Ο «ΣΤΥΛΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» ΒΑΣΙΚΟΣ ΠΥΛΩΝΑΣ ΑΝΙΕΡΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

Screenshot_184

 

Ο «ΣΤΥΛΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» ΒΑΣΙΚΟΣ ΠΥΛΩΝΑΣ ΤΗΣ ΑΝΙΕΡΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΤΩΝ ΝΕΟΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΩΝ

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Δείτε το εδώεδώ και εδώ σε PDF και DOCS.

Μόλις πρό ημερών έχω πληροφορηθεί μία ηχητική εκπομπή του αξιότιμου θεολόγου-δημοσιογράφου των Αθηνών κ. Διονυσίου Μακρή, λόγον υπερβάλλοντα, φανταστικό, εγκωμιαστικό και μυθοπλαστικό, περί του Γέροντος Εφραίμ της ι. μ. Βατοπαιδίου.
Είδε σε οφθαλμοφανές όραμα, λέγει, τον γέροντα Εφραίμ να υπερύπταται και να λούζεται μέσα στο Άκτιστο Φώς.

Τον πιστεύετε;

Εμείς πάντως όχι!

Διότι και αλήθεια να είναι, που δεν είναι, ο Πανάγαθος Θεός δεν θυμώνει μαζί μας όταν αρνούμεθα να πιστέψουμε τις προσωπικές «μεταφυσικές» εμπειρίες τινός αδελφού μας.
Τούτο ειδικά που σημειώνω δεν είναι καθόλου ένας αυθαίρετος προσωπικός (συν)λογισμός φλυαρία ή τάσις δυσφημίσεως του αδελφού μας, αλλά σοφώτατος, απλανής και ορθόδοξος, συλλογισμός όπου εκπηγάζει από την Πατρολογία και Αγιολογία. Θα το αποδείξω μάλιστα και θα παραπέμψω σε ειδική σπουδαιοτάτη βιβλιογραφία προς το τέλος του κειμένου μας.
Συνεπώς, με μία αμφιλεγόμενη και άκρως υποκειμενική μαρτυρία του αγαπητού κυρίου Διονυσίου Μακρή, ο γ. Εφραίμ είναι και επίσημα ο σύγχρονος «Ακτιστοφωτιστής των νεοΓραικών».

Νόμιζα ότι το εν λόγω χάρισμα (!) και το πρωτείο (!!) του «Ακτιστοφωτισμού» και της «υπερυψωμένης Προσευχής» το κατείχε μέχρι στιγμής ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος. Μάλιστα ο ίδιος, ψευδολογούσε, επί «καλού» σκοπού και αποκάλυπτε τις δήθεν «απλανείς»  εμπειρίες του, εξ όσον πληροφορούμε μάλιστα από καθόλα έμπιστες πηγές, στα πνευματικά παιδιά του ώστε να τους χειραγωγήσει… εις εαυτόν, αντί προς τον Χριστόν. Τώρα μας προέκυψε ως νεοΑκτιστοφωτιστής των οπαδών του Ιωσηφισμού και ο Ηγούμενος γ. Εφραίμ.

Σειρά ποιος παίρνει για να υποκριθεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ακτιστοφωτιστού των ραγιάδων;
Ο σεβασμιώτατος Καλαμαριάς κ. Ιουστίνος;
Ο σεβ. Μεσσογαίας κ. Νικόλαος;
Ο σεβ. Σισανίου κ. Παύλος;

Ο «Ακτιστοφωτισμός» εν τέλει κατάντησε μονοπώλειον της ιεράς μονής του Βα(λ)τοπεδίου και των συν αυτώ. Όπως ακριβώς, κατάντησε μονοπώλειο, και η νεοΦαναριώτικη προπαγάνδα, υπέρ της Ληστρικής Συνόδου του Κολυμπαρίου, μέσω του ιδίου δήθεν «Ακτιστοφωτιστού» γ. Εφραίμ, και κατά των ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών και κυρίως σφόδρα εναντίον των ιερώς Αποτειχισμένων Πρωτοπρεσβυτέρων και Αγιορειτών πατέρων.

Εξάπαντος, ο απλανής και ορθοδοξώτατος ακτιστοΦωτισμός των Θεοφόρων Πατέρων, έχω τον λογισμό, όπου στηρίζεται στις μελέτες μας στα Πατερικά Συγγράμματα, ότι δεν συνάδει, καθόλου με την διαβολική προπαγάνδα υπέρ των κακοδόξων αποφάσεων της Ληστρικής Συνόδου.

Έχουμε ανάλογο προηγούμενο, στην ιερά Παράδοση, όπου τω όντι ακτιστο-Φωτισμένοι και περιβόητοι Θεοφόροι Πατέρες να διενεργούσαν με φανατική λύσσα, διωγμούς και προπαγάνδες, υπέρ τινάς Ληστρικής Συνόδου; ΟΥ-ΔΕ-ΠΟ-ΤΕ!
Έχουμε ανάλογο παράδειγμα, αγίων ακτιστοΦωτισμένων Πατέρων, να προπαγανδίζωσι τις κακόδοξες και αιρετίζουσες αποφάσεις τινάς αμφιλεγόμενης ψευδοΣυνόδου; ΟΥ-ΔΕ-ΠΩ-ΠΟ-ΤΕ!

Και ποιος ακριβώς, αξιολογεί και επιβεβαιώνει, το αμφιλεγόμενο όραμα και την προσωπική εμπειρία του «Ακτιστοφωτιστού» και του καλού παραμυθά κ. Δ. Μακρή, ως δήθεν ένα καλόδοξο όραμα και τάχα μου μία απλανή εμπειρία από Θεού; Ο ίδιος; Το αξιολογεί δημόσια και δή από ραδιοφώνου ο ίδιος; Προφανώς και μας το επιβεβαιώνει ο ίδιος, αφού βγήκε από ραδιοφωνικές εκπομπές για να εγκωμιάσει και μαρτυρήσει τον νοσηρό νεοΒατοπαιδισμό.

Ο φίλτατος εν Χριστώ αδελφός και θεολόγος κ. Διονύσιος Μακρής είναι παράλληλα και σημαντικώτατος εκδότης της ενδιαφέρουσας και ορθόδοξης εκκλησιαστικής εφημερίδος «ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» και άλλων τινών θεολογικών συγγραμμάτων. Δυστυχώς όμως, ως γνωστό, τα οικονομικά πλοκάμια και οι διαβόητες «ελεημοσύνες» του νεοΒατοπαιδινού Ηγουμένου Εφραίμ έχωσι διαβρώσι τα πάντα.

Ελπίζω μόνο να μη διαβρώθηκε εν τέλει και ο «Στύλος της Ορθοδοξίας» από οικονομικές Βατοπαιδινές χορηγίες. Τι «Στύλος της Ορθοδοξίας» θα ήτο ή είναι άλωστε αν αποδεικνύεται ότι πράγματι είναι παραμάγαζο και υποστύλιο του ληστρικού νεοΒατοπαιδισμού;

Τι θέλω να πώ με αυτό;

Επ΄ αυτού του ζητήματος, έχουμε αποδείξει και αναδείξει, ως δημοσιογραφική αποκλειστικότητα, μόλις πρόσφατα και στις αρχές του Μαΐου, σε ειδική μονογραφία μας, ότι ο γ. Εφραίμ, έχει βραχυκυκλώσει, την Πανελλήνια Ένωση των Θεολόγων (Π.Ε.Θ.), με ειδικές χρηματαποστολές και «ιερές», εξάπαντος γερές οικονομικές χορηγίες, για την έκδοση του θεολογικού Περιοδικού «ΚΟΙΝΩΝΙΑ».

Προσφέρει «δωρεά» 3.000 χιλιάδες νεοΒα(λ)τοπεδινά ευρωπουλάκια για την έκδοση κάθε περιοδικού της Π.Ε.Θ. Λαμβάνει η Π.Ε.Θ. ως «δωρεά» σχεδόν 15.000 χιλιάδες ευρώ τον χρόνον για τα τέσσερα περιοδικά της.

Άμεση και λογική συνέπεια, του εν λόγω αποτρόπαιου χρηματισμού της συνδικαλιστικής διοικήσεως των Ελλαδιτών Θεολόγων, ήταν είναι και παραμένει, ένα ακανθώδες και ανοικτό πρόβλημα για να μη αρθρώσει η Π.Ε.Θ επίσημο αντιρρητικό και παραδοσιακό λόγο, μέχρι στιγμής, περί και κατά των κακοδόξων αποφάσεων της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης.

Το κείμενο μας που αποδεικνύει, μαζί με τα φωτογραφικά αποδεικτικά ντοκουμέντα την υψηλοτάτη νεοΒατοπαιδινή χορηγία προς την Π.Ε.Θ. φέρει τον τίτλο: Η ΑΝΙΕΡΗ ΜΕΓΙΣΤΗ ΒΑΛΤΟΠΕΔΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ (Π.Ε.Θ.), http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/05/blog-post.html

Περί του όντως αρκετά καχύποπτου και σκοτεινού ρόλου του Ηγουμένου της ιεράς μονής Βατοπαιδίου, αλλά και περί του πλανημένου μητροπολίτου και αυταδελφού αυτού Λεμεσού κυρίου Αθανασίου, μας υποψιάζει, χρόνια ολόκληρα η Ακρόπολις της εν Κύπρω Ορθοδόξιας, τον Άγιον Θεοκρέμαστον Όρος της Κύπρου, η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου δια των φωτισμένων πατέρων της.

Η μοναδική ανδρώα ιερά Μονή όπου αρνήθηκε, από ρωμαλέα και ομολογιακή ανδριωσύνη, να διακηρύξει και να αναγνώσει επ΄ άμβωνος την κακόδοξη κυπριακή Αρχιεπισκοπική Εγκύκλιο «Προς τον Λαό» όπου υποστήριζε την αποδοχή των αιρετικών αποφάσεων της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης.

Η ίδια ιερά μονή του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, η ιερά μονή του Θεοκρεμάστου (Σταυροβουνίου), όπου αρνήθηκε μόλις πρόστατα να υποκύψει σε υπερφίαλες πιέσεις του γ. Εφραίμ, όπως οι Σταυροβουνιώτες πατέρες τον υποδεχθώσι και φιλοξενήσωσι (μαζί με μεγάλη ομάδα νεοΒατοπαιδινών Καλογέρων) μέσα στα μεσημέρια. Καθότι ο ίδιος προσπαθούσε, να επιβάλει, ως βασική προϋπόθεση για την φιλοξενία του.

Οι Σταυροβουνιώτες πατέρες, όμως, δεν μασάνε από τέτοια μασκαραλίκια (ή μουσκουρούθκια, κατά την κυπριακή διάλεκτο) και του εδήλωσαν ορθά-κοφτά να έρθει μέσα στις ώρες του κανονικού επισκεπτηρίου. Έτσι, ο ίδιος, (αγκρίστηκε, κατά την κυπριακή διάλεκτο) μάλλον του κακοφάνηκε κάμποσο και έτσι εν τέλει δεν πήγε ως ταπεινός προσκυνητής στον Τίμιο Σταυρό, ούτε ανέβηκε για να πάρει και την ευχή του αγίου Γέροντος Αθανασίου Σταυροβουνιώτου.

Το ηχηρό σκαμπίλι όμως το έφαγε, κανονικώτατα, και είχε γεύση Σταυροβουνιώτικη.

Ποιος έχασε τελικά;

Ο Ζωοποιός Τίμιος Σταυρός; Ο άγιος Γέρων Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης; Ή μήπως, ο ακτιστοφωτιστής των νεοΒατοπαιδινών  γ. Εφραίμ; Προφανώς ο τρίτος!

Δεν γνωρίζω αν ο κύριος Διονύσιος Μακρής, λαμβάνει κάποιαν γεναιόδωρη οικονομική νεοΒα(λ)τοπαιδινή χορηγεία για τον «Στύλο Ορθοδοξίας» ούτε μπορώ να αποδείξω τέτοιο πράγμα, αν και αυτό φημολογείται εντόνως. Μακάρι να μη λαμβάνει και να είναι αμερόληπτος αντικειμενικός και ανάργυρος εκδότης.

Αλλά αν υποθέσουμε λ.χ. ότι, αύριο, λάβω μία ανάλογη ισχυρά οικονομική χορηγεία από την ι. μ. Βατοπαιδίου, για να αναλάβω θεολογικές υπηρεσίες μέσω του ιστολογίου μου, τι άραγε θα έπραττα ως Παναγιώτης;

Σίγουρα θα έπεφτα σε πολλές σκέψεις, το ομολογώ.

Πολύ πιθανόν, να άρχιζα να παπαγάλιζα  και να έγραφα τα ίδια και ταυτόσημα, ίσως με πλέον καλύτερα λόγια περί των συγχρόνων Ακτιστοφωτισμένων Βατοπαιδινών Καλογέρων. Όλοι μέρα θα έγραφα, παραμύθια της Χαλιμάς, για Θεωρίες, Οράματα, Θαύματα και Οπτασίες, του Μητροπολίτου Λεμεσού και του γ. Εφραίμ.

Και μάλιστα το καλυτερώτατο κερασάκι στη τούρτα, πιθανόν και να άρχιζα, να ανασκευάζω, αντιρρητικά, τις αντιαιρετικές αντιρρήσεις του εκλεκτού και παραδοσιακού θεολόγου κ. Βασιλείου Χαραλάμπους που συγγράφει συστηματικά και δικαίως κατά των κακοδοξιών του ψευδοπροφήτου Ιωσήφ του Χαμογελαστού.

Βέβαια, επειδή δεν θέλουμε να ζούμε με ψευδαισθήσεις, νομίζω, ότι δεν πρόκειται να λάβουμε ουδέποτε τέτοια χορηγεία, όχι γιατι δεν θα την επιθυμούσαμε, ή γιατί δεν την έχουμε ανάγκη, φτωχοί άνθρωποι, αλλά διότι δεν είμεθα άξιοι της «ελεημοσύνης» των ακτιστοφωτιστικών ευρωχορηγιών.

Όπως και να έχει το πράγμα, μας αρκεί το Έλεος του Κυρίου μας. Και η Χαριτόβρυτη πλουσία ελεημοσύνη που λαμβάνουμε καθημερινά από τα θεόπνευστα Πατερικά Συγγράμματα.
Μιας και το έφερε όμως η κουβέντα μας σε αυτά τα αγία συγγράμματα, οφείλω, καθώς εδήλωσα, να παραπέμψω λοιπόν σε ένα κορυφαίο σύγγραμμα όπου το εμελέτησα στο παρελθόν.

Το εμελέτησα μάλλιστα, επάνω σε ένα ναυαγοσωστικὀ πύργο, όταν το επάγγελμά μου ήτο εποχιακός Ναυαγοσώστης των Βρεττανικών Βάσεων της Κύπρου (και εκ παραλλήλου σπούδαζα στην Θεολογική Σχολή της Θες/νίκης, 2008-2012).

Το εν λόγω πατερικώτατο βιβλίο, μας αποσαφηνίζει και μας οριοθετεί, ποια πρέπει να είναι ακριβώς η ορθόδοξη και απλανή στάσις των νόρμαλ Ορθοδόξων Χριστιανών, έναντι των ονείρων, των οραμάτων και των φοβερών οπτασιών και «μεταφυσικών» εμπειριών που ενδέχετε ίσως να βιώσουμε προσωπικά εμείς ή και άλλοι αδελφοί μας.

15037076_621568041363392_6922206097038015095_n
Το εξαιρετικώτατο βιβλίο, λέγεται: ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΠΕΡΙ ΟΝΕΙΡΩΝ ΚΑΙ ΟΡΑΜΑΤΩΝ (ΔΙΔΑΧΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ), πρόλογος: Γέροντος π. ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ, εισαγωγή: Πρωτοπρεσβυτέρου π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, έκδοση: Ιερού Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου, Γ΄ έκδοση, Γουμένισσα 2004, σσ. 408.

Αξίζει λοιπόν να το βρείτε και να το μελετήσετε, σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα, όσοι τυχόν ενδιαφέρεστε για τέτοια ζητήματα.

Εμείς επειδή δεν είμεθα «Στύλοι της Ορθοδοξίας», αλλά είμεθα μάλλον σκαμνάκια και υποστύλια ορθοδόξων Διδασκάλων και πατέρων μας, δεν έχουμε ουδεμία εμπιστοσύνη στην προσωπική «μεταφυσική» εμπειρία του κ. Διονυσίου Μακρή. Διότι ο γ. Εφραίμ, ο σεβ. γ. Αθανάσιος και ο γ. Ιωσήφ αστόχησαν στην Πατερική Θεολογία και στην Πίστη των Ορθοδόξων.
Ποια είναι η απόδειξις;

Μία απόδειξις εκ των πολλών άλλων, είναι: Ο φρικτώτατος δημόσιος εγκωμιασμός του αιρετικωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου και εκ παραλλήλου η στυγνωτάτη συκοφαντική δυσφήμισις των απανταχού ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών Κληρικών, Μοναχών και Λαϊκών.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Ορθόδοξος Θεολογών

ΟΙ «ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ» ΜΗΧΑΝΟΡΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΜΙΣΙΟΝΑΡΙΟΥ ΟΥΝΙΤΗ κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΑΛΑΧΑ

53ca22dd67746b28810f6a7067007197

 

ΟΙ «ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ» ΜΗΧΑΝΟΡΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΜΙΣΙΟΝΑΡΙΟΥ ΟΥΝΙΤΗ κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΑΛΑΧΑ

 

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη


Το κείμενο πού πρόκειται να σχολιάσουμε εἶναι το ἑξῆς: Οἱ «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας προς τον λοιπόν Χριστιανικόν Κόσμον» και οἱ ἐπιπτώσεις στο Διάλογο με την Καθολική Ἐκκλησία· τοῦ «Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἐπισκόπου» Γρατιανουπόλεως κυρίου Δημητρίου Σαλάχα (Οὐνίτης και Μέλος τῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Διαλόγων).

Ὁ Οὐνίτης και ψευδεπίσκοπος κ. Δ. Σαλάχας (στο ἑξῆς: κ. Δ.Σ.) ἀπορεῖ στα περί τῆς μεταΚολυμβάριου «ἐκκλησιολογικῆς διάστασης» και πορείας τῆς Διεθνῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς ὅπου και διεξαγάγει τον Διμερή Θεολογικό Διάλογο μεταξύ τῆς Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας και τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Κοινότητας ἤ και Πολιτικοθρησκευτικῆς Ὀργάνωσης τῶν Παπικῶν. Ἀπό ἀνέκαθεν ἡ Μία Ὀρθόδοξη και Καθολική Ἐκκλησία διαλεγόταν με διάφορες Χριστιανικές Κοινότητες και Ὁμολογιακές Ὀργανώσεις μά ποτέ Της (το τονίζω, μιᾶς και τοῦτο διδάσκει ἡ Πατερική Ἐκκλησιολογία) με «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες». Ὅπως δεν εἶναι λογικόν να διαλεγόμαστε με μίαν «παρθενεύουσα Ἑταίρα», καθότι δεν ὑφίσταντο πόρνες/οι πού βιώνουν τον περίφημον παρθενικόν βίον. Ἀλλ΄οὔτε δύναται να ἰσχύει και το ἀντίθετον. Διότι πρόκειται περί φαιδρᾶς ἀντινομίας και ἄκρας τραγελαφικῆς ἀντιφάσεως. Τώρα γιατί ἀπορεῖ ὁ κ. Δ.Σ. δεν μπορῶ να το ἀντιληφθῶ ἐξ ὁλοκλήρου. Ἡ Ἐκκλησιολογική διάσταση πρίν τῆς ληστροΚολυμβαρίου ἐποχῆς ποῖα ἀκριβῶς ἦταν; Δεν ἦταν ἐπί τῆς «ἐπαναστατικῆς» και θεμελιώδους, ἐξάπαντος ληστρικῆς βάσεως τῆς νεοἘκκλησιολογικῆς και νεοΔογματικῆς διδασκαλίας τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου διά τοῦ περιβόητου δόγματος τοῦ «subsistit in» (=ὑφίσταται ἤ ἐνυπάρχει) και ἐκείνου τοῦ ἄλλου Καλβινιστικοῦ δογματίδιου περί τῶν δῆθεν «ἐκκλησιαστικῶν στοιχείων» στις «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες» (ἐκ παπικῆς ὁπτικῆς);

Για τους ἁπλούστερους ἀναγνῶστες και νεοφερμένους στα θεολογικά πράγματα να ποῦμεν, τί ἀκριβῶς και προφανῶς ἐννοῦμεν, με τά προηγούμενα: τά πιο πάνω σημαίνουν την νεοΦιλελεύθερη Φραγκοπαπίζουσα Ἐκκλησιολογία (κατ΄ἀκρίβειαν: Ἐξωτερική Πολιτική τοῦ Βατικανοῦ) κατά τοῦ γνωστοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου. Ὅτι δηλαδή ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ «ὑφίσταται» ἤ και «ἐνυπάρχει» στην ἴδια «Ῥωμαιοκαθολική Ἐκκλησία» τοῦ πολιτικο-θρησκευτικοῦ ἀρχηγέτου τῶν Παπικῶν και Οὐνιτῶν μετά τῶν σωρηδόν Μισιονάριων μοναχικῶν ταγμάτων, τοῦ Πάπα τῆς Νεωτέρας Ρώμης. Στα περί  τῶν «ἴχνεων ἐκκλησιαστικότητας», διδάσκουν, ὅτι ὑπάρχουν τέτοια ἀμυδρᾶ στοιχεία τῆς ἀληθινῆς Μίας Ἐκκλησίας Του… και σε ἄλλες «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες» (;!).

Συνεπῶς, πρίν το Κολυμβάρι και κατά βάσιν τῶν διαλεκτικῶν ἐξάπαντος ἀ-μφι-λε-γό-με-νων προϋποθέσεων τῆς διεξαγωγῆς τῶν Μεικτῶν Διαλόγων ὑπήρχεν ἡ ἐσφαλμένη (πρακτική και θεωρητική) τάση και ἰσχυρά ἄποψη να (προ)διαμορφωθεῖ, και να «ἐξεικονισθεῖ» φερ΄εἰπεῖν, στους ἐκπροσώπους τῶν Μεικτῶν Θεολογικῶν Διαλόγων ἡ καινοφανής και νεοεποχήτικη (πάντως Θεοσοφικῆς:  διαβολοεμπνευσθέν ἀποκύημα και διατυπωμένη με σαφήνεια εἰς τά σωρηδόν ἐγχειρίδια τῆς Μπλαβάτσκυ και Μπέϊλης κ.ἄ.) «Ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» ἤ και ἄλλως πως, περί τῆς «Ἐκκλησιολογίας τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως». Μία ἰδεολογική και θρησκευτική Κίνησις, ἀπό ποῦ καί ὡς ποῦ, ἀπέκτησεν, ἰδιαίτερην Ἐκκλησιολογία και ἐλευθεριάζουσα Δογματική διδασκαλία; Ἐπάνω σε ποῖα ἀκριβῶς ἀρχέτυπα πιθικίζει; Στα συνυπογραφώμενα Κείμενα (1993) τοῦ Μπαλαμάντ; Μά ἀφοῦ ἀπό τότε, ἔγινε ἤ δεν ἔγινε,  ἐν μέρει ἡ ἀμοιβαία ἀναγνώριση (με πάλιν ἠχηρές ἀπουσίες ἀρκετῶν Αὐτοκέφαλων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν) τῶν Παπικῶν μυστηρίων, τῆς ἐκκλησιαστικότητος τοῦ Βατικανοῦ, τῆς ἱερωσύνης τῶν Φραγκοπαπάδων, την ἀθώωση τοῦ ψυχοκτόνου Οὐνιτισμοῦ κ.ο.κ.; Ἡ δογματολογική ἄποψις πολλῶν ἐγκρίτων και παραδοσιακῶν ὀρθοδόξων Καθηγητῶν τῆς ἱερᾶς ἐπιστήμης τῆς Θεολογίας, ὅπως λ.χ. τοῦ μακαριστοῦ καθ. Δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας, π. Ἰ. Ῥωμανίδη, παραμένει μέχρι τῆς σήμερον στον ἀέρα: ποῖον το νόημα τῆς ἱστορικῆς ὑπάρξεως τῆς Οὐνίας; Ὁ ἔντεχνος προσηλυτισμός τῶν ἁπανταχοῦ ὀρθοδόξων; Και τώρα, ἰδίως με τά ἐσχάτως ἐπόμενα «συνοδικά» ἀποφασιθέντα στο Κολυμπάρι; Ἄς φρεσκάρουμε κατ΄ ὁλίγον την μνήμη τοῦ κ. Δ.Σ. γιά να μᾶς πεί πρό τῆς Μπαλαμάντ ἐποχῆς, ὑφίσταντο ἤ ὄχι, δύο ἐπίσημα Κείμενα (Βιέννης και Φρέϊσινγκ 1990) πού μέλη τῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς κατέληξαν να κατεδικάσουν την «ἐκκλησιολογική ἀνωμαλία» τοῦ ἰησουϊτικοῦ Οὐνιτισμοῦ; Δύναται ἆραγέ, να μᾶς ἀπαντήσει ὁ ἕλλην Ἀρχιουνίτης κύριος Σαλάχας ἤ δεν τοῦ το ἐπιτρέπουν οἱ ἐκ Βατικανοῦ πατρῶνες του;1

Λογικά σκεπτόμενοι και προβληματιζόμενοι, ἀλλά και σύμφωνα τώρα ἐπί τῶν ληστρικῶν ἀποφάσεων τῆς κρητικῆς Συνόδου, ἀναλογιζώμεθα: ποῖον να εἶναι το νόημα τῆς συνέχειας τῶν Διμερῶν Θεολογικῶν Διαλόγων μιᾶς και τόσον θεσμικῶς ὅσον και συνοδικῶς, ἔχει ἀναγνωρισθεῖ πλέον (ἐξ «ὀρθοδόξων» Συνοδικῶν) ἡ ἱστορική ὕπαρξη ἀλλά και ἡ ὀνομασία τῆς ἑτερόδοξης Κοινότητας τῶν Παπικῶν ὡς δῆθεν «Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας»; Ἔχουν ἔτσι τά ἐκκλησιαστικά δρώμενα ἤ μήπως δεν ἔχουν ἔτσι; Ἀπό ποῦ ἐρείδεται ἱστορικά (ὄχι Ἐκκλησιολογικά ἤ Θεολογικά) ἡ ὀνομασία των και ἡ (προ)ἱστορική ὕπαρξη τῶν «Ρωμαιοκαθολικῶν»; Μήπως πρόκειται διά ληστρική προπαγάνδα και σφετερισμός τοῦ ἐν λόγῳ θεολογικο-πολιτισμικοῦ ὅρου; (Δεῖτε τό ἐξαιρετικόν βιβλιαρίδιον: «Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ» ἐκδόσεις: Ἱερά Μονή Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς, σσ. 47) Σύμφωνα με τά ληστρικώτατα πλέον ἀποφασισθέντα τῶν «ὀρθοδόξων» Ἀρχιοικουμενιστῶν ταγῶν και ἡ πανηγυρικῆ ἀναγνώριση τῶν ἑτεροδόξων, ὡς ἱστορικῶν Ἐκκλησιῶν (και δῆθεν ἄνευ τῆς Ἐκκλησιολογικῆς Ὀντολογίας), για ποῖον ἄλλο ζήτημα ἔμεινε να διεξαγάγονται τοῦτοι οἱ πολυδάπανοι και πολυχρόνιοι Διάλογοι; Για το πῶς ἀκριβῶς θα μᾶς χρυσωθεῖ το χάπι, για να ἐπιτευχθεῖ ἐπιτυχῶς, ἡ πολυθρύλητη και πολυεπίπεδη Διακοινωνία (=intercommunion); Ἤ μήπως για το τι εἶδους χρυσοστόλιστα δισκοπότηρα, χρυσοποίκιλτα ἄμφια, λιθοστόλιστες μῆτρες και πατερίτσες, πού πρόκειται νά χρησιμοποιηθοῦν, σε μελλούμενον και ἐπί μακροῦ χιλιο-προσδοκούμενου, θεοστυγές συλλειτούργημα; Εἶναι ἄραγέ, σοβαρή χριστιανική πράξις, ὅταν ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ σιτίζεται ἀπό τά Κοινωνικά παντοπωλεία καί τά Ἐκκλησιαστικά σισύτια, (μάλλιστα ἀρκετοί Χριστιανοί, λαμβάνουν δυστυχῶς, ἰδιοτελεῖς δωρεές, οἰκονομική βοήθεια, εἴδη πρώτης ἀνάγκης, ὑποτροφίες, και «φιλάνθρωπη» φροντίδα, ἀπό ἐωσφορικές Μασσωνικές Στοές καί Ρόταρυ) ἑνῶ την ἴδια στιγμή, κάμποσοι νεοΦαναριώτες (ἀνά την ὑφήλιο) Κληρικοί και Λαϊκοί να τρωγοπίνουν σε πεντάστερα καί πολυτελῆ ξενοδοχεία ὑπό το πρόσχημα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων ἤ καί τῶν ψευδώνυμων Συνόδων και Συνάξεων;2

Ἀπαντοῦμε τότε λοιπόν, ἀπερίφραστα καί με πάσα σαφήνεια εἰς τον Οὐνίτην κ. Δ.Σ. με τά ἑξῆς:

Α΄. Ὅτι ἡ ἀλλεπάληλη και πολυμέτωπη σφοδρή προπαγάνδα ταῆς «Οἰκουμενιστικῆς Ἐκκλησιολογίας» στα τῶν Διμερῶν και Πολυμερῶν Θεολογικῶν Διαλόγων –μαζί και ἡ Βατικάνειος Ἐκκλησιολογία τοῦ ἐλιτιστικοῦ Παπισμοῦ-, ἔχει ἐπιφέρει πράγματι μία σημαντική ἀλλοίωση στα «καθ΄ἡμᾶς», δηλ. κατά τῆς Ὀρθόδοξης και Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας. Ἀπόδειξη τρανή: ἡ μόλις προχθεσινή και ἐνταφιασμένη (εἰς τις συνειδήσεις τῶν βέρων Ὀρθοδόξων) πολυΔιάσκεψις και Σύναξις τῶν πανΟἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν στην τάχα μου «Μεγάλη» και δή «Πανορθόδοξο Σύνοδο» τῆς Κρήτης. Ἐπέτυχεν δηλαδή το «Ἐκκλησιολογικόν πείραμα». Διότι παρήχθην, διά «παρθενογεννέσεως» μᾶλλον, μία καινοτόμος και πρωτοποριακή ἐκκλησιολογίαν, την ὁποῖαν θα ἐζήλευεν καί ὁ κάθε Βιολόγος, Γενετιστής ἤ καί Βιομηχανικός, (ἐπιτρέψτε μας τους ἑξῆς λογοτεχνικούς νεολογισμούς χάριτος ἀμυδροῦ χιούμορ) την και λεγόμενη ἀπό ἐμᾶς ὡς «Ἐκκλησιολογία τοῦ Ὑβριδισμοῦ» ἤ και «Ὑβριδική Ἐκκλησιολογία». Μπορεῖ ἄνετα, για ὅσους δεν υἰοθετοῦν την πιο πάνω λογοτεχνική ἐπινόησιν μας, να ἐπιλέξουν καί τοῦτην: «Χιμαιρική Ἐκκλησιολογία»! Ποντάρουμεν ὅμως «ὅλα τά λεφτά μας» στον ὀρθόδοξο Βελλεροφοντισμόν τῆς Δαβιδικῆς σφενδόνης και ὁ νοῶν νοεῖτο. Ἡ τοῦτη χιμαιρική Ἐκκλησιολογία (τῶν ἁπανταχοῦ Οἰκουμενιστῶν) τοῦ Συγκρητιστικοῦ Ἀρμαγεδῶνος (ἐκ Κολυμπαρί) ἔτεκεν υἱόν (ἤ μήπως χολερικόν ἰόν;) και το ὄνομα αὐτοῦ Σατανιήλ (ἤ Σαμαήλ, ἤ και Σεμιέλ) πού σημαίνει: «ὁ Σατανᾶς μεθ΄ ἡμῶν» και διακονεῖ ὅσους ὑπέγραψαν και ἀποδέχθησαν τάς Ληστρικάς ἀποφάσεις και διδάξει (κατά την ἀνάλογη και προαποφασιζόμενην μεθηλικίωσην του) «πάντας ἡμᾶς» το καινόν και ἀντί-Χριστον δυσαγγέλιον τῆς ὑποβόσκουσας Ἐκκλησιολογίας τοῦ ὑβριδισμοῦ!3

Ἐννοεῖται, ὅτι ὁ υἱός τοῦ Διαβολισμοῦ, ὁ Σατανιήλ, προήλθεν ἀπό τινά καμπαλιστικήν, μυστηριώδην, ὀργειώδην, μοιχικήν ἤ και πόρνικην, ἐξάπαντος ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΝ συνάφεια προεξάρχωντος τοῦ γνωστοῦ σε ὅλους μας Προπατορικοῦ και κάθε Μεταπατορικοῦ Ἁμαρτήματος.4

Τοῦτος ὁ λεγάμενος Οἰκουμενιστικός και συγκρητιστικός διαβολεμένος οἶστρος κατά την Καμπαλλικήν και Ἀποκρυφιστικήν Γραμματείαν φαίνεται να ὁμοιάζει κατά πολύ με τον ἑβραϊκόν Χασιδισμόν (Χασίντ ἤ Χασιντείμ), πού σημαίνει τά πολυδαίδαλα διαχρονικά μυστικοθρησκευτικο-πολιτικά Κινήματα (σήμερα: Σιωνισμός, Θεοσοφισμός (Ο.Η.Ε.), Μασσωνισμός,  Ἀγγλοσαξωνικός και Ἀμερικανικός Ἐλευθεροτεκτονισμός, «ἡμέτερος» και «φιλάνθρωπος» νέοἙλλαδικός και νεοΚυπριακός Τεκτονισμός κ.ο.κ.) στα πλαίσια τοῦ Γνωστικισμοῦ, Ἰουδαϊσμοῦ και περιώνυμου  σημερινοῦ Σιωνισμοῦ.5

Πλέον ὁ κάθε «Θεολογικός Διάλογος» μεταβάλλεται σε ἀθεολόγητος Διάβολος (ὁ μετασχηματισθείς και σε «Ἄγγελον φωτός») πού κατά θεο-λογικήν συνέπειαν να ἐξάγεται το καθόλου αὐθαίρετον συμπεράσμα, ὅτι ὁ ἀπό τοῦδε και στο ἑξῆς Διάλογος τῆς Μεικτής Ἐπιτροπῆς, θα εἶναι σφόδρα ἀνυπόστατος, μεταξύ ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων και ὑμῶν τῶν ἑτεροδόξων Ῥωμαιοκαθολικῶν και Οὐνιτῶν. Μιᾶς και οἱ ὑποτιθέμενοι ὁπαδοί τῆς Μίας Ἐκκλησίας ἀνεγνώρισαν (;!) τις ἐν λόγῳ ἑτερόδοξες Ὁμολογίες ὡς θυγάτριες και ἀδελφές Ἐκκλησίες. Να μᾶς ζήσωσιν τά πολύ-δίδυμα γεννητούργια (!!!) τῆς Unam Sanctam!…

Β΄. Στο πολυσήμαντο ὄμως ἐρώτημα τοῦ οὐνίτου Σαλάχα ὡς προς το πῶς θα ἐννοεῖται ἀπό τοῦδε και εἰς το ἑξῆς τέτοιος «Μεικτός Διάλογος», ἀπαντούμε με τά πιο κάτω: Για ποῖον λόγον να συνεχιστεῖ το διαλεκτικόν φιάσκον τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων; Τι ἄλλο ἔχουμε να ποῦμε; Ἀφοῦ πλέον «Συνοδικοί Παρατηρητές» και Ὀρθόδοξοι Συνοδικοί (ἄλλοι ὡς τῷ ὄντι παρατηρητές, και συνοδικά χαϊβάνια), τά βρήκανε ἀναμεταξύ τους, και ἐγέγονεν, ἔμμεσα μέν πλήν σαφῶς δε, ἡ «Ἐκκλησιολογικοποίησις» ἤ και ἄν θέλετε ἐκκλησιαστικοποίηση τῶν ἑτεροδόξων, Παπικῶν, Οὐνιτῶν, Μονοφυσιτῶν, Ἀγγλικανῶν, Προτεσταντῶν, Λουθηροκαλβινοζβίγγλιων, Μορμόνων, Ἐπισκοπελιανῶν, Μεθοδιστῶν, Βαφτιστῶν, Πεντηκοστιανῶν κ.ο.κ.· ἀς πάψουμε ἐπί τέλους το ἀκάτασχετον «θεολογικόν» φλυαρίζειν και ἄς πορευθῶμεν κατ΄ εὐθίαν προς το ποθοῦμενον για να γίνουμεν (!) «ὅλοι ἕνα», χωρίς τον Ἕνα και Τριαδικόν Θεόν! Το ζήτημα εἶναι τι εἶδους «ΕΝΑ» θέλουμεν να γίνουμεν; ΕΝΑ συν Θεανθρώπῳ Χριστῷ, ἤ, ΕΝΑ σύν διαβολάνθρωπῳ Ἀντιχρίστῳ; Ἄς πορευθοῦμεν, μη διαστάζουμε ἄλλον κ. Σαλάχα μου προς τά πύρινα ἔγκατα τῆς «Εὐχαριστιακῆς Ἐκκλησιολογίας» τῶν Σλαβόφιλων Ἀφανασιακῶν και Ζηζιουλέφσκυ. Τόσα πολλά χρόνια ἐπίσημων Διαλόγων, ἄλλους τόσους αἱῶνες ἀνεπίσημους ἤ και ἐπίσημους διαλόγους μεμονομένων προσωπικοτήτων, ἐάν δεν καταλλήξωσιν, προς την «Θεία Εὐχαριστία» και το «Κοινό Ἱερόν Ποτήριον» και δή ἄμεσα, πῶς θα (δια)φανεῖ καθάρια ἡ περιρρέουσα ῥομαντική και ἀγαπουλίστικη («σκοτεινή») ἀτμόσφαιρα ὡς λογικήν συνέπειαν μετά τάς Συνοδικάς –ἐν Κολυμπάριῳ- Διακηρύξεις της;6

Θα πρέπει κύριε Σαλάχα μας, συναφῶς με την (προ)λεγόμενη «Ὑβριδική Ἐκκλησιολογία» να ἀνακληθοῦν ἄμεσα και ἅπαντα τά μη ἐπουσιώδη ζητήματα (Πρωτεῖον, Συνοδικότητα, Ἐκκλησιολογία, Φιλιόκβε, Πρωτοκαθεδρίες, Πρεσβεία Τιμῆς, κ.ο.κ.) και να μπεῖ στην τελική εὐθεία και το περιπόθητον στάδιον, δηλ. στο ζουμί τῶν Διαλόγων, για το πῶς θα ἐπέλθει ΠΡΑΚΤΙΚΩΣ (και ὄχι θεωρητικῶς) ἡ νεοεποχήτικη και πολυδιαφημιζόμενη Θεοσοφική Ἑνότητα ἁπάντων τῶν κεχωρισμένων Χριστιανῶν. Σύμφωνα με τά Δόγματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Θεοσοφισμοῦ και Μασσωνισμοῦ (πού λατρεύουν για θεόν τους τον Μέγα Ἀρχιτέκτονα τοῦ Σύμπαντος, τόν ἀρχάγγελο Διάβολον) μία θα πρέπει να εἶναι ἡ σημαίνουσα ἐπίπτωσις περί τῶν τόσων ἀκατάπαυστων ἀγώνων ἀμφότερων τῶν μερῶν: ἡ Διομολογιακή (συν)Ἕνωσις πάντων τῶν Χριστιανῶν, ἀθρήσκων, ἀθέων, ἀγνωστικιστῶν, και ἑτεροθρήσκων κάτω ἀπό την Πολιτικοθρησκευτική ἐξουσία τοῦ «ἁγίου Πατερούλη» τῆς πόλεως τοῦ Βατικανοῦ μέσα στο πλαίσιον τοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου τερόδοξων κκλησιῶν τοῦ ΜΑτεριαλισμοῦ (Π.Σ.Ε.Ε.ΜΑ.). Πιο ἁπλούστερα θέλουμε να ποῦμε, ὅτι θα πρέπει να μεταβληθοῦν ἅπαντες οἱ ἄνθρωποι (εἶναι και Ἀνθρωπιστικόν το ζήτημα σύν τοῖς ἄλλοις) «κατ΄εἰκόνα και καθ΄ ὁμοίωση» τοῦ ἐθνοκτότου και γενοκτόνου Οὐνιτισμοῦ. Λόγου χάριν τον ἑλληνόφωνο Οὐνιτισμόν ἐν Ἑλλάδι, ἐκπροσωπεῖ, ὁ ὑπό τοῦ ὑποφαινομένου εἰς τά περί τῶν γραπτῶν του κρινόμενος, κ. Δ.Σ. Ὅσοι ὁπαδοί του τον ἀκολουθοῦν ἄκριτα, εἶναι πανἄξιοι πολλῶν δακρύων, μιᾶς και  θεολογικά και γενικά τώρα ὁμιλοῦμε, ὁ βεβλαμένος και θεοστυγής Άρχιτυφλός, ὀδηγεῖ στα θεοσκότεινα μονοπάτεια μυριᾶδες θεπάλαβους τυφλούς. Ἐπόμενες ἐπιπτώσεις (ἐξ Ὀρθοδόξου ἀπόψεως) ἄν ἀκολουθηθοῦν, κατά γράμμα και κατά πνεῦμα, τά Συγκρητιστικά ἀποφασισθέντα τῆς Κρήτης, θα εἶναι, καθῶς προφητεύει εὔλογα ὁ Μέγας Δογματολόγος και Σέρβος Πατήρ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων Ἅγιος Γέρων Ἰουστῖνος Πόποβιτς: νέα Σχίσματα και Αἱρέσεις και ἐπιπρόσθετες διχοστασίες πού διαολοσπέρνωνται ὑπό τῶν «ὀρθοδόξων» Οἰκουμενιστῶν ὥστε να ξεθεμελιώσουν και διαμελίσουν το Χριστώνυμον πλήρωμα ἀπό την Μία Ἁγία και Καθολική (ὄχι την λεγάμενη Ῥωμαιοκαθολική) Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῶν Προφητῶν-Ἀποστόλων και ἁγίων Πατέρων.

Γ΄. Σύμφωνα με μίαν ἄλλην ἄποψη τοῦ οὐνίτου κ. Δ.Σ. ἡ «σύνοδος» τοῦ Κολυμπαρίου δεν ἀνεγνώρισεν την «οὐσιαστική ἔννοια και φύση» τῆς παπίζουσας «Καθολικῆς Ἐκκλησίας». Τοῦτο συνεπῶς σημαίνει, ὅτι οἱ «Συνοδικοί» τῆς Κρήτης, «μᾶλλον» δεν ἀναγνωρίζουν ὀντολογικῶς και μυστηριακῶς κάποιαν «Ἐκκλησιολογικήν Ὑπόστασην» στην θρησκεύουσα Κοινότητα και Παρασυναγωγή τοῦ Πάπα. Δηλαδή με ἁπλᾶ λόγια και πάλιν, ἡ Ληστρική Σύνοδος «ἡμιαναγνώρισεν» -ἐν μέρει- τον Παπισμόν, τον Λουθηροκαλβινισμόν, Μονοφυσιτισμόν, Ἀγγλικανισμόν κ.ο.κ. ἐξάπαντος ὡς χωροχρονικήν ἱστορικήν ὀντότητα (και ὄχι ὥς τήν πλήρην ὀ[Ω]ντολ[Λ]ογικήν Ἐκκλησίαν πού ἀντιπροσωπεύεται ἀπό τήν Μία και Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία). Κατά την προσωπικήν ἄποψίν μας, πρόκειται διά ἀνόνητα λογοπαίγνια, ὅπως λ.χ.  δεν εἶναι Ἰωάννης ἤ Γιάννης, ἀλλά Γιάνης και Γιαννάκης! Ἔχει δίκαιον ὁ ἀξιότιμος Καθηγητής Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου κ. Κυριακός Κυριαζόπουλος καθῶς και ἡ ῥωμαλέα Σύναξη Ἱεραρχῶν, Κληρικῶν, Μοναχῶν και Λαϊκῶν, ὅτι πρόκειται διά σοφιστικά και ἀκατανόητα σαρδᾶμ για ἀφελεῖς. Ἐάν ὄμως ὁ πιο πάνω συλλογισμός τοῦ Οὐνίτου κ. Δ.Σ. εὐσταθεῖ ἀπόλυτα, τότε ἀπό την ἄλλη προκύπτει το πλέον ἀμείλικτον ἐρώτημα προς το αὐτοχειροτόνητον «Κέντρον τῆς Ὀρθοδοξίας» (Κέντρον τῆς Ἐκκλησίας νόμιζα ἀπό παιδιόθεν, ὅτι εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Χριστός μας εἰς την Θεία Κοινωνία, μόλις μεγάλωσα ὅμως μᾶς τά ἀλλάξανε;) το νεοΦανάριον: Για ποῖον λόγον διεξάγωνται ἀκόμη, οἱ Διμερεῖς Θεολογικοί Διάλογοι μετά τῶν Παπιστῶν, μιᾶς και δεν ἀνεγνωρίσθην και οὔτε ἀναγνωρίζεται (καθῶς θεωροῦν μερικοί) ὁλοσχερῶς ἡ βατικανοποίητη «ἐνυπόστατη Ἐκκλησιολογία» και ἐκκλησιαστικότητα αὐτῶν; Γίνονται διάλογοι για χάριν τῶν διαλόγων; Ἤ για χάριν τῆς εὐρέσεως τῆς ἀντικειμενικῆς θεολογικῆς ἀλήθειας τῶν ὑπό διάλεξη πολυθεμάτων; Ἡ ὀρθόδοξη ἀντιπροσωπεία, ψάχνει, ἤ μᾶλλον, ἔχει το δικαίωμα να ψάχνει και να διερευνεῖ, την ἀλήθεια; Και ποῖαν ἀκριβῶς ἀλήθεια ψάχνει ἤ καί διαπραγματεύεται στα ἐν λόγῳ Συνέδρια τοῦ Διαλόγου; Ἄς μη κάμουμε λόγον διά την θεανθρώπινη Ὑποστατική Ἀλήθεια, διότι πόρρῳ ἀπέχουμεν ἐξ Αὐτῆς με τοῦτα τά δραματικά ὑπάνθρωπα καμώματά μας.7

Ἄν ἐν τέλει ἔχει και κάποιον δίκαιον, ὁ μισιονάριος Σαλάχας, τότε 40 χρόνια ἐπίσημων Διαλόγων (μᾶλλον κατ΄ἀκρίβειαν ὁ διάλογος Ὀρθοδόξων μετά τῶν Φραγκολατίνων, διαρκεῖ λ.χ. και κρατεῖ ἀπό το 879 μ.Χ. και πιο πίσω ἀκόμη, δηλ.  ἀπό τον τελεσίδικον οἰκουμενικόν ἀφορισμόν και ἀναθεματισμόν των καινοτομίων και κακοδοξιῶν τους διά τῆς Ἁγίας Η΄ Μεγάλης Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅλα τά ὑπόλοιπα εἶναι φαιδρότητες ἐκ τοῦ Πονηροῦ), ἀπέβησαν παντελῶς ἄκαρποι, ἄχρηστοι και ἄ-Χριστοι (μη πῶ κάτι χειρώτερον), κυρίως ἐπί ματαίῳ μιᾶς και οἱ νέοὈρθόδοξοι Φαναριῶτες «δεν ἔχωσιν τά κότσια» (κατά το κοινός λαϊκιστί λεγόμενον)  να παραδεχθοῦν με στεντόρειᾳ τῇ φωνῇ την «ἐνυπάρχουσα Ἐκκλησιολογία» τῶν Ῥωμαιοκαθολικῶν σφετεριστῶν, με ἀποτέλεσμα να διαλέγονται μαζί τους, διά το θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις, μιᾶς και ἐν «Πανορθόδοξῳ Συνῲδι» ἦδη τους (ψευδο)ἡμιαναγνώρισαν, γιά να το ὁμιλοῦμεν ἐπ΄ἀκριβῶς.

Ἡ ἐξ Ὀρθοδόξων, ψευδο-ἀναγνώριση ἤ ἡμιαναγνώριση, κάποιου/ων θρησκευτικοῦ/ῶν Ὀργανισμοῦ/ῶν ὡς Ὁμότιμη/ες Ἐκκλησίαν/ές, ἐρείδεται, κατά την ταπεινή ἄποψιν τοῦ ὑπογράφωντος, στην Ἰησουΐτικην και Οὐνιτικήν μεθοδολογικήν Ἀρχήν τοῦ Reservatio Mentallis (= «ἡ ἐν νῷ ἐπιφύλαξις», δηλ. ἡ διανοητική ἐπιφύλαξη και ἡ ἄκριτη, ὀρθολογιστική τυρρανία, εἰς βάρος τῆς φωνασκοῦσης Συνειδήσεως τοῦ ἀνθρώπου, ἄν καλῶς το ἑρμηνεύομεν). Ἔχουμεν ἀνάμεσά μας, πέραν τῶν φανερῶν λυκοποιμένων-λυκειδέων (π.χ. Σαλάχας και συν αὐτῷ), και «ὀρθοδόξους» ἰησουΐτες, λυκανθρώπους  (θεος)Ὀφῖτες, διαβολανθρώπους, τά λεγόμενα και ἐχιδνόπουλα-λυκόπουλα (με ὅλες τις ἐννοιολογικές συναρτήσεις).

Ἐάν ὅμως κ. Σαλάχα, ἀπό μίαν ἄλλη ὀπτικήν γωνία, ἡ νύν Φραγκολατινική «Καθολική Ἐκκλησία» ταῆς Νεωτέρας Ῥώμης, ὁμολογοῦσε τήν ἀκαινοτόμητον πίστην τῶν Ὀρθοδόξων και Ἁγίων Παπῶν τῆς Πρεσβυτέρας Ῥώμης (π.χ. ἁγίων Παπῶν ὅπως: Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου, Λέοντος τοῦ Σοφοῦ, Βενεδίκτου, Λιβερίου, Ἀγάθωνος, Ἀγαπητοῦ, Ἀλεξανδρίωνος, Ἀλεξάνδρου, Κελεστίνου, Κλήμεως, Μαρτίνου κ.ο.κ.) ὅπως ἐπροκαθορίστηκε τελεσίδικα και ἁγιοπνευματικῶς στο Σύμβολον ταῆς Πίστεως, δεν θα ἐτολμοῦσαν οἱ πρόγονοι τοῦ πάπα Φραγκίσκου και τέως Βενεδίκτου (Φραγκολατίνοι) να ἐπρόσθεταν το θεοκατάρατον, πνευματομάχον, ἡμισαβέλλιον και πολύαρχον Φιλιόκβε, τοῦτον το μισαρόν και ἀσεβές δόγμα τοῦ βρωμεροῦ πολιτικοθρησκευτικοῦ Φραγκισμοῦ των.

Διά να μη μακρυγορῶ και κουράζω τους φιλόπονους ἀναγνώστες μου, να ἀναφέρω κοντολογίς: ὅτι ἡ νῦν ἑτερόδοξη Ἐκκλησία τοῦ πάπα Φραγκίσκου δεν διαθέτει ἀκραιφνῶς, το ὁμοούσιον και ταυτόσημον φρόνημα, ὅπως τῶν προαναφερομένων ὀρθοδόξων Λατίνων και Ἁγίων Παπῶν τῆς Πρεσβυτέρας Ῥώμης. Συνεπῶς πιό ἐξειδικευμένα διά σύνθετους χαρακτῆρες και σύμφωνα και με τις Ἁγιολογικές Λατινικές προϋποθέσεις στά τῶν ὁρθοδόξων παπῶν καί τῆς ὀρθοδόξου παπωσύνης, ἡ θεανθρώπινη Ἐκκλησία και πολύτιμη Νύμφη τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ, δέν ὑφίστατο «ἐν αὐτῇ» (=τῇ Νεωτέρᾳ Βατικάνειᾳ Ῥώμῃ) πλήρως ἤ και ἀποκλειστικῶς (οὔτε κἄν νανοχιλιοστά ἤ ἔστω δράμια ἴχνεων), καθότι ἡ αὐτοσυνειδησία τῶν κακοφρόνων Φιλιοκβιστῶν παπῶν τῆς Ῥώμης, δεν ταυτίζεται ἀκριβῶς, με ἐκείνη τῶν καλοδόξων και μη Φιλιοκβιστῶν και ἁγίων Παπῶν τῆς Ῥώμης. Δηλαδή, πιο ἁπλᾶ, πέραν τῆς ἀλλοιωμένης «Φραγκολατινικῆς Ἐκκλησιολογίας» (Βατικάνειος ἐκκλησιολογία), ἐνυπάρχει και ὑφίστατο σημαντική ἀλλοίωση στα τῆς παπικῆς και οὐνιτικῆς, ἐξάπαντος ἰησουΐτικης Ἁγιολογίας (π.χ.  Ἄνσελμος Καντερβουρίας, Θωμᾶς Ἀκυνάτης, Καρδινάλιος Χουνίπερο Σέρα,  Καρδινάλιος Στέπινατς, Πάπας Ἰωάννης Παῦλος, Μητέρα Τερέζα κ.ο.κ.).

Ὁ ἁπλός ἀναγνώστης μας, ἀς γνωρίζει συνοπτικά και μόνον, ὅτι ὑπάρχει μεγίστη διάκριση και διαφορά: μεταξύ τῶν ὀρθοδόξων ἁγίων Παπῶν με ἐκείνων τῶν δυσεβῶν και ἀχρείων παπῶν Φιλιοκβιστῶν… ἵσως, μόνον ἔτσι να ὑποψιασθεῖτε καλύτερον τά πράγματα. Ὁ δε παπικόφρων Φιλιοκβιστής Σαλάχας και ὁ κάθε οὐνίτης τῆς σειρᾶς, ὑπηρετεῖ δουλικά, την φραγκοπαπική και βατικάνεια «Φιλιοκβιστική Ἐκκλησιολογία» και Ἁγιολογία τῶν δευτέρων.

Δ΄. Ἀς ἐστιάσουμε τώρα και σε κάτι ἄλλον: ἡ ἀπορία μας παρά ταῦτα ἐπισημαίνει στο κατά πῶς ὁρίζεται και ἐννοεῖται, ὑπό τοῦ κάθε Σαλάχα, το φρασίδιον του «ἀντικειμεντικότερη ἀποσαφήνιση» τῆς διδασκαλίας τῶν «Καθολικῶν»; Ὑφίστατο συγκεκριμένη ἀπαρασάλευτη σταθερά, ἐρμηνευτική μεθοδολογία, ἀρχή, πρακτική και θεωρητική ἐπιστημολογία στο κατά πῶς δύνανται να ἑρμηνεύονται τά σωρηδόν Βατικάνεια Κείμενα ὥστε να ἐξάγεται ἕνα ἄριστον και λίαν καλῶς ἐρμηνευτικόν ἐπιστημονικόν συμπέρασμα; Τά ἐπίσημα συγκρητιστικά και διφορούμενα Κείμενα ταῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Διμεροῦς Διαλόγου, εἶναι δυνατόν ἤ ἐφικτόν ὅπως ἐνταχθοῦν στην «ἀντικειμενικότερη ἀποσαφήνιση» τῆς «ἀνάμεικτης Ἐκκλησιολογίας» ἤ και ἄλλως πως ἐπί τῆς «Ἐκκλησιολογικῆς ἀναμείξεως» τῶν δύο «Ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν»;

Κατά την ταπεινή ἄποψίν μας, περί τῆς συγκεκριμένη «διαλεκτικῆς μεθοδολογίας» ἐπί τῶν Διαχριστιανικῶν Διαλόγων: καθίσταται ὡς λαμπρόν ἤ μᾶλλον μνημειῶδες ἀπτόν δείγμα… θεοπάλαβης ἀποτυχίας! Για ποῖον λόγο; Μά για τον ἁπλούστερον λόγον, ὅτι ὑπάρχει ὑπερεστιασμός «εἰς τά ἑνούντα» και κοινά στοιχεία παραθεωρώντας, ἀποσιωπώντας, ἐξάπαντος ἐξαπατώντας και ΜΗ ἐπιλύωντας ῥιζηδόν, τά τῶν θεολογικῶν διαφορῶν πού ὑπήρχαν ὑπάρχουν και θα ὑπάρχουν, ἄχρι τῆς συντελείας, ἀναφανδόν. Πέραν τοῦτων ἀποδεικνύεται, ἡ πανούργα στάσις, ἐξ ὅλων σχεδόν τῶν πρωταγωνιστῶν στούς διαλόγους, ὑπό τῆς ἀναντίρρητης και παντελοῦς ἀπουσίας, λεπτομεροῦς πληροφορήσεως ἤ ἐνημερώσεως, περί τῶν πολυεπίπεδων ἐξελίξεων παντῶς ἐπισήμου και μη θεολογικοῦ διαλόγου. Αὐτή ἡ ἀνυπέρβλητη και μάλλον σκόπιμη ἀδυναμία (;), παρατηρείται, σε ὅλα τά ἐπίπεδα ταῆς Ἐκκλησιαστικῆς και Χαρισματικῆς Ἱεραρχίας. Δηλαδή ἀδελφοί και πατέρες, θεωροῦμεν, ὅτι ὑποτιμάται τραγικῶς, το ἐνεργόν πλήρωμα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀπαξιώνεται μάλλον δολερῶς το Βασίλειον ἱεράτευμα, καθότι ὑπερισχύει πλανερᾶ ἐξουσιαστικῶς και παράνομα μία αἱρετίζουσα και μη θεοπρόβλητη πατριαρχική παρασυναγωγή ἤ ἀρχηγεσία τοῦ ἀρχεκάκου Ἐχθροῦ.8

Ε΄. Το ἐπόμενο καί Σαλάχειον φρασίδιον «ἀρχαίας ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας» θεωροῦμε: ὅτι ὡς γνώμονας και κριτήριον Διαλόγου (ἐξ ἱστορικῆς μόνο ἄποψης) εἶναι παντελῶς ἄτοπον. Τοῦτο ἔχει ἀποδειχθεῖ πρό πολλοῦ στην περίφημον ἱστορική μελέτη τοῦ μακαριστοῦ π. Ἰ. Ῥωμανίδη (Ῥωμῃοσύνη-Ῥωμανία-Ῥούμελη). Ὅπως ἐπίσης εἶναι ἄστοχον και ἐκ θεολογικῆς ἄποψις, διότι ἀφήνει το «θεολογικόν» ὑπονοούμενον: ὅτι ἡ μη ἀρχαία Μία Ἁγία Καθολική Ἐκκλησία εἶναι τραγικά ἀλλοιώτικη, διαιρεμένη και ξεσχισμένη, πράγμα παντελῶς ἀκατανόητον, θεολογικά.

Ἡ Ἱερά Παράδοση εἶναι ξεκάθαρη: Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Βασιλέως τῆς Δόξης καθῶς πλέον και τοῦ Οὐράνιου Παράκλητου, ἦταν εἶναι και παραμένει δεδοξασμένη και ἀδιαίρετη εἰς τους αἰῶνας. Διαχρονικῶς ἐσαεῖ, κατά βάθος, ὀριζόντια και κάθετα, ἀλλά ἐν τόπῳ και χρόνῳ αἰωνίος. Δηλαδή, δεν ὑπήρξε, οὔτε ὑπάρχει κάποιο νανοχιλιαστόν τοῦ δευτερολέπτου, πού να ἐσχίσθην και να ἐδιηρέθην, ὀντολογικῶς. Ἄρα, συνεπῶς, ἡ θεμελιακή προϋπόθεση («τῆς διαιρεμένης ἤ και διευρημένης Ἐκκλησίας») τῶν Διμερῶν Διαλόγων εἶναι: ἀνευλαβής βεβλαμένη, ἀνεφάρμοστη, ἀνεπιτυχής, ἀνεπρόκοπη, ἀνεξιστόρητη, ἀνεδαφική, ἀνεκδιήγητη, ἀνέλπιδη, ἀναιδής, ἔωλη και σφόδρα ἀναιμική, ἀσχέτως τοῦ ὅποιου βαθμοῦ πού την ὑποστηρίζουν ὁρθόδοξοι και ἑτερόδοξοι.

Στ΄. Εἶναι μεγίστη ἀφέλεια, πανουργία (ΝΑΙ πανουργία!), ψευδολογία και ἀνόητα φρουροῦ φληναφήματα ἀπό μέρους τῶν παπόδουλων ψευδοποιμένων Οὐνιτῶν: ὅτι δῆθεν κατά την διεξαγωγή τοῦ Διμερούς Διαλόγου δεν ἐχώρησαν «δογματικοί συμβιβασμοί και ὑποχωρήσεις»…! Ἀπό το Φρέϊζινγκ, Βιέννη, Μπαλαμάντ και ἐντεύθεν να μελετήσουμε τά Κοινά συνυπογραφθέντα Κείμενα «θα κλάψει ἡ μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα»…! Τά Κοινά ἀνακοινωθέντα πού γράφωνται και (συν)ὑπογράφωνται ἀπό κοινοῦ τῆς Μεικτής Ἐπιτροπῆς τί μέρος τοῦ λόγου εἶναι; Οἰκουμενιστικός χαρτοπόλεμος ἐπί ἀμβλύνσεως τῶν πνευματικῶν αἰσθητηρίων τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν; Με τά κοιλιόπνευστα και δαιμονικά διανοήματά σας πάτε να ἀλλοιώσετε και να σβύσετε τό Πυρίμορφον καί ἅγιον Πνεῦμα; Τά «μεικτά» ἀποφασισθέντα δεν εἶναι καρπός τῆς «Μεικτῆς Ἐκκλησιολογίας» τῶν  ὅπου γῆς Συγκρητιστῶν;

Ζ΄. Ἀπό την ἄλλη ὅμως, ὁ κ. Δ.Σ. ἔχει και ἕνα ἀπόλυτον δίκαιον, ὅπου σημειώνει: οἱ ἀποφάσεις τῶν Κολυμπαριστῶν «ἐδραιώνουν» τον Οἰκουμενιστικόν Διάλογον. Τί να σημαίνει τοῦτο; Σημαίνει ἐπ΄ ἀκριβῶς, ἀυτό πού οἱ διάφοροι «φανατικοί, φονταμενταλιστές, γραφικοί, ἐθνοφυλετιστές, ἐθνικιστές, ζηλωτές, σχισματικοί, ἱεροεξεταστές, ἀντισημῖτες, μαγγισοκτόνοι, κ.ο.κ.» προείδοποιοῦσαν σε ὅλους τους τόνους και ἤχους τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς. Θεσμική ἐπικύρωση διά «Πανορθοδόξου» και «Συνοδικῆς» ἀποφάσεως περί τῶν δῆθεν «ἀδιάλειπτων Διαλόγων» με το Π.Σ.Ε.Ε.ΜΑ. (Παγκόσμιο Συμβούλιον τερόδοξων κκλησιῶν τῶν Μαστροχαλαστῶν) και προφανῶς ἔμμεση ἀκύρωση τῆς Καινῆς Διαθήκης και Ἐρμηνευτικῆς Πατερικῆς Γραμματείας πού θέτει ἀναντίρρητα ἀρκετά Εὐαγγελικά και Πατερικά ὅρια και προϋποθέσεις στις θεολογικές συζητήσεις και διαλόγους τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μετά τῶν αἱρετικῶν, ἑτεροθρήσκων καί ψευδο-χριστιανῶν. Κοντολογίς ἐπισημαίνουμε, ὅτι τόσον ἡ «Ῥωμαιοκαθολική Ἐκκλησία», ἡ θρησκεία τοῦ Παπισμοῦ, ὅσον και ἡ «ὀρθόδοξη» θρησκεία τοῦ αἱρετίζωντος πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου, ΔΕΝ συνδιαλέγονται ἐν ἀληθεύουσᾳ ἀγάπῃ ἤ και ἀγαπώσᾳ ἀληθείᾳ, ἀπόδειξις ὁ ἀλυσιτελής και στεῖρος ἀγαπισμός και καθυστερημένος συναισθηματισμός τῶν πολυποίκιλων οἰκουμενιστικῶν ἐνεργειῶν, ἀμφοτέρων. Ἄν κάπου ταυτίζονται ἀμφότερες οἱ πλευρές, εἶναι στο σατανικό Δόγμα τοῦ Ἀγαπισμοῦ, στην «θεολογία τῆς ἀγάπης».

Ἡ συνὉδική αὐτοἈλήθεια δεν ἐμπαίζεται ἀπό μισοπόνηρες και μορμολύκειες «Μεμοιχευμένες Ἐκκλησιολογίες»! Ἡ «Ἐκκλησιολογία τῆς Μοιχαλῖδος» εἶναι ἀδιέξοδη, ἄν και πολυέξοδη, ἐν μέσῳ ἀνθρωπιστικῆς και πνευματικῆς φτώχειας καθῶς και  κοινωνικο-οἰκογενειακῆς πολυποίκιλης δυστηχίας…

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Δεῖτε το ἐπίσης ΕΔΩ  και ΕΔΩ σέ PDF σέ GOOGLE DRIVE & DOCS.

 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΝΝΗΣ: ΔΙΠΛΟΥΣ ΠΕΛΕΚΥΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΙΕΡΕΜΙΟΥ ΤΟΥ ΤΡΑΝΟΥ & ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΤΟΥ ΠΗΓΑ), Ἀθήνα 2015, σσ. 236.

index
Ὁ συγγραφέας τοῦ παρουσιαζόμενου βιβλίου εἶναι ὁ ἀξιότιμος κύριος Νικόλαος Μάννης ὁ διαχειριστής τινός ἀξιόλογου ὀρθόδοξου πολυθεματικοῦ καί ἀντιοικουμενιστικοῦ Ἱστολογίου ἐν ὀνόματι «ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ». [Δεῖτε ΕΔΩ] Ὁ συγγραφέας φαίνεται (ἐκ τοῦ προλόγου) νά εἶναι ἔμπειρος καί ὑποδειγματικός ἐκπαιδευτικός-δάσκαλος καί μέλος πολύτεκνης οἰκογενείας. Προσωπικῶς δέν εἶχα τήν ἰδιαίτερη τιμή νά τόν γνωρίσω ἀλλά δυνάμεθα ὅμως νά (ανα)γνωρίζωμεν τόν κάθε πλησίον ἤ καί ἀδελφόν μας ἐκ τῶν πολυποίκιλων ἐνεργειῶν τους.
Ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός κύριος Νικόλαος Μάννης, ἔσπευσεν, χάριν ἀγαπητικῆς φιλοτιμίας, νά ἀποστείλει εἰς τόν ὑποφαινόμενο καί διαχειριστήν τοῦ Ἱστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», τιμητικῶς καί ἀνιδιοτελῶς, διά ἐνημέρωσιν μας διά τό Ἡμερολογιακόν Ζήτημα κ.λπ., τινά πολυσήμαντα θεολογικά βιβλία, ἕνα ἐξ αὐτῶν, ἦτο καί τό ἰδικόν του, τό ὁποῖον, χρεωστικῶς καί εὐλαβικῶς θέτομεν ὑπό τινάς φτωχῆς βιβλιοπαρουσιάσεως πρός τούς ἐκλεκτούς καί ἀξιότιμους ἁπανταχοῦ φιλο-ἀναγνώστες μας· εἴτε αὐτοί εἶναι Νεοημερολογῖτες, εἴτε Παλαιοημερολογῖτες…!
Μία γενική κριτική εἰκόνα καί πρόχειρη προσωπική ἐκτίμησίς μας, βάσει τῶν ἀποκαλυπτικῶν ἐγγράφων εἶναι: Ὅτι ὁ γνωστός καί πολυ-δυσφημισμένος καί κατασυκοφαντιμένος μέ μαίνος “Ζηλωτισμός”, περί καί κατά τῶν Παλαιοημερολογιτῶν Ζηλωτῶν, ἔχομεν τήν ὑποχρέωσιν νά ποῦμεν κατ΄ ἀρχᾶς, κατά τήν προσωπικήν βεβαίως ἄποψίν μας, ὅτι δέν συνιστά τινά οὐδεμίαν αἵρεσιν, οὔτε κἄν ὡς ἀντίποδα ἤ καί ὡς δεύτερον δῆθεν ἄκρον (ὡς ἐπεκράτησεν μονόγνωμα νά λέγεται) ἕναντι καί κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι αἵρεσιν καί πλάνη συνιστά, ὄχι μονάχα ὁ «Ἐγωκεντρισμός» καί ὁ «Ἐθνοφυλετισμός» [ὡς λαλοῦσιν οἱ ἅγιοι Προκαθήμενοι ἐν τῷ Κολυμπάριῳ], ἀλλά ἡ ἐπί σκοποῦ ἰδεολογική καί ἀνορθόδοξη προπαγάνδα, ἔνθεν κακεῖθεν, ὑπό φτηνῆς ἀνονήτου ἰδοτέλειας.

Βέβαια προσωπικῶς καί πάλιν θεωροῦμεν: ὅτι ὁ ἐν Χριστῷ Ζηλωτισμός εἶναι ἐράσμιον καί μανικόν ἱερό καί ὁμολογιακόν χρέος τινός ἐκάστου τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, καί πρόκειται διά Ἁγιοπνευματικῆς ἀρετῆς στηριζόμενης σε Κυριακά λεχθέντα. Ὁ ἐν Σατᾶν “Ζηλωτισμός” (δηλ. ὁ φανατισμός), ὅμως, ἐντοπίζεται πλέον, εὐκρινέστατα μᾶλλον, καί εἰς τά δύο λ.χ. «στρατόπεδα», εἴτε τῶν Παλαιοημερολογιτῶν εἴτε καί τῶν Νεοημερολογιτῶν. Τά στρατόπεδα ὅμως, ᾆράγε, ποῖος τά ἐδημιούργησεν, μιᾶς καί ἐφόσον ἔχωμεν τήν ἴδιαν καί ἀπαράλακτον ὀρθόδοξη χριστιανική Πίστην; Ποία εἶναι τά ριζίδια τοῦ κακοῦ; Ποία ἡ βάσις καί ἡ θῦρα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ; Ὑφίσταντο, σαφῶς, κάποιοι ἀπεσχισμένοι, διεσπασμένοι καί πολυδιαιρεμένοι, «ζηλωτές» τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, ἀνάμεσα σ΄ αὐτούς, βεβαίως, καί ἀρκετοί Ὀρθόδοξοι τῷ ὄντι ἔνθεοι Κανονικοί Ζηλωτές.

Εἰς τό ἕτερον στρατόπεδον, τῶν Νεοημερολογιτῶν, ὑφίσταντο σφοδρές, πολυπλόκαμες, ἐξάπαντος νοσηρά ζηλωτικές (=φονταμενταλιστικές) ἀντιλήψεις, εἴτε ὑπέρ τῆς Σχολαστικῆς (Φραγκολατινικῆς) θεολογίας, εἴτε ὑπέρ τινάς φιλοσοφίζουσας θεολογίας (Νεορθοδοξία καί Νεονικολαϊτισμός), εἴτε ὑπέρ τοῦ Λουθηροκαλβινισμοῦ (πού ἐγέννησεν τήν ζηλωτική θεμελιοκρατία), εἶτε ὑπέρ τῆς πανμοιχιανικῆς Παναιρέσεως τοῦ σατανόσχημου Οἰκουμενισμοῦ. Ἐμεῖς οἱ Νεοημερολογῖτες δηλαδή, αὐτοτρεφώμεθα ἀπληροφόρητοι, ἀνοήτως ἤ καί στρουθοκαμηλίζωντες, ἐξ αἰτίας τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας μας, μέ νοσηρές «ὀρθόδοξες» προπαγάνδες καί ἀρεσκώμεθα νά πληροφοροῦμεθα, εἰδικῶς καί μόνον, μόνο διά τόν τυχόντα ἐσφαλμένο καί ζηλωτικό φανατισμό ὅλων τῶν ἄλλων πλησίων καί ἀδελφῶν μας, χωρίς νά ἔχωμεν ὡστόσο προβληματίσει, ὅτι ὁ φανατισμός εἶναι: τινά θρησκόληπτη καί ἀδιόρατη ἀσθένεια, πού ἐνυπάρχει ἀναντίρρητα, καί εἰς τήν ἰδικήν μας νεοημερολογήτικη παράταξη. Ἄς γίνομεν ἐπί τέλους ἔντιμοι καί εἰλικρινεῖς. Τό πρόβλημα τῆς Ἐκκλησίας ΔΕΝ εἶναι ὁ ἔνθεος καί ὀρθός Ζηλωτισμός, ἀλλά ὁ ἐπάρατος καρκίνος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού θρέφει καί τόν προτεσταντόπληκτο κακάσχημο ζηλωτισμό. Πλέον ὁ πλανερός “Ζηλωτισμός” τῶν Οἰκουμενιστῶν καί ὀπαδῶν τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, ἔχει αὐτοφανερωθεῖ, ὡς γυμνός καί ἄθεος ζηλωτισμός, μέ ἀπώτερον διαβολικόν σκοπόν ὅπως διαστρέψωσιν πάν ὅτι ἔμεινε ὄρθιον καί ὀρθόδοξον. Ἄρα συνεπῶς, ἄν θέλωμεν νά λαλοῦμεν τινές ἀλήθειες, θά πρέπει νά παρατηροῦμεν ἀντικειμενικῶς π.χ. ὅτι ἐκείνο τό δεύτερον «Αἱρετικόν Ἄκρον» [γιά ὅσους ἐπιθυμῶσιν νά ἐμμένωσιν ἐπ΄ αὐτοῦ] τοῦ «Ζηλωτισμοῦ», ἐνυπάρχει, ὡς λοιμική μάστιγα εἰς ὅλας τάς συγκρητιστικάς ἐνεργείας, ἁπάντων, τῶν φανατικῶν ὁπαδῶν τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως.

Θά πρέπει, ταπεινῶς φρονοῦμε, νά γίνει μία, ἰδιαίτερη καί προσεκτική διάκρισις, πλέον: τοῦ ἔνθεου καί ἐρωτομανικοῦ ὑγιοῦς Ζηλωτισμοῦ (Παλαιοημερολογιτῶν καί Νεοημερολογιτῶν) ἐκ τοῦ τῷ ὄντι πολυσχασμένου καί νοσηροῦ θεμελιοκρατικοῦ “Ζηλωτισμοῦ” ( εἴτε ἐκ τῶν Νεορθοδόξων-Νεοημερολογιτῶν Οἰκουμενιστῶν & καί ἐκ τινῶν Παλαιοημερολογιτῶν). Ἡ πρῶτη ὁμᾶς (τῶν ἐρωτευμένων μέ τήν Ὀρθοδοξία) πού ἀντιμάχεται, δικαίως καί εὐλόγως, τήν ἀντίχριστον πολυαίρεσιν τοῦ Συγκρητισμοῦ, εἶναι καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας. Ὁ ὀρθός θεολογικός ἔρωτας, δέν εἶναι ἀσθένεια. Ἀσθένεια εἶναι, ὁ ἀνέραστος θεολογικός διάλογος τοῦ ΠΣΕ μετά τῶν ἀνίκανων θιασωτῶν του. Ὅμως ἕνα ὀρθόδοξον δεύτερον ἄκρον, δηλ. μή αἱρετικόν, πού συγκρούεται ἀδιαλείπτως κατά τοῦ ἀκραίου οἰκουμενιστικοῦ Θηρίου τῆς Ἀποκαλύψεως, εἶναι ἡ Θεοφρούρητως καί Φίλη Ὀρθοδοξία μας. Δηλαδή πιό ἁπλᾶ, ἡ διαχρονική σύγκρουσις, γίνεται μεταξύ τῶν τῷ ὄντι ΔΥΟ ἀντιμαχόμενων καί ἀνόμοιων ἄκρων: ὅπως ἠ ἀνελέητη μάχη τῆς Φίλης καί Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, κατά τοῦ ἄφιλου καί Πανθρησκειακοῦ “ἐκκλησιαστικοῦ” Οἰκουμενισμοῦ τῶν ἀνθρώπων [καί δή ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν] τοῦ Ἀντιχρίστου. Αὐτή εἶναι ἡ ὀρθή θεώρησις τῶν πραγμάτων βάσει τῆς Συμφωνίας τῶν Πατέρων διά τά ἀντιμαχόμενα «Δύο Ἄκρα». Τό ἕνα ἄκρον δηλ. εἶναι ἡ ζέουσα Ὀρθοδοξία καί τό ἄλλο ἡ παγερῆ κακοδοξία. Ἡ ἀνίερη καί μέση ὁδός εἶναι ἡ χλιαρότης. Στά περί χλιαρῶν, ὑφίστατο Θεανθρωπολογικός ὁρισμός καί Κυριακή ἄποψις εἰς τό θεόπνευστον βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως.

Τά πιό πάνω τά καταγράφομεν, ὡς προσωπικά φτωχά καί ἐλάχιστα συμπεράσματα, πού βγαίνωσιν ἀβίαστα μέσα ἀπό τίς προσωπικές ἀντικειμενικές μελέτες καί ἔρευνες τοῦ ὑπογράφωντος. Μία τέτοια ἀντικειμενική καί περισπούδαστη ἱερά μελέτη εἶναι καί τό ἐν λόγῳ σημαντικόν ἐγχειρίδιον τοῦ κ. Νικολάου Μάννη τό ὁποῖον καί μᾶς ἐνέπνευσεν κριτικά τά πιό πάνω.

Ἐξ ἀρχῆς νά ἐξομολογηθῶ τήν ἄχαρη καί ἀχάριστον ἁμαρτία μου, θεώρησα βεβιασμένα καί αὐθαίρετα ὡς ξερόλας νεοκαλαμαρᾶς, ὅτι ἦτο τινά «ζηλωτικόν» ἐγχειρίδιον τινῶν προσωπικῶν ἀπόψεων τοῦ κυρίου Νικολάου Μ. Οἱ νεοημερολογήτικες προκαταλήψεις μου, ἐδιαλύθησαν συντόμως, ὅταν ἀπεφάσισα νά τό μελετήσω σοβαρά, ὅπου καί διεπίστωσα, ὅτι πρόκειται περί τινῶν σπανίων καί ἐπίσημων Πατριαρχικῶν Κειμένων καθῶς καί Πατριαρχικῶν Συνοδικῶν ἀποφάνσεων τῶν ὁσίων Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ & Ἀλεξανδρείας τοῦ Μελετίου Πηγᾶ. Δυστυχῶς ἀξιότιμοι φίλοι/ες, εἶμαι ὁ ἄπιστος Παναγῆς, τό ὁμολογῶ, καί δέν πείθομε εὔκολα ἀπό τούς τίτλους τῶν βιβλίων.

Ὁ συγγραφέας ἀφιερώνει τό ἐνδιαφέρον πόνημά του: «εἰς τήν ἱερά ξυνωρίδα τῶν ἀοιδίμων Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ & Ἀλεξανδρείας Μελετίου Πηγᾶ», δεῖγμα τῆς βαθιᾶς ἐκτιμήσεώς του εἰς τόν πανάγιον θεσμό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωμῃοσύνης μας.

Ἡ Νέα Ρώμη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας, θά ζεῖ γιά πάντα στίς καρδιές καί τό DNA τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Οἱ Νεοφαναριῶτες Οἰκουμενιστές, προσβάλλωσιν ἀδιάλειπτα, τόν πανάγιο Θρονικό θεσμό τῆς Ρωμῃοσύνης μας, διεκδικώντας, ὑστερόβουλα καί ἐγωπαθητικά, ταυτίζοντας τόν ἱερό θεσμό μέ τά ἱερά πρόσωπα, δηλ. τῶν ἐκπροσώπων τοῦ πατριαρχείου, καί ἐμφανίζονται νά εἶναι ἀνόητοι προσωπολάτρες καί θεατρίνοι, διό καί προσβάλλωσιν ἔτσι τό ἐμπερίστατο καί αἰχμάλωτο Πατριαρχεῖον μας ἀπό κραυγαλέα ἀνικανότητα καί ἰδεολογική κακοδιαχείρησιν. Ὁ «Διπλοῦς Πέλεκυς» ὅμως ἔρχεται νά ξεδιαλύνει τά πράγματα καί νά στιγματίσει, τόν νοσηρώτατον Ἀνθρωπομορφισμό τῆς προσωπολατρίας, εἰς τό πρόσωπον π.χ. τινός ἐπισκόπου, λ.χ. τοῦ Οἰκουμενιστοῦ [Αἱρεσιάρχου καί αἱρετικοῦ] Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.

Oἱ σελίδες τοῦ καλαίσθητου τομιδίου διαιρούνται σέ 5 μέρη:

  • Στό πρῶτο μέρος διαβάζομεν μερικά σύντομα καί ἐνδιαφέροντα βιογραφικά τῶν δύο ὁσίων Πατριαρχῶν, πολυσήμαντες προσωπικότητες, ἄγνωστες σχεδόν εἰς τό εὐρή χριστιανικό κοινό.
  • Στό δεύτερο μέρος μελετοῦμεν μέ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον ἕνα ἐπίσης σύντομο ἐπεξηγηματικό Σημείωμα [μαζί μέ εἰδικές ἐγκάρδιες ἐυχαριστίες] πού ἐνέπνευσαν κατά βάσει τόν συγγραφέα νά ἀσχοληθεῖ μέ τό περιώνυμο Ἡμερολογιακόν Ζήτημα τῆς παπικῆς Καινοτομίας.
  • Στό τρίτον μέρος διαβάζομεν ἕνα ἐξαιρετικόν πρόλογον τοῦ σεβαστοῦ Ἀρχιμανδρίτου κυρίου Εὐθύμιου Μπαρδάκα.
  • Στό τέταρτον μέρος καταγράφεται ἕνα ἀναλυτικό ἐξειδικεύμενο σημείωμα τοῦ συγγραφέως διά τό ζήτημα τῆς καταδίκης τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου, ἀπό τήν Ἐκκλησία κατά τόν 16ον αἰ. Μέ τήν σημαντική συμβολή τῶν προαναφερομένων Πατριαρχῶν. Τό ἐκτενές σημείωμα πλαισιώνεται μέ ἐνδιαφέρον φωτογραφικό ὑλικόν. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Στό πέμπτο μέρος ὁ συγγραφεύς, μᾶς εἰσάγει εἰς τά σπάνια καί ἄδυτα κείμενα, τινά ἐπίσημα Πατριαρχικά Ἔγγραφα καί Πατριαρχικές πιστολές.

 

Σ΄ αὐτό τό σημεῖον ἀξίζει νά ἀναφέρομεν, ἐνδεικτικῶς, μερικούς ἀπό τούς τίτλους τῶν σημαντικώτατων καί σπανίων κκλησιαστικῶν Ἐγγράφων ὥστε νά λάβετε μίαν ἀμυδρά πρόγευση περί τίνος πρόκειται ἡ ἐν λόγῳ πρωτοποριακή θεολογικο-ἱστορική μελέτη:

 

  1. Ἐπιστολή (1582) Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἱερεμίου πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπο Φιλαδελφίας Γαβριήλ Σεβῆρο.
  2. Ἐπιστολή (1582) Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Μελετίου πρός τόν Καρδινάλιο τῆς Santa Severina ὅπου ὁ πατρ. Μελέτιος ἀσκεῖ σφοδρά παράπονα διά τήν καινοτόμο μεταβολή τοῦ Πασχαλίου ὑπό τῶν Φραγκολατίνων παπιστῶν.
  3. Ἀποσπάσματα ἐπιστολῆς (1583) καί ἑτέρον κείμενο ἐκ τινός Συνοδικοῦ Τόμου ὑπογραφθέν ὑπό τοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἱερεμίου πρός τόν Δούκα Κωνσταντίνο Βασίλειο Ὁστρόγκσκυ, ὅπου ὁ πατριάρχης Ἱερεμίας, εὐλογα καί δικαίως, ἀσκεῖ ἀντιρρητική πολεμική στάση κατά τῆς ἀστρολογίας/ἀστρονομίας τῆς μεσσαιωνικῆς ἐποχῆς τῶν Δυτικῶν Παπικῶν, ὅπου ὡς γνωστόν οἱ ἀστρονόμοι τους ἐνασχολοῦντο καί μέ ἀστρολογίες, μαντείες, ἀλχημείες, μαγκανείες, μαγείες, μέ θεοσοφισμούς καί ταλμουδισμούς κ.ο.κ. μέ τό γνωστόν ἀποτέλεσμα νά σύρονται «ἐπιστήμονες» εἰς τά θανατηφόρα καί ἐθνοκτόνα «ἱερά» δικαστήρια τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν.
  4. Πατριαρχική Ἐπιστολή πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Δυτικῆς Ρωσίας, πρός τόν Δόγη τῆς Βενετίας, πρός τούς Ἀρμενίους, πρός Κληρικούς, πρός τούς Διαμαρτυρομένους τῆς Τυβίγγης, πρός τόν Μητροπολίτη Κιέβου, κ.ο.κ.
  5. Ἐπιστολή τοῦ Πατριάρχου Μελετίου πρός τούς ὀρθοδόξους τῆς Μεσσήνης.
  6. Ἐπιστολή (1592) τοῦ ἰδίου πατριάρχου πρός τόν Τσάρο τῆς Ρωσίας Θεόδωρον.
  7. Ὁ συγγραφεύς μας παραδίδει τά πατριαρχικά Πρακτικά καί τίς σημαντικές ἀποφάσεις τῆς Πανορθόδοξης Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως (12/2/1593). Μία ἄγνωστη Πανορθόδοξη Σύνοδος καί εἰδικοί Κανόνες εἰς τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία ἐκαταδίκασεν τήν παπική μεταρρύθμιση τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου καθῶς κ.ἄ. τά ὁποία θά παραθέσομεν εἰς τήν συνέχεια.
  8. Εἰδική Ἐγκύκλιος τοῦ πατρ. Μελετίου πρός τούς Κόπτες.
  9. Ἐπιστολή τοῦ ἰδίου πρός τόν Βασιλέα τῆς Αἰθιοπίας Malak Sagad A΄.
  10. Ἐπιστολή τοῦ Ἀλεξανδρείας πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Δύσεως ὅπως τούς πληροφορήσει ὅτι δέν πρέπει νά ἀποδεχθῶσιν τήν Καινοτομία τοῦ Γρηγοριανού Καλανδαρίου.
  11. Ἐπιστολή Πατριάρχου Μελετίου πρός τόν Καγκελάριο τῆς Πολωνο-Λιθουανικῆς Κοινοπολιτείας Jan Zamoyski ὅπου καί γίνεται ἀναφορά ὅτι ὅσοι ἀποδέχθησαν τό Νέο Ἡμερολόγιον εἶναι ὑπόδικοι τῶν συνοδικῶν ἀναθεμάτων τῆς πιό πάνω Πανορθοδόξου Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Ἡ κεντρική οὐσία τοῦ «Διπλοῦ Πέλεκυ» θεωροῦμεν κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας, ὅτι εἶναι τά Πατριαρχικά Πρακτικά τῆς Πανορθόδοξης Συνόδου ἐν Κωνσταντινουπόλει 1593. Ποῦ εἶναι ὅλοι αὐτοί οἱ ἀδιάβαστοι καί οἰκουμενιστές Προκαθήμενοι πού ἐσυμμετείχαν εἰς τήν Ληστρική ψευδοΠανορθόδοξο Σύνοδο τῆς Κρήτης, πού μᾶς ἐδιακήρυτταν ὅτι ἔχει 11 ὁλόκληρους αἱῶνες νά συγκληθεῖ Πανορθόδοξη Σύνοδος; Γιατί ἐδιεδίδασιν τέτοια φαιδρᾶ ψεύδῃ καί ἀνοησίες; Διά δῆθεν δημοσιογραφική αἴσθησιν ἤ διά «θεοπρόβλητον» ψευδαίσθησιν καί παραπληροφόρησιν τοῦ Θεοφόρου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας;

Ἐπιτρέψτε μας νά σᾶς παραθέσομεν συνοπτικῶς, καί συγκριτικῶς με τίς νεώτερες ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις, τίνα ἀκριβῶς ἦτο τά ἀποφασισθέντα τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου ἐν Κωνσταντινουπόλει.

 

Ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος τῆς Κων/Πόλεως τοῦ 1593 (ἐπαναπροσδι)-ὥρισεν καί ἀπεφάσισεν ὀκτῶ (8) Ἱερούς Κανόνες:

 

  1. Οἱ ἑκασταχοῦ Μοναχοί/ές, νά ὑπακοῦωσιν μέ διάκριση, εἰς τάς ἐκάστοτε οἱκείους Ἐπισκόπους των, ἐπαναδιατυπώνοντας ἔτσι τόν 4ον ἱερό Κανόνα τῆς Δ΄ (4ης) ἐν Χαλκηδῷνι Ἁγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
  2. Ὁ δεύτερος Κανῶν, ὥρισεν, τά διαχρονικά καί Καθολικά Νομοκανονικά θεσμοθετηθέντα καί ἐπικυρωμένα Δογματικοκανονικά ὅρια καί οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, λόγῳ τοῦ ὅτι καλύπτονται ὑπό τινάς μεγίστης ἄγνοιας καί λήθεως, νά διακηρύττονται, δυό φορές τό χρόνο, σέ ἱερά Σύνοδον, ἡ ὁποῖα θά ἐξετάζει καί θά ἀνακρίνει ὅσα ἄλλα νέα, ἐπιπρόσθετα καί ἐπίκαιρα, ἐκκλησιαστικά προβλήματα τῆς κάθε ἐποχῆς. Πράγμα πού ἀστόχησεν σαφῶς νά πράξει ἡ ἐν Κολυμπαρίῳ ψευδοΣύνοδος τοῦ 2016.
  3. Ὁ τρίτος ἱερός Κανῶν, ἀνανεώνει τόν 6ον ἱερό Κανώνα τῆς Δ΄ (4ης) Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού καταδικάζει τήν Σιμωνία καί τήν ἄτοπον εἰσπήδησιν τῶν Κληρικῶν ἀπό ἐπαρχία σέ ἐπαρχία. Σήμερα παρατηροῦμεν, ὅτι ὑφίστατο ἀναρχική καί ἀντικανονική εἰσπήδησις τοῦ Πατριαρχείου Κων/Πόλεως εἰς τάς Ἐκκλησιαστικάς ἐπαρχίας, δῆθεν «Νέες Χώρες», τῆς Ἀυτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὑφίστατο ἀντικανονική εἰσπήδησις τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρουμανίας καί τῆς Σκοπιανῆς ψευδοεκκλησίας, εἰς τάς Κανονικάς δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Τραγική εἰσπήδησιν βλέπομεν νά ἐνήργησεν καί ὁ ἀντικανονικός Πατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλος, εἰσβάλλωντας εἰς τήν δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας μέ οἰκτρόν ἀποτέλεσμα τήν διακοπή τῆς Κοινωνίας. Τά πιό πάνω εἶναι ἐπιπρόσθετα δείγματα τῆς μεγίστης ἀποτυχίας τῆς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων εἰς τήν Κρήτη.
  4. Ὁ δέ τέταρτος Κανῶν, ἐπικυρώνει τήν ὀρθόδοξη καί ἱερά Παράδοση τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Χάριτος, περί τῶν ἀντικανονικῶν χειροτονιῶν, δηλ. ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὁ περιπίπτων (πρό ἤ μετά) εἰς τινά συγκεκριμένα καί σοβαρά τινά κωλλύματα ἱερωσύνης, μολύνει τήν ἱερωσύνη του, καί ὅτι ὅσοι χειροτονούνται ἀναξίως, ἔχωσιν ἄκυρον καί ἀνίερον τήν χειροτονία τους. Αὐτά τά ἱεροκανονικά κολλυβογράμματα φυσικά, εἶναι ὑψηλά θεολογικά γράμματα διά τούς Νεορθοδόξους καί Νεονικολαΐτες ἐπισκόπους πού χειροτονῶσιν ἀναξίους κληρικούς…!
  5. Ὁ 5ος ἱερός Κανῶν, καταδικάζει, τήν Ἐκκοσμίκευσιν καί τόν Σεκουλαρισμόν. Δηλαδή ὅτι οἱ Κληρικοί καί Μοναχοί δέν πρέπει νά ἔχωσιν κοσμικό φρόνημα καί κοσμικές ἐνασχολήσεις βάσει τινῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων.
  6. Ὁ 6ος Κανῶν, ἀνανεώνει, ἄλλους σημαίνοντες ἱερούς Κανόνες περί τῶν πολυτελῶν ἀμφιέσεων τῶν Κληρικῶν. Ὁ Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας ὅμως, ὡς ὁ σύγχρονος Νεοεκκλησιολογιστής καί Αἱρεσιάρχης τῶν Νεορθοδόξων, ἔχει διαφορετική ἀντίληψη περί τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολυτέλειας τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ζωῆς, μέ θεωρητική ἔμφασιν πρός τινά Ἐσχατολογίαν. Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ πεινά καί δειψά τήν Ἀλήθεια, ἀλλά καί ἀπό ἔλλειψη φαγητοῦ καί ἱατρικῆς περίθαλψης, καί μερικοί φαυλεπίφαυλοι Προκαθήμενοι συγκλίνωσιν ἀνιεροκρύφιους καί ἀμερικανοκίνητους Συνόδους σέ ἐξωτικούς τουριστικούς προορισμούς μέ ἑκατομμύρια ἐξοδα εἰς βάρος τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν τους; Αἴσχος διά τήν Ζηζιουλέϊκην Σεκκουλαριστική νεοεκκλησιολογία τῆς χλιδάτης ψευδεπισκοπικῆς ζωῆς.
  7. Ὁ 7ος Κανῶν, ὥρισεν, ὁπως ὁ κάθε Ἐπίσκοπος εἰς τήν Θεόσωστον ἐπαρχία του νά ποιμένει κατά Θεόν, καί νά διδάσκει, ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως, τό ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ. Πράγμα σπάνιον εἰς τά νεοεποχήτικας ἡμέρας πού διαβιοῦμεν μιᾶς καί διδασκώμεθα σωρηδόν πλάνες καί αἱρέσεις ἀπό… ἀλλότριους ἐπισκόπους!
  8. Ἐν κατακλείδι, ὁ ὄγδωος ἱ. Κανῶν, ἀπεφάσισεν ὅπως παραμένει ἀσάλευτον τό ἱερό Πασχάλιον τῆς Ἐκκλησίας. Μάλιστα ὅποιοι τολμήσωσιν, Κληρικοί ἤ καί Λαϊκοί, νά ἀλλοιώσουν, νά μετακινήσουν, νά ἀλλάξωσιν, τάς ἀποφάσεις τῶν Θεοφόρων Πατέρων περί τοῦ Πασχαλίου καί δή εἰς τά Κανονικά θεσπισθέντα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐν Νικαίᾳ, νά εἶναι ἀκοινώνητοι, ἀφορισμένοι καί ἀπόβλητοι ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἀποφάσεις δηλ. πού καταδικάζωσιν ἀναντίρρητα τήν Παπική Καινοτομία τῆς ἀλλαγῆς καί μεταβολῆς τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου μετά τοῦ Πασχαλίου αὐτοῦ. Ἀποφάσεις τσεκουράτες, πού καταδικάζωσιν, ἐξάπαντους ὅλους ἑμᾶς ( ἔστω καί ἐν ἀγνοίᾳ μας) πού παραμένωμεν, συνειδητά ἤ ἀσυνείδητα, εἰς τήν Μεταπατερική πλάνη τοῦ Νέου Ἡμερολογίου…!

Ἄρα συνεπῶς, ὅσοι εἴμεθα γνήσιοι νεοημερολογῖτες καί μανθάνωμεν νά διακρίνωμεν, κάπως, τήν ἀλήθεια ἀπό τό ψεύδος, πρέπει νά ὁμολογήσωμεν ταπεινῶς, ὅτι ἀδικήσαμεν καί ἐσυκοφαντήσαμεν σέ πολλά, τούς ἀδελφούς μας καί γνήσιους Ζηλωτές Παλαιοημερολογῖτες, μιᾶς καί τό ὀρθόν Ἡμερολόγιον, ἀναντίλεκτα καί εἶναι τό Παλαιόν Ἡμερολόγιον· ἀλλ΄ ὅμως δέν φτάνει νά τό λαλοῦμεν θεωρητικῶς, ἀλλά νά ἀγωνισθῶμεν πρακτικῶς, ὅπως ἐπιστρέψωμεν εἰς τήν Καθολική Παράδοση τῆς Πατερικῆς Θεολογίας, μαζί καί εἰς τό Παλαιόν Ἑορτολόγιον, ἵνα ἐορτάζωμεν ἀπό κοινοῦ, Νεοημερολογῖτες καί Παλαιοημερολογῖτες, μέ πάσαν Λειτουργική Τάξη καί εὐπρέπεια, ἅπαντες οἱ Ὀρθόδοξοι ἐνωμένοι, ἵνα θεραπευθεῖ τελεσίδικα τό Ἡμερολογιακόν Σχίσμα μετά τῶν Ὀρθοδόξων, μαζί ἀγαπημένοι καί ἀδελφωμένοι, νά πορευθῶμεν, πρός τό ἅγιον πατροπαράδοτον Ἑορτολόγιον τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐπράττασιν ἐπί 20 ὁλόκληρους αἰῶνας οἱ πρόγονοί μας, πρό τῆς Μεταξάκειου ἐποχῆς. Ἡ κακοΣύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου, ἀκραιφνῆς ἀπομίμησις τῶν Μεταξάκειων καί Βατικάνειων φληναφημάτων καί πραξικοπηματικῶν ἄνομων ἐνεργειῶν τους, ἀπέσυρεν, τήν τελευταία στιγμή, τό ἐν λόγῳ πολυταλανιζόμενον Ἡμερολογιακόν Ζήτημα, ἀπόδειξη τρανή, ὅτι οἱ Προκαθήμενοι τῶν Τοπικῶν Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν, δέν ἤθελαν νά θεραπεύσωσιν πολυχρόνια ἐκκλησιαστικά ζητήματα, ἀλλά μᾶλλον , νά κάνωσιν τηλε-shows καί ἀνόνητες ἐπιδείξεις ψευδοἑνότητος.

Τό πρωτότυπον ἐγχειρίδιον, ὁ «Διπλός Πέλεκυς» τοῦ ἀγαπητοῦ συγγραφέως παραθέτει πρός τό τέλος μία πλούσια γκάμα βιβλιογραφίας, ἑλληνικῆς καί ξένης, καθῶς καί ἡλεκτρονικές-διαδικτυακές ἄλλες πηγές.

Διά τό ἴδιον ἀκριβῶς βιβλίον ἔχει καταγραφεῖ στό παρελθόν μία ἀκόμη ἐξαιρετική βιβλιοκρισία. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Γιά ὅσους διψῶσιν νά μάθωσιν μέ ἀκρίβεια, ἐπί τῇ βάσει τίνων ἱστορικῶν ἐγγράφων καί ὑπο ποῖων ἀκριβῶς πατριαρχικῶν Πηγῶν-Πρακτικῶν καί Συνοδικῶν ἀποφάνσεων, καί περί τίνος πρόκειται, τελικῶς, τό ὅλον Ἡμερολογιακόν Ζήτημα πού προσφάτως καί πραξικοπηματικῶς μᾶς ἐπέβαλλαν οἱ Ἀρχιμασσώνοι Οἰκουμενι(στι)κοί Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Μελέτιος Μεταξάκης (1923) καί Βασίλειος (1924), ὑπό ἄμεσων ὀδηγιῶν τῶν Φραγκολατίνων Παπικῶν καί Λουθηροκαλβίνων (Ἀμερικανῶν καί Ἀγγλικανῶν), ἐπιβάλλεται διά χάριν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορικῆς ἀλήθειας, ὅπως μελετήσωμεν, τόν ἀντιρρητικό, πολεμικό, συνοδικό καί ἀπολογητικόν ἀγώνα τῶν ὁσίων Πατριαρχῶν Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ καί Μελετίου τοῦ Πηγᾶ, διά νά ἀντιληφθῶμεν μέ πάσα σαφήνεια, ὅτι ἡ ξενική ραδιουργία τού Ἡμερολογιακοῦ Σχίσματος, σέ Παλαιοημερολογῖτες καί Νεοημερολογῖτες, δέν εἶναι σύγχρονον φαινόμενον, ἀλλά μᾶλλον ἔχει προφανῶς τίς ρίζες του εἰς τόν παπικόν Μεσσαίωνα… δηλ. τις αἱρετικός φραγκολατινικός Μεσσαίωνας, πού ἐπεβλήθην (1923), εἰς τήν Ὀρθόδοξον Καθολική Ἐκκλησία ἐπί τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ κρητικοῦ Μεταξάκη καί τῶν κοπελλιῶν του, ἄχρι τῆς σήμερον, διά τῆς ἀνιέρου Καινοτομίας τοῦ Νέου Ἡμερολογίου… ἐργαλεῖον καί ὄχημα, κατ΄ἄλλους καί δικαίως τινα κερκόπορτα, ὅπως εἰσαχθῶσιν καί ἀλώσωσιν ἔτσι, εὐκόλως, τήν Φίλη Ὀρθοδοξία, τινά ἄλλα ἑτερόδοξα καί ἀλλόδοξα δόγματα καί νεωτερισμοί… ἤ καί ἄλλως πως κατά βάσιν τῶν Κολυμπαριαίων Ληστρικῶν ἀποφάνσεων: ὅπως συμβιβασθεῖ (!), ὅπως ὑπανδρευθεῖ (sic) [ἦδη ἐν ἐνεργεία νενυμφευμένη μέ τόν Νυμφίον] καί ἐξισωθεῖ (!!), θεσμικῶς (!!!), τουτέστιν Συνοδικῶς, ἡ Μία Ἁγία Ἀποστολική καί Καθολική Ἐκκλησία, μετά τῆς ἀτόπου μοιχικῆς ἑνώσεως, μετά τινῶν ἄλλων «Ἑτερόδοξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν»…!

Τό ἄφθονο πρωτογενές ὑλικό τοῦ συγγραφέως, παρουσιάζει ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον καί ἀξίζει νά ὑφίστατο εἰς κάθε βιβλιοθήκη τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν (Νεοημερολογιτῶν καί Παλαιοημερολογιτῶν) καί ὄχι μόνον· πολλῷ μᾶλλον εἶναι χρήσιμον καί διά τούς ἑτερόδοξους οἰκουμενιστές, διά αἱρετικούς ἤ καί ἀλλόδοξους ἐρευνητές, μιᾶς καί εἶναι τῷ ὄντι ἕνας ἀκονισμένος καί ρωμαλέος διπλοῦς πέλεκυς κατά τῶν συγχρόνων προπαγανδιστικῶν κακοδοξιῶν τῶν ὅσων καί ὄποιων Λατινόφρονων καί Λουθηροκαλβινόφρονων, Ἀρχιοικουμενιστῶν Προκαθημένων, τῶν κατά Τόπους Αὐτοκέφαλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Ὁ Διπλοῦς Πέλεκυς, ἀποκεφαλίζει καί πετσοκόβει, μέ ἄνεσιν, τήν θηριώδη πανθρησκειακή Λερναία Ὕδρα τῶν κακοκέφαλων παντῶς εἴδους Οἰκουμενιστῶν· ἀναμένεται ἐλπιδοφόρα καί ἀγαπητικά, τό ζηλωτικόν Πῦρ τῆς Θεότητος, μαζί καί ὁ ἐρωτικός ζῆλος τῶν ἁπανταχοῦ γνησίων καί Ὀρθοδόξων Ζηλωτῶν, ὅπως καυτηριάσωσιν, ἅπαξ καί διαπαντῶς, τά ἀποκεφαλισθέντα στίγματα τῶν ἀκέφαλων αἱρετικῶν, ἵνα μή ξαναφυτρώσωσιν εις τούς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

 

Ἔγραφον ἐν τῇ 11ῃ Ἰουλίου 2016 μνήμη τῆς Μεγαλομάρτυρος καί πανευφήμου Ἁγίας Εὐφημίας πού ἐκατήσχυνεν, ζηλωτικῶς, τούς κακοδόξους, καί πού ἐπηκύρωσεν, θαυματουργικῶς καί θεοπνεύστως, τήν τῷ ὄντι Ἁγίᾳ καί Θεοφόρο Δ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον, πού ἐκατεδίκασεν ἀγαπητικῶς καί δικαίως, τήν Αἵρεσιν τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τούς Αἱρεσιάρχας Μονοφυσίτας μετά τῶν ὁπαδῶν αὐτῶν, τῶν καί δή νῦν λεγομένων, ὑπό τῶν ἀθεόφοβων οἰκουμενιστῶν, ὡς δῆθεν «Ἀντιχαλκηδόνιων Ἐκκλησιῶν», «μή Χαλκηδονίων Ἐκκλησιῶν», «Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» ἤ καί «Ἀρχαίων Ἐκκλησιῶν». Μνήμη καί τῆς Ἁγίας Ἰσαποστόλου καί βασιλίσσης τῶν Ρώσσων, τῆς ἐνδόξου Ὄλγας.

ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ «ΡΗΤΟΡΙΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ» ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ

 
 
 



“Φοβοῦ τίς «φωνές τῆς Ὀρθοδοξίας» καί Διδακτορικά φέροντες” (Παναῆς ὁ Θάσιος)

Προλογικά νά ἐκφράσουμεν τά θερμά συγχαρητήριά μας ποῦ οἱ Οἰκουμενιστές κύριοι καί κυρίες Καθηγητές/τριες τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Τμήματος Θεολογίας, ἔκριναν καί ἐτίμησαν, ὡς ἐπίτιμον Διδάκτορα τόν ἕτερον Ἀρχιοικουμενιστήν καί συνάδελφόν τους, ἐκ τῆς Κρήτης, τόν πολύ ἀξιόλογον Καθηγητήν κ. Γρηγόριον Λαρετζάκη.

Τό ἔχομεν ξαναπεῖ: Οἱ Οἰκουμενιστές, φαινομενικά, εἶναι οἱ κυρίαρχοι τῶν παιγνίων εἰς τά τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί θεολογικῶν πραγμάτων, καί δύνανται «ὡς ἐξουσίαν ἔχωντες» νά ἐγκωμιάζωσιν καί νά τιμώσιν (καί σέ ἄλλες περιπτώσεις νά συκοφαντῶσιν καί νά λοιδωρῶσιν) ὅποιον τούς κατέβει. [Δεῖτε ΕΔΩ]

1ον. Δέν δύναμαι ὅμως νά ἐννοήσω καλῶς, μέσα στά ἔγκατα τῆς ὑπάρξεώς μου, τί σόϊ «γεφυροποιός», τί εἴδους «φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας» καί ποῖον «νέο τύπον θεολόγου», δύναται νά «ἐνσαρκώσει» ὁ  Ἄρχων καί Μέγας Πρωτονοτάριος τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως; Ὅταν κοτζάμ Καθηγητής τῆς Ἱστορίας τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως (δηλαδή διδάσκει σέ φοιτητές του… τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ) δέν δύναται νά διακρίνει, ἤ πολύ πιθανόν, καί νά ἀποσιωπεῖ τήν ἐν λόγῳ ἱστορική-σημαίνουσα διαφορά: (α΄) τῆς Παπικῆς Ρωμανίας (Δυτικῆς Ρωμῃοσύνης), ἐκ τοῦ ἀδίστακτου, βάρβαρου, γενοκτόνου, ἐθνοκαθαιρέτου καί ἐπαρχιώτικου (β΄) Φραγκοπαπισμοῦ, ὁ ὁποίος, ἦτο καί εἶναι, τό ἀρχαίκακον πολεμοχαριεντιζόμενον, γενοκτόνον καί βαρβαρικόν σατανο-σύστημα πού (κατα)λεηλάτησεν τόσο τήν Δυτική Ρωμαιοσύνην ὅσο καί τήν Ἀνατολική Ρωμῃοσύνην· ἀλλά ἄς μή ἐπεκταθόμεν καί προεκτείνομεν τόν λόγον, καί εἰς τήν Φραγκολατινική παπιστικήν καί οὐνιτικήν, σύγχρονην ἱστορία, μιᾶς καί δέν ὑφίσταντο ἱστορικά ἄλματα στή σκέψιν τινός ἀντικειμενικοῦ ἐρευνητή. Τέτοια ἱστορικά ἄλματα φυσικά, διαπράττωσιν, μόνον ὅσοι ἔχωσιν τινά ἰδιοτέλειαν. Καί ἐννοῶ καταφανῶς, ὅτι στό ἐν λόγῳ γραπτόν τοῦ κυρίου Γρηγορίου ἐντοπίζωμεν σαφῶς ἐκ τῶν συμφραζωμένων καί ἄμεσων ἤ καί ἔμμεσων λογικῶν συνειρμῶν, ὅτι ἡ ἱστορική σκέψις του, εἶναι διάτρητη καί καταμπαζωμένη, ἐκ τῶν ἀνιστόρητων ἀλμάτων.

2ον. Θέλω νά πῶ ἐπιπρόσθετα, τά ἑξῆς: ὅτι οἱ Τευτονόφραγκοι ἦτο καί εἶναι, διαβολική μάστιγα καί ἀπάνθρωπη φατριά, ἀναντίρρητα, πρό καί μετά τῆς ἀλώσεως τῆς ὀρθοδόξου Πρεσβυτέρας Ρώμης ἐκεῖ στό 962-963 μ.Χ. ὑπό τοῦ Ὄθωνος Α΄, μέχρι καί τῆς τελεσίδικου (πρώτα Παπικῆς διά τῶν Σαυροφόρων, καί ἔπειτα τῆς Μωαμεθανικῆς λαίλαπας) Ἀλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως 1204-1453 μ.Χ.· δηλ. ὁ Φραγκογερμανικός Παπισμός, ἀλλά καί ὁ Λουθηροκαλβινισμός/Προτεσταντισμός, ὑπήρξεν καί ὑπάρχει, ὡς τινά μεγίστη κατάρα καί πυορροούσα πληγή, κατά τῆς σύνολης ἀνθρωπότητος· αὐτά ὅμως τά ἱστορικά γεγονότα, ὁ ἀξιότιμος Καθηγητής κ. Γ. Λαρεντζάκης φαίνεται νά τά ἀγνοεῖ, πολλῶ μᾶλλον νά τά ἀποσιωπεῖ, καί εἰδικά αὐτό τό σημεῖον, θά πρέπει νά προβληματίζει γόνιμα ὅλους μας· μιᾶς καί ἔγινεν κακόβουλο σύστημα, ἐκ τῶν μανικῶν Οἰκουμενιστῶν, ὁ ψυχαναγκαστικός ἐπιστημονισμός καί ψευδώνυμος πυγμαλιονισμός, νά μετασχηματίζωσιν τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῶν Ὀρθοδόξων βάσιν τῶν στυγνῶν θρησκευτικο-πολιτικῶν καί Γραικυλίστικων ἰδεοληψιῶν-ἐπιδιώξεών τους.

3ον. Οἱ διαδικτυακοί ἀναγνώστες μας, ἄς ξεκαθαρίσωσιν μέσα τους, μέ κάθε τρόπον, μίαν βαρύνουσα παγκόσμιαδιάκρισιν: ἱστορικισμοῦ/ἱστορίας. Ὁ κ. Λαρετζάκης καί ἡ κουστωδία του εἶναι μυθομανεῖς, δηλ. ἱστορικιστές καί σοφιστές -περιττόν καί νά τό ἀποδείξομεν- ἀλλά ὅμως θά τό πράξομεν, διότι ἔχωμεν ὅλοι μας τήν βαθιά ἀνάγκη ἀπό γνήσιον ἀποδεικτικόν λόγον. Τά δύο «ῥητορικά σχήματα-ἐρωτήματα» πού καταγράφονται εἰς τό κείμενον τοῦ κυρίου Καθηγητοῦ, κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας,  φαίνονται νά εἶναι ὁ οὐσιαστικός, ἀλλά καί συνάμα ὁ προβληματικός, ἐξάπαντος ὁ «ἀνιστόρητος» πυρήνας τοῦ ἐν λόγῳ «ἐπιστημονικοῦ» δοκιμίου, ἀλλά μᾶλλον καί τῶν προσωπικῶν πεποιθήσεων του συγγραφέως. [Δεῖτε ΕΔΩ].  

  • Εἶναι ἡ Σύνοδος αὐτή τοῦ ἱεροῦ Φωτίου τοῦ 879/880 πράγματι ἀντιπαπική; Καταδίκασε τότε τόν πάπα Ρώμης Ἰωάννη καί τήν Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία;
  • Γιατί, λοιπόν, θεωρεῖται ἀπό ὁρισμένους ἡ Σύνοδος αὐτή ἀντιπαπική;


4ον. Τά ἐρωτήματα, γενικά ἀπαντώνται ἐξ ἀρχῆς, βάσιν τῶν ἐκάστοτε μεθοδολογικῶν κριτηρίων καί ἐρμηνευτικῶν κλειδιῶν, πού «τυχόν» διαθέτει ὁ ἀπαντῶν. Ἐκ πρῶτης ὅψεως καί λόγῳ τοῦ ὅτι μᾶς ἐζητήθει ἡ ἐπιστημονική μας ἄποψις θεωροῦμεν: ὅτι πρόκειται διά ἱστορικοφανή καί λογικοφανή «ῥητορικά» ἐρωτήματα, ἐμπεριέχοντα τό δηλητήριον τῆς πλάνης, τῆς αἱρέσεως καθῶς καί τῆς σατανικῆς κακοδοξίας. Πρόκειται δηλαδή, διά σοφιστικά ἐρωτήματα περιπεπλεγμένα μέ κάμποσες «ἱστορικές ἀλήθειες» εἰς τό σαθρόν θεμέλιον τοῦ δυσσεβοῦς ἱστορικισμοῦ, πού ἀπαξιώνουσιν ὅμως ἔντεχνα, ἔνεκα οἱκουμενιστικής, καί φραγκολατινικῆς ἰδιοληψίας, τήν ἀπλανῶς θεολογικο-ἱστορικήν καί ἀλάθητον ἀντικειμενική ἀλήθειαν ἐπί τῶν διαχρονικῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί Θεολογικῶν πραγμάτων, τῶν Ὀρθοδόξων.

5ον. Τώρα κατά λεξικολογικήν καί ἱστορικήν ἀκρίβειαν: ἡ Η΄ Οἰκουμενική Σύνοδος τοῦ Ἁγίου καί Μεγάλου πατριάρχου Φωτίου, σύμφωνα μέ τό ἱστορικόν πλαίσιον τῆς ἐποχῆς Της,  πράγματι δέν ἦτο ἀντιπαπική Σύνοδος, ἀλλ΄ ἦτο τῷ ὄντι φιλοπαπική Σύνοδος (ἄρα συνεπῶς, σ΄αὐτό τό σημεῖον, εἰδικῶς καί ἔν μέρει ἔχει δίκιον ὁ καθ. Λαρτετζάκης), μιᾶς καί  ὁ πάπας τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης, ὁ Ἰωάννης Η΄ , ἦτο καθόλα ὀρθόδοξος πάπας. Ὁ ὁποίος πάπας Ἰωάννης, σύμφωνα μέ τόν ἀείμνηστον ὅσιον Δογματολόγον καί μεγάλον Ἱστορικόν, Καθηγητήν καί Πρωτοπρεσβύτερον Ἰωάννη Ρωμανίδη: 

«ἐπενέβη διά τήν ἀποφυλάκισιν τοῦ ἁγίου Μεθοδίου», «συμμετεῖχεν εἰς τόν ἀναθεματισμόν τῶν μή ἀποδεχομένων τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδον Φράγκων καί εἰς τήν καταδίκην τοῦ φραγκικοῦ Filioque κατά τῆν Η΄ Οἰκουμενική Σύνοδον τοῦ 879». [1]


6ον. Τά ἐρωτήματα ὅμως πού προκύπτουσιν, βάσιν τῶν σωρηδόν συγκεχυμένων  πληροφοριῶν, ἐξάπαντος πού δημοσιεύει σκιερῶς «ἡ φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας» ὁ κύριος Λαρετζάκης καθῶς καί οἱ ὁμόφρωνές του Λατινόφρονες, ἀλλά καί ἐκ τῶν ἀμυδρῶν ἱστορικῶν στοιχείων πού μόλις σᾶς παραθέσαμε, εἶναι πολυποίκιλα καί ἀνεξάντλητα, ὅπως: 

  • Διά ποῖον ἀκριβῶς λόγον, ὁ ἐκλεκτός Καθηγητής, δέν κρίνει τά πράγματα, ἐντός τοῦ ἱστορικοῦ τους πλαισίου; 
  • Ἀπό σκοπιμότητα, ἤ μᾶλλον, ἀπό ἰταμή καί προκλητική ἡμιμάθεια, καί ἐν τέλει ἰδεοληπτική ἀμάθεια/ἐμπάθεια;
  • Εἶναι ᾆράγε σοβαρή καί ἐπιστημονική, ἡ ἐν λόγῳ γραπτή προσέγγισις, ὅταν ὁ πολυσέβαστος καί ἐπίτιμος πλέον Διδάκτωρ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς μας, νά ταυτίζει τούς σημερινούς Παπικοῦς (Φραγκολατίνους), μέ τήν τότε ὀρθόδοξη Πρεσβυτέρα Ρώμη, δηλ. τῆς παπικῆς Ρωμανίας (ἤ τῆς Δυτικῆς Ρωμῃοσύνης), ἐξάπαντος πού ἧτο ἐκκλησιαστικά ἐνωμένη μέ τήν Νέα Ρώμη τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τά ὑπόλοιπα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία; Ἤ, μήπως εἶναι τραγελαφική καί ἀντιεπιστημονική;
  • Ποῖαν ἱστορικο-ἐκκλησιολογική σχέσιν, συσχέτισιν, ἤ, καί πολιτιστικήν ἔστω σύνδεσιν, εἶχαν ἤ ἔχωσιν, οἱ Τευτονόφραγκοι καί Φραγκολατίνοι, μέ τούς ὀρθοδόξους Ρωμῃολατίνους τῆς ἀρχαίας Ρώμης;
  • Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν καί Ἅγιος Παῦλος, ὅταν ἔγραφεν, εἰς τά Ἀρχαία Ἑλληνικά, τήν περίφημον «Πρός Ρωμαίους Ἐπιστολήν» σέ ποιούς ἀκριβῶς ἀπευθύνεται; Στούς  Φραγκοτεύτονες βαρβάρους (νύν «Ρωμαιοκαθολικούς») ἐκ τῆς Γιουτλάνδης, πού ἐξάπαντως ὡς βαρβαρικά Γερμανικά φύλα, ἀγνοοῦσαν τήν Ἀρχαίαν Ἑλληνικήν, ἤ μήπως τήν ἔγραψε πρός τούς παραδοσιακούς ὀρθοδόξους καί Ρωμαίους Χριστιανούς, μόνιμους καί ἐντόπιους κατοίκους τῆς παλαιᾶς Ρώμης, πού ἐμελετοῦσαν καί ἐγνώριζαν σαφῶς φαρσί, τήν Ἑλληνική Γλῶσσαν;
  • Μήπως ὁ Ἅγιος Οἰκουμενικός Πατριάρχης τῆς Ρωμῃοσύνης ὁ καί Μέγας Φώτιος, ᾖτο  κανένας «φονταμενταλιστής», «ἄφρων», «φανατικός», «ζηλωτής», «ψυχοπαθής» καί ἔπρεπε σώνει καί καλά νά δικάσει καί νά καταδικάσει ἕνα ὀρθόδοξον (!) πάπα τῆς Ρώμης; Ἀφοῦ δέν ἦτο τέτοιος, γιατί κατά κόρον οἱ πανάθλιοι Ἀρχιοικουμενιστές, ἀπορίπτωσιν ἤ καί ἀποκρύβωσιν, τήν Ἁγίαν Η΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον τῆς Κων/Πόλεως πού ἐκαταδίκασεν τίς φραγκοπαπικές κακοδοξίες; (Εἶναι πρός τιμήν τοῦ κ. Λαρετζάκη, διότι καί σ΄ αὐτό τό σημεῖον εἰδικά, ἀποκλίνει, ἐκ τῆς πάγιας κακόδοξης τακτικῆς τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν).
  • Ὁ Ρωμῃός (ἤ καί Ρωμαίος) πάπας Ἰωάννης Η΄, τίνα ἀκριβῶς σχέσιν εἶχεν, μέ τούς κατοπινούς εἰσβολεῖς Τευτονόφραγκους, πού ἐπεβλήθησαν διά τῆς γενοκτόνου πυγμῆς τῶν ὄπλων, εἰς τήν παλαιά Ρώμη κατά τό 962/963;
  •  Ποῖαν ἀκριβῶς σχέσιν δύναται νά ἔχει, ἕνας ὀρθόδοξος πάπας καί πατριάρχης τῆς Ρώμης, μέ τούς διαχρονικά κακοδόξους πάπες τοῦ Φραγκολατινισμοῦ («Ρωμαιοκαθολικισμοῦ» ἤ«Καθολικισμοῦ», ἤ καί Παπισμοῦ);
  • Ἐπενέβη τήν σήμερον, π.χ. ὁ νύν Σιωνιστής πάπας Φραγκίσκος, διά τήν ὁριστικήν ἀποφυλάκισιν τοῦ μαρτυρικοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀχρῖδος κ. Ἰωάννου; Μήπως ἐπενέβην, ὁ ἵδιος πάπας, διά τήν ἀποφυλάκισιν ἤ καί διά τινά ἐξεύρεσιν, τῶν ἀγνοουμένων καί ἀπαχθέντων Κληρικῶν, Μοναχῶν/ουσῶν καί Λαϊκῶν τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας; Μήπως ἐπενέβη, κατά τῶν Κεμαλικῶν Μωαμεθανῶν, διά τήν ἀπελευθέρωσιν τῶν κατεχομένων ἐδαφῶν, ἐκκλησιῶν καί ἱερῶν μονῶν τῆς μαρτυρικῆς νήσου τῆς Κύπρου; Ἐ τότε, τί σόϊ «ἱστορικά» κουραφέξαλα μᾶς τσαμπουνᾶ ὁ  κρητάναξ Καθηγητής κ. Λαρεντζάκης;
  • Ὑφίστατο τότε, κατά τήν ἐποχήν τοῦ Μεγάλου Φωτίου, ὅπως ἐμεῖς εἰς τό ΣΗΜΕΡΑ τήν ἀντιλαμβανῶμεθα, ἡ «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία» τοῦ Βατικανοῦ; Ἤ μήπως, πρόκειται, διά μεταγενέστερον καί ἐτεροχρονισμένοθρησκευτικο-πολιτικόν οἰκοδόμημα, ἀποκλίνων παρασάγκας ἐκ τῆς Μιᾶς Καθολικῆς Ἐκκλησίας; 
  • Πῶς εἶναι, ἤ ἦτο, δυνατόν, ὁ Μέγας πατριάρχης Φώτιος, νά ἐκαταδίκαζε τήν ἀνύπαρκτον καίἀνυπόστατον «Ρωμαιοκαθολικήν Ἐκκλησία» τοῦ Βατικανοῦ, κ. Λαρετζάκη;
  • Διατί ᾆραγε ὁ «ἱστορικός» καθηγητής συγχαίει, μᾶλλον σκόπιμα καί μεθοδικά, τό σήμερα μέ τό παρελθόν; 
  • Διά νά δημιουργεῖ συγκεχυμένες συνειδήσεις εἰς τούς ἁπλοϊκούς ἀναγνώστες του, ἔχοντας ὡς αἰχμήν τοῦ δόρατος, τήν ψευδώνυμον καί γραϊδίστικην γνωσιμαχείαν του;
  • Καί διά ποῖον ἀκριβῶς λόγον νά τόν ἐμπιστευτοῦμεν, μιᾶς καί εἶναι βαλτοπαίδιον τοῦ Λατινόφρονος πατριάρχου Κων/Πόλεως;


7ον. Ὡστόσο, ὁ Μέγας Φαναριώτης καί Ἅγιος πατριάρχης Φώτιος, λόγῳ τοῦ ὅτι ἦτο προορατικός ἄνδρας καί ἰσχυρά Προφητική μορφή, ἀλλά καί φίλος τοῦ Χριστοῦ, διεῖδεν, οἴδεν καί ἐπαρατήρησεν τά μείζονα ἐκκλησιαστικά προβλήματα, ἐξάπαντος πού ἐδημιούργησαν οἱ Φραγκολατίνοι ἱεραπόστολοι καί φιλο-φραγκοτεύτονες τῆς ἐποχῆς του, καί ὡς ἐνσυνείδητος καί ὀρθόδοξος Οἰκουμενικός Πατριάρχης, (δι)ἔπραξεν εἰς τό ἀκέραιον τό ἐκκλησιαστικό καί θεολογικό καθήκον του· ἐκαταδίκασεν τελεσίδικα, πάν ὅ,τι ἦτο κακόδοξον καί αἱρετικόν τό ὁποῖον προερχόταν ἀπό τούς Φράγκους, σέ ἀντίθεσιν π.χ. μέ τούς νῦν Γραικολατίνους-Ἀρχιοικουμενιστές τοῦ Φαναριώτικου Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως πού συμπορεύονταιβέβαια μαζί τους· ἡ Ἐκκλησιαστική ὅμως καταδίκη τῶν ὅποιων Αἱρέσεων καί τῶν Αἱρεσιαρχῶν, μαζί μέ τούς ὁπαδούς των, ἔχει ὡς κύριον σημεῖον ἀναφοράς, τήν Ἐσχατολογική διάστασιν τῆς Ἐκκλησίας, καί ὄχι μονοσήμαντα τινά ἱστορικήν καί ποιμαντική δραστηριώτητα.

8ον. Δηλαδή, (προ)καταβολικά καί λ.χ. ὁ Παπισμός τοῦ πάπα Φραγκίσκου, ἦδη εἶναι Προφητικά καί Ἐκκλησιολογικά, κατεδικασμένος, μάλιστα ἐξ ἀρχαιοτάτων χρόνων, ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θενθρώπου. Διότι πολύ ἁπλά, οἱ φραγκικές Αἱρέσεις, ἀλλοιώνουσιν τήν κάθαρσιν τῆς καρδίας καί τήν θεραπεία τῆς προσωπικότητας τῶν ἀνθρώπων, δηλ. διαστρέφωσιν τόν δρόμον πρός τήν ἐμπειρική θεογνωσία.

9ον. Τέτοια εἰδοποιῶς καί σημαντική ἱστορικο-δογματική, ἔστω καθαρά μία «Α» ἱστορική διάκρισις, ἀπουσιάζει ΠΑ-ΝΤΕ-ΛΩΣ ἐκ τῶν Λαρεντζάκειων “ρητορικῶν” φληναφημάτων.Γιατί ἄραγε; Ἄς προβληματίζει ἀδιάπτωτα τοῦτο τό σημεῖον, τούς ἀναγνώστες του.

10ον. Ὁ Μέγας Φώτιος, δέν ἐδίκασεν πράγματι, ἀλλ΄οὔτε κἄν ἐκατεδίκασεν τόν πάπα Ἰωάννη Η΄, οὔτε ἐκαταδίκασεν καί τήν Ἐκκλησία τῆς παπικῆς Ρώμης, διότι δέν ὑφίστατο τέτοια ἐκκλησιαστική ἀνάγκη (πράγμα πού σημαίνει, ὅτι ἄν ὑφίστατο θά τό ἔπραττεν), καί κυρίως διότι ὁ πάπας τῆς Ρώμης καί ὁ λαός της ἦτο ἀκόμη ὀρθόδοξος· καί διότι, σαφῶς, ἔλαβεν τίς (προ)ἀπαιτούμενες διαβεβαιώσεις ὡς ἀναφαίρωσιν οἱ ἱστορικές πηγές [2]: λ.χ.  ὅτι εἰς τήν Ρώμη δέν εἰσήχθῃπ.χ. ἀκόμη τό αἱρετικώτατον δόγμα τοῦ Φιλιόκβε.

11ον. Κατεδίκασεν ὅμως ὁ ἁγ. Φώτιος ΜΑΖΙ μέ τόν πάπα Ἰωάννη, ὅπως προαναφέραμεν,  διά τῆς ἱερᾶς Μεγίστης Η΄ (8ης) Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τά Αἱρετικά δόγματα καί πιστεύματα τῶν τότε αἱρετικῶν φράγκων καί Φραγκογερμανῶν ἱεραποστόλων, ὅπως π.χ.: (α΄) τούς μή ἀποδεχόμενους τῆν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδον, (β΄) τούς προσθέσαντες εἰς τό Σύμβολον τῆς Πίστεως τό Φιλιόκβε κ.ο.κ., διά  τά ὁποία π.χ. ἐάν ὁ πάπας τῆς Ρώμης, δέν τά ἐκατεδίκαζεν, σαφῶς καί θά συμπεριλαμβανόταν εἰς τά αἰῶνια ἀναθέματα τῶν διαχρονικῶν Αἱρετικῶν/Αἱρεσιαρχῶν παπῶν καί πατριαρχῶν, καί κατά Ἐκκλησιολογικήν καί Κανονικήν συνέπεια, ὁ Μέγας Φώτιος, θά τόν ἐκαταδίκαζε μαζί καί τόν Παπισμόν του, ὡς κακόδοξον καί ἔκπτωτον ἀπό τήν Ὀρθοδοξία. 

12ον. Συνεπῶς, συμφωνόντας ἐν μέρει, μαζί μέ τόν κ. καθηγητή, ἐπαναλαμβάνομε συλλαβιστά μαζί του: ποῖον ἀκριβῶς θά ἦτο τό ἐκκλησιο-λογικόν νόημα (βάσει τῶν ἱστορικῶν πηγῶν, πού καί ἐμεῖς  σᾶς παραθέτομεν εἰς τά ὑπόψιν) νά ἐκατεδικάζετο ἡ καλόδοξη καί παπική Ρωμαίϊκή Ἐκκλησία τοῦ παρελθώντος; Πολλῷ μᾶλλον, ὅταν ἡ ἵδια ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕΝ διά παπικῆς ἀντιπροσωπείας τοῦ πάπα Ρώμης, εἰς τήν Ἀγίαν Η΄ Οἰκουμενική Σύνοδον τοῦ πατριάρχου τῆς Νέας Ρώμης, καί μάλιστα ὅταν ἀπό κοινοῦ ἀποφαίνονται, καταδικάζωσιν καί συνυπογράφωσιν τά Συνοδικά Πρακτικά, κατά τῶν πιό πάνω φραγκολατινικῶν αἱρετικῶν Δογμάτων; Ἄρα λοιπόν, σύμφωνα μέ τά μέχρι στιγμῆς, ἱστορικά δεδομένα πού ἐμεῖς σᾶς παρουσιάζομεν, τό ἐρώτημα τοῦ κυρίου καθηγητοῦ Λαρετζάκη δέν εἶναι, ἀπό ἀνόητον μέχρι καί κουτοπόνηρον; Ἡ ἀπάντησις διά τοῦτο, θά πρέπει νά εἶναι δικιά σας.

13ον. Νά σημειωθεῖ ὅμως, ἡ ἱστορική καί ἀντιρρητική διαφοροποίησίς καί ἡ ἀμυδρᾶ ἀνασκευή μας, κατά τῶν παραδοξολογημάτων τοῦ κ. Λατρετζάκη: πού παράλληλα καί ἐν ἑτέρῳ χρόνῳ, ὁ Φραγκολατινισμός θεριεύει, ἐμμένει σ΄ αὐτά τά κακόδοξα δόγματα, καθότι ὁ ἴδιος διαβολόπνευστα τά δημιουργεῖ, τά υἱοθετεῖ, τά χρησιμοποιεῖ, τά βαθαίνει, τά ἐμπεδώνει, τά ἐπιβάλλει, καθῶς καί τά πολλαπλασιάζει εἰς τήν πορεία, ἄχρι τῆς σήμερον, ἐπί καί μετά τῶν ἰμπεριαλιστικῶν καί μισσιονάριων «ἱεραποστολῶν» του. Περί τοῦτων ὅμως, ὁ ἔντιμος καθηγητής κ. Γρηγόριος Λ., ὁ καί «Ἀρχων Γεφυροποιός» τῶν Βατικάνειων παραληρημάτων, ἄραγε, διά ποῖον ἰστορικόν λόγον μᾶςποιεῖ τήν νῆσσαν; Ἐξυπηρετεῖ μήπως τά γεωπολιτικο-θεολογικά συμφέροντα, τῆς ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ πλέον παπωσύνης τῆς Pax Vaticana;

14ον. Σήμερον ὅμως, ἀπό μίαν ἄλλην ὁπτική γωνία, ἐκείνην τῶν ὀρθοδόξων ἀντιοικουμενιστῶν καί παραδοσιακῶν ἀντιπαπικῶν μελῶν Τῆς Ἐκκλησίας, ἐποχῆς ἐντός τοῦ ἰδικοῦ μας καί σύγχρονου χωροχρονικοῦ πλαισίου καί γίγνεσθαι, δυνάμεθα πλέον ἐμφανῶς, μέ τά γεωπολιτικο-στρατηγικά, τά ἐκκλησιαστικο-ἱστορικά καί ἱστορικο-δογματικά δεδομένα, ἀλλά καί διαχρονικά πολλαπλά ντοκουμέντα, νά εἰποῦμεν, μέ ξεκάθαρον καί σαφέστατον τρόπον: ὅτι πράγματι, ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Η΄ Οἰκουμενική Σύνοδος τοῦ ἁγίου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Φωτίου, ἦτο, εἶναι, καί θά εἶναι μία τῷ ὄντι ἀντι-Παπική ἤ ἄν τό θέλετε καί κατ΄ἀκρίβειαν, πρόκειται διά ἀντι-Φραγκολατινικήν Σύνοδον, μιᾶς καί ὁ σημερινός Παπισμός (=Φραγκολατινισμός), συγκεντρώνει, προτάσσει καί θεωρεῖ, ὡς ἀπαρασάλευτα Δόγματα πίστεως, ὅλες ἐκείνες τίς φραγκογερμανικές αἱρέσεις, πού ἐδιοχεύτευσαν ὡς ἐπεκτατικήν Πολιτικήν τους, εἰς τήν ἀδιαίρετον τότε -Ἀνατολικήν καί Δυτικήν- Ὀρθόδοξην Καθολική Ἐκκλησία μέ ἀπώτερον στόχον καί σκοπόν τήν διαίρεσιν καί τήν διάσπασίν Της.

15ον. Ἀνάμεσα στά τόσα πολλά πού μᾶς προβληματίζωσιν ἐπί τοῦ ψευδο-ἐπιστημονικοῦ ἀρθριδίου, εἶναι: γιατί ὁ περίφημος κ. Καθηγητής, προσπαθεῖ μᾶλλον νά «ὀρθοδοξοποιήσει» κατά κάποιον περίεργον τρόπον τόν Παπισμό; Τό προσπαθεῖ, ναί ἤ οὔ; Νά ἐξομοιώσει δηλ. τόν Παπισμό μέ τήν Ὀρθοδοξίαν! Τήν Ἀλήθειαν μέ τό ψεύδος; Τόν Χριστόν μέ τόν Σατανᾶ; ᾎράγε μέ ποιά ἀκριβῶς κριτήρια; Μέ τά πάμπολλα ἀκαδημαϊκά προσόντα καί τίς ἀξιοζήλευτες περγαμηνές του; Λόγῳ τοῦ ὅτι, καί τό πλέον πιθανόν (ἄν μελετήσει κανεῖς προσεκτικά τό βιογραφικόν του), ὑπηρετεῖ πιστά τόν νῦν «Ρωμαιοκαθολικισμόν»;

16ον. Εἶναι δυνατόν ἡ «φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας», τό «ἀρχέτυπον» τῶν σύγχρονων θεολόγων, νά ὑπηρετεῖ δύο κυρίους: ἀπό τήν μία τόν Θεάνθρωπον Χριστόν, καί ἀπό τήν ἄλλη τόν ἀνθρωπο-πίθηκον Ἀντίχριστον; Δέν γνωρίζομεν ἐπ΄ ἀκριβῶς καί μέ ἀπόλυτον βεβαιότητα νά ἀπαντήσουμεν στά ἐν λόγῳ ἐρωτήματα. Τά ἀφήνουμε καί τοῦτα εἰς τήν κρίσιν σας.

17ον. Ὡστόσον, ἔχομε τήν ἰσχυράν αἴσθησιν, καί τόν λογισμόν, ὅτι ὁ σεβαστός Καθηγητής, κάτω ἀπό τίς βαριές μπότες τοῦ οἰκουμενιστικοῦ Πατριαρχείου μας καί τοῦ οἰκουμενιστικοῦ Παπισμοῦ, καί διά τῆς προσφάτου προγραμματισμένης τιμητικῆς διακρίσεώς του ὡς ἐπίτιμου Διδάκτορα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς χρησιμοποιεῖται ἔντεχνα καί μεθοδικά, διά νά μᾶς πείσει διά ποῖον ἀκριβῶς ζήτημα; Ὅτι ἡ μέλλουσα «Πανορθόδοξη» Σύνοδος θά εἶναι πράγματι «Μεγάλη καί Ἁγία», ἤ μήπως, ὅτι τά θεολογικά ἐπιχειρήματα τῶν διαμαρτυρομένων ἀντιπαπικῶν καί ἀντιοικουμενιστῶν εἶναι ἔωλα καί ἀνυπόστατα;

18ον. Κατ΄ οὐσίαν, θέλει νά μᾶς ἀποδείξει: τό κακόδοξον αἱρετικολόγημα τοῦ Μεταπατερισμοῦ, ὅτι ὁ Φραγκολατινισμός καί Παπισμός τῆς Νέας Ἐποχῆς, δέν εἶναι αἵρεσις διά τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον μας, χρησιμοποιώντας ἔντεχνα καί διαβολικά τόν Μέγα Οἰκουμενικόν Πατριάρχην καί Ἅγιον Φώτιον.

19ον. Φυσικά, ἐπειδή μᾶς ἀρέσει ἡ ἄκρα ἀντικειμενικότητα, σ΄ αὐτό τό καταλεικτικόν σημείωμαν, ΔΕΝ πρόκειται ποσῶς νά σᾶς παραθέσομεν ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ καί ἐπιχειρήματα ὑπό τινῶν συγχρόνων καί διάσημων ἀντιπαπικῶν καί ἀντιοικουμενιστῶν λογίων Ἐπισκόπων, Πρεσβυτέρων, Μοναχῶν, Γερόντων καί Καθηγητῶν. Πολλῶ μᾶλλον, ΟΥΤΕ πρόκειται νά σᾶς παραθέσομεν, ἀποσπάσματα ἤ καί σωρηδόν ἀντιπαπικά συγγράμματα ἐκ τῆς Πατερικῆς Γραμματείας γραφθέντα καί λεχθέντα τινῶν γνωστῶν Θεοφόρων Πατέρων. Δύνασθε κάλλιστα νά τά ψάξετε, νά τά ἐρευνήσετε καί νά τά μελετήσετε προσεκτικά μοναχοί σας. Αὐτό πού πρόκειται νά πράξομεν, ἀποδεικτικά καί ὡς πλήρη ἀνασκευή, εἶναι ἀπείρως καταπέλτης, κατά τῶν Λατινόφρονων καί Αἱρετικῶν Νεοφαναριωτῶν, Κληρικῶν καί ἀκαδημαϊκῶν: π.χ. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυρίου Βαρθολομαίου, τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου Ζηζιούλα, τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου Λ. κ.ἄ. Λαϊκῶν καί Κληρικῶν φερεφώνων τους.

20ον. Ἄς ἀνοίξει τότε ὁ πολυσέβαστος «ἱστοριολόγος» τοῦ εἰδεχθοῦς ἐωσφορικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, «ἡ φωνή τοῦ Γραικυλισμοῦ» ὁ κ. Λαρετζάκης, τά ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ, τρεῖς πατριαρχικοί καί ἱστορικοί τόμοι ἐκ τοῦ Ἀρχειοφύλακος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου Μητροπολίτου Καισαρείας Καλλίνικου Δελικάνη (καί πρώην παπικοῦ) καί νά ἐντοπίσει ἐξ ἀρχῆς, ὅπισθεν στά περιεχόμενα, ποῖαν ἀκριβῶς ἀπαρασάλευτην καί ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΝ στάσιν ἐκρατοῦσεν τό ὀρθόδοξον Φανάριον κατά τῶν Φραγκολατίνων ἤ Ρωμαιοκαττόλικων, ἤ Οὐνιτῶν, ἤ Καττόλικων, ἤ καί Παπικῶν. Πολλῶ μᾶλλον θά ἐντοπίσει καί ποιά ἀκριβῶς ἦτο, ἡ Φαναριώτικη ΕΠΙΣΗΜΗ θέσις καί στάσις, ἕναντι τῶν Λατινόφρονων Κληρικῶν τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ πατριαρχείου μας. [3]

Λάβετε μερικές ἀναντίρρητες ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ περί τοῦ διαχρονικά ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ, ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΟΥ καί ΑΝΤΙΛΑΤΙΝΟΦΡΟΝΟΣ φρονήματος ἐκ τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων καί τῶν Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, βάσιν τῶν περιεχομένων ὑπό τοῦ πιό πάνω Φαναριώτικου τομιδίου. Τά ἐρωτήματα πού προκύπτωσιν ἐκ τῶν σωρηδόν ἱστορικῶν Πατριαρχικῶν Ντοκουμέντων εἶναι:

  • Ἀφοῦ σήμερα τό Οἰκουμενικόν Φανάριον μαζί μέ τούς Νεορθοδόξους ὀπαδούς του, ἰσχυρίζονται, ὅτι ὁ Παπισμός ἤ καί «Ρωμαιοκαθολικισμός», δέν εἶναι Αἵρεσις, τότε γιατί ὡς ἀποδεικνύεται πιό κάτω, ἀμφότερα τά Πρεσβυγενή Πατριαρχεία, ἐκφράζωσιν διαχρονικά, ἀντιπαπικήν, ἀντιρρητικήν καί ἀντιαιρετικήν στάσιν κατά τῶν κακοδόξων Λατίνων. 
  • ᾎράγε τότε ἦτο πλανεμένα καί ἐξηπατημένα τά Πατριαρχεία μας, καί μόλις σήμερα ὅλως παραδόξως, ἀνακαλύψαμεν (sic) τήν ἀλήθεια διά τήν χαμένη «ἐν Χριστῷ ἀδελφῇ» μας καί  Φραγκοπαπίζουσα Ρώμην; 
  • Πολλῷ μᾶλλον, διά ποῖον λόγον ᾆραγε ἐκαθαιρούντο καί ἐξορίζοντο μάλιστα, οἱ Πατριάρχες, οἱ Ἐπίσκοποι κ.λπ. πού υἱοθετοῦσαν καί ἐδίδασκαν τέτοιες λατινόφρονες ἀπόψεις; 
  • Ἐπίσης, διά ποῖον λόγον ἀκριβῶς, οἱ Παπικοί («Ρωμαιοκαττόλικοι»), ἐγκατέλειπαν μαζικῶς τόν Παπισμόν τους, καί ἐπιθυμοῦσαν νά ἐνταχθῶσιν ἀπό ἑτερόδοξοι, ὡς κατηχούμενοι καί νεοφώτιστα μέλη Τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; 
  • Καί διά ποῖον λόγον, τέλος, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τούς ἐδέχετο καί τούς ἐβάπτιζε/κατηχοῦσε κ.ο.κ., ἐνῷ σήμερα οἱ Νεοφαναριώτες «Φεουδάρχες», τούς ἀποθαρύνωσιν καί τούς διώχνουσιν;



ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ:

 1. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Γρηγορίου Στ΄, Περί ἀπαμφιάσεως τῶν Οὐνιτῶν καί ἐκδόσεως ἀντιπαπικῆς ἐγκυκλίου («περί ἀπαμφιάσεως τῶν ἐναντίων καί ὅτι ἐκδώσει ἐγκύκλιον κατά τῶν παπικῶν δογμάτων καί εἰ συναινοῦσι ταύτῃ ἐκ τῶν προτέρων»), 1838, σελ. 70-71. 

  • «(…) Ἀλλ΄ ἵνα καί κατά τό πνευματικόν φανῶμεν συντελεστικοί εἰς τά πρός πλείονα ψυχικήν ὠφέλειαν τῶν αὐτόθι Ὀρθοδόξων, ἔγνωμεν νά ἐκδώσωμεν ἐκκλησιαστικήν ἐγκύκλιον ἐπιστολήν πρός τούς ἀπανταχοῦ μέν Ὀρθοδόξους (…) ἐν οἷς ἐπιπολάζουσιν οἱ τοῦ παπισμοῦ ὀπαδοί καί ἐχθροί τῆς Ὀρθοδοξίας, καί δι΄ αὐτῆς νά δημοσιεύσωμεν τάς δολιότητας, ὑπουλότητας, τούς τρόπους καί μηχανήματα τῶν κατολίκων, δι΄ ὧν ἐκζητοῦσι νά ὑποσκελίζωσι καί ἐξαπατῶσι τούς ἡμετέρους Χριστιανούς, καί νά ἐξηγήσωμεν δημόσια ὁποία ἐστίν ἡ διαφορά μεταξύ ἡμῶν καί αὐτῶν κατά τε τά δόγματα, τά ἔθιμα καί τάς διδασκαλίας, καί οὕτω προφυλάξωμεν τούς ἡμετέρους ἀπό τήν ἀπάτην καί τούς δόλους αὐτῶν. (…)».

2. Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας Ἱεροθέου καί Ἀντιοχείας Μεθοδίου, (Κώδιξ ΙΔ΄, 324), Ἀπάντησις τῶν Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας καί Ἀντιοχείας, 1838, σελ. 72-73.

  • « (…) ὅπερ μετερχομένη καί πρώην ἐστηλίτευσε μέν τήν νενοθευμένην διδασκαλίαν τῶν δυσσεβῶν (Παπικῶν καί Λουθηροκαλβίνων), ἐστερέωσε δέ τούς σαλευομένους τῇ πίστει τῶν εὐσεβῶν· καί νῦν στηλιτεύσει, τῇ αὐτῇ τοῦ παναγίου πνεύματος χάριτι, τούς προβατόσχημους λύκους ἤτοι, κατά τόν Ἀπόστολον, τούς ἀγγέλους τοῦ Σατανᾶ, καί ἀπαλλάττων τῆς λυμῆς τόν Χριστώνυμον λαόν τῇ ἐπιστημονικῇ ἐγκυκλίῳ, ζήλῳ θείῳ κινουμένη, ὡς καλός ποιμήν προαιρετικῶς θύει τήν ψυχήν ὑπέρ τῶν προβάτων· ἔρως γάρ θεῖος οἵαν ψυχήν καταλάβοι, πάντων τῶν ἄλλων ποθεῖ καταφρονεῖν, πρός δέ τό ποθούμενον οὐδέποτε ἀποχρώντως. (…) » .

3. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Γρηγορίου Στ΄, Ὅτι συντελεσθεῖσα ἡ ἀντιπαπική ἐγκύκλιος ἀποστέλλεται (1838), σελ. 73-76.

  • « (…) ὅν μάλα καλῶς καί ἀναγκαίως προεστήσαμεν ἐναντίον τῶν ἐπιβούλων μοχθηρῶν κινημάτων τῶν κατά τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἀφηνιασάντων κακοδόξων αἱρετικῶν. (…)στηλιτεύουσαν μέν τάς κακοδοξίας ἐκείνων καί τά ἀντίθετα φρονήματα ἀπελέγχουσαν ταῖς παρά τῶν ἱερῶν γραφῶν ἀπαραμφηρίστοις ἀποδείξεσι, στηρίζουσαν δέ τούς Ὀρθοδόξους εἰς τά πατροπαράδοτα δόγματα τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως καί τούς ἐξ αὐτῶν δι΄ ἀπάτης ἀποπλανηθέντας ἀνακαλοῦσαν (…) » .


4. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἱερεμίου Γ΄, Παραινετική τοῖς Χριστιανοῖς Ἀντιοχείας καί καθαίρεσις τριῶν Λατινοφρονούντων Ἀρχιερέων(«παραινετική τοῖς Χριστιανοῖς Ἀντιοχείας κατά τῶν Λατινικῶν κακοδοξιῶν ἅς ἠσπάσαντο καί κινοῦνται κατά τοῦ Ἀντιοχείας Ἀθανασίου ἐπί ποινῇ ἀφορισμοῦ, καθαιρουμένων ἅμα τοῦ ψευδοπατριάρχου κακοΓαβριήλ καί τῶν ὁμοφρόνων αὐτοῦ Χαλεπίου κακοΣεραφείμ καί Βερουτίου κακοΝεοφύτου»), 1724. σελ. 166-171.

5. Παράρτημα (Συμπληρώσεις καί Διορθώσεις), σελ. 636 :

  • Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Γ΄, Καθαίρεσις τοῦ Λατινόφρονος Τύρου καί Σιδῶνος κακοΕυθυμίου, σελ. 638-642.
  • Τοῦ αὐτοῦ, Καθαίρεσις τοῦ Λατινόφρονος ψευδοΠατριάρχουἈντιοχείας Σεραφείμ, τοῦ μετονομασθέντος Κυρίλλου, καί τῶν συνεργησάντων αὐτῷ, σελ. 642-647.

6. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Παϊσίου τοῦ Β΄, Ὑπόμνημα ἐκλογῆς Χαλεπίου, μετά τήν καθαίρεσιν καί ἐξορίαν Γερασίμου τοῦ Λατινόφρονος,συναινέσει καί τοῦ Ἀντιοχείας Σιλβέστρου, σελ. 189-190.

  • «φωραθεῖς καί καταγνωσθείς ὁ αὐτός Γεράσιμος καί καταμαρτυρηθείς ὑπό τῶν ἐν αὐτῇ χριστιανῶν αἱρετικός καί λατινόφρων, ἐξώσθη τε τοῦ Θρόνου καί εἰς ἐξορίαν ἀπεπέμφθη», σελ. 189. 


7.  Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Σεραφείμ τοῦ Β΄, Καθαίρεσις τοῦ δῆθεν Ἀντιοχείας λατινόφρονος Κυρίλλου, 1759, σελ. 202-206.

  • «Τίνα γάρ λέληθεν ὅσα ὁ δυσσεβής καί Θεομισής ἐκεῖνος ψευδοΑντιοχείας κακοΣεραφείμ ἐδραματούργησεν, ὑπό τοῦ πατρός αὐτοῦ καί διδασκάλου ὁδηγούμενος εἰς ὄλεθρον τοῦ κατά τήν Συρίαν καί Ἀραβίαν Ὀρθοδόξου πληρώματος, ὁ ἀνδρείκελος ἐκεῖνος φημί διάβολος, τοῦ Σατανᾶ ὁ πρωτότοκος καί δαιμόνων τῶν ταρταρούχων ὁ προκαθήμενος, τό τερατῶδες καί ποικιλόμορφον θηρίον, ὁ τῶν πονηρῶν σπερμάτων τῆς δυσσεβείας σπορεύς (…) κιβδήλους ἐπισπείρων λογισμούς καί ἄφυλα καί ἄτοπα δόγματα, καί συγχέων δι΄ αὐτῶν καί συνταράττων τό ὀρθόν τῆς Θεοπνεύστου διδασκαλίας καί Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως. (…) ».

8. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἀνθίμου τοῦ Ε΄, Τακρίριονἀπολογητικόν πρός τήν Υ. Πύλην περί ὧν παραπονούνται οἱ ΡωμαιοκατόλικοιΣυρίας, 1841, σελ. 261-268.

9. Τοῦ αὐτοῦ, Περί τῶν ἐνεργειῶν τῶν Ρωμαιοκατολίκων, σελ. 268-269.

10. Τοῦ αὐτοῦ, Καί αὖθις περί τῶν Ρωμαιοκατολίκων, σελ. 269-271.

11. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἀνθίμου τοῦ Στ΄, Τῶ Ἀντιοχείας Μεθοδίῳ περί τῆς εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν προσελεύσεως τοῦ Ρωμαιοκατολίκου Ἐπισκόπου Ἀμίδης μετά τοῦ ποιμνίου του, σελ. 273-275.

12. Τοῦ αὐτοῦ, Ἔκθεσις περί τῆς ἐπιστροφῆς τῶν Ρωμαιοκατολίκων Ἀμίδης, 1846, σελ. 283-293.

13. Τοῦ αὐτοῦ, Τῶ Χαλεπίου καί τοῖς προκρίτοις, περί τοῖς εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν προελεύσεως τοῦ Ρωμαιοκατολίκου Ἐπισκόπου Τριπόλεως, 1847, σελ. 293-296.

14. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἀνθίμου τοῦ Δ΄, ΣύστασιςΡωμαιοκατολίκου τινός προσελθόντος εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν ἐν Κύπρῳ καί ἐπιμόνως ἐξαιτουμένου προαχθῆναι εἰς τό τῆς Ἱεροσύνης ἀξίωμα, 1850, σελ. 311 καί σελ. 628.

15. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κυρίλλου Ζ΄, Τῷ Ἀμίδης, περί τῶν προσελθόντων νεωστί τῇ Ὀρθοδοξίᾳ («διά τήν ἀγγελθεῖσαν προσέλευσιν ὑπερεκατόν ἀλλοδόξων χριστιανικῶν οἰκογενειῶν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ»), 1858, σελ. 321.

16. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἰωακείμ τοῦ Β΄, Τοῖς ἀσπασαμένοις τῆν Ὀρθοδοξίαν Κατολίκους Μελχίταις τοῦ Ἀντιοχικοῦ Θρόνου, ἀπόκρισις, σελ. 322-326.

17. Τοῦ αὐτοῦ, Ἀναφορά τῶν Ἐπιτρόπων τῶν Ρωμαιοκατολίκων (Λίβελλος δέ τῆςὉμολογίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἐπεδόθη ἐγγράφως καί ἀπηγγέλθη ἐνώπιον τῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν καί τῆς ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου ἐν τῇ Συνοδικῇ Συνεδριάσει τῆς 24 Νοεμβρίου 1860), 1860, σελ. 326-327.

  • «Εἰς τά ἔγγραφα ταῦτα δηλοῦνται οἱ πόθοι καί αἱ εὐχαί πολλῶν χριστιανῶν τῆς Συρίας καί ἄλλων μερῶν νά ἐπανέλθωσι πάλιν εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ἀφ ἧς οἱ πρόγονοι ἡμῶν οἰκτρῶς ἀποσπασθέντες, ἦλθον εἰς κοινωνίαν μετά τοῦ Ἐπισκόπου τῆς ἀρχᾳίας Ρώμης. (…) Ὅτι δέ ξένον καί ἔκφυλον παρεισήχθη βλάπτον εἴτε τοῦ Δόγματος τήν ἀκρίβειαν εἴτε τόν Ἱεραρχικόν κανόνα, καί ταύτα ἀποπτύομεν ἤδη καί ἀποκηρύττομεν καί ὡς κακόδοξον καί διάστροφον λογιζόμεθα. (…) παραδεχόμεθα ἀπαραποίητα καί ἀπαραχάρακτα ἅπαντα τά Δόγματα καί τάς Τελετάς καί τήν Ἱεραρχικήν διακόσμησιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας κατά τάς ἑπτά Ἁγίας Οἰκουμενικάς Συνόδους. (…)» .


18. Τοῦ αὐτοῦ, Τῷ Βηρυττοῦ, περί τοῦ εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν προσελθόντος Ρωμαιοκατολίκου Ἐπισκόπου Ἑμμέσης, 1862, σελ. 329.

19. Τοῦ αὐτοῦ, Τῷ Χαλεπίου, περί τῶν προσελθόντων τῇ Ὀρθοδοξίᾳ Ρωμαιοκατολίκων, 1863, σελ. 330.

20. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀνθίμου Ε΄, Τοῖς Ἱεροσολύμων, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καί Κύπρου, ἀποστολή φυλλαδίων ὑπέρ Ὀρθοδοξίας, 1848, σελ. 531.

  • «Ὅτι τῶν πολεμίων τῆς Ὀρθοδοξίας ἀντιδημοσιευσάντων βιβλίον κατά τῆς Ἐπιστολιμαίας Διατριβῆς (Ἠλία Τανταλίδου), ὁ αὐτόςἐξέδωκεν εἰς ἀπάντησιν ἐπίμετρον, οὗ δέκα ἀντίτυπα ἀποστέλλονται.»


21. Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Χρυσάνθου, Καθαίρεσις τοῦ λατινόφρονος ψευδοΑντιοχείας Σεραφείμ, 1725, σελ. 647-650.

22. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Νεοφύτου τοῦ Ζ΄, Τῷ Ἀντιοχείας Ἀνθεμίῳ περί τοῦ παραδέχεσθαι ἐν τῷ πληρώματι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τούς ἐξ αὐτῆς μέν πρότερον ἀποσκιρτήσαντες καί Λατινοφρονήσαντες, εἴτα δέ μετανοήσαντες καί ἐπιστρέψαντες εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, 1743, σελ. 650. 

23. Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Γερμανοῦ τοῦ Δ΄, «κολύων τόν παπικόν ἀντιπρόσωπον οἰκοδομῆσαι ἐν Ἀντιοχείᾳ Σχολήν», σελ. 651.


 
Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Πρωτοπρεσβύτερου Ἰωάννου Σ. ΡΩΜΑΝΙΔΟΥ, Ρωμῃοσύνη-Ρωμανία-Ρούμελη, Ἔκδοσις τρίτη, Ἐκδόσεις: Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 108.

[2] Τοῦ αὐτοῦ, Ρωμῃοσύνη, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 109.

«Δηλαδή ἐγένετο διπλωματική προσπάθεια νά μή φανῇ ὁ πάπας ἐχθρικῶς διακείμενος ἔναντι τῶν Φράγκων κατακτητῶν, οἵτινες ἦσαν γνωστοί διά τήν ἀγριότητα καί βαρβαρότητα αὐτῶν καί κυρίως τῆν ἰκανότητα αὐτῶν νά σφάζουν τούς ὑπ΄ αὐτῶν θεωρουμένους αἱρετικούς».


[Δική μας σημείωσις: Γι΄ αὐτόν κυρίως τόν λόγον, διά τόν φόβον τοῦ θανάτου, τήν φοβία τῆς σφαγῆς, τήν ἀποφυγή τοῦ Μαρτυρίου, τῆς ἀγριότητας, τῆς βαρβαρότητας καί τοῦ βασανισμοῦ ὑπό τῶν ἰσχυρῶν πλανηταρχῶν, συνήθως, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι συμβιβαζώμεθα καί προδίδωμεν εὔκολα τίς ἀρχές καί  τίς ἀξίες μας. Τό ἴδιον ἀκριβῶς πράττωσιν καί οἱ ἐκκλησιαστικοί ἡγέτες μας. Δηλαδή, κονιορτοποιῶσιν, ἀπαξιώνουσιν καί βλασφημῶσιν, τό Ἀναστάσιμον μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἐλέω ἀκατάσχετης ανασφάλειας, ἐμπάθειας καί ψυχολογισμοῦ, περιχαρακωμένου καί μασκαρεμένου, ὄπισθεν τῶν δῆθεν «διπλωματικῶν»  καί ἀγαπουλίστικων ἐνεργειῶν. Ποῖος/οί ἀντιπρόσωπος/οι τῆς «Διοικούσης Ἐκκλησίας», δύνανται, π.χ. νά κουνήσει/ουν τό δάκτυλον καί νά καταδικάσει/ουν, π.χ. σέ μία μέλλουσα Πανορθόδοξη Σύνοδον (καθῶς ἔπραξεν ὁ Μέγας πατριάρχης Φώτιος),  τόν πολυ-αἱρετικόν βόρβωρον καί κακόβουλων συστημάτων τῆς δῆθεν νέας ἐποχῆς μας, ὅπως λ.χ. τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Λουθηροκαλβινισμοῦ, Προτεσταντισμοῦ, Σιωνισμοῦ/Μασσωνισμοῦ, Χιλιασμοῦ, Σαηεντολογισμοῦ, Πνευματισμοῦ καί Παπισμοῦ;]

[3] Μητροπολίτου Καισαρείας Καλλίνικου ΔΕΛΙΚΑΝΗ, Β΄ Τόμος, Τά ἐν τοῖς Κώδιξι τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἀρχειοφυλακείου, σωζόμενα Ἐπίσημα Ἐκκλησιαστικά Ἔγγραφα τά ἀφορώντα εἰς τάς σχέσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πρός τάς Ἐκκλησίας: Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων καί Κύπρο (1574-1863), Ἐκδόσεις: Ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τυπογραφείου, 1904, σσ. 700. 


ΨΗΦΙΑΚΑ ΤΕΚΜΗΡΕΙΑ/ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΝ:

[1] Μητροπολίτου Καισαρείας Καλλινίκου ΔΕΛΙΚΑΝΗ, Β΄ Τόμος, Ἐπίσημα Ἐκκλησιαστικά Ἔγγραφα , ἔνθ. ἀνωτ.,  [Ὁ ἐν λόγῳ Φαναριώτης-Μητροπολίτης ἦτο καί πρώην Φραγκολατίνος]. [Δεῖτε ΕΔΩ  καί ΕΔΩ]  .

[2] Ἠλία ΤΑΛΑΝΤΙΔΟΥ ἐκ Φαναρίου, Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης,ΠΑΠΙΣΤΙΚΩΝ ΕΛΕΓΧΩΝ, Ἐν Κωνσταντινουπόλει, 1850, σσ. 392.  [Δεῖτε ΕΔΩ καίΕΔΩ].

[3] Η. ΤΑΛΑΝΤΙΔΟΥ, ἔνθ. ἀνωτ., ΕΠΙΜΕΤΡΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΙΣΙΝ, Ἐν Κωνσταντινουπόλει, 1847, σσ. 88.[Δεῖτε ΕΔΩ].

[4] Η. ΤΑΛΑΝΤΙΔΟΥ,  ἔνθ. ἀνωτ., ΕΠΙΣΤΟΛΙΜΑΙΑ ΕΠΙΚΡΙΣΙΣ, Ἐν Κωνσταντινουπόλει, 1847, σσ. 58. [Δεῖτε ΕΔΩ]. 

ΤΟ (ΑΥΤΟ)ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ

ΤΟ (ΑΥΤΟ)ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ* ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ


Ὁ Παναγιώτης Νούνης  ὁ πρωτότοκος υἱός τοῦ Παύλου Νούνη (ἐκ Πρῶτης Σερρῶν) καί τῆς Παναγιώτας Ξενοφῶντος (ἐκ Λεμεσοῦ/Κύπρου) εἶναι: ὁρκισμένος Ἀπόφοιτος Θεολογῶν καί Θρησκειολόγος ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογικῆς Σχολῆς, τοῦ Τμήματος τῆς Θεολογίας, ὑπό τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.).

Γεννήθηκε τό 1981 στήν Καβάλα καθότι οἱ γονείς του διαβιούσαν εἰς τό χωριό τοῦ Πρίνου τῆς νῆσου Θάσου. Ὡς νήπιον ἔχει μυηθεῖ καί ἀναγεννηθεῖ εἰς τό χαριτώβρυτον καί Ἅγιον Μυστήριον τοῦ Βαπτίσματος ὑπό τοῦ ἱερέως π. Ἀντωνίου Παπαφιλίππου εἰς τόν ἱερόν Ναόν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἐν τῷ Πρίνῳ τῆς Θάσου τῇ 1ῇ Αὐγούστου 1981 σύμφωνα κατά τό Κανονικόν Τυπικόν τῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς καί Καθολικῆς Ἐκκλησίας μέ Ἀνάδοχόν του τήν κ. Θεοδώρα Τσιναρίδου.

Τό 1985 περίπου ἐγκαταστάθησαν οἱκογενειακῶς εἰς τήν πόλην Λεμεσόν τῆς νῆσου Κύπρου. Ἐκεῖ εἰς τήν Κύπρον ὁ Παναγιώτης ὁλοκλήρωσε τό Δημοτικό, τό Γυμνάσιο καί τέλος τό Λύκειον (1986-1998) ἀμφότερα εἰς τόν Τουρκομαχαλάν τῆς ἐνορίας τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, μέ γενικό βαθμό (13 4/12) “Καλά”.

Ὁ ἔφηβος Παναγιωτάκης, μετά ἀπό πολυποίκιλα καί ἀδιέξοδα οἰκογενειακά προβλήματα, βλέπει σέ σημαδιακόν καί ἐπίμονον ὅνειρόν του τήν Ἱερᾶ Μονή Σταυρουβουνίου, καί σέ ἡλικία σχεδόν 15 ἐτῶν (29/06/1996, ἡμέρα Σάββατον, μετά τήν Θεία Λειτουργία τῶν πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παῦλου), ἀποφασίζει καί ἐγκαταλείπει ὁριστικά τήν οἱκογένειά του, καί διά πρῶτην φορά ὑπάγει εἰς τήν Ἱερά Μονή Σταυρουβουνίου… ὅπου παραμένει καί διαβιώνει, μόνιμα σχεδόν, μέχρι τῆς ἀποφοιτήσεώς του ἀπό τό Λύκειον. Εἰς τήν Ἱερά Μονή τοῦ Σταυροβουνίου, συμμετέχει βέβαια, εἰς τήν ὅλη πειθαρχικήν καί Ἡσυχαστικήν Ζωῆν τῶν Μοναχῶν [ὡς ἄτυπα «Δόκιμος Μοναχός»], εἰς τίς νυχθημερῶν ἱερές Ἀκολουθίες, τίς παγκοινίες καί τά διάφορα ἄλλα διακονήματα, μέ τήν ἐξαίρεσιν, ὅτι κάθε πρωΐν ἐπήγαινεν διά νά ὁλοκληρώσει τό Σχολείον του, ἑνῷ τό μεσημέριν, ἐπέστρεφεν εἰς τήν ἱ. μονή.

Ἐκεῖ εἰς τήν Ἱερᾶ Μονή τοῦ Θεοκρεμάστου/Σταυροβουνίου, ὁ ἔφηβος Παναγιώτης, μελετούσεν συχνάκις τά ἱερά Συναξάρια καί τά Λειτουργικά Κείμενα· ἐπίσης ἦρθε σέ μία πρῶτη ἐπαφή μέ τά Γεροντικά Κείμενα καθῶς καί μέ τήν «Κλίμακα» τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου· ἐμαθήτευσεν ἐξ ὁλοκληρίαν δηλ., ὡς ὑποτακτικός παρά πόδας τοῦ Ἁγίου Ἡγουμένου καί Γέροντος κ. Ἀθανασίου Σταυροβουνιώτου εἰς τίς καθημερινές Πνευματικές Κατηχήσεις (ἀπογευματινές καί βραδυνές) καί εἰς τά Πατερικά Συγγράμματα: δηλ. τά ἱερᾶ Κείμενα τοῦ Ἁγίου Νεοφύτου τοῦ Ἐγκλείστου, τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, τοῦ Ἀββά Δωροθέου, τῶν ὁσίων κεκοιμημένων Πατέρων τοῦ Σταυροβουνίου κ.ἄ. πολλᾶ.

Ἔπειτα, ὑπηρέτησεν ἐπί σχεδόν μία διετία (1999-2001) τήν στρατιωτικήν θητείαν του εἰς τήν Ἐθνική Φρουρά τῆς Κύπρου στά Τεθωρακισμένα (Μαλούντα, Κλήρου, Φυλάκια «Πράσινης Γραμμῆς» καί Κόρνον) μέ εἰδικότηταν Ὀδηγός Ἀξιω/κων-Ὑπαξ/κῶν καί Ἀσυρματιστής (ΟΔ/ΑΣ). Ἀπολύεται ἐκ τῆς Ἐθνικῆς Φρουρᾶς καί ἐργάζεται πλέον εἰς τήν οἰνοβιομηχανία τῆς ΕΤΚΟ καθῶς καί εἰς τό οἰνοποιεῖο ΟΛΥΜΠΟΣ εἰς τό κρασοχώριν Ὅμοδος. Σήμερα ὁ Παναγῆς συνεχίζει νά ὑπηρετεῖ τήν Ἐθνική Φρουρᾶ τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας σέ πολυποίκιλες Ἐφεδρικές Ἀσκήσεις, δηλ. ὡς ἔφεδρος ὁπλίτης-πολίτης μέ συχνήν ἐκπαίδευσιν σέ ἀτομικόν κ.ἄ. ὁπλισμόν ὡς «Ἐλευθέρος Σκοπευτῆς».

Ἐνυμφεύθη (2001) τήν Χριστίνα Χριστοφόρου ἐξ Ἐπισκοπῆς-Κουρίου (κωμόπολη καί ἐπαρχία τῆς Λεμεσοῦ) καί ἀπέκτησαν μία θυγατέρα τήν Ἄνδρεα Νούνη· ἡ Ἄνδρεα ἐβαπτίσθην ὑπό τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Σπυρίδωνος Παπαδοπούλου κατά τήν 3/3/2002 εἰς τό παρεκκλήσιον τῆς Ἁγίας Βαρβάρας Ζακακίου μέ Ἀνάδοχον τόν Περικλή Ψαρῆ.

Ἡ Χριστίνα, εἶναι κόρη τῆς Εἰρήνης (Ἡρούλα) Παύλου καί τοῦ Ἀνδρέου (Τσιάκα) Χριστοφόρου· ἡ Χριστίνα ἐφοίτησεν εἰς τήν Ξενοδοχιακή Σχολῆ τῆς Λεμεσοῦ, ἐνῷ εἰς τήν πορεία τῆς ζωῆς ἀσκεῖται ἐπαγγελματικά, ὡς Διακοσμήτρια Γάμων, Ἀραβώνων καί Βαπτίσεων, καθότι μαζί μέ τή μητέρα της Ἡρούλα, ἀσχολούνται εἰδικά μέ τήν Ἀνθοκομική Τέχνη, δηλ. μέ τήν καλλιέργια τινῶν ἐποχιακῶν καλλοπιστικῶν καθῶς κ.ἄ. ἀνθοφόρων, καρποφόρων φυτῶν καί δέντρων εἰς τό Ἀνθοπωλεῖον καί Φυτώριον ΝILSEN τοῦ χωριοῦ τῆς Ἐπισκοπῆς/Κουρίου τῆς Λεμεσοῦ. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ]

Τό 2007 ὁ Παναγιώτης Ν. ἔχει παρακολουθήσει σέ Ναυτικόν Ὅμιλον μέ ἐπιτυχία, τό πρόγραμμα ἐκπαίδευσις γιά τήν ἀπόκτησιν εἰδικοῦ διπλώματος τό “ΟΡΕΙΧΑΛΚΙΝΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ” ὑπό τῆς Κυπριακῆς Ὀμοσπονδίας Ναυαγοσωστικῆς (Ἀρ. Μητρώου: 6540).

Ἐνῷ τό 2008 μέχρι τό 2012 γιά τίς ἀνάγκες τῶν Βρετανικῶν Στρατιωτικῶν Βάσεων τῆς Κύπρου, προσλαμβάνεται καί ἐργάζεται ὡς ἐποχιακός Ναυαγοσώστης (Lifegurd) εἰς τήν Military Trayning Wing (M.T.W.) τῆς Ἐπισκοπῆς/Κουρίου.

Παράλληλα, ὡς Ναυαγοσώστης τοῦ Βασιλικοῦ Ἁγγλικοῦ Στρατοῦ, καί κατόπιν Πανελλήνιων ἐξετάσεων πού διεξήχθησαν εἰς τήν Θεσσαλονίκη (2008) μέ τούς Ἕλληνες Ὁμογενεῖς, εἰσήχθη ἐπιτυχῶς, κατά τό ἴδιον ἔτος, ὡς προπτυχιακός φοιτητής εἰς τήν ἱερᾶ Θεολογική Σχολήν τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου τῆς Θεσσαλονίκης. Ἡ ἐπιλογή του διά τήν ἐν λόγῳ Θεολογική Σχολή τῆς Θεσσαλονίκης, ἦτο εἰδικώτατα, διά νά νά βαδίσει, γνωρίσει καί νά συνδεθεῖ μέ τό Θεοτοκοβάδιστον Ἅγιον Ὄρος τῆς Ἑλλάδος. Ἔτσι λοιπόν ἐπί σχεδόν πέντε συναπτά ἔτη (2008-2013) βρίσκεται μεταξύ Κύπρου-Θεσσαλονίκης-Ἄθωνα καί Ἀθήνας.

Εἰς τό Ἅγιον Ὄρος συνδέεται, ἰδιαιτέρως καί πνευματικά, μέ τόν Γέροντα καί ἅγιον Καθηγούμενον κ. Παρθένιον τῆς ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Παύλου· καί συμβουλεύεται διά σωρηδόν θεολογικῶν καί πνευματικῶν ζητημάτων τόν Ἱερομόναχον Εὐθύμιον καθῶς καί τόν Μοναχόν Νικόδημον, ἀμφότερων Ἀσκητῶν τῆς ἐρήμου τῆς Καψάλας.

Ὡστόσον, τό 2009 (Πρωτοετής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς) συμμετέχει εἰς τήν Χλώρακα τῆς Πάφου, εἰς τάς δυναμικάς, ἀντιρρητικάς καί ἀντιαιρετικάς διαμαρτυρίας τῶν μελῶν τοῦ ΠΑΧΟΚ «ὁ Ἅγιος Νίκων Μετανοεῖτε» καί μελῶν τοῦ ἐξ Ἑλλάδος «Κοσμᾶ Φλαμιάτου», μαζί μετά τινῶν Κληρικῶν (δεῖτε ΕΔΩ) καί Μοναχῶν (δεῖτε ΕΔΩ) τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου διά τόν ἄκαρπον Διαχριστιανικόν/Συγκρητιστικόν Θεολογικόν Διάλογον πού διεξήγετο εἰς τό ξενοδοχεῖον Saint George μεταξύ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καί τῶν “Ρωμαιοκαθολικῶν” (=Φραγκολατίνων). Ὁ ἱεροσπουδαστής Παναγῆς εἰς τήν ἐν λόγῳ σημαντικώτατη διαμαρτυρία διά τήν ἐξέλιξιν τῶν κακόδοξων Διμερῶν Διαλόγων, ξυλοκοπήθηκε καί κακοποιήθηκε ψυχοσωματικά ἐκ τῆς βίαιης συμπεριφορᾶς καί ἄνομης παρέμβασις τοῦ Μητροπολίτου Πάφου κ. Γεωργίου, ὅπου τραυματισθής βαριᾶ, (δεῖτε ΕΔΩ) διεκομήσθην εἰς τό Νοσοκομεῖον τῆς Πάφου ὅπου καί ἔλαβε τῶν Πρώτων Βοηθειῶν καί ἄλλων ἱατρικῶν ἐξετάσεων, ὅπου τελεικῶς ἀφέθηκε ἐλεύθερος. Τήν ἴδια ἡμέρα ἀκριβῶς, ἐπέστρεψεν τραυματισμένος εἰς τόν χῶρον τῆς διαμαρτυρίας, ἐνῳ προμελετημένη, ὑπερβάλλουσα καί τραγελαφική παρέμβασις (δεῖτε ΕΔΩ) τῆς Ἀστυνομικῆς Δυνάμεως Κύπρου, ἔπειτα ἀπό σαφείς ὀδηγίες τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου τοῦ Β΄ καί τοῦ Σεβ. Πάφου κ. Γεωργίου, 2 Μοναχοί τῆς ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου, μερικοί ἁπλοί πιστοί, μαζί καί ὁ φοιτητής τότε τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ὁ Παναγιώτης Νούνης, συλλαμβάνονται παράνομα καί ἄγρια ΕΝΤΟΣ τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ καί σύρονται κυριολεκτικά βιαίως ἐκτός τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ὅπου καί ξυλοκοπούνται βάναυσα (δεῖτε ΕΔΩ) ὑπό τῶν ἀστυνομικῶν δυνάμεων ἑνῷ ἔπειτα, ὀδηγούνται σιδερόδεσμιοι εἰς τάς Κεντρικάς Φυλακάς τῆς Πάφου· ὅπου ἐκεῖ παραμένωσιν ἀπό τό πρωΐν μέχρι σχεδόν καί τά μεσάνυκτα ὑποκράτησιν, ὑπό μεγίστην ταλαιπωρία τῶν ἀνακρίσεων καί τῶν καταθέσεων, κατηγορούνται γραπτῶς μέ συγκεκριμένες ἔωλες καί φαιδρές κατηγορίες, καί ἀπελευθερώνονται εἰς τήν πορεία ἄχρι τινάς μελλοντικῆς δίκης. Λόγῳ τοῦ ὅτι ὑφίσταντο ἱσχυρές μαρτυρίες (Μοναχῶν, Ἱεροψαλτῶν καί Λαϊκῶν) ὅπου ὁ Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεώργιος, ὄντως ἐκτύπησεν καί ἐκακοποίησεν τόν φοιτητή τῆς Θεολογίας Παναγιώτη Ν., μετά παρέλευσιν τόσων πολλῶν ἐτῶν (2009 μέχρι τήν σήμερον τοῦ 2016) ἀκόμη νά κληθῶσιν οἱ κατηγορούμενοι ὑπό τινά Πολιτικόν Δικαστήριον… ἵνα ξεκαθαρίσει καί Νομικά ἡ ὑπόθεσις.

Τό 2010 μέλη τοῦ ΠΑΧΟΚ ὁ «Ἅγιος Νίκων Μετανοεῖτε» μαζί καί ὁ Παναγῆς, ἀσκῶσι τινά δυναμική Παγκύπριον ἐκστρατίαν ἐνημερώσεως, κατά τῆς παναιρέσεως τοῦ Παπισμοῦ καί κατά τῆς πολυ-αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐν ὄψει τῆς ἐλεύσεως τοῦ πάπα τῆς Ρώμης κ. Βενεδίκτου εἰς τήν Κύπρο. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Κατά τήν διάρκεια τῶν θεολογικῶν σπουδῶν του ὁ Παναγιώτης Νούνης, ἐπιλέγει καί συνδέεται, ἐμπνέεται καί παρακολουθεῖ στενά τά μαθήματα, τό ἀκαδημαϊκόν, τό κηρυκτικόν καί ποιμαντικόν ἔργον, εἰδικά, ἐπί τῶν τεσσάρων ἀξιότιμων καί ἔγκριτων κυρίων Καθηγητῶν του: Τόν Πρωτοπρεσβύτερον/Πατρολόγον π. Θεοδώρον Ζήσην. Τόν Δογματολόγον κ. Δημήτριον Τσελεγγίδην, τόν καθηγητή τῆς Ἱστορίας τῆς Φιλοσοφίας κ. Λάμπρον Σιάσον καθῶς καί τόν ἀείμνηστον Καινοδιαθηκολόγον κ. Στέργιον Σάκκον· ἡ πατρική συμπεριφορά τους, ἡ πνευματική προσωπικότητα τους, καί τό ἄριστον ἀκαδημαϊκόν κύρος καί ἦθος, καί τῶν τεσσάρων ἐκλεκτῶν Καθηγητάδων, τόν κέρδισαν σέ καθολικόν βαθμόν, καί ἔπειτα οἱ διεθνεῖς καί διορθόδοξες ἀκαδημαϊκές περγαμηνές τους.

Τόν π. Θεόδωρον Ζήσην καί τόν κ. Στέργιον Σάκκον, τούς εἶχε γνωρίσει εἰδικά, ἐκτός τῆς Ἀκαδημαϊκῆς Κοινότητος, μιᾶς καί κατά τό 2008-2009 ἦτο ἤδη Ὁμότιμοι Καθηγητές. Εἰδικά μέ τόν μακαριστό κ. Στέργιον Σ., ἡ γνωριμία τους ὑπήρξεν ἱδιαίτερη, τόσον εἰς τό Φίλυρο εἰς τήν Ἱεραποστολική Ἀδελφότητα «ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΗ» ἀλλά καί στό Δημητρούλειον, ὅπου ἀρκετές φορές ὁ Παναγιώτης μαζί μέ ἄλλους συμφοιτητές του, πήγαιναν διά τίς Λατρευτικές καί Κατηχητικές Συνάξεις. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Ἐπίσης, τό 2010 σύμφωνα μέ τήν Ὑπηρεσία τοῦ Ἰδρύματος Κρατικῶν Ὑποτροφιῶν (Ι.Κ.Υ.) τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας ὁ Παναγιώτης Ν. ἔλαβεν ὑποτροφία (μέ σημαντικό χρηματικό ἔπαθλο) γιά τήν Ἄριστη ἐπίδωση καί τήν διαγωγῆ πού ἐπέδειξεν κατά τό Ἀκαδημαϊκόν ἔτος 2008 – 2009 (Ἀρ. Πρωτ. 1723).

Ἐπίσης βάσει τινός Εὐρωπαϊκοῦ Ἀκαδημαϊκοῦ προγράμματος, κατά τήν διάρκεια τῶν προπτυχιακῶν σπουδῶν καί ἐρευνῶν του, γίνεται βοηθός Βιβλιοθηκονόμος καί ἔπειτα βοηθός Καθηγητοῦ· δηλ. βοηθός τοῦ Καθηγητοῦ/Δογματολόγου κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη ὅπου καί ἀναλαμβάνει τινά ἡμιαπασχόλησιν εἰς τό γραφεῖον του, μέ τήν διανομή κυρίως-πρός τούς συμφοιτητές του-τῶν ἀκαδημαϊκῶν θεολογικῶν συγγραμμάτων τοῦ. [Δεῖτε ΕΔΩ  καί ΕΔΩ]

Ὁ Παναγιώτης, διετέλεσεν ὡστόσο ἐμψηφισμένος Γενικός Γραμματεύς εἰς τό Παγκύπριον Χριστιανικόν Ὀρθόδοξον Κίνημα (ΠΑΧΟΚ) ὁ “Ἅγιος Νίκων ὁ Μετανοεῖτε” (2010-2012) ὅπου ἦτο καί ἰδρυτικόν μέλος ἐκ τοῦ 1998. Κατά τήν διάρκεια τῆς θητείας του, τό Διοικητικόν Συμβούλιον τοῦ ΠΑΧΟΚ (Δεκέμβριον 2011) ἀποφασίζει νά προσκαλέσει στήν Κύπρο, διά μία σειρᾶ Θεολογικῶν διαλέξεων, τόν Δογματολόγο Καθηγητή τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ κ. Δημήτριον Τσελεγγίδην.

Κατά τήν διάρκεια τῶν Θεολογικῶν Σπουδῶν του, ὁ Παναγιώτης ἐνδιαφέρεται, νά παρακολουθεῖ καί νά συμμετέχει (χωρίς νά ἐπιδιώξει, ἄχρι τῆς σήμερον, ἵνα γίνει κάτοχος τινός Μεταπτυχιακοῦ Διπλώματος) εἰς τά ἑξῆς Μεταπτυχιακά προγράμματα…

Στό μάθημα τῆς Πατρολογίας: τό ὁποῖον ἐγίνετο ὑπό τῆς τριανδρίας τῶν πατρολόγων Καθηγητῶν κ. Παναγιώτη Ὑφαντή, κ. Χρῆστον Ἀραμπατζῆ καί τόν κ. Φώτιον Ἰωαννίδην. Ὅπου μέ τήν παρότρυνση καί συμβολή τοῦ Καθηγητοῦ κ. Χρήστου Ἀραμπατζῆ, γράφει τίς πρῶτες μικρές προπτυχιακές πατρολογικές ἐργασίες του, «περί τῆς Διδασκαλίας τοῦ βιβλίου τῆς Κλίμακος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου», «περί τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἱερωσύνης βάσιν τῆς Διδασκαλίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου», «περί τοῦ Καρδιναλίου Βησσαρίωνος», «περί τοῦ Μαρτυρίου τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Περπέτουας» κ.λπ.

Παρακολουθεῖ ἐπίσης, εἰς τήν Θεολογική Σχολή, μερικά ἀπογευματινά καί ἐπιπρόσθετα Μεταπτυχιακά μαθήματα: τόσον εἰς τήν Θρησκειολογία μέ καθηγητήν τόν κ. Παναγιώτη Παχῆ, ἀλλ΄ ὅσο καί στήν Δογματική μέ καθηγητή τόν κ. Δημήτριον Τσελεγγίδη.

Κατά τίς Θεολογικές Σπουδές του, ὁ Παναγιώτης, φιλοξενεῖται ἐξ ἀρχῆς εἰς τό περίφημον Οἱκοτροφεῖον τῆς Ἀδελφότητας Θεολόγων «ὁ ΣΩΤΗΡ» ὁ Ἅγιος Δημήτριος Θεσ/νίκης, μέ Διευθυντή τόν θεολόγο κ. Μάριον Δομουχτσήν, ἑνῷ σχετίζεται ἰδιαίτερα μέ τόν πνευματικό π. Μιχαήλ Σαντοριναίον, καθῶς καί μέ διάφορες σημαντικές ἱεραποστολικές δραστηριότητες τῆς Φοιτητικῆς Δράσεως. Ἔπειτα διά προσωπικούς λόγους, ἀποχωρεῖ ἀπό τό οἱκοτροφεῖον, καί ἐφιλοξενεῖτο προσωρινά εἰς τό οἱκοτροφεῖον τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης ὁ “Ἅγιος Ἀντώνιος” ὅπου καί ἐκκλησιάζεται συνήθως, εἰς τόν περίβολον ἱ. Ναόν τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου.

Εἰς τόν ἱ. ναόν ἐφημέριος ἦτο καί εἶναι, ὁ Πρωτοπρεσβύτερος καί Ὁμότιμος Καθηγητής/Πατρολόγος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ π. Θεόδωρος Ζήσης, ὅπου καί παραδίδει Θεολογικά, Κατηχητικά, καί Πατρολογικά μαθήματα (δεῖτε ΕΔΩ) , τά ὁποία ὁ Παναγῆς τά παρακολουθοῦσε ἀνελλειπῶς. Συμμετέχει ἔτσι ὡς ἐν ἐξελίξει Ἁγιαντωνίτης, στίς προσκυνηματικές ἐκδρομές, σέ Θεολογικές Διαλέξεις τοῦ Καθηγητοῦ του ἀνά τό Πανελλήνιον, καθῶς καί σέ ἄλλες σημαίνουσες Ἐπιστημονικές Ἡμερῖδες πού διοργανώνει, ὁ ἐν λόγῳ Καθηγητής, σέ συνεργασία μετά τινῶν ἄλλων ἱερῶν Μητροπόλεων.

Ὡς φοιτητής ὁ Παναγιώτης, προσκαλεῖται, ἐπίσης ὑπό τοῦ Πατρολόγου Καθηγητοῦ π.Θ. Ζήση, καί συμμετέχει ὡς ἁπλόν Λαϊκόν μέλος, στίς βαρυσήμαντες ἀντιρρητικές, ὁμολογιακές, ἐκκλησιολογικές, ἀντιαιρετικές κ.ο.κ. συνεδριάσεις τῆς ἄτυπης Συνάξεως Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν πού ἐκδίδωσιν τά ἀνάλογα ἐνυπόγραφα (ἐκ τῆς Σύναξις Κληρικῶν καί Μοναχῶν) περίφημα καί μνημειῶδη Θεολογικά (“ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ“) καί Ἐπιστημονικά ἰερᾶ Κείμενα τά ὁποία (συν)ὑπογράφει ἡ οἰκουμενική Συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας (Κλήρος καί Λαός). [δεῖτε ΕΔΩ]

Κατά τήν διάρκεια τῶν Θεολογικῶν σπουδῶν του παρακολούθησε μέ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον, μελέτησε, διδάχθηκε καί ἐξετάσθηκε στά ἐν λόγῳ εἰδικά μαθήματα, ὅπως: Ἀρχαία Ἑλληνικᾶ, Ἱστορία τῶν Δογμάτων, Θρησκεύματα τοῦ Ἁρχαίου Κόσμου (Παγανισμός, Πολυθεϊσμός, Ἀνιμισμός, κ.ἄ.), Παλαιᾶ καί Καινή Διαθήκη, Σύγχρονα μεγάλα Θρησκεύματα (Ἰσλαμισμός, Βουδδισμός, Ἱνδοϊσμός, Τζαϊνισμός, Σικχισμός, Ταοϊσμός, Κουμφουκιανισμός, Σιντοϊσμός, ἱαπωνικός Βουδδισμός κ.ἄ.), Λειτουργική, Βυζαντινή Ἀρχαιολογία, Δογματικῆς Συμβολικῆς Θεολογίας, Ἱστορία τῆς Φιλοσοφίας, Γενική Ἐκκλησιαστικῆ Ἱστορία, Κανονικόν καί Ἐκκλησιαστικόν Δίκαιον, Κατηχητικῆς, Ἱστορίας τῶν Σλαβικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, Ἁγιολογίας καί Χριστιανικῆς Γραμματείας, Ὁμιλητικῆς, Σύγχρονη Ἐκκλησιαστικῆ Ἱστορία τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, Ἠθικῆς, Οἰκουμενικῆς Κινήσεως (Ἱστορία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), Γενικῆς Κοινωνιολογίας, Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου (Ἱεραποστολική καί Οἰκουμενικός Διάλογος), Πληροφορικῆς, Ποιμαντικῆς, Βιοηθικῆς καί Παιδαγωγικῆς.

Σύμφωνα μέ τήν ἐπίσημον Ἀναλυτική Βαθμολογία Μαθημάτων (Ἀρ. Πιστ: 1625) πού ἐκδίδει ἡ Θεολογική Σχολή τοῦ Α.Π.Θ. ὁ Παναγιώτης, ἔλαβεν ἄριστα (8,50-10), εἰς τά ἑξῆς ἐπιστημονικά καί ἐξειδικευμένα μαθήματα: Ἀγγλικά μέ Θεολογικούς ὅρους Α΄ ἑξαμήνου (9). Ἱστορία καί Γραμματεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (10). Ἱστορία τῆς Φιλοσοφίας (9). Εἰσαγωγή στήν Παιδαγωγική (9). Νεοελληνική ἀλλοτρίωση (10). Πατέρες καί Φιλοσοφία (10). Ἰωάννης Βέκκος, Γρηγόριος Παλαμᾶς, Βησσαρίων Νικαίας καί Μάρκος Ἐφέσου (10). Ἡ Ὀντολογία τοῦ Νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ἀνθρώπου (10). Προϋποθέσεις τοῦ ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως θεολογεῖν (10). Ἡ Χαρισματική Θέωση τοῦ Ἀνθρώπου (10). Προϋποθέσεις μεθέξεως τῆς θείας Χάριτος (10). Ἡ συμβολή τοῦ Μοναχισμοῦ στήν Ὀρθοδοξία τῆς πίστεως (10).Ἐκκλησιαστική Γραμματεία τῶν Σλαύων (9). Οἱκουμενική Κίνηση [=Οἰκουμενισμός] (10). Ἡ Εἰκόνα ὡς μέσο ἐκφράσεως τῆς Πίστεως καί τῆς Ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας (10). Ὀρθόδοξο Δόγμα καί Ἐκκλησιαστικό Ἦθος (10). Δογματική Γ΄ Ἔκθεση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως (9). Δογματική Δ΄ Συμβολική Θεολογία (10). Ὁ Ἀνθρωπολογικός καί Παιδαγωγικός χαρακτήρας τῆς Εἰκόνας (10). Ἡ Χριστιανική Ἱστοριογραφία καί ἡ Θεολογία τῆς Ἱστορίας στήν Πατερική Παράδοση (10). Θεολογία – Θεοδικία – Οἰκοθεολογία (9). Σύγχρονα Ἐκκλησιολογικά προβλήματα (10). Κανονικό καί Ἐκκλησιαστικό Δίκαιο (9).

Ὁ Παναγιώτης παρακολούθησε ἐπίσης, εἰδικά ἐπιστημονικά Συνέδρια καί Ἡμερῖδες: περί τῆς Θεολογίας, τῆς Νευροψυχολογίας καί τῆς Ψυχιατρικῆς (5ον Διεθνές πενθήμερον Συνέδριον Ὀρθοδόξων Ψυχοθεραπευτῶν κ.ἄ. ) καί τῆς Νευροψυχολογίας (1ον Συνέδριον Νευροψυχολογίας τῆς “Τρίτης Ἡλικίας” περί τῆς νόσου Alzheimer κ.ἄ. λοιπῶν συναφῶν Νευροεκφυλιστικῶν Διαταραχῶν και Νοσημάτων).

Ὀ Παναγιώτης Ν., ὁρκίστηκε ἐν τῇ Θεσσαλονίκῃ πτυχιούχος τοῦ Τμήματος ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ στίς 14/11/2012 (Ἡμέρα μνήμης: τοῦ Ἀποστόλου Φιλίππου καί τοῦ Ἁγίου Ἀρχιεπισκόπου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Κωνσταντίνου τοῦ Ὑδραίου καί Εὐφημιανοῦ ἐν Λύσῃ) μέ βαθμό 7,52 “Λίαν Καλῶς”. [Δεῖτε ΕΔΩ το ΒΙΝΤΕΟ]

Δεῖτε ΕΔΩ τό  ἐπίσημον «Ἀντίγραφο Πτυχίου» καθῶς καί τό ἀκαδημαϊκόν «Πιστοποιητικόν» μέ τήν «Ἀναλυτικήν Βαθομολογία».

Τό 2013 ἐπιστρέφει εἰς τήν Κύπρο ἀπό τήν Ἀθήνα ὅπου ἐκεῖ ἡμι-ἐργαζόταν στίς τηλεπικοινωνίες. Τό ἴδιον ἔτος (2013) καταθέτει εἰς τήν Ἐπιτροπή Ἐκπαιδευτικῆς Ὑπηρεσίας (Ε.Ε.Υ.) τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας εἰδικήν αἵτησιν μαζί καί τό πτυχίον του διά τήν ἐγγραφήν του στό Κατάλογο Διοριστέων Καθηγητών (Νο 1092) τῆς Μέσης Ἐκπαίδευσις. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Τό 2014 ὁ Παναγιώτης Ν. συμμετέχει εἰς τήν δυναμική ἀντιρρητική διαμαρτυρία τοῦ ΠΑΧΟΚ, μαζί μέ Μοναχούς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου καί πλῆθος πιστοῦ Λαοῦ, κατά τοῦ Σοδομισμοῦ, δηλ. κατά τοῦ πρώτου «Φεστιβάλ Ὑπερηφανίας» τῶν ΛΟΑΤ (“Gay Pride”) τῆς νήσου Κύπρου.

Ἀπό τό 2013 μέχρι σήμερα τό 2016, ἐπαγγελματικά κατ΄οὑσίαν εἶναι ἄνεργος· εἶναι ὅμως, διαδικτυακά ἐνεργός (ἀπό τό 2009) ὡς ὁ Διαχειριστής καί Ἐκκλησιαστικός Συγγραφεύς/Ἀρθρογράφος (2013 μέχρι σήμερα) τῶν Ἱστολογίων “ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ” καί “ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΟΝ” (δεῖτε ΕΔΩ  καί ΕΔΩ) ἀλλά καί εἴς ἄλλα πολυποίκιλα μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσις (δεῖτε ΕΔΩ  καί ΕΔΩ)  ὅπου κοινοποιεῖ, δημοσιεύει προσωπικά, ἤ καί ἄλλων, σχόλια, κριτικές, μελέτες καί δοκίμια περί τινῶν Θεολογικῶν, Δογματολογικῶν, Ἐκκλησιολογικῶν, Ἀντιρρητικῶν, Ἱστορικῶν, Θρησκειολογικῶν, Βιοηθικῶν, Ἀντιαιρετικῶν, Φιλοσοφικῶν, Ἐθνικῶν κ.ἄ. ζητημάτων πού τόν ἀπασχολοῦσιν.

Τό Ἡλεκτρονικόν Ταχυδρομεῖον του εἶναι:
panagiotisnounis@gmail.com

https://web.facebook.com/panagiotisnouni

Ἡ μόνιμη  διεύθυνση του διά ὅποιον/α  ἐπιθυμεῖ τήν γραπτή ἀλληλογραφία, εἶναι:

  • ΣΩΤΗΡΗ ΠΑΠΑΛΑΖΑΡΟΥ 3
  • ΕΠΙΣΚΟΠΗ/ΚΟΥΡΙΟΥ
  • ΛΕΜΕΣΟΣ/ΚΥΠΡΟΣ
  • ΤΚ. 4620
  • Τηλ. Γραφείου: 00357-96897711
  • Τηλ. Οἰκείας: 00357- 99-205630
  • Σκάϊπ Βιντεοκλήση (SKYPE): nimfwn2

Εἶναι ἐπίσης στενός συνεργάτης, τινῶν ὀρθοδόξων Ἱερῶν Μητροπόλεων μετά τῶν Ἁντιαιρετικῶν Γραφείων τους, ὅπου καί δημοσιοποιεῖ: ποιμαντικά, ἀντιρρητικά, δογματολογικά, πατρολογικά, κατηχητικά καί ἀντιαιρετικά κείμενα καί ἐπισκοπικές ἐγκυκλίους τους.

Διαλέγεται ἀκατάπαυστα, συζητεῖ, καί ἀπαντάει, διαδικτυακῶς, σέ σχόλια, σέ ἀπορίες καί σέ ἐπιστολές (emails) τῶν ἁπανταχοῦ ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἀναγνωστῶν του· παρεμβαίνει ἐπίσης, διαλογικά, σέ περίεργες παραθρησκευτικές καί διαδικτυακές ὁμάδες καί ὅπου κρίνει σκόπιμον, συζητεῖ δημοσίως μέ ρωμαλέα ἐπιστημονικά ἐπιχειρήματα: κατά ἑτεροδόξων· κατά ἑτεροθρήσκων· κατά Νεοπαγανιστῶν· κατά Νεοαθεϊστῶν-Ἀγνωστικιστῶν-Ἀθρήσκων· κατά Θεοσοφιστῶν καί Μασσώνων· κατά Ἐωσφοριστῶν-Μάγων/ισσῶν· καθῶς καί κατά τινῶν ἄλλων λογιῶν Αἱρετικῶν, πού συχνάζωσιν καί καραδοκοῦσιν, εἰς τόν κυβερνοχῶρον, ὡς λήσταρχοι καί λυκοποιμένες…!

Ἀπό τό 2016 ὁ Παναγιώτης Νούνης γίνεται συνεργάτης τῆς πλέον ἱστορικῆς καί μαχητικῆς Ἑλλαδικῆς Ἐφημερῖδος ὁ «ὈΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» (δεῖτε ΕΔΩ ) ὅπου ἡ Συντακτική Ἐπιτροπή, δημοσιεύει τινές μελέτες, σχόλια, ἄρθρα καί τά κριτικά κείμενα τοῦ ἐν λόγῳ Δοκιμιογράφου.

Τό 2017 εἰσάγεται στό Πανεπιστήμιον Κύπρου γιά ἀπόκτηση Δευτέρου Πτυχίου στό Τμήμα Κλασικῶν Σπουδῶν καί Φιλοσοφίας γιά ἀμειγῶς πτυχίον περί τῆς Φιλοσοφίας. [Δεῖτε ΕΔΩ].

Τὸ 2018 εἰσάγεται στὸ Πανεπιστήμιον Κύπρου στὸ Δευτερεύον Πρόγραμμα Πτυχίου (Minor)  στὸ Τμήμα Ψυχολογίας.

 

Δημοσιεύσεις  προσωπικῶν του κειμένων στό Google Drive. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ  ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ  ΤΟΥ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ»

  1. Μέρος Α΄, Κριτική τῶν πρακτικῶν τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου (1923) καί ἡ Μεγάλη Σύνοδος (2016), «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» (26 Φεβρουαρίου 2016), Ἀριθμός Φύλλου 2106, σελ. 1, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  2. Ἱεροκανονική ἀπάντησις εἰς τήν ἐγκύκλιον τοῦ Φαναρίου, “Ο.Τ.” (1 Ἀπριλίου 2016), Ἀριθμός Φύλλου 2111, σελ. 1, σελ. 4. [Δεῖτε ΕΔΩ ἀλλά καί ΕΔΩ ].
  3. Μέρος Β΄, Κριτική τῶν πρακτικῶν τοῦ Πανορθόδοξου Συνεδρίου (1923), “Ο.Τ.” (1/4/2016), Ἀριθ. Φύλλου 2111, σελ. 5. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  4. Ἡ συμμετοχή «παρατηρητῶν» εἰς τήν Μεγάλη Σύνοδον συνιστᾶ κακοδοξίαν, “Ο.Τ.” (22 Ἀπριλίου 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2114, σελ. 1, σελ. 7. [Δεῖτε ΕΔΩ ].
  5. Κριτική εἰς ἄρθρον τοῦ κ. Νούνη, “Ο.Τ.” (29 Ἀπριλίου 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2115, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ]. Ἡ Ἀπάντησίς μας πρός τήν κριτική, μέ τίτλον: ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Τῼ ΟΝΤΙ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  6. Μεταπατερικός οἶστρος καί διαβολή κατά τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, “Ο.Τ.” (13 ΜΑΪΟΥ 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2116, σελ. 1, σελ. 7. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  7. Ἡ Ἀμερικανοκίνητος Σύνοδος, (10 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2120, σελ. 1, σελ. 7. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ].
  8. Μέ τάς ΗΠΑ ἤ τήν Ὀρθοδοξίαν; (17 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016), Ἀριθ. Φύλλου 2121, σελ. 1, σελ. 7. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  9. ΝΑΙ εἰς τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν! ΟΧΙ εἰς τά μυστήρια τῶν ΓΟΧ! (24 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016), Αριθμός Φύλλου 2122, σελ. 1, σελ. 7. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  10. Σχολιασμός διά τάς θέσεις τῆς Ρωσικῆς Ἐκκκλησίας. (29 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016), Αριθμός Φύλλου 2127, σελ. 1, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  11. Περί τῶν Μεικτῶν Γάμων. (12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2016) Αριθμός Φύλλου 2129, σελ. 1, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  12. Περί τοῦ ψευδωνύμου Μηνύματος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Κύπρου. (7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016), Ἀριθμός Φύλλου 2134, σελ. 1, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  13. Ἡ Θεολογία τοῦ Παναγιώτου Τρεμπέλα ἀποδεκατίζει τά ψεύδη τῶν οἰκουμενιστῶν. (4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016), Ἀριθμός Φύλλου 2138, σελ. 4. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ].
  14. Τόν Χριστόν ἤ τό Φανάρι; (18 Νοεμβρίου 2016), Αριθμός Φύλλου 2140, σελ.1, σελ. 5. [Δεῖτε ΕΔΩ].

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΔΟΚΙΜΙΩΝ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

  • ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΕΚΑΤΟΝ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ (149) ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2014-2015 μ.Χ. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  • ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (69) ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ Α΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 2016 μ.Χ. [Δεῖτε ΕΔΩ].
  • ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ B΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 2016 μ.Χ. (AΠΡΙΛΙΟΣ-ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ). [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΑ

  • ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΟΥΜΕΝΗΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΕΣΛΑ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΣΤΑΣΗ ΔΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΚΑΙ «ΑΓΙΟΝ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ» ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΤΕΣΛΑ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΕΠΙΚΕΙΤΑΙ ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΜΕΓΙΣΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΕΣΛΑ ΕΚ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΑΝΤΙΡΡΗΤΙΚΑ

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ

ΑΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΑ

  • ΔΙΕΙΣΔΥΣΙΣ ΕΙΣ ΤΑ ΕΧΘΡΙΚΑ ΕΔΑΦΗ, ΕΠΙ ΤΙΝΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΑΣΣΩΝΟ-ΜΕΤΑΞΑΚΕΙΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΤΩΝ ΦΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_55.html
  • TO AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΕΣ-ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

  • ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΓΡΑΦΘΕΝΤΩΝ ΤΟΥ ΔΥΣΕΒΟΥΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΤΟΥ ΚΟΠΡΩΝΥΜΟΥ.  http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/05/blog-post_87.html
  • ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΙΚΟΜΑΝΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΜΑΘΟΥΣ ΑΝΔΡΕΑ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/05/blog-post_64.html
  • Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ” [ΜΕΡΟΣ Α΄]. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/05/blog-post_59.html
  • [ΜΕΡΟΣ B΄] Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/06/b.html
  • [ΜΕΡΟΣ Δ΄] Η (ΑΝ)ΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΜΠΕΪΛΗΣ “Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ”. (ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΠΟΥ ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΝ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΛΒΑΝΙΑΣ κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΝ). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_3.html
  • “ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ”; Ἤ ΜΗΠΩΣ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΝ ΟΛΙΣΘΗΜΑ; (Μία Ἀποφατική Βιβλιοκρισία κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ στό Πανεπιστημιακόν τομίδιον: ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ τοῦ Καθηγητοῦ κ. Παναγιώτου Μπούμη, ἔκδοσις Γ΄, ἐπηυξημένη, ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σσ. 300). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/03/blog-post_1.html
  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ (ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ/ΠΑΤΡΟΛΟΓΟΣ): Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/03/blog-post_6.html
  • Βασίλειος Ε. Βολουδάκης (Πρωτοπρεσβύτερος): Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ, Ο ΑΡΙΘΜΟΣ 666 ΚΑΙ Η ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ. Ἐκδόσεις: ΥΠΑΚΟΗ, Γ΄ Ἔκδοση-ἐπηυξημένη, Ἀθήνα 1997, σσ. 128. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/03/666-1997-128.html
  • Η “ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΓΚΑΛΙΑ” ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΜΕΓΑΛΟΝ ΦΙΛΟΤΙΜΟΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/03/blog-post_3.html
  • ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ [01]: ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ’ (1923), Ο “ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ” ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ’ (2016). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/01-1923-2016.html
  • [02]: ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ’ (1923), Ο “ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ” ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ’ (2016). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/02-1923-2016.html
  • [03]: ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ’ (1923), Ο “ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΓΟΝΕΑΣ” ΤΗΣ ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗΣ ‘ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ’ (2016). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/03-1923-2016.html
  • ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ: ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΦΤΩΧΗ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΠΟΛΙΣ, 2014, σσ. 81. [INTERVISTA CON PAPA FRANCESCO, CIVILTA CATTOLICA, τχ. 3918, ΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΙΗΣΟΥΪΤΩΝ, 2013.]. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/12/2014-81-intervista-con-papa-francesco.html
  • ΟΙ ΔΙΑΚΗΡΥΓΜΕΝΕΣ «ΣΙΩΠΗΛΕΣ» ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ. [Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, Συνάντηση μέ τό Μυστήριο (Μία σύγχρονη ἀνάγνωση τῆς Ὀρθοδοξίας), Ἐκδόσεις: Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως καί ΑΚΡΙΤΑΣ Α.Ε., (Πρωτότυπη ἔκδοση στίς Η.Π.Α.: Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today) σσ. 359]. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Ἀρχιμανδρίτου Ἰωάννου Καρασακαλίδη, Γνώρισε τά Χαρίσματά σου, Α΄ Τόμος, Ἔκδοσις: Ἀλεξανδρούπολη 2015, σσ. 215. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΒΙΟΗΘΙΚΑ

ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ-ΠΟΛΕΜΙΚΑ

ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΑ

ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΑ

ΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΚΑ

  • ΕΝΩ ΣΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΑΠΘ, Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΘΡΟΝΙΑΣΤΗΚΕ, ΘΕΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΑΤΑ, ΜΕΡΙΚΟΙ ΘΡΗΣΚΟΛΗΠΤΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ, ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΩΝΤΑΙ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ, ΔΙΑ ΤΙΝΑ “ΑΔΙΟΡΑΤΑ” ΚΑΙ ΑΟΡΑΤΑ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_6.html
  • ΓΙΑΤΙ Ο ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ κ. ΑΝΘΙΜΟΣ, ΔΙΑΣΤΡΕΦΕΙ, ΤΗΝ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΛΩΜΕΝΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΠΘ; http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_61.html

ΙΣΤΟΡΙΚΑ

  • ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΚΑΤΑ ΤΙΝΑΣ ΦΑΝΑΤΙΚΗΣ “ΑΠΟΛΟΓΗΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΣΟΔΟΜΙΣΜΟΥ”! http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_65.html
  • Η ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΕΜΕΣΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ ΦΛΕΡΤΑΡΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΤΩΝ “ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ” ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ; (ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΣΥΝ ΕΝΑ, ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ, ΔΙΑ ΒΑΘΥΤΕΡΟΝ ΣΤΟΧΑΣΜΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_91.html
  • ΘΕΡΜΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΗΣ, ΑΞΙΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΚΑΣΤΡΟΥ κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_68.html

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ

  • ΝΑΙ εἰς τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν! ΟΧΙ εἰς τά μυστήρια τῶν ΓΟΧ! [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΟΙΣΤΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΟΙ ΝΕΟ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΚΑΝΟΝΙΚΑ

  • ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΙΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ «ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΗΣ» ΜΕΜΦΟΜΕΝΟΣ ΤΗΝ “ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ”; [Δεῖτε ΕΔΩ http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/05/blog-post_22.html%5D
  • ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΚΑΤΑ ΑΜΠΕΛΟΦΥΛΛΟΣΟΦΙΣΤΩΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_93.html
  • ΔΕΚΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΠΕΡΙ ΤΙΝΩΝ “ΝΕΩΝ” ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΩΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_60.html
  • ΟΙ ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ “ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ” ΙΝΑ ΜΗ ΑΠΟΚΛΗΘΕΙ ΕΚ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΩΣ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_53.html
  • ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΙ “ΨΙΘΥΡΟΙ ΚΑΡΔΙΑΣ” ΔΙΑ ΤΟΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ κ. ΑΝΘΙΜΟΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_14.html
  • KΡΙΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΑ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΛΛΥΡΙΑΣ κ. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ.[Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΝΕΕΣ ΧΩΡΕΣ». [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΗ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΥ ΚΥΡΙΑΖΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΞΟΡΙΣΘΕΝΤΑ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΑ

  • ΙΔΟΥ ΠΩΣ AΝΑΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΛΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΣΕ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΗΣ ΦΙΛΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΜΕΡΚΟΥΡΗ). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/03/blog-post_10.html
  • ΑΡΑΓΕ ΤΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ «ΙΕΡΑ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΑΡΙΣΗΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΑ

  • ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΠΟΥ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΗΚΕ ΕΙΣ ΤΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΝ ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_93.html
  • ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_46.html
  • ΡΩΜΑΛΕΟΝ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΚΑΔΙΟΣ, [ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ] «Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ» ΔΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ] Η OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄ . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ «ΡΗΤΟΡΙΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ» ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ ΒΑΣΙΝ ΤΩΝ ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923) . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Τῼ ΟΝΤΙ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΚΑ

  • Αποκαλυπτικόν Ντοκουμέντο: Μία ἀνέκδοτη καί σπάνια-Προφητική ἐπιστολή-τοῦ Ὁσίου Γέροντος π. Φιλοθέου Ζερβάκου. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_8.html
  • ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΑ ΤΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ ΤΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΝΟΥΣΗ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΣΥΝΟΔΙΚΑ

  • Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΞΕΣΠΑΘΩΝΕΙ ΧΛΙΑΡΩΣ, ΔΙΑ ΙΕΡΑΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ, ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ ΤΟΥ «ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ». http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/06/blog-post_30.html
  • Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΟΝΟΝ ΤΟΥ “ΑΡΘΡΟΥ 14” ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΙΝΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ “ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΩΝ” ΕΙΣ ΤΗΝ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΣΥΝΟΔΟΝ”, ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΞ ΑΡΧΗΣ, ΜΕΓΙΣΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ, ΚΑΙ DE FACTO ΛΗΣΤΡΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/14-de-facto.html
  • Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΑ, ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ, ΠΟΥ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_43.html
  • ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ (ΕΞΗ ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΣΗΜΕΙΑ). http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/02/blog-post_1.html
  • ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΙ, ΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΑΚΑΘΕΚΤΟΙ, ΜΕ ΑΔΙΟΡΑΤΟΝ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΝ, ΣΕ ΜΙΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ” ΚΑΙ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ, ΠΟΥ ΠΡΟΑΠΕΚΤΗΣΕΝ ΗΔΗ ΑΥΤΟΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΝ ΚΥΡΟΣ, ΕΛΕΩ ΤΟΥ ΜΕΓΙΣΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΕΛΛΕΙΜΑΤΟΣ. http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/12/blog-post_78.html
  • ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΜΑΣ ΕΛΥΣΑΝ ΤΟΝ “ΓΟΡΔΙΟ ΔΕΣΜΟ” ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΤΟΔΟΣΙΑΣ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ 2016. ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟΥΣ! http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2015/12/2016_23.html
  • ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟΝ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΝ (;!) ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ κ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΙΑ ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΣΤΑ ΛΕΧΘΕΝΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΑΛΛΙΑΣ κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΗ ΣΥΝΟΔΟΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Β΄ . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΟΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΠΟΙΑ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ» ΣΥΝΟΔΟΝ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΓΙΑΤΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΟΝΚ ΚΟΝΓΚ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ “ΟΜΙΛΕΙ ΚΙΝΕΖΙΚΑ”; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ “ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΩΝ” ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ

*Το Βιογραφικόν τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη πρόκειται νά ἐνημερώνεται γιά κάθε νεώτερο.