσήμαντες ἀντιρρητικές, ὁμολογιακές, ἐκκλησιολογικές, ἀντιαιρετικές κ.ο.κ. συνεδριάσεις τῆς ἄτυπης Συνάξεως Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν πού ἐκδίδωσιν τά ἀνάλογα ἐνυπόγραφα (ἐκ τῆς Σύναξις Κληρικῶν καί Μοναχῶν) περίφημα καί μνημειῶδη Θεολογικά (“ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ“) καί Ἐπιστημονικά ἰερᾶ Κείμενα τά ὁποία (συν)ὑπογράφει ἡ οἰκουμενική Συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας (Κλήρος καί Λαός). [δεῖτε ΕΔΩ]

Κατά τήν διάρκεια τῶν Θεολογικῶν σπουδῶν του παρακολούθησε μέ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον, μελέτησε, διδάχθηκε καί ἐξετάσθηκε στά ἐν λόγῳ εἰδικά μαθήματα, ὅπως: Ἀρχαία Ἑλληνικᾶ, Ἱστορία τῶν Δογμάτων, Θρησκεύματα τοῦ Ἁρχαίου Κόσμου (Παγανισμός, Πολυθεϊσμός, Ἀνιμισμός, κ.ἄ.), Παλαιᾶ καί Καινή Διαθήκη, Σύγχρονα μεγάλα Θρησκεύματα (Ἰσλαμισμός, Βουδδισμός, Ἱνδοϊσμός, Τζαϊνισμός, Σικχισμός, Ταοϊσμός, Κουμφουκιανισμός, Σιντοϊσμός, ἱαπωνικός Βουδδισμός κ.ἄ.), Λειτουργική, Βυζαντινή Ἀρχαιολογία, Δογματικῆς Συμβολικῆς Θεολογίας, Ἱστορία τῆς Φιλοσοφίας, Γενική Ἐκκλησιαστικῆ Ἱστορία, Κανονικόν καί Ἐκκλησιαστικόν Δίκαιον, Κατηχητικῆς, Ἱστορίας τῶν Σλαβικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, Ἁγιολογίας καί Χριστιανικῆς Γραμματείας, Ὁμιλητικῆς, Σύγχρονη Ἐκκλησιαστικῆ Ἱστορία τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, Ἠθικῆς, Οἰκουμενικῆς Κινήσεως (Ἱστορία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), Γενικῆς Κοινωνιολογίας, Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου (Ἱεραποστολική καί Οἰκουμενικός Διάλογος), Πληροφορικῆς, Ποιμαντικῆς, Βιοηθικῆς καί Παιδαγωγικῆς.

Σύμφωνα μέ τήν ἐπίσημον Ἀναλυτική Βαθμολογία Μαθημάτων (Ἀρ. Πιστ: 1625) πού ἐκδίδει ἡ Θεολογική Σχολή τοῦ Α.Π.Θ. ὁ Παναγιώτης, ἔλαβεν ἄριστα (8,50-10), εἰς τά ἑξῆς ἐπιστημονικά καί ἐξειδικευμένα μαθήματα: Ἀγγλικά μέ Θεολογικούς ὅρους Α΄ ἑξαμήνου (9). Ἱστορία καί Γραμματεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (10). Ἱστορία τῆς Φιλοσοφίας (9). Εἰσαγωγή στήν Παιδαγωγική (9). Νεοελληνική ἀλλοτρίωση (10). Πατέρες καί Φιλοσοφία (10). Ἰωάννης Βέκκος, Γρηγόριος Παλαμᾶς, Βησσαρίων Νικαίας καί Μάρκος Ἐφέσου (10). Ἡ Ὀντολογία τοῦ Νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ἀνθρώπου (10). Προϋποθέσεις τοῦ ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως θεολογεῖν (10). Ἡ Χαρισματική Θέωση τοῦ Ἀνθρώπου (10). Προϋποθέσεις μεθέξεως τῆς θείας Χάριτος (10). Ἡ συμβολή τοῦ Μοναχισμοῦ στήν Ὀρθοδοξία τῆς πίστεως (10).Ἐκκλησιαστική Γραμματεία τῶν Σλαύων (9). Οἱκουμενική Κίνηση [=Οἰκουμενισμός] (10). Ἡ Εἰκόνα ὡς μέσο ἐκφράσεως τῆς Πίστεως καί τῆς Ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας (10). Ὀρθόδοξο Δόγμα καί Ἐκκλησιαστικό Ἦθος (10). Δογματική Γ΄ Ἔκθεση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως (9). Δογματική Δ΄ Συμβολική Θεολογία (10). Ὁ Ἀνθρωπολογικός καί Παιδαγωγικός χαρακτήρας τῆς Εἰκόνας (10). Ἡ Χριστιανική Ἱστοριογραφία καί ἡ Θεολογία τῆς Ἱστορίας στήν Πατερική Παράδοση (10). Θεολογία – Θεοδικία – Οἰκοθεολογία (9). Σύγχρονα Ἐκκλησιολογικά προβλήματα (10). Κανονικό καί Ἐκκλησιαστικό Δίκαιο (9).

Ὁ Παναγιώτης παρακολούθησε ἐπίσης, εἰδικά ἐπιστημονικά Συνέδρια καί Ἡμερῖδες: περί τῆς Θεολογίας, τῆς Νευροψυχολογίας καί τῆς Ψυχιατρικῆς (5ον Διεθνές πενθήμερον Συνέδριον Ὀρθοδόξων Ψυχοθεραπευτῶν κ.ἄ. ) καί τῆς Νευροψυχολογίας (1ον Συνέδριον Νευροψυχολογίας τῆς “Τρίτης Ἡλικίας” περί τῆς νόσου Alzheimer κ.ἄ. λοιπῶν συναφῶν Νευροεκφυλιστικῶν Διαταραχῶν και Νοσημάτων).

Ὀ Παναγιώτης Ν., ὁρκίστηκε ἐν τῇ Θεσσαλονίκῃ πτυχιούχος τοῦ Τμήματος ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ στίς 14/11/2012 (Ἡμέρα μνήμης: τοῦ Ἀποστόλου Φιλίππου καί τοῦ Ἁγίου Ἀρχιεπισκόπου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Κωνσταντίνου τοῦ Ὑδραίου καί Εὐφημιανοῦ ἐν Λύσῃ) μέ βαθμό 7,52 “Λίαν Καλῶς”. [Δεῖτε ΕΔΩ το ΒΙΝΤΕΟ]

Δεῖτε ΕΔΩ τό  ἐπίσημον «Ἀντίγραφο Πτυχίου» καθῶς καί τό ἀκαδημαϊκόν «Πιστοποιητικόν» μέ τήν «Ἀναλυτικήν Βαθομολογία».

Τό 2013 ἐπιστρέφει εἰς τήν Κύπρο ἀπό τήν Ἀθήνα ὅπου ἐκεῖ ἡμι-ἐργαζόταν στίς τηλεπικοινωνίες. Τό ἴδιον ἔτος (2013) καταθέτει εἰς τήν Ἐπιτροπή Ἐκπαιδευτικῆς Ὑπηρεσίας (Ε.Ε.Υ.) τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας εἰδικήν αἵτησιν μαζί καί τό πτυχίον του διά τήν ἐγγραφήν του στό Κατάλογο Διοριστέων Καθηγητών (Νο 1092) τῆς Μέσης Ἐκπαίδευσις. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Τό 2014 ὁ Παναγιώτης Ν. συμμετέχει εἰς τήν δυναμική ἀντιρρητική διαμαρτυρία τοῦ ΠΑΧΟΚ, μαζί μέ Μοναχούς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου καί πλῆθος πιστοῦ Λαοῦ, κατά τοῦ Σοδομισμοῦ, δηλ. κατά τοῦ πρώτου «Φεστιβάλ Ὑπερηφανίας» τῶν ΛΟΑΤ (“Gay Pride”) τῆς νήσου Κύπρου.

Ἀπό τό 2013 μέχρι σήμερα τό 2016, ἐπαγγελματικά κατ΄οὑσίαν εἶναι ἄνεργος· εἶναι ὅμως, διαδικτυακά ἐνεργός (ἀπό τό 2009) ὡς ὁ Διαχειριστής καί Ἐκκλησιαστικός Συγγραφεύς/Ἀρθρογράφος (2013 μέχρι σήμερα) τῶν Ἱστολογίων “ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ” καί “ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΟΝ” (δεῖτε ΕΔΩ  καί ΕΔΩ) ἀλλά καί εἴς ἄλλα πολυποίκιλα μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσις (δεῖτε ΕΔΩ  καί ΕΔΩ)  ὅπου κοινοποιεῖ, δημοσιεύει προσωπικά, ἤ καί ἄλλων, σχόλια, κριτικές, μελέτες καί δοκίμια περί τινῶν Θεολογικῶν, Δογματολογικῶν, Ἐκκλησιολογικῶν, Ἀντιρρητικῶν, Ἱστορικῶν, Θρησκειολογικῶν, Βιοηθικῶν, Ἀντιαιρετικῶν, Φιλοσοφικῶν, Ἐθνικῶν κ.ἄ. ζητημάτων πού τόν ἀπασχολοῦσιν.

Τό Ἡλεκτρονικόν Ταχυδρομεῖον του εἶναι:
panagiotisnounis@gmail.com

https://web.facebook.com/panagiotisnouni

Ἡ μόνιμη  διεύθυνση του διά ὅποιον/α  ἐπιθυμεῖ τήν γραπτή ἀλληλογραφία, εἶναι:

  • ΣΩΤΗΡΗ ΠΑΠΑΛΑΖΑΡΟΥ 3
  • ΕΠΙΣΚΟΠΗ/ΚΟΥΡΙΟΥ
  • ΛΕΜΕΣΟΣ/ΚΥΠΡΟΣ
  • ΤΚ. 4620
  • Τηλ. Γραφείου: 00357-96897711
  • Τηλ. Οἰκείας: 00357- 99-205630
  • Σκάϊπ Βιντεοκλήση (SKYPE): nimfwn2

Εἶναι ἐπίσης στενός συνεργάτης, τινῶν ὀρθοδόξων Ἱερῶν Μητροπόλεων μετά τῶν Ἁντιαιρετικῶν Γραφείων τους, ὅπου καί δημοσιοποιεῖ: ποιμαντικά, ἀντιρρητικά, δογματολογικά, πατρολογικά, κατηχητικά καί ἀντιαιρετικά κείμενα καί ἐπισκοπικές ἐγκυκλίους τους.

Διαλέγεται ἀκατάπαυστα, συζητεῖ, καί ἀπαντάει, διαδικτυακῶς, σέ σχόλια, σέ ἀπορίες καί σέ ἐπιστολές (emails) τῶν ἁπανταχοῦ ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἀναγνωστῶν του· παρεμβαίνει ἐπίσης, διαλογικά, σέ περίεργες παραθρησκευτικές καί διαδικτυακές ὁμάδες καί ὅπου κρίνει σκόπιμον, συζητεῖ δημοσίως μέ ρωμαλέα ἐπιστημονικά ἐπιχειρήματα: κατά ἑτεροδόξων· κατά ἑτεροθρήσκων· κατά Νεοπαγανιστῶν· κατά Νεοαθεϊστῶν-Ἀγνωστικιστῶν-Ἀθρήσκων· κατά Θεοσοφιστῶν καί Μασσώνων· κατά Ἐωσφοριστῶν-Μάγων/ισσῶν· καθῶς καί κατά τινῶν ἄλλων λογιῶν Αἱρετικῶν, πού συχνάζωσιν καί καραδοκοῦσιν, εἰς τόν κυβερνοχῶρον, ὡς λήσταρχοι καί λυκοποιμένες…!

Ἀπό τό 2016 ὁ Παναγιώτης Νούνης γίνεται συνεργάτης τῆς πλέον ἱστορικῆς καί μαχητικῆς Ἑλλαδικῆς Ἐφημερῖδος ὁ «ὈΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» (δεῖτε ΕΔΩ ) ὅπου ἡ Συντακτική Ἐπιτροπή, δημοσιεύει τινές μελέτες, σχόλια, ἄρθρα καί τά κριτικά κείμενα τοῦ ἐν λόγῳ Δοκιμιογράφου.

Τό 2017 εἰσάγεται στό Πανεπιστήμιον Κύπρου γιά ἀπόκτηση Δευτέρου Πτυχίου στό Τμήμα Κλασικῶν Σπουδῶν καί Φιλοσοφίας γιά ἀμειγῶς πτυχίον περί τῆς Φιλοσοφίας. [Δεῖτε ΕΔΩ].

Τὸ 2018 εἰσάγεται στὸ Πανεπιστήμιον Κύπρου στὸ Δευτερεύον Πρόγραμμα Πτυχίου (Minor)  στὸ Τμήμα Ψυχολογίας.

 

Δημοσιεύσεις  προσωπικῶν του κειμένων στό Google Drive. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ  ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ  ΤΟΥ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ»

  1. Μέρος Α΄, Κριτική τῶν πρακτικῶν τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου (1923) καί ἡ Μεγάλη Σύνοδος (2016), «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» (26 Φεβρουαρίου 2016), Ἀριθμός Φύλλου 2106, σελ. 1, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  2. Ἱεροκανονική ἀπάντησις εἰς τήν ἐγκύκλιον τοῦ Φαναρίου, “Ο.Τ.” (1 Ἀπριλίου 2016), Ἀριθμός Φύλλου 2111, σελ. 1, σελ. 4. [Δεῖτε ΕΔΩ ἀλλά καί ΕΔΩ ].
  3. Μέρος Β΄, Κριτική τῶν πρακτικῶν τοῦ Πανορθόδοξου Συνεδρίου (1923), “Ο.Τ.” (1/4/2016), Ἀριθ. Φύλλου 2111, σελ. 5. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  4. Ἡ συμμετοχή «παρατηρητῶν» εἰς τήν Μεγάλη Σύνοδον συνιστᾶ κακοδοξίαν, “Ο.Τ.” (22 Ἀπριλίου 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2114, σελ. 1, σελ. 7. [Δεῖτε ΕΔΩ ].
  5. Κριτική εἰς ἄρθρον τοῦ κ. Νούνη, “Ο.Τ.” (29 Ἀπριλίου 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2115, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ]. Ἡ Ἀπάντησίς μας πρός τήν κριτική, μέ τίτλον: ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Τῼ ΟΝΤΙ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  6. Μεταπατερικός οἶστρος καί διαβολή κατά τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, “Ο.Τ.” (13 ΜΑΪΟΥ 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2116, σελ. 1, σελ. 7. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  7. Ἡ Ἀμερικανοκίνητος Σύνοδος, (10 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2120, σελ. 1, σελ. 7. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ].
  8. Μέ τάς ΗΠΑ ἤ τήν Ὀρθοδοξίαν; (17 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2121, σελ. 1, σελ. 7. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  9. ΝΑΙ εἰς τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν! ΟΧΙ εἰς τά μυστήρια τῶν ΓΟΧ! (24 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016), Αριθμός Φύλλου 2122, σελ. 1, σελ. 7. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  10. Σχολιασμός διά τάς θέσεις τῆς Ρωσικῆς Ἐκκκλησίας. (29 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016), Αριθμός Φύλλου 2127, σελ. 1, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  11. Περί τῶν Μεικτῶν Γάμων. (12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2016) Αριθμός Φύλλου 2129, σελ. 1, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  12. Περί τοῦ ψευδωνύμου Μηνύματος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Κύπρου. (7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016), Ἀριθμός Φύλλου 2134, σελ. 1, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  13. Ἡ Θεολογία τοῦ Παναγιώτου Τρεμπέλα ἀποδεκατίζει τά ψεύδη τῶν οἰκουμενιστῶν. (4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016), Ἀριθμός Φύλλου 2138, σελ. 4. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ].
  14. Τόν Χριστόν ἤ τό Φανάρι; (18 Νοεμβρίου 2016), Αριθμός Φύλλου 2140, σελ.1, σελ. 5. [Δεῖτε ΕΔΩ].

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΔΟΚΙΜΙΩΝ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

  • ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΕΚΑΤΟΝ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ (149) ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2014-2015 μ.Χ. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  • ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (69) ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ Α΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 2016 μ.Χ. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  • ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ B΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 2016 μ.Χ. (AΠΡΙΛΙΟΣ-ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ). [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΑ

  • ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΟΥΜΕΝΗΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΕΣΛΑ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΣΤΑΣΗ ΔΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΚΑΙ «ΑΓΙΟΝ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ» ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΤΕΣΛΑ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΕΠΙΚΕΙΤΑΙ ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΜΕΓΙΣΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΕΣΛΑ ΕΚ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΑΝΤΙΡΡΗΤΙΚΑ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ

ΑΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΑ

  • ΔΙΕΙΣΔΥΣΙΣ ΕΙΣ ΤΑ ΕΧΘΡΙΚΑ ΕΔΑΦΗ, ΕΠΙ ΤΙΝΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΑΣΣΩΝΟ-ΜΕΤΑΞΑΚΕΙΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΤΩΝ ΦΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_55.html
  • TO AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΕΣ-ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

  • ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΓΡΑΦΘΕΝΤΩΝ ΤΟΥ ΔΥΣΕΒΟΥΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΤΟΥ ΚΟΠΡΩΝΥΜΟΥ.  http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/05/blog-post_87.html
  • ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΙΚΟΜΑΝΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΜΑΘΟΥΣ ΑΝΔΡΕΑ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/05/blog-post_64.html
  • Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ” [ΜΕΡΟΣ Α΄]. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/05/blog-post_59.html
  • [ΜΕΡΟΣ B΄] Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/06/b.html
  • [ΜΕΡΟΣ Δ΄] Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗΣ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”. (ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΠΟΥ ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΝ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΛΒΑΝΙΑΣ κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΝ). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_3.html
  • “ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ”; Ἤ ΜΗΠΩΣ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΝ ΟΛΙΣΘΗΜΑ; (Μία Ἀποφατική Βιβλιοκρισία κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ στό Πανεπιστημιακόν τομίδιον: ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ τοῦ Καθηγητοῦ κ. Παναγιώτου Μπούμη, ἔκδοσις Γ΄, ἐπηυξημένη, ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σσ. 300). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/03/blog-post_1.html
  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ (ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ/ΠΑΤΡΟΛΟΓΟΣ): Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/03/blog-post_6.html
  • Βασίλειος Ε. Βολουδάκης (Πρωτοπρεσβύτερος): Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ, Ο ΑΡΙΘΜΟΣ 666 ΚΑΙ Η ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ. Ἐκδόσεις: ΥΠΑΚΟΗ, Γ΄ Ἔκδοση-ἐπηυξημένη, Ἀθήνα 1997, σσ. 128. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/03/666-1997-128.html
  • Η “ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΓΚΑΛΙΑ” ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΜΕΓΑΛΟΝ ΦΙΛΟΤΙΜΟΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/03/blog-post_3.html
  • ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ [01]: ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ’ (1923), Ο “ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ” ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ’ (2016). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/01-1923-2016.html
  • [02]: ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ’ (1923), Ο “ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ” ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ’ (2016). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/02-1923-2016.html
  • [03]: ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ’ (1923), Ο “ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ” ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ’ (2016). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/03-1923-2016.html
  • ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ: ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΦΤΩΧΗ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΠΟΛΙΣ, 2014, σσ. 81. [INTERVISTA CON PAPA FRANCESCO, CIVILTA CATTOLICA, τχ. 3918, ΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΙΗΣΟΥΪΤΩΝ, 2013.]. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/12/2014-81-intervista-con-papa-francesco.html
  • ΟΙ ΔΙΑΚΗΡΥΓΜΕΝΕΣ «ΣΙΩΠΗΛΕΣ» ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ. [Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, Συνάντηση μέ τό Μυστήριο (Μία σύγχρονη ἀνάγνωση τῆς Ὀρθοδοξίας), Ἐκδόσεις: Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως καί ΑΚΡΙΤΑΣ Α.Ε., (Πρωτότυπη ἔκδοση στίς Η.Π.Α.: Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today) σσ. 359]. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Ἀρχιμανδρίτου Ἰωάννου Καρασακαλίδη, Γνώρισε τά Χαρίσματά σου, Α΄ Τόμος, Ἔκδοσις: Ἀλεξανδρούπολη 2015, σσ. 215. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΒΙΟΗΘΙΚΑ

ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ-ΠΟΛΕΜΙΚΑ

ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΑ

ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΑ

ΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΚΑ

  • ΕΝΩ ΣΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΑΠΘ, Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΘΡΟΝΙΑΣΤΗΚΕ, ΘΕΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΑΤΑ, ΜΕΡΙΚΟΙ ΘΡΗΣΚΟΛΗΠΤΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ, ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΩΝΤΑΙ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ, ΔΙΑ ΤΙΝΑ “ΑΔΙΟΡΑΤΑ” ΚΑΙ ΑΟΡΑΤΑ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_6.html
  • ΓΙΑΤΙ Ο ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ κ. ΑΝΘΙΜΟΣ, ΔΙΑΣΤΡΕΦΕΙ, ΤΗΝ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΛΩΜΕΝΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΠΘ; http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_61.html

ΙΣΤΟΡΙΚΑ

  • ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΚΑΤΑ ΤΙΝΑΣ ΦΑΝΑΤΙΚΗΣ “ΑΠΟΛΟΓΗΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΣΟΔΟΜΙΣΜΟΥ”! http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_65.html
  • Η ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΕΜΕΣΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ ΦΛΕΡΤΑΡΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΤΩΝ “ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ” ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ; (ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΣΥΝ ΕΝΑ, ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ, ΔΙΑ ΒΑΘΥΤΕΡΟΝ ΣΤΟΧΑΣΜΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_91.html
  • ΘΕΡΜΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΗΣ, ΑΞΙΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΚΑΣΤΡΟΥ κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_68.html

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ

  • ΝΑΙ εἰς τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν! ΟΧΙ εἰς τά μυστήρια τῶν ΓΟΧ! [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΟΙΣΤΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΟΙ ΝΕΟ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΚΑΝΟΝΙΚΑ

  • ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΙΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ «ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΗΣ» ΜΕΜΦΟΜΕΝΟΣ ΤΗΝ “ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ”; [Δεῖτε ΕΔΩ http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/05/blog-post_22.html%5D
  • ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΚΑΤΑ ΑΜΠΕΛΟΦΥΛΛΟΣΟΦΙΣΤΩΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_93.html
  • ΔΕΚΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΠΕΡΙ ΤΙΝΩΝ “ΝΕΩΝ” ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΩΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_60.html
  • ΟΙ ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ “ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ” ΙΝΑ ΜΗ ΑΠΟΚΛΗΘΕΙ ΕΚ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΩΣ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_53.html
  • ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΙ “ΨΙΘΥΡΟΙ ΚΑΡΔΙΑΣ” ΔΙΑ ΤΟΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ κ. ΑΝΘΙΜΟΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_14.html
  • KΡΙΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΑ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΛΛΥΡΙΑΣ κ. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ.[Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΝΕΕΣ ΧΩΡΕΣ». [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΗ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΥ ΚΥΡΙΑΖΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΞΟΡΙΣΘΕΝΤΑ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΑ

  • ΙΔΟΥ ΠΩΣ AΝΑΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΛΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΣΕ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΗΣ ΦΙΛΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΜΕΡΚΟΥΡΗ). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/03/blog-post_10.html
  • ΑΡΑΓΕ ΤΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ «ΙΕΡΑ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΑΡΙΣΗΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΑ

  • ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΠΟΥ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΗΚΕ ΕΙΣ ΤΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΝ ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_93.html
  • ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_46.html
  • ΡΩΜΑΛΕΟΝ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΚΑΔΙΟΣ, [ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ] «Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ» ΔΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ] Η OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄ . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ «ΡΗΤΟΡΙΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ» ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ ΒΑΣΙΝ ΤΩΝ ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923) . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Τῼ ΟΝΤΙ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΚΑ

  • Αποκαλυπτικόν Ντοκουμέντο: Μία ἀνέκδοτη καί σπάνια-Προφητική ἐπιστολή-τοῦ Ὁσίου Γέροντος π. Φιλοθέου Ζερβάκου. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_8.html
  • ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΑ ΤΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ ΤΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΝΟΥΣΗ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΣΥΝΟΔΙΚΑ

  • Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΞΕΣΠΑΘΩΝΕΙ ΧΛΙΑΡΩΣ, ΔΙΑ ΙΕΡΑΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ, ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ ΤΟΥ «ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ». http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/06/blog-post_30.html
  • Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΟΝΟΝ ΤΟΥ “ΑΡΘΡΟΥ 14” ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΙΝΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ “ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΩΝ” ΕΙΣ ΤΗΝ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΣΥΝΟΔΟΝ”, ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΞ ΑΡΧΗΣ, ΜΕΓΙΣΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ, ΚΑΙ DE FACTO ΛΗΣΤΡΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/14-de-facto.html
  • Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΑ, ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ, ΠΟΥ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_43.html
  • ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ (ΕΞΗ ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΣΗΜΕΙΑ). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_1.html
  • ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΙ, ΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΑΚΑΘΕΚΤΟΙ, ΜΕ ΑΔΙΟΡΑΤΟΝ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΝ, ΣΕ ΜΙΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ” ΚΑΙ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ, ΠΟΥ ΠΡΟΑΠΕΚΤΗΣΕΝ ΗΔΗ ΑΥΤΟΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΝ ΚΥΡΟΣ, ΕΛΕΩ ΤΟΥ ΜΕΓΙΣΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΕΛΛΕΙΜΑΤΟΣ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/12/blog-post_78.html
  • ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΜΑΣ ΕΛΥΣΑΝ ΤΟΝ “ΓΟΡΔΙΟ ΔΕΣΜΟ” ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΤΟΔΟΣΙΑΣ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ 2016. ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟΥΣ! http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/12/2016_23.html
  • ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟΝ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΝ (;!) ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ κ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΙΑ ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΣΤΑ ΛΕΧΘΕΝΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΑΛΛΙΑΣ κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΗ ΣΥΝΟΔΟΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Β΄ . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΟΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΠΟΙΑ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ» ΣΥΝΟΔΟΝ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΓΙΑΤΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΟΝΚ ΚΟΝΓΚ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ “ΟΜΙΛΕΙ ΚΙΝΕΖΙΚΑ”; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ “ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΩΝ” ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

*Το Βιογραφικόν τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη πρόκειται νά ἐνημερώνεται γιά κάθε νεώτερο.