ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ: Επισκόπου Ιερεμίου Φούντα, Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ (ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 2017), Δημητσάνα-Μεγαλόπολις, έκδοσις:  Ιερά Μητρόπολις Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, σσ. 544.

20170622_160945

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΠΑΝΟΠΛΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑ

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Επισκόπου Ιερεμίου Φούντα, Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ (ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 2017), Δημητσάνα-Μεγαλόπολις, έκδοσις:  Ιερά Μητρόπολις Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, σσ. 544.

  • Δείτε ΟΛΟΚΛΗΡΗ την βιβλιοκρισία μας εδώ,  εδώ και εδώ  σε PDF Google Drive και DOCS.

 

Η ΛΑΪΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗ ΠΑΝΟΠΛΙΑ

Ο συγγραφέας του παρουσιαζόμενου βιβλίου είναι  ο γνωστός και εξαίρετος ακαδημαϊκός διδάσκαλος της Παλαιάς Διαθήκης και Μητροπολίτης κύριος Ιερεμίας Φούντας. Τον ευγνωμονώ από καρδίας για την φιλότιμη αποστολή του εν λόγω άκρως ενδιαφέροντος κατηχητικού εγχειριδίου του. Από ανέκαθεν ήθελα να μελετήσω τα συγγράμματά του και φαίνεται ότι τελικά ο Θεός εισάκουσε τις επίμονες προσευχές μου.
Πρόσεξα κάπως το φλέγον εκκλησιαστικό ζήτημα μεταξύ του Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και του Μητροπολίτου Αργολίδος κ. Νεκταρίου, μα κυρίως επρόσεξα και εμελέτησα την περίφημη και δικαία παρέμβαση του σεβασμιωτάτου κυρίου Ιερεμία. Ο σεβ. γνωρίζει καλά πώς ακριβώς να υπερασπίζεται το δίκαιον και την αλήθεια. Τολμώ να ομολογήσω ότι η επιστολή καταπέλτης κατά του σεβ. Αργολίδος ήτο και είναι μία θεόπνευστη επιστολή, που θα παραμείνει μνημειώδης εις την σύγχρονη Εκκλησιαστική Ιστορία.
Ο εν λόγω οξυδερκής συγγραφέας-Επίσκοπος δεν έχω καθόλου υπόψιν ως ακαδημαϊκός Καθηγητής το τι ακριβώς συνέγγραψε. Αλλά έχω πληροφορηθεί από πρώτο χέρι ότι με εντολή της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος συγγράφει καιρό τώρα την Ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης. Ας ευχηθούμε ότι θα ολοκληρωθεί σε κάποια φάση ο εν λόγω σύγχρονος συγγραφικός του άθλος.
Τον πρόλογο του βιβλίου τον υπογράφει ο ίδιος ο συγγραφέας ο ταπεινός Επίσκοπος Ιερεμίας. Θετική εντύπωση κάμνει στον γράφοντα η προλογική σημείωση του σεβ. Ιερεμία: «Δυνατόν το βιβλίο αυτό να έχει και λανθασμένες θέσεις. Είμαι πρόθυμος να ανακαλέσω τα τυχόν λανθασμένα σημεία του βιβλίου, αν κάποιος μου τα υποδείξει με αγιογραφική και πατερική θεμελίωση και θα του είμαι μάλιστα ευγνώμων γι΄ αυτό».
Στο τέλος του εν λόγω Κατηχητικού τομιδίου υφίσταται το Εκκλησιαστικόν Ερτολόγιον του 2017 μαζί με τα περί της διοικήσεως και διακονίας. Θεωρώ ότι πρόκειται για αρκετά πρωτότυπη και ευφυέστατη ενέργεια να εκδοθεί τέτοιου είδος Ημερολόγιον-Κατηχητικό εγχειρίδιον. Μακάρι να βρεί αναλόγους μιμητές και άλλους συνεπισκόπους του για να καθιερωθεί τούτο το ιδιαίτερο ποιμαντικό σύστημα του πολυτιμώτατου Σεβασμιώτατου κ. Ιερεμίου.
Επίσης προς το τέλος του ιδίου εγχειριδίου βρίσκεται ένα σημαντικώτατο Ευρετήριον, αντί για Περιεχόμενα. Το Κατηχητικόν-Ημερολόγιον του Μητροπολίτου κυρίου Ιερεμία ασχολείται κυρίως με τη Δογματική Διδασκαλία της Εκκλησίας σε εκλαϊκευμένο επίπεδο ώστε να γίνονται, κατανοητά και εύληπτα, τα εν λόγω θεολογικά ρήματα, γραφθέντα και λεχθέντα του, από τον κάθε απλό ή απλοϊκό Χριστιανό.
Μερικά Κατηχητικά ζητήματα όπου θίγονται με πάσα δογματολογική ακρίβεια είναι:
Περί των αγγέλων, αλλά και περί του Αγγέλου της μεγάλης βουλής. Περί του Άδου. Περί των Αιρετικών. Ότι οι «Καθολικοί» είναι πράγματι αιρετικοί και ότι δεν επιτρέπονται οι συμπροσευχές μαζί τους. Περί του ότι ο όρος «διηρημένη Εκκλησία» και διάφορες προτεσταντόπληκτες θεωρίες (π.χ. των Κλάδων, των Πνευμόνων κ.ο.κ.) είναι βλάσφημες, πλανεμένες και κακόδοξες θεωρίες. Περί Οικουμενισμού και θρησκευτικού Συγκρητισμού. Περι ιερωσύνης και μυστηρίων στους αιρετικούς. Περί της Συνόδου στο Κολυμπάριον. Περι συμπροσευχών με αιρετικούς. Περί της Διακοπής του Μνημοσύνου (ιεράς Αποτειχίσεως). Περί της αμαρτίας. Περί της Αναστάσεως και Αναλήψεως του Θεανθρώπου Χριστού. Περί της Αναστάσεως των νεκρών. Περί Πατερικής Ανθρωπολογίας. Περί Αντιχρίστου. Περι της Θεοτοκολογίας και περί των αιρετικών Μαριολογικών δογμάτων των «Καθολικών». Περί Μυστηριολογίας. Περί Εκκλησίας. Περί Εκκλησιαστικής Ιεραρχίας και για το Βασίλειον ιεράτευμα. Περι Μετανοίας. Περί Μνημοσύνων. Περί Δευτέρας Παρουσίας. κ.λπ.
Ο συγγραφέας του εν λόγω βιβλίου εφαρμόζει άριστα την παιδαγωγική μέθοδο των ερωταποκρίσεων όπου με ειδικά και απλά ερωτήματα δίδει εξειδικευμένες θεολογικές απαντήσεις γύρω από ζητήματα δογματολογικά και ηθικά. Πρόκειται κατ΄ουσία για μία πατερικώτατη Δογματική πανοπλία. Ο ίδιος χρησιμοποίησε για βοήθημα του την Ορθόδοξη Ομολογία του Πέτρου του Μογίλα. Πρόκειται για μία κανονική Λαϊκή Ορθόδοξη Κατηχήση όπου κάθε επίσκοπος ανά την οικουμένη οφείλει να μιμηθεί σε ανάλογο βαθμό το εξαίσιο και πρωτότυπο παράδειγμα του Μητροπολίτου Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως.
Με μία πρώτη δειγματοληπτική και γρήγορη ματιά, με τη μέθοδο της φωτοαναγνώσεως, και χωρίς ιδιαίτερη εμβάθυνση σε όλα τα ζητήματα που αναπτύσσονται, θεωρώ προσωπικά, ότι τα πλείστα ζητήματα έχωσι ισχυρά Πατερική Θεολογική θεμελίωση.
Σε τρία εξειδικευμένα θεολογικά ζητήματα θα εστιάσουμε την βιβλιοκρισία μας, διότι εντόπισα μερικές αισθητές ή και αδιόρατες, αποκλίσεις, από την πατροπαράδοτη Κατηχητική και Δογματική Διδασκαλία της Εκκλησίας μας.

 

ΚΡΙΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Θα εστιάσω κριτικά σε ένα πρώτο σημείον στις σελ. 67-73:
Στο ζήτημα που αναπτύσσει ο σεβασμιώτατος περί της Συνόδου στο Κολυμπάριον. Ο άγιος Γόρτυνος περί αυτής της αμφιλεγόμενης και ιδιότυπης Συνόδου στην Κρήτη μας παραπέμπει πολύ ορθά και Εκκλησιολογικά στις αποφάσεις που έλαβε η Ελλαδική Εκκλησία εν Συνόδω τον Μάϊον του 2016. Όπου εκεί ως γνωστόν αποφασίστηκε εν Συνόδω ότι οι «Ετερόδοξες Εκκλησίες και Ομολογίες» δεν είναι η Μία Αγία και Αποστολική Εκκλησία όπου οι ορθόδοξοι ομολογούμε επτάκις της ημέρας στο Σύμβολον της Πίστεως, αλλά ότι είναι αιρετικοί.
Βέβαια επειδή εμείς οι νεώτεροι είμεθα προφανώς οι ιστορικοί του παρόντος αλλά και του μέλλοντος, να υπενθυμίσουμε, ότι οι αντιπροσωπεία των 25 Ελλαδιτών Ιεραρχών όπου συμμετείχε στην εν λόγω ψευδοΣύνοδο ανέτρεψε κακήν-κακώς και πραξικοπηματικά  τις εν Ελλάδι Συνοδικές αποφάσεις του Μαΐου. Για ποιο λόγο έγινε αυτό το δαιμονικό ολίσθημα; Πρόκειται για την μελανώτερη σελίδα της σύγχρονης Εκκλησιαστικής ιστορίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Κατ΄ακρίβειαν άπαντες (και οι 24) οι  Ελλαδίτες Ιεράρχες, πλήν ενός, του Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου συνυπέγραψαν στο Κολυμπάριο τινά κακόδοξα αποφασισθέντα και αιρετίζοντα κείμενα και ειδικά το σημείο, όπου οι αιρετικοί αναγνωρίζονται, Συνοδικά και Εκκλησιαστικο-ιστορικά, και πλέον επίσημα εντός «Πανορθοδόξων» Συνοδικών αποφασισθέντων, ως «Ετερόδοξες Εκκλησίες και Ομολογίες».
Τα ανεπίσημα και εξωθεσμικά κακόδοξα, πραχθέντα γραφθέντα και λεχθέντα, γιατί επισημοποιήθησαν με θεσμοθέτηση; Η (παν)Μοιχειανική πολύ-αίρεσις του α-θεολόγητου Συγκρητισμού μέσω των διαθρησκειακών ή διαχριστιανικών συναντήσεων για ποιο λόγο ανυψώθηκαν και ισοτιμήθηκαν σε επίσημα Γαμικά δεσμά; Είναι δυνατόν να επισημοποιηθεί μία παράνομη εξωσυζυγική σχέση; Είναι δυνατόν να θεσμοθετηθεί και να επισημοποιηθεί το «Μυστήριον της Μοιχείας»;
Είναι δυνατόν η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία να αναγνωρίζει εν Συνόδω (και δή Πανορθόδοξα) την ιστορική ονομασία (άνευ ή με στοιχεία εκκλησιαστικότητος;) ετέρων εκκλησιών-ομολογιών όπου ετεροδιδασκαλούν; Η ετεροδοξία ή ετεροδιδασκαλία τι μέρος του λόγου είναι σύμφωνα με το ιερό Ευαγγέλιο; Προφανώς αίρεσις και κακοδοξία.
Για την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, λοιπόν, και σύμφωνα με την ιερά Παράδοση των Προφητών, των Αποστόλων και των αγίων Πατέρων δύο πράγματα δύνανται να αναγνωρισθώσι εν ιερά διακρίσει: Είτε η ορθοδοξία, είτε η κακοδοξία της αποφάσεως. Είτε το ιερό, είτε το βέβηλον της αποφάσεως. Είτε το απλανές, είτε το πλανεμένο της αποφάσεως.
Συνεπώς για τέτοιο παράδοξο ή αν θέλετε για τέτοιο παγκακόδοξο συνοδικό αποφασισθέν (η ιστορική αναγνώρισις των «Ετεροδόξων Εκκλησιών») τι ακριβώς πρέπει να ισχύει απ΄τις προειρημένες επιλογές μας;
Δηλαδή σύσσωμη η ελλαδική αντιπροσωπία των εικοσιτεσσάρων Συνοδικών Ιεραρχών επρόσβαλε κακόδοξα, εξάπαντος αντιΣυνοδικά και αντιΚανονικά, την εν Συνόδω  Ελλαδική απόφαση που επάρθην ομόφωνα κατά τον Μάϊον. Η κακόδοξη ενέργεια αυτή, επειδή έρχεται σε άμεση αντίφαση με τα πρότερα ορθόδοξα Συνοδικά αποφασισθέντα, σύμφωνα με την Πατερική Θεολογία, η εν λόγω αποκλίνουσα ενέργεια εμπίπτει στην Αίρεση της Γνωσιμαχίας. Συνεπώς αναζωπυρούται εντός της Εκκλησιαστικής Ιεραρχίας και Ιστορίας η αίρεσις των νεοΓνωσιμάχων ή νεοΓνωστικών Ιεραρχών.
Πέραν του ότι συνυπέγραψαν, ληστρικώς, κακόδοξα κείμενα όπου υφίσταται έντονα το άρωμα του Διαχριστιανικού Συγκρητισμού ή, και πολύ-αιρετικού Οικουμενισμού, όσοι Ιεράρχες διενήργησαν τέτοιο αποτρόπαιο και φρικτότατο Εκκλησιαστικό έγκλημα έπεσα σε στυγνότατες κακοδοξίες, και είναι υπόδικοι πλέον ενώπιον του Βασιλείου Ιερατεύματος, διότι τούτο έγινε κατά βάση από έλλειμα Συνοδικότητος. Δηλαδή από δεσποτική απαξίωση εκ μέρους των Επισκόπων μας για την από Θεού βούληση του Κλήρου και του Λαού Του.
Το θετικό της εν λόγω βιβλιογραφικής παρουσίασις, είναι ότι ο μητροπολίτης Γόρτυνος, ομολογεί ρητώς, ότι ταυτίζεται απόλυτα με τις ορθόδοξες και παραδοσιακές θέσεις του μητροπολίτου Ναυπάκτου. Αυτό είναι ιδιαίτερα ευχάριστο άγγελμα και σημαντικό μήνυμα πρός κάθε κατεύθυνση.
Ο σεβ. κύριος Ιερεμίας, μας παραπέμπει επίσης, αντικειμενικά, σε ένα μεγάλο απόσπασμα από την εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου «Προς τον Λαό».
Σ΄ αυτήν την Εγκύκλιο, γίνεται φανερώτατο ότι χωρίς κάν να μελετηθεί σε βάθος, το ζήτημα της Συνόδου της Κρήτης, χωρίς κάν να εξετασθούν σοβαρά τα όποια ορθόδοξα ή και κακόδοξα αποφασισθέντα της και να παρθούν με επιφύλαξη κάποιες πρώτες εν Συνόδω αποφάσεις προς το Λαό του Θεού, η εν λόγω Εγκύκλιος προκαταλαμβάνει το Χριστεπώνυμο πλήρωμα με την μηδαμινή αξιολόγηση των ληστρικών αποφασισθέντων, και ομολογεί και παραδέχεται την «Πανορθόδοξη» Σύνοδο της Κρήτης ως δήθεν «Μεγάλη και Αγία» Σύνοδο. Ενώ η αντικειμενική πραγματικότητα είναι άκρως διαφορετική αφού υφίσταντο σφόδρα ηχηρές διαμαρτυρίες και αλαλαγμοί από Κλήρο και Λαό εις ολόκληρη την οικουμένη. Τα ίδια και απαράλλακτα βήματα, σημειωτέον, διενήργησε και η ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου με ταυτόσημη ληστρική και προπαγανδιστική Εγκύκλιο προς τον Λαό.
Η εν λόγω ληστρικότατες Εγκυκλίοι προς τον Λαό του Θεού αμφοτέρων των τοπικών Εκκλησιών (Κύπρου και Ελλάδος) αφήνουν σκόπιμα να εννοηθεί, ότι δήθεν ανάμεσα στα επίσημα αποφασισθέντα της Συνόδου των Οικουμενιστών Προκαθημένων έγινε τάχα μου και η Συνοδική αναγνώρισις, ως Οικουμενικών Συνόδων, οι εν λόγω Η΄ και Θ΄ Οικουμενικές Σύνοδοι των αγίων Θεοφόρων Πατέρων Μεγάλου Φωτίου και Γρηγορίου του Παλαμά.
Τούτο, είναι ένα μεγάλο διαβολικώτατο ψεύδος και μία μεγίστη προπαγανδιστική απάτη, ώστε να ριχθεί στάκτη στα μάτια του Λαού του Θεού, διότι η εν λόγω επισήμανση γέγονε μέν αλλά περιλαμβάνει και άλλες Συνόδους της Τουρκοκρατίας που από κανένα δεν θεωρούνται ως οικουμενικές ώστε να μειώνεται το κύριος των εν λόγω δύο συνόδων.
Η συνοδικότητα μπορεί πράγματι να υπηρετεί την ενότητα της Εκκλησίας αλλά σύμφωνα με την αντικειμενική Εκκλησιαστική πραγματικότητα αντί στην εν λόγω ιδιότυπη Σύνοδο να επιτευχθεί και να φανερωθεί η Εκκλησιαστική ενότητα εφανερώθη κάτι το αντιστρόφως ανάλογο, δηλ. η μεγίστη διαιρετότης, και επαπειλούνται οφθαλμοφανώς διαιρέσεις, συγκρούσεις, διωγμοί και σχίσματα εξ αιτίας κυρίως των αιρετικών αποφάσεων.
Ο σεβασμιώτατος κ. Ιερεμίας συμμετείχε στην γνωστή Επιστημονική Θεολογική Ημερίδα όπου διοργανώθη από την ιερά Μητρόπολη Πειραιώς και άλλες Μητροπόλεις όπου ομόφωνα αποφασίσθηκε από Επισκόπους Κληρικούς και Λαϊκούς ότι η εν λόγω «πανορθόδοξη σύνοδος» θα ήτο και είναι μία ακόμη Ληστρική Σύνοδος, ανάμεσα σε τόσες άλλες. Δυστυχώς, στο εν λόγω Κατηχητικό τομίδιο του σεβασμιωτάτου δεν γίνεται ουδεμία αναφορά περί αυτών των σημαντικώτατων αποφάσεων. Γιατί άραγε; Μήπως σε μία επόμενη επανέκδοση θα πρέπει να προστεθώσι και μερικές απλανείς και ορθόδοξες θέσεις από τα αποφασισθέντα της εν λόγω Επιστημονικώτατης Ημερίδας σεβασμιώτατε;

 

ΚΡΙΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΩΝ

Το εν λόγω ζήτημα είναι άκρως ευαίσθητον και κεφαλαιώδες. Ανησυχεί ιδιαίτερα Κλήρο και Λαό διότι το Βασίλειο ιεράτευμα φαίνεται ότι δεν συνευδοκεί ούτε συναινεί με τις συγκρητιστικές (διαθρησκειακές ή διαχριστιανικές) συναντήσεις και συμπροσευχές μετά των αιρετικών και σχισματικών, διότι αμβλύνεται και αλλοιώνεται, εν τέλει, το φρόνημα κυρίως των ορθοδόξων κληρικών και λαϊκών όπου αντικανονικά, παραβιάζουν αδίστακτα, σωρηδόν απαραβίαστους ιερούς Κανόνες περί των συμπροσευχών.
Ο μείζων λόγος που υφίσταντο έντονες και ηχηρές διαμαρτυρίες από το Βασίλειο ιεράτευμα κατ΄αυτών κυρίως των διαθρησκειακών και διαχριστιανικών συναντήσεων (όπου διενεργούνται προκλητικώς ανίερες συμπροσευχές) είναι διότι η εν λόγω συγκρητιστική και αιρετίζουσα ενέργεια αποτελεί άρνηση του ιερού Ευαγγελίου και προσβολή  κατά των αγίων Μαρτύρων και Νεομαρτύρων.
Εστιάζω λοιπόν βιβλιο-κριτικά στο σημαντικώτατο και δεύτερο σημείον στις σελίδες 269-272:
Στη σελίδα 269 ο σεβασμιώτατος παραδίδει την ιεροΚανονική ακρίβεια και είναι αρνητικός περί των συμπροσευχών, διότι οι ιεροί Κανόνες είναι απαραβίαστοι, όταν εμπίπτωσι σε δογματολογικά ζητήματα. Στις σελίδες όμως 270 και 271 έπεσα σε μεγάλο προβληματισμό και σκεπτικισμό πως ακριβώς να ερμηνεύσω και να κρίνω τα γραφθέντα του σεβασμιωτάτου.
Παρατηρείται αμέσως μετά την ξεκάθαρη άρνησή του κατά των συμπροσευχών να ανοίγει ένα παράθυρο όπου μπορεί να σχετικοποιηθώσι οι ιεροί Κανόνες περί των συμπροσευχών, ώστε να εισάγεται κάπως περίεργα το «δυνητικόν» και όχι το υποχρεωτικό των εν λόγω ιερών Κανόνων.
Οι Ιεροί Κανόνες σεβασμιώτατε, περί των συμπροσευχών με αιρετικούς και σχισματικούς, νομοθετούν την απόλυτη απαγόρευση. Απόδειξις επ΄αυτού είναι οι φοβερές αλλά δίκαιες ποινές (αφορισμός, καθαίρεσις, κ.λπ.) που προνοούνται κατά των δεινών παραβατών και σκανδαλοποιών κακοφρόνων.
Και όλο τούτο, είναι απόφαση όχι τινών μεμονωμένων ομάδων ή ατόμων όπου θέλουν δήθεν να μας επιβάλουν την Ποιμαντική Ακρίβεια του Κανόνος αλλά τούτο ενομοθετήθη  από Αποστολικούς και Πατερικούς Κανόνες όπου μάλιστα επικυρώθησαν από Οικουμενικές Συνόδους και άρα σαφώς-σαφέστατα είναι τελεσίδικη απόφαση της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας. Η καθολική Εκκλησία, προνοεί, νομοθετεί και μας επιβάλλει -και όχι μερικά άτομα- την Κανονική και Δογματολογική ακρίβεια με τις εν λόγω παιδαγωγικές και ιερές Νομοθεσίες Της για το ζήτημα των συμπροσευχών. Δεν μπορώ να αντιληφθώ επακριβώς γιατι να σχετικοποιούνται οι εν λόγω Κανονικές αποφάσεις, αφού το διακυνδυνευόμενον είναι καθαρά η Πίστη, συνεπώς είναι Δογματολογικό το ζήτημα, και εμπίπτει καθαρά στο πλαίσιο του αντίχριστου Συγκρητισμού. Πώς πολεμούμε τον άνομο Συγκρητισμό και Οικουμενισμό όταν δημιουργούμε εικονικές και επίπλαστες προπαγανδιστικές ρωγμές εν γνώσει ή εν αγνοία μας, στο απαραβίαστο των ιερών Κανόνων, όπου εμπεριέχωσι μάλιστα νομοΚανονική και Δογματολογική χροιά;
Κοντολογίς θέλω να πώ, ότι παρατηρώ, συγκριτικά, με το προηγούμενο Κατηχητικό Ημερολόγιο (του 2015, όπερ ήτο αφιερωμένο πλήρως εις τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς) του Επισκόπου κ. Ιερεμία, ότι ο ίδιος ο σεβασμιώτατος εισάγει (στο νέο Κατηχητικό Ημερολόγιο 2017), νομίζω, μία εσφαλμένη θεολογικά πεποίθηση περί των «κατ΄οικονομία» συμπροσευχών όπου σχετικοποιώσι εμμέσως πλήν σαφώς τους συγκεκριμένους απαρασάλευτους Ιερούς Κανόνες, στο όνομα της φιλανθρωπίας, της ανοχής και της επιείκειας, λές και εμείς οι σημερινοί, ο Κλήρος και ο Λαός, έχουμε ανωτέρου είδους ποιότητα εν Χριστώ αγάπης από εκείνη των θεηγόρων Πατέρων όπου ενομοθέτησαν τους συγκεκριμένους ι. Κανόνες.
Στο Κατηχητικό Ημερολόγιον του 2015 (σελ. 39-42) ο σεβασμιώτατος διατυπώνει με κάθε ορθόδοξη δογματολογική ακρίβεια και απλανή σαφήνεια την πάσα αλήθεια του ζητήματος περί των συμπροσευχών. Στο υπό βιβλιοκρισία και βιβλιοπαρουσίαση ενθάδε Δογματολογικό Κατηχητικό Ημερολόγιο (2017) διακρίνουμε μία σημαντική και αισθητή απόκλιση, αντίφαση και αντινομία από την θεολογική ακρίβεια του πράγματος.
Ίνα μη αδικήσω όμως τον σεβασμιώτατο στο εν λόγω ζήτημα περί των συμπροσευχών θα παραθέσω μερικά προσωπικά κριτικά σχόλια και ερωτήματα προς προβληματισμό μας και, αν τα θεωρήσει ο ίδιος χρήσιμα, θα χαρούμε να δούμε μία βελτιωμένη και επαυξημένη έκδοση του 2018:
Βασικό έλλειμα στην εν λόγω Κατηχητική πανοπλία του σεβασμιωτάτου είναι η απουσία του αποσαφηνισμού των Κανονικών Εκκλησιαστικών όρων «Ποιμαντική ακρίβεια» και «Ποιμαντική οικονομία». Ίσως να είναι χρήσιμο να ξεκαθαρίσει άριστα το ζήτημα σε μία νέα έκδοση.
Ποια Πανορθόδοξη ή Οικουμενική Σύνοδος διενήργησε τέτοια Κανονική αναθεώρηση και ανασύνταξη των εν λόγω Ιερών Κανόνων και ενομοθέτησε εν τέλει την «Ποιμαντική οικονομία» στο διηνεκές, το «δυνητικόν» και το «κατ΄οικονομία των συμπροσευχών» μετά των αφορισμένων αιρετικών και σχισματικών; Υφίστανται τέτοια επίσημα αποφασισθέντα σεβασμιώτατε; Παρ΄ εκτός και αν το Φανάρι, μετεβλήθη, σιγανά και αυτόβουλα, ως σούπερ-Εκκλησία, και αυτοαναγορεύτηκε σε διαΓαλαξιακή και διαΣυμπαντική Μεγίστη Οικουμενική Σύνοδο, Σύνοδο των Συνόδων, ελέω του ιστορικού προσωνυμίου του ως οικουμενικόν Πατριαρχείον.
Ο σεβασμιώτατος προτάσσει ως επιχείρημα την πρόταση «η Εκκλησία μας εφαρμόζει την λεγόμενη ανοχή» κ.λπ. προς τους δεινούς παραβάτες. Εμμέσως πλήν σαφώς αφήνεται να εννοηθεί ότι «η Εκκλησία» εφαρμόζει διηνεκώς την οικονομία (;!) και στα περί των συμπροσευχών, και ότι μάλιστα μεμονωμένα άτομα προσπαθούν να εφαρμόζουν και προτάσσουν την ακρίβεια του ιερού Κανόνα.
Ούτε είναι κατανοητό σεβ, ποιους ακριβώς εννοείτε ως Εκκλησία; Τους νεοΦαναριώτες Νεοεκκλησιολογιστάς και όπου γής Αρχιοικουμενιστάς, όπου παραβιάζωσι επτάκις της ημέρας εκατοντάδες ιερούς Κανόνες στο όνομα της «Ποιμαντικής οικονομίας»; Εννοείτε μήπως, τους ληστές ψευδεπισκόπους και λυκοποιμένας, κυρίως τους δέκα Προκαθημένους όπου υπέγραψαν τα Ληστρικά Κείμενα της Κρήτης; Εννοείτε μόνο τους Επισκόπους; Άραγε ποιους ή ποιον ακριβώς εννοείτε ως Εκκλησία;
Το ιδικό μου συμπέρασμα σεβασμιώτατε, ίσως κάπως αυθαίρετο, είναι: ότι υπονοείτε ως Εκκλησία, δυστυχώς, τον αιρετικώτατο Αρχιοικουμενιστή πατριάρχη Βαρθολομαίο μετά των συν αυτώ, διότι, εκείνος εισηγήθηκε στην Διδακτορική Διατριβή του την αντιΠαραδοσιακή αναθεώρηση και αδίστακτη ξεθεμελίωση των Ιερών Κανόνων. Ίσως και να αγνοείτε ότι η εν λόγω διατριβή του απαξιώθηκε και δεν έγινε αποδεκτή για κρίση από την Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. και την κατέθεσε υπό κρίση σε Φραγκοπαπική Θεολογική Σχολή, όπου και από εκεί αρίστευσε ως αριστούχος του Βατικάνειου Κανονικού Δικαίου.
Συνεπώς βάσει ποιού Εκκλησιαστικού Κανονικού Δικαίου διοικείται το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η «Μεγάλη Εκκλησία» μας; Του Ορθοδόξου ή μήπως του κακοδόξου και Βατικάνειου Κανονικού Δικαίου;
Μήπως ακολουθούμε, διηνεκώς, την από Βατικανού «φιλανθρωπία», «ανοχή», «επιείκεια», και ανίερη «κατ΄οικονομία των συμπροσευχών» σεβασμιώτατε;
Η ποιμαντική οικονομία στη Συμφωνία των Πατέρων είναι ή δεν είναι πρόσκαιρη; Συνεπώς πώς οικοδομούμε «αποίμαντες οικονομίες», και δή διηνεκώς, σε κινούμενη άμμο;
Οι συμπροσευχές με αφορισμένους αιρετικούς και σχισματικούς, άγιε Γόρτυνος, είναι ή δεν είναι στην Λειτουργική πράξη, ο διαχριστιανικός και διαθρησκειακός, εξάπαντος Κληρικολαϊκίστικος αντιχριστιανικός Συγκρητισμός ή Λαϊκός Οικουμενισμός;
Οι συμπροσευχές μετα των αιρετικών, είναι ή δεν είναι ωσάν την εξώγαμον αμαρτητικήν μοιχεία;
Είναι ή δεν είναι άνομη μοιχεπιβασία κατά της Πίστεως;
Θα εισαγάγουμε πολυτιμώτατε κύριε Ιερεμία, ως διηνεκές «κατ΄οικονομία» την μοιχεία ή την μοιχεπιβασία;
Θέλετε μάλιστα τινά Αγιογραφική και Πατερική αποδεικτική θεμελίωση για τον προειρρημένο κριτικό και αντιρητικό συλλογισμό μου ώστε να αναθεωρήσετε τις θέσεις σας άρδην, σε μία νέα έκδοση;

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ

Αγιογραφική θεμελίωση: Η ελεγκτική ορθόδοξη ενέργεια του Προφήτου και Βαπτιστού Ιωάννου και Τιμίου Προδρόμου, όπως καταγγείλει βροντερά την Μοιχειανική Αίρεση και θεσμοθετημένη μοιχική πράξη του βασιλέως Ηρώδου μετά της μοιχαλίδος Ηρωδιάδος, τι ακριβώς ήτο; Ήταν αμαρτωλός εξαναγκασμός και φανατική επιβολή ή εμμονή υπό ενός «ατόμου» στα της Ποιμαντικής ακριβείας εκεί όπου «η Εκκλησία» (το Φαρισαϊκό Ιερατείον της εποχής) ανεχόταν παράνομα την «κατ΄οικονομία μοιχεία» στα του Καίσαρος;
Πατερική θεμελίωση: Η ελεγκτική ορθόδοξη ενέργεια του Αγίου και Ομολογητού Θεοδώρου του Στουδίτου, όπως καταγγείλει βροντερά την Μοιχειανική Αίρεση και θεσμοθετημένη μοιχική πράξη του αυτοκράτορα Κωνσταντινουπόλεως Κωνσταντίνου του Στ΄, τι ακριβώς ήταν σεβασμιώτατε; Ήταν αμαρτωλός εξαναγκασμός και φανατική επιβολή ή εμμονή υπό ενός «ατόμου» στα της Ποιμαντικής Ακρίβειας εκεί όπου «η Εκκλησία» (το Μιχοζευκτικό Ιερατείον της εποχής) ανεχόταν παράνομα την «κατ΄οικονομία μοιχεία» στα του Καίσαρος;
Με απλούστερα λόγια: είναι θεόπνευστον και θεάρεστον σύμφωνα με το κατά γράμμα και κατά πνεύμα του ιερού Ευαγγελίου και των ιερών Κανόνων να εισάξουμε καινοτόμως στα της ορθοδόξου Πίστεως, το «κατ΄ οικονομία των συμπροσευχών», ή αν θέλετε, στα του τιμίου Γάμου να εισάξουμε το «κατ΄οικονομία της μοιχείας», ως σωτήριον Ποιμαντική οικονομία στην Εκκλησία Του; Αν όντως «η Εκκλησία» μας εισηγείται τέτοια αθεόφοβη και βλάσφημη (παρα)οικονομία στις συμπροσευχές, και δή στα περί της Πίστεως, τότε γιατί να μη «οικονομηθούμε» τέλος πάντων και εμείς οι ταλαίπωροι έγγαμοι με ανάλογες εξώγαμες ή και παράλληλες «πολύ-γαμικές» σχέσεις;

 

ΚΡΙΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

Στα περί του ΙΕ ΄ ιερού Κανόνος: πράγματι μας παρέχεται απόλυτα το δυνητικό δικαίωμα καθότι δεν νομοθετεί τινά Κανονική υποχρέωση στα περί της διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου. Η διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου από αιρετίζοντα Επίσκοπο είναι ζήτημα της Ελευθέρας Βουλήσεως και της Συνειδήσεως ενός εκάστου Κληρικού και Λαϊκού. Πράγματι ο εν λόγω ιερός Κανών είναι δυνητικώτατος ως προς την ενέργεια και μόνο αυτής στα περί της διακοπής του λειτουργικού μνημοσύνου. Όστις θέλει λοιπόν διενεργεί την διακοπή του μνημοσύνου.
Τούτο το γράμμα και το πνεύμα του Κανόνα δεν σημαίνει καθόλου ότι γίνεται νομοθετικά η άρσις της υποχρέωσης των Χριστιανών να μη αποτειχίζονται ιερώς, απλανώς και ορθοδόξως, από διαβόητους αιρετίζοντες ή ετερόδοξους ψευδεπισκόπους ή και από αφορισμένους αιρετικούς.
Σύνολη η Πατερική Γραμματεία και η ιερά Παράδοσις των Προφητών, των Αποστόλων των Αποστολικών Πατέρων, των Θεοφόρων και Αγίων Πατέρων, μας εντέλλωσι, μας παραγγέλνωσι, μας προτρέπωσι, μας διατάζωσι, μας συμβουλεύωσι, μας υποχρεώνουσι, ότι έχουμε το υψηλότατο χρέος και την μεγίστη υποχρέωση, άπαντες οι νόρμαλ Ορθόδοξοι, να αποτειχιζώμεθα ιερώς από τις αιρετικές πλάνες, καθώς και από τους φορείς αυτών, τουτέστιν τους αιρετίζοντες ή αιρετικούς, να εντειχιζώμεθα απλανώς ως επόμενοι των αγίων πατέρων και να διακόπτουμε εν δυνάμει την κάθε Εκκλησιαστική κοινωνία την επικοινωνία και την συγκοινωνία μας με αιρετικούς και κακοδόξους Επισκόπους, είτε αυτοί τελεσίδικα εκαταδικάσθησαν είτε ακόμη πρίν να καταδικασθούν με τελεσίδικη Συνοδική διαγνώμη.
Προσκομίζω ως μείζονα συμμαρτυρία των προειρημένων, στα περί της διακοπής της κοινωνίας (και όχι απλά, της διακοπής του Λειτουργικού μνημοσύνου) της εθιμοτυπικής επικοινωνίας και συγκοινωνίας τον βίο και την πολιτεία του θεοφόρου Πατρός και Ομολογητού αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου και του αγίου Μαξίμου του Ομολογητου.
Όμως λόγω του ότι ο ιερός ΙΕ΄ Κανών εκπηγάζει από την Πρωτοδευτέρα Σύνοδο όπου συνδέεται ιδιαίτερα και με τον άγιο Οικουμενικό Πατριάρχη και Μέγα Φώτιο, πρόκειται να προσκομίσω και κάποιο ακόμη επιπρόσθετο, αμάχητο επιχείρημα, γραφθέν υπ΄ αυτού του ιερού ανδρός, εφ΄όσον είναι απλανής και θεοφόρος Πατήρ της Εκκλησίας και ο κατ΄εξοχήν Διδάσκαλος του Εκκλησιαστικού Δικαίου.
Σημειώνει ο ιερός Πατήρ στα περί της διακοπής της κοινωνίας από τους αιρετίζοντες και αιρετικούς ψευδεπισκόπους: «Αιρετικός εστιν ο ποιμήν; Λύκος εστί; Φυγείν εξ αυτού και αποπηδάν δεήσει, μηδ΄ απατηθήναι προσελθείν, καν ήμερον περισαίειν δοκή, φύγε την κοινωνίαν αυτού και την προς αυτόν ομιλίαν ως ιόν όφεως, αγκίστρω μέν και δελέατι ιχθύες αλίσκονται, ομιλία δε πονηρά και τον αιρετικόν ιόν υποκαθήμενον έχουσα πολλούς των απλουστέρων προσιόντως και μηδέν βλάβος παθείν υφορωμένους εζώγρησε, φεύγειν ουν παντί σθένει διά ταύτα προσήκει τους τοιούτους… ορθόδοξος εστιν ο ποιμήν, ευσεβεία εσφράγισται, ουδέν της αιρετικής φατριάς επισύρεται; Υποτάγηθι αυτώ, ως εις τύπον προκαθεζομένω Χριστού». (Οικουμενικού Πατριάρχου Κων/Πόλεως Αγίου και Μεγάλου Φωτίου, Άπαντα τα Έργα, Ελληνες Πατέρες της Εκκλησίας (ΕΠΕ), Τόμος 12ος, Ομιλία ΙΕ΄, Λεχθείσα εν τω άμβωνι της Μεγάλης Εκκλησίας, σελ. 400-402).
Συνεπώς γίνεται ξεκάθαρο ποια είναι η προτροπή των θεοφόρων Πατέρων, σε περίπτωση που εντός της Εκκλησίας αντιληφθούμε λυκοποιμένες, ψευδεπισκόπους, ψευδοπροφήτες και ψευδοδιδασκάλους. Διακόπτουμε την κάθε Εκκλησιαστική κοινωνία και επικοινωνία, διότι, υποβόσκει ο μέγας κίνδυνος, διά του κατηχητικού προφορικού ή γραπτού κηρύγματος, ο μολυσμός και η πτώσις μας από το θανατηφόρο δηλητήριον της αιρέσεως.
Μάλιστα στο εν λόγω σημείο ο Μέγας Φώτιος δεν διενεργεί ουδεμία διάκριση μεταξύ αιρετιζόντων και αφορισμένων αιρετικών. Διενεργεί μάλλον ιερά διάκριση μεταξύ ορθοδόξων και κακοδόξων Κληρικών. Μάλιστα μας διευκρινίζει καθαρά ότι ομιλεί για κανονικούς Κληρικούς (πλήν ετερόδοξους) όπου ιερουργώσι έγκυρα Μυστήρια εντός της Εκκλησίας. Εξάλλου, ούτως ή άλλως, η Εκκλησία απαγορεύει την κάθε εκκλησιαστική κοινωνία ή επικοινωνία μετά των αφορισμένων καταδεδικασμένων και καθαιρεμένων αιρετικών.
Ο μέγας Φώτιος μας αποσαφηνίζει βέβαια, και μία ακόμη σημαντικώτατη ιερα διάκριση, ότι οι ετερόδοξοι ή κακόδοξοι Κληρικοί (πρίν ακόμη να καταδικασθώσι με Συνοδική διαγνώμη) δημιουργούν, συνασπίζονται και παρατάσσονται με ομόφρονές τους, εντός τινάς αιρετικής φατριάς (π.χ. Φανάριον, Θεολογικές Σχολές ή Ακαδημίες Θεολογικών Σπουδών), όπερ, η σύσταση τέτοιας αιρετίζουσας φατριάς, εντός της Εκκλησίας, είναι αντικανονικό και κακόδοξο ολίσθημα.
Συνεπώς, πρέπει ή δεν πρέπει, να εξασκηθούμε, για να διακρίνουμε στις ημέρες μας ποιοι θεσμοθέτησαν μία ή πολλές κακόδοξες φατριές και ανύψωσαν την κακοδοξία και την αίρεση σε υψηλότατον Ληστρικόν Δόγμα, άνομο χρέος και καθήκον, ώστε να μας μολύνωσι ομοθυμαδόν με τον ψυχόλεθρο ιό και το τοξικώτατο υδροκυάνειο δηλητήριο, εκείνο της πολύ-αιρέσεως της Μεταπατερικής Θεολογίας και του Βατικάνειου ή «Ορθοδόξου» Συγκρητισμού;
Επίσης, μπορεί ένας Επίσκοπος ή Μητροπολίτης ή Πατριάρχης ή Αρχιεπίσκοπος να είναι δεινός παραβάτης αρκετών ιερών Κανόνων αλλά να μη διακηρύττει κακοδοξία. Εξαρτάται σαφώς ποιους ι. Κανόνες παραβαίνει. Συνεπώς ο σεβασμιώτατος κ. Ιερεμίας απέφυγε μάλλον να διευκρινίσει με κάθε θεολογική ακρίβεια, ότι το δικαίωμα της διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου παρέχεται και ενεργοποιείται, δυνητικώς, αν και μόνον άν  ο Επίσκοπος, κηρύττει αίρεση και κακοδοξία, και όχι επειδή είναι, γενικώς και αορίστως, ένας παραβάτης των Ιερών Κανόνων. Συνεπώς και αυτό το σημείο πρέπει, να διορθωθεί, κατά την προσωπική μας εκτίμηση.
Διότι, αφήνεται να εννοηθεί καθαρά, από μέρους του σεβασμιωτάτου, σαφώς και αναντίρρητα, ότι το δικαίωμα για τη διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου, παρέχεται, γενικώς, κατά των παραβατών των ιερών Κανόνων. Πράγμα εσφαλμένο θεολογικά, διότι σε πάμπολλες περιπτώσεις αντιΚανονικής διενεργείας (πλήν της διακηρύξεως αιρέσεως) της διακοπής μνημοσύνου, για κάποια συγκεκριμένα αντικανονικά ολισθήματα και αμαρτήματα, αν διενεργηθεί η παύσις του Λειτουργικού μνημοσύνου, τότε δημιουργείται Σχίσμα.
Παράλληλα ο ίδιος συγγραφέας μας παραπέμπει καλώς και δικαίως στο Κανονικό εγχειρίδιον «ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ» του Αρχιμανδρίτου π. Επιφάνιου Θεοδωροπούλου όπου μας παραθέτει ο κ. Ιερεμίας ένα σημαντικό παράδειγμα. Έχει δίκαιο ο σεβ. ότι ο ιερός Κανών δεν νομοθετεί κάποιαν υποχρέωση στη διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου. Η απορία μας σ΄αυτό το σημείον είναι μήπως ο άγιος Κύριλλος ο Αλεξανδρείας «εκοινώνει κατ΄οικονομίαν» με αιρετικό Επίσκοπο (τον Θεοδωρο Μοψουεστίας) προτού τελεσίδικα δικασθεί και καταδικασθεί με Συνοδική διαγνώμη, ο αιρετίζων Μοψουεστίας, ως αιρετικός; Διότι αν δεν είναι αυτό που έγινε, τότε πώς ακριβώς συνδέεται και συσχετίζεται αμέσως μετά από το προηγούμενο ζήτημα των «κατ΄οικονομίαν συμπροσευχών»; Αφήνεται δηλαδή, να πλανάται ένα εσφαλμένο θεολογικά πνεύμα, ότι ο άγιος Κύριλλος «κατ΄οικονομίαν εκοινώνει» με ένα καταδικασμένο Κληρικό;
Υφίσταται, δηλαδή, κάμποση και παράδοξη ασάφεια και σύγχυσις, στα περί της οικονομίας ή ακρίβειας, διότι, το ζήτημα του ΙΕ΄ Κανόνα, συδέεται και συσχετίζεται από τον Σεβασμιώτατο κ. Ιερεμία, με το ακριβώς προηγούμενο ζήτημα, εκείνο περι των  συγκρητιστικών συμπροσευχών μετα των αφορισμένων αιρετικών.
Κάποιος απλοϊκός στην πίστη, νομίζω ότι πολύ εύκολα θα συμπεραίνει, αφού διενεργούνται από «φιλανθρωπία» ή «κατ΄οικονομία συμπροσευχές» μετά των αιρετικών και σχισματικών, ποιο ή πού είναι το πρόβλημα, αν  ως άτομο να συμπεριφερθεί φιλάνθρωπα και με επιείκεια, καθώς πράττωσι οι Οικουμενιστές, και να υπάγει σε ναούς σχισματικών Παλαιοημερολογιτών ή αιρετικών Προτεσταντών και Παπικών;
Αν το πράξει κανείς αφελής και απλοϊκός, τι επιπτώσεις θα έχει, αφού η «Εκκλησία» καθώς λέγει ο σεβ. «δεν αποκόπτει τους πταίσαντας» παραβάτες των ιερών Κανόνων; Και επειδή δεν αποκόπτει τους δεινούς παραβάτες, σεβασμιώτατε, θα πρέπει να θεωρήσουμε ως «κατ΄οικονομίαν» ενέργειες τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς; Αν και δεν γράφεται, το λεξίδιον «κατ΄οικονομία», εξυπονοείται αυτό εσφαλμένα από τα συμφραζόμενα και το πνεύμα της απαντήσεως, διότι καταγράφεται το λεξίδιον της ποιμαντικής «ακρίβειας».
Τέλος, εύχομαι ολόθερμα, η παρούσα βιβλιοκρισία μας να μη απαξιωθεί, και να (συν)προβληματιστεί μετά του μητροπολιτικού επιτελείου του αγαπητού μας σεβασμιωτάτου κ. Ιερεμίου Φούντα, ώστε να μη χρειασθεί να (ξανα)επανέλθουμε και να επιμένουμε στα εν λόγω αμφιλεγόμενα προβληματικά και εν αποκλίσει σημεία της. Αν και μόνο αν, γίνωσι τέλος πάντων οι αναγκαίες και χρήσιμες θεολογικές διορθώσεις τότε θα έχουμε μία μη διάτρητη και καθόλα Ορθόδοξη Κατηχητική και Δογματική πανοπλία για τον Κλήρο και το Λαό της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Ορθόδοξος Θεολογών

panagiotisnounis@gmail.com

20170622_160857(0)

20170705_032207

20170715_150333 (2)

20170720_093017

Advertisements

ΠΟΙΟΣ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ;

Screenshot_191

 

ΠΟΙΟΣ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ κ. ΜΑΚΑΡΙΟΥ;

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Δείτε το εδώεδώ και εδώ σε PDF και DOCS.

Μπαίνω κατ΄ ευθείαν στο ψητό που λένε και στο χωριό μου και απαντώ χωρίς περιστροφές ή υπεκφυγές ότι η απάντηση του ρητορικού σχήματος και τίτλου μας έχει ως εξής:
Πίσω από την διακοπή του μνημοσύνου (ιερά Αποτείχιση) του σεβ. Μητροπολίτου Σιδηροκάστρου κ. Μακαρίου, κρύβονται, όχι μόνον «κάποιοι κύκλοι εκ της Θεσσαλονίκης» αλλά και κάποιοι άλλοι «κύκλοι» ή, αν θέλετε, «κρύβονται» και «αυλικοί κύκλοι» της Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού φανατικώτατοι οπαδοί και υποτακτικοί του σεβ. Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου.
Αυτός ο λόγος δεν είναι καθόλου αυθαίρετος και θα προσκομίσω πολύ ευχαρίστως μία σημαντικωτάτη απόδειξη επί τούτο που καταγγέλνω. Θεωρείστε το ως μία επιπρόσθετη μαρτύρια για το (κατά)μαύρο χάλι που επικρατεί στον εν Ελλάδι και Κύπρω νεοΒατοπαιδισμό.
Στην ιεροΚανονική ενέργεια της ιεράς Αποτείχισις κατά του κακοδόξου Επισκόπου Σιδηροκάστρου κ. Μακαρίου δεν διενεργήθει μοναχά από τον παπα-Φώτιο Τζούρα, αλλά όπως γράφεται δεξιά και αριστερά από διάφορα ιστολόγια, και αποδεικνύεται αυτό ΚΑΙ με τις υπογραφές στο εν λόγω κείμενο περί της αποτειχίσεως του καλού κληρικού, ότι διενεργείται η ιερά Αποτείχιση και από τον ιεροψάλτη, και από τον επίτροπο, αλλά και «από τον θεολόγο της ενορίας» του παπαΦώτη.
Το όνομα του θεολόγου είναι ο κύριος Βασίλης Μαυρίδης.
Ο θεολόγος κ. Βασίλης είναι ο γνωστός σε όλους μας στη πόλη της Λεμεσού ο «Βασίλης ο καλαμαράς». Μόνιμος κάτοικος της Κύπρου σχεδόν τριάντα χρόνια. Βέβαια κατάγεται ως γνωστόν από τις Σέρρες όπου συστηματικά πηγαινοέρχεται για να βλέπει τους γονείς και συγγενείς του. Είναι πρώην πνευματικό παιδί της ιεράς μονής Σταυροβουνίου, αλλά και πολυχρόνιος μισθωτός υπάλληλος ιεροκήρυκας και κατηχητής της ιεράς μητροπόλεως Λεμεσού.
Το πλέον σημαντικώτατο στην εν λόγω υπόθεση είναι ότι ο αξιότιμος θεολόγος Βασίλης είναι ακόμη εν ενεργεία ιεροκήρυκας, και αυλικός θεολόγος της μητροπολιτικής αυλής του σεβασμιωτάτου κ. Αθανασίου.
Συνεπώς, γιατί προβάλλεται το κάπως αυθαίρετον, ότι ο θεολόγος Βασίλης Μαυρίδης είναι ο «θεολόγος της ενορίας» του ιερώς Αποτειχισθέντα π. Φωτίου από τις Σέρρες;
Μπορεί ο παπα-Φώτιος να είναι συγχωριανός του, φίλος του, συγγενείς του, πρώην πνευματικός του κ.ο.κ. Ουδέν το μεμπτόν επ΄ αυτού.
Ο θεολόγος Βασίλης ο καλαμαράς, όμως, είτε είναι μισθωτός και θεσμικός θεολόγος, ως ιεροκύρηξ της ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού, είτε είναι ο θεολόγος και ιεροκήρυξ της μητροπόλεως Σιδηροκάστρου. Ποιο από τα δύο συμβαίνει; Διότι και τα δύο είναι κάπως λογικά αδύνατο. Το τελευταίον δύναται αν θέλει να μας το επιβεβαιώσει ή διαψεύσει άνετα η εν λόγω μητρόπολις όπου και καταγγέλεται πλέον και επίσημα ο αιρετίζων μητροπολίτης της.
Υπάρχει στο δυναμικό της ως ιεροκήρυκας θεολόγος ο κ. Βασίλης Μαυρίδης; Ναι ή ού;
Η Εκκλησιολογική αναφορά του ιεροκήρυκος και θεολόγου Βασίλη Μαυρίδη, είναι ή δεν είναι, η ιερά Μητρόπολη Λεμεσού; Είναι ή δεν είναι καλός αυλικός και υποτακτικός του σεβασμιωτάτου «Ακτιστοφωτιστού» των Λεμεσσιανών;
Είναι ή δεν είναι μισθοφόρος του νεοΒατοπαιδισμού;
Είναι ή δεν είναι άνθρωπος του Χωρεπισκόπου Αμαθούντος κ. Νικολάου;
Τότε, για ποίον ακριβώς λόγον, κανονικός θεολόγος και εκλεκτός ιεροκήρυκας της ιεράς μητροπόλεως Λεμεσού, ξεσήκωσε ένα Κληρικό από τη ελλαδική μητρόπολη Σιδηροκάστρου ώστε να εφαρμώσει την ιερά Αποτείχιση;
Ή αν θέλετε, γιατί ο θεολόγος της Εκκλησίας της Κύπρου, ο λίαν αγαπητός Βασίλειος Μαυρίδης, υπογράφει συναινεί και συνεργεί με την αποτείχιση του παπα-Φώτιου, κληρικού της μητροπόλεως Σιδηροκάστρου;
Θα μου πείτε, αναμφίβολα, ότι ο μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος και ο μητροπολίτης Σερρών κ. Θεολόγος είναι υπέρμαχοι και αποδέχονται, απόλυτα, τις αιρετικές αποφάσεις της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης, συνεπώς πρόκειται, για ψευδεπισκόπους, λυκοποιμένες και αιρετίζοντες μητροπολίτες. «Σόου γουώτ» καθώς λέγεται αγγλιστί.
Συμφωνούμε λοιπόν απόλυτα!
Δεν γνωρίζω όμως με ποιά λογική και με ποιά Εκκλησιολογική επιχειρηματολογία, ένας εν ενεργεία ιεροκήρυκας και θεολόγος της ιεράς Μητροπόλεως της Λεμεσού, συναινεί, συμμετέχει, συνεργάζεται, συνυπογράφει και ως ηθικός (συν)αυτουργός, συμμαχεί, υπέρ και μετά της αποτειχίσεως κατά τινός μητροπολίτου της Ελλαδικής Εκκλησίας όπου δεν είναι η άμεση Ανωτέρα Εκκλησιαστική Αρχή του;
Έχει την ευλογία του μητροπολίτη μας; Προφανώς όχι!
Η Ανωτέρα Εκκλησιαστική Αρχή του ιεροκήρυκος θεολόγου Βασίλη, ήτο και είναι χρόνια ολόκληρα η ιερά μητρόπολη Λεμεσού, τουτέστιν η Εκκλησία της Κύπρου.
Αν έπρεπε ο φίλτατος Βασίλης, να διενεργήσει, ιερά Αποτείχιση, θα έπρεπε Εκκλησιο-λογικά να την διενεργήσει κατά του μητροπολίτου Λεμεσού όπου επέτρεψε να κατηχηθεί ποιμαντικώς το Χριστεπώνυμο πλήρωμα της Τοπικής μας Εκκλησίας από την Αρχιεπισκοπική Εγκύκλιο υπέρ των αποφάσεων της Ληστρικής Συνόδου. Είναι έτσι ή δεν είναι έτσι;
Ή αν θέλετε, να διενεργήσει ρωμαλέα ιερά Αποτείχιση όταν ο «Γέροντας του Ακτιστοφωτισμού», εσυκοφάντησε δημόσια και από τηλεοράσεως, παραμονές Θεοφανείων (2017), τους ορθοδόξους αντιΟικουμενιστές και εγκωμίασε, ψευδώς, τον αιρετικώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη ως καθόλα ορθόδοξο και επόμενο των θεηγόρων Πατέρων. Περί όλων αυτών τι διενήργησε ο πολύτιμος ιεροκήρυξ της Λεμεσού σε δημόσια κηρύγματά του;
Αλλά προφανώς, μερικοί, φανατικοί οπαδοί του αγίου Λεμεσού, από ζήλον άνευ επιγνώσεως αποδεικνύονται ως ομολογητές του «γλυκού νερού».
Μάλιστα, για όλα αυτά που σας αποκαλύπτω με ιδιαίτερη δυσφορία και έμπονη θλίψη, προσπάθησα να επικοινωνήσω μέσω κοινών γνωστών μας με τον συνάδελφο θεολόγο και λίαν καρδιακό φίλο μου κύριο Βασίλη Μαυρίδη για να ενημερωθώ από τον ίδιο προσωπικά για την όλη υπόθεση αλλά δυστυχώς αυτό δεν κατέστει δυνατό, διότι, ο ίδιος αρνήθηκε κατηγορηματικά (για άγνωστο λόγο προς εμένα) τον αδελφικό διάλογο και την φιλική επικοινωνία μαζί μου.
Του έδωσα την καλή ευκαιρία να εισακουστεί και η δική του άποψις για να την καταγράψω δημοσιογραφικά, και αντικειμενικά, και αρνήθηκε ο καλός συνάδελφος και πρώην φίλος, κάθε φιλική ή συναδελφική συνεργασία, διότι προφανώς, ίσως είναι βαθειά ενοχλημένος διότι διενεργώ συστηματική αυστηρά κριτική, γραπτώς και προφορικώς, δημόσια και ιδιωτικά, κατά του μητροπολίτου μας κ. Αθανασίου.
Μάλλιστα, έχω πληροφορηθεί συν τοις άλλοις, καιρώ τώρα, ότι ο εν λόγω θεολόγος της ιεράς μητροπόλεως Λεμεσού, ότι διενεργεί κατηχητικές συνάξεις, σε κάποιο παρακλάδι του εθνικιστικού κόμματος ΕΛΑΜ, και εξ όσων καλώς πληροφορούμαι, κατηχεί (;) και διδάσκει (!), συστηματικά, την αίρεση του Εθνοφυλετισμού. Αρνήθηκε φαίνεται τον διάλογο μαζί μου, διότι υποψιάσθηκε μάλλον, εικασίες κάνω, ότι θα τον ερωτούσα και περί τούτου, αν πράγματι αληθεύουν αυτές οι θλιβερές πληροφορίες που λαμβάνω συστηματικά από διάφορους αξιότιμους και φιλότιμους πληροφοριοδώτες.
Το κερασάκι των πληροφοριών μου, τινάς αψευδούς πηγής εκ τινών αυλικών του Λεμεσού, είναι ότι ο ίδιος θεολόγος και ιεροκήρυκας της μητροπόλεώς μας, κατηχεί και διδάσκει, προφορικώς, το πλήρωμα της Εκκλησίας, την κακόδοξη και «Ζηλωτική» θεωρία περί των «Ακύρων Μυστήριων» όπου τα διενεργούν δήθεν οι Αρχιοικουμενιστές.
Στην γραπτή διακήρυξη της ιεράς Αποτειχίσεως του παπα-Φωτίου και των συν αυτώ συνυπογραψάντων και συμμετεσχόντων υφίστατο όντως η ρητή και γραπτή αναφορά ότι δεν υφίστατο τέτοιο κακόδοξο και φαιδρό φρόνημα.
[Δείτε εδώ: ΠΑΥΣΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΠΗ ΠΑΣΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, Προς: Μητροπολίτην Σιδηροκάστρου κ. Μακάριον, http://opaidagogos.blogspot.com.cy/2017/06/blog-post_18.html#more]
Μία όμως παράγραφο πιο πάνω εξ αυτής, διατυπώνεται αναντίρρητα, το θρησκευτικό παραλήρημα, η μεγίστη σχισματικοαιρετική «Ζηλωτική» στάσις και τάσις και υφίστατο έμμεσα η αιρετική θεωρία περί των «Ακύρων Μυστηρίων». Πρόκειται για εκείνη την παράγραφο όπου οι «Ζηλωτές» αλλοιώνουσι και διαστρέφωσι μεθοδικά τον Β΄ ιερό Κανόνα της εν Αντιοχεία αγίας Τοπικής Συνόδου περί του «μη κοινωνείν τοις ακοινωνήτοις». Οι εν λόγω ακοινώνητοι του ιερού Κανόνος, είναι οι τω όντι τελεσίδικα καταδεδικασμένοι καθαιρεμένοι και αφορισμένοι εν Συνόδω, και όχι οι αιρετικοί Αρχιοικουμενιστές όπου ακόμη να δικάσθώσι ή καταδικασθώσι για τα εκκλησιαστικά τους εγκλήματα.
Δηλαδή, φίλτατε θεολόγε Βασίλειε, ο Μητροπολίτης μας κύριος Αθανάσιος επειδή μνημονεύει και κοινωνεί με τον αιρετίζοντα οικουμενιστή Αρχιεπίσκοπο Κύπρου κ. Χρυσόστομο, όπου ο τελευταίος μνημονεύει και κοινωνεί με τον αιρεσιάρχη του «Ορθοδόξου» Οικουμενισμού τον Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίον, ιερουργεί ο πρώτος, άκυρα (;!) Μυστήρια, διότι, συγκοινωνεί (!!) και συλλειτουργεί (!!!) ενίοτε με κακοδόξους Επισκόπους; Σοβαρολογείς αδελφέ;
Αυτά κατηχείς και διδάσκεις θεολόγε Βασίλειε; Που ακριβώς τα στηρίζεις αδελφέ μου; Μήπως πρόκειται περί αιρετικής πλάνης Βασίλη μου; Εννοείς και κατανοείς, ότι διασύρεις την ιερά Μητρόπολη Λεμεσού και το θεσμικό εκκλησιαστικό σου διακόνημα-αξίωμα ως ιεροκήρυξ; Και ο Λεμεσού γιατί άραγε τον ανέχεται να διδάσκει τέτοιες διαβολικές ετεροδιδασκαλίες;
Και εσύ καρδιακέ μου φίλε Βασίλη, μεταλαμβάνεις ή συμμετέχεις, ή συγκοινωνείς από τέτοια «άκυρα» Μυστήρια, και μάλιστα συνεχίζεις να κηρύττεις και να κατηχείς τον λόγο περί του Λόγου του Θεού, εντός τέτοιων «ακύρων» Μυστήριων;
Γιατί τέτοια μεγίστη αντίφασις, πράξεως και θεωρίας;
Ο μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος, προσέλαβε τις προάλλες στην αυλή του, ως Άρχοντα Πρωτοψάλτη της Καθολικής τον ετερόθρησκο και φανατικό Νεοπαγανιστή, θεολόγο και διδάσκαλο της Βυζαντινής Μουσικής, κ. Λεύκιον Δημοσθένους. Έπειτα τον απέλυσε. Ο ίδιος ο μητροπολίτης μας, έχει στην αυλή του τον θεολόγο ιεροψάλτη και διδάσκαλο της Βυζαντινής Μουσικής κ. Χριστοφόρον Καλοζώην όπου κατηγορεί συστηματικά τον μητροπολίτη μας, ότι ο μητροπολίτης μας διενεργεί, αντικανονικές χειροτονίες, δηλ. ότι χειροτονεί αναξίους Λαϊκούς με ισχυρά κωλύματα ιερωσύνης, και μεταδίδει ο Λεμεσού παράνομα το Μυστήριον της Ιερωσύνης.
Τι άλλο να πεί κανείς για τους αυλοκόλακες-νυκτοκόρακες;
Τώρα προστίθεται και αυτό το παράδοξο με τον εκλεκτό θεολόγο κ. Βασίλη Μαυρίδη, και έπεται ο Βα(λ)τοπεδινός κατηφόρος της φατριάς του Ιωσηφισμού…!

Παναγιώτης Π. Νούνης
Ορθόδοξος Θεολογών

Ο «ΣΤΥΛΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» ΒΑΣΙΚΟΣ ΠΥΛΩΝΑΣ ΑΝΙΕΡΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

Screenshot_184

 

Ο «ΣΤΥΛΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» ΒΑΣΙΚΟΣ ΠΥΛΩΝΑΣ ΤΗΣ ΑΝΙΕΡΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΤΩΝ ΝΕΟΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΩΝ

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Δείτε το εδώεδώ και εδώ σε PDF και DOCS.

Μόλις πρό ημερών έχω πληροφορηθεί μία ηχητική εκπομπή του αξιότιμου θεολόγου-δημοσιογράφου των Αθηνών κ. Διονυσίου Μακρή, λόγον υπερβάλλοντα, φανταστικό, εγκωμιαστικό και μυθοπλαστικό, περί του Γέροντος Εφραίμ της ι. μ. Βατοπαιδίου.
Είδε σε οφθαλμοφανές όραμα, λέγει, τον γέροντα Εφραίμ να υπερύπταται και να λούζεται μέσα στο Άκτιστο Φώς.

Τον πιστεύετε;

Εμείς πάντως όχι!

Διότι και αλήθεια να είναι, που δεν είναι, ο Πανάγαθος Θεός δεν θυμώνει μαζί μας όταν αρνούμεθα να πιστέψουμε τις προσωπικές «μεταφυσικές» εμπειρίες τινός αδελφού μας.
Τούτο ειδικά που σημειώνω δεν είναι καθόλου ένας αυθαίρετος προσωπικός (συν)λογισμός φλυαρία ή τάσις δυσφημίσεως του αδελφού μας, αλλά σοφώτατος, απλανής και ορθόδοξος, συλλογισμός όπου εκπηγάζει από την Πατρολογία και Αγιολογία. Θα το αποδείξω μάλιστα και θα παραπέμψω σε ειδική σπουδαιοτάτη βιβλιογραφία προς το τέλος του κειμένου μας.
Συνεπώς, με μία αμφιλεγόμενη και άκρως υποκειμενική μαρτυρία του αγαπητού κυρίου Διονυσίου Μακρή, ο γ. Εφραίμ είναι και επίσημα ο σύγχρονος «Ακτιστοφωτιστής των νεοΓραικών».

Νόμιζα ότι το εν λόγω χάρισμα (!) και το πρωτείο (!!) του «Ακτιστοφωτισμού» και της «υπερυψωμένης Προσευχής» το κατείχε μέχρι στιγμής ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος. Μάλιστα ο ίδιος, ψευδολογούσε, επί «καλού» σκοπού και αποκάλυπτε τις δήθεν «απλανείς»  εμπειρίες του, εξ όσον πληροφορούμε μάλιστα από καθόλα έμπιστες πηγές, στα πνευματικά παιδιά του ώστε να τους χειραγωγήσει… εις εαυτόν, αντί προς τον Χριστόν. Τώρα μας προέκυψε ως νεοΑκτιστοφωτιστής των οπαδών του Ιωσηφισμού και ο Ηγούμενος γ. Εφραίμ.

Σειρά ποιος παίρνει για να υποκριθεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ακτιστοφωτιστού των ραγιάδων;
Ο σεβασμιώτατος Καλαμαριάς κ. Ιουστίνος;
Ο σεβ. Μεσσογαίας κ. Νικόλαος;
Ο σεβ. Σισανίου κ. Παύλος;

Ο «Ακτιστοφωτισμός» εν τέλει κατάντησε μονοπώλειον της ιεράς μονής του Βα(λ)τοπεδίου και των συν αυτώ. Όπως ακριβώς, κατάντησε μονοπώλειο, και η νεοΦαναριώτικη προπαγάνδα, υπέρ της Ληστρικής Συνόδου του Κολυμπαρίου, μέσω του ιδίου δήθεν «Ακτιστοφωτιστού» γ. Εφραίμ, και κατά των ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών και κυρίως σφόδρα εναντίον των ιερώς Αποτειχισμένων Πρωτοπρεσβυτέρων και Αγιορειτών πατέρων.

Εξάπαντος, ο απλανής και ορθοδοξώτατος ακτιστοΦωτισμός των Θεοφόρων Πατέρων, έχω τον λογισμό, όπου στηρίζεται στις μελέτες μας στα Πατερικά Συγγράμματα, ότι δεν συνάδει, καθόλου με την διαβολική προπαγάνδα υπέρ των κακοδόξων αποφάσεων της Ληστρικής Συνόδου.

Έχουμε ανάλογο προηγούμενο, στην ιερά Παράδοση, όπου τω όντι ακτιστο-Φωτισμένοι και περιβόητοι Θεοφόροι Πατέρες να διενεργούσαν με φανατική λύσσα, διωγμούς και προπαγάνδες, υπέρ τινάς Ληστρικής Συνόδου; ΟΥ-ΔΕ-ΠΟ-ΤΕ!
Έχουμε ανάλογο παράδειγμα, αγίων ακτιστοΦωτισμένων Πατέρων, να προπαγανδίζωσι τις κακόδοξες και αιρετίζουσες αποφάσεις τινάς αμφιλεγόμενης ψευδοΣυνόδου; ΟΥ-ΔΕ-ΠΩ-ΠΟ-ΤΕ!

Και ποιος ακριβώς, αξιολογεί και επιβεβαιώνει, το αμφιλεγόμενο όραμα και την προσωπική εμπειρία του «Ακτιστοφωτιστού» και του καλού παραμυθά κ. Δ. Μακρή, ως δήθεν ένα καλόδοξο όραμα και τάχα μου μία απλανή εμπειρία από Θεού; Ο ίδιος; Το αξιολογεί δημόσια και δή από ραδιοφώνου ο ίδιος; Προφανώς και μας το επιβεβαιώνει ο ίδιος, αφού βγήκε από ραδιοφωνικές εκπομπές για να εγκωμιάσει και μαρτυρήσει τον νοσηρό νεοΒατοπαιδισμό.

Ο φίλτατος εν Χριστώ αδελφός και θεολόγος κ. Διονύσιος Μακρής είναι παράλληλα και σημαντικώτατος εκδότης της ενδιαφέρουσας και ορθόδοξης εκκλησιαστικής εφημερίδος «ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» και άλλων τινών θεολογικών συγγραμμάτων. Δυστυχώς όμως, ως γνωστό, τα οικονομικά πλοκάμια και οι διαβόητες «ελεημοσύνες» του νεοΒατοπαιδινού Ηγουμένου Εφραίμ έχωσι διαβρώσι τα πάντα.

Ελπίζω μόνο να μη διαβρώθηκε εν τέλει και ο «Στύλος της Ορθοδοξίας» από οικονομικές Βατοπαιδινές χορηγίες. Τι «Στύλος της Ορθοδοξίας» θα ήτο ή είναι άλωστε αν αποδεικνύεται ότι πράγματι είναι παραμάγαζο και υποστύλιο του ληστρικού νεοΒατοπαιδισμού;

Τι θέλω να πώ με αυτό;

Επ΄ αυτού του ζητήματος, έχουμε αποδείξει και αναδείξει, ως δημοσιογραφική αποκλειστικότητα, μόλις πρόσφατα και στις αρχές του Μαΐου, σε ειδική μονογραφία μας, ότι ο γ. Εφραίμ, έχει βραχυκυκλώσει, την Πανελλήνια Ένωση των Θεολόγων (Π.Ε.Θ.), με ειδικές χρηματαποστολές και «ιερές», εξάπαντος γερές οικονομικές χορηγίες, για την έκδοση του θεολογικού Περιοδικού «ΚΟΙΝΩΝΙΑ».

Προσφέρει «δωρεά» 3.000 χιλιάδες νεοΒα(λ)τοπεδινά ευρωπουλάκια για την έκδοση κάθε περιοδικού της Π.Ε.Θ. Λαμβάνει η Π.Ε.Θ. ως «δωρεά» σχεδόν 15.000 χιλιάδες ευρώ τον χρόνον για τα τέσσερα περιοδικά της.

Άμεση και λογική συνέπεια, του εν λόγω αποτρόπαιου χρηματισμού της συνδικαλιστικής διοικήσεως των Ελλαδιτών Θεολόγων, ήταν είναι και παραμένει, ένα ακανθώδες και ανοικτό πρόβλημα για να μη αρθρώσει η Π.Ε.Θ επίσημο αντιρρητικό και παραδοσιακό λόγο, μέχρι στιγμής, περί και κατά των κακοδόξων αποφάσεων της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης.

Το κείμενο μας που αποδεικνύει, μαζί με τα φωτογραφικά αποδεικτικά ντοκουμέντα την υψηλοτάτη νεοΒατοπαιδινή χορηγία προς την Π.Ε.Θ. φέρει τον τίτλο: Η ΑΝΙΕΡΗ ΜΕΓΙΣΤΗ ΒΑΛΤΟΠΕΔΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ (Π.Ε.Θ.), http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/05/blog-post.html

Περί του όντως αρκετά καχύποπτου και σκοτεινού ρόλου του Ηγουμένου της ιεράς μονής Βατοπαιδίου, αλλά και περί του πλανημένου μητροπολίτου και αυταδελφού αυτού Λεμεσού κυρίου Αθανασίου, μας υποψιάζει, χρόνια ολόκληρα η Ακρόπολις της εν Κύπρω Ορθοδόξιας, τον Άγιον Θεοκρέμαστον Όρος της Κύπρου, η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου δια των φωτισμένων πατέρων της.

Η μοναδική ανδρώα ιερά Μονή όπου αρνήθηκε, από ρωμαλέα και ομολογιακή ανδριωσύνη, να διακηρύξει και να αναγνώσει επ΄ άμβωνος την κακόδοξη κυπριακή Αρχιεπισκοπική Εγκύκλιο «Προς τον Λαό» όπου υποστήριζε την αποδοχή των αιρετικών αποφάσεων της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης.

Η ίδια ιερά μονή του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, η ιερά μονή του Θεοκρεμάστου (Σταυροβουνίου), όπου αρνήθηκε μόλις πρόστατα να υποκύψει σε υπερφίαλες πιέσεις του γ. Εφραίμ, όπως οι Σταυροβουνιώτες πατέρες τον υποδεχθώσι και φιλοξενήσωσι (μαζί με μεγάλη ομάδα νεοΒατοπαιδινών Καλογέρων) μέσα στα μεσημέρια. Καθότι ο ίδιος προσπαθούσε, να επιβάλει, ως βασική προϋπόθεση για την φιλοξενία του.

Οι Σταυροβουνιώτες πατέρες, όμως, δεν μασάνε από τέτοια μασκαραλίκια (ή μουσκουρούθκια, κατά την κυπριακή διάλεκτο) και του εδήλωσαν ορθά-κοφτά να έρθει μέσα στις ώρες του κανονικού επισκεπτηρίου. Έτσι, ο ίδιος, (αγκρίστηκε, κατά την κυπριακή διάλεκτο) μάλλον του κακοφάνηκε κάμποσο και έτσι εν τέλει δεν πήγε ως ταπεινός προσκυνητής στον Τίμιο Σταυρό, ούτε ανέβηκε για να πάρει και την ευχή του αγίου Γέροντος Αθανασίου Σταυροβουνιώτου.

Το ηχηρό σκαμπίλι όμως το έφαγε, κανονικώτατα, και είχε γεύση Σταυροβουνιώτικη.

Ποιος έχασε τελικά;

Ο Ζωοποιός Τίμιος Σταυρός; Ο άγιος Γέρων Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης; Ή μήπως, ο ακτιστοφωτιστής των νεοΒατοπαιδινών  γ. Εφραίμ; Προφανώς ο τρίτος!

Δεν γνωρίζω αν ο κύριος Διονύσιος Μακρής, λαμβάνει κάποιαν γεναιόδωρη οικονομική νεοΒα(λ)τοπαιδινή χορηγεία για τον «Στύλο Ορθοδοξίας» ούτε μπορώ να αποδείξω τέτοιο πράγμα, αν και αυτό φημολογείται εντόνως. Μακάρι να μη λαμβάνει και να είναι αμερόληπτος αντικειμενικός και ανάργυρος εκδότης.

Αλλά αν υποθέσουμε λ.χ. ότι, αύριο, λάβω μία ανάλογη ισχυρά οικονομική χορηγεία από την ι. μ. Βατοπαιδίου, για να αναλάβω θεολογικές υπηρεσίες μέσω του ιστολογίου μου, τι άραγε θα έπραττα ως Παναγιώτης;

Σίγουρα θα έπεφτα σε πολλές σκέψεις, το ομολογώ.

Πολύ πιθανόν, να άρχιζα να παπαγάλιζα  και να έγραφα τα ίδια και ταυτόσημα, ίσως με πλέον καλύτερα λόγια περί των συγχρόνων Ακτιστοφωτισμένων Βατοπαιδινών Καλογέρων. Όλοι μέρα θα έγραφα, παραμύθια της Χαλιμάς, για Θεωρίες, Οράματα, Θαύματα και Οπτασίες, του Μητροπολίτου Λεμεσού και του γ. Εφραίμ.

Και μάλιστα το καλυτερώτατο κερασάκι στη τούρτα, πιθανόν και να άρχιζα, να ανασκευάζω, αντιρρητικά, τις αντιαιρετικές αντιρρήσεις του εκλεκτού και παραδοσιακού θεολόγου κ. Βασιλείου Χαραλάμπους που συγγράφει συστηματικά και δικαίως κατά των κακοδοξιών του ψευδοπροφήτου Ιωσήφ του Χαμογελαστού.

Βέβαια, επειδή δεν θέλουμε να ζούμε με ψευδαισθήσεις, νομίζω, ότι δεν πρόκειται να λάβουμε ουδέποτε τέτοια χορηγεία, όχι γιατι δεν θα την επιθυμούσαμε, ή γιατί δεν την έχουμε ανάγκη, φτωχοί άνθρωποι, αλλά διότι δεν είμεθα άξιοι της «ελεημοσύνης» των ακτιστοφωτιστικών ευρωχορηγιών.

Όπως και να έχει το πράγμα, μας αρκεί το Έλεος του Κυρίου μας. Και η Χαριτόβρυτη πλουσία ελεημοσύνη που λαμβάνουμε καθημερινά από τα θεόπνευστα Πατερικά Συγγράμματα.
Μιας και το έφερε όμως η κουβέντα μας σε αυτά τα αγία συγγράμματα, οφείλω, καθώς εδήλωσα, να παραπέμψω λοιπόν σε ένα κορυφαίο σύγγραμμα όπου το εμελέτησα στο παρελθόν.

Το εμελέτησα μάλλιστα, επάνω σε ένα ναυαγοσωστικὀ πύργο, όταν το επάγγελμά μου ήτο εποχιακός Ναυαγοσώστης των Βρεττανικών Βάσεων της Κύπρου (και εκ παραλλήλου σπούδαζα στην Θεολογική Σχολή της Θες/νίκης, 2008-2012).

Το εν λόγω πατερικώτατο βιβλίο, μας αποσαφηνίζει και μας οριοθετεί, ποια πρέπει να είναι ακριβώς η ορθόδοξη και απλανή στάσις των νόρμαλ Ορθοδόξων Χριστιανών, έναντι των ονείρων, των οραμάτων και των φοβερών οπτασιών και «μεταφυσικών» εμπειριών που ενδέχετε ίσως να βιώσουμε προσωπικά εμείς ή και άλλοι αδελφοί μας.

15037076_621568041363392_6922206097038015095_n
Το εξαιρετικώτατο βιβλίο, λέγεται: ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΠΕΡΙ ΟΝΕΙΡΩΝ ΚΑΙ ΟΡΑΜΑΤΩΝ (ΔΙΔΑΧΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ), πρόλογος: Γέροντος π. ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ, εισαγωγή: Πρωτοπρεσβυτέρου π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, έκδοση: Ιερού Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου, Γ΄ έκδοση, Γουμένισσα 2004, σσ. 408.

Αξίζει λοιπόν να το βρείτε και να το μελετήσετε, σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα, όσοι τυχόν ενδιαφέρεστε για τέτοια ζητήματα.

Εμείς επειδή δεν είμεθα «Στύλοι της Ορθοδοξίας», αλλά είμεθα μάλλον σκαμνάκια και υποστύλια ορθοδόξων Διδασκάλων και πατέρων μας, δεν έχουμε ουδεμία εμπιστοσύνη στην προσωπική «μεταφυσική» εμπειρία του κ. Διονυσίου Μακρή. Διότι ο γ. Εφραίμ, ο σεβ. γ. Αθανάσιος και ο γ. Ιωσήφ αστόχησαν στην Πατερική Θεολογία και στην Πίστη των Ορθοδόξων.
Ποια είναι η απόδειξις;

Μία απόδειξις εκ των πολλών άλλων, είναι: Ο φρικτώτατος δημόσιος εγκωμιασμός του αιρετικωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου και εκ παραλλήλου η στυγνωτάτη συκοφαντική δυσφήμισις των απανταχού ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών Κληρικών, Μοναχών και Λαϊκών.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Ορθόδοξος Θεολογών

ΤΟ ΑΞΙΟΛΟΓΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΜΕΝΕΓΑΚΗΣ

OrthodoksosTyposNP-7-620x264

 

ΤΟ ΑΞΙΟΛΟΓΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΜΕΝΕΓΑΚΗΣ ΟΠΟΥ ΚΑΤΕΝΟΗΣΕ ΒΑΘΥΤΑΤΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΜΑΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ»

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Δείτε το εδώεδώ και εδώ σε PDF και DOCS.

Η κυρία Αναστασία Μενεγάκη από την Κρήτη, μου είναι παντελώς μία άγνωστη κυρία κατ΄οψιν και εν Χριστώ αδελφή. Ακόμη όμως να επικοινωνήσουμε τηλεφωνικώς, αν και τις το οφείλω σε κάποια ετεροχρονισμένη φάση, διότι, είναι μία συστηματική σχολιάστρια και διακριτική κριτικός των κειμένων μου.

Υπάρχουσι και άλλοι αξιόλογοι σχολιαστές και κριτικοί των κειμένων μας, όπου σταδιακά και προσεχώς θα προβάλλουμε και των υπολοίπων τις σκέψεις. Αυτή η κυρία όμως επειδή με βομβαρδίζει κυριολεκτικώς με καθημερινά μηνύματα δεν μπορώ να αγνοήσω την φιλομάθειά της.

Αποφάσισα λοιπόν, μερικά σημαντικότατα και ανέκδοτα σχόλιά της όπου μου αποστέλνει προσωπικώς για την θεματολογία του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ» να αρχίσω να τα δημοσιεύω στο προσωπικό μου ημερολόγιον διότι αδιαμφισβήτητα επιθυμώ να ακούγεται μέσω του ιστολογίου μου και η άποψις των αξιότιμων και φιλότιμων αναγνωστών/τριών μου.

Ακολουθεί η αξιόλογη επιστολή της, μία αρνητική κριτική αλλά κατά τά άλλα αξιόλογη κατά τινός αντιρρητικού κειμένου του συναδέλφου θεολόγου κ. Παναγιώτη Κατραμάδου, στενού συνεργάτη και αρθρογράφου του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ».

Μετά την επιστολή της θα προσπαθήσω να καταγράψω, κριτικώς, μερικές σκέψεις μου επί της επιστολής της επειδή δεν προλαβα να της την απαντήσω.

Δεν της απάντησα, λόγω του ότι: όλως παραδόξως, αμέσως μετά την επίσημη παραίτησή μου (11 Ιουνίου 2017, Κυριακή) (Δείτε εδώ την παραίτηση μου) από αρθρογράφος του «Ο.Τ.» ολόκληρο το επιτέλειον αυτού… Χμ!… Μα για πιο επιτελείον άραγε ομιλώ ο αφελής; Αφού ο π. Βασίλειος Βολουδάκης είναι ο «πνευματικός» επιτελάρχης, είναι ο «αόρατος» αρχισυντάκτης, είναι ο «διακριτικός» βοηθός του αρχισυντάκτου, είναι ο επώνυμος αρθρογράφος, ενίοτε είναι και ο ανώνυμος σχολιογράφος ή, κατόπιν ισχυρών ενδείξεων υπογράφωσι τά άρθρα του και μερικά κοπέλια του διευθυντηρίου, όπου όλοι αυτοί, δηλαδή μη κοροϊδευώμαστε, κατ΄ουσίαν ένας απόλυτος Μονάρχης με πολλά χαϊβάνια για οπαδούς, έπεσαν σαν τα κοράκια και τους κατανήστικους γύπες για να με κατασπαράξωσι διότι μυριστήκανε πτωμαΐνη.

 

 

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΜΕΝΕΓΑΚΗ

 

Αγαπητέ και σεβαστέ Θεολόγε του Κυρίου καλημέρα ,

Να οδυρθώ η να γελάσω η κλαψωγελάσω με το κείμενο του Θεολόγου ! Κου Παναγιώτη Κατραμάδου !

Μήπως ήλθε η ώρα απλώς να υποθέσω ότι ο Ο.Τ στοχεύει στην εμπορικότητα και όχι πλεον στην υπεράσπιση της Εκκλησίας του Χριστού!

Ο κος. Κατραμάδος σαν θεολόγος γνωρίζει τα στάδια και τον αγώνα που πρέπει να διανύσει ένας άνθρωπος ώστε να φτάσει στη κατάσταση της Θεώσεως! Θα γνωρίζει  και πόσα πολλά μέλη της Εκκλησίας μας (μοναχοι κληρικοί λαικοί) κατόρθωσαν την εντολή του Κυριου (Άγιοι γίνεστε…) κάνοντας υπακοή στη Εκκλησία (συμπεριλαμβανομένων των Ι.Κανόνων).

Η να σφαδάσουσι από τα γέλια (έχει τουλάχιστον χιούμορ) στο σημείο που λεει να μη επικοινωνούμε με τον Πατριαρχη στελνοντας τους επιστολες κλπ και επιτέλους να τον αφήσουμε στο κόσμο το δικό του! Κανένας Ι.Κανόνας δεν ορίζει την λέξη “κοινωνία” έτσι! (Έχω ακούσει όμως από απλες κουβέντες ανθρώπων να εννοουν να μην συναναστρεφόμαστε καν και καταλαβαίνω και πλεον τους λόγους!!. Αλλά ο Ι.Κανόνας εννοεί τη Θεία Λειτουργία).

Κρίμα στις σπουδές της Θεολογίας… Κρίμα στο πλήρωμα της Εκκλησίας να περιμένει προφήτες και διδασκάλους από φοιτητές της Θεολογίας!..

Αγαπητέ αδελφέ εν Κυρίω χαίρετε πάντοτε να βρίσκεστε μεσα σε λίγους που παραμένουν απλά πιστοί..

Με εκτίμηση

Αναστασία Μενεγάκη

 

Η ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΜΑΣ ΣΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ

Η κ. Αναστάσια σχολιάζει και διενεργεί μία αρκετά ενδιαφέρουσα αποφατική κριτική στο εν λόγω δημοσίευμά μας όπου περιλαμβάνει μία  ανταπάντησή μας σε μία επιστολή του θεολόγου κ. Παναγιώτη Κατραμάδου.

Είναι φανερόν, ότα τα συναισθήματα της είναι ανάμικτα, καθόσον μελέτησε το κείμενο του κ. Παναγιώτη Κατραμάδου.

Ο τίτλος και η διαδικτυακή δέσμη του κειμένου όπυ ασκεί κριτική η κ. Αναστασία είναι: ΕΚΤΕΝΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΙΖΟΝ ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/06/blog-post_43.html .

Προσωπικά είμαι ευγνώμων προς τον συνάδελφο θεολόγο κύριον Παναγιώτη Κατραμάδο για τις όσες απαντήσεις επρόλαβε και εθέλησε να μου δώσει. Τις επεξαργάζομαι και τις βασανίζω όσο μπορώ και θα φροντίσω, άχρι καιρού, να τις δημοσιεύσω σταδιακά με τις ανάλογες ανταπαντήσεις από μέρους μου. Δεν υπόσχομαι όμως ότι θα δημοσιευθούν άπαντες ή και σύντομα.

Σε μερικά σημεία, έχει δίκαιο η κ. Αναστασία διότι κατορθώνει με ανδρεία να πιάσει τον ταύρο της κακοδοξίας από κέρατα.

Μπορεί πράγματι, μερικά γραφθέντα σημεία του κ. Παναγιώτη Κατραμάδου να μας φαίνονται κάπως αστεία, και αυτό ίσως να πρόκειται για εσφαλμένη κατανόηση μερικών εκκλησιαστικών ή θεολογικών ορολογιών ή λέξεων (είτε από μέρους μας είτε από μέρους των εναντίων).

Αυτό λ.χ. ούτως η άλλως (επι)συμβαίνει τακτικά, και μέσα στο Φιλολογικό και Γλωσσολογικό πλαίσιο, για μεγάλες λεξικολογικές και γλωσσικές διαφορές αναμεταξύ των ντοπιολαλιών και διαλέκτων της Ελληνικής Γλώσσας.

Το πρόβλημα νομίζω, ότι έγκειται, κυρίως, στη λεξικολογική και γλωσσική επικοινωνία μας. Ανάλογα και μάλλον σοβαρότερα προβλήματα, προκύπτωσι, ως γνωστόν και στην Φιλοσοφία της Γλώσσας, όχι μόνο στη Θεολογία.

Το σημαίνον σημείο όπου αντιλήφθηκε καλώς και δικαίως η πολυσέβαστη κυρία Αναστασία είναι ότι ο «Ο.Τ.» μετεβλήθηκε σε κακόδοξο «μεγαλέμπορα της Πίστεως». Και το τεκμηρειώνει άριστα, ότι υφίστατο μία υποδόρια και παγιωμένη ετερόδοξη άποψη, ότι σημαντικοί αρθρογράφοι-συνεργάτες του «Ο.Τ.», άμεσα ή έμμεσα, συνδεδεμένοι με τον «παντεπόπτη οφθαλμόν» π. Βασίλειο Βολουδάκη, παρερμηνεύωσι σφόδρα τον ιερό Κανόνα περί της Διακοπής του Μνημοσύνου (ιεράς Αποτειχίσεως).

Έχει δίκαιον η κ. Αναστασία όπου ξεκαθαρίζει, ότι ο ιερός Κανών σχετίζετε άμεσα με τη Θεία Λειτουργία και με άλλες ακολουθίες όπου γίνεται Κανονικά και σύμφωνα με την Λειτουργική Τάξη η μνημόνευσις των Επισκόπων. Βέβαια δεν εννοεί διόλου ότι η ιερά Αποτείχισις σημαίνει διακοπή της συμμετοχής μας στη Θεία Ευχαριστία ή Διακοπή της Κοινωνίας με την Καθολική Εκκλησία.

Το γενικό πρόβλημα, ή σύγχησις από πλευρά των Κληρικών και θεολόγων, η αλλοίωσις και η απόκλιση, σκόπιμη και μη, εξ όσον έχω αντιληφθεί, βρίσκεται νομίζω στην ερμηνεία του Εκκλησιαστικού Ιεροκανονικού και Θεολογικού όρου «Κοινωνία», «Συγκοινωνία», και Εκκλησιαστική «Επικοινωνία».

Συνεπώς, όταν κατανοήσουμε ομοθυμαδόν, τι και πώς ακριβώς ορίζονται και πώς ακριβώς, ερμηνεύονται και προσδιορίζονται, από την  Πατερική Θεολογία οι όροι «Κοινωνία», «Επικοινωνία» και «Συγκοινωνία», τότε πιθανόν να αντιληφθούμε κάπως καλύτερα προς τα πού γέρνει η πλάστιγγα, δηλ. η πάσα αλήθεια του θεολογικού πράγματος.

Βέβαια, έχω ξεκαθαρίσει μέσα στην εκτενή απάντηση μου κατά της επιστολής του εν λόγω συναδέλφου, ότι η Κοινωνία με την Εκκλησιαστική Επικοινωνία συνδέονται αλληλοπεριχωρούνται και δεν είναι απόλυτα ευκρινή τα όρια της μίας από την άλλη, διότι, το Εκκλησιαστικό Κανονικόν Δίκαιον δεν μας αποσαφηνίζει τέτοια διάκριση την οποία όμως διενεργεί (κάπως αυθαίρετα) ο κ. Παναγιώτης Κατραμάδος.

Μάλιστα ετόνισα, ότι η μία είναι προϋπόθεσις για την άλλη. Και το εδιατύπωσα αυτό, κυρίως, ως θεο-λογική και κανονο-λογική απόδειξη, περί της α-θεολόγητης διακρίσεως μεταξύ Κοινωνίας/επικοινωνίας.

Προσεχώς και λεπτομερώς επί του ζητήματος ίσως ξαναεπανέλθουμε αποσαφηνίζοντας ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΩΣ εν δυνάμει και εν ακριβεία μερικά πράγματα.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΥ

2331011

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΤΑΠΑΝΤΗΣΗ
Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Δείτε το εδώ, εδώ και εδώ σε PDF και DOCS.

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΥ
Αξιότιμε κ. Νούνη,
Σας ευχαριστώ πολύ για τον υπομνηματισμό του άρθρου μου. Καταρχάς χαίρομαι διότι συμφωνείτε με όλο το υπόλοιπο άρθρο μου, εφόσον εκφράζετε αντίρρηση μόνο για ένα συγκεκριμένο σημείο του. Αυτό επιβεβαιώνει ότι το άρθρο είναι τόσο καλά μελετημένο, ώστε είναι σχεδόν απίθανο στο συγκεκριμένο σημείο να κάνω λάθος, όπως θα σας αποδείξω στη συνέχεια.
Το ζήτημα που σας απασχολεί είναι αν μπορεί κληρικός που υπάγεται σε άλλον Επίσκοπο να διακόψει τη μνημόνευση του Πατριάρχη. Δυστυχώς δεν προσέξατε ότι ο ίδιος ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ερμηνεύει τη φράση του «ὅστις Πρεσβύτερος, ἤ Ἐπίσκοπος, ἤ Μητροπολίτης ἤθελε χωρισθῆ ἀπό την συγκοινωνίαν τοῦ Πατριάρχου αὑτοῦ» μέσα σε παρένθεση που ακολουθεί γράφοντας «ὁ Μητροπολίτης δηλ. μόνος· ὁ γάρ Πρεσβύτερος τοῦ Ἐπισκόπου του το ὄνομα μνημονεύει, ὁ δε Ἐπίσκοπος τοῦ Μητροπολίτου του». Επομένως εγώ δεν έκανα τίποτα άλλο παρά να επαναλάβω με πολύ απλά λόγια για τους αναγνώστες εκείνο που λέει ο Άγιος Νικόδημος. Είναι αυτονόητο πως όσοι έχουν Επίσκοπό τους τον Πατριάρχη διακόπτουν το μνημόσυνο του Πατριάρχη, αφού σε αυτόν υπάγονται απευθείας. Αυτό που δεν μπορεί να συμβεί είναι «ιεραρχική» υπέρβαση.
Όμως δυστυχώς η θεωρία της «συγκοινωνίας» που αναπτύσσετε δεν είναι ορθή και την έχει χρησιμοποιήσει ο παπισμός. Γιατί; Πρώτον, πρέπει να διασαφηνίσουμε ότι είναι άλλο υπαγωγή και άλλο κοινωνία. Κοινωνία έχει όλη η Εκκλησία μεταξύ της αλλά κάθε Μητρόπολη υπάγεται σε μία συγκεκριμένη Αυτοκέφαλη Εκκλησία και όχι σε δύο. Δεύτερον,  αν συνέβαινε ο Πρεσβύτερος μιας οποιαδήποτε Μητροπόλεως να υπάγεται ταυτόχρονα στον Επίσκοπό του και στον Πατριάρχη, τότε αφενός έχουμε διαρχία, που αντιβαίνει στους Ι. Κανόνες, αφετέρου αυτό ακριβώς ισχυρίζεται ο Πάπας, ότι δεν υπάρχουν «αυτοδύναμες» Επισκοπές αλλά όλων «προϊστάμενος» είναι ο Πάπας. Αντιθέτως στην Ορθοδοξία ο κάθε Ιεράρχης είτε είναι απλός Επίσκοπος είτε είναι Πατριάρχης είναι ισότιμος με οποιονδήποτε άλλο. Από αυτό απορρέει το τρίτο σημείο: Ακριβώς επειδή είναι ισότιμοι αν ο Μητροπολίτης σου είναι Ορθόδοξος και ο Πατριάρχης αιρετικός, δεν απαιτείται να διακόψεις το μνημόσυνο του Μητροπολίτη σου, διότι εσύ βρίσκεσαι σε μία Επισκοπή όπου ακόμα και αν όλη η «Εκκλησία» πλανηθεί αυτή αρκεί για να διασώσει την πίστη. Βεβαίως δεν πρέπει να φτάσουμε εκεί και ο Μητροπολίτης σου οφείλει να εγκαλέσει τον Πατριάρχη για τις αιρέσεις του, όμως αυτό δεν «μολύνει» εσένα. Η αναφορά σου είναι στον Επίσκοπό σου και όχι στον Πατριάρχη, αλλιώς ο Πατριάρχης θα ήταν Πάπας!
Τα γράφω απλοποιημένα. Το κάνω επίτηδες όμως για να τα καταλάβουν και μη θεολόγοι.
Επικαλείστε τον Ζωναρά. Αν ο Ζωναράς λέει διαφορετικά πράγματα από τον Άγιο Νικόδημο, τότε σημαίνει ότι ο Άγιος Νικόδημος, επειδή είναι μεταγενέστερος, μεταφέρει λάθος παράδοση. Αυτό όπως αντιλαμβάνεστε δεν μπορεί να συμβαίνει.
Αξιότιμε και αδελφέ εν Χριστώ κ. Νούνη, σας συγχαίρω για το ζήλο σας αλλά ως νεώτερος θεολόγος που είστε σας συμβουλεύω φιλικά και με αγάπη να μην είστε βιαστικός στις κρίσεις σας, διότι όταν κάποιος γράφει κάτι το έχει μελετήσει πολύ. Παραμένω στη διάθεσή σας για οτιδήποτε άλλο και παρακαλώ να δημοσιεύσετε την παρούσα απάντηση στην ιστοσελίδα σας ώστε να μην διασύρεται το όνομά σας και το όνομά μου.

Με αγάπη Χριστού
Παναγιώτης Κατραμάδος, θεολόγος

ΥΓ. Ευχαριστώ τον Ο.Τ. που δημοσιεύει άρθρα μου όπως και δικά σας και νομίζω τον κατηγορείτε άδικα. Στο προηγούμενο φύλλο του είχε ενημέρωση για τους αποτειχισμένους

Με εκτίμηση,
Παναγιώτης Κατραμάδος

 

 

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΥ

Εξ αρχής να πώ, προλογικά, αξιότιμε συνάδελφε κ. Παναγιώτη Κατραμάδε, ειδικά για την πρώτη παράγραφόν σας όπου υποστηρίζετε συνεσκιασμένα κάπως το αλάθητον και απλανές του άρθρου σας με βρίσκει παγερά αδιάφορον αλλά το θέτω κυρίως προς σκεπτικιστικήν αμφιβολία και θεο-λογική αμφισβήτηση. Θεωρώ ότι ένας αρθρογράφος δεν είναι σε θέση να αξιολογήσει αντικειμενικά το ιδικόν του κείμενον. Γι΄αυτό πρέπει να είμεθα ανοικτοί προς την κάθε κριτική και να μη βαφτίζουμε, αυθαίρετα, την αρνητική κριτική, ως κακοπροαίρετη και κακόβουλη. Μία αποφατική κριτική ενίοτε σκληρή μπορεί και να μη είναι καθόλου κακόβουλη. Συνεπώς η αξιολογική προσωπική γνώμη σας για το ιδικόν σας άρθρο, ο αυτολιβανισμός π.χ. της γενιάδος σας, είναι αλυσιτελής και παραπλανητική τόσον για τον εαυτό σας όσο για τους αναγνώστες σας.
Για την δεύτερη παραγράφον σας, έχω να παρατηρήσω τα εξής αγαπητέ κύριε συνάδελφε: ότι εμμέσως πλην σαφώς με αποκαλείτε απρόσεκτον, διότι δεν επρόσεξα δήθεν, τι ακριβώς διευκρινίζει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, εντός της παρενθέσεως, περί της Κανονικής τάξεως της Λειτουργικής Μνημονεύσεως.
Επιτρέψτε μου με απόλυτον σεβασμόν να σας υπενθυμίσω, ότι: απερίφραστα,  στην χειρώτερη περίπτωση είστε σοφιστής, και στην καλύτερη, μάλλον τα γυαλιά σας θέλωσι καθάρισμα.
Διότι, αν εμελετούσατε με νηφαλειότητα, και δεί προσεκτικώτατα τις αντιρρήσεις μου, θα επαρατηρούσατε καθαρά και ξάστερα πώς παραθέτω την Ερμηνεία του Αγίου Νικοδήμου, και ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΖΩ με έντονο μαύρο χρώμα, τα εντός της παρανθέσεως, και τούτο αποδεικνύει, ότι όχι μόνον το επαρατήρησα, αλλά και το υπογραμμίζω με έμφαση για να φανεί το σημείον τόσον προς τους αναγνώστες μου αλλά όσον και προς εσάς, ώστε να μη έρθετε εκ των υστέρων και να μου λέτε διάφορα φληναφήματα και ασυναρτησίες, καθώς το επράξατε εν τέλει και έτσι μου επιβεβαιώσατε και την νοσηρά μελοντολογική και «προφητικήν» υποψία μου.
Επιτρέψτε μου να σας εξολογηθώ, έτι περαιτέρω, τον πονηρό λογισμό μου: ότι εσείς δεν μας αποσαφηνίσατε διόλου αντικειμενικώς το Κανονικό ζήτημα, αλλά μάλλον μας επαρουσιάσατε έναν Άγιον Νικόδημο, να συμφωνεί, ίσως με τις δικές σας προσωπικές πεποιθήσεις ή με την «νεοΠαραδοσιακή» γραμμή του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ». Θεωρώ δε ότι απολυτοποιήσατε την ερμηνευτική προσέγγιση του Αγίου, για να περάσετε το άτοπον και αμάρτυρον, προπαγανδιστικόν μήνυμα, ότι, όσοι Πρεσβύτεροι δεν υπάγονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείον, δεν δύνανται να διακόψωσι το Μνημόσυνου του Οικουμενικού Πατριάρχου.
Μακάρι να διαψευσθώ και να είναι παντελώς αυθαίρετη και άδικος η εν λόγω πονηρά μου υποψία, ίσως τούτο γίνει αντιληπτόν από το όλον συγγραφικόν σας έργον.
Και μάλιστα ενώ σας παραθέτω περίτρανα παραδείγματα Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων, όπως του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου ή και του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, όπου, ειδικά η δεύτερη Χαρισματούχως προσωπικότητα, όντας μη Πρεσβύτερος, αλλά απλός, σκέττος νέττος Καλόγερος, ή αν θέλετε απλός Μοναχός, εδιέκοψεν το Λειτουργικόν Μνημόσυνον (η Λειτουργία γίνεται, να υπενθυμίσω διάφορους «καλοθελητές-Εκκλησιολόγους» από ολόκληρον τον Κλήρο και τον Λαόν, το Βασίλειον Ιεράτευμα, και μη ακούγω σας παρακαλώ πολύ, άλλες ασυναρτησίες, μπουρδουλογίες και νεοΕκκλησιολογισμούς,  ότι μόνον οι Κληρικοί δήθεν μνημονεύωσι τον Επίσκοπο ή τον Μητροπολίτη ή τον Πατριάρχην), εδιέκοψεν την Κοινωνία, εδιέκοψεν την επικοινωνία και τις εκκλησιαστικές σχέσεις του, με ΑΠΑΝΤΕΣ σχεδόν ανά την οικουμένη τους γνωστούς Πατριάρχες της εποχής του διότι έπεσαν όλοι τους στην Αίρεση του Μονοθελητισμού και Μονοενεργητισμού.
Ιστορικώς, αποδεικνύεται και είναι μεμαρτυρημένον βάση των ΠΗΓΩΝ, ότι σύσσωμες οι εκκλησιαστικές διοικήσεις, και όχι η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, αλλά επαναλαμβάνω, οι διοικήσεις, οι ύπατοι και ανώτατοι εκκλησιαστικοί άρχοντες, Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι, Μητροπολίτες, Επίσκοποι, δύνανται, κατά συρροήν και ομοθυμαδόν, να πέσουν σε μία μικρής ή μεγίστης Τοπικής ή Οικουμενικής κλίμακος αίρεση ή πολύ-αίρεσιν.
Το μόλις πρόσφατον εκκλησιαστικόν ιστορικό παράδειγμα με την Ληστρική Σύνοδον των Αρχιοικουμενιστών Προκαθημένων είναι ένα ακαταμάχητον, θεωρώ προσωπικώς,  ιστορικόν παράδειγμα μείζονας πεπλανημένης και κακοδόξου της απανταχού διοικητικής εκκλησιαστικής εξουσίας.
Και ερωτώ εσάς τους εξειδικευμένους και πεπειραμένους γνώστες στα περι των Ιερών Κανόνων: ο Μέγας Μάξιμος ο τω όντι Ομολογητής ήτο και είναι δεινός παραβάτης των ιερών Κανόνων; Δεν θέλω να υπάγω και σε άλλες κλασικές περιπτώσεις, Διακοπής Μνημοσύνου, όπως εδιέπραξεν π.χ. ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς κ.α.
Περί αυτού του ιστορικοΚανονικού παραδείγματος, ειδικά στα περί του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, δεν μας πληροφορείτε το παραμικρόν. Γιατί άραγε; Δεν σας προβληματίζει η υψηλώτατη παρακαμπτήριος οδός, η εξαίρεσις του Κανόνος, που επέλεξεν ο Φίλος του Θεού;
Ενώ στην πρώτη σας παράγραφον μας παραθέσετε, πολύ σοφά, το διευκρινιστικόν περιεχόμενον της ερμηνείας του Αγίου Νικοδήμου, μάλλον δεν επροσέξατε, ότι, ο άγιος χρησιμοποιεί τον Κανονικό και Εκκλησιολογικόν όρο της «Συγκοινωνίας».
Μήπως και ο άγιος Νικόδημος ήτο επηρεασμένος από την Παπική θεωρία της Συγκοινωνίας αγαπητέ κυρίε συνάδελφε;
Συμφωνούμε πάντως, ότι η Βατικάνειος Εκκλησιολογία της Συγκοινωνίας δεν είναι ορθή και ότι, αν πράγματι την αναπτύσω στο στοχαστικό και σκεπτικιστικόν μου αντιρρητικό αρθρίδιον, το κάνω για να συμπροβληματιστούμεν (και όχι για να κατηχήσω) και για να μου λυθώσι κάποιες Εκκλησιολογικές απορίες και προβληματισμοί, εφ΄ όσον αποτάθηκα προσωπικώς σε μερικούς αρίστους ειδικούς και δεν έλαβα ουδεμία μέχρι στιγμής πληροφόρησιν.
Εξάπαντος αναπτύσσω κριτικά, τα περί της Συγκοινωνίας, και δή στοχαστικά, κυρίως από της αντικειμενικής παροντικής χωροχρονικής πραγματικότητος μας, κύριε Παναγιώτη μου, και εννοώ την αντικειμενική οπτική της μεταΚολυμπαρίστικης επικυριαρχίας των νεοΕκκλησιολογιστών Αρχιοικουμενιστών.
Διότι, ως γνωστόν και να εθέλαμεν δεν ζούμεν στην εποχή του Αγίου Νικοδήμου πλέον, ώστε να ισχύει με Κανονική και Εκκλησιολογική θρησκευτική ακρίβεια, η Λειτουργική Τάξις, το γράμμα και το πνεύμα του ιερού Κανόνος, μιας και έχωσι συνθέμελα συγκλωνισθεί και αλλοιωθεί τα πάντα. Διότι άπαντες («οι Αυτοκεφαλίαι») σχεδόν έκλιναν γόνυ τω Βαάλ και έχωσι ως σημείον αναφοράς τω αιρετικωτάτω Οικουμενικώ Πατριάρχη του Γένους μας.
Δεν είμαι σίγουρος όμως, αν έχετε και στο προηγούμενο σημείον απόλυτο δίκαιον, διότι ο κάθε εκασταχού ή όπου γης Πρεσβύτερος, ο κάθε Διάκονος, ο κάθε Λαϊκός και Μοναχός, ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΕΙ και ΚΟΙΝΩΝΕΙ, πνευματικώς, σύμφωνα με την ορθόδοξη Πατερική Εκκλησιολογία μας, με κάθε άλλο αλλήλο και εν Χριστώ μέλος Του, είτε αυτός είναι Κληρικός Πατριάρχης στο Τατζικιστάν είτε είναι Λαικός ή Μοναχός Εσκιμώος στην Αλάσκα.
Και τούτο το σημειώνω, διότι κατά την μη αλάθητον ερμηνευτική και καθόλα στοχαστική προσέγγιση μου, θεωρώ ότι δεν είναι Παπική θεωρία ή Βατικάνειος Εκκλησιολογία, τα προαναφερθέντα, αλλά μάλλον ορθόδοξη και Πατερική Εκκλησιολογία.
Το ενεργών μέλος (Κληρικός, Μοναχός ή Λαϊκός) της Εκκλησίας αξιότιμε κύριε Παναγιώτη, είτε υπάγεται είτε Κοινωνεί, είναι σχετικώς, το ίδιον και το αυτόν. Η μέν εν λόγω διάκρισις, που εσείς διενεργείτε, κατά την ιδική μου άποψη, την θεωρώ ως σχολαστική και ανούσια.
Ο δε δεύτερος όρος, αυτός της «Κοινωνίας» έχει πάμπολλες Εκκλησιαστικές σημασίες, έτσι επιλέγω να τον προσδιορίσω, αν θέλετε, όπως ακριβώς τον ορίζει το Εκκλησιαστικό Κανονικόν Δίκαιον (Προδρόμου Ακανθοπούλου, ΚΩΔΙΚΑΣ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ, Δ΄ έκδοσις, εκδόσεις Βάνιας, Θες/νίκη 2009, σελ. 595) όπου θεωρεί ειδικώς την (συν)Μετοχή στη Λατρευτική Σύναξη και Θεία Ευχαριστεία δια της Θείας Λειτουργείας, και γενικά ευρέως κάθε άλλη εκκλησιαστικήν σχέση και επικοινωνία.
Αν εχρησιμοποιούσα πράγματι την Βατικάνειο θεωρία της Συγκοινωνίας των Παπικών, θα έπρεπε,  η εν λόγω πατριαρχική Συγκοινωνία που στοχάζομαι να έχει ως σημείον αναφοράς και κέντρο της τον Πάπα της Ρώμης, πράγμα παντελώς άτοπον και άστοχον από μέρους μου,  διότι, δεν θέτω καθόλου εκείνον ως σημείον αναφοράς, αλλά θέτω ως σημείον αναφοράς του στοχασμού μου τον Οικουμενικόν Πατριάρχην. Το Οικουμενιστήν Πατριάρχην του σήμερα. Τον πατριάρχην που παρουσιάζεται συνοδικώς πλέον και θεσμοθετημένα ως νεοΕκκλησιολογιστής. Τον Οικουμενικόν Πατριάρχην που μας εμπέδωσε, εκατήχησεν και εδίδαξεν, χρόνια ολόκληρα, σχεδόν 100, ότι το Κανονικόν Δίκαιον, τον επιβάλλει ως ένα άλλο πάπα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.
Επιπρόσθετα, αγαπημένε μου άνθρωπε, με εδιασκέδασε πολύ το υποθετικόν σενάριον σας της τρίτης παραγράφου.
Όπου γράφετε περι διαρχείας, ενώ γνωρίζετε καλυτερώτερα από μένα και άλλους, ότι π.χ. στις «Νέες Χώρες» και αλλού, ισχύει πολυτρόπως και αντιΚανονικώς, το δικέφαλον τέρας, της αντιΑποστολικής και αντιΚανονικής διαρχείας. Οι μέν ταλαίπωροι αδελφοί και πατέρες μας ζώσι την απόλυτον Εκκλησιολογική σχιζοφρένεια και Κανονική διαστροφή, όπου διοικούνται επιτροπικώς δήθεν, διοικητικώς και πνευματικώς, από το δικέφαλον τέρας της Βενιζελικής Πατριαρχικής Πράξεως του 1928.
Και εσείς ακόμη, έχω τον λογισμό, μάλιστα ότι επιμένετε και ισχυρίζεστε, δυστυχώς, από πιθανή φαντασιοπληξία ή ρομαντική εξιδανίκευση της μή αντικειμενικής πραγμτικότητος, ότι ο λ.χ. «Νεωχωρίτης» Πρεσβύτερος δεν μπορεί τάχα μου να διακόψει, απευθείας, την Συγκοινωνία του με τον Οικουμενικόν Πατριάρχην.
Ενώ ο Οικουμενικός Πατριάρχης π.χ. έχει το κανονικώτατον (sic) κατά τα άλλα δικαίωμα, να προσπαθεί τυρρανικώς, να επιβάλλει, την εκκλησιαστικήν παπιστικήν Δεσποτοκρατορία του είτε σε αμειγώς Ελλαδίτες ή Κυπρίους Μητροπολίτες και Αρχιεπισκόπους, είτε σε αμειγώς «Νεοχωρίτες».
Παράδειγμα τρανό, η νεοΦαναριώτικη «Κανονική» απαίτησις του από τον μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπον κ. Ιερώνυμον να συμμαζέψει δύο-τρείς ελλαδικούς μητροπολίτες αλλά και να επιληφθεί του ζητήματος, για να τιμωρηθώσι, παραδειγματικώς,  λ.χ. ο μέγας Πρωτοπρεσβύτερος των Θεσσαλονικέων και άριστος των αρίστων ακαδημαϊκός Πατρολόγος π. Θεόδωρος Ζήσης μετά τους συν αυτώ, διότι, οι εν λόγω «Νεοχωρίτες» ορθόδοξοι και παραδοσιακοί Κληρικοί και θεολόγοι, ασχολήθησαν άκουσον-άκουσον με «πνευματικά ζητήματα» της «αποκλειστικής δικαιοδοσίας» του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Κάποτε, ίσως είναι αδήριτη και επιτακτική πλέον η ανάγκη να χρησιμοποιήσουμε τα ίδια ιδεολογικά όπλα των ορκισμένων εχθρών μας Αρχιοικουμενιστών. Τι νομίζετε εσείς; Αυτό ειδικά το εδιδάχθην από τον Οικουμενικόν Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως και Μέγαν άγιον Φώτιον.
Ούπς μόλις εξέχασα κύριε Παναγιώτη, αλλά προφανώς από τον έντονο σχολαστικισμό που σας διακατέχει, εντόνως, θα προτάξετε το επόμενο λογικοφανές επιχείρημα, ότι ιερός Κανών, και η ερμηνεία του Αγίου Νικοδήμου, δεν αναφέρονται σε Πρωτοπρεσβυτέρους… αλλά σε απλούς πρεσβυτέρους!…
Στο τρίτον σημείον σας: συμφωνούμεν μερικώς.
Αν ο μητροπολίτης είναι ορθόδοξος και ο πατριάρχης του αιρετικός, εσείς θεωρείτε, ότι ο πρεσβύτερος ή μοναχός ή λαϊκός του μητροπολίτη, ότι δεν μπορεί να διακόψει το Μνημόσυνο ή την Συγκοινωνία μετα του Πατριάρχου. Και σε αυτό συμφωνώ εν μέρει. Διότι, ο πρεσβύτερος ή ο μοναχός ή ο λαϊκος δεν μνημονεύουσι, απευθείας, τον πατριάρχη αλλά τον μητροπολίτην τους. Συνεπώς για αυστηρώς θέμα Λειτουργικής τάξεως και Κανονικής υφής, έχετε σχεδόν απόλυτο δίκαιον και νομίζω ότι το σημειώνω στις αντιρρήσεις μου, διότι είναι Κανονολογικά και Λειτουργιολογικά αδύνατον.
Αλλά γιατί βλέπουμε διαιρεμένη και αποσπασματικά την Εκκλησιαστική Ζωήν;
Ωστόσον, παράλληλα, έχω τον λογισμό λόγω των πρόχειρων και ερασιτεχνικών ιστορικοκανονικών μελετών μου, ότι δεν είναι και παντελώς αμάρτυρον, εκ της ιεράς Παραδόσεως, ότι ένας πρεσβύτερος ή μοναχός ή λαϊκός, να διακόψει, όχι απλώς το μνημόσυνον του Πατριάρχου, αλλά και την Συγκοινωνία, την Κοινωνία και την επικοινωνία μαζί του.
Συνεπώς θεωρώ, πιθανώτατα καθόλου αυθαίρετα, ότι ακόμη και εάν ένας Πρεσβύτερος ή Μοναχός ή Λαϊκός, δεν υπάγονται απευθείας π.χ. στο Οικουμενικόν Πατριαρχείον, δύνανται βάσει της Ορθοδόξους Καθολικής και Πατερικής Θεολογίας, να διακόψωσι, όχι τόσο το Λειτουργικόν Μνημόσυνον του οικείου επισκόπου (όπου συγκοινωνεί μετά του αιρετίζοντος πατριάρχου), αλλά να διακόψωσι την Συγκοινωνία ή Κοινωνία ή επικοινωνία με τον αιρετικό Πατριάρχην.
Δεν ξέρω εάν απλανώς καλώς και ορθοδόξως στοχάζομαι τα πράγματα, ως μαθητευόμενος μάγος της Πατερικής Θεολογίας, καθότι αναμένω, ειλικρινώς, εσείς ως ειδικός επιστήμων της ορθοδόξου Θεολογίας να με διορθώσετε και να με επαναφέρετε στην τάξιν όπου και αν τυχόν εκτροχιάσθηκα.
Δηλαδή θεωρώ, ότι το Λειτουργικόν Μνημόσυνον είναι το έλαττον δηλ. ο ποταμός, και η Διακοπή Κοινωνίας ή Συγκοινωνίας ή επικοινωνίας με τον κάθε αιρετίζοντα Πατριάρχη, από το πιο ελάχιστον και ταπεινόν μέλος της Εκκλησίας, είναι το μείζον, δηλ. ο ωκεανός. Άλλο πράγμα να διακόπτει κανείς το τρεχόμενο νερό του ποταμού, και ένα άλλο να διακόπτει κανείς τα θαλάσσια ύδατα τινός ωκεάνιου τσουναμιού.
Απόδειξις του προειρημένου θεωρήματός μας, είναι ο βίος και η πολιτεία του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, που όντας ένας απλός Μοναχός, προσέξτε Μοναχός όχι πρεσβύτερος ή επίσκοπος ή πράσινα άλογα, (ενίοτε, πληροφορούμεθα κατά τον μακαριστόν Παναγιώτην Τρεμπέλα, το Μοναχικόν Τάγμα εμπίπτει στην Τάξιν των Λαϊκών) όπου ο Μοναχός Μάξιμος εδιέκοψεν την Κοινωνία ή Συγκοινωνία ή επικοινωνία με ΠΑΝΤΕΣ τους αιρετικώτατους Πατριάρχες της Καθολικής Εκκλησίας, χωρίς να σκαλίζει σχολαστικώς και ανοήτως, αν είναι ή δεν είναι, κανονική ή αντιΚανονική η τω όντι ιεροΚανονική και Θεοχαρίτωτη ενέργειά του.
Η οποία θεωρώ ότι εκπηγάζει από το θεόπνευστον και ευαγγελικόν πνεύμα των ιερών Κανόνων κ. Παναγιώτη μου, και όχι στο κατά γράμμα ή στην κατά γράμμα ερμηνεία των αγίων, που μας εσείς μάλλον προσπαθείτε, για ιδικούς σας λόγους, να μας την απολυτοποιήσετε.
Τι γίνετε π.χ. στην ιδιαίτερη περίπτωση του ιδικού μου Μητροπολίτου Λεμεσού κ. Αθανασίου του νεοΒατοπαιδινού;
Όπου, ενώ από την μια δεν υπέγραψεν ένα φρικτό κακοδοξώτατον κείμενο, και εδοξάσθει εν μια νυκτί ως «μέγας Ομολογητής», υπέγραψεν φαίνεται όλα τά άλλα κείμενα όπου συναμφότερα γέμωσι κακοδοξιών…! Ούτε εδιαμαρτυρήθειν προς τον Οικουμενικό Πατριάρχην ή σε άλλη Εισαγγελική Αρχή για την φρικτή πλαστρογραφία που διενήργησεν ο μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος σε ένα από τα κείμενα της Ληστρικής Συνόδου. Και συν τοις άλλοις, ο άγιος Λεμεσού, όχι δεν απεκήρυξεν δημόσια και επισήμως την εν λόγω κακοΣύνοδον των Ληστών, ευλόγησε μετα την λυκοποιμαντική Σύνοδο της Κρήτης, να κατηχηθεί το πλήρωμα της Τοπικής Εκκλησίας μας, από τα λεχθέντα και γραφθέντα τινάς ιδιαίτερης Αρχιεπισκοπικής κυπριακής Εγκυκλίου, όπου αυτή ανεγνώριζε, συγκρητικώς, αμέσως και σαφώς ΑΠΑΝΤΕΣ τις Ληστρικές αποφάσεις ως ορθόδοξες και υποχρεωτικές προς το κυπριακόν πλήρωμα!…
Προσθέστε στην θεολογική φαρέτρα σας, ότι ο άγιος Λεμεσού, δεν τολμεί να ελέγξει τον Οικουμενικόν Πατριάρχην, διότι αναμένει να αγιοποιηθεί εκ Φαναρίου, ο πεπλανημένος, ο ψευδοπροφήτης και ο κακόδοξος Γέροντάς του ο Μοναχός Ιωσήφ.
Έπειτα εγκωμιάζει, ο Λεμεσού, επτάκις της ημέρας τον αιρετικόν Πατριάρχην μας, δια τηλεοπτικών μέσων και άλλως πως από σατανική διγλωσία, και διότι καραδοκεί (ως Πηνελόπειος Μνηστήρας, και αυτοπροβαλλόμενος, ως νεοΑκτιστοφωτιστής των χαζοΚυπρίων φανατικών οπαδών του) στην υφαρπαγήν, του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου της Κύπρου. Αφού ως Επίσκοπος της Εκκλησίας του Χριστού μας, δεν διενεργεί με κάθε ακρίβεια και Προδρομική ευθύτητα το επισκοπικόν καθήκον του εμείς τα απλά μέλη της Εκκλησίας της Κύπρου, ως επόμενοι μαθηταί του Προφήτου και Τιμίου Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού και ιερού Προδρομου, τι δυνάμεθα να κάνουμεν;
Να μιμηθώμεν την δειλίαν και σατανικήν διλγωσσία των επισκόπων μας ή μήπως την Προδρομική Ευαγγελικήν παρρησίαν του αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού;
Θα αναμένω, εφ΄όσον είστε πράγματι, αποδεδειγμένα, ένας εγκρατής μελετητής του Κανονικού Δικαίου, να μου καταγράψετε, βάσιν των προηγούμενων εκκλησιαστικών ντοκουμέντων που σας επληροφόρησα, ως πραγματικόν ιστορικό παράδειγμα:
ποιά είναι, ή ποιά πρέπει να είναι, με ακρίβεια η Κανονική ενέργεια τινός πιστού (Κληρικού ή Μοναχού ή Λαϊκού) εκ της εκλησιαστικής επαρχείας της Λεμεσού έναντι του δείλεου και εν κακοδοξίες πεσόντα επισκόπου του;
Η άμεση Διακοπή του μνημοσύνου του Λεμεσού; Η άμεση ή έμμεση διακοπή της Συγκοινωνίας και Κοινωνίας κατά του Αρχιεπισκόπου Κύπρου ή, το ανάλογο με απευθείας διακοπή της Κοινωνίας ή και Συγκοινωνίας με το Οικουμενικόν Πατριαρχείον;
Η διακόψουμεν το νού μας από την φρικτή πλέον εκκλησιαστική αντικειμενική πραγματικότητα της μεταΚολυμπάριου εποχής;
Έχετε απόλυτο δίκαιον ότι ως μαθητευόμενος και νεαρώτερος θεολογών ενίοτε διατυπώνω βιαστηκές βλακείες και αυθαίρετες κρίσεις, ελπίζω να μου συγχωρεθεί το ελάττωμα της νεότητος μου. Απλώς διατυπώνω την νεανική και θεσμόαιμην άποψη μου κατόπιν σοβαρού σκεπτικισμού και ελαφρυάς μελέτης.
Δεν είχω κανένα σκοπό να διασύρω εσάς ή τον εαυτόν μου, αλλά ενίοτε αμαρτάνουμε συστηματικά εξ ασυνειδησίας και άγνοιας.
Πολύ ευχαρίστως να δημοσιεύσω το εξαιρετικώτατον απαντητικόν κριτικόν κείμενό σας και να συνεργαστούμεν, αν το θέλετε, στενώτερα, και σας δεσμεύω ιδιαίτερα να μου απαντήσετε επιστημονικώς και κανονικώς την προαναφερομένην σπαζοκεφαλιά περί τινός πιστού μέλους του εκκλησιαστικού Σώματος της Τοπικής Εκκλησίας της Λεμεσού.
Απορώσι πάμπολλοι αδελφοί και πατέρες εκ Λεμεσσού, όπου ήδη σε πρώτη φάση εδιέκοψαν αρκετοί, ιδιαίτερες εκκλησιαστικές σχέσεις και επαφές, με τον μητροπολίτην μας, και επιθυμούμεν έτσι μία εξ αποστάσεως αντικειμενικώτερη και επιστημονικώτερη άποψη παρ΄εκτός κι αν συνδέεστε με κάποιον ιδιαίτερον τρόπον με τον Λεμεσού, ώστε να θεωρήσετε άκυρον το ζήτημα.
Αντιπελάργωσις θερμών ευχαριστιών εναπέθεσα ούκ ολίγες φορές προς την Συντακτική Επιτροπή του «Ορθοδόξου Τύπου» όπου εδημοσιεύθησαν μερικά σχόλιά μου. Τούτο δεν σημαίνει ότι και θα εγκλεισθώ ή θα υποκείψω αμαχητί και εξ αδιακρισίας στη στεγανή πλανημένη και κακόδοξη πολιτικο-εκκλησιαστική γραμμή τινάς εφημερίδος. Ενώ να έχετε υπόψιν, ότι μελετώ συστηματικά και με ιδαίτερη έγνοια και ενδιαφέρον σχεδόν ΜΟΝΟ τα ιδικά σας αξιόλογα κείμενα.
Αν πράγματι θεωρείτε ότι αδικώ τον «Ο.Τ.» δείτε παρακαλώ θερμά το μόλις πρόσφατον και επόμενον εκτενές αντιρρητικόν και κριτικό σχόλιόν μου και διενεργήστε και σ΄αυτό μία ανάλογη αρνητική ή θετική κριτική στα γραφόμενά μου, διότι εκτιμώ πάρα πολύ τόσο το χαριτωμένο και επιστημονικό  γράψιμό σας όσο και τις κριτικές σας.
Η ΝΕΑ «ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ» ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΙΑΓΡΑΦΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤ΄ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΜΑΝΙΟΔΕΣΤΕΡΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/05/blog-post_40.html
Η μόλις πρόσφατη ενημέρωση οπου με παραπέμπετε, σχεδόν εχθεσινή, αγαπητέ κύριε Παναγιώτη μου, είναι κακογραμμένη και πρόχειρη, ανευ κριτικής αξιολογήσεως στα λεχθέντα του πατρός Νικολάου Μανώλη, όπου απορώ, ότι δεν αντιλαμβάνεσθε ότι διασύρεται η εφημερίς των Ορθοδόξων με τέτοιους ερασιτεχνισμούς στην εκκλησιαστική δημοσιογραφία της;
Βέβαια, να εικάσω, ότι τέτοια μεσοβέζικα μιλλοσφουτζίσματα (ψευδοκαθαρίσματα εις την κυπριακήν διάλεκτον), εκπορεύονται, από την αλλοτροιωμένη  εκκλησιαστικο-πολιτική γραμμή και ηγεσία του «Ο.Τ.» όπου δεν συμφωνεί αλλά ούτε επαινεί την ενέργεια της ιεράς Αποτείχισις, καθώς ετούτο εσημείωσε και εδήλωσε, απερίφραστα και επίσημα, ο Διευθυντής αυτής ο αγαπητός κ. Γεώργιος Τραμπούλης;
Εν τέλεις ποιος αδικεί ποιόν;
Εγώ τον «Ο.Τ.», ή μήπως, η Συντακτική Επιτροπή αυτού την αυτή ισχυρωτάτη και ρωμαλέα ιστορία του «Ο.Τ.»;

Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Ορθόδοξος Θεολογών

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΥ  ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ; http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/06/blog-post_9.html

 

ΠΗΓΗ: Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/06/blog-post_29.html

O π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΕΔΙΕΚΗΡΥΞΕΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ

Screenshot_35.png

O ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΕΔΙΕΚΗΡΥΞΕΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΧΩΡΕΙ

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Δείτε το εδώ, εδώ και εδώ σε PDF και DOCS.
Όσοι έχετε άτακτα και ανήλικα παιδάκια, όσοι είστε πειθήνια χειραγωγούμενοι από κάποιον Γκουρού ή Γέροντα, όσοι είστε καρδιακοί ή πονόψυχοι, αφελείς ή αδαείς, όσοι έχετε ζάχαρον ή και υπέρταση, όσοι πάσχετε από πλατυποδία και ηλίαση, παρακαλώ καθήστε αναπαυτικώς, οι υπόλοιποι παρακαλείστε όπως απομακρυνθείτε άμεσα από τις οθώνες του υπολογιστού σας και να μη διαννοηθείτε να μελετήσετε το επόμενο κείμενό μας, διότι εμπεριέχει πραγματικές σκηνές και «ουάου» ατάκες όμως «ακατάληλες για ενηλίκους».
Επιτρέπεται η μελέτη, με την ευλογία του Γκουρού σας, ούπς του Πνευματικού σας ήθελα να πώ, ή και με γονική συναίνεση. Παρ΄ εκτός κι αν οι γονείς σας είναι ευσεβείς-βλαμένοι όπερ έχετε το δυνητικόν δικαίωμα να τους παρακάμψετε.
Όποιος είναι παιδάκι στην ψυχή και στην καρδία (ανήλικος ή ενήλικας) ας το μελετήσει χωρίς φόβο και πάθος.
Τα επόμενα λιγοστά που θα ακολουθήσωσι είναι συμπληρωματικές σκέψεις, όπου εσημειώθησαν κυρίως, ως υστερόγραφον, από την ιδική μας ανταπάντηση περί της δευτέρας επιστολής του πατρός Βασιλείου.
Φαίνεται κάπως αμυδρά, ότι ο π. Βασίλειος Βολουδάκης αναγνωρίζει και αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι έκανε γκάφα και έπεσε, δημοσίως, σε στυγνώτατες ετεροδιδασκαλίες.
Καταλαμβαίνει ότι το παράδειγμα του Αρείου και του Αρειανισμού ήτο απόλυτα άτοπο, ανιστόρητο, άστοχο, και ότι δεν του βγήκε όπως θα ήθελε, μάλιστα, αντί να βοηθήσει την καλή πληροφόρηση στους κατηχουμένους του εδιέσπειρε εν αγνοία του και εν αφελώτητι καρδίας, έτι επι πλέον την παραπληροφόρηση και την σύγχυση με μερικές τραγελαφικές κακοδοξίες.
Η πνευματική ανωτερότητα του π. Βασίλειου και η εμμέσως πλήν σαφώς οπισθοχώρησίς του, έναντι των αντιρρήσεων μας, διότι αναγνώρισε το τραγικόν του ολίσθημα είναι άξιον θαυμασμού, διότι εν τέλει αντί να επιμένει στις α-νόητες κακοδοξίες και εσφαλμένες απόψεις του, προσπαθεί με τον ιδικό του τρόπο να δώσει μία απολογία, τουλάχιστον, προς παντί τω αιτούντι.
Παραθέτω αυτούσιες τις επιστολές μας μετά το πέρας του εν λόγου υστερόγραφου σημειώματος. Έχω εμπιστοσύνη στη δικαία κρίση των φιλότιμων συστηματικών αναγνωστών μου. Δεν εμπιστεύομαι ουδαμώς την κρίση και κριτικήν των κακοπροαίρετων αναγνωστών μου. Για να γίνει όμως κατανητή η εν λόγω κειμενική σύνθεσις, θα πρέπει να μελετηθεί με την εξής σειρά: πρώτα η επιστολή του πατρός Βασιλείου Βολουδάκη, έπειτα η δική μου επιστολή, και μετέπειτα ως επιστέγασμα, από το σημείον εδώ και κάτω, ξεκινά το υστερόγραφον-τελεσίγραφον.
Αν επιλέξετε άλλη μέθοδο αναγνώσεως το κάνετε με ιδικήν σας ευθύνη.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Ορθόδοξος Θεολογών

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ-ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟΝ
Δεν υπάρχει δικό μου,  και δικό σας ιστολόγιο, πατέρα Βασίλειε, για τη δική μου συνείδηση τουλάχιστον και προσωπική διαδικτυακή και φιλική σχέση μαζί σας. Το «Βολουδακικόν» ιστολόγιόν μας, όπου κατά τον κ. Τελεβάντο παραλληρεί ότι εσείς το ελέγχετε και ότι εσείς το χειραγωγείτε, αλλά Χάριτι Κυρίου το διαχειρίζομαι προσωπικά ο ίδιος, φιλοξενεί χρόνια τώρα πάμπολλες οπτικοακουστικές προεπιλεγμένες πνευματικές και κατηχητικές ομιλίες σας, γραπτά σας, κριτικά σχόλια του υποφαινόμενου όπου σας υπερασπιζόταν με πάθος κ.λπ.
Άραγε τι άλλον σχιζοφρενικόν και φαντασιόπληκτον παρέμεινε να μας πεί ο και σύμφωνα με την Ελληνική δικαιοσύνη «συκοφάντης» σας ο αξιότιμος συνάδελφος και πρώην προσωπικός μου διαδικτυακός μέντορας και φίλος κύριος Παναγιώτης Τελεβάντος, τώρα που ο  χειραγωγούμενος σας και «μαθητευόμενος μάγος» σας σας ασκεί αυστηρώτατην θεολογική κριτικήν με αποδεικτικές αντιρρήσεις;
Προφανώς θα μας πεί ο Τελεβάντος, αν ακολουθήσουμεν πιστά την Τελεβάντειον λογικήν: ότι εσείς (ο π. Βασίλειος) εγράψατε το κάθε αντιρρητικόν και κριτικό κείμενον, εξάπαντος εναντίον του ιδίου εαυτού σας, μάλιστα φίλοι/ες αυτά γεννά ο νούς όποιου πάσχει από οξεία Τελεβαντίασιν ή και ελεφαντίασιν Ψυχής, για να έρθετε ετεροχρονισμένα δήθεν για να το ανασκευάσετε με εγκωμιαστικά και δοξαστικά λόγια, αμφότερα όμως γραμμένα από σας αλλά με την ιδικήν μου υπογραφή. Ούτε και ο πιο μέγιστος μυθιστοριογράφος των αιώνων δεν εγέννησεν ποτέ του τέτοιον πολυσύνθετον φαιδρόν και διαβολικόν συλλογισμόν.
Διότι προφανώς για τον αξιαγάπητο κυρΠαναγιώτη Τελεβάντο, οι πρώην καρδιακοί του φίλοι, τα πρώην μαθητούδια του, ήτο είναι και παραμένωσι διανοητικά και ψυχολογικά καθυστερημένοι.
Τον ευγνωμονούμε αναντίρρητα για την κάθε μικρή και παραμικρήν μομφήν εναντίον μας. Και παραδεχώμεθα ότι είμεθα φανατικοί υπέρμαχοι του Βολουδακισμού ενίοτε και του σκεπτικισμού. Και να πώ, ότι ουδέποτε ήτο προσωποπαγές και ατομικιστικόν το ενθάδε Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», απόδειξις, οι σωρηδόν συνεργασίες του και ως επι το πλείστον συνεργασίες μαζί με σας π. Βασίλειε.
Και ένας συνεργάτης σας, αν τυχόν κάποτε μεταβληθεί σε εχθρός σας, συνήθως, θεωρώ, ότι δεν φέρει ακεραίαν την ευθύνη μόνον ο ένας εκ των δύο, διότι σε μία διάσταση ανθρωπίνων σχέσεων, ευθύνη έχωσι αμφότεροι.
Στο ιστολόγιό μας δεν αναρτήθηκε κουτσουρεμένο το βίντεό σας, αλλά εκείνο το ειδικώτατον ολιγάλεπτον απόσπασμα όπερ ήτο υπό κρίση καθότι, το σημειώνουμεν, με πάσα σαφήνεια και ευκρίνεια. Επίσης ετοποθετήσαμεν παράλληλα, και ολόκληρην την δέσμη και την πηγή, για να παραπεμφθεί με ασφάλεια και δεοντολογικά, ο κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος, ίνα παρακολουθήσει ολόκληρον το οπτικοακουστικόν σας κήρυγμα. Μόνος ένας θεόστραβος ή θεοπάλαβος, θα μας εκατηγορούσε ή, θα άφηνεν εν αδίκω μομφή, ότι αποκρύψαμε την πηγή και δεν παραπέμψαμε με ακρίβεια σε ολόκληρον το βίντεο. Συνεπώς μας αδικείτε στα περί «κουτσουρέματος» του οπτικοακουστικού εφ΄ όσον εντός των πρώτων γραμμών παραπέμπουμεν ευθαρσώς με γλώσσα ελληνικήν σ΄ολόκληρον το βίντεο.
Μήπως εν τέλει βλέπετε, όσα εσείς θέλετε να δείτε, ή, βλέπετε όσα άλλοι «καλοθελητές» σας πληροφορώσι;
Φαντάζομαι με όσα γράφετε π. Βασίλειε, αντιλαβάνεστε, ότι προσπαθείτε να με παρουσιάσετε αυθαίρετα, ως κακοπροαίρετο ως διαστροφέα των λεχθέντων σας και ως αμείλικτον εχθρό σας, και αυτό δεν σας τιμάει καθόλου και το παραθεωρώ διότι ενίοτε και οι πνευματικοί μας πατέρες σφάλλωσιν κατά των παιδιών τους. Ούτε τομάει και όσους τυχόν σας συμβουλεύωσι να γράψετε τέτοια πράγματα εναντίον μας.
Τα αντικειμενικά στοιχεία, αποδεικνύωσι, ότι τίποτε απολύτως δεν έκρυψα και παρέθεσα μάλιστα, με κάθε δυνατή ευγένεια, την απολογητική και αντιρρητική στάση και θέση μου. Συνεπώς προς τι η τόση ανασφάλεια, η μεγίστη φοβία, και η παράλογη καχυποψία από μέρους σας; Η οποία διέρχεται και μεταβάλλεται μάλιστα, δημοσίως, σε δημόσια αμαρτητική ενέργεια, και εννοώ σε κατάκριση και σε άδικον κρίση κατά τινός αναξίου μέν αλλά διαδικτυακού ιεροκήρυκος και θεολόγου δε της Εκκλησίας της Κύπρου;
Οι δημοσίως αμαρτάνοντες και κακοδοξούντες, μας διδάσκει ο Απόστολος των Εθνών, δημοσίως (και όχι ιδιωτικώς ή προσωπικώς) και αποτόμως πρέπει και να ελέγχονται. Είναι έτσι ή δεν είναι έτσι αγιώτατε Πρωτοπρεσβύτερε της ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών;
Προσπαθείτε μήπως, να επιβεβαιώσετε, τις ψυχολογικές και ψυχογραφικές αντιρρητικές εκθέσεις, περί του τιμίου προσώπου σας, όπου τα καταγράφει με ιδιαίτερη παθιαστική μανια, ο αξιότιμος και φίλτατος κ. Παναγιώτης Τελεβάντος;
Τα καταφέρνετε πάντως, μια χαρά και δυό τρομάρες, π. Βασίλειε, εξ όσων με πληροφορούσι.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

 

 

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ

Αγαπητε κ. Παναγιώτη,
Οταν κάποιος, και εν προκειμένω κατα την γνωμη σας εγώ, διαπράξη ενα ιστορικο λάθος, δεν αποκαλειται κακόδοξος αλλά ανιστόρητος. Δεν ειναι κακοδοξια το ιστορικο λάθος. Ωστοσο, σας επανέλαβα οτι μιλούσα για μια συγκεκριμένη ιστορικη στιγμή και οχι για ολη την περίοδο εκείνη.Τα πράγματα δεν ησαν απλά, οπως τα απλοποιούμε σήμερα, ούτε οι καθαιρέσεις ήσαν αμεσα εκτελεστές, γι αυτό, αλλωστε η Αρειανική ερις κρατησε αιώνες. Εξ αλλου δεν υπάρχουν πρακτικά της Α Οικουμενικής Συνόδου γιά να γνωρίζουμε λεπτομέρειες. Είναι τυχαίο ότι η Β Οικουμενική Σύνοδος διεσάφησε και διετράνωσε πολλά ζητήματα συναρτώμενα και προκύπτοντα από τον Αρειανισμο;
Εκεινο που έχει σημασία ειναι οτι προσπαθήσατε να με παρουσιάσετε κακόδοξο, όχι γιατι πιστεύετε ότι υποστήριξα τον Αρειο με αυτά που είπα (και, μάλιστα σε άσχετη με τον Αρειο ομιλία),ούτε γιατι πιστεύετε ότι υποστηρίζω ότι η Εκκλησία δεν κατεδίκασε τον Αρειο και τον Αρειανισμό όσο ζούσε ο Αρειος. Ούτε μπορώ να πιστεύσω, επίσης, οτι δεν κατενοήσατε την διευκρίνησή μου ότι αναφέρθηκα στη συγκεκριμένη στιγμή, όταν διεκήρυξε ο Αρειος οτι συντάσσεται με την Εκκλησία και προέκυψε ο προβληματισμός της συλλειτουργίας.
Πιστευω, λοιπόν, ότι δημιουργήσατε ενα τοσο μέγα ζήτημα για να υποστηρίξετε εκείνους που με μεγαλη ευκολία αποκαλουν κληρικούς όλων των βαθμίδων αιρετικούς και κακοδόξους, οπως επράξατε και προς την ταπεινότητά μου.
Εγώ εξακολουθώ να σας αγαπώ και να εκτιμώ τους αγώνες σας, αλλά δεν αποκρυπτω την θλίψη μου για την διάσταση που δωσατε σε ενα θέμα, που οποιος ακουσε στο βίντεο ( από όλο το απόσπασμα της ομιλίας μου που έχει αναρτηθεί στις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΥΠΑΚΟΗ και όχι στο δικό σας ιστολόγιο που αναρτήθηκε κουτσουρεμένο), το τι ειπα, κατενόησε πλήρως το πνεύμα μου, χωρίς να κάνη λογικα αλματα για να με χαρακτηρίση κακόδοξο.
Ο Αρειος καταδικασθηκε και εν ζωή και μετά θάνατον. Ησυχάσατε.
Οταν, ομως κάποιος ομολογη ότι συντάσσεται με την Εκκλησία και οχι με την αιρεση, η Εκκλησία πάντοτε δίδει ευκαιρίες και αιρει τις επιτιμήσεις εως ότου διαλευκανθούν πλήρως οι προθέσεις του ομολογήσαντος. Η Εκκλησία δεν βιάζεται, όπως βιάζονται ορισμένοι στις μέρες μας να αποδείξουν μάνι-μανι αιρετικό, οποιον κληρικό δεν ταυτίζεται απολύτως με την στρατηγική και την τακτική τους.
Αυτά ειχα να προσθέσω ως τελευταία υποσημείωση γι αυτό το θεμα. Εαν εξακολουθήτε να με θεωρείτε κακόδοξον, τότε δεν εχω αλλον τρόπο να σας πείσω. Ισως ο χρόνος θα σας αποκαλύψη την αλήθεια γιά πολλά πρόσωπα και πράγματα.
Δεν σας εταύτισα με τον κ. Τελεβάντον και γι αυτό δεν κατενόησα τον λόγο της υπογραμμίσεως αυτής στο απαντητικό σας σημείωμα.
Με αγάπη Χριστού και ευχες γιά την Νηστεία των Αγίων Αποστόλων
π. Βασίλειος Βολουδάκης
(Οι υπογραμμίσεις με έμφαση τριών λογιών χρωμάτων μαύρο-κόκκινο-βιολετί έγιναν από το Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»)

ΠΡΟΣ ΛΙΑΝ ΑΓΑΠΗΤΟΝ ΜΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΝ
Εξ αρχής ζητώ υϊικώς συγνώμη πατέρα Βασίλειε για την καθυστέρηση να σας απαντήσω, αλλά είχα κάποιες σημαντικές υποθέσεις και προτεραιότητες να τακτοποιήσω (…) . Και παράλληλα να αρχίσω τα δημόσια ξεκαθαρίσματά μου με τον γνωστό σας ιατρό Παθολόγο κ. Κυπριανό Χριστοδουλίδη όπου κάθετε από ιστολόγιον και ιστολόγιον και με λοιδωρεί, μαζί και εσάς.
(…)
Πατέρα Βασίλειε μου, η λανθάνουσα ίσως και απεριόριστη όμως εκτίμηση που σας είχα, και ακόμη σας έχω, με έκανε τα τελευταία χρόνια, να τα βάλω με ολόκληρο το σύμπαν για χάριν σας και κυρίως διότι σας εμπιστεύομαι στα θεολογικά ζητήματα σε απόλυτον βαθμό.
Πώς είναι δυνατόν, να παράγετε έστω και σε ψιλό λογισμό, ότι προσπαθώ να σας παρουσιάσω δημόσια ως κακόδοξον;
Ποιος σας εσφύριξε τέτοια άφιλον αμφιβολία;
Μήπως, με αδικείτε με ετούτην την αρνητική κριτική σας;
Μήπως η κριτική σας στηρίζεται στην δικαίαν ή άδικον κρίση;
Πώς είναι δυνατόν, τόσα χρόνια, δημοσίως, να σας υπερασπίζομαι μέχρι εσχάτων, να διαλύσω τις πολύχρονες φιλίες μου, εντός και εκτός Κύπρου, για χάρι σας, και να έρχεστε με απόλυτη βεβαιότητα να με κατηγορείτε;
Ξεχάσατε ότι μέχρι προχθές, διενεργούσα αυστηρώτατη κριτικήν κατά των πνευματικών μου πατέρων και προσωπικών μου διδασκάλων και Καθηγητών, ίνα και πάλι προστατέψω εσάς από τις άστοχες μομφές τους που συνηγορούσαν εμμέσως πλήν σαφώς μετά του κ. Παναγιώτη Τελεβάντου;
Το θεωρείτε λογικό, ένας ασήμαντος και αδύνατος άνθρωπος να σας υπερκτιμά σε μέγιστον βαθμόν, να παλεύει μάλιστα με θεούς και δαίμονες, να τα βάζω ακόμη και με τους πνευματικούς πατέρες μου στη Κύπρο, και [να] έρχεστε έτσι απλά με μία αντιρρητική κριτική μου κατά τινών εσφαλμένων ενεργειών σας και να με θεωρήσετε ως τον χειρώτερον εχθρόν σας;
Μα γι΄ αυτό σας επρόλαβα και εκατέγραψα και υπογράμμισα με έμφαση, ως τελική μου πρόταση στο προχθεσινό ημαίηλ μου, ότι έχετε να κάνετε με τον Παναγιώτη Νούνη και όχι με τον Παναγιώτη Τελεβάντο. Ο αδελφός μας εξ Αμερικής φαίνεται να προσπαθεί να σας παρουσιάσει ως κακόδοξον. Έγω προσπαθώ να παρουσιάσω κάτι άλλο.
Προσπαθώ να παρουσιάσω, σε πρακτικό επίπεδο, αυτό που προσπαθούσατε εσείς να διδάξετε θεωρητικώς τους διαδικτυακούς πιστούς και μαθητές σας:
ότι δηλαδή, εάν ακόμη και ο παπαΒασίλειος ή ο παπαΝικόλαος ή ο παπαΘεόδωρος, πέσουν σε τινές κακοδοξίες, τούτη η ενέργειά τους δεν τους καθιστά, αυτομάτως, είτε ως κακοδόξους  είτε ως αιρετικούς.
Εάν ήθελα να σας παρουσιάσω ως κακόδοξο πατέρα Βασίλειε, γιατι άραγε να μπώ σε τέτοιο αφιλότιμον κοπιαστικόν και παγκάκιστο κόπο, ενώ θα μπορούσα κάλλιστα, είτε από το Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», είτε και να επηρεάζω  άλλα φίλια Ιστολόγια,  και να αναδημοσιεύουμε τα όσα καταγράφει εναντίον σας, συστηματικά, ο αγαπητώτατος κ. Παν. Τελεβάντος;
Έχετε απόλυτο δίκαιον στα περι του ανιστόρητου, και ότι πράγματι φανήκατε ως ανιστόρητος, ενώ δεν είστε, απλά συγχήσατε τις χωροχρονικές Συνοδικές περιόδους, και έτσι η επιχειρηματολογία σας ανετράπην, δυστυχώς, αλλά δεν ήθελα να σας προσβάλλω, ούτε και να σας αποκαλέσω ανιστόρητο [αλλά] ούτε και κακόδοξον.
Επέλεξα [έτσι] την μέση λύση.
Να χαρακτηρίσω το ανιστόρητον και τη διάτρητη επιχειρηματολοχία σας και να χαρακτηρίσω χωρίς περιστροφές, την όντως κακόδοξη ενέργειά σας, και όχι [να χαρακτηρίσω] το πολυτιμώτατον και ιερόν πρόσωπόν σας.
Το παράδειγμά σας για να περάσετε  το ποιμαντικό και δίκαιο μήνυμα, ότι κανένας δεν δύναται να αποκαλεί τον άλλο, ως κακόδοξο και αιρετικό, ήτο απόλυτα άτοπον και απόλυτα άστοχον, στην περίπτωση του Αιρεσιάρχου Αρείου, διότι άγγιξε και προσπέρασε τά όρια της κακοδοξίας κατά την προσωπικήν μου εκτίμηση.
Πατέρα Βασίλειε μου, δεν έχετε διαπράξει ένα απλό ιστορικό λάθος. Μακάρι να ήτο αυτό, αλλά δυστυχώς είναι κάτι πολύ περισσότερον το οποίον επράξατε από απλότητα καρδίας.
Εδιακηρύξατε και εκατηχήσατε τον λαό του Θεού, εικάζω από αφέλεια, ότι ο Αιρεσιάρχης Άρειος, όσο ήτο εν ζωή, ουδέποτε εκαθαιρέθην και εκαταδικάστηκε ως αιρετικός. Αυτό είναι η κακοδοξία σας, και δεν είναι παππούλη μου απλώς ένα ιστορικό ή γλωσσικό ολίσθημα, διότι, η ιερά Παράδοση, η Ιστορία των Δογμάτων, η Εκκλησιαστική Ιστορία, το ιερό Ευαγγέλιον, άλλα [διαφορετικά] μας διδάσκωσι.
Συνεπώς, διατυπώσατε και κακοδοξία, ή, μπορεί να εδιετυπώσετε τινά κακοδοξία, αλλά και δεν είστε κακόδοξος. Αυτό επιθυμώ να διδάξω και να παρουσιάσω, δι΄ευχών σας, διότι εσείς με εμπνεύσατε, ώστε να γίνει μία ασφαλιστική ομπρέλλα προστασίας κατά των κατηγόρων σας. Συγχωρέστε με για τις ανορθόδοξες παιδαγωγικές πρακτικές μου και συλλογισμούς μου.
ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ: κάντε προσεκτικώτερη έρευνα στα γραπτά μου και βρείτε μου που ακριβώς χαρακτηρίζω το περιπόθητον πρόσωπόν σας, ως δήθεν κακόδοξον. Το ιστορικό λάθος, πράγματι, καθώς μου γράφετε δεν είναι κακοδοξία. Το Εκκλησιαστικά ή Θεολογικά Ιστορικό λάθος, είναι ή δεν είναι, εν τέλει κακοδοξία; Θεωρώ πώς είναι, όσο αμυδρά και να είναι, διότι είναι άλλον πράγμα η Εκκλησιαστική Ιστορία και ένα διακριτό πράγμα η Πολιτική Ιστορία, αν και αυτή ακόμη, π.χ. η Αγγλοσαξονική Πολιτική Ιστορία και Πολιτική Φιλοσοφία λ.χ. του Φιλοσόφου Τόμας Χόμπς περιπλέκει και συμπλέκει και την Εκκλησιαστική Ιστορία του Αγγλικανισμού της εποχής του.
Μία ματιά σεβαστέ μου γέροντα, περί της λεξικολογικής αναλύσεως «ανιστόρητος», μια δεύτερη σημασία ορίζει (ο κ. Γ. Μπαμπινιώτης) ότι είναι αυτός που αντιβαίνει στην ιστορική αλήθεια.
Αν αυτή η ιστορική αλήθεια π. Βασίλειε μου, είναι ορθόδοξη Ποιμαντική πρακτική και ιστορική θεολογική απόφαση (325μ.Χ.) της Εκκλησίας, όπως π.χ. η καταδίκη, η καθαίρεσις, ο αφορισμός, ο αναθεματισμός του αιρεσιάρχου Αρείου, και όχι μόνον του Αρειανισμού, καθώς άτοπα είπατε, ένεκα για το αντίθεον συλλείτουργον (336μ.Χ.) αυτού μετά των Ορθοδόξων, το μη απλανώς  [μη] ορθοδόξως και [μη] ιστορικώς θεολογείν περι αυτού του θεολογικού γεγονότος, συνιστά αναντίρρητα υψηλή κακοδοξία και πλάνη, και κάθε αντίθετη ενέργεια και δήλωση από την ιερά Παράδοση και Ιστορία της Εκκλησίας, αντιβαίνει στην ιστορική αλήθεια της Εκκλησίας.
Γι ΄αυτό επιμένω, υϊικώς, ότι πρέπει και εσείς ο ίδιος να ανασκευάσετε τόσον γραπτός όσον και διαδικτυακώς τά όσα άστοχα, άτοπα, ανιστόρητα και κακόδοξα, είπατε από απροσεξία, ώστε να μη έχωσι λόγον οι εχθροί σας να πανηγυρίζωσι.
Όσα γράψατε εναντίον μου, τα θεωρώ, ως μια πρώτη αυθόρμητη [βεβιασμένην και άδικον] αντίδραση από μέρους σας και τα προσπερνώ [ως αφοσιωμένος μαθητής σας], διότι ελπίζω [από τα έγκατα της υπάρξεώς μου] να μη τα εννοείτε κατά βάθος.
Η προτελευταία παράγραφος που γράφετε (στην δευτέρα επιστολή σας) περί του Αρείου και πάλιν εμπεριέχει κακοδοξία. Ο Άρειος δεν έκανε «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ» στη Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, αλλά την έκανε προς τον Μέγα Κωνσταντίνο, και στη Ληστρική Σύνοδο της Τύρου, όπου και έγινε το 335 η άρσις της καθαιρέσεως αυτού από την κλίκα του τους Αρειανούς.
Ο Άρειος δεν έκανε «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ» στην Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς επιμένετε να ομολογείτε κακόδοξα, αλλά στην αιρετική Παρασυναγωγή του, και στους οπαδούς του Αρειανιστές, τουτέστιν στη Ληστρική Σύνοδο της Τύρου, όπου η ίδια εκαθαίρεσεν τον Μέγα Αθανάσιον.
[Αυτή είναι η αντικειμενική ιστορική Εκλησιαστική πραγματικότητα και το γεγονός τω όντι ότι τότε δεν ήτο ξακάθαρα τα πράγματα δεν δικαιολογεί καθόλα εσάς, την σήμερον, να τα αγνοείτε ή να τα περιλέκετε δημοσίως ετεροδιδασκαλών].
Απόδειξις ότι η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία δεν τον εδέχετο σε «συλλείτουργον και Κοινωνία», διότι ήτο καθαιρεμένος από το 325, ήτο η στάσις των Θεοφόρων Πατέρων όπως του Μεγάλου Αθανασίου και του πατριάρχου Κων/Πόλεως που δεν ήθελαν να συγκοινωνήσουν και συλλειτουργήσουν μαζί του, διότι αντιλήφθησαν ότι ο Μέγας Κωνσταντίνος επαρεσύρθην αφελώς από τους αυλικούς του Αρειανούς.
Ουδέποτε σας εθέωρησα ως κακόδοξον, αλλά μάλλον σας θεωρώ και [ως] ορθοδοξώτατον Πνευματικό Κληρικό της Καθολικής Εκκλησίας μας.
Κακόδοξος είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης μας. Μάλλον αυτός, είναι, αιρετικός και αιρεσιάρχης, διότι το κακόδοξος πλέον, σημαίνει κυρίως μια κακή άποψις, μία εσφαλμένη δόξα ή κακή γνώμη.
Με συγκινεί η αγάπη σας και η φιλία σας και θα ήθελα να μη ανησυχείτε και να ειρηνεύσετε. Και ζητώ μάλιστα συγνώμη όπου τυχόν σας στεναχώρησα.

Ασπάζομαι την δεξιά σας
ο ελάχιστος αδελφός και υϊός σας
Παναγιώτης Π. Νούνης

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΟΛΟΥΔΑΚΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ:

  1. ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΔΟΓΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΚΛΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/06/blog-post_7.html .
  2. ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΩΝ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΑΙΡΕΤΙΚΩΤΑΤΟΝ ΑΚΡΟΝ ΤΟΥ «ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΥ» ΔΙΑ ΓΡΑΦΙΔΟΣ ΤΟΥ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/06/blog-post_8.html .
  3. Ο π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΣΤΑ ΑΤΟΠΑ ΚΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΑ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΝΤΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΟΥ ΑΡΕΙΟΥ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/06/blog-post_75.html .
  4. Η ΝΕΑ «ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ» ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΙΑΓΡΑΦΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤ΄ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΜΑΝΙΟΔΕΣΤΕΡΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/05/blog-post_40.html .

 

ΠΗΓΗ: Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/06/blog-post_88.html

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΓΙΑΤΙ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ «ΖΗΛΩΤΙΚΕΣ» ΤΑΣΕΙΣ;

14192142_296144684091314_6186569714478026990_n.jpg

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΑΝΟΣ ΓΙΑΤΙ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ ΚΑΙ ΔΙΑΚΗΡΥΤΤΕΙ ΚΑΚΟΔΟΞΕΣ «ΖΗΛΩΤΙΚΕΣ» ΤΑΣΕΙΣ;

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

 

Δείτε το εδώ, εδώ και εδώ σε PDF και DOCS.

Μόλις πρόσφατα διενεργήσαμε κατά τινός συνάδελφου θεολόγου και ανιέρως αποσχισθέντα ή και μη ιερώς αποτειχισθέντα αντιρρητική κριτική. Απάντησιν δεν λάβαμεν, ουδέποτε, διότι προφανώς είμεθα νάνοι μωροί και θεολογικά αναλφάβητοι ώστε να μας δίδωσι απολογία για τα καθέκαστα, που δια προτροπών των απανταχού φίλων αναγνωστών/τριών μας, αιτούμεθα θεολογικές εξηγήσεις. (Δείτε εδώ: ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΟ ΚΑΙ «ΖΗΛΩΤΙΚΟ» ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΗΜΑΤΗ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/05/blog-post_54.html ).
Θεωρώ για ανεξήγητους λόγους, ότι είναι ωραίο πράγμα να σε απαξιώνουσι και να σε υποτιμώσι σε μέγιστο βαθμό οι φίλοι και οι εχθροί.
Η κριτική που ασκήσαμε ήτο κατά του «Ζηλωτού» θεολόγου κύριου Παναγιώτη Σημάτη, όπου εκατηγωρούσε, ελοιδωρούσε, ιεροκατέκρινε και εσυκοφαντούσε τους τρείς ιερώς Αποτειχισμένους Πρωτοπρεσβυτέρους (π. Θεόδωρον Ζήσην, π. Νικόλαον Μανώλη, π. Φώτιον Βεζύιναν) ότι δήθεν είναι κακόδοξοι Κληρικοί με απώτερον σκοπόν και στόχον όπως υποσκάψει την ιερά Αποτείχιση και ιερά ποιμαντική ενέργειά αυτών.
Μέσα στο γραπτό του «αποσχισθέντα» κ. Παναγιώτη Σημάτη, είχε ως παραπομπή και συμμαρτυρία του κείμενο του Μοναχού Μακαρίου του Κουτλουμουσιανού, όπου εφαίνετο εντόνως, ότι το κείμενο του Σημάτη, εις την τελική και προς το τέλος της αναγνώσεως αυτού, εδέσποζε φαρδιά πλατιά η υπογραφή του προσφάτως ιερώς Αποτειχισθέντα Μοναχού Μακαρίου.
Από δεοντολογική ανάγκη απεστείλαμε ένα μήνυμα προς τον Μοναχό Μακάριον, μήπως και τυχόν εν αγνοία του, ο «ζηλωτής» κύριος Παν. Σημάτης, εχρησιμοποίησεν κείμενόν αυτού, ώστε να παρουσιασθεί, ότι συμφωνούσι μαζί του και μερικοί Αγιορείτες.
Το μήνυμά μας ερωτούσε λογικά αν ο ίδιος ο π. Μακάριος συμφωνεί με τα φαιδρά ανοητολογήματα και συκοφαντικά παραληρήματα του Σημάτου. Ουδεμίαν απάντηση ελάβαμεν, ή μάλλον ελάβαμεν η οποίο ήτο πολύ σύντομη, προφανώς αυθόρμητη, μονολεκτική, και μάλλον ερωτηματικορητορικής φύσεως, μομφή εναντίον του υποφαινόμενου, και ήτο μάλιστα και χωρίς το ερωτηματικόν.
Για τά όποια προσωπικά μηνύματα μας, τα ειδικά σχόλια μας που του εγράψαμε δημόσια στη σελίδα του στο «φέϊζμπουκ» και τις παράδοξες ενέργειες του, όπως π.χ. να τα εξαφανίσει και να τα διαγράψει αυτά, αντί να μας απαντήσει, πρόκειται να σας παραθέσω αποδεικτικό υλικόν, μετά το τέλος του σχολιασμού μας, καθώς πράττω όπου κρίνω ότι είναι αναγκαίον, συστηματικά και αντικειμενικά, γιά κάθε πρωτότυπον αρθρογραφία μας.
Μάλιστα, το πλέον παράδοξον είναι, που εκεί όπου είχαμε το ελεύθερο να σχολιάζουμε στη σελίδα του, και να αλληλεπιδρούμε διαδικτυακώς, μας εμπλόκαρε και μας έβαλε απαγορευτικόν να σχολιάζουμε και να θέτουμε ερωτήσεις, διότι προφανώς εσκαλίζαμε και διερευνούσαμε πράγματα τα οποία δεν θα άντεχε να μας τα επεξηγήσει ή αδυνατούσε να μας θεμελιώσει αποδεικτικά.
Το ότι μερικοί (μια χούφτα) Αγιορείτες Πατέρες και μή, συμφωνούσι, με τις κακοδοξίες και αιρετικές «Ζηλωτικές» απόψεις και τάσεις του θεολόγου Παναγιώτου Σημάτη μας το εγνωστοποίησεν και μας το αποκάλυψεν, δημοσίως, ο ιερώς Αποτειχισθής και Πατρολόγος π. Θεόδωρος Ζήσης. Όπου εμείς εκ μία αυθαίρετης κριτικής, επρολάβαμεν κάπως βεβιασμένα να επικρίνουμεν, δημοσιογραφικώς και αρνητικώς, κυρίως αδίκως, τον σεβαστό μας δάσκαλο και Καθηγητή.
Επρολάβαμε όμως εκ των υστέρων, να επικοινωνήσουμε με κάποιον νεώτερον Καθηγητήν Πανεπιστημείου στην Αμερικήν, όπως μας εξηγήσει, αναλυτικώς, τι επροέκυψε και εδιεσπάσθην ο αγώνας των αντιΟικουμενιστών. Ο εν λόγω Δογματολόγος, ήτο Ελλάδα για αρκετά χρόνια, όπου έκανε την Διδακτορική Διατροβή του σε έναν άλλο καλό μου δάσκαλο, και έτσι είχε σημαντικές επαφές στο Άγιον Όρος με τους Αγιορείτες Αποτειχισμένους και εσχετίζεται στενά με τον π. Θεόδωρον Ζήσην. Έτσι λοιπόν του είχαμε μία ισχυρά «Α» εμπιστοσύνη όπως μας ξεκαθαρίσει το όλο ζήτημα  και να μας επιλύσει με δογματολογική ακρίβεια τά προβληματικά σημεία που εκπορεύοντο κυρίως εκ της Αγιορείτικης παρατάξεως.
Έχω κάνει τις αναγκαίες προσπάθειές μου για να επικοινωνήσω με τους Αγιορείτες Πατέρες. Ειλικρινά με τα πρόσωπα όπου εκατάφερα να επικοινωνήσω, δυστυχώς, χωρίς καλά-καλά να με γνωρίζωσι, μου εκατηγόρησαν άσχημα τον π. Θεόδωρον και τους επαρακάλεσα θερμά να μη (ξανα)διαδίδωσι τέτοιες κατηγορίες.
Μάλιστα σε μία τελευταία τηλεφωνική επικοινωνία μου, με κάποιον Μοναχό εκ των ιερώς Αποτειχισμένων Αγιορειτών, κάπου εκεί στις θεολογικές του εξηγήσεις, τον έχασα και εσυγχύσθειν, θεολογικώς, με τα όσα επροσπαθούσε να μου ερμηνεύσει, αλλά μου επιβεβαιώσε το θετικό νέο ότι θα γίνει προσπάθεια εξομαλύνσεως των σχέσεων τους.
Μου επιβεβαίωσε επίσης, και το σημειώνω για όσους τυχόν τους ενδιαφέρωσι τα νεοΒατλοπεδινά καμώματα, της εντεταλμένης σατανικης διγλωσίας του Ηγουμένου Εφραίμ μετά του Μητροπολίτου Λεμεσού κ. Αθανασίου, ότι ο Εφραίμ όντως ανέλαβε εργολαβικά τους διωγμούς τινών Αγιορειτών, και μετεβλήθει έτσι σε υπάκουον και πειθήνειον όργανο ή τσιράκι του αιρεσιάρχη της Κωνσταντινουπόλεως. Αλλά περί των κρυφοδαγκανιάρηδων «ακτιστοφωτιστών» νεοΒαλτοπεδινών ίσως τα πούμε εκετενώς σε άλλη ανάρτηση.
Επιστρέφουμε στο κύριον θέμα της αναρτήσεως. Ο λόγος της επικείμενης δοκιμιογραφείας είναι για να καταγγείλουμε στο διαδικτυακό πλήρωμα της Εκκλησίας, ότι ο Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός με αρκετές αποδείξεις και ενδείξεις, αντικειμενικές, καλλιεργεί, διά μέσω του «φέϊζμπουκ» τον σχισματικοαιρετικόν «Ζηλωτισμόν». Συνεπώς μόνον μερικοί αδαείς, αφελείς και ανόητοι θα συμφωνούσι μαζί του, διότι δεν αντιλαμβάνονται διόλου το με το σταγονόμετρο δηλητήριον που εκχύνει στις καρδιές και τις ψυχές των ανθρώπων.
Δεν λέγω ότι το κάνει από πανουργία. Ούτε θεωρώ ότι είναι εκ βαθειάς «Ζηλωτικής» πεποιθήσεως κακόδοξος Αποτειχισθής αλλά υποψιάζομαι, και έχω την ισχυρή αίσθηση, ότι διενεργεί ότι διενεργεί κυρίως από διαβολική πλάνη εκ των δεξιών, παραπλανήθηκε άσχημα ίσως και από άλλους πεπλανημένους ομοϊδεάτες του Αγιορείτες, μα κυρίως επλανήθειν από αφελώτητα καρδίας. Δεν τον κατηγορώ λοιπόν, ότι κακοδοξεί εσκεμμένως από πανουργία και δολίως, καθώς έτσι διενεργεί ο πολύς Σημάτης. Τον κατηγορώ ότι διατυπώνει κακοδοξίες και αλλοιώνει ΔΗΜΟΣΙΑ Πατρολογικά κείμενα ίνα εμπεδώσει στον εαυτό του και στους άλλους, το δίκαιον, του ηλίθιου «Ζηλωτισμού». Εξασκεί δηλαδή συστηματική ανίερον προπαγάνδα, όπως ακριβώς ο Παναγιώτης Σημάτης, προς διενέργεια Σχίσματος, διαιρέσεων και διχασμών.
Απόδειξις όσων διατυπώνουμεν, είναι, ότι με την πάραδον τόσων ημερών, όπου εζητήσαμε θεολογικές εξηγήσεις για την στάση του Σημάτη, ο Μοναχός Μακάριος μας απαξίωσε, σε ΤΙΠΟΤΕ δεν μας απάντησε, μάλιστα μας εμπλόκαρε και μας εδιέγραψε τα προσωπικά σχόλια και μηνύματά μας, όπου απώτερος σκοπός μας, ως γνήσιοι μαθητευόμενοι θεολογικοί και εκκλησιαστικοί ρεπόρτερς, ήτο και παραμένει να είναι, η αλήθεια των Θεολογικών και Εκκλησιαστικών πραγμάτων περί του «Οικουμενισμού» και «Ζηλωτισμού».
Στην αίρεση λοιπόν ή και την κακοδοξία, υφίστατο, άπειρη ηλιθιότης,  α-Λ[λ]ογία, πανουργία αλλά και α-νοησία.
Ενίοτε, υφίστατο και μία ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων που από προσωρινή αφέλεια, και πονηρά αιρετική πλάνη, πέφτωσι, σε αιρετικές κακοδοξίες αλλά μετά ταύτα μετανοώσι, μετανοώσι δε πικρά και ξαναποκτώσι το αρχαίον κάλλος τους.
Ποιες είναι οι σχισματικοαιρετικές κακοδοξίες του Αγιορείτου Μοναχού Μακαρίου;
Οι «ζηλωτικές» κακοδοξίες και αιρετικές αποκλίσεις του Μοναχού Μακαρίου Αγιορείτου, είναι οι επόμενες:
Από την ιερά Αποτείχιση, προχωρεί αντιΚανονικώς, στην ανίερη Αποτείχιση, όπου η δεύτερη περιλαμβάνει την Διακοπή Κοινωνίας με την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία πρώτιστα σε θεωρητικό επίπεδο και έπειτα σε πρακτικόν.
Στην πιο πάνω οδό, συμπαρασύσει, κάμποσους αφελείς και ακατήχητους ανθρώπους όπου τον ακολουθώσι δυστυχώς από τυφλή εμπιστοσύνη εξαιτίας του μοναχικού σχήματός του.
Προσπαθεί απέλπιδα, με συγκεχυμένα Πατρολογικά ρηθέντα, χωρίς να παραθέτει με ακρίβεια την πηγή προελεύσεως αυτών, να εισαγάγει νεωτερισμούς και αντιπαραδοσιακά πεπλανημένα κακόδοξα Θεωρήματα για αγρίους φονταμενταλιστές.
Καλλιεργεί δηλαδή τον φονταμενταλισμό, τον φανατισμό και την μισσαλοδοξία διά μέσω τέτοιον ανάδελφων αιρετικών θεωρημάτων όπου έχωσι «Πατρολογική» επένδυση.
Οι ενέργειες των «Ζηλωτών» έχωσι πάμπολλα κοινά «μεταΠατερικά» στοιχεία με τις ενέργειες των Οικουμενιστών. Ο «Ζηλωτισμός» είναι η άλλη όψη του πανθρησκειακού νομίσματος που κόβεται από τις τράπεζες του Συγκρητισμού. Ποια είναι τα κοινά στοιχεία τους;
Να διαστρέφωσι σωρηδόν Πατερικά και Ευαγγελικά χωρία ώστε να εμπεδώσουσι, σε αφελείς και αδαείς, τις ιδεολογικές και θρησκόληπτες ιδεοληψίες και φαντασιοκοπίες τους.
Ο Μοναχός Μακάριος, εισαγάγει, μαζί με την παρέα του, την αιρετική κακοδοξία και «ζηλωτική» θεωρία της «πονηράς Οικονομίας». Έτσι καταντεί η ιερά Αποτείχισις του εν λόγω Μοναχού σε πονηρά ομύγηρις ανιέρων αποσχισθέντων και μη ιερώς αποτειχισμένων, σε πονηρά ακοινωνησία και σε πονηρά τεχνάσματα του πονηρού.
Για να στηρίξει αυτός και οι πλανεμένοι ομοφρώνες αυτού, την προειρημένη θεωρία τους, πρέπει να βγάλωσι σκάρτους, να διαβάλωσι και συκοφαντήσωσι, τους ιερώς Αποτειχισθέντες Κληρικούς, όπου διδάσκωσι την Ποιμαντική Οικονομία.
Συνεπώς αμαρτώνωσι δίπλα, τόσον για την συκοφαντία της ορθοδόξου Πατερικής θεολογίας όσον και για την συκοφαντία ορθοδόξων Κληρικών της Εκκλησίας.
Τέλος, εισαγάγει και προπαγανδίζει, την σατανική θεωρία περί των «Ακρύρων Μυστηρίων» της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.
Είναι δυνατόν να ιερουργούνται, άκυρα Μυστήρια, από την Εκκλησία του Χριστού μας;
Σοβαρολογώσι οι ανόητοι και αφελείς νόες;
Προφανώς εξέχασαν, ότι προτού περάσουνε το κατώφλι της ιεράς Αποτείχισις, ότι μέχρι χθές και προχθές Συγκοινωνούσαν και Κοινωνούσαν με τα εν λόγω «Άκυρα Μυστήρια».
Όλως παραδόξως και μαγικώς, με την ιερά Αποτείχιση, θεωρούσι οι ταλαίπωροι, ότι, είναι σαν να εισήλθαν στην μαγική νουλάπα του γνωστού παραμυθιού, και εισήχθησαν στην «χωροχρονική πραγματικότητα» του βασιλείου της Νάρνειας.
Είναι χίλιες φορές προτιμώτερον, να παρακολουθεί κανείς τέτοιων λογιών παραμύθια για μικρομεγάλους νόες, παρά να παρακολουθεί την τραγελαφικήν και αξιοθρύνητον εξέλιξη των «Ζηλωτών» Αποτειχισμένων.
Κριτήριον, περί της εγκυρότητος ή ακυρότητος των θείων Μυστηρίων είναι οι «Ζηλωτικές» μαλαγανίες τους;
Κριτήριον, περί της ακυρότητος των Μυστηρίων της Εκκλησίας είναι η διενέργεια της ιεράς και μη Αποτειχίσεως;
Είναι άκυρα λένε, επειδή τάχα μου τα διενεργώσι οι Αρχιοικουμενιστές! Από πότε οι αρχιΟικουμενιστές ή οι αντιΟικουμενιστές, ή οι ενδιάμεσοι και άβουλοι Κληρικοί, διενεργώσι, οι ίδιοι αφ΄εαυτού τους, τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας του Χριστού;
Και δια τον φόβον του Οικουμενισμού, και δήθεν δια της Συγκοινωνίας και της μολύνσεως μαζί τους, αυθαιρετώσι, ενώ διαλαλώσι παράφωνα, με Λογικά με Εκκλησιολογικά και με Θεολογικά άλματα Α΄ βαθμού, ότι υφίσταντο άκυρα Μυστήρια.
Κατ΄ουσίαν αυτές οι θεωρίες είναι ΠΟΝΗΡΕΣ και ΑΚΥΡΕΣ.
Τέτοια αμάρτυρα και αθεολόγητα θεωρήματα της κακιάς ώρας και του φονταμενταλιστικού τύπου και οίστρου τους, καταφέρνωσι έτσι, με τους αυτούς και εν λόγω ηλιθίους «ζηλωτισμούς τους, να υποσκάψωσι, κυρίως τον πνευματικό τους αγώνα, παράλληλα να υποσκάψωσι και την ιεροκανονική στάση τους με την επαινετή και καλή διενεργεία της ιεράς Αποτείχισις και να διέλθωσι, με Ελεύθερη Βούληση και συσκοτισμένη συνείδηση, στο φρικτώτατον και σχισματικοαιρετικώτατον κατώφλιον του επάρατου «Ζηλωτισμού».
Γιατί πολυσέβαστε μου πατέρα Μακάριε, δεν μας δώσατε θεολογικές εξηγήσεις και κρυφθήκατε, πολλώ μάλλον και μας απαξιώσατε;
Ο Απόστολος Παύλος δεν είναι εκείνος που προτρέπει και εντέλει εσας τους πνευματικούς ανθρώπους «παντί τω αιτούντι δίδε απολογίαν»;
Δεν μας δίδαξε φυσικά το επόμενο, παντί τω αιτούντι, πλήν του Νούνη, δίδε απολογίαν. Αν ήτο τούτο το παραφρασθέν μας, αλήθεια, και μία πάγια Ευαγγελική και Αποστολική εντολή, σαφώς να μη διενεργούσα το επερώτησον τον πατέρα σου.
Ελπίζουμε, ότι μετά από αυτό το δημοσιογραφικά αρθρίδιον, ο πατέρας Μακάριος να φιλοτιμηθεί και να μας απαντήσει σε όσα τον καταγγέλνουμε, βάση το Ειπέ τη Εκκλησία.
Διαφορετικά πατέρα Μακάριε και συν αυτώ, εν ημέρα Κρίσεως, ο Καλός Ποιμήν και Δικαιοκρίτης Χριστός, θα σας βγάλει το Μέγα και Αγγελικόν Σχήμα σας, θα σας αποσχηματίσει, και δή αιώνια, και θα το δώσει σε άλλες ψυχούλες, τιμητικώς, και όπου Εκείνος θεωρεί ως αξίους να το φορώσι. Γι΄αυτό σας παρακαλώ θερμά, υϊικώς, όπως συνέλθετε εγκαίρως και οριοθετήσετε, κανονικώς δογματολογικώς και εκκλησιολογικώς, την ιεροκανονική ενέργειά σας, εκείνη της ιεράς Αποτειχίσεώς σας.
Αποκηρύξετε ΑΜΕΣΩΣ και ΔΗΜΟΣΙΩΣ τις αιρετικές πλάνες και «ζηλωτικές» θεωρίες σας, διότι κατασπαράσσονται αθώες ψυχούλες και Λογικά πρόβατα του Χριστού μας, ενώ κινδυνεύει άρδην και η ιδική σας αιώνια προοπτική.
Κάτι τελευταίον: η επιλογή ενεργοποίησις του ΙΕ΄ ιερού Κανόνος της Πρωτοδευτέρας (Α΄και Β΄) αγίας Συνόδου, είναι αναντίρρητα δυνητικώτατη ενέργεια και ουχί υποχρεωτική. Πολλώ δεν μάλλον δεν είναι πλάνη το δυνητικόν αυτής. Πλανημένοι είναι, όσοι ξεστομίζωσι τέτοιες φαιδρότητες εκ του πονηρού. Αν ήτο πράγματι απόλυτα υποχρεωτική, η ενεργοποίησις της Διακοπής του Μνημοσύνου, τότε δεν θα είχαμε μερικές και ξεχωριστά μεμονωμένες προσωπικότητες τινών αγίων Πατέρων όπου ενεργοποιούσαν αυτόν.
Η υποχρέωσή μας είναι (και όσων σαφώς έχωσι αδυναμία, να αντιπαραταχθώσι, διαλεκτικά και αποδεικτικά, κατά των αιρετιζόντων οικουμενιστών) η διακοπή της επικοινωνίας, η διακοπή της συνεργασίας, η διακοπή των ιδιαίτερων διαπροσωπικών και εκκλησιαστικών σχέσεων, η διακοπή της καλημέρας, και η διακοπή της προβατοποιημένης οχλοβοής που σπεύδωσι πάμπολλοι, ως άλογα πρόβατα, κυρίως σε μητροπολιτικούς ναούς ίνα (επι)δείξωσι πρόσωπον προς τον τάδα ή το δείνα μητροπολίτη και επίσκοπό τους.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Ορθόδοξος Θεολογών
(Έγραφον εν τη 9η Ιουνίου εν ετη 2017)

ΠΗΓΗ: Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/06/blog-post_19.html