ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΛΕΒΙΑΘΑΝ ΤΟΥ ΤΟΜΑΣ ΧΟΜΠΣ

thomas_hobbes_leviathan

Νεώτερη Ευρωπαϊκή Φιλοσοφία

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΛΕΒΙΑΘΑΝ ΤΟΥ ΤΟΜΑΣ ΧΟΜΠΣ

Μία σημαντική αντίρρηση του Μπέρτραντ Ράσσελ για τον Λεβιάθαν του Χόμπς, είναι: ότι ο δεύτερος δεν αναγνωρίζει τη βαρύνουσα σημασία της διαχρονικής σύγκρουσης των τάξεων. [1]

Αυτό συμβαίνει προφανώς, κατά τον Ράσσελ, διότι ο Χόμπς διατυπώνει μία πεποίθηση που θεωρεί, ότι τα συμφέροντα της μοναρχίας μαζί με εκείνα των υπηκόων της είναι ταυτόσημα!

Επίσης, ο Χόμπς θεωρεί: ότι για να μην προκύψει μία αναρχία πρέπει να λαμβάνει την απόλυτην εξουσία ο μονάρχης.

Ο Ράσσελ βέβαια σε αυτό το σημείο εκφράζει την αντίρρησή του προτάσσοντας μία εναλακτική πολιτική λύση: εκείνης του καταμερισμού της εξουσίας του μονάρχη.

Ο Ράσσελ εν μέρει έχει δίκαιον αλλά προφανώς η λύση που καταγράφει δεν είναι και ο απόλυτος μονόδρομος μιάς και αφήνει ανοικτά άλλα τινά ενδεχόμενα.

Λόγου χάριν, μία δική μου εκτίμηση, είναι ότι: ο απόλυτος μονάρχης του Λεβιάθαν ίσως για να αποφύγει έναν επικείμενο εμφύλιο σπαραγμό, ή και μία ανεξέλεγκτη αναρχία, να αναλάβει εκ των προτέρων –αν είναι διορατικός ηγεμώνας– και να συλλάβει τους γνωστούς επικεφαλείς και ηγήτωρες στασιαστές αντιπάλους του  και είτε να τους εξολοθρεύσει ολοσχερώς και παραδειγματικά,  είτε να τους φυλακίσει, είτε και να τους εξορίσει για να επιβληθεί έτσι εξάπαντως στους υπηκόους και αντιπάλους του ως ο απόλυτος κυρίαρχος του κράτους.

 

Toυ Παναγιώτη Π. Νούνη

Προπτυχιακός φοιτητής Κλασσικών Σπουδών στο Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής

12/3/2017

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ:

[1] Μπέρτραντ Ράσσελ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, Τόμος Β΄, Ο Λεβιάθαν του Χόμπς, εκδόσεις: ΑΡΣΕΝΙΔΗ, σελ. 234-251.

  • Δείτε το επίσης σε PDF και DOCS.

Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΘΕΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ

copernicus-picture

Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΘΕΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΙΗΣΕ ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

Μία σημαίνουσα ἀλλαγή πού ἐπέφερεν ἡ ἄνοδος τῆς Νεώτερης Ἐπιστήμης σύμφωνα μέ τό φιλοσοφικό στοχασμόν   τοῦ Bertrand Russell, εἶναι:

ἡ πλέον ἀναγκαστικά μετριοπαθέστερη καί ἐπιεικέστερη στάση τοῦ Παπισμοῦ μετά τῶν Σχολαστικῶν θεολόγων του στά περί τῶν Ἐπιστημῶν.

Ὁ στεῖρος καί θρησκευτικός δογματισμός τῶν «ἀλαθήτων αὐθεντιῶν»  διά τῆς Σχολαστικῆς ἑρμηνείας τῆς Βίβλου, μαζί μέ τό εἶδος τινός θρησκειοποιημένου Ἀριστοτελισμοῦ, ὁ ὁλοκληρωτικός Παποκαισαρισμός τῶν Ἱεροεξεταστῶν ἐκάμφθηκεν καί ὀπισθοχώρησεν, σ΄ ἕνα ἀρκετά ἰκανό σημεῖο.

Ἡ πιό πάνω ἱστοριογραφική θεώρηση στηρίζεται κυρίως εἰς τήν πολυσχιδήν προσωπικότητα τοῦ Κορπένικου, ὅπου ἀσχέτως κι ἄν ὁ ἴδιος δέν ἔσπευσεν νά δημοσιεύσει τίς ἐπιστημονικές του ὑποθέσεις διέθετε ἐν μέσῳ τοῦ Μεσσαίωνα μίαν πολύτιμη ἀρετήν ἐκείνην τῆς ῥωμαλέας διατύπωσις εἴτε ἰδικῶν του  εἴτε καί ἀρχέγονων ἐπιστημονικῶν πεποιθήσεων ἤ καί ὑποθέσεων. [1]

Τοῦ Παναγιώτη Νούνη

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ:

[1] BERTRAND RUSSELL, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ (ΚΑΙ Η ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ), Ἡ Ἄνοδος τῆς Επιστήμης, Κεφάλαιο VI (6ον),  Τόμος Β΄, Μετάφραση –  Σημειώσεις: Αἰμ. Χουρμουζίου, εκδόσεις: Ι. Δ. ΑΡΣΕΝΙΔΗΣ, ΑΘΗΝΑ, σελ. 204-233.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΣ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ «ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ»

screenshot_72

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΣ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ «ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ» ΜΕ ΕΙΔΙΚΗΝ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΛΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

Κατ΄ ἀρχᾶς να ἀνεφερθοῦμεν ὅτι ἡ προηγούμενη κριτικογραφία μας πού ἔφερεν ὡς τίτλον: ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΣ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΑ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗ ΟΠΟΥ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΕΙ ΑΝΗΛΕΩΣ ΑΝΗΘΙΚΩΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ ΤΗΝ ΦΟΝΙΚΗ «ΔΙΑΚΟΠΗ ΚΥΗΣΕΩΣ» ΤΩΝ ΕΜΨΥΧΩΝ ΕΜΒΡΥΩΝ  ἦτον ἡ πρῶτη δημόσια κριτική παρέμβαση μας στά τηλεοπτικά δρώμενα. Μόλις χθές, σέ μία νέα ἐκπομπή («ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ» 25/10/1013) τοῦ κ. Ἀνδρέου Πιτσιλλίδη μέ τόν ἄκρως ἐνδιαφέροντα τίτλο: «Ἀστρολογία: Ἀρχαία τέχνη ἤ Κομπογιαννιτισμός;» εἶχεν ὡς προσκεκλημένον του τόν περιβόητο Ἀστρολόγον κ. Δημήτριον Παπέϋ!…

Μέ τόν ἐν λόγῳ Ἀστρολόγον εἶχα σαφῶς «ἀνοικτούς λογαριασμοῦς» (ὡς νεοσσός ἱεροσπουδαστής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ. κατά τά ἔτει 2008-2012) ὅταν διαλεγώμεθα δημοσίως καί ἀνταλἀξαμε γραπτούς, ἀντιρρητικούς σχολιασμούς, μέσα στο Ἱστολόγιον «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ» [Δεῖτε ΕΔΩ] τοῦ Ἑλλαδίτου θεολόγου κ. Χρήστου, ἐπάνω σέ εἰδικήν ἀντιαιρετικήν θεματολογίαν περί τῆς ἀκροπόλεως τοῦ Σατανᾶ τῆς Ἀστρολογίας. Ὁ κ. Δημήτρης Παπέϋ δικαιολογοῦσε φυσικῶς, πλανερῶς καί ἀνεπιτυχῶς, τήν ψευδο-ἐπιστήμην τῆς Ἀστρολογίας καί ἐμεῖς ἐπιμέναμε ἀποδεικτικῶς, ὅτι πρόκειται διά κατεδικασμένης ἀπό τήν Ὀρθόδοξον Καθολικήν Ἐκκλησία, ἐξάπαντος διαβολικῆς πρακτικῆς, καί ἄρα συνεπῶς ΔΕΝ συμβιβάζεται διόλου ἡ ἰδιότητα τοῦ Χριστιανοῦ (πολλῷ μᾶλλον τοῦ ἱεροψάλτου, μιᾶς καί ὁ ἴδιος μᾶς ἐδήλωνε ὅτι ἦτο τέτοιος) μέ ἐκείνην τοῦ Μάντη ἤ Ἀστρολόγου-Μελλοντολόγου. Κατάληξις τῆς τότε ἀντιρρητικῆς στάσις μας κατά τῶν ἀστρολογικῶν φληναφημάτων τοῦ κ. Δ. Παπέϋ ἦτο νά ἐπικοινωνήσει, ἄρον-ἄρον, μέ τόν Διαχειριστή τοῦ ἱστολογίου «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ», καί νά τόν πιέσει ἐντέχνως, ὅτι ἔπρεπεν νά διαγραφῶσι τά σχόλιά μας, διότι δῆθεν τόν «ἐπρόσβαλαν» ἀλλά ἡ πραγματικότης ἦτο ὅτι ἀπεδείκνυαν βροντερῶς, τίς μεγίστες ἀντιφάσεις, τούς ἐλεϊνούς παραλογισμούς καί τίς σοφιστικές πλάνες τοῦ. Ὁ σεβαστός διαχειριστής κ. Χρήστος, ἔκανε τότε «τυφλή ὑπακοή» ὀπισθοχώρησεν ἄτακτα καί δυστυχῶς ἐδιέγραψεν τους σχολιασμούς μας κατά τοῦ κομπογιαννίτου Ἀστρολόγου.  Ἔκ τοτε ἀντελήφθην βαθέως καί τήν σημαίνουσα βαρύτητα τοῦ ἐπιθετικοῦ (αὐτο)προσδιορισμοῦ «θεολόγος» ἤ «ἀντιαιρετικός». Ἀλλ΄ ὅμως ἡ ζωή καθῶς καί τά  ζώδια, κάνωσι ἀεννάως κύκλους (ἐξ οὗ καί τά περίφημα παρεξηγημένα Ἀρχαιοελληνικά Ἱερογλυφικά τοῦ  Ζωδιακοῦ Κύκλου1) κ. Παπέϋ μου, καί οἱ δρόμοι μας ἔμμελεν φαίνεται νά (ξανα)διασταυρωθῶσι, μαζί δέ τά ξίφη καί τά βέλη τῆς φαρέτρας μας.

Ἡ δεύτερη δημόσια τηλεφωνική-τηλεοπτική παρέμβασίς μας, [Δεῖτε ΕΔΩ στο 39ο λεπτόν (39:10)] γέγονεν μέ ἀπώτερον στόχον νά πλήξουμεν  καίρια τήν περίφημον (δῆθεν) ἀξιοπιστία καί τό κύρος τῆς δαιμονικῆς Μαντικῆς Ἀστρολογίας καί ἔπειτα νά ἀποδείξομεν (ἐν τάχει) τόν κομπογιαννιτισμό της (βάσει τῶν ἀπλανῶν θεηγόρων Πατέρων ἀλλά καί τῆς συγχρόνου ἀκαδημαϊκῆς ἐπιστήμης τῆς Ἀστρονομίας καί Ἀρχαιογνωσίας) μέσα σε ἐλάχιστα δευτερόλεπτα ἤ καί λεπτά. Ἦτο σαφῶς πράγμα ἀκατόρθωτον μέν ἀλλά εὐελπιστοῦμε δε, ὅτι ἀμυδρῶς μᾶλλον προβληματίσαμε πανελίστες καί τηλεθεατές διότι τοῦτο ἐφάνηκε κάπως ἔντονα, ἐξάπαντος μέ τίς ἐπόμενες ἰσχυρές καί κριτικές τηλεφωνικές παρεμβάσεις πού κυριολεκτικά στρίμωξαν ἀνελέητα στήν γωνιά τοῦ τηλεοπτικοῦ ρίνγκ τόν περιβόητον «ἐπιστήμονα» τῆς Ἀστρολογίας. Δέν εἶχε πού να κρυφτεῖ ὁ ταλαίπωρος ἀστρολόγος, ἑνῷ το πιό κύριον, φάνηκε ὁ μέγας ἐρασιτεχνισμός τοῦ κ. Ἀ. Πιτσιλλίδου νά προστατέψει τόν καλεσμένο του. Μή πῶ ἐπίσης, ὅτι φάνηκε (ὁ Ἀ. Π.) παντελῶς ἀδιάβαστος και ἐκπληκτικά ἄσχετος διά τό ζήτημα. Τέλος πάντων, τό ἀναφέρω μιᾶς καί τά αὐτονόητα πρέπει νά διατυπώνονται ῥητῶς. Φανερώθηκε ὅμως καί κάτι ἄλλον: ἡ ἀμετανόητα ἀδιάλλειπτη καί προκλητικά (ἤ ἀναιδῆς;) κακόδοξως στάσις τοῦ κ. Ἀ. Πιτσιλλίδου γιά τήν ἄστοχον ἐπιλογήν καί ἀλυσιτελήν προσέγγισην, ἐπί τῆς ἐν λόγῳ σημαίνουσας θεματολογίας, πού άπέλπιδα ἐπάλευεν κάπως ἄτσαλα γιά τήν ἄτοπον ἀπενεχοποίησιν αὐτῆς καί γιά μία ἀκόμη φορά μᾶς ἐπιβεβαίωσεν τρανῶς, τό καθόλα δίκαιον τοῦ Κανονικοῦ και εὔλογου Ἀφορισμού του ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας μας.

Θά πρέπει μᾶλλον νά ἐμπεδώσουμε καί ἐτοῦτην τήν ἀναντίλεκτον ἐπιστημονική ἀρχή: ὅ,τι εἶναι οἱ ἀσεβεῖς Αἱρετικοί γιά τήν Μία Ἁγία καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, εἶναι καί οἱ Ἀστρολόγοι διά τήν μίαν περίφημον καί ἀκαδημαϊκήν Ἀστρονομία. Ποῖον ἔν τέλει πρέπει νά ἐμπιστευώμεθα; Τόν κακόδοξον ἤ τον ὀρθόδοξον θεολόγο; Τόν ἐπιστήμονα Ἀστροφυσικό ἤ τόν τσαρλατάνο Ἀστρολόγο; Διαλέγετε καί παίρνετε… ἐμπειρικῶς, μέχρι νά ἀντιληφθεῖτε ἐν τῇ προσωρινῇ ζωῇ ποιός/ά ἀκριβῶς εἶναι ἡ Κοκκινοσκουφίτσα καί ποιός ὁ λυκάνθρωπος θηρευτής της.

Συνοπτικῶς: ἡ ἐπιστήμη τῆς Ἀστρονομίας ἐπίσημα ΑΠΟΡΙΠΤΕΙ τήν Ἀστρολογία ὡς θρησκευτική δεισιδαιμονία καί ἀντιεπιστημονική ἐξαπάτησις τῶν ἀνθρώπων. Ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία, ἡ Πατερική Θεολογία, ἡ Συμφωνία τῶν Θεοφόρων  καί Ἁγίων Πατέρων, οἱ Ἱεροί Κανόνες, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΩΣΙΝ την μαντική καί ἀστρολογική τέχνη, ὥς διαβολική ἀλχημεία καί θρησκόληπτον κατάλοιπον εἰδωλολατρικῆς δεισιδαιμονίας. Τόσον ἡ ἐπιστημονική Κοινότητα ὅσον καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιαστική Κοινότητα, συμφωνῶσι ἀναντίρρητα στό ἴδιον καί τό αὐτό, ὅτι πρόκειται διά ἀπάνθρωπης δεισιδαίμωνος ἀπάτης καί μή ἐπιστημονικοῦ ἀντικειμένου. Δεν μᾶς προβληματίζει ἡ ταυτότητα ἀπόψεων διά τό συγκεκριμένον ζήτημα; Ποῦ εἶναι ὅλοι αὐτοί, πού εἰκάζουν καί θεωροῦν, ὅτι οἱ Θετικές Ἐπιστῆμες συγκρούονται μετά τῆς «ἐπιστήμης τῶν ἐπιστημῶν» (κατά τόν μέγαν Φιλόσοφον Ἀριστοτέλη) [Ὀρθοδόξου Πατερικῆς] τῆς Θεολογίας; Ποῖος γνωρίζει ᾆραγε, τήν σήμερον, σέ ποιάν κλίμακα κατατάσσει (ὁ Σταγιρίτης) τήν Θεολογία; Ξεκαθαρίζω, ὅτι δέν εἶμαι ὀπαδός (ἀλλά ἐρευνητής τῆς Ἱστορίας τῆς Φιλοσοφίας) τοῦ Ἀριστοτέλους ἤ τοῦ Πλάτωνος κ.ο.κ. ἑνῷ διαπιστώνω ὅτι ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον ὁ μακαριστός π. Ἰωάννης Ῥωμανίδης γιά ὅσα περιγράφει (περί Γαλιλαίου, Ἀριστοτέλους, Λούθηρου, Δάντη, Βοκκάκιο, Πετράρχη, Θωμᾶ Ἀκινάτη, Νεοελλήνων κ.λπ.)  μέ ἀπόλυτον ἱστορικήν καί κριτικήν ἀκρίβεια διά τήν Φραγκικήν Δυτικήν καί Μεσσαιωνική Θεολογία καί τήν μοντέρνα ἐπιστήμη καθῶς καί τόν πιθηκισμό τῶν θρησκευόμενων Ὑπαρξιστῶν.2

Στην τηλεφωνική παρέμβασίν μας, ἐστιάσαμεν κυρίως σε δύο ἐσφαλμένες (προσωπικές) παρερμηνευτικές ἀπόψεις τοῦ Ἀστρολόγου κ. Παπέϋ καί σέ μία ἀξιωματική καί θεμελιώδη Ἐπιστημονική Ἀρχή, κατατεθέν εὐρέως, ὑπό τῆς σύμπασας ἀκαδημαϊκῆς Ἀστροφυσικῆς καί Ἀστρονομίας.

Α΄. Το πρῶτον σφάλμα τοῦ ἐν λόγῳ Ἀστρολόγου (κατά τήν ἰδικήν μας ἐπιστημονικήν ἄποψιν: δηλ. ἐξ ὀρθοδόξου καί ἀπλανῶς Χριστιανικῆς Ἐρμηνευτικῆς-Θεολογικῆς ἐπόψεως) ἐάν καλῶς ἐνθυμούμεθα, ἦτον ὅτι ἐξέφρασε τήν προσωπικήν του (ἀστρολογικήν μᾶλλον) πεποίθησιν, ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, «δέν εἴχεν Γενέθλια τήν 25ην Δεκεμβρίου ἀλλά κατά τόν μήνα Ὀκτώμβριον».  Ὁ κ. Ἀ. Π. ἐξέφρασεν τινά μία ἄλλη γνωστήν ἀλληγορικήν θεωρία ἵνα ὑποστηρίξει τήν λαθεμένη ἄποψη τοῦ Παπέϋ: ὅτι τά κανονικά Χριστούγεννα γέγοναν «δάνειον» (ὑπό τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς Ἐκκλησίας) ἐκ τῆς εἰδωλαλατρικῆς Μονοθεϊστικῆς-Συγκρητιστικῆς λατρείας τοῦ θεοῦ Ἥλιου (ἤ καί ἄλλων θεοτήτων, θεοῦ Κρόνου κ.ο.κ.), πού ἐπιτελοῦντο, πρό καί μετά Χριστόν, ἀπό τῆς ἰσχυρᾶς Ῥωμαϊκῆς Ἀυτοκρατορίας, καί ὑπενοήθην σαφῶς κάπως ἄτσαλα καί ἐσφαλμένα, ὅτι οἱ ἑορτές ἐμετεξελήχθησαν [δῆθεν] ἤ ἐθεσπίσθησαν ἤ  καί ἀντιλάχθησαν ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΩΣ ἤ καί παντελῶς χατηρικῶς (χωρίς βέβαια, ἐμμένωσι οἱ διάφοροι κύκλοι, νά ἐγεννήθην ὁ Χριστός τήν συγκεκριμένη ἡμερομηνία τῶν Χριστουγέννων) στήν πλέον Χριστιανική λατρεία (τήν ἴδια ἡμερομηνία) τοῦ  Νοητοῦ Ἥλιου τῆς Δικαιοσύνης, δηλ. τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐλπίζω μόνο νά μή ὑπονοεῖται, ὅτι  γέγονεν δῆθεν κάποια Συγκρητιστική καί Ἑλληνοχριστιανική θρησκειολογική σύνθ[δ]εσις. Ἄν ὁ Νεοβαρλααμίτης κ. Πιτσιλλίδης καί ὁ Νεοαστρολόγος ἐννοοῦσι κυριολεκτικά ἐτοῦτο, σαφῶς καί διαφωνοῦμεν. Ἄν ἀποδίδει καθαρά μία ἁπλή καθάρια ἀλληγορική ἑρμηνεία στό θέμα, ἔχει καλῶς. Τό ἀναντίρρητον γεγονός τῆς Συμβολικῆς ἤ καί Ἀλληγορικῆς (ὑπερ)Ἱστορικῆς Ἐρμηνείας, νομίζω ὅτι δέν καθαίρει διόλου τό ἀκριβές ἱστορικόν πλαίσιον τῶν Εὐαγγελικῶν γεγονότων. Δεν εἶναι δυνατόν οἱ Χριστιανοί, νά σχετικοποιήσουμεν μινιμαλιστικῶς καί συγκρητιστικῶς, τήν Ἁγιοπνευματικῶς Μυστηριακήν καί Ἱστορικήν Γέννησην τοῦ Θείου Βρέφους. Διότι θά πρέπει νά γίνει λογικά κατανοητόν, ὅτι στίς τότε ἀπαρχές της ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἔπρεπεν μέ κάποιον πρωτότυπον και ἐξαιρετικά σπάνιον εὐφυήν τρόπον [χωρίς νά παραβλέπουμεν τήν Λογική καί Χαρισματική ἐπιστασία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος], χωρίς να γίνεται ἔκπτωσις στήν Ἐμπειρική Δογματική Της, νά ἀπογαλακτίσει καί νά ξεριζώσει εὔστοχα καί εἰρηνικά, ΠΑΝΤΕΛΩΣ, τήν τότε γνωστή παγανιστική οἰκουμενική νοοτροπεία  ἀπό τά σωρηδόν παγανιστικά θέσμια, ὅπερ καί τό ἐκατάφερεν Χαρισματικῶς καί θεσμικῶς. Ἀλλά σύμφωνα μέ τά πιό πάνω, δέν σημαίνει ποσῶς, ὅτι ὁ Μονογενῆς Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, δέν ἐνσαρκώθην ποτέ Του, οὔτε ὅτι ἦτο μία καινοφανῆς ἰδέα ἤ καί παραμύθιον (καθῶς σοφιστικῶς καί ἀσεβῶς διακηρύττωσιν πλανεμένοι ψευδοΧριστιανοί, Νεοαθεϊστές καί Νεοπαγανιστές), ἤ ὅτι, δέν ἐγεννήθην (ἀκριβῶς) τήν 25ην Δεκεμβρίου. Λέγοντες εἰδικά το τελευταίον, θεωρῶσιν οἱ ἀνόητοι πού ἔχουν τέτοια πλανεμένη ἄποψιν, ὅτι κλονίζωσι τήν πίστη τῶν Χριστιανῶν, διότι ἀφήνωσι τό «λογικόν» [δῆθεν] ὑπονοούμενον, ὅτι ἡ Χριστιανική Ἐκκλησία, «μᾶς κοροϊδεύει», ὅπερ τουτέστιν ἄκρως βλάσφημον, ἄτοπον καί παράλογον, βάσει τῶν σωρηδόν ἀποδεικτικῶν στοιχείων ἐκ τῆς Βιβλικῆς καί Πατερικῆς Γραμματειας.

Β΄. Διά τό πιό πάνω ἐνδιαφέρον θρησκειολογικόν καί θεολογικόν ζήτημα, δέν θα σᾶς παραπέμψω ἐξ ἀρχῆς σέ Βιβλικές ἤ Πατερικές μελέτες καί ἀναγνώσματα, ἀλλά σέ Ἀστρονομικά ἐγχειρίδια! Γράφω μέ προσοχή Α-ΣΤΡΟ-ΝΟ-ΜΙ-ΚΑ καί ὄχι Ἀστρολογικά. Σημειώνουν σύγχρονοι Καθηγητές τῆς Ἀστρονομίας καί Ἱστορικοί τῶν Θετικῶν Ἐπιστημῶν τά ἑξῆς ἐπόμενα πού με προβληματίζωσι, για το ζήτημα:

«Συνεπῶς, μέ τή θέσπιση τῶν Χριστουγέννων στό χειμερινό ἡλιοστάσιο –πού κείνη την ποχή πεφτε την 24η 25η Δεκεμβρίουταυτίζονταν τά γενέθλια τοῦ Ἀνίκητου Ἥλιου με τά γενέθλια το θεϊκο ἱδρυτή τῆς νέας θρησκείας. Σημειολογικά, την ἡμέρα τοῦ χειμερινοῦ ἡλιοστασίου σέ ἀστρονομικό ἐπίπεδο «γεννάται ὁ Νέος Ἥλιος» (Sol Novus oritur), ἑνῷ θεολογικά ἡ γέννηση αὐτή σε ἀλληγορικό ἐπίπεδο ταυτίζεται με τη Γέννηση τοῦ Ἥλιου-Ἰησοῦ. Ἔτσι, τά γενέθλια τοῦ Ἥλιου τῆς Δικαιοσύνης, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πήραν τη θέση τῆς παγανιστικῆς γιορτής τῶν γενεθλίων τοῦ Ἀνίκητου Ἥλιου…».3

Να ἀποσαφηνίσω κατ΄ ἀρχήν, ὅτι ἔχω τόν ἰσχυρόν θεολογικό λογισμόν, ὅτι ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, δέν ἐγεννήθην τυχαία τήν συγκεκριμένη ἐποχή καί ἡμερομηνία. Οὔτε κἄν ὑφίστατο παράγοντας τύχη ἤ ἰστορική ἀπάτη, ὅπου σέ κατοπινόν στάδιον ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία ἐπέλεξεν ἄνευ σημαίνοντως σκοποῦ νά «μεταφέρει» ἤ καί (ἐπανα)θεσπίσει ἑορταστικῶς τά Χριστούγεννα ἀπό την 6ην Ἰανουρίου στήν 25ην Δεκεμβρίου.

Πληροφοριακά ἕνα ἐπιστημονικόν ἐργαλεῖον μᾶς εἶναι ἀναγκαίον: Ὡς γνωστόν, ἐξ ἀστρονομικῆς πάντοτε ἐπόψεως, τά ἀρχαία χρόνια ὑφίστατο τό Σεληνιακόν Ἡμερολόγιον καί ἐκ τῶν ὑστέρων ἐθεσπίσθην τό Ἡλιακόν. Το Σεληνιακόν ὅμως, καθῶς λέγωσιν οἱ ἐπιστήμονες Ἀστρονόμοι, ὑστεροῦσεν ἕνδεκα (11) ἡμέρες τόν χρόνον, ἑνῶ το Ἡλιακόν, ἦτον και εἶναι, Ἡμερολόγιον ἀκριβείας. Ἄρα λοιπόν, ἄν «ἀστρο-λογικῶς», καλῶς συμπαιρένουμεν, τόσον ἡ 6η  Ἰανουαρίου ὅσον καί ἡ ἐκ τῶν ὑστέρων θεσπισθήσα ἑορτή τῶν Χριστουγέννων 25η Δεκεμβρίου, εἶναι με ἀκρίβειαν καί οἱ ΔΥΟ ὀρθές, σύμφωνα μέ τό διπλοῦν ἀστρονομικόν κριτήριον πού μόλις σᾶς ἐπαραθέσαμεν. Τό γράφομεν ἐντελῶς ἁπλᾶ, μέ κάθε ἐπιφύλαξη, καί εἴμεθα ἀνοικτοί σέ κάθε καλόβουλη κριτική παρέμβαση ἀπό εἰδικούς τῆς Ἀστροφυσικῆς. Στα Μαθηματικά ἐξάπαντος, να σᾶς πληροφόρησω, ὅτι εἶμαι παντελῶς ἄσχετος, ἄλλά ἄν κανεῖς μας τολμήσει προσεκτικά νά ἀφαιρέσει τίς ἕνδεκα ἡμέρες ἀπό την 6η Ἰανουαρίου  συμπίπτει με πάσα ἀκρίβειαν ἡ ἡμερολογιακή μέρα τῆς 25ης  Δεκεμβρίου.

Καί ἕνα ἀμειγῶς συγκριτικόν θεολογικό σχόλιον γιά τό πιό πάνω Ἀστρονομικόν ἀπόσπασμα: Μέ τήν θεσμοθέτηση τῆς 25ης Δεκεμβρίου, δέν νομίζω νά ἐταυτίσθην, ἡ λατρεία τοῦ Ἥλιου, μέ την λατρεία τοῦ Θεανθρώπου Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης. Ἄν και οἱ σημερινοί Νεοπαγανιστές ἤ καί Νεογνωστικοί-Μασσωνιστές κ.ἄ. τοῦτο ἀκριβῶς νοσφίζονται πιπιληδόν. Δέν πιστεύω οἱ ἐν λόγῳ Καθηγητᾶδες τῆς Ἀστρονομίας ὅτι ἐννοῶσιν αὐτό. Ἔχουμεν μᾶλλον, μία καθόλου τυχαία ἐνέργεια (ἀπό την πλευρά τῆς Μίας Ἁγίας Ἐκκλησίας) ἀλλά καί σημαντική ταύτησιν, ἁπλῶς καί μόνον, τῶν ἡμερολογιακῶν ἑορτῶν. Στρατηγική ταύτησιν ἐπί τῶν ἡμερῶν. Ὄχι βέβαια ταυτοποίησιν ἑορτολογικήν, περί θεολογικοῦ ἤ θρησκειολογικοῦ περιεχομένου, πού ὁδηγεῖ, μέ πάσαν μαθηματικήν ἀκρίβεια στόν Μονοθεΐστικόν ἤ Πολυθεϊστικόν Συγκρητισμόν. Θεωρῶ κάπως ἀδόκιμον τον ὅρον «ταυτίζονταν» ἀλλά συνάμα, οὔτε κἄν ἐπιθυμῶ νά ἐπικρίνω θεολογικά αὐστηρῶς, τους ἀκαδημαϊκούς Καθηγητές τῆς Ἀστρονομίας, πού ἐσυνέγραψαν, τό ἐν λόγῳ ἀρκετά καλόν (ἐκ θρησκειολογικῆς καί ἱστορικῆς ἀπόψεως) Ἀστρονομικόν ἐγχειρίδιον. Μᾶλλον ἀπό θεολογικήν ἄποψιν οἱ καταλληλότεροι ὅροι θά ἦτον: μετεσκεύασαν, μετεποίησαν, μετουσίωσαν, μετέβαλαν, μετεμόρφωσαν κ.ο.κ. τήν πολυσχειδήν παγανιστική γνωστή οἰκουμένη σε ἀμειγῶς Ὀρθόδοξον Χριστιανικήν, χωρίς βέβαια νά θεωρεῖτο καθαρῶς καί ἀπόλυτη ἀνθρώπινη ἐπίνοια καί κατόρθωμα. Οἱ Καθηγητές τῆς Ἀστρονομίας, παραπέμπωσι διά την πιο πάνω γνώμη τους στόν ἱερο Αὐγουστῖνον καθῶς καί σέ ἅλλους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Μᾶς παραπέμπωσι ἐπίσης σέ ἄλλα ἀποσπάσματα Πατρολογικά καί Κανονικά Κείμενα… ἐξάπαντως να πληροφωρήσομεν τους ἀγαπητούς καθηγητές, ὅτι ὁ ἱδρυτής τῆς Φίλης Ὀρθοδοξίας δεν ἦτο ἁπλοϊκά «θεϊκός», ἀλλά θεολογικῶς, ἦτο και εἶναι τέλειος Θεός καί συνάμα τέλειος δεδοξασμένος καί Ἀνεστημένος Ἀνθρωπος, δηλ. Θεάνθρωπος ἱδρυτής τῆς θεανθρωπίνης Ἐκκλησίας Του καί ὄχι βεβαίως «θεϊκός ἱδρυτής» τινάς «νέας θρησκείας». Ὁ ἐνσαρκωμένος Λόγος, ἦρθεν διά να καταργήσει, τά πρό καί μετά Αὐτοῦ, νοσηρά θρησκεύματα, πού αἰχμαλωτίζωσιν τούς πιστούς σέ πολυποίκιλα θεοσκότεινα ἀγνοήματα.

Γ΄. Τοῦτο τό ἕνα σημεῖον πού ἐτόνισα εἰς τήν τηλεφωνικήν μας παρέμβασιν, ἵνα το προβληματίσει τόσον ὁ κομπογιαννίτης θεολόγος και ὁ ἄλλος ἀστρολόγος, εἶναι ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία, δέν ἔχει τέτοια σοφιστικά ψευδο-διλλήματα, ἀλλά γνωρίζει μέ πάσαν ἀκρίβεια καί δύναται νά τό ἀποδείξει Ἁγιογραφικῶς, σέ κάθε «ἄπιστον Θωμᾶ», ὅτι ἡ 25η Δεκεμβρίου εἶναι ὄντως τά πραγματικά ὑπερ-ἱστορικά Χριστούγεννα. Ἀπλανῆς καί ὀρθόδοξη πηγή τῆς Ἑορτολογικῆς ἀποδείξεως εἶναι ὁ μείζων Θεοφόρος Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας («ὑπάρχεις γάρ Καθηγητής, ὡς τά θεῖα σαφῶν») καί Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.

Τό πλέον ὅμως σημαντικώτατον (καί δῶστε κάποια σημασία τουλάχιστον σέ τοῦτο) πού μᾶς ἐνδιαφέρει γιά την παρούσα περίπτωση εἶναι: πού (οἱ ἴδιοι ἔγκριτοι Καθηγητᾶδες τῆς Ἀστροφυσικῆς) μᾶς παραθέτωσι δύο μικρά ἀποσπάσματα ΚΑΙ ἀπό τόν περίφημον Ἑορταστικόν Α΄ Λόγον «Εἰς τό Γενέθλιον τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου.4 Ποῦ εἶναι τότε τό παράδοξον πρόβλημα; Αὐτό πού μᾶς προβληματίζει εἶναι: ὅτι ἀποσιωποῦν ἤ μᾶλλον ἀπαξιώνουν(;), ἡχηρῶς5, τήν σημαίνουσα ἰσχυρά τεθεμελιωμένην καί ἀπαρασάλευτην ἱερά γνώμη τοῦ ἴδιου Θεοφόρου Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας, πού ἑρμηνεύει, διδάσκει, κατηχεῖ καί τό κύριον  ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ σαφῶς στόν κάθε καλοπροαίρετον ἄνθρωπον ὅτι τῷ ὄντι ἡ Γεννέθλιος ἡμέρα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ εἶναι ἡ 25η Δεκεμβρίου. Γιατί ᾆραγέ συμβαίνει τέτοια στρεβλῆ κακοήθεια καί σημαίνουσα ἀλλοίωσις; Γιατί οἱ Καθηγητᾶδες τῆς Ἀστροφυσικῆς, οἱ Ἀστρολόγοι, οἱ Νεοαθεϊστές, οἱ Νεοπαγανιστές, οἱ πιτσικλισμένοι Αἱρετικολόγοι νόες, δέν ἀναγνωρίζωσι ὡς την ἀκριβήν ἱστορικήν ἡμερομηνία τῶν Χριστουγέννων τήν 25ην Δεκεμβρίου; Μήπως, διά να κλονίσωσιν κάπως μεθοδευμένα, «ὀρθολογικῶς», καί μέ πλάγιον ἐπιστημονικοφανήν τρόπον, ἤ ἔστω ἀμυδρά νά ΣΧΕΤΙΚΟΠΟΙΗΣΟΥΝ τήν Ἐνσάρκωση τοῦ Θεανθρώπου; Τοῦτος εἶναι ὁ λόγος; Σαφῶς ἡ δική μας εἰκασία καί αἴσθησις, ἐστιάζει, ὅτι γίνεται τέτοιον θέατρον τοῦ παραλόγου γιά νά μή θιχθῶσι ὅσοι (Νεοαθεϊστές, Νεοπαγανιστές, Νεομασσωνιστές, Νεοθεοσοφιστές, Νεογνωστικούς, Νεορθοδόξους κ.ο.κ.) ἀμφισβητῶσι «ὅτι ὁ Θεός ἐτέχθη ἐν Σαρκί» ἤ καί τό «ὁ Λόγος Σάρξ ἐγένετο».

Γιατί ᾆραγέ, ὁ ὑποτιθέμενος «θεολόγος» καί νῦν «ἀντικειμενικός» Τηλεπαρουσιαστής κύριος Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης, ὁ πλανηθῆς φιλοξενούμενος καί Ἀστρολόγος κύριος Δημήτριος Παπέϋ, ὁ ἔγκριτος Ἀστρονόμος κύριος Μάνος Δανέζης, ὁ περίφημος Ἀστροφυσικός κ. Στράτος Θεοδοσίου κ.ἄ. ΑΓΝΟΟΥΝ (;)  (οἱ δύο τελευταίοι, ὑποτείθεται καί προϋποτείθεται, ὅτι ἐμελέτησαν καί τό συγκεκριμένον Ἀποδεικτικόν Κείμενον τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου ἀλλά ὅλως παραδόξως ποιοῦν τήν νῆσσα καί τό προσπερνῶσι) ἤ καλύτερα ἀποσιωποῦν, τήν ἀλήθειαν τοῦ πράγματος, ἤ κατά ὅπως παρατηρεῖτο διά τῆς τηλεοπτικῆς παρεμβάσεως μας, γίνεται μία παρορμητική βεβιασμένη συγκάλυψις-σχετικοποίησις τοῦ Ὑπομνηματιστοῦ καί ἀπλανοῦς Ἐρμηνευτοῦ Ἁγίου Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας; Ἄν ἔκανε τουλάχιστον τόν φιλότιμο κόπον ὁ ἀφορισθῆς θεολόγος καί  ἐμελετοῦσεν σοβαρά τήν Γραφική ἀποδεικτική θέση τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου δέν θά ἐξέθετεν τόσον πολύ τον ἑαυτόν του παραπλανώντας τήν παρέμβασίν μας.

Ἀπό την ἄλλη πλευρά, ἡ φοβερή ἀπολυτότητα τῶν ἀγαπητῶν κύριων Ἀστρονόμων ὅτι δῆθεν « 25η Δεκεμβρίου δέν εναι κατά κανένα τρόπο μερομηνία γέννησης το ησο Χριστο» τοῦτος ὁ ἐπιστημονικός, ἐξάπαντως «ἀστρολογικός» ἤ «ἀστρονομικός» δογματισμός τους μέ τρομάζει ἀφόρητα, ἐνίοτε δέ ἀπελπιστικά. Πολλῷ μᾶλλον ὅταν γίνεται εἰς βάρος τῶν Πατρολογικῶν καί Γραφικῶν Πηγῶν πού ὑποτείθεται ὅτι ἐρευνήσαν σέ βάθος.

Ἀσχέτως τοῦ τί ἀκριβῶς ὑποκειμενικά ἤ «ἀντικειμενικά» θεωρεῖ ἤ καί νομίζει ὁ καθένας μας, ἄν ὅμως (ἐπι)λυθεῖ, ἀποδεικτικῶς, τό «μείζον» ψευδο-ζήτημα μέ τήν Γενέθλιον Ἡμέρα τοῦ Θεανθρώπου, βγαίνωσι καί σωρηδόν θεο-λογικά κ.ἄ. συμπεράσματα. Ἐξάπαντως δυσκολεύομαι νά ὀσφρανθῶ ποιές εἶναι οἱ «ἀστρονομικές σκοπιμότητες» τοῦ στρουθοκαμιλισμοῦ ἕναντι τῶν Πατρολογικῶν ἀποδείξεων. Ὁ ἀστρονομικός, ὁ θεολογικός, ἤ ἀστρολογικός ἤ καί τηλεοπτικός σκόπιμος (;) «Χριστολογικός ἐγκιβωτισμός» στά περί τῆς τοῦ Χριστοῦ Γεννήσεως μᾶλλον θα πρέπει να προβληματίζει ἅπαντες. Τήν Χρυσοστόμειον ἀποδεικτικήν πρᾶξιν πρόκειται νά τήν καταγράψουμεν ἐπιλογικά στά πιό κάτω.

Δεν δύναμαι να καταπιῶ ἀμάσητον τό [δῆθεν] «ἀστρονομικόν» ῥηθέν, τίς σαθρές καί ἡμιμαθεῖς χαριτωμενιές τοῦ Δανέζη καί τοῦ Θεοδοσίου, περί τῆς τάχα μου «κατά σύμβαση γεννέθλιας μέρας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» οὔτε κἄν τό ἐπίμονον καί διδασκαλικόν ἐπαναληπτικόν σέ λεξικολογική παραλαγήν στήν ἴδια ἀκριβῶς παράγραφον (ὀκτῶ γραμμές πιό κάτω) «κατά σύμβαση ἡμερομηνία γέννησης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ».6 Ἡ φράση «κατά σύμβαση» σύμφωνα με τον Γλωσσολόγον κ. Γ. Μπαμπινιώτη ὁρίζεται ὡς τυπικά ἤ καί κατόπιν συμφωνίας. Στήν περίπτωσιν τῶν πανάγιων Χριστουγέννων, ἰσχύωσι καί τά δύο ὑπό τήν θεσμική ὁπτική, ἀλλά παράλληλα, στήν ἀκραιφνῶς Χαρισματική σφαῖρα καί κανένα ἀπό τά δύο, διότι ὄντως ὁ Χριστός ὑπεριστορικᾶ παρενέβην καί ἐγεννήθην (Μυστηριακῶς) ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΣ τήν 25ην Δεκεμβρίου ὅπου καί κονιορτοποιεῖτο κάθε σαχλός νομικισμός, ἐπιστημονισμός, ἀστρολογισμός, ἠλιθιότης, σχολαστικισμός, τυπικότης, θρησκειολογική σύμβασις καί πολιτική ἤ πολιτισμική συμφωνία. Συνεπῶς κάθε νόρμαλ Ὀρθόδοξος Χριστιανός, προφανῶς καί θά διαφωνεῖ μέ τά «κατά σύμβαση» φλυαρήματα τῶν θετικῶν ἐπιστημόνων, πού ἀδυνατοῦν νά ἀντιληφθῶσι τά πεπερασμένα καί περιορισμένα ὅρια τοῦ ἐπιστητοῦ χώρου τους, ἤ καί ἄν τό ἀντιλαμβάνονται, σημαίνει μᾶλλον, ὅτι νοσφίζονται τήν θεολογία, γιά ἰδιοτελεῖς λόγους.

Δ΄. Το ἐπόμενο καί δεύτερον θεο-λογικό σφάλμα πού ἐντόπισα κατά τοῦ ἀστρολόγου κ. Παπέϋ καί τό ἀνέφερα εἰς την τηλεφωνική παρέμβασίν μου, ἦτο: ὅτι τό «Ἄστρον τῆς Βηθλεέμ» ΔΕΝ ἦτο Ἀστρονομικό οὔτε Ἀστρολογικόν φαινόμενον κατά ὅπως ἀντίθετα, θεωρεῖ ἤ νομίζει, ὁ «Χριστιανός» Ἀστρολόγος. Σαφῶς καί ἀποδεικνύεται ὅτι ἦτο Πνευματικόν, Θεολογικόν καί Χαρισματικόν τό φαινόμενον, ὅπως δύναται νά ἀποδειχθεῖ καί ἡ ἱστορικά ἀκριβῆς Ἡμερολογιακή (ἐν τόπῳ και χρόνῳ) Γέννησις τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἀστρολόγος, ἀπό διακαήν μᾶλλον πόθον καί ζῆλον στά ἀστρονομικά γράμματα, φαντάζεται καί αἰθεροβατεῖ σέ ἀνύπαρκτα Ἀστροφυσικά φαινόμενα. Ἄς μελετήσει τό κανονικόν Ἀστροφυσικόν φαινόμενον πού ἐσυνέβην ταῷ ὄντι κατά τον θάνατον τοῦ Ἐσταυρωμένου! Γιατί δεν το πράττει; Κατ΄ ἐπίρρωσιν τῆς γνώμης μας φέραμεν ὡς μαρτυρίαν τους ἐξ Ἑλλάδος Καθηγητές τῆς Ἀστρονομίας, ὅπου ἐκεῖ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΩΣΙ πράγματι σε βιντεοσκοπημένη ἐκπομπή τους μέσα ἀπό την Πατερική Γραμματεία (ἱερό Χρυσόστομον καί πάλιν) ἀλλά καί ἀπό ἄλλες θρησκειολογικές καί Ἀποκρυφιστικές Πηγές, ὅτι το «Ἄστρον» πού ὁδήγησεν τοῦς Μάγους στήν Βηθλεέμ, ὅντως δέν ἦτο Ἀστρονομικόν φαινόμενον. Τοῦτο ἔχει ἰδιαίτερην ἀξίαν καί σημασία, διότι ὁ Ἀστρολόγος ἀποδεικνύεται τά μέγιστα χάννος καί ἀμαθής ἔμπροσθεν τῶν σωρηδόν Ἀστρονομικῶν κ.ἄ. ἀποδείξεων.

Ε΄. Εἰρήσθῷ ἐν παρόδῳ, ὅτι μία σημαίνουσα ἀξιωματική Ἐπιστημονική Ἀρχή καί ἡ ἀπαρασάλευτη τεκμηρειωμένη δογματική ἄποψις, τῆς Ἐπιστήμης τῆς Ἀστρονομίας, κατά ὅσων ἀστρολόγων-μέντιουμ-μελλοντολόγων κ.ο.κ. νοσφίζονται, ἀλυσιτελῶς καί ἰδιοτελῶς, τό θετικόν ἐπιστητόν της, εἶναι: ὅτι ἡ τοῦ Διαβόλου ἀκρόπολις ἡ Ἀστρολογία καί τά σύν αὐτῷ συμπαρομαρτοῦντα της δέν εἶναι θεμελιακή Οὐμανιστική Ἐπιστήμη ἀλλά παρα-ἐπιστημονικόν φαινόμενον στήν σφαίρα μάλιστα τοῦ δεισιδαίμωνος Πνευματισμοῦ καί ἀποκρυφιστικῆς Μεταφυσικῆς. Δηλαδή, διά τήν Παγκόσμιον Ἕνωση Ἀστρονόμων καί Ἀστροφυσικῆς, ἡ δολερῆ Ἀστρολογία εἶναι ἀναντίρρητα στεῖρος κομπογιαννιτισμός, μείζωνα ἐξαπάτησις καί ἐθισμός μέ  βουλοκέρι τῶν εὐκολόπιστων, «ἐξυπνόπουλων» καί «παρα-μορφωμένων»  ἀφελῶν-ἀνόητων ἀνθρώπων. Μη ξεχνάμε ὅμως, ὅτι κατά τον Φραγκικόν Μεσσαίωνα, οἱ [δῆθεν] Ἀστρονόμοι ἦτο ταυτόχρονα καί Μάγοι, Ἀλχημιστές, Μασσώνοι, Συγκρητιστές, Οἰκουμενιστές, κ.ο.κ. δηλαδή ἦτο ἕνα συγκεχυμένον διαβολικόν κράμα Ἐπιστήμης, Ἐσωτερισμοῦ, Καμπαλισμοῦ, Ταλμουδισμοῦ, Ἀποκρυφιστικοῦ καί Γνωστικοῦ Συγκρητισμοῦ. Τά ἔν λόγῳ πράγματα ὅμως, ἀπό τόν Φραγκοπαπικόν Μεσσαίωνα καί πίσω ἀπό τήν κουρτίνα, δέν ἔχωσι ἀλλάξει καί τόσο πολύ, ὅσο νομίζωσι κάμποσοι κατά φαντασίαν «προοδευτικοί» καί «νέο-φιλελεύθεροι» συνάνθρωποί μας. Δέν εἶναι καθόλου τυχαίον πού ἐπιφανεῖς καί σήμερα Ἀστρονόμοι, ἀσχολούνται ἤ εἶναι ἐνεργά μέλη Μασσωνικῶν/Γνωστικῶν Οἰκουμενιστικῶν/Θεοσοφικῶν Ὀργανώσεων ἤ καί Κινημάτων, ἤ ἔστω πού μελετῶσι καί προβάλλωσι ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ τήν Ἀποκρυφιστικήν Γραμματείαν, καθῶς ἔμμεσα ἀνεδείξαμεν πιό πάνω.

Στ΄. Σαφῶς τήν βαρέως πεπλανημένη Ἀστρολογία τήν ἀπορίπτωσι καί ὅλα τά ἄλλα ἐπιστημονικά γνωσιολογικά ἀντικείμενα, καί πέραν τῶν Θετικῶν Ἐπιστημῶν. Λόγου χάριν στίς Ἀνθρωπιστικές Ἐπιστῆμες ἡ Ἐπιστήμη τῆς Θεολογίας ἀλλά καί ἐκείνη τῆς Ἀρχαιογνωσίας, δύνανται νά μᾶς ἀποδείξωσιν εἰς τίς πηγές των με πάσαν ἀκρίβεια τήν Προελληνική καί Ἀρχαιοελληνική διαφορά καί διάκριση τῆς Ἀστρονομίας ἀπό την Ἀστρολογία. Σίγουρα σέ πολλές περιπτώσεις ἀνάλογα μέ τόν πολιτισμό ἦτο ἄρρηκτα ἀλληλένδετα καί περίπλοκα συνδεδεμένα γιά τοῦτο καί ἐπανῆλθεν ἡ μεφιστοφελική σύγχυσις στό παρασκήνειον κατά τόν «Ἱεροεξεταστικόν» Παπικόν Μεσσαίωνα. Δηλαδή ἡ σημαίνουσα διάκρισις αὐτῶν, σαφῶς καί δέν γέγονε μετά τον Φραγκολατινικόν καί Λουθηροκαλβινικόν Μεσσαίωνα ὑπό τῶν Δυτικῶν, ἀλλά ἀπό τους Ἀρχαίους Ἕλληνες καί Ῥωμηούς. Στήν Ἀρχαία Ἑλλάδα νά τονίσουμεν, ὅτι ἡ Ἀστρονομία ἐξελίχθηκε καί ἀναπτύχθηκε κυρίως ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ὡς θεωρητική καί πρακτική Ἐπιστήμη. Θέλω να πῶ, ὅτι ἡ Ἀστρονομία, δέν ἔπεσε καταλάθος ὡς ἐνάερια πλανητική ἀστερόσκονη στίς πανεπιστημιακές αὐλές τοῦ ἐν ἐξελίξει Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ ἀπό τόν ἐθνοκτόνο Μεσσαίωνα τους καθότι ἐπιμένωσι νά διδάσκωσι ἀκόμη σύμπασες οἱ Θετικές Ἐπιστῆμες. Τό ἁναντίρρητον ἱστορικόν γεγονός, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἐγνώριζαν καί ἐδίδαξαν Πρωτοπόροι τήν Ἡλιοκεντρική Θεωρία (ἐξ Ἀρίσταρχου τοῦ Σάμιου) τοῦτο καθιστά ἀναπολόγητους ὅσους Νεοέλληνες (μή πάω μακρυά) πιθηκίζωσι μετά ἀσύγνωστης ξενομανίας. Ἐπιστροφή λοιπόν διά ἔρευνα καί μελέτη στίς πατροπαράδοτες ῥίζες καί πηγές μας, τουτέστιν στους Ἀρχαίους Ἕλληνες7 Προγόνους καί Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.8

Ζ΄. Θα ἦτο πολύ πιθανόν, μείζωνα παράλειψις, ἀπό μέρους μας νά μή διατυπώσουμεν συνοπτικῶς τήν ἀπαρασάλευτον θέση τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας διά την Ἀστρολογία. Τόσον ἡ γραπτή ὅσον καί ἡ ἄγραφως Μυστική Ἱερά Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας ἀπερίφραστα ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων, κατεδικάζει τελεσίδικα την Ἀστρολογία, μαζί καί τά παράγωγά της. Οἱ Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἔχωσι ἐκφράσει καταδικαστικές ἀπόψεις κατά τῶν ψευδοπροφητῶν Ἀστρολόγων. Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, Ἀποστολικοί Πατέρες, Ἅγιοι Πατέρες, Ἱεροί Κανόνες, Οἰκουμενικές καί Τοπικές Σύνοδοι, σύμπασα, ἡ Συμφωνία τῶν Πατέρων, κατεδικάζωσι εὔλογα καί παιδαγωγικῶς τήν ψυχόλεθρον Ἀστρολογία καί (νεκρο)Μαντική  Τέχνη. Ἐνίοτε ἀναθεματίζει, καθαιρεῖ καί ἀφορίζει τους συμμετέχωντας Λαϊκούς ἤ Κληρικούς.9

Ἀπόδειξις ἀκριβής ὅτι ἡ Γενέθλιος Ἡμέρα τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ 25η Δεκεμβρίου.

Ἐν κατακλείδι, συνοπτικῶς, καί συγκριτικῶς σύμφωνα με την Ἀστρονομική (δεῖτε τήν πιό κάτω 5ην ὑποσημείωση) ἤ καί Ἀστρολογική αὐθαίρετη ἄποψη τῆς διαστρέβλωσις τοῦ πράγματος, πρόκειται νά  κατάγράψουμεν ἐκ καθηκόντως τρεῖς ἐλάχιστες ἀρᾶδες διά τοῦτο τό σημαινόμενον ζήτημα. Ἀκολουθοῦντες ἀναντίρρητα τήν ἀξιωματική Ἐρμηνευτική μεθοδολογία τοῦ ὀρθοδόξως και ἁπλανῶς θεολογεῖν. Δέν γνωρίζω βάσει ὑπό ποῖων ἀκριβῶς ἀξιωματικῶν μεθοδολογικῶν ἐρμηνευτικῶν κριτηρίων ἀποφαίνονται, θετικῶς ἤ ἀρνητικῶς, οἱ Ἀστρονόμοι καί Ἀστρολόγοι, στά περί τῶν Χριστουγέννων; Στήν Κοσμολογία, στήν Φυσική, στίς Φιλοσοφικές ἰδεοληψίες ἤ τά Μαθηματικά; Ποντάρω ὅτι εὐθύνη θά φέρει ὁ ὑποκειμενικός στεῖρος καί ἀποκρυφιστικός Ἐπιστημονισμός. Δηλαδή οἱ γνωστοί καί ἄγνωστοι ἐπιστημονικοί δογματισμοῖ. Πολλῷ μᾶλλον εἶναι νά ἐξίσταται φυσιολογικά κανεῖς, ὅταν τό ζήτημα εἶναι κατ΄ ἐξοχήν Θεολογικόν (μιᾶς και ὁμιλοῦμεν διά τήν χωροχρονική Γέννησιν τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ὅχι τῆς γεννήσεως τοῦ ἀνθρώπου Βρούτου ἤ και Γαλιλαίου) ἀντί ἀστροφυσικόν ἤ ἀστρολογικόν; Εἶναι εὐρέως γνωστόν, ὅτι ὁ ἱερός Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος εἶναι ὁ κατεξοχήν δεινός Πρύτανης καί ἁπλανῶς ὑπομνηματιστής καί ἄριστος Ἐρμηνευτής τῶν Ἁγίων Γραφῶν. Τοῦτο μᾶς το ἐπικυρώνει ἡ Συμφωνία τῶν θεηγόρων Πατέρων καί ἡ Ἱερά Παράδοσις τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀποκαλλώντας τον καθόλου τυχαία, ὡς το ἐπεξηγηματικόν και ἑρμηνευτικόν Στόμα τοῦ ἁγίου Ἀπόστολου τῶν Ἐθνῶν τοῦ Παύλου. Εἶναι ἐκπληκτικόν καί ἄκρως παράδοξον πού ἔγκριτοι Πανεπιστημιακοί Ἐρευνητές και Καθηγητές, πασῶν τῶν Θετικῶν Ἐπιστημῶν, καί δή δύο διάσημοι Ἕλληνες Ἀστροφυσικοί ( ὅπως οἱ: κ. Μάνος Δανέζης καί κ. Στράτος Θεοδοσίου) πού συμβουλεύονται τήν Ἑλληνικήν Πατρολογίαν, τοῦτο εἶναι βέβαια πρός τιμήν τους. Ἀλλά ὄχι, σαφῶς, ἀπροϋπόθετα.

Δέν γνωρίζω πῶς ἀκριβῶς ἀποδεικνύωσι, ὅτι ἡ Γενέθλιος Ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ «δέν εἶναι κατά κανένα τρόπο ἡ ἡμερομηνία γέννησης τοῦ». Δεν ἔχω ἀκόμη μελετήσει τό εἰδικόν ἀστρονομικόν σύγγραμμάν τους ὅπου και πραγματεύωνται ἐκτενῶς τό ζήτημα. Οὔτε δύναμαι νά ἐπικρίνω ἀντικειμενικῶς πράγματα πού δέν ἔχω μελετήσει. Δύναμαι ὅμως νά ἐπικρίνω ἀντικειμενικά τήν ἀναπαραχθῆσαν «Χριστολογικήν» γνώμη τους ἀφοῦ τήν παραθέτωσιν ῥητῶς καί σέ ἄλλα ἀστρονομικά ἐγχειρίδια πού ἔπεσαν στήν ἀντιλήψίν μας. Καταγράφωσιν ὅμως με πάσα εὐθύτητα την γνώμη τους καί τοῦτο εἶναι σεβαστόν.

Ὡστόσον, δέν μπορεῖ νά γίνει κατανοητόν, γιατί ᾆραγέ γέγονε, θέλετε σκόπιμη (;) ἀποσιώπησις (!), ἤ θέλετε ἀπόκρυψις (!!) τῆς ἀξιωματικῆς μεθοδολογικῆς, Βιβλικῆς καί Ἑορτολογικῆς Ἀποδεικτικῆς πού ἐνεργεῖ  μέ κάθε ἀκρίβεια (!!!) ὁ θεῖος Χρυσόστομος; Ἐξάπαντος ἔχω τήν αἴσθησιν ὅτι γνωρίζουσιν καλά, τήν ἀποδεικτικήν μέθοδον τοῦ Θεολόγου Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦτο δέν ἀναφέρεται ποσῶς στον «Κύκλο τοῦ Χρόνου». Τοῦτο το γράφω, διότι ὁ Μέγας Χρυσόστομος, ἀναφέρει ΠΡΩΤΟΣ με ἀκρίβεια, ὅτι ἐντοπίζοντας τήν Βιβλική ἀκρίβεια τόν μήνα τῆς Συλλήψεως τοῦ Προφήτου καί Βαπτιστοῦ Τιμίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, δυνάμεθα καί νά ἀνακαλύψουμεν μέ πᾶν ἀκρίβεια τήν Σύλληψιν τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί κατ΄ἐπέκταση φυσιολογικήν τήν (ὑπερ-)ἱστορικήν Γέννησίν Του. Ποιό κάτω στήν ἀρνητική ἀπόφανση (5η ὑποσημείωσις) των οἱ ἔγκριτοι Ἀστροφυσικοί, ἔρχονται ΔΕΥΤΕΡΟΙ καί βάλε, κατάϊδρωμένοι, μιᾶς καί ἀντιγράφωσι (χωρίς νά παραπέμπωσι μέ πάσα  ἀκρίβεια πού εὕρηκασι τόν θεολογικό καί ἐκκλησιασιολογικόν συλλογισμόν περί τοῦ Προφήτου Ἰωάννου Προδρόμου) σαφῶς τόν Χρυσοστόμειον συλλογισμόν, μόνον μερικῶς και ἐκεῖ τό πρῶτο μέρος ἀπό τό ἑορτολογικόν καί θεολογικό  ἀποδεικτικόν μοτίβον τοῦ ἱεροῦ Χρυσοῤῥήμωνος. Οὔτε δύναμαι να ἀντιληφθῶ με σαφήνεια τόν πιό κάτω συλλογισμόν τῶν Καθηγητῶν.

Οἱ ἴδιοι σημειώνουν, καί ὀρθῶς ὡς ἐδῶ, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία ὅρισεν νά ἑορτάζει τήν Γεννέθλιον ἡμέρα τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννη κατά τήν 24ην  Ἰουνίου. Καί πάλιν οἱ ἴδιοι καθηγητές συγγράφωσιν (ἀντιγράφωντες βέβαια τήν Ἁγιολογική, Θεολογική ἤ καί Βιβλική σκέψη τοῦ θείου Χρυσοστόμου) ὅτι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἐγεννήθην, ἕξι μῆνες μετά την γέννεθλιον ἡμέρα τοῦ Προδρόμου. Καί αὐτό εἶναι ἀναντίλεκτα ὀρθόν. Ἐκεῖνο πού δέν βγάζει νόημα, εἶναι τά ἄφθαστα «ἀστρονομικά μαθηματικά» καί ἡ «ἀστρολογική ἀλχημεία» τοῦ αὐθαίρετου, ἐξάπαντως ἐσφαλμένου καί παράλογου συμπεράσματός τους. Διότι πολύ ὀρθῶς καί μέ ἀκρίβεια ἡ Μία Ἁγία Ὀρθόδοξη καί Καθολική Ἐκκλησία ἔθεσεν (καθόλου αὐθαίρετα ἀλλά βάση Βιβλικῆς Μαρτυρίας) τό Γενέσιον τοῦ Προδρόμου πρός τό τέλος Ἰουνίου, διότι μετρώντας κανεῖς με τά ἁπλά καί συμβατικά Μαθηματικά τῆς κοινῆς λογικῆς τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου, ἕξι μῆνες μετά τόν Ἰούλιον πέφτει ἀκριβῶς ὁ μῆνας Δεκέμβριος! Εἶναι ἔτσι ἤ δέν εἶναι ἔτσι, ἀξιότιμοι κύριοι/ες ἀναγνώστε/τριες μας; Για να δοῦμεν ἐν τέλει καί τόν ἀποδεικτικόν Βιβλικόν ἀποδεικτικόν μοτίβον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου.

Ὁ ἱερός Χρυσόστομος, μᾶς πληροφορεῖ, γιά τά ἐπόμενα: ὅτι ὁ Προφήτης Ζαχαρίας (πατέρας τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου) ὡς Ἀρχιερέας κατά τήν Ἑβραϊκήν Ἑορτή τῆς Σκηνοπηγίας, ἔλαβε ἐξ Ἀρχαγγέλλου Γαβριήλ τήν ἐκ Θεοῦ πληροφορίαν, ὅτι ἡ στείρα προμήτωρ καί Δικαία Ἐλισάβετ θά γεννήσει υἱόν «καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννην». Ἡ ἐν λόγῳ Ἰουδαϊκή ἐορτή πότε ἀκριβῶς ἱερουργεῖτο; Ὁ ἴδιος ἱερός Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας, μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι ἡ ἑορτή τῆς Σκηνοπηγίας ἱερουργεῖτο «περί τά ἔσχατα (πρός τό τέλος) τοῦ Γορπιαίου μηνός». Ποιός νά εἶναι ᾆραγέ τοῦτος ὁ ἄγνωστος μῆνας; Πρόκειται σαφῶς, γιά τον Γορπιαῖον, Μακεδονικόν μῆνα, πού ἀρχινοῦσε ἀπό τήν 15ην  Αὐγούστου μέχρι τήν 15ην Σεπτεμβρίου. «Τότε καί ἡ Ἐλισάβετ συνέλαβεν (στό τέλος τοῦ μῆνα Σεπτεμβρίου), καί περιέκρυβεν ἑαυτήν μῆνας πέντε». Ἐπίσης, σημειώνει ὁ Χρυσόστομος: «Εὔκαιρον οὖν δεῖξαι λοιπόν, ὅτι τόν ἔκτον μῆνα ταύτης ἐχούσης ἐκ τῇ κυήσει τοῦ Ἰωαννου, ἡ Μαρία (Θεοτόκος) λαμβάνει τῆς συλλήψεως τά εὐαγγέλια». Ὁ ἱερός Χρυσόστομος, μέχρι στιγμῆς ἀκολουθεῖ  μέ κάθε Ἁγιογραφική ἀκρίβεια τό κάθε Ἱστορικόν, Πολιτικόν («Ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Ἠρῲδου βασιλέως τῆς Ἰουδαίας») Θεολογικόν καί Νομικόν («καί ταπεινώσετε τάς ψυχάς ὑμῶν, νόμιμον αἰώνιον») στοιχεῖον τῆς Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης (π.χ. Λευϊτικόν, Ιστ΄, 29-34, καί Κατά Λουκᾶν, Α΄, 1-80). Ἐπιπρόσθετα μᾶς ἀναφέρει: «Εἰ τοίνυν μετά τον Γορπιαῖον μῆνα ἀρχήν ἔλαβε συλλαμβάνειν ἡ Ἐλισάβετ, καθῶς ἀποδέδεικται, ἀριθμῆσαι ἐξ ἐκείνου δεῖ τους μεταξύ μῆνας ἕξ (ἕξι). Εἰσί τοίνυν οὗτοι οἱ μῆνες, Ὑπερβερεταῖος (Ὀκτώβριος), Δῖος (Νοέμβριος), Ἀπελλαῖος (Δεκέμβριος), Αὐδοναῖος (Ἰανουάριος), Περίτιος (Φεβρουάριος), Δύστρος (Μάρτιος). Μετά τοῦτον οὖν τον ἕκτον μῆνα ἀρχήν ἡ Μαρία τῆς συλλήψεως ἔλαβεν· ὅθεν καί ἐννέα μῆνας ἀριθμοῦντες, εἰς τον παρόντα τοῦτον ἀπαντησόμεθα. Ἔστιν οὖν ὁ πρῶτος μήν τῆς συλλήψεως τοῦ Δεσπότου, Ἀπρίλιος (25η Μαρτίου), ὅς ἐστι Ξαντ[θ]ικός· μεθ΄ ὅν Ἀρτεμίσιος (Μάϊος), Δέσιος (Ἰούνιος), Πάνεμος (Ἰούλιος), Λώιος (Αὔγουστος), Γορπιαῖος (Σεπτέμβριος), Ὑπερβερεταῖος (Ὀκτώβριος), Δῖος (Νοέμβριος), Ἀπελλαῖος (Δεκέμβριος), καί οὗτος ὁ μήν ὁ ἐνεστώς, καθ΄ ὅν τήν ἡμέραν (25ην Δεκεμβρίου) ἐπιτελοῦμεν».10 (Οἱ ὑπογραμμίσεις, οἱ ἐμφάσεις, και τά ἑντός τῆς παρενθέσεων εἶναι ἰδικά μας στίγματα).

Τό ἐρώτημα παραμένει φυσικά, ἀμείλικτον καί ἀδυσώπητον, ἰδίως μετά τά ὅσα σᾶς παραθέτουμεν ἀποδεικτικῶς, πρός τήν φιλότιμον φιλαναγνωστικήν ἀγάπην σας: ᾆραγέ γιατί τόσοι διάφοροι Νεογνωστικοί ἀστρονόμοι, ἀστρολόγοι11, ἀφορισμένοι καί αἱρετικοί τηλεθεολόγοι, ἡμιμαθεῖς καί ἀμαθεῖς ξερόλες, χρησιμοποιῶσι τίς Ἑλληνικές Πατρολογικές πηγές, καί δή τόν ἱερόν Χρυσόστομον, κατά τό δοκοῦν; Γιά ποῖον λόγον προσπαθῶσι, ἀνεπιτυχῶς βέβαια, νά σχετικοποιήσωσιν καί νά ἐξορθολογίσωσι τήν σημαίνουσα Γενέθλιον Ἡμέραν τοῦ Βασιλέως τῆς Δόξης; Γιά νά κλονίσωσι το Βασίλειον Ἱεράτευμα; Τό πλέον πιθανόν! Ἤ μήπως, διά να κλονίσουσι ἄρδην, ἐντέχνως καί «ἐπιστημονικῶς», ὕπουλα καί δόλια, τό Μέγα καί παράδοξον Μυστήριον τῆς Ἐνσαρκώσεως τοῦ Δευτέρου Προσώπου τῆς Θεαρχικῆς Ἁγίας Τριάδος; Τούς ἔχετε ἐμπιστοσύνη; Ἐμεῖς πάντως ὄχι! Γιατί; Διότι ἐπιθυμοῦμε νά μισοῦμεν τήν βλακεία καί τήν ἀφέλεια πού μᾶς λαγκοδέρνει γενετικῶς. Διότι ὁ Γνωστικός Μανιχαϊσμός εἶναι το περιεχόμενον τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!… Γι΄ αὐτό τους μελετοῦμεν προσεκτικά, ἵνα φανερώνουμεν καί ἀποκαλύπτουμε τά τρεπτά καί ἔωλα ἐξάπαντος τά προβληματικά ἰδεοληπτικά καί θρησκόληπτα σημεία τους. Ἐξάπαντος κρίνουμεν ἀπόψεις, ἰδέες, κοσμοθεωρείες καί θέσεις ταῶν προσώπων, καί ὄχι τά πρόσωπα καθ΄ ἑαυτά. Τά πρόσωπα πού ἀνεφέρθησαν ἐπί σκοποῦ, εἶναι πανάξια τιμητικῆς ἀγάπης καί ἐμπράκτου συμπαθείας, ἑνῷ προσωπικῶς, τά σεβόμεθα λίαν καλῶς μέ βαθειάν καρδιακήν ἐκτίμηση, παρ΄ ὅλον πού δέν ἦτο θέλημα Θεοῦ νά τούς γνωρίσομεν ἀπό κοντά. Οἱ τελευταίες γραμμές γράφονται διά τους ἔχωντες ἐργοστάσιον παραγωγής κουτοπόνηρων καί «καλῶν» λογισμῶν. Σαφῶς συμφωνοῦμε ἐπιλογικά, με τους Ἀστροφυσικούς, ὅτι ἡ Γέννησις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐξυπηρετεῖ Θεολογικές σκοπιμότητες. Μακάρι νά τίς ὑποψιασθῶμεν ἐμπειρικῶς!…

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1 Λάμπρου Χρ. Σιάσου (Καθηγητοῦ Ἱστορίας τῆς Φιλοσοφίας καί Ὀρθοδόξου Συμβολικῆς Δογματικῆς στήν Θεολογικήν Σχολή τοῦ Α.Π.Θ.), ΑἷΜΑ ΣΤΑΦΥΛῆΣ, Κεφ.: 2. Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΖΩΔΙΩΝ, ἐκδόσεις: «Ἁρμός», 1998, σελ. 90-112.

2 Ἰωάννου Σ. Ῥωμανίδου ( μακ. Καθηγητοῦ Δογματικῆς και Συμβολικῆς Θεολογίας καί Πρωτοπρεσβυτέρου), Πατερική Θεολογία, Α΄ ἔκδοση, ἐκδόσεις: «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ», Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 197-202.

3 Στράτος Θεοδοσίου καί Μάνος Δανέζης (Καθηγητῶν Ἀστρονομίας), Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΛΑΤΡΕΙΕΣ), ἐκδόσεις: «ΔΙΑΥΛΟΣ», Ἀθήνα 2004, σελ. 100101.

4 Τῶν Αὐτῶν, Ὁ Κύκλος τοῦ Χρόνου, ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 102.

5 Τῶν Αὐτῶν, Ὁ Κύκλος τοῦ Χρόνου, ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 93. «Σύμφωνα μέ τίς Γραφές, ἡ γέννηση τοῦ Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου προηγήθηκε ἕξι μήνες τῆς γέννησης τοῦ Ἰησοῦ. Ἄρα ἡ «Σύλληψις τοῦ Τιμίου Προδρόμου», ὅπως την ἀναφέρει το ἐκκλησιαστικόν ἑορτολόγιο, τοποθετήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου, στη φθινοπωρινή ἰσημερία, ἑνῷ στο ἄλλο ἡμερολογιακό ὁρόσημο, στο θερινό ἡλιοστάσιο  στις 24 Ἰουνίου, τοποθετήθηκαν τά «Γενέθλια τοῦ Τιμίου Προδρόμου». Ἐπομένως, ἡ 25η Δεκεμβρίου δέν εἶναι κατά κανένα τρόπο ἡ ἡμερομηνία γέννησης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ…· ἁπλῶς εἶναι τό ἀποτέλεσμα μίας θεολογικῆς σκοπιμότητας».

6 Τῶν Αὐτῶν, Ὁ Κύκλος τοῦ Χρόνου, ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 112.

7 HeinzGunther Nesselrath (Καθ. Πανεπιστημίου Gottingen), Εἰσαγωγή στήν Ἀρχαιογνωσία, Τόμος Α΄, Ἀρχαία Ἑλλάδα, Τρίτη ἔκδοση, ἐκδόσεις: ΠΑΠΑΔΗΜΑ, Ἀθήνα 2005, Κεφ.: VII Ἀρχαία Ἑλληνική φιλοσοφία καί ἐπιστῆμες (2.3.3 Ἡ Ἀστρονομία) σελ. 574-577.  «… στήν Ἑλλάδα ἡ Ἀστρονομία ἀναπτύχθηκε νωρίς ὡς ἀνεξάρτητη θεωρητική ἐπιστήμη. Σκοπός της ἦταν ἡ κατανόηση καί ἡ λογική, κατά τό δυνατό μαθηματική, ἐξήγηση τῶν οὐρανίων φαινομένων, κυρίως τῶν κινήσεων τῶν οὐρανίων σωμάτων, ἑνῷ ἀντίθετα ἡ ἀστρολογίαὁ ὅρος διακρίνεται ἀπό την Ἀστρονομία για πρώτη φορά στον 2ο αἰῶνα μ.Χ.- δέν ἔπαιξε κανέναν ῥόλον στον χῶρο τῆς Ἐπιστήμης

8 Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας (ΕΠΕ), Ἅπαντα τά Ἔργα, Α΄ Τόμος, ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ Α΄, Β΄ 20. Περί οὐρανοῦ, Β΄ 21. Περί φωτός, πυρός, φωστήρων ἡλίου τε καί σελήνης καί ἀστέρων, σελ. 154-163, σελ. 164-182. «Οἱ μέν οὖν Ἕλληνες διά τῆς τῶν ἄστρων τούτων ἡλίου τε καί σελήνης ἀνατολῆς καί δύσεως καί συγκρούσεώς (=το φαινόμενον τῆς συνόδου ἤ συζυγίας πλανητῶν) φασι πάντα διοικεῖσθαι τά καθ΄ ἡμᾶς· περί ταῦτα γάρ ἡ ἀστρολογία καταγίνεται. Ἡμεῖς δε φαμεν, ὅτι σημεῖα μέν ἐξ αὐτῶν γίνονται, ὄμβρον καί ἀνομβρίας, ψύξεως τε καί θέρμης, ὑγρότητός τε καί ξηρότητος καί ἀνέμων καί τῶν τοιούτων, τῶν δε ἡμετέρων πράξεων οὐδαμῶς. Ἡμεῖς γάρ αὐτεξούσιοι ὑπό τοῦ Δημιουργοῦ γενόμενοι κύριοι τῶν ἡμετέρων ὑπάρχομεν πράξεων. Εἰ γάρ ἐκ τῆς τῶν ἀστέρων φορᾶς πάντα πράττομεν, κατ΄ ἀνάγκην πράττομεν, ἅ πράττομεν· … Τό δέ λογικόν πάντως τῆς βουλῆς ἡμῖν ἕνεκεν δέδοται· ὅθεν πᾶν λογικόν και αὐτεξούσιον. Ἡμεῖς δε φαμεν, ὅτι οὐκ αὐτά (τά ἄστρα) αἴτιά τινός εἰσι τῶν γινομένων, οὔτε γενέσεως τῶν γινομένων, οὔτε τῶν φθειρομένων φθορᾶς·…». Ἐπίσης δεῖτε καί τό ἑξῆς: Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ΕΠΕ, ἔνθ. ἀνωτ., Β΄ Τόμος, ΠΕΡΙ ΑΙΡΕΣΕΩΝ, 94η Αἵρεσις: «Ἐθνόφρονες», «οἵτινες παρεισάγουσι γένεσιν καί τύχην καί εἰμαρμένην, πᾶσάν τε τήν ἀστρονομίαν καί ἀστρολογίαν παραδεχόμενοι και πᾶσαν μαντείαν καί ὀρνιθοσκοπίαν· καί οἰωνισμοῖς καί ἀποτροπιασμοῖς καί κληδονισμοῖς και τερατοσκοπίαις (=Μαντεῖες πού στηρίζονται σε παρατηρήσεις τῶν οὐράνιων σημείων)… καί τοῖς ὁμοίοις μύθοις άσεβῶν τῇ τε λοιπῇ συνήθειᾳ τῶν ἐθνῶν προσανέχοντες καί ἐορτάς τινας ἑλληνικάς τιμῶντες, ἡμέρας τε αὖθις καί μῆνας και καιρούς καί ἐνιαυτούς παρατηρούμενοι», σελ. 302-303.

9 Ἐπισκόπου Χριστοφόρου Τσιάκκα, ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ (… ΟΣΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΙΠΑΝ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΑΣΤΡΟΛΟΓΟΙ), Ἔκδοση πρώτη, ἐκδόσεις: Ἱερᾶς Μονῆς Τροοδιτίσσης, Λεμεσός 1998, σσ. 150.

10 Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας (ΕΠΕ), Ἅπαντα τά Ἔργα, Τόμος 35ος, ΟΜΙΛΙΕΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ Α΄, Λόγος Α΄ εἰς τό Γενέθλιον Τοῦ Σωτήρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐκδόσεις: «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ», Θεσσαλονίκη 1984, σελ. 422-489.

11 Γιάννης Κοτζαμπάζης, ΑΠΟ ΤΟ ΘΙΒΕΤ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΐΣΙΟ (Ἡ ἀληθινή ἱστορία [1976] τοῦ μικροῦ Γιωργάκη μέσα ἀπό μία εὐλαβική περιπλάνηση στό Περιβόλι τῆς Παναγίας), Ε΄ ἔκδοση, Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 121-135. Δεῖτε ἐπίσης ἐπιπρόσθετη βιβλιογραφία: (1)  π. Σεραφείμ Ρόουζ, Η ΨΥΧΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ (Το «ἀστρικό πεδίο» τῆς θεοσοφίας. «Ἀστρική προβολή». «Ἀστρικά ταξίδια».), Ιβ΄ ἔκδοση, 2008, ἐκδόσεις: «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ», σελ. 158-184. (2)  Μιχαήλ Γ. Χούλη, ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΑ (Στό Φῶς τοῦ Χριστιανισμοῦ), ἐκδόσεις: «ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ», 1η ἔκδοση 2001, σελ. 98-120, σελ. 133-143, σελ. 155-218. (3) Ἀλίκη Μπέϊλη, Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, σελ. 125-129. (4) Γεωργίου Ψαλτάκη, ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ (‘Αντιαιρετικός ὁδηγός), ἔκδοσις Τετάρτη, ἐκδόσεις: ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Ο ΣΩΤΗΡ», Ἀθήναι 2007, σελ. 331-348, 355-369. (5) Μοναχός Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης, ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ (Μία πραγματική ἀπειλή), Α΄ ἔκδοση, ἐκδόσεις: «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ», Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 251-263.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΣ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΑ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗ

screenshot_68

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΣ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΑ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗ ΟΠΟΥ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΕΙ ΑΝΗΛΕΩΣ ΑΝΗΘΙΚΩΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ ΤΗΝ ΦΟΝΙΚΗ «ΔΙΑΚΟΠΗ ΚΥΗΣΕΩΣ» ΤΩΝ ΕΜΨΥΧΩΝ ΕΜΒΡΥΩΝ

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

Κατ΄ἀρχάς νά ἀναφέρουμε στούς φίλτατους καί ἀξιότιμους ἀναγνώστες μας, ὅτι δέν συνηθίζουμε (ἐξ ἰδιοσυγκρασίας καί ἀπειρίας κυρίως) διόλου, νά παρεμβαίνουμε τηλεφωνικῶς, γιά νά διατυπώσουμε τήν γνώμη μας, ἤ ἔστω τήν ἀντίθεση μας, σέ ὅσα θεωροῦμε ὡς παράλογα, σοφιστικά, ἐσφαλμένα ἤ καί ἀλυσιτελεῖς προπαγάνδες. Σπάνια μέν ἀλλά μάταια δε, δοκιμάσαμε σαφῶς νά παρέμβουμε τηλεφωνικῶς σέ τινά ἀποτυχημένη κυπριακή ἐκπομπή τοῦ παρελθῶντος ‘‘ἀνοικτή ΓΡΑΜΜΗ’’ μέ τόν Διάβολο, ὅπου ἦτον καί τό παταγῶδες Βατερλῶ τοῦ πρώην θεολόγου (νῦν ἀφορισμένου ἐξ αἰτίας κακοδοξιῶν) κ. Ἀνδρέου Πιτσιλλίδη, ὅπερ καί ἔλαβεν «εἰς τον ἀέρα» τον δίκαιον, εὔλογον καί περιπόθητον ἀφορισμόν ἤ καί καταδίκην του, κατά τῶν σωρηδόν συστηματικῶν αἱρετικολογιῶν πού ἐδηλητηρίαζεν σκοπίμως το Χριστώνυμον πλήρωμα, διά τῆς τηλοψίας. Τό δυστύχημα εἶναι: ὅτι ὑφίσταντο καί μερικοί, συναίτιοι ἤ συναυτουργοί, οἱ ὁποῖοι νομίζωσι ἀνόητα καί ἀδαῶς, ὅτι παρέμειναν ἀτιμώρητοι, διότι ἀγνοῶσιν προφανῶς, τήν θεία ὕπαρξη καί ἄμεσην ἐπενέργεια τῶν παντοδυνάμων Πνευματικῶν Νόμων πού διέπωσι τά Σύμπαντα. Πάμε κατ΄ εὐθίαν ὅμως στο θέμα μας.

Δεῖτε [ἐδῶΕΔΩ] σᾶς παρακαλῶ («ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ» 19-10-2016), περίπου στήν μία ὥρα και τό ἔνατον λεπτόν, καί τριακοστόν δευτερόλεπτον [01:09:30], την ἄμεσον τηλεφωνικήν παρέμβαση μας, ἡ ὁποία διακόπηκε: πονηρά, ἄνανδρα, ἀνέντιμα, ἀπότομα, καί ἄκρως ἀπαράδεκτα, μᾶλλον ἀπό τούς συνεργάτες τοῦ ἀφορισμένου θεολόγου κ. Ἀνδρέου Πιτσιλλίδη, μιᾶς καί ὡς γίνεται πλέον, εὐρέως φανερόν, ὅτι ΔΕΝ ἀνέχεται τινά  γόνιμον ἀντιλογία, εὐθυτενή κριτικήν καί τήν ἀντίθετον ἄποψιν τῶν ὅποιων τηλεθεατῶν του. Πάντα θα ὑφίσταντο βέβαια, οἱ γλῦφτες, οἱ γλοιώδεις κόλακες καί σφουγγωκολλάριοι, τινές ἄθλιοι καί φανατικοί προσωπολάτρες ἀμοραλιστῶν καί ἀνωφελῶν ψευδο-προτύπων. Τά ψευδοπρότυπα μας ἐνίωτε εἶναι, ἄνευ περιστροφῶν: ἡμιάνθρωποι, μισάνθρωποι, ἤ και διαβολάνθρωποι.

-Τώρα, τί ἀκριβῶς ἐννοούσα, μέ τήν τηλεφωνικά ἄμεσον δεδηλωμένη ἔνστασιν καί ἠχηρά διαφωνία μου;

-Μήπως, τό οὐσιῶδες καί μείζον ζήτημα, τῶν σημερινῶν ἐκτρώσεων, εἶναι: τό ποιός, πῶς, ποῦ, πότε καί τό γιατί, ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, κατά τόν πόλεμο τοῦ 1974 «εὐλόγησεν» (καλῶς ἤ κακῶς, θεωροῦμεν πώς: δέν ἦτο ἀλλά οὔτε εἶναι τῆς ὥρας να ἀναλυθεῖ δημόσια μιᾶς και ἀκόμη θάβουμεν ἥρωες και θύματα τοῦ πολέμου) τις ὀμαδικές ἐκτρώσεις πού ἐνήργησαν οἱ βιασθεῖσες μάνες, γυναίκες, ἀδελφές και γιαγιᾶδες μας;

-Δεν εἶναι φαιδρή ἰταμότης και φαύλη προκλητικότης, μερικοί νεοσσοί τηλεπαρουσιαστές, νά ὑπερεστιάζωσι σέ μία χωροχρονική δραματική (1974) συγκυρία, γιά νά ἐμπεδώσωσι ἀνέτως (ἐπάνω στο δράμα και την ἤττα τῆς εἰσβολῆς κατοχῆς) τίς ἀναιμικές ψευδο-βιοηθικές ἰδεοληψίες των;

Δυστυχῶς, ἄν και κάποιοι, μελετῶσι (ὀρθολογικῶς καί κριτικῶς) τό Εὐαγγέλιον, εἴμεθα πλέον βαθειά πεπεισμένοι, ὅτι δέν ὑποψιάζονται οἱ δύσμοιροι κἄν στό ἐλάχιστον τό πυρηνικόν, ἐξάπαντος Πνευματικόν περιεχόμενον τοῦ ἱεροῦ Γράμματος, ἀσχέτως ἄν ῥητορικῶς ὁμιλοῦν πλειστάκις, περί ἀγάπης καί δικαιώματα· νά εἴστε ἀδιαμφισβήτητα ἀπόλυτα σίγουροι, ὅτι δέν πρόκειται διά την ἐν Χριστῷ ἀληθεύουσα ἀγάπῃ καί τά Οὐράνια δικαιώματά μας.

Ἐπιθυμῶ νά ἐστιάσω καί να προβληματίσω τουλάχιστον σέ τοῦτο: Προσωπικῶς, δέν συμφωνῶ (διότι ἀναντίρρητα: δέν συμφωνεῖ το ἱερόν Εὐαγγέλιον, οὔτε ἡ Ἱερά Παράδοσις, πολλῷ μᾶλλον ἡ Συμφωνία τῶν Θεοφόρων Πατέρων, καθῶς καί ἡ σύγχρονη ὀρθόδοξη Βιοηθική καί Βιοθεολογία) μέ τήν πολύ-πιτσικλισμένην καί αἱρετικολόγον ψευδο-διάκρισην: ὅτι ἄλλο πράγμα εἶναι μία ἔκτρωση/ἄμβλωση καί ἕναν ἄλλο πράγμα (καί δῆθεν) ἡ «διακοπή τῆς κυήσεως». Σώνει και καλά, ὁ ἀξιαγάπητος τηλεπαρουσιαστής κ. Α. Π. μετά τῆς ἐκλεκτῆς καλεσμένης αὐτοῦ κ. Ρ. Καρανικόλα, ὅτι πρέπει να καταπιῶμεν ἀμάσητα καί ἀβασάνιστα, ὅτι ἀμοραλιστικές «πολιτικές ἰδεοληψίες» μᾶς (τηλε)μαγειρεύωσιν;! Ὁμιλῶσιν καί συνδιαλέγονται δημοσίως καί ἀνέτως, περί τῆς καινοφανοῦς ὁρολογίας «διακοπῆς τῆς κυήσεως», ὡσᾶν καί ἐπρόκειτο διά τινά ἀπροειδοποίητον καί αἰφνιδιαστικήν διακοπήν τοῦ ῥεύματος ἤ λές και ἐπρόκειτο γιά καλοκαιρινές διακοπές…!

Προσπαθήσαμεν, ἀνεπιτυχῶς βέβαια, νά τεκμηρειώσουμε τηλεοπτικῶς, ἔστω διά τηλεφωνικῆς παρεμβάσεως, την ἄποψίν μας (ὄχι ἐξ ἀφ΄ἑαυτῶν ἤ καί ἐκ κοιλιόπνευστων ἀπόψεων) κατά βάση κυρίως τινῶν  ἐπιστημονικῶν μελετημάτων καί γραφθέντων τινός ἔγκριτου Ἕλληνος Καθηγητοῦ (Λέκτορος Α.Π.Θ.) τῆς Βιοηθικής και Βιοθεολογίας τοῦ κυρίου Μιλτιάδου Χρ. Βάντσου* (δεῖτε: ΗΘΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ, τοῦ Μιλτιάδη Χρ. Βάντσου, ἔκδοση: «Τμήμα Ἐκδόσεων», Ἀριστοτέλειον Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης, Θεσ/νίκη 2006, σσ. 86) ἀλλ΄ ὅμως ὁ τηλεπαρουσιαστής κ. Ἀ. Πιτσιλλίδης παρ΄ ὅλον πού φάνηκε περίεργος διά την ἐπιστημονικήν ἄποψιν τινός πεπαιδευμένου καί εἰδικοῦ διά το ζήτημα Καθηγητοῦ, ΔΕΝ μας ἄφησεν καθόλου νά τήν ἐκφράσουμε (κρυβόμενος και βρίσκοντας μη σοβαρόν ἄλλοθι, ἔν τάχει, ὄπισθεν τῶν αὐστηρῶν παρατηρήσεων καί ἐπικρίσεών μας) μήπως ἔτσι και τυχόν εἰσακουσθεί (ἔστω καί μία ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ἄποψις) καί κατ΄ ἐπέκταση νά ὑποψιασθῶσι (οἱ κύριοι/ες τηλεθεατές/τριες τῆς ἐκπομπῆς του) κάπως καλύτερον-βαθύτερον τά βιοηθικά πράγματα. Γιατί ΔΕΝ ἠθέλησεν νά εἰσακουσθεῖ ἡ ἐπιστημονική ἄποψις τοῦ Βιοηθικολόγου Καθηγητοῦ; Τί ἔχει ἤ ἔστω εἶχεν, νά φοβηθεῖ; Τήν αὐτόφωτον ἀλήθειαν τοῦ πράγματος; ᾎραγέ εἶναι ἀντικειμενική ἡ παρουσίασις τινός σημαντικοῦ και ἐνδιαφέρωντος ἐπιστητοῦ, ἄνευ παραγωγικοῦ διαλόγου, ἀντιλόγου, θέσεων καί ἀντιθέσεων;

Κοντολογίς να ποῦμεν μόνον, κάτι τό ἁπλόν: ὅτι ἡ ἔκτρωση, ἤ καί ἡ λεγόμενη «διακοπή κύησις» ἤ ἀκόμη καί ἡ «θεραπευτική ἄμβλωσις», σύμφωνα μέ τήν Ὀρθόδοξον Βιοηθικήν/Βιοθεολογία καί τήν ἀπροκατάληπτον ἐπιστημονικήν προσέγγιση, πρόκειται διά τό ἴδιον ΑΚΡΙΒΩΣ καί ταυτόσημον πράγμα. Δηλαδή: «διακοπή» τῆς ψυχοσωματικῆς ἀγέννητου ζωῆς τινός ἀνθρώπινου καί ἐν ἐξελίξει Ἐμβρύου μέ πραγματικά βίαια καί «ἱατρικά» (!) μέσα. Ἡ πολιτική ὀρθότης, ἡ δῆθεν τεχνολογική «ἐπιστημολογική» καί φιλολογική ὡραιοποίησις, τοῦ ἀδυσώπητου φονικοῦ ἐγκλήματος, δέν ἀναιρεῖ τήν κατ΄ ἀκρίβειαν ὀντολογικήν ἀλήθεια τοῦ πράγματος.

 Ὡστόσον, ὁ αξιότιμος κ. Ἀ. Πιτσιλλίδης μέ μερικά ἀνόητα γυναικάρια (ὀρκισμένες, φαντασμένες, ξετσίπωτες, ἰδεοληπτικά θεοῦσες ἤ θρησκόληπτα φανατικές φεμινίστριες) ὑποστηρίζωσι μέ βεβλαμένον ψευδο-εὐσεβιστικόν δέος, τόσον τήν ἔκτρωση, ὅσον καί τήν «διακοπή τῆς κύησις», ἤ μᾶλλον ὑποκριτικῶς, ἀρνούνται θεωρητικά τό πρῶτον και ταυτόχρονα, ὑψώνωσι ἀνώμαλα καί ἀντιχριστιανικά λάβαρα, διά το δεύτερον! Δηλαδή ἀδελφοί/ές καί πατέρες/μητέρες, μᾶς κοροϊδεύωσι μπροστά στά μάτια μας, ὅτι τάχα μου καί δῆθεν, δέν συμφωνοῦν με τήν ἔκτρωση, καθότι τοῦτο το ἐντελῶς ἀντίθετον και ἀνυπόστατον τό ἀπεδείξαμεν διαβάζωντας, κατά την τηλεφωνικήν παρέμβασιν μας, ἐξ ἰδικῶν του (δια)δηλώσεων ἀπό τήν ἔγκριτον Ἐφημερίδα «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ», πού διατυμπανίζει ὁ ἴδιος ποθκιάντροπα (=ἀδιάντροπα) καί ἀδιάλειπτα, ὅτι ὡς πρώην Εὐρωβουλετής, ἐψήφισεν, ὑπέρ τοῦ δικαιώματος τῶν σεσαλευμένων γυναικών νά ἐνεργοῦσι τινά δολοφονική ἔκτρωση τοῦ ἀγέννητου παιδιοῦ τους. Τό ἔχει καί καμάρι του ὁ ἀθεόφοβος ἀλλοπαρμένος. Τοῦτη ἡ διάκρισις καί σχολαστικότητα, στα λεξίδια ἔκτρωση/διακοπή κυήσεως εἶναι εἰσαγώμενον σκωληκόβρωτον φροῦτον ἐκ Λουθηροκαλβινιστῶν και Ῥωμαιοκαθολικῶν θεολόγων, φιλοσόφων κ.ο.κ. Συνεπῶς, ἐν Χριστῷ ἀδελφοί/ές μου, ὁ ἀφορισθῆς κ. Ἀ. Πιτσιλλίδης, ἀκολουθεῖ και πιθηκίζει, ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ, ὅτι ἄλογον, ἑτερόδοξον καί ἑτερόθρησκον φληνάφημα, ἤ καί αἵρεσιν, τοῦ σφυρίξει ὁ πατήρ τῶν αἱρέσεων ἐξαπωδίτης-Διάβολος.

Δύο τινά (ἐπι)συμβαίνουν στήν περίπτωσή του: εἴτε ἀπλανῶς και ὀρθοδόξως θεολογεῖ, εἴτε πλανερῶς και κακοδόξως πα-ρα-πλη-ρο-φο-ρεῖ, καί δή ἀμετανόητα, τό Χριστοφόρον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου. Ὁ κάθεῖς διαλέγει και παίρνει μιᾶς καί τρίτη περίπτωσις, δέν ὑφίσταται. Μήπως ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, θά πρέπει τέλος πάντων νά προχωρήσει ῥωμαλέα στο ἐπόμενον Κανονικόν στάδιον τοῦ Μεγάλου Ἀφορισμοῦ και Ἀναθεματισμοῦ του; Μήπως ἐν τέλει, ἡ μή δημοσιοποίησις τοῦ δεκαπεντασέλιδου Συνοδικοῦ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΟΥ πορίσματος, ἦτο μία ἐσφαλμένη καί μᾶλλον πεπλανημένη ἐνέργεια πού ἐθηρίωσεν τά μέγιστα, ἔτι περαιτέρῳ, τήν ἐωσφορική καί μασωνίζουσα ἀλαζωνία τοῦ Αἱρεσιάρχου;

Ἐάν με ἄφηνε νά μιλήσω, ἐλεύθερα καί ἀβίαστα, ὁ φίλτατος καί «δημοκρατικός» ἀδελφός μας κύριος Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης, ἐπρόκειτο νά τόν ἐρωτήσω εὐθυτενῶς τά πιο πάνω καθῶς κ.ἄ. πολλά. Ἔχασεν ὅμως μία μεγάλη εὐκαιρία νά μᾶς ἀποδείξει, πρακτικῶς, τήν ἀντικειμενικότητα καί μεγαλόκαρδον ἀνοχήν του, σέ διαφορετικές μέχρι καί ἀντίθετες ἀπόψεις ἐκ τῶν ἰδικῶν του. Το μήνυμα τοῦτο, ἄς τό ἐμπεδῶσουν καλῶς, ὅσοι εἶναι νοσηρά προσηλωμένοι καί προσκολλημένοι πρός τήν ἐπίπλαστον καί ψευδώνυμον τηλεοπτικήν εἰκόνα του. Παρελθοντικά γραπτά μας, ἀποδεικνύωσι ἐκτενῶς, ὅτι οὐδέποτε τόν ἐμπιστευώμεθα.

Λόγῳ ὅμως τινός σημαντικοῦ, ἴσως καί φυσιολογικοῦ τηλεοπτικοῦ τράκ, ἐδήλωσα ἐν τῇ ῥύμῃ τοῦ λόγου κάτι το παντελῶς ἐσφαλμένο: ἤθελα να πῶ, ὅτι εἰς τήν περίπτωσίν τῶν ὀμαδικῶν βιασμῶν (ἀπό τοῦς Μουσουλμάνους) τῶν Ορθοδόξων Σερβίδων Μοναζουσών καί γυναικών, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Σερβίας, οὐδέποτε ἐπέτρεψεν νά «οἰκονομήσει»  τίς ἐκτρώσεις (ὅπως ἔπραξαν οἱ Ἐκκλησιαστικές Ἀρχές, τότε τό 1974 στην Κύπρο), και σαφῶς πρόκειται, ἀπό μέρους μας, διά σοβαρόν λεκτικόν λάθος ὅτι τάχα μου «δεν ἐπέτρεψεν τούς βιασμούς». Ἀπολογούμεθα διά τοῦτο και εὐελπιστοῦμεν βαθέως εἰς τήν ἀδελφικήν ἐπιείκιαν σας, λόγῳ τῆς «ἀγωνίας τοῦ πρωτάρη» καί τῆς κραυγαλέας ἀπειρίας μας σέ τέτοιες δημόσιες τηλεοπτικές παρεμβάσεις-συζητήσεις. Τοῦτο δά ἔλειψε να οἰκονομηθῶσι ἐκκλησιαστικῶς καί οἱ βιασμοί… ἀλλά μήπως, ἁπλᾶ προβληματίζομαι, ἠθικῶς· λ.χ. οἱ ἐν Κύπρῳ ἐκτρώσεις (ἐλέῳ Μωαμεθανικῶν βιασμῶν) μία «κατ΄ οἰκονομία» παραχώρησις καί «εὐλογία», ἀπό τῆς ἔκτοτε Διοικήσεως τῆς Κυπριακῆς Ἐκκλησίας, δέν ἦτο εἶδος ἐπιπρόσθετου ψυχοσωματικοῦ βιασμοῦ; Γνωρίζουμεν δηλ. περιπτώσεις ἑλληνοκυπρίων κορασίδων και γυναικῶν πού ἀρνήθησαν νά ὑπακούσουν στήν περιστασιακήν, ἐκκλησιαστική ἀπόφανση, καί δέν ἐνήργησαν ποσῶς «εὐλογημένη ἔκτρωσιν» καί ἐγέννησαν τά κυοφορούμενα (ἀπό βιασμόν!) ἔμβρυά τους. Τούτα μᾶλλον τά ῥωμαλέα καί ἡρωϊκά εἶναι μᾶλλον, παντελῶς ἄγνωστα(;), ἀπό τοῦ Νεοκύπριου φονταμενταλιστοῦ καί ὑπέρμαχου τοῦ Ἐμβρυοκτονισμοῦ. Ὁ φονταμενταλισμός, ἔχει βαθειές ῥίζες στήν ξεφωνημένη προτεσταντοπληξία πού λαγκοδέρνει τόν κ. Πιτσιλλίδην. Οἱ βιασθεῖσες Μοναχές κ.ἄ. ἁπλές γυναίκες τῆς Σερβίας, ἐκυοφόρησαν μέχρι τέλους, τά ἀνθρώπινα ἔμβρυα καί ἔπειτα τά ἔδωσαν γιά υἱοθεσία! Οὔτε τοῦτο τό ἐγνώριζεν ὁ «Μέγας Πανεπιστήμων τοῦ Σύμπαντος»;! Τότε τί ἀκριβῶς ἐγνώριζεν διά τό ὅλον ζήτημα; Ἀνόνητες πολιτικές προπαγάνδες καί ἀνόητες στρεβλώσεις; Μᾶλλον καί τό πλέον σίγουρον, εἶναι ὅτι: τήν «ἐπιστήμη τοῦ φιμώτρου» τήν κατέχει ἄριστα.

Ἡ πιό πάνω τιτάνια ἡρωϊκή και ἀθόρυβη ἐνέργεια τῶν Κυπρίων καί Σερβίδων, εἶναι ὁλόκληρη Σταυροαναστάσιμως Ἐμπειρική Θεολογία. Ἄγνωστη ἱστορία σε πολλούς φλουφλουριστές καί φελλωτοῦς ξερόλες. Εἶναι ἡ Ὀρθοδοξη Πατερική Θεολογία, τῆς ἐμπειρικῆς Ὀρθοπραξίας, πού πολύ πιθανόν νά ἀδυνατεῖ, ἀσφαλῶς, ὁ κάθε πιτσικλισμένος καί αἱρεσιομανής νόας, νά τήν γευθεῖ. Εἴθε ὅμως καί οἱ ὑπόλοιποι «τηλεθεατές τῆς χαζο-τηλοψίας» νά τήν γευθῶμεν τέλος πάντων ἐν πάσαις αἰσθήσεσιν. Διότι, ἡ ἐκπληκτική ἀνδρεία καί ἱστορική στάσις, ἐξάπαντος τῶν βεβιασμένων τραγικῶν γυναικῶν, πού διετήρησαν, καί ἄλλες ἀκόμη διατηρῶσι, ἄνευ τινῶν ἐκδικητικῶν καί φονικῶν ἐνστίκτων, τό Χριστοφόρον σπλάχνο τους, στηρίζεται ἀκραιφνῶς, εἰς τό Ἱερό Εὐαγγελικόν Δίκαιον τῆς Νέας Διαθήκης καί εἶναι ὄντως Μυστήριον ξένον καί ἀπαραχάρακτον, πλήν πανάγιον καί πανυπερτέλειον (βιο)Ἠθικόν γεγονός! Διότι καί πάλιν, τό ἐν ἐξελίξει ἀνθρώπινο ἔμβρυο, ἀναντίρρητα καί ΔΕΝ φέρει καμμία εὐθύνη, διά τήν κακόβουλη ἐνέργεια τοῦ βιαστοῦ «πατέρα» του.

Τό ἀναπάντεχα, μεγάλο και ἐγκληματικό κακό (τοῦ βιασμοῦ), σαφῶς καί δέν επιλύεται μέ ἕναν ἄλλο ἀνάλογο βίαιον καί κακόν τρόπο. Ἀλλά τό κακόν πολεμεῖται καί επιλύεται, πάντοτε (σύμφωνα με τους Πνευματικούς Νόμους), μέ καλόν τρόπον καθῶς ΤΟΥΤΟ μᾶς ἐντέλλει πάσα ἡ Ἁγία Γραφή. Διότι, κάθε εἶδος ἔκτρωσις ἴσον δολερῶς και ἐκ προμελέτης φόνος σύμφωνα μέ τήν ἀπλανή ἄποψη ΠΑΝΤΩΝ τῶν θεηγόρων Φίλων τοῦ Χριστοῦ. Ἐξάπαντος ἡ ἐν Χριστῷ Μετάνοιᾳ θεραπεύει, τῷ ὄντι ἀπόλυτα, δηλ. ὁλοσχερῶς και ὀντολογικῶς, πάν θανάσιμον ἁμάρτημάν μας.

Συνεπῶς, ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, κατά τήν προσωπική τώρα ἄποψίν μας, ἐσφαλμένα ἀπεφάσισεν, τότε, νά ἐπιτρέψει ἐξ ἄκρας «κατ΄οἰκονομίας» τίς ὀμαδικές ἐκτρώσεις κατά τῶν φοβερῶν βιασμῶν τοῦ 1974… ἡ ἀπόφασις τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κυροῦ Χρυσοστόμου Α΄, ἦτο σαφῶς ἐσφαλμένη, ἐξ Εὐαγγελικῆς ἐπόψεως. Ἐκ τῶν ὑστέρων ὅμως και ἑτεροχρονισμένα, εἶναι πανεύκολη, ἡ κριτική προσέγγισις, ἀλλά σύμφωνα μέ τά ἱστορικο-πολεμικά γεγονότα τῆς ἐποχῆς και ὁ κυρίαρχος ἐθνοφυλετισμός, οἱ ἐμπάθειες, καί τό ἀσίγαστον μίσος κατά τῶν Κεμαλικῶν Ἀγαρηνῶν, ἡ διοίκησις τῆς Ἐκκλησίας, ἔδρασεν μᾶλλον βεβιασμένα, ἐκδικητικῶς, παρορμητικῶς καί ἀναγκαστικῶς. Καί κατά βάση τούτου τοῦ παρελθοντικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σφάλματος, ἔρχονται την σήμερον, τινές νεόκοποι καί γραΐδια τηλεπερσόνες, ἀνόητοι ὀπαδίσκοι πάσας παρά φύσιν ἀνωμαλίας, νά ἀνοἰκοδομήσωσιν θεμέλια ἐπάνω σέ (μετα)κινούμενην ἄμμον, σημαίνουσες σατανικές ἰδεοληψίες. Δέν χρειάζεται νά εἴμεθα ὅλοι μας, πτυχιούχοι θεολογίας ἤ ἄλλου τινός ἀκαδημαϊκοῦ πτυχίου, διά να ἀντιληφθοῦμεν τήν ΑΜΑΡΤΩΛΗ και ΚΑΚΟΠΡΟΑΙΡΕΤΗ ψυχωτική μανίαν μερικῶν.

Ὁ ἀξιότιμος φίλος καί κύριος Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης, καθῶς καί πάντες οἱ ὁμόφρωνες αὐτοῦ, λαμβάνουσι τήν σήμερον, ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ, ἕνα ἀμφιλεγόμενο παρελθοντικόν καί ἄστοχον περιστατικόν στά Ἐκκλησιαστικά δρώμενα τῆς ἱστορίας καί μία σπάνια  ἤ καί ἄτοπον «ἐξαίρεση τοῦ Κανόνος» γιά να κατοχυρώσουν ὡς ΝΕΟΦΑΝΗ ΚΑΝΟΝΑ τό (δῆθεν) «δικαίωμα» τῆς γυναίκας, νά διαπράττει, πᾶν ὅτι ἐπιθυμεῖ γιά τό κυοφορούμενον, λές καί εἶναι ἕνα παντελῶς ἄψυχον ἀντικείμενον. Πράγμα παντελῶς, σοφιστικόν και ἄτοπον, μιᾶς καί τό ἀνθρώπινον ἔμψυχον ἔμβρυον, δέν εἶναι μία συνηρμοσμένη προέκτασις τῶν σωματικῶν ὀργάνων της, ἀλλά, ἑτέρα ψυχοσωματική ἀνθρώπινη ὕπαρξις (ἀπό τήν πρῶτη στιγμή τῆς γονιμοποιήσεως) με ανάλογα δικαιώματα εἰς την ζωήν, ἀσχέτως ἄν δεν ἐγεννήθην.

Ἐπίσης, σε μερικές μάλιστα Νομολογίες τινός Ἀστικοῦ Κώδικος, μᾶς κάνει ἐντύπωσιν, πού τό μόλις ἀγέννητον ἔμβρυον, νομικῶς, ἔχει και μερικά δικαιώματα… σέ κληρονομική περιουσία! Τί νά τήν κάνει ὅμως… την περιουσία, ὅταν ὡς δῆθεν «καλοί γονεῖς» του προμελετοῦμε –διά τῆς «διακοπῆς τῆς κυήσεως»- τήν βιολογικήν ἐξόντωση τῆς ὑπαρξιακῆς οὐσίας τῆς ὁλιγοστῆς ζωῆς του; Τά δικαιώματα τῆς μητρός, εἶναι ἀνωτέρας φύσεως, ἀπό τά δικαιώματα τοῦ ἀγέννητου ἐμβρύου της; Τά δικαιώματα τῶν μεγαλύτερων ποινικῶν ἐγκληματιῶν/ἰσοβιτῶν, εἶναι ἀνωτέρας φύσεως, ἀπό ἐκείνα τοῦ ἀνυπεράσπιστου ἐμβρύου; Ἤ μήπως δεν ἔχει ἄλλα δικαιώματα πλήν… τῶν κληρονομικῶν; Δεν εἶναι Νομική ἀντίφασις, ἕνα ἔμβρυον, ἀπό τήν μία νά ἔχει δικαίωμα, σέ κινητή και ἀκίνητον περιουσία, και ἀπό την ἄλλη να ἐκμηδενίζεται «ἱατρικῶς» καί «νομικῶς» ἡ ἀξία τῆς ζωῆς του; Τότε, γιατί ᾆραγέ, εἴμεθα τόσον μεγάλοι ὑποκριτές καί ἐφαρμόζωμεν συστηματικῶς τῆν Θανατική Ποινή…(!!!) μόνον διά τά ἔμβρυα;

Γιά τήν σύγχρονη Νεοελλαδικήν και Νεοκυπριακήν φαρισαϊκήν Κοινωνία μας, ἕνας φοβερός ἐγκληματίας ἀνήρ καί μία φεμινίστρια χαζοχαρούμενη γυνή, δικαιούνται μᾶλλον, κάποια ἀνώτερα «ἀνθρώπινα δικαιώματα», διότι ἡ ζωή τους εἶναι ἀνωτέρας ἀξίας, ἀπό ἐκείνη τήν ζωούλα ἑνός μελοθάνατου ἀγέννητου ἐμβρύου. Τά ἴδια «ἀνθρώπινα δικαιώματα» ἐπικαλλούνται καί πάσης φύσεως Κυναιδολέσβιοι ἀνώμαλοι διά νά μᾶς ἐπιβάλλωσι ἀφόρητα τον ἀνήθικον καί ἄσωτον τρόπον ζωῆς τους. Τελικά, δέν δύναμαι κύριε Ἀνδρίκκο μου, να ἀντιληφθῶ καλῶς, τούτα τά περιβόητα «ἀνθρώπινα δικαιώματα» εἶναι, ἀνώτερα ἤ κατώτερα, τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελίου;

Ἐν κατακλείδι: διά τά κάπως ἀσυνάρτητα καί εἰρωνικά πού ἐλέχθησαν ῥητορικῶς μετά τήν τηλεφωνική παρέμβασιν μας (ἡ ὁποῖα σαφῶς καί ἐδιεκόπην παρά τήν θέλησή μας, μετά ἀπό ἔντονη δυσανασχέτησιν τοῦ τηλεπαρουσιαστοῦ, ἄνανδρα, ὕπουλα, κουτοπόνηρα καί ἀνέντιμα) γιά δῆθεν «μετά θάνατον ἀφορισμόν» τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κυροῦ Χρυσοστόμου Α΄ διά τυχοῦσες ἐσφαλμένες ἐπιλογές καί ἀποφάσεις του ἦτο παντελῶς, ἄτοπα καί ἄστοχα, μιᾶς καί μεγάλοι ἄνδρες ὡς γνωστόν κάμνωσι καί μεγάλα σφάλματα. Τό γεγονός, ὅτι προσωπικῶς θεωροῦμεν, ὡς ἐσφαλμένη, τήν ποιμαντική ἀπόφασιν πού ἔλαβεν ἡ Διοίκησις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου (κάτω ἀπό δραματικές βέβαια περιστάσεις, μέσα στό περιρρέον συγκεκριμένο ἱστορικό-πολεμικόν πλαίσιον τοῦ 1974) γιά τίς μαζικές ἐκτρώσεις, δέν συνιστά ἀπό μέρους μας ἑτεροχρονισμένη κατηγορία ἤ μομφή διά τινά αἵρεσιν. Εἶναι ἄκρως παράδοξον και χρήζει μελέτης βαθυτέρας, πού μία Τοπική Ἐκκλησία «οἰκονόμησε», περιστασιακῶς, τόν φόνον ἔμψυχων ἐμβρύων, ὡς μᾶλλον, ἐκδικητικήν ἀπάντηση γιά τούς βιασμούς ὑπό τῶν Τούρκων Μωαμεθανῶν, εἴτε ἀκόμη καί ἀπό ποιμαντική «συμπόνια» διά τίς βιασθεῖσες καί ἔπειτα (ἤ προκαταβολικῶς;) νά τίς ἐσυγχωροῦσε «με ἄφεση ἁμαρτιῶν» διά τοῦ Μυστηρίου τῆς Μετανοίας!… Ὁ κ. Πιτσιλλίδης διά ποῖον λόγον κτίζει ἰδεοληπτικά παλάτια καί ἀχυρο-μέγαρα στήν ἄμμο, ὄταν πάσχει, ἀπό ἄκριτον καί ἀδιάκριτον ψευδο-κριτικήν σκέψη; Ἡ ἐκκλησιαστική ἐσφαλμένη ἀπόφασις, ἀνετράπην βέβαια, ἔμμεσα καί σιωπηλῶς, ὅταν ἀρκετές Ἑλληνοκύπριες δέν ἔσπευσαν νά φονεύσωσι τό κυοφορούμενον, καί ἐν τέλει το ἐγέννησαν (!)  τό ἀνέθρεψαν,  τό ἐβάπτισαν καί τό ἀνάγιωσαν!! Ἄλλες δέ, τό ἐγγένησαν καί τό ἀπέστειλαν νά τό γνωρίσει ὁ πατέρας του (ὁ βιαστής)…!!! Ὑπάρχει μεγαλυτέρα καί ἔντιμη ἀγαπητική «ἐκδίκησις» διά τό ἔγκλημα τοῦ βιασμοῦ; Το ἐσφαλμένον (τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου) μάλλιστα, ἐδράζει, καί σέ ταυτόσημη περίπτωση πού μία ἄλλη Τοπική Ἐκκλησία (τῆς Σερβίας) ἔπραξε τά ἀκριβῶς ἀντίθετα καί δέν εὐλόγησεν (πῶς ἐμποροῦσε ἄλλωστε νά κάνει ἔκπτωσιν στις Εὐαγγελικές Ἀρχές;) τις ἐκτρώσεις, ὅπως ἔπραξαν στήν Κύπρο. Ἡ ὀντολογική Μετάνοια ποῦ ἔγκειτε ἀκριβῶς, ὅταν ἐφαρμόσθην πρακτικῶς μέ συνοδικόν ἐκκλησιαστικόν φιρμάνι, το ἰησουϊτικόν δόγμα καί γενικῶς: ὁ καλός σκοπός (τῶν ἐκτρώσεων ἤ τῆς διακοπῆς τῆς κυήσεως) ἀγιάζει τά μέσα (τήν ἰδεολογική πολιτικάντικη προπαγάνδα, τίς ἀντιχριστιανικές Νομολογίες, τά χειρουργικά δολοφονικά ἐργαλεία καί τήν ἐμβρυοκτόνο ἱατρικήν) πού ἐπενεργῶσι τέτοια σιωπηλήν γενοκτονία εἰς βάρος δέ τῶν πολύτιμων ὄρκων τοῦ μεγάλου Ἱπποκράτους, εἴς βάρος τοῦ Εὐαγγελικοῦ Μηνύματος καί εἴς βάρος τῆς καθολικῆς ἀνθρωπότητος;

Ἐξάπαντος καί μία κατακέφαλη χαριστική βολή, προς τόν Ἀφορισθέντα θεολόγο Ἀνδρέα Πιτσιλλίδη, παραφράζωντας βέβαια μία διδακτικώτατην γνωστήν παροιμία: «στο σπίτι τοῦ ἀφορισμένου, δεν μιλάνε διά ἀφορισμούς». Καί ὁ νοῶν νοεῖτο…!

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

(Ορθόδοξος Θεολογῶν)

*Δεῖτε ἐδῶ γιά να διαβάσετε τίς ἀκριβεῖς δημόσιες δηλώσεις τοῦ κ. Α.Π. στόν «ΦΙΛΕΥΛΕΥΘΕΡΟ» καί γιά τίς επιστημονικά καίριες ἐπισημάνσεις (μερικά σημαντικά σπαράγματα) τοῦ Λέκτορος καθηγητοῦ τῆς Βιοηθικής κ. Μιλτιάδη Βάντσου, στο εἰδικόν ἄρθρον μας: Ἔκθεσις ἀκριβῆς τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας περί τῆς θανατηφόρου αἱρέσεως τοῦ Ἐμβρυοκτονισμοῦ (Μέρος Ε΄).

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗ ΜΑΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟ

  1. [ΜΕΡΟΣ Α΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (ΒΙΟΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΒΙΟΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΧΡΕΟΣ Η ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ, ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΣΑ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΥ. ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΕΝ ΔΙΧΑΣΜῼ). [Δεῖτε ΕΔΩ]
  2. [ΜΕΡΟΣ Β΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ, Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΛΕΙ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ). [Δεῖτε ΕΔΩ]
  3. [ΜΕΡΟΣ Γ΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΕΠΙΚΡΙΝΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΔΟΞΟΥΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΥΡΟΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙ ΤΟΥΣ ΒΡΕΦΟΚΤΟΝΟΥΣ, Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου «ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ ΑΜΒΛΩΣΕΩΝ»). [Δεῖτε ΕΔΩ]
  4. [ΜΕΡΟΣ Δ΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (ΠΟΙΑ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ;). [Δεῖτε ΕΔΩ]
  5. [ΜΕΡΟΣ Ε΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΚΠΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΚΑΚΟΠΡΑΞΙΑ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ;). [Δεῖτε ΕΔΩ]
  6. [ΜΕΡΟΣ ΣΤ΄] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ(ΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ CONSESUS PATRUM Α΄ ΜΕΡΟΣ). [Δεῖτε ΕΔΩ]
  7. [ΜΕΡΟΣ Ζ΄ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΝ] ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΚΤΟΝΙΣΜΟΥ (ΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ CONSESUS PATRUM Β΄ ΜΕΡΟΣ). [Δεῖτε ΕΔΩ]

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

untitled

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΝΟΥΝΗΣ, ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

 

Το Παναγιώτου Π. Νούνη

Διαβάσαμε ἀπό τό ἐπίσημον Ἱστολόγιον τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς τό θέμα: Συνάντηση Μακαριωτάτου μέ τόν πουργό Παιδείας καί τούς Διευθυντές τν σχολείων τς ρχιεπισκοπικς περιφέρειας (4 Οκτωβρίου 2016) σχόλιον τοῦ Διάκονου καί Θεολόγου κυρίου Μιχαήλ Νικολάου καί ἐπ΄ αὐτοῦ ἐπιθυμοῦμε νά γράψομεν, κριτικῶς, μερικές σκέψεις. [Δετε ΕΔΩ]

Εἶναι χαρᾶς Εὐαγγέλιον τό γεγονός καί μόνον, ὅτι ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή τῆς Κύπρου, παραχωρεῖ, τιμητικόν γεύμα στό Ὑπουργεῖον Παιδείας, στόν ἔντιμο κύριον Ὑπουργόν Παιδείας καί σέ ὅσους Ἐκπαιδευτικούς, Διευθυντές καί Ἐπιθεωρητές, ἐμπίπτουν, εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν δικαιοδοσίαν Της. Δέν ξέρω ἄν γίνεται κάτι ἀνάλογον εἰς τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν καί πάσης λλάδος. Ἕνα λουκούλλειον γεύμα διά τόν ὑπουργόν κ. Φίλη, ἵσως καί νά τοῦ ἠρεμοῦσεν κάπως τήν ἰδεοληπτική ἀνικανότητα καί νευρικότητα πού προκαλεῖ, ὡς μή ὤφειλεν, εἰς τό Πανελλήνιον, διά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Οἱ ἀντιφατικές καί συγκεχυμένες δηλώσεις, μετά τήν ἐπίσκεψιν τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Β΄ στό Πρωθυπουργικόν Μέγαρον, ἀπό μέρους τοῦ μή φίλιου Φίλη ἔγιναν διεθνές, ἀποδεικτικόν θρίλερ, διά τήν μεγίστην ἀνικανότητα τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Ἀθεΐας καί παράδοξης συμφυρματικῆς «θρησκειολογίας». Μάλιστα, ἄν ὁ ἴδιος ἔχει μέσα του, ἴχνη ἐντιμότητος, σοβαρότητος καί γονίδια ἀληθοῦς προοδευτικότητος, δύναται να παραδειγματιστεῖ, ἄνετα, ἀπό τήν παραδοσιακή καί ἀγαστή, ἐξάπαντος ἀποτελεσματική συνεργασία καί συναλληλία, Πολιτείας καί Ἐκκλησίας, τῆς νήσου Κύπρου στο πολυθεματικόν εὐρήν πεδίον τῆς Παιδείας καί δή στό Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν.

Στά περί τῶν Νεοκαλαμαρίστικων Συγκρητιστικῶν «Θρησκευτικῶν»  πέραν τοῦ ὑπουργοῦ κ. Φίλη, κύριος συναίτιος εἶναι: ἡ σατανεμένη ΚΑΙΡΟΣκοπίζουσα ὁμαδούλα τινῶν αἱρετιζόντων ἀθεολόγητων νόων πού καθοδηγούνται μέ μαεστρία ὑπό τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ἰγνατίου, κ. Καλαϊντζίδου, κ. Σταύρου Γιαγκάζογλου, κ. Μάριου Μπέγζου,  κ. Μιλτιάδους Κωνσταντίνου, κ.ο.κ. Σημαίνουσα συναιτιότητα βαραίνει ὡστόσον (ἄν θέλουμεν νά εἴμεθα ἀντικειμενικά δίκαιοι) καί τίς ἐνέργειες καί μή (δηλ. παραλείψεις) τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τῶν Ἑλλαδιτῶν!…

Μία μως σοβαρώτατη νσταση-καταγγελία καί κριτική μομφή πό μέρους μας: Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ἀμμοχώστου καί Κωνσταντίας κύριος Βασίλειος, αὐστηρῶς θεολογικά και ἐκκλησιολογικά, σημειώνει με ἔμφασιν ὁ γράφων, εἶναι κατά την ταπεινή γνώμη μας, ὁ πλέον ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟΣ καί ΑΝΑΡΜΟΔΙΟΣ Κληρικός, ἵνα ὁμιλεῖ καί διδάσκει ἐκπροσωπώντας, δῆθεν τήν ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Κύπρου, ἐνώπιον πολιτικῶν  κ.ἄ. ἀρχῶν διά τέτοια σοβαρά θέματα λ.χ. τῆς θεολογικῆς καί θρησκευτικῆς Παιδείας πάντων τῶν Κυπρίων μαθητῶν μας. Ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον ὁ Ἅγιος Γέρων Παΐσιος ὅταν ἔγραφε μέ παράπονον, ὅτι ἔχωμεν ἔλειψιν σοβαρῶν Ἱεραρχῶν. Ὁ ἅγιος Κωνσταντίας κ. Βασίλειος, ἐκπροσωπεῖ, ὡς Κανονικός Ἱεράρχης ΜΟΝΟΝ τήν ἱδικήν του ἐπισκοπική κυριότητα καί τό ἰδικόν τοῦ ποίμνιον. Ἐάν τό κοσμοπολίτικον (ἐλέω «Ἁγίας Νάπας» κ.ο.κ.) ποίμνιόν του, εἶναι ἤ καί θέλει νά εἶναι, μαθημένον, σέ αἱρετίζοντες, ἐξάπαντος θεολογικές ἰδεοληψίες (π.χ. στήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), τοῦτες δέν πρέπει νά λάβωσιν παγκύπριον μετάστασην. Ἡ λοιμική πνευματικῆς νόσος πρέπει νά περιοριστεῖ, τουλάχιστον, στά συγκεκριμένα ἐκκλησιαστικά ὅρια τῆς ἐπαρχίας του…

Ὅμως ἀπό την ἄλλη: οἱ ὑπόλοιποι «φιλάδελφοι» κύπριοι Ἀρχιερεῖς γιατί σιωπῶσιν, πολλάκις ἀθέως καί προκλητικῶς, ἀλλά καί ἀντιεκκλησιολογικά ἤ καί ἀδιάκριτα, ἄκρως ἀνεκτικῶς; Ποῦ εἶναι τό ἀληθινόν (παν)Ἐπισκοπικόν τους ἐνδιαφέρον διά τήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία τῆς νήσου ἤ κ.ἄ.; Δεν εἶναι ζήτημα Πίστεως, ἡ θρησκευτική Παιδεία τῶν παιδιῶν μας; Βέβαια, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κύπρου, ἔχει και αὐτός ἕνα μεγάλον μερίδιον εὐθύνης, διότι παραπλανεῖται ἐξ αὐτοῦ (τοῦ Κωνσταντίας) στα θεολογικά πράγματα ἀλλά καί διότι τοῦ κάνει καταχρηστικές πλάτες καί μεροπληπτικά χατήρια… Τά παγκύπρια θέματα τῆς, θρησκευτικῆς και θεολογικῆς διαπαιδαγώγησις τῶν μαθητῶν και φοιτητῶν μας, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ  καί οὔτε πρέπει νά εἶναι ΙΔΕΟΛΗΠΤΙΚΑ ζητήματα μίας π.χ. ἀρχιεπισκοπικῆς ὁμάδας, φατριᾶς ἤ κλίκας (πού ἐκπροσωπεῖ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ συγκρητιστικές καί νεοεποχήτικες ἀγκυλώσεις-ἰδεοληψίες  καθῶς καί θρησκοληψίες) ἀλλά εἶναι: ζητήματα εἰδικοῦ καί γενικοῦ ἐνδιαφέρωντος πάσας της Ἐκκλησιαστικῆς ἀλλά καί Πολιτικῆς Κοινότητος τῶν Κυπρίων.  Ἄν κανεῖς παρατηρήσει προσεκτικά, σε τέτοιου εἶδους, λ.χ. θεολογικές ἠμερῖδες, ὁμιλίες, συνεστιάσεις καί συνέδρια, μόνον οἱ ἐκλεκτοί καί φίλα προσκείμενοι Ἱεράρχες, Κληρικοί καί θεολόγοι, τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου Β΄, ὁμιλῶσιν. Πέραν αὐτῶν… οὐδεῖς, ἔστω εἷς (=ΕΝΑΣ) ὀρθόδοξος νουνεχῆς κριτικά και γόνιμα ἀντιφρωνῶν. Ἡ μοναδική, δημόσια ἀντιλογία (ἑνίοτε διαχρονικά στείρα, ἀντιπαιδαγωγική, κουραστική, σαχλεπίσαχλη, καί μή γόνιμη), πού διεξάγεται στο παγκύπριον στερέωμα πρόκειται περί πολιτικῶν, κοινωνικῶν και ποδοσφαιρικῶν ζητημάτων! Πέραν τοῦτων, μᾶλλον διαβιοῦμεν αἰχμάλωτοι ἔν νῆσῳ Κύπρῳ ἕνα εἶδος «Μετανεωτερικοῦ Μεσσαίωνος» ἐλέῳ βλακώδους ἐκκλησιαστικοῦ Συγκρητισμοῦ καί σατανόπνευστου (πολιτειακοῦ-τραπεζικοῦ- δημοσιογραφικοῦ-δικαστικοῦ-ἐπιχειρηματικοῦ κ.ο.κ.) ἐλευθεροτεκτονικοῦ Μασσωνισμοῦ.

Δηλαδή πιο πλά: ἡ παγκύπρια, θρησκευτική παιδαγωγική τῶν μαθητῶν μας, ἐξ αἰτίας τοῦ νῦν Ἀρχιοικουμενιστοῦ Μακαριωτάτου κυρίου Χρυσοστόμου, τοῦ Μητροπολίτη Πάφου κυρίου Γεωργίου  καί τοῦ Κωνσταντίας κυρίου Βασίλειου καθῶς και δύο ἤ τριῶν ἄλλων, ὁμοφρόνων, νεοσσῶν θεοφιλεστάτων κ.λπ., ὁμοθυμαδόν ὀρκισμένων Οἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν, εἶναι ἔρμαιον τῶν Φαναριώτικων Συγκρητιστικῶν καί μετα-Πατερικῶν οἶστρο-γόνων! Μιᾶς καί ἡ μεταΠατερική ἄΘεο-λογία εἶναι γένους θυληκοῦ. Ὅμως, ὁ σεβασμιώτατος Κωνσταντίας ΔΕΝ ἐκπροσωπεῖ τήν καθόλου Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ἀλλά τήν ἐπισκοπή καί τόν ἑαυτόν του. Καθῶς π.χ. ἔν μέρει καί τήν ἱεραρχικήν, Συνοδική διοίκησιν Αὐτῆς, καί μόνον! Ὅπως λ.χ. ΔΕΝ ἐκπροσωπεῖ τήν κυρίαρχη ἐπισκοπική περιφέρια τῆς ἱεράς Ἀρχιεπισκοπῆς, ἤ τῆς Μητρόπολης Λεμεσοῦ και Μόρφου· εἰρήσθω ἐν παρόδῳ ἐκπροσώπει κυρίως, καί δή ἀδιάκριτα, το αἰχμάλωτον καί τρεμοσβησμένον, ἐξάπαντος βατικανοποιημένον ληστοΦανάριον, πού σαφῶς καί ἀπεργάζεται (τό νεοΦανάριον) μέ βυζαντινιστικές ῥαδιουργίες, τά παραδοσιακά καί ἑλληνοχριστιανικά  συμφέροντα τῆς Κύπρου καί τῆς Ἑλλάδος μας, δηλ. τά διαχρονικά ἱερά συμφέροντα τῆς Ῥωμῃοσύνης μας. Ἄν παρατηρεῖ κανεῖς προσεκτικά, τήν διαδρομή τοῦ «Οἰκουμενικοῦ» Πατριάρχου ἐκοσμογύρισεν ἅπασαν την οἰκουμένη… πλήν τῆς ἀδικημένης Μεγαλονῆσου Κύπρου! Γιατί ᾆραγέ; Διά τον λόγον, ὅτι ἄν το πράξει, θα ἐξορισθεῖ με ἄμεσες συνοπτικές διαδικασίες το «Οἰκουμενικόν» Πατριαρχεῖον πολύ μακράν τῶν «Ὀθωμανικῶν» ἐδαφῶν μας; Και τί ἔγινεν ἄν οἱ νεοΦαναριῶτες βιώσουν καί μίαν «ἀδικον» ἐξορίαν εἰς το πετσίν τους; Θα ἀπομειωθεῖ μήπως στό ἐλάχιστον τό ἀπαράτρεπτον, ὑπερἱστορικόν κύρος, τοῦ πανάγιου Πατριαρχείου τῆς Ῥωμῃοσύνης μας;

Τά πιό πάνω διετυπώθησαν, ἐκ προσωπικῆς σφόδρας ἀγανακτήσεως, σεβόμενος κατά πάντα τό κάθε πανάγιον Πατριαρχεῖον μας, μή σεβόμενος ὅμως, τάς ἀντικανονικάς καί ἄλλας αἱρετικάς ἐνεργείας τῶν ἑκασταχοῦ πατριαρχῶν· ἀλλά καί ἐξ αἰτίας τοῦ ἀναντίλεκτου γεγονότος, ὅτι ὁ σεβασμιώτατος Κωνσταντίας, διέσπειρεν ὡς κακός Σπορέας, καί ἐπ΄ εὐκαιρίας δωθεῖσης, τό ἀμφιλεγόμενον καί διχαστικόν ζήτημα τῆς «παρα-κκλησιαστικς», καί δῆθεν «Ἁγίας και Μεγάλης Συνόδου», πού διεξήχθην στήν Κρήτην μόλις τό περασμένο καλοκαίρι. Γιατί σώνει καί καλά, νά ἐνδιαφέρει, τήν Κυπριακή Πολιτεία τό Ὑπουργεῖον Παιδείας, τόν ἔντιμον κύριον Ὑπουργόν, τούς Ἐκπαιδευτικούς, τούς Διευθυντές, τούς Ἐπιθεωρητές κ.ο.κ. τοῦτο τό ὅλον Ἐκκλησιαστικόν καί διχαστικόν, πολιτικοεκκλησιαστικόν ζήτημα φιάσκον, τῆς Ληστρικῆς Συνόδου τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν; Για ποον λόγον να τους νδιαφέρει; Εἶναι ἀργόσχολοι, χασομέρηδες καί ἀθκιασεροί, κ. Βασίλειε; Προφανς χι! Ἔ τότες; Τζακούζιον (ὄχι ἁπλά ντουσιέρα) ἕνεκα πολλαπλῆς παραχρήσεως ἤ καί πλύσεως ἐγκεφαλικῶν κυττάρων;

Θέμα τς μιλίας το Κωνσταντίας, ταν: (ἄκουσον-ἄκουσον) ἡ ψευδοΣύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου καί ἡ Παιδεία…! Δηλαδή: « Καμήλα κλάνει στο Πεντάγωνο» πού λαλούμεν χασκογελώντας στό χωριόν μας. Δέν δύναμαι νά κατανοήσω καλά, πς μία ἀμερικανόδουλη ψευδο-σύνοδος, δύναται νά παιδαγωγήσει, θρησκευτικά καί θεολογικά, τά παιδιά μας; Βουνά πό θρησκόληπτα καί ψευδεπίγραφα σκουπίδια, θα τούς προσφέρουμεν, ἤ μήπως, τήν Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου; Καί ποαν σχέση μέ τό ἱερόν Εὐαγγέλιον, ἔχει ἡ «διόρυθμη Σύνοδος» τῶν νέοὈρθοδόξων Ἱεραρχῶν; Κέντρον τῆς Ποιμαντικῆς και Ἐκκλησιαστικῆς Πολιτικῆς τοῦ σεβ. κ. Βασίλειου καί σύν αὐτῷ, εἶναι: ἡ παμπροτεσταντική Οἰκουμενική Κίνηση, ἀντί ἡ Εὐαγγελική καί Πατερική Θεολογία; Αὐτό εἰδικά, ἄς το ψάξουν καί νά τό ἐρευνήσουν, σέ βάθος, οἱ ἔντιμοι και σεβαστοί Πολιτικοί Ἀξιωματούχοι τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καί ὅσοι ἄλλοι ἀξιότιμοι Ἐκπαιδευτικοί. Ἡ Οἰκουμενική Κίνηση, στήν ὁποίαν συμμετέχει, χρόνια ὁλόκληρα, ὁ ἴδιος (ἀλλοτριο)Ἐπίσκοπος, πρόκειται διά κατεγνωσμένην Συγκρητιστικήν πολύ-Αρεσην, καί ἄρα συναφῶς, ΔΕΝ πρόκειται μέ τέτοια αἱρετίζοντα, ἐξάπαντως ἰδεοληπτικά καί θρησκόληπτα ξυλοκέρατα,  νά (μετα)μορφωθεῖ κατά Θεόν, δηλ. ὀντολογικά, ὁ ἑλληνοκύπριος μαθητής και φοιτητής, μιᾶς καί ἡ ὅποια ἀμυδρή αρεσις/θρησκεία, εἶναι ψυχοναρκωτική παραμόρφωσις, και «Νευροβιολογική σθένεια» κατά τον π. Ἰ. Ῥωμανίδη, τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας.

Θα πρέπει πάντες οἱ κύπριοι Ἑλληνορθόδοξοι ἐκπαιδευτικοί κύριοι/ες συνάδελφοι/σες, νά μή εἴμεθα τόσον ἀλλοπαρμένοι ἀφελεῖς, εἰς τήν ἀκατάσχετον, Συγκρητιστικήν φλυαρίαν καί «παρακκλησιολογικήν» Αρετικολογίαν, εἴτε τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, εἴτε τοῦ Κωνσταντίας, εἴτε καί τοῦ Μεσσαορίας, εἴτε τῶν Κυκκωτῶν κ.ο.κ.· ἀλλά θα πρέπει, μέ ἐργαλεῖον τό πολύτιμον Διαδίκτυον καί ἀνάλογην ἀκαδημαϊκήν καί μή ἔγκριτον Βιβλιογραφία, να ἐνημερωθοῦμε, ἄριστα και ἔγκαι[υ]ρα, γιά τοῦτον τό μείζονα νεοεποχήτικον «Ζήτημα το Οκουμενισμο», οὔτως ὥστε νά ἀποκαλυφθῶσιν τά σωρηδόν ψευδολογήματα καί ἡ ἀλυσιτελῆς ἀρχιεπισκοπική προπαγάνδα, πού ῥαδιουργεῖται, ἐπί τῶν ληστρικῶν ἀποφασθέντων ν Κολυμπάρι τῆς Ληστρικῆς Συνόδου. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, (λυπάμαι πού προσπαθῶ κάπως ἄτσαλα νά διευκρινίσω τά δῆθεν αὐτονόητα), δέν εἶναι μία ἰσχυρά κλίκα ἤ μία μικρή ὀμάδα Ἱεραρχῶν, ἀλλά εἶναι ἅπαντες οἱ  Ἱεράρχες, ὅλος ὁ Κλήρος καί ὁ Μοναχισμός καθῶς καί οἱ Λαϊκοί, ἀδιαίρετοι, ἀχώριστοι καί συνηρμοσμένοι, Καθολικῶς, μαζί.

Τό γεγονός ὅτι ἐνδιαφέρεται γιά τά θέματα τῆς Παιδείας, ΜΟΝΟΝ ἡ ἀρχιεπισκοπική κλίκα, καί οἱ «τεροι Καππαδόκες» σιωποῦν, τοῦτο προσωπικά καί ὡς ἀδιόριστον Ἐκπαιδευτικόν θεολόγον με ἀνησυχεῖ καί μέ πονεῖ σέ ὕψιστον βαθμόν.  σς; Διότι προσωπικά, δεν βλέπω πουθενά τό Ὀρθόδοξον καί Καθολικόν ἐνδιαφέρον, σύσσωμης τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Κλήρου καί τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Βλέπω μετά βίας καί σχεδόν τρεῖς με τέσσερις, ἀρχιεπισκοπικές φιγοῦρες, ἀνδρείκελα ἤ καί μαριονέττες, νά φληναφῶσιν καί νά ἀσελγῶσιν, λίαν ἐπιεικῶς καί ἄκρως ἀπαράδεκτα, εἰς βάρος τῆς θεανθρώπινης Ἐκκλησιαστικῆς Κοινότητος τῶν Ἑλληνοκυπρίων πιστῶν! Μᾶλλον δέν ἔχουμεν ἀντιληφθεῖ καλά, πόσον σκάρτη εἶναι, ἡ οἰκουμενιστική, θρησκευτική Παιδεία, πού μᾶς προτείνει ὁ Κωνσταντίας καί οἱ σύν αὐτῷ… ΑΛΛΑ, ὅταν θά τό πάρουμεν χαμπάριν, ἐλπίζω μόνον νά μή εἶναι καθόλου ἀργά διά τήν νευροβιολογικήν ψυχοσύνθεση τῶν παιδιῶν μας.

Καλόν θα ἦταν, ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργός Παιδείας κ. Καδῆς καί οἱ λοιποί δημόσιοι λειτουργοί τοῦ Ὑπουργείου (ὅσοι βέβαια δεν σχετίζονται, ἔμμεσα ἤ ἄμεσα, μέ τίς σατανικές Μασσωνικές Στοές), νά μή ἔχωσιν, ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνη, εἰς τά συγκεκριμένα λεχθέντα τοῦ ἀθεολόγητου, Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου και τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ Κωνσταντίας, περί τῆς ντιΚανονικς και ντιΚανονιστικς διεξαγωγῆς τῆς «Μεγάλης Συνόδου» τῆς Κρήτης. Ἄν ὄμως συμφωνεῖτε μαζί τους… τότε εἶναι καθαρόν τό πράγμα. Ὁ πολυσέβαστος κύριος Ὑπουργός, θα πρέπει κατά την ἄποψίν μας, μέ ἐξαιρετικήν διάκρισιν, νά λαμβάνει σοβαρά ὑπόψιν, τίς ὅποιες προσωπικές ἀπόψεις τῆς Διοίκησις τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. τῆς Ἱεραρχίας, ἀλλά να ἔχει τοῦτον εἰς το πίσω μέρος τοῦ μυαλοῦ του: μιᾶς και ἡ διοίκησις, ἤ, οἱ ἀπόψεις τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας, ΔΕΝ ταυτίζονται, πάντα καί ἀπόλυτα με τις ἀπαρασάλευτες, Ἱεροκανονικές θέσεις και Δογματολογικές ἀπόψεις, τῆς Μίας Ἀγίας Ὀρθοδόξου καί Καθολικῆς Ἐκκλησία, τήν ὁποίαν ἑνίοτε καί ἐκπροσωπῶσιν οἱ Κληρικοί Της…!

ν κατακλείδι, να π και τοτον: ΔΕΝ εἶναι δουλειά τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, νά σιτίζει ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ καί ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ τούς ἀπόρους μαθητές τῶν Σχολείων. Διότι προφανῶς, τοῦτον εἶναι ὑψίστη Πολιτειακή καί Κρατική ὑποχρέωσις καί ὑπόθεσις, τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας μας, μίας εὐνομούμενης καί ἀναπτυσσόμενης, οἰκονομικά, Πολιτείας, πού διαθέτει, ἐξάπαντος ἀνθρωπιστικές κρατικές Ὑπηρεσίες καί δή Κοινωνικῆς Εὐημερίας. Ἄρα κοντολογίς ἡ ἐκκλησιαστική σίτισις τῶν παιδιῶν μας στά κρατικά Σχολεία τῆς Κύπρου κ.ἄ. (π.χ. Ἑλλάδος), ὑποδηλώνει καταφανῶς, μίαν εἰδική πολιτειακήν ἀνικανότητα ἤ και την ἰδιοτέλεια τοῦ Κράτους, να ἐφαρμώσει, μίαν ἀμειγῶς κρατικήν Κοινωνικήν Πολιτικήν.

Ὅσοι αἰθεροβάμωνες (Νεοαθεϊστές, Νεοπαγανιστές, Νεομασσωνιστές και νεοπαλαβιάρηδες) ἐπιθυμῶσιν μία βαθειά Κοσμικοποίησιν ἤ καί ἕναν κυπριακόν Κοσμοπολίτικον καί οὐδετερόθρησκον Κράτος, εἶναι κάλλιον νά ξενιτευθῶσιν μόνιμα εἰς χῶραν τινά ἀλλοδαπήν (Ἀγγλοσαξωνία, Ἀμέρικα, Βέλγιον, Ὁλλανδία κ.ο.κ.), ἤ να ἀνεχθῶσιν, ἔντιμα καί ἀγαπητικά, τήν ἱστορική «οἰκογνειακήν» πραγματικότητά μας.

Το γεγονός, παρά ταῦτα, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, σιτίζει καταχρηστικῶς και λίαν καλῶς, τούς ἀπόρους μαθητές μας, νά τό δοῦν και να το ἐννοήσουν βαθειᾶ μέσα τους, ὅσοι κι΄ ἄν τυχόν ἔχωσιν παντελή ἔλλειψιν, συναισθηματικς και λογικς νοημοσύνης, δηλ. ὅσοι «καλοπροαίρετοι» καί κόντρα Ἐκκλησιομάχοι εἶναι μόνιμα, σφόδρα φανατικοί,  κατά τοῦ πολυσήμαντου καί φιλάνθρωπου ἔργου τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου. Ἐξάπαντος εἶναι ἀπείρως προτιμωτέρα ἡ Ἐκκλησιαστική ἤ καί Πολιτική-κρατική Κοινωνική φιλανθρωπία, παρ΄ἐκτός βέβαια τοῦ «φιλανθρώπου ἐνστίκτου» τῶν διαολοΤεκτόνων καί λυκηδέων Ῥόταρυ. Ἀδελφοί και Πατέρες μου, εἶναι Ὁμολογία Πίστεως και θα μᾶς λογισθεῖ ὡς στέφανος Μαρτυρίου, μάλιστα κάλλιον να πεθάνωμεν τῆς πείνας, παρά να λαμβάνουμεν τρόφιμα και οἰκονομική ἐνίσχυσιν ἀπό δαύτους τους διαβολανθρώπους. Εἶναι ἄκρως λυπητερόν, ἄνθρωποι Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι, νά ζητιανεύουν ἤ καί νά ἀποδέχονται μέ πάσαν εὐχαρίστησιν «φιλανθρωπία» ἀπό παλιοΜασσῶνους. Ξεπουλήσαμεν πλέον καί τήν ψυχήν μας;

Ἐξ αἰτίας καί μόνον τῆς σιτίσεως τῶν νεοΚυπρίων μαθητῶν μας, ἀπό την Ἐκκλησία μας, εἶναι ἕνα ὑπαρξιακόν στοίχημα ἀλλά συνάμα και βρωντερή πρό[σ]κλησις για ἐκ βάθρων ἐπαναπροσδιορισμόν, για την ὅποιαν ἀτομική ἀρνητική στάσην και θέσην μας, κατά τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας τῆς καί παναγίας Μητρός τοῦ Γένους τῶν Κυπρίων. Ἐξ αἰτίας Της ζοῦμεν στο «εὔ εἶναι», διαβιοῦμεν καί ἐπιβιώσαμεν εἰς το «εἶναι», τόσους αἰῶνες… ἀπό τις σπάθες, τίς μάχαιρες, τά παλλούτζια, τίς ἀγχῶνες, τινῶν αἱμοδιψῶν καί πολεμόχαρων διαβολικῶν Κατακτητῶν!… Ὁ τελευταίος και δή πνευματικός τώρα ψυχοκτόνος Κατακτητής, πού ἦρθεν γιά νά ἐγκατασταθεῖ μόνιμα, στις ἄδολες και μή ἀφελεῖς ψυχές μας, εἶναι ὁ προχριστιανικός και μεταχριστιανικός, ἐξάπαντος Βαβυλώνιος Ἐωσφορικός Οἰκουμενισμός (Γνωστικισμός=Gnosis)… ὁ ὁποίος ὑποσκάπτει καί προσβάλει τήν Οὐράνιον καί Βασιλικήν αἰώνιον προοπτικήν μας στό «ἀεί εἶναι»! Θά παραδωθοῦμεν ἀμαχητί; Στῶμεν Καλῶς ἀδελφοί/ές… στῶμεν μετά φόβου τοῦ Κυρίου καί Βασιλέως τῆς Δόξης!

Το Παναγιώτου Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν

ΟΙ «ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ» ΜΗΧΑΝΟΡΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΜΙΣΙΟΝΑΡΙΟΥ ΟΥΝΙΤΗ κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΑΛΑΧΑ

53ca22dd67746b28810f6a7067007197

 

ΟΙ «ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ» ΜΗΧΑΝΟΡΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΜΙΣΙΟΝΑΡΙΟΥ ΟΥΝΙΤΗ κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΑΛΑΧΑ

 

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη


Το κείμενο πού πρόκειται να σχολιάσουμε εἶναι το ἑξῆς: Οἱ «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας προς τον λοιπόν Χριστιανικόν Κόσμον» και οἱ ἐπιπτώσεις στο Διάλογο με την Καθολική Ἐκκλησία· τοῦ «Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἐπισκόπου» Γρατιανουπόλεως κυρίου Δημητρίου Σαλάχα (Οὐνίτης και Μέλος τῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Διαλόγων).

Ὁ Οὐνίτης και ψευδεπίσκοπος κ. Δ. Σαλάχας (στο ἑξῆς: κ. Δ.Σ.) ἀπορεῖ στα περί τῆς μεταΚολυμβάριου «ἐκκλησιολογικῆς διάστασης» και πορείας τῆς Διεθνῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς ὅπου και διεξαγάγει τον Διμερή Θεολογικό Διάλογο μεταξύ τῆς Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας και τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Κοινότητας ἤ και Πολιτικοθρησκευτικῆς Ὀργάνωσης τῶν Παπικῶν. Ἀπό ἀνέκαθεν ἡ Μία Ὀρθόδοξη και Καθολική Ἐκκλησία διαλεγόταν με διάφορες Χριστιανικές Κοινότητες και Ὁμολογιακές Ὀργανώσεις μά ποτέ Της (το τονίζω, μιᾶς και τοῦτο διδάσκει ἡ Πατερική Ἐκκλησιολογία) με «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες». Ὅπως δεν εἶναι λογικόν να διαλεγόμαστε με μίαν «παρθενεύουσα Ἑταίρα», καθότι δεν ὑφίσταντο πόρνες/οι πού βιώνουν τον περίφημον παρθενικόν βίον. Ἀλλ΄οὔτε δύναται να ἰσχύει και το ἀντίθετον. Διότι πρόκειται περί φαιδρᾶς ἀντινομίας και ἄκρας τραγελαφικῆς ἀντιφάσεως. Τώρα γιατί ἀπορεῖ ὁ κ. Δ.Σ. δεν μπορῶ να το ἀντιληφθῶ ἐξ ὁλοκλήρου. Ἡ Ἐκκλησιολογική διάσταση πρίν τῆς ληστροΚολυμβαρίου ἐποχῆς ποῖα ἀκριβῶς ἦταν; Δεν ἦταν ἐπί τῆς «ἐπαναστατικῆς» και θεμελιώδους, ἐξάπαντος ληστρικῆς βάσεως τῆς νεοἘκκλησιολογικῆς και νεοΔογματικῆς διδασκαλίας τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου διά τοῦ περιβόητου δόγματος τοῦ «subsistit in» (=ὑφίσταται ἤ ἐνυπάρχει) και ἐκείνου τοῦ ἄλλου Καλβινιστικοῦ δογματίδιου περί τῶν δῆθεν «ἐκκλησιαστικῶν στοιχείων» στις «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες» (ἐκ παπικῆς ὁπτικῆς);

Για τους ἁπλούστερους ἀναγνῶστες και νεοφερμένους στα θεολογικά πράγματα να ποῦμεν, τί ἀκριβῶς και προφανῶς ἐννοῦμεν, με τά προηγούμενα: τά πιο πάνω σημαίνουν την νεοΦιλελεύθερη Φραγκοπαπίζουσα Ἐκκλησιολογία (κατ΄ἀκρίβειαν: Ἐξωτερική Πολιτική τοῦ Βατικανοῦ) κατά τοῦ γνωστοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου. Ὅτι δηλαδή ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ «ὑφίσταται» ἤ και «ἐνυπάρχει» στην ἴδια «Ῥωμαιοκαθολική Ἐκκλησία» τοῦ πολιτικο-θρησκευτικοῦ ἀρχηγέτου τῶν Παπικῶν και Οὐνιτῶν μετά τῶν σωρηδόν Μισιονάριων μοναχικῶν ταγμάτων, τοῦ Πάπα τῆς Νεωτέρας Ρώμης. Στα περί  τῶν «ἴχνεων ἐκκλησιαστικότητας», διδάσκουν, ὅτι ὑπάρχουν τέτοια ἀμυδρᾶ στοιχεία τῆς ἀληθινῆς Μίας Ἐκκλησίας Του… και σε ἄλλες «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες» (;!).

Συνεπῶς, πρίν το Κολυμβάρι και κατά βάσιν τῶν διαλεκτικῶν ἐξάπαντος ἀ-μφι-λε-γό-με-νων προϋποθέσεων τῆς διεξαγωγῆς τῶν Μεικτῶν Διαλόγων ὑπήρχεν ἡ ἐσφαλμένη (πρακτική και θεωρητική) τάση και ἰσχυρά ἄποψη να (προ)διαμορφωθεῖ, και να «ἐξεικονισθεῖ» φερ΄εἰπεῖν, στους ἐκπροσώπους τῶν Μεικτῶν Θεολογικῶν Διαλόγων ἡ καινοφανής και νεοεποχήτικη (πάντως Θεοσοφικῆς:  διαβολοεμπνευσθέν ἀποκύημα και διατυπωμένη με σαφήνεια εἰς τά σωρηδόν ἐγχειρίδια τῆς Μπλαβάτσκυ και Μπέϊλης κ.ἄ.) «Ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» ἤ και ἄλλως πως, περί τῆς «Ἐκκλησιολογίας τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως». Μία ἰδεολογική και θρησκευτική Κίνησις, ἀπό ποῦ καί ὡς ποῦ, ἀπέκτησεν, ἰδιαίτερην Ἐκκλησιολογία και ἐλευθεριάζουσα Δογματική διδασκαλία; Ἐπάνω σε ποῖα ἀκριβῶς ἀρχέτυπα πιθικίζει; Στα συνυπογραφώμενα Κείμενα (1993) τοῦ Μπαλαμάντ; Μά ἀφοῦ ἀπό τότε, ἔγινε ἤ δεν ἔγινε,  ἐν μέρει ἡ ἀμοιβαία ἀναγνώριση (με πάλιν ἠχηρές ἀπουσίες ἀρκετῶν Αὐτοκέφαλων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν) τῶν Παπικῶν μυστηρίων, τῆς ἐκκλησιαστικότητος τοῦ Βατικανοῦ, τῆς ἱερωσύνης τῶν Φραγκοπαπάδων, την ἀθώωση τοῦ ψυχοκτόνου Οὐνιτισμοῦ κ.ο.κ.; Ἡ δογματολογική ἄποψις πολλῶν ἐγκρίτων και παραδοσιακῶν ὀρθοδόξων Καθηγητῶν τῆς ἱερᾶς ἐπιστήμης τῆς Θεολογίας, ὅπως λ.χ. τοῦ μακαριστοῦ καθ. Δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας, π. Ἰ. Ῥωμανίδη, παραμένει μέχρι τῆς σήμερον στον ἀέρα: ποῖον το νόημα τῆς ἱστορικῆς ὑπάρξεως τῆς Οὐνίας; Ὁ ἔντεχνος προσηλυτισμός τῶν ἁπανταχοῦ ὀρθοδόξων; Και τώρα, ἰδίως με τά ἐσχάτως ἐπόμενα «συνοδικά» ἀποφασιθέντα στο Κολυμπάρι; Ἄς φρεσκάρουμε κατ΄ ὁλίγον την μνήμη τοῦ κ. Δ.Σ. γιά να μᾶς πεί πρό τῆς Μπαλαμάντ ἐποχῆς, ὑφίσταντο ἤ ὄχι, δύο ἐπίσημα Κείμενα (Βιέννης και Φρέϊσινγκ 1990) πού μέλη τῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς κατέληξαν να κατεδικάσουν την «ἐκκλησιολογική ἀνωμαλία» τοῦ ἰησουϊτικοῦ Οὐνιτισμοῦ; Δύναται ἆραγέ, να μᾶς ἀπαντήσει ὁ ἕλλην Ἀρχιουνίτης κύριος Σαλάχας ἤ δεν τοῦ το ἐπιτρέπουν οἱ ἐκ Βατικανοῦ πατρῶνες του;1

Λογικά σκεπτόμενοι και προβληματιζόμενοι, ἀλλά και σύμφωνα τώρα ἐπί τῶν ληστρικῶν ἀποφάσεων τῆς κρητικῆς Συνόδου, ἀναλογιζώμεθα: ποῖον να εἶναι το νόημα τῆς συνέχειας τῶν Διμερῶν Θεολογικῶν Διαλόγων μιᾶς και τόσον θεσμικῶς ὅσον και συνοδικῶς, ἔχει ἀναγνωρισθεῖ πλέον (ἐξ «ὀρθοδόξων» Συνοδικῶν) ἡ ἱστορική ὕπαρξη ἀλλά και ἡ ὀνομασία τῆς ἑτερόδοξης Κοινότητας τῶν Παπικῶν ὡς δῆθεν «Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας»; Ἔχουν ἔτσι τά ἐκκλησιαστικά δρώμενα ἤ μήπως δεν ἔχουν ἔτσι; Ἀπό ποῦ ἐρείδεται ἱστορικά (ὄχι Ἐκκλησιολογικά ἤ Θεολογικά) ἡ ὀνομασία των και ἡ (προ)ἱστορική ὕπαρξη τῶν «Ρωμαιοκαθολικῶν»; Μήπως πρόκειται διά ληστρική προπαγάνδα και σφετερισμός τοῦ ἐν λόγῳ θεολογικο-πολιτισμικοῦ ὅρου; (Δεῖτε τό ἐξαιρετικόν βιβλιαρίδιον: «Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ» ἐκδόσεις: Ἱερά Μονή Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς, σσ. 47) Σύμφωνα με τά ληστρικώτατα πλέον ἀποφασισθέντα τῶν «ὀρθοδόξων» Ἀρχιοικουμενιστῶν ταγῶν και ἡ πανηγυρικῆ ἀναγνώριση τῶν ἑτεροδόξων, ὡς ἱστορικῶν Ἐκκλησιῶν (και δῆθεν ἄνευ τῆς Ἐκκλησιολογικῆς Ὀντολογίας), για ποῖον ἄλλο ζήτημα ἔμεινε να διεξαγάγονται τοῦτοι οἱ πολυδάπανοι και πολυχρόνιοι Διάλογοι; Για το πῶς ἀκριβῶς θα μᾶς χρυσωθεῖ το χάπι, για να ἐπιτευχθεῖ ἐπιτυχῶς, ἡ πολυθρύλητη και πολυεπίπεδη Διακοινωνία (=intercommunion); Ἤ μήπως για το τι εἶδους χρυσοστόλιστα δισκοπότηρα, χρυσοποίκιλτα ἄμφια, λιθοστόλιστες μῆτρες και πατερίτσες, πού πρόκειται νά χρησιμοποιηθοῦν, σε μελλούμενον και ἐπί μακροῦ χιλιο-προσδοκούμενου, θεοστυγές συλλειτούργημα; Εἶναι ἄραγέ, σοβαρή χριστιανική πράξις, ὅταν ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ σιτίζεται ἀπό τά Κοινωνικά παντοπωλεία καί τά Ἐκκλησιαστικά σισύτια, (μάλλιστα ἀρκετοί Χριστιανοί, λαμβάνουν δυστυχῶς, ἰδιοτελεῖς δωρεές, οἰκονομική βοήθεια, εἴδη πρώτης ἀνάγκης, ὑποτροφίες, και «φιλάνθρωπη» φροντίδα, ἀπό ἐωσφορικές Μασσωνικές Στοές καί Ρόταρυ) ἑνῶ την ἴδια στιγμή, κάμποσοι νεοΦαναριώτες (ἀνά την ὑφήλιο) Κληρικοί και Λαϊκοί να τρωγοπίνουν σε πεντάστερα καί πολυτελῆ ξενοδοχεία ὑπό το πρόσχημα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων ἤ καί τῶν ψευδώνυμων Συνόδων και Συνάξεων;2

Ἀπαντοῦμε τότε λοιπόν, ἀπερίφραστα καί με πάσα σαφήνεια εἰς τον Οὐνίτην κ. Δ.Σ. με τά ἑξῆς:

Α΄. Ὅτι ἡ ἀλλεπάληλη και πολυμέτωπη σφοδρή προπαγάνδα ταῆς «Οἰκουμενιστικῆς Ἐκκλησιολογίας» στα τῶν Διμερῶν και Πολυμερῶν Θεολογικῶν Διαλόγων –μαζί και ἡ Βατικάνειος Ἐκκλησιολογία τοῦ ἐλιτιστικοῦ Παπισμοῦ-, ἔχει ἐπιφέρει πράγματι μία σημαντική ἀλλοίωση στα «καθ΄ἡμᾶς», δηλ. κατά τῆς Ὀρθόδοξης και Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας. Ἀπόδειξη τρανή: ἡ μόλις προχθεσινή και ἐνταφιασμένη (εἰς τις συνειδήσεις τῶν βέρων Ὀρθοδόξων) πολυΔιάσκεψις και Σύναξις τῶν πανΟἰκουμενιστῶν Ἱεραρχῶν στην τάχα μου «Μεγάλη» και δή «Πανορθόδοξο Σύνοδο» τῆς Κρήτης. Ἐπέτυχεν δηλαδή το «Ἐκκλησιολογικόν πείραμα». Διότι παρήχθην, διά «παρθενογεννέσεως» μᾶλλον, μία καινοτόμος και πρωτοποριακή ἐκκλησιολογίαν, την ὁποῖαν θα ἐζήλευεν καί ὁ κάθε Βιολόγος, Γενετιστής ἤ καί Βιομηχανικός, (ἐπιτρέψτε μας τους ἑξῆς λογοτεχνικούς νεολογισμούς χάριτος ἀμυδροῦ χιούμορ) την και λεγόμενη ἀπό ἐμᾶς ὡς «Ἐκκλησιολογία τοῦ Ὑβριδισμοῦ» ἤ και «Ὑβριδική Ἐκκλησιολογία». Μπορεῖ ἄνετα, για ὅσους δεν υἰοθετοῦν την πιο πάνω λογοτεχνική ἐπινόησιν μας, να ἐπιλέξουν καί τοῦτην: «Χιμαιρική Ἐκκλησιολογία»! Ποντάρουμεν ὅμως «ὅλα τά λεφτά μας» στον ὀρθόδοξο Βελλεροφοντισμόν τῆς Δαβιδικῆς σφενδόνης και ὁ νοῶν νοεῖτο. Ἡ τοῦτη χιμαιρική Ἐκκλησιολογία (τῶν ἁπανταχοῦ Οἰκουμενιστῶν) τοῦ Συγκρητιστικοῦ Ἀρμαγεδῶνος (ἐκ Κολυμπαρί) ἔτεκεν υἱόν (ἤ μήπως χολερικόν ἰόν;) και το ὄνομα αὐτοῦ Σατανιήλ (ἤ Σαμαήλ, ἤ και Σεμιέλ) πού σημαίνει: «ὁ Σατανᾶς μεθ΄ ἡμῶν» και διακονεῖ ὅσους ὑπέγραψαν και ἀποδέχθησαν τάς Ληστρικάς ἀποφάσεις και διδάξει (κατά την ἀνάλογη και προαποφασιζόμενην μεθηλικίωσην του) «πάντας ἡμᾶς» το καινόν και ἀντί-Χριστον δυσαγγέλιον τῆς ὑποβόσκουσας Ἐκκλησιολογίας τοῦ ὑβριδισμοῦ!3

Ἐννοεῖται, ὅτι ὁ υἱός τοῦ Διαβολισμοῦ, ὁ Σατανιήλ, προήλθεν ἀπό τινά καμπαλιστικήν, μυστηριώδην, ὀργειώδην, μοιχικήν ἤ και πόρνικην, ἐξάπαντος ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΝ συνάφεια προεξάρχωντος τοῦ γνωστοῦ σε ὅλους μας Προπατορικοῦ και κάθε Μεταπατορικοῦ Ἁμαρτήματος.4

Τοῦτος ὁ λεγάμενος Οἰκουμενιστικός και συγκρητιστικός διαβολεμένος οἶστρος κατά την Καμπαλλικήν και Ἀποκρυφιστικήν Γραμματείαν φαίνεται να ὁμοιάζει κατά πολύ με τον ἑβραϊκόν Χασιδισμόν (Χασίντ ἤ Χασιντείμ), πού σημαίνει τά πολυδαίδαλα διαχρονικά μυστικοθρησκευτικο-πολιτικά Κινήματα (σήμερα: Σιωνισμός, Θεοσοφισμός (Ο.Η.Ε.), Μασσωνισμός,  Ἀγγλοσαξωνικός και Ἀμερικανικός Ἐλευθεροτεκτονισμός, «ἡμέτερος» και «φιλάνθρωπος» νέοἙλλαδικός και νεοΚυπριακός Τεκτονισμός κ.ο.κ.) στα πλαίσια τοῦ Γνωστικισμοῦ, Ἰουδαϊσμοῦ και περιώνυμου  σημερινοῦ Σιωνισμοῦ.5

Πλέον ὁ κάθε «Θεολογικός Διάλογος» μεταβάλλεται σε ἀθεολόγητος Διάβολος (ὁ μετασχηματισθείς και σε «Ἄγγελον φωτός») πού κατά θεο-λογικήν συνέπειαν να ἐξάγεται το καθόλου αὐθαίρετον συμπεράσμα, ὅτι ὁ ἀπό τοῦδε και στο ἑξῆς Διάλογος τῆς Μεικτής Ἐπιτροπῆς, θα εἶναι σφόδρα ἀνυπόστατος, μεταξύ ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων και ὑμῶν τῶν ἑτεροδόξων Ῥωμαιοκαθολικῶν και Οὐνιτῶν. Μιᾶς και οἱ ὑποτιθέμενοι ὁπαδοί τῆς Μίας Ἐκκλησίας ἀνεγνώρισαν (;!) τις ἐν λόγῳ ἑτερόδοξες Ὁμολογίες ὡς θυγάτριες και ἀδελφές Ἐκκλησίες. Να μᾶς ζήσωσιν τά πολύ-δίδυμα γεννητούργια (!!!) τῆς Unam Sanctam!…

Β΄. Στο πολυσήμαντο ὄμως ἐρώτημα τοῦ οὐνίτου Σαλάχα ὡς προς το πῶς θα ἐννοεῖται ἀπό τοῦδε και εἰς το ἑξῆς τέτοιος «Μεικτός Διάλογος», ἀπαντούμε με τά πιο κάτω: Για ποῖον λόγον να συνεχιστεῖ το διαλεκτικόν φιάσκον τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων; Τι ἄλλο ἔχουμε να ποῦμε; Ἀφοῦ πλέον «Συνοδικοί Παρατηρητές» και Ὀρθόδοξοι Συνοδικοί (ἄλλοι ὡς τῷ ὄντι παρατηρητές, και συνοδικά χαϊβάνια), τά βρήκανε ἀναμεταξύ τους, και ἐγέγονεν, ἔμμεσα μέν πλήν σαφῶς δε, ἡ «Ἐκκλησιολογικοποίησις» ἤ και ἄν θέλετε ἐκκλησιαστικοποίηση τῶν ἑτεροδόξων, Παπικῶν, Οὐνιτῶν, Μονοφυσιτῶν, Ἀγγλικανῶν, Προτεσταντῶν, Λουθηροκαλβινοζβίγγλιων, Μορμόνων, Ἐπισκοπελιανῶν, Μεθοδιστῶν, Βαφτιστῶν, Πεντηκοστιανῶν κ.ο.κ.· ἀς πάψουμε ἐπί τέλους το ἀκάτασχετον «θεολογικόν» φλυαρίζειν και ἄς πορευθῶμεν κατ΄ εὐθίαν προς το ποθοῦμενον για να γίνουμεν (!) «ὅλοι ἕνα», χωρίς τον Ἕνα και Τριαδικόν Θεόν! Το ζήτημα εἶναι τι εἶδους «ΕΝΑ» θέλουμεν να γίνουμεν; ΕΝΑ συν Θεανθρώπῳ Χριστῷ, ἤ, ΕΝΑ σύν διαβολάνθρωπῳ Ἀντιχρίστῳ; Ἄς πορευθοῦμεν, μη διαστάζουμε ἄλλον κ. Σαλάχα μου προς τά πύρινα ἔγκατα τῆς «Εὐχαριστιακῆς Ἐκκλησιολογίας» τῶν Σλαβόφιλων Ἀφανασιακῶν και Ζηζιουλέφσκυ. Τόσα πολλά χρόνια ἐπίσημων Διαλόγων, ἄλλους τόσους αἱῶνες ἀνεπίσημους ἤ και ἐπίσημους διαλόγους μεμονομένων προσωπικοτήτων, ἐάν δεν καταλλήξωσιν, προς την «Θεία Εὐχαριστία» και το «Κοινό Ἱερόν Ποτήριον» και δή ἄμεσα, πῶς θα (δια)φανεῖ καθάρια ἡ περιρρέουσα ῥομαντική και ἀγαπουλίστικη («σκοτεινή») ἀτμόσφαιρα ὡς λογικήν συνέπειαν μετά τάς Συνοδικάς –ἐν Κολυμπάριῳ- Διακηρύξεις της;6

Θα πρέπει κύριε Σαλάχα μας, συναφῶς με την (προ)λεγόμενη «Ὑβριδική Ἐκκλησιολογία» να ἀνακληθοῦν ἄμεσα και ἅπαντα τά μη ἐπουσιώδη ζητήματα (Πρωτεῖον, Συνοδικότητα, Ἐκκλησιολογία, Φιλιόκβε, Πρωτοκαθεδρίες, Πρεσβεία Τιμῆς, κ.ο.κ.) και να μπεῖ στην τελική εὐθεία και το περιπόθητον στάδιον, δηλ. στο ζουμί τῶν Διαλόγων, για το πῶς θα ἐπέλθει ΠΡΑΚΤΙΚΩΣ (και ὄχι θεωρητικῶς) ἡ νεοεποχήτικη και πολυδιαφημιζόμενη Θεοσοφική Ἑνότητα ἁπάντων τῶν κεχωρισμένων Χριστιανῶν. Σύμφωνα με τά Δόγματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Θεοσοφισμοῦ και Μασσωνισμοῦ (πού λατρεύουν για θεόν τους τον Μέγα Ἀρχιτέκτονα τοῦ Σύμπαντος, τόν ἀρχάγγελο Διάβολον) μία θα πρέπει να εἶναι ἡ σημαίνουσα ἐπίπτωσις περί τῶν τόσων ἀκατάπαυστων ἀγώνων ἀμφότερων τῶν μερῶν: ἡ Διομολογιακή (συν)Ἕνωσις πάντων τῶν Χριστιανῶν, ἀθρήσκων, ἀθέων, ἀγνωστικιστῶν, και ἑτεροθρήσκων κάτω ἀπό την Πολιτικοθρησκευτική ἐξουσία τοῦ «ἁγίου Πατερούλη» τῆς πόλεως τοῦ Βατικανοῦ μέσα στο πλαίσιον τοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου τερόδοξων κκλησιῶν τοῦ ΜΑτεριαλισμοῦ (Π.Σ.Ε.Ε.ΜΑ.). Πιο ἁπλούστερα θέλουμε να ποῦμε, ὅτι θα πρέπει να μεταβληθοῦν ἅπαντες οἱ ἄνθρωποι (εἶναι και Ἀνθρωπιστικόν το ζήτημα σύν τοῖς ἄλλοις) «κατ΄εἰκόνα και καθ΄ ὁμοίωση» τοῦ ἐθνοκτότου και γενοκτόνου Οὐνιτισμοῦ. Λόγου χάριν τον ἑλληνόφωνο Οὐνιτισμόν ἐν Ἑλλάδι, ἐκπροσωπεῖ, ὁ ὑπό τοῦ ὑποφαινομένου εἰς τά περί τῶν γραπτῶν του κρινόμενος, κ. Δ.Σ. Ὅσοι ὁπαδοί του τον ἀκολουθοῦν ἄκριτα, εἶναι πανἄξιοι πολλῶν δακρύων, μιᾶς και  θεολογικά και γενικά τώρα ὁμιλοῦμε, ὁ βεβλαμένος και θεοστυγής Άρχιτυφλός, ὀδηγεῖ στα θεοσκότεινα μονοπάτεια μυριᾶδες θεπάλαβους τυφλούς. Ἐπόμενες ἐπιπτώσεις (ἐξ Ὀρθοδόξου ἀπόψεως) ἄν ἀκολουθηθοῦν, κατά γράμμα και κατά πνεῦμα, τά Συγκρητιστικά ἀποφασισθέντα τῆς Κρήτης, θα εἶναι, καθῶς προφητεύει εὔλογα ὁ Μέγας Δογματολόγος και Σέρβος Πατήρ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ὀρθοδόξων Ἅγιος Γέρων Ἰουστῖνος Πόποβιτς: νέα Σχίσματα και Αἱρέσεις και ἐπιπρόσθετες διχοστασίες πού διαολοσπέρνωνται ὑπό τῶν «ὀρθοδόξων» Οἰκουμενιστῶν ὥστε να ξεθεμελιώσουν και διαμελίσουν το Χριστώνυμον πλήρωμα ἀπό την Μία Ἁγία και Καθολική (ὄχι την λεγάμενη Ῥωμαιοκαθολική) Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῶν Προφητῶν-Ἀποστόλων και ἁγίων Πατέρων.

Γ΄. Σύμφωνα με μίαν ἄλλην ἄποψη τοῦ οὐνίτου κ. Δ.Σ. ἡ «σύνοδος» τοῦ Κολυμπαρίου δεν ἀνεγνώρισεν την «οὐσιαστική ἔννοια και φύση» τῆς παπίζουσας «Καθολικῆς Ἐκκλησίας». Τοῦτο συνεπῶς σημαίνει, ὅτι οἱ «Συνοδικοί» τῆς Κρήτης, «μᾶλλον» δεν ἀναγνωρίζουν ὀντολογικῶς και μυστηριακῶς κάποιαν «Ἐκκλησιολογικήν Ὑπόστασην» στην θρησκεύουσα Κοινότητα και Παρασυναγωγή τοῦ Πάπα. Δηλαδή με ἁπλᾶ λόγια και πάλιν, ἡ Ληστρική Σύνοδος «ἡμιαναγνώρισεν» -ἐν μέρει- τον Παπισμόν, τον Λουθηροκαλβινισμόν, Μονοφυσιτισμόν, Ἀγγλικανισμόν κ.ο.κ. ἐξάπαντος ὡς χωροχρονικήν ἱστορικήν ὀντότητα (και ὄχι ὥς τήν πλήρην ὀ[Ω]ντολ[Λ]ογικήν Ἐκκλησίαν πού ἀντιπροσωπεύεται ἀπό τήν Μία και Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία). Κατά την προσωπικήν ἄποψίν μας, πρόκειται διά ἀνόνητα λογοπαίγνια, ὅπως λ.χ.  δεν εἶναι Ἰωάννης ἤ Γιάννης, ἀλλά Γιάνης και Γιαννάκης! Ἔχει δίκαιον ὁ ἀξιότιμος Καθηγητής Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου κ. Κυριακός Κυριαζόπουλος καθῶς και ἡ ῥωμαλέα Σύναξη Ἱεραρχῶν, Κληρικῶν, Μοναχῶν και Λαϊκῶν, ὅτι πρόκειται διά σοφιστικά και ἀκατανόητα σαρδᾶμ για ἀφελεῖς. Ἐάν ὄμως ὁ πιο πάνω συλλογισμός τοῦ Οὐνίτου κ. Δ.Σ. εὐσταθεῖ ἀπόλυτα, τότε ἀπό την ἄλλη προκύπτει το πλέον ἀμείλικτον ἐρώτημα προς το αὐτοχειροτόνητον «Κέντρον τῆς Ὀρθοδοξίας» (Κέντρον τῆς Ἐκκλησίας νόμιζα ἀπό παιδιόθεν, ὅτι εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Χριστός μας εἰς την Θεία Κοινωνία, μόλις μεγάλωσα ὅμως μᾶς τά ἀλλάξανε;) το νεοΦανάριον: Για ποῖον λόγον διεξάγωνται ἀκόμη, οἱ Διμερεῖς Θεολογικοί Διάλογοι μετά τῶν Παπιστῶν, μιᾶς και δεν ἀνεγνωρίσθην και οὔτε ἀναγνωρίζεται (καθῶς θεωροῦν μερικοί) ὁλοσχερῶς ἡ βατικανοποίητη «ἐνυπόστατη Ἐκκλησιολογία» και ἐκκλησιαστικότητα αὐτῶν; Γίνονται διάλογοι για χάριν τῶν διαλόγων; Ἤ για χάριν τῆς εὐρέσεως τῆς ἀντικειμενικῆς θεολογικῆς ἀλήθειας τῶν ὑπό διάλεξη πολυθεμάτων; Ἡ ὀρθόδοξη ἀντιπροσωπεία, ψάχνει, ἤ μᾶλλον, ἔχει το δικαίωμα να ψάχνει και να διερευνεῖ, την ἀλήθεια; Και ποῖαν ἀκριβῶς ἀλήθεια ψάχνει ἤ καί διαπραγματεύεται στα ἐν λόγῳ Συνέδρια τοῦ Διαλόγου; Ἄς μη κάμουμε λόγον διά την θεανθρώπινη Ὑποστατική Ἀλήθεια, διότι πόρρῳ ἀπέχουμεν ἐξ Αὐτῆς με τοῦτα τά δραματικά ὑπάνθρωπα καμώματά μας.7

Ἄν ἐν τέλει ἔχει και κάποιον δίκαιον, ὁ μισιονάριος Σαλάχας, τότε 40 χρόνια ἐπίσημων Διαλόγων (μᾶλλον κατ΄ἀκρίβειαν ὁ διάλογος Ὀρθοδόξων μετά τῶν Φραγκολατίνων, διαρκεῖ λ.χ. και κρατεῖ ἀπό το 879 μ.Χ. και πιο πίσω ἀκόμη, δηλ.  ἀπό τον τελεσίδικον οἰκουμενικόν ἀφορισμόν και ἀναθεματισμόν των καινοτομίων και κακοδοξιῶν τους διά τῆς Ἁγίας Η΄ Μεγάλης Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅλα τά ὑπόλοιπα εἶναι φαιδρότητες ἐκ τοῦ Πονηροῦ), ἀπέβησαν παντελῶς ἄκαρποι, ἄχρηστοι και ἄ-Χριστοι (μη πῶ κάτι χειρώτερον), κυρίως ἐπί ματαίῳ μιᾶς και οἱ νέοὈρθόδοξοι Φαναριῶτες «δεν ἔχωσιν τά κότσια» (κατά το κοινός λαϊκιστί λεγόμενον)  να παραδεχθοῦν με στεντόρειᾳ τῇ φωνῇ την «ἐνυπάρχουσα Ἐκκλησιολογία» τῶν Ῥωμαιοκαθολικῶν σφετεριστῶν, με ἀποτέλεσμα να διαλέγονται μαζί τους, διά το θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις, μιᾶς και ἐν «Πανορθόδοξῳ Συνῲδι» ἦδη τους (ψευδο)ἡμιαναγνώρισαν, γιά να το ὁμιλοῦμεν ἐπ΄ἀκριβῶς.

Ἡ ἐξ Ὀρθοδόξων, ψευδο-ἀναγνώριση ἤ ἡμιαναγνώριση, κάποιου/ων θρησκευτικοῦ/ῶν Ὀργανισμοῦ/ῶν ὡς Ὁμότιμη/ες Ἐκκλησίαν/ές, ἐρείδεται, κατά την ταπεινή ἄποψιν τοῦ ὑπογράφωντος, στην Ἰησουΐτικην και Οὐνιτικήν μεθοδολογικήν Ἀρχήν τοῦ Reservatio Mentallis (= «ἡ ἐν νῷ ἐπιφύλαξις», δηλ. ἡ διανοητική ἐπιφύλαξη και ἡ ἄκριτη, ὀρθολογιστική τυρρανία, εἰς βάρος τῆς φωνασκοῦσης Συνειδήσεως τοῦ ἀνθρώπου, ἄν καλῶς το ἑρμηνεύομεν). Ἔχουμεν ἀνάμεσά μας, πέραν τῶν φανερῶν λυκοποιμένων-λυκειδέων (π.χ. Σαλάχας και συν αὐτῷ), και «ὀρθοδόξους» ἰησουΐτες, λυκανθρώπους  (θεος)Ὀφῖτες, διαβολανθρώπους, τά λεγόμενα και ἐχιδνόπουλα-λυκόπουλα (με ὅλες τις ἐννοιολογικές συναρτήσεις).

Ἐάν ὅμως κ. Σαλάχα, ἀπό μίαν ἄλλη ὀπτικήν γωνία, ἡ νύν Φραγκολατινική «Καθολική Ἐκκλησία» ταῆς Νεωτέρας Ῥώμης, ὁμολογοῦσε τήν ἀκαινοτόμητον πίστην τῶν Ὀρθοδόξων και Ἁγίων Παπῶν τῆς Πρεσβυτέρας Ῥώμης (π.χ. ἁγίων Παπῶν ὅπως: Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου, Λέοντος τοῦ Σοφοῦ, Βενεδίκτου, Λιβερίου, Ἀγάθωνος, Ἀγαπητοῦ, Ἀλεξανδρίωνος, Ἀλεξάνδρου, Κελεστίνου, Κλήμεως, Μαρτίνου κ.ο.κ.) ὅπως ἐπροκαθορίστηκε τελεσίδικα και ἁγιοπνευματικῶς στο Σύμβολον ταῆς Πίστεως, δεν θα ἐτολμοῦσαν οἱ πρόγονοι τοῦ πάπα Φραγκίσκου και τέως Βενεδίκτου (Φραγκολατίνοι) να ἐπρόσθεταν το θεοκατάρατον, πνευματομάχον, ἡμισαβέλλιον και πολύαρχον Φιλιόκβε, τοῦτον το μισαρόν και ἀσεβές δόγμα τοῦ βρωμεροῦ πολιτικοθρησκευτικοῦ Φραγκισμοῦ των.

Διά να μη μακρυγορῶ και κουράζω τους φιλόπονους ἀναγνώστες μου, να ἀναφέρω κοντολογίς: ὅτι ἡ νῦν ἑτερόδοξη Ἐκκλησία τοῦ πάπα Φραγκίσκου δεν διαθέτει ἀκραιφνῶς, το ὁμοούσιον και ταυτόσημον φρόνημα, ὅπως τῶν προαναφερομένων ὀρθοδόξων Λατίνων και Ἁγίων Παπῶν τῆς Πρεσβυτέρας Ῥώμης. Συνεπῶς πιό ἐξειδικευμένα διά σύνθετους χαρακτῆρες και σύμφωνα και με τις Ἁγιολογικές Λατινικές προϋποθέσεις στά τῶν ὁρθοδόξων παπῶν καί τῆς ὀρθοδόξου παπωσύνης, ἡ θεανθρώπινη Ἐκκλησία και πολύτιμη Νύμφη τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ, δέν ὑφίστατο «ἐν αὐτῇ» (=τῇ Νεωτέρᾳ Βατικάνειᾳ Ῥώμῃ) πλήρως ἤ και ἀποκλειστικῶς (οὔτε κἄν νανοχιλιοστά ἤ ἔστω δράμια ἴχνεων), καθότι ἡ αὐτοσυνειδησία τῶν κακοφρόνων Φιλιοκβιστῶν παπῶν τῆς Ῥώμης, δεν ταυτίζεται ἀκριβῶς, με ἐκείνη τῶν καλοδόξων και μη Φιλιοκβιστῶν και ἁγίων Παπῶν τῆς Ῥώμης. Δηλαδή, πιο ἁπλᾶ, πέραν τῆς ἀλλοιωμένης «Φραγκολατινικῆς Ἐκκλησιολογίας» (Βατικάνειος ἐκκλησιολογία), ἐνυπάρχει και ὑφίστατο σημαντική ἀλλοίωση στα τῆς παπικῆς και οὐνιτικῆς, ἐξάπαντος ἰησουΐτικης Ἁγιολογίας (π.χ.  Ἄνσελμος Καντερβουρίας, Θωμᾶς Ἀκυνάτης, Καρδινάλιος Χουνίπερο Σέρα,  Καρδινάλιος Στέπινατς, Πάπας Ἰωάννης Παῦλος, Μητέρα Τερέζα κ.ο.κ.).

Ὁ ἁπλός ἀναγνώστης μας, ἀς γνωρίζει συνοπτικά και μόνον, ὅτι ὑπάρχει μεγίστη διάκριση και διαφορά: μεταξύ τῶν ὀρθοδόξων ἁγίων Παπῶν με ἐκείνων τῶν δυσεβῶν και ἀχρείων παπῶν Φιλιοκβιστῶν… ἵσως, μόνον ἔτσι να ὑποψιασθεῖτε καλύτερον τά πράγματα. Ὁ δε παπικόφρων Φιλιοκβιστής Σαλάχας και ὁ κάθε οὐνίτης τῆς σειρᾶς, ὑπηρετεῖ δουλικά, την φραγκοπαπική και βατικάνεια «Φιλιοκβιστική Ἐκκλησιολογία» και Ἁγιολογία τῶν δευτέρων.

Δ΄. Ἀς ἐστιάσουμε τώρα και σε κάτι ἄλλον: ἡ ἀπορία μας παρά ταῦτα ἐπισημαίνει στο κατά πῶς ὁρίζεται και ἐννοεῖται, ὑπό τοῦ κάθε Σαλάχα, το φρασίδιον του «ἀντικειμεντικότερη ἀποσαφήνιση» τῆς διδασκαλίας τῶν «Καθολικῶν»; Ὑφίστατο συγκεκριμένη ἀπαρασάλευτη σταθερά, ἐρμηνευτική μεθοδολογία, ἀρχή, πρακτική και θεωρητική ἐπιστημολογία στο κατά πῶς δύνανται να ἑρμηνεύονται τά σωρηδόν Βατικάνεια Κείμενα ὥστε να ἐξάγεται ἕνα ἄριστον και λίαν καλῶς ἐρμηνευτικόν ἐπιστημονικόν συμπέρασμα; Τά ἐπίσημα συγκρητιστικά και διφορούμενα Κείμενα ταῆς Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Διμεροῦς Διαλόγου, εἶναι δυνατόν ἤ ἐφικτόν ὅπως ἐνταχθοῦν στην «ἀντικειμενικότερη ἀποσαφήνιση» τῆς «ἀνάμεικτης Ἐκκλησιολογίας» ἤ και ἄλλως πως ἐπί τῆς «Ἐκκλησιολογικῆς ἀναμείξεως» τῶν δύο «Ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν»;

Κατά την ταπεινή ἄποψίν μας, περί τῆς συγκεκριμένη «διαλεκτικῆς μεθοδολογίας» ἐπί τῶν Διαχριστιανικῶν Διαλόγων: καθίσταται ὡς λαμπρόν ἤ μᾶλλον μνημειῶδες ἀπτόν δείγμα… θεοπάλαβης ἀποτυχίας! Για ποῖον λόγο; Μά για τον ἁπλούστερον λόγον, ὅτι ὑπάρχει ὑπερεστιασμός «εἰς τά ἑνούντα» και κοινά στοιχεία παραθεωρώντας, ἀποσιωπώντας, ἐξάπαντος ἐξαπατώντας και ΜΗ ἐπιλύωντας ῥιζηδόν, τά τῶν θεολογικῶν διαφορῶν πού ὑπήρχαν ὑπάρχουν και θα ὑπάρχουν, ἄχρι τῆς συντελείας, ἀναφανδόν. Πέραν τοῦτων ἀποδεικνύεται, ἡ πανούργα στάσις, ἐξ ὅλων σχεδόν τῶν πρωταγωνιστῶν στούς διαλόγους, ὑπό τῆς ἀναντίρρητης και παντελοῦς ἀπουσίας, λεπτομεροῦς πληροφορήσεως ἤ ἐνημερώσεως, περί τῶν πολυεπίπεδων ἐξελίξεων παντῶς ἐπισήμου και μη θεολογικοῦ διαλόγου. Αὐτή ἡ ἀνυπέρβλητη και μάλλον σκόπιμη ἀδυναμία (;), παρατηρείται, σε ὅλα τά ἐπίπεδα ταῆς Ἐκκλησιαστικῆς και Χαρισματικῆς Ἱεραρχίας. Δηλαδή ἀδελφοί και πατέρες, θεωροῦμεν, ὅτι ὑποτιμάται τραγικῶς, το ἐνεργόν πλήρωμα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀπαξιώνεται μάλλον δολερῶς το Βασίλειον ἱεράτευμα, καθότι ὑπερισχύει πλανερᾶ ἐξουσιαστικῶς και παράνομα μία αἱρετίζουσα και μη θεοπρόβλητη πατριαρχική παρασυναγωγή ἤ ἀρχηγεσία τοῦ ἀρχεκάκου Ἐχθροῦ.8

Ε΄. Το ἐπόμενο καί Σαλάχειον φρασίδιον «ἀρχαίας ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας» θεωροῦμε: ὅτι ὡς γνώμονας και κριτήριον Διαλόγου (ἐξ ἱστορικῆς μόνο ἄποψης) εἶναι παντελῶς ἄτοπον. Τοῦτο ἔχει ἀποδειχθεῖ πρό πολλοῦ στην περίφημον ἱστορική μελέτη τοῦ μακαριστοῦ π. Ἰ. Ῥωμανίδη (Ῥωμῃοσύνη-Ῥωμανία-Ῥούμελη). Ὅπως ἐπίσης εἶναι ἄστοχον και ἐκ θεολογικῆς ἄποψις, διότι ἀφήνει το «θεολογικόν» ὑπονοούμενον: ὅτι ἡ μη ἀρχαία Μία Ἁγία Καθολική Ἐκκλησία εἶναι τραγικά ἀλλοιώτικη, διαιρεμένη και ξεσχισμένη, πράγμα παντελῶς ἀκατανόητον, θεολογικά.

Ἡ Ἱερά Παράδοση εἶναι ξεκάθαρη: Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Βασιλέως τῆς Δόξης καθῶς πλέον και τοῦ Οὐράνιου Παράκλητου, ἦταν εἶναι και παραμένει δεδοξασμένη και ἀδιαίρετη εἰς τους αἰῶνας. Διαχρονικῶς ἐσαεῖ, κατά βάθος, ὀριζόντια και κάθετα, ἀλλά ἐν τόπῳ και χρόνῳ αἰωνίος. Δηλαδή, δεν ὑπήρξε, οὔτε ὑπάρχει κάποιο νανοχιλιαστόν τοῦ δευτερολέπτου, πού να ἐσχίσθην και να ἐδιηρέθην, ὀντολογικῶς. Ἄρα, συνεπῶς, ἡ θεμελιακή προϋπόθεση («τῆς διαιρεμένης ἤ και διευρημένης Ἐκκλησίας») τῶν Διμερῶν Διαλόγων εἶναι: ἀνευλαβής βεβλαμένη, ἀνεφάρμοστη, ἀνεπιτυχής, ἀνεπρόκοπη, ἀνεξιστόρητη, ἀνεδαφική, ἀνεκδιήγητη, ἀνέλπιδη, ἀναιδής, ἔωλη και σφόδρα ἀναιμική, ἀσχέτως τοῦ ὅποιου βαθμοῦ πού την ὑποστηρίζουν ὁρθόδοξοι και ἑτερόδοξοι.

Στ΄. Εἶναι μεγίστη ἀφέλεια, πανουργία (ΝΑΙ πανουργία!), ψευδολογία και ἀνόητα φρουροῦ φληναφήματα ἀπό μέρους τῶν παπόδουλων ψευδοποιμένων Οὐνιτῶν: ὅτι δῆθεν κατά την διεξαγωγή τοῦ Διμερούς Διαλόγου δεν ἐχώρησαν «δογματικοί συμβιβασμοί και ὑποχωρήσεις»…! Ἀπό το Φρέϊζινγκ, Βιέννη, Μπαλαμάντ και ἐντεύθεν να μελετήσουμε τά Κοινά συνυπογραφθέντα Κείμενα «θα κλάψει ἡ μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα»…! Τά Κοινά ἀνακοινωθέντα πού γράφωνται και (συν)ὑπογράφωνται ἀπό κοινοῦ τῆς Μεικτής Ἐπιτροπῆς τί μέρος τοῦ λόγου εἶναι; Οἰκουμενιστικός χαρτοπόλεμος ἐπί ἀμβλύνσεως τῶν πνευματικῶν αἰσθητηρίων τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν; Με τά κοιλιόπνευστα και δαιμονικά διανοήματά σας πάτε να ἀλλοιώσετε και να σβύσετε τό Πυρίμορφον καί ἅγιον Πνεῦμα; Τά «μεικτά» ἀποφασισθέντα δεν εἶναι καρπός τῆς «Μεικτῆς Ἐκκλησιολογίας» τῶν  ὅπου γῆς Συγκρητιστῶν;

Ζ΄. Ἀπό την ἄλλη ὅμως, ὁ κ. Δ.Σ. ἔχει και ἕνα ἀπόλυτον δίκαιον, ὅπου σημειώνει: οἱ ἀποφάσεις τῶν Κολυμπαριστῶν «ἐδραιώνουν» τον Οἰκουμενιστικόν Διάλογον. Τί να σημαίνει τοῦτο; Σημαίνει ἐπ΄ ἀκριβῶς, ἀυτό πού οἱ διάφοροι «φανατικοί, φονταμενταλιστές, γραφικοί, ἐθνοφυλετιστές, ἐθνικιστές, ζηλωτές, σχισματικοί, ἱεροεξεταστές, ἀντισημῖτες, μαγγισοκτόνοι, κ.ο.κ.» προείδοποιοῦσαν σε ὅλους τους τόνους και ἤχους τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς. Θεσμική ἐπικύρωση διά «Πανορθοδόξου» και «Συνοδικῆς» ἀποφάσεως περί τῶν δῆθεν «ἀδιάλειπτων Διαλόγων» με το Π.Σ.Ε.Ε.ΜΑ. (Παγκόσμιο Συμβούλιον τερόδοξων κκλησιῶν τῶν Μαστροχαλαστῶν) και προφανῶς ἔμμεση ἀκύρωση τῆς Καινῆς Διαθήκης και Ἐρμηνευτικῆς Πατερικῆς Γραμματείας πού θέτει ἀναντίρρητα ἀρκετά Εὐαγγελικά και Πατερικά ὅρια και προϋποθέσεις στις θεολογικές συζητήσεις και διαλόγους τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μετά τῶν αἱρετικῶν, ἑτεροθρήσκων καί ψευδο-χριστιανῶν. Κοντολογίς ἐπισημαίνουμε, ὅτι τόσον ἡ «Ῥωμαιοκαθολική Ἐκκλησία», ἡ θρησκεία τοῦ Παπισμοῦ, ὅσον και ἡ «ὀρθόδοξη» θρησκεία τοῦ αἱρετίζωντος πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου, ΔΕΝ συνδιαλέγονται ἐν ἀληθεύουσᾳ ἀγάπῃ ἤ και ἀγαπώσᾳ ἀληθείᾳ, ἀπόδειξις ὁ ἀλυσιτελής και στεῖρος ἀγαπισμός και καθυστερημένος συναισθηματισμός τῶν πολυποίκιλων οἰκουμενιστικῶν ἐνεργειῶν, ἀμφοτέρων. Ἄν κάπου ταυτίζονται ἀμφότερες οἱ πλευρές, εἶναι στο σατανικό Δόγμα τοῦ Ἀγαπισμοῦ, στην «θεολογία τῆς ἀγάπης».

Ἡ συνὉδική αὐτοἈλήθεια δεν ἐμπαίζεται ἀπό μισοπόνηρες και μορμολύκειες «Μεμοιχευμένες Ἐκκλησιολογίες»! Ἡ «Ἐκκλησιολογία τῆς Μοιχαλῖδος» εἶναι ἀδιέξοδη, ἄν και πολυέξοδη, ἐν μέσῳ ἀνθρωπιστικῆς και πνευματικῆς φτώχειας καθῶς και  κοινωνικο-οἰκογενειακῆς πολυποίκιλης δυστηχίας…

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Δεῖτε το ἐπίσης ΕΔΩ  και ΕΔΩ σέ PDF σέ GOOGLE DRIVE & DOCS.

 

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», ΝΑΥΑΓΙΑ ΝΑΥΑΓΙΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟΝ ΔΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟΝ

 

screenshot_21

 

ΠΗΓΗ

  • Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ καί ΕΔΩ ὁλοκληρωμένο τό ἀρχέτυπο κείμενό μας δημοσιευμένον ἀπό τό Ἱστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ».
  • Μπορεῖτε ἐπίσης νά τό δεῖτε (σε PDF) καί νά τό κατεβάσετε ἀπό ΕΔΩ στο Google-Drive.