ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ B΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 2016 μ.Χ. (AΠΡΙΛΙΟΣ-ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ B΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 2016 μ.Χ. (AΠΡΙΛΙΟΣ-ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ)

 

 

 

 

  • ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ Α΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 2016 μ.Χ. (ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ). [Δεῖτε ΕΔΩ]

  • TO AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ” ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [1ον Μέρος] ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ (1923) ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ (2016). [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Ἀρχιμανδρίτου Ἰωάννου Καρασακαλίδη, Γνώρισε τά Χαρίσματά σου, Α΄ Τόμος, Ἔκδοσις: Ἀλεξανδρούπολη 2015, σσ. 215. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • KATA ΑΝΩΝΥΜΩΝ ΚΑΙ ΕΠΩΝΥΜΩΝ “ΕΝΘΕΩΝ” ΝΕΟΔΑΡΒΙΝΙΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΑΤΑ ΝΕΟΑΘΕΪΣΤΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΤΡΙΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΣ ΠΕΦΙΠ κ. ΙΩΑΝΝΗΝ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΚΑΤΑ ΤΙΝΟΣ ΓΕΡΟΛΥΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΕΚ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΟΙ ΝΕΟ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ “ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΩΝ” ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Τῼ ΟΝΤΙ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΑ ΤΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ ΤΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΝΟΥΣΗ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ κ. ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ “ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ” ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΕΠΙΚΕΙΤΑΙ ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΜΕΓΙΣΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΕΣΛΑ ΕΚ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΣΤΑΣΗ ΔΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΚΑΙ «ΑΓΙΟΝ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ» ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΤΕΣΛΑ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΡΑΓΕ ΤΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ «ΙΕΡΑ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΑΡΙΣΗΣ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΟΥΜΕΝΗΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΕΣΛΑ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΟΙΣΤΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣῌ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΟΥ “ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ” (1923) . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΓΙΑΤΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΟΝΚ ΚΟΝΓΚ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ “ΟΜΙΛΕΙ ΚΙΝΕΖΙΚΑ”; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ «ΡΗΤΟΡΙΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ» ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ ΒΑΣΙΝ ΤΩΝ ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΠΟΙΑ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ» ΣΥΝΟΔΟΝ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΟΙ ΔΙΑΚΗΡΥΓΜΕΝΕΣ «ΣΙΩΠΗΛΕΣ» ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ. [Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, Συνάντηση μέ τό Μυστήριο (Μία σύγχρονη ἀνάγνωση τῆς Ὀρθοδοξίας), Ἐκδόσεις: Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως καί ΑΚΡΙΤΑΣ Α.Ε., (Πρωτότυπη ἔκδοση στίς Η.Π.Α.: Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today) σσ. 359]. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΟΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Β΄ . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ] Η OΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄ . [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΚΑΔΙΟΣ, [ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ] «Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ» ΔΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΞΕΠΟΥΛΕΙ ΤΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΤΣΑΒΟΛΑΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΔΙΩΚΕΙ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΖΕΙ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΑΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΗ ΣΥΝΟΔΟΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ καί ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΝ ΦΩΤΟΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΗΜΑ] ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΡΩΜΑΛΕΟΝ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΗ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΥ ΚΥΡΙΑΖΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΞΟΡΙΣΘΕΝΤΑ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΝΕΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ] ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΑΓΙΟΣΑΒΒΑΪΤΟΥ ΥΠΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΙΑ ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΣΤΑ ΛΕΧΘΕΝΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΑΛΛΙΑΣ κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΜΕ ΤΑΣ ΗΠΑ ἤ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ; [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΝΕΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ] ΣΩΡΗΔΟΝ ΤΑ ΑΔΙΟΡΘΩΤΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΝΕΕΣ ΧΩΡΕΣ». [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΣΩΠΗΤΟΝ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Η ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟΝ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΝ (;!) ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ κ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ] Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΞΕΠΟΥΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ. ΘΕΟΦΙΛΟΝ Γ΄. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • KΡΙΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΑ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΛΛΥΡΙΑΣ κ. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • O ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΣ “ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ” κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗΣ ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ! [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • ΝΑΙ εἰς τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν! ΟΧΙ εἰς τά μυστήρια τῶν ΓΟΧ! [Δεῖτε ΕΔΩ]

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

ΝΑΙ εἰς τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν! ΟΧΙ εἰς τά μυστήρια τῶν ΓΟΧ!

ΠΗΓΗ

Δεῖτε ἐπίσης ΕΔΩ τό ἀρχέτυπον δοκίμιον προτοῦ δημοσιευθῆ εἰς τόν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΤΥΠΟ» μέ εἰδικόν τίτλον:

  •  ΣΧΟΛΙΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Β΄

ΕΚΤΕΝΕΣ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟΝ «ΝΕΟ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΣΜΟ» ΤΟΥ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ κ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ

Κατ΄ ἀρχᾶς νά ἀναφέρομεν ὅτι εἶμεθα πάρα πολύ στεναχωρημένοι καί σκανδαλισμένοι πού ὁ μέγας «Ἀντιαιρετικός» Χωρεπίσκοπος Καρπασίας ἐκλεκτός κύριος Χριστοφόρος Τσιάκκας, μέ πνευματικές καταβολές ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Τροοδιτίσσης, ἔχει ὑπογράψει δυστυχῶς, ἐκείνο τό αἱρετίζων καί προβληματικό κείμενο ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ ἑνῷ μόλις τώρα ὁ ταλαίπωρος ἐπίσκοπος τῆς κατεχόμενης Καρπασίας μας, ἀνέλαβε ἐργολαβικῶς, ὡς σάν advocatus diaboli, ὅπως μᾶς τό (παρ)ἐρμηνεύσει (;) σύμφωνα μέ τίς ἰδικές του ὑποκειμενικές «ὀρθόδοξες» προϋποθέσεις. Ἐξάπαντος ὡς τά ἐλάχιστα καί τελευταία μέλη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου εἴμεθα φοβερά ἀγανακτησμένοι ἀλλά καί βαθιά προβληματισμένοι διά τήν νεο-ἐκκλησιολογική (=Βατικάνεια) θεσμοθέτησιν διά τῆς ὑπογραφῆς τῶν ὅποιων Μητροπολιτῶν καί Χωρεπισκόπων τῆς νήσου Κύπρου μας.
Τό παράδοξον τῆς ἐν Κύπρῳ ὑπόθεσις, θά ἦτο λ.χ. ὁ ἀξιότιμος Χωρεπίσκοπος Νεαπόλεως κύριος Πορφύριος, νά μή ὑπέγραφε, καθῶς ἔπραξε τά ἀντίθεταπερίφημος Γέροντάς του καί Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κύριος Ἀθανάσιος. Τέτοιον Ἐκκλησιολογικό διχασμό μόνο οἱ Νεοβατοπεδινοί [ὄχι ὅλοι, ὑφίσταντο καί λαμπρές ἐξαιρέσεις] τόν καλλιεργῶσιν. Τί πάει νά πεῖ «ὅτι τό ὑπέγραψεν», ἀλλά «μέ κάποιαν ἐπιφύλαξιν»; Μπορεῖ νά μᾶς κάνει τήν τιμή καί νά μᾶς καταγράψει, ἕνα θεολογικόν ὑπόμνημα, ἁπλό καί ἐπεξηγηματικό, διά τήν ἀμφιλεγόμενη αἱρετίζουσα στάσιν του; Ἥ μήπως δέν δίδει εὐλογία ὁ Λεμεσοῦ; Ποῦ ἀκριβῶς δηλαδή διαφωνεῖ εἰς τό ὁμολογιακό κείμενο τοῦ Γέροντά του καί Σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Λεμεσοῦ; Δέν πρέπει νά μάθει τό πλήρωμα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας; Ὑπέγραψεν ὁ εὐγενής θεοφιλέστατος Νεαπόλεως κ. Πορφύριος τήν ἐκκλησιοποιήσιν (!) τῶν ἑτεροδόξων καί αἱρετικῶν, ἀλλά κρατάει καί κάποιαν ἐπιφύλαξιν! Τί εἴδους ἐπιφύλαξη εἶναι τοῦτη; Σέ ποῖον ἀκριβῶς σημεῖον ὑφίστατο ἡ ἐπιφύλαξις; Γιατί δέν μᾶς ἀποσαφηνίζει, μέ πάσα διαφάνεια περί τῆς ἐπισκοπικῆς (;) ἐνέργειάς του, πού ἔρχεται σέ ἄκραν ἀντίφασιν, συγκριτικῶς ὁμιλοῦντες, μέ ἐκείνην τοῦ Λεμεσοῦ; Δόξᾶ τῷ Θεῷ ὅμως πού τέτοια, τρισάθλια καί γυναικουλίστικα καμώματα, δέν τά ἐνήργησεν ὁ Λέων Ὁμολογητής καί ἀνδρείος Ἐπίσκοπος Ἐφέσου, ὁ Μέγας Ἅγιος Μάρκος, ὁ τῷ ὅντι Εὐγενικός καθῶς καί ἄλλοι σωρηδόν ρωμαλέοι μικροί καί μεγάλοι Ἅγιοι Ὁμολογητές τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὑπέγραψεν ὁ κύριος Πορφύριος, ὅτι ἡ ἀλήθεια δύναται, νά ὑπανδρεύθει μέ τό ψεύδος, ἱερούργησεν διά τῆς ποιμαντικῆς ὑπογραφῆς του εἰς τό μυστήριον τῆς πανμοιχιανικῆς ἀνομίας, ἀλλά ἔχει ἐξ ὅσων διαδίδωσιν τινές κάποιες ἐπιφυλάξεις (sic) διά τό κείμενο καί διά τῆς μοιχεπιβατικῆς κακόδοξης ἐνέργειάς του; Ὁ Θεός νά μᾶς ἐλεήσει πιόν! Καί ὅλο αὐτό τό καταγράφομεν ὡς ὑπενθύμιση μιᾶς καί ὅλοι μας γνωρίζωμεν, ὅτι ὁ θεοφιλέστατος κ. Πορφύριος εἴχεν συγκαλέσει καί συνδιοργανώσει τινά ἀπαράδεκτον Διαθρησκειακόν (=Οἰκουμενιστικόν) Συνέδριον (2008) εἰς τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Κύπρου μετά τοῦ Μακαριωτάτου οἰκουμενιστοῦ Ἀρχιεπισκόπου κυρίου Χρυσοστόμου τοῦ Β΄ ὅπου καί ἐνεργήθησαν καί ἀντικανονικές Συμπροσευχές μετά τῶν αἱρετικῶν, σχισμαστικῶν καί ἀλλοδόξων. Ἀλλά βλέπετε, ὅτι ὅπου ἐμφιλοχωρεῖ τέτοια σατανική διγλωσσία καί ἀνίερη πολιτική, σέ Θεολογικά Ζητήματα, τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα βρίσκεται σέ πνευματικό μαρασμό, λογική κατάπτωσις καί ψυχολογική σύγχυση. Πολλῶ δέ μᾶλλον, ἐπικραττεῖ μία ὀμιχλῶδες καί παράδοξη σιωπῆ, ὅταν μάλιστα σύν τοῖς ἄλλοις, μέχρι καί ὁ παραδοσιακός Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρυμιθοῦντος ἀγαπητός κύριος Βαρνάβας Σταυροβουνιώτης δέν ἔχει ἀκόμη ἐνημερώσει, γραπτῶς καί ἐκτενῶς, τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς ἐπαρχίας του διά τήν στάσιν του εἰς τήν Ληστρική Σύναξη τοῦ Κολυμπαρίου. Γιατί ᾆράγε;
Νά σᾶς ἐπισημάνω ἐπίσης καί μία προσωπική τραγική εἰρωνία: ὅτι ὅποτε μεταβαίνω εἰς προσκήνυμα εἰς τήν σεβασμία Ἱερά Μονή τῆς Τροοδιτίσσης, ἀγοράζω ἀπό τό βιβλιοπωλεῖον τῆς ἱ. Μονῆς τινά θεολογικά βιβλία τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου. Βλέπετε ἡ ἐν λόγῳ ἐκλεκτή ἱ. μονή τοῦ Τροόδους, προωθεῖ διαχρονικῶς τά πάμπολλα θεολογικά ἐγχειρίδια τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἐπισκόπου τῆς Ναυπάκτου. Μᾶλλον ὁ θεοφιλέστατος Καρπασίας κ. Χριστοφόρος ἀγρόν ἡγόρασεν καί μέ τήν ἀναβάθμισή του σέ κύριον συμβουλάτωρα τοῦ ἀρχιοἰκουμενιστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ἀπώλεσεν, αἰσθητά, τό Ἐκκλησιολογικόν αἰσθητήριόν του: τρανή ἀπόδειξις, ὅτι ΔΕΝ διεμαρτυρήθην ποσῶς , περί τῆς ἀντικανονικῆς καί ἀντιευαγγελικῆς ὑπογραφῆς, τοῦ μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου μετά τινός Αἱρεσιάρχου Ραββίνου, ὑπέρ τῆς «Ἄρσεως τοῦ Θεοκτόνου» περί τά τοῦ Ἱουδαϊκοῦ λαοῦ. Ἡ ἐν λόγῳ συγκρητιστική καί θεοστυγῆς ἐνέργεια τοῦ Κύπρου, ἔνεργήθην, αὐθαιρέτως καί πραξικοπηματικῶς, ἄνευ τινάς Συνοδικῆς Διαγνώμης καί ὁμοφώνου ἀποφάνσεως τῶν ἐν Κύπρῳ Ἱεραρχῶν. Ὁ «Μέγας Ἀντιαιρετικός» τῆς Καρπασίας ὅμως, οὐδέν ἐλάλησεν. Κατήντησεν λαλίστατος, ἀλλά καί γραφικός, ἐπί 30 χρόνια καί βάλε πού τόν ἐνθυμοῦμε παιδάκι, μόνον, διά τόν Χιλιασμό, Πνευματισμό, Μαγείες, Παραθρησκευτικές ὀργανώσεις κ.ο.κ. Ὅπως οὐδέν λαλεῖ τι περί τοῦ παναιρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἤ καί περί τῆς Μεταπατερικῆς Αἱρέσεως. Ἀλλ΄ ἐλάλησεν τοῦτη τήν φορά, ὑπέρ τῆς Νέας Βατικάνειου Ἐκκλησιολογίας τῶν «ὀρθοδόξων» Προκαθημένων καί μητροπολιτῶν, πού ἐμπεδώθην εἰς τήν κακοΣύνοδο τοῦ Συγκρητισμοῦ τῆς Κρήτης…!
Νά σᾶς παραθέσομεν ὅμως, κριτικά, καί σέ ἄμεσον ἀντιδιαστολή μετά τῶν ἀριθμημένων γεγγραμένων σημείων του σέ εἰδικόν ἄρθρον, τοῦ ἐπισκόπου Καρπασίας, μέ εἰδικόν τίτλον «Η Εκκλησιολογία της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου» [Δεῖτε ΕΔΩ]· λάβετε μερικές
τινές προσωπικές σκέψεις, λογισμούς, θέσεις, ἀντιθέσεις καί προβληματισμούς μας :
  • Εἰς τό πρῶτον σημεῖον γράφει ὁ θεοφιλέστατος, γενικῶς καί ἀορίστος, περί τινῶν «περισσότερων ἐπικριτῶν» κατά τοῦ αἱρετίζωντος κειμένου, χωρίς νά μπαίνει κἄν στόν κόπο νά κάνει μερική ἀναφορά, ἔστω σέ μερικά πρόσωπα, ἀπό τήν πλειάδα τῶν ἐπικριτῶν τοῦ κειμένου, ἄρα συνεπῶς, τσουβαλιάζει σοφιστικῷ τῷ τρόπῳ, ἀτόπως, καί ἀντιποιμαντικά, ὅλους σχεδόν πού ἐδιατύπωσαν, ἀντιρρητική καί ἀποδεικτική θεολογική, ἄποψιν καί στάσιν, περί τοῦ προβληματικοῦ νεοκκλησιολογικοῦ κειμένου. Ἀν μή τί ἄλλο δέν μᾶς λέγει, σχεδόν τίποτε, ἔστω διά τούς «ἐλάχιστους ἐπικριτές» πού ἐπιχειρηματολογῶσιν εὔστοχα καί ἐκκλησιολογικῶς ἐπάνω καί εἰς τήν οὐσία τοῦ Θεολογικοῦ Ζητήματος τοῦ Βατικάνειου Νεοεκκλησιολογισμοῦ. Ἐπίσης διαπιστῶνω, πιθανόν καί νά λαθεύω, ὅτι ὑποτιμᾶ καί προκαταλαμβάνει τίς σωρηδόν, εὔστοχες ἤ καί ἄστοχες, ἐπικρίσεις τῶν περισσοτέρων, ἤδη μόλις εἰς τό πρῶτον σημείον του, καί σχετικοποιεῖ ἔμμεσα ἐξ ἀρχῆς, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία, καί τήν πυρήνα τῆς σημαίνουσας ἐκκλησιολογικῆς συζητήσεως: περί τοῦ ἄν οἱ ἑτερόδοξοι (δηλ. οἱ αἱρετικοί) εἶναι Ἐκκλησία ὥστε ἵνα ἀποκροῦσει, γενικῶς καί ἀποτελεσματικῶς, τήν λελογισμένη κατηγορία ἤ και μομφή τοῦ ἐξωμότη καί ἀλλότριου ἐπισκόπου. Τόν ἔπιασε ὁ πόνος καί τό μαράζι διά τούς χαρακτηρισμούς πού ἐκτοξεύωσιν τά ἀγανακτισμένα μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι ἡ οὐσία τῆς συντεταγμένης διαστροφῆς τῆς Πίστεώς μας;! Μήπως θεοφιλέστατε, τό θεολογικόν συμπέρασμα τῶν πολλῶν ἐπικριτῶν, ὅτι οἱ ἑτερόδοξοι καί οἱ αἱρετικοί δέν εἶναι Ἐκκλησία, εἶναι αὐθαίρετον καί ἀμάρτυρον εἰς τήν Ἱερά Παράδοξη τῆς Πατερικῆς Θεολογίας; Ὄχι, δέν εἶναι! ᾎρα γιατί λοιδωρεῖτε καί ὑποσκάπτετε, τούς ἐπικριτές τοῦ κειμένου, καί κατ΄ἐπέκτασιν μαζί ἔμμεσα τήν ἐγνωσμένη Ὀρθόδοξη θεολογικο-Δογματική καί Ἐκκλησιολογική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας; Ἄν ὑφίστατο (ἐπανα)διαπραγμάτευσις σέ ὑψηλόν ἐπίπεδον διά τό ζήτημα, ἡ Χαρισματική Συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας τό ἔχει λελυμένο ἐδῶ καί αἰῶνες. Ἄρα τό πρόβλημα ἔγκειτο, πιθανόν, εἰς τόν νοσηρό Ἐπισκοπομονισμό καί Κληρικαλισμό πού ἀπαξιώνει τά ὑφίσταμενα Κληρικολαϊκά πρόσωπα-ἄτομα ἐνεργά μέλη τῆς Ἐκκλησίας.
  • Καί προτοῦ κἄν προχωρήσομεν εἰς τήν οὐσία τοῦ Ἐκκλησιολογικοῦ Ζητήματος, νά ἐρωτήσομεν ρητορικῶς καί πάλιν τόν θεοφιλέστατον: προτοῦ κἄν συγκληθεῖ ἡ «Πανορθόδοξη Σύνοδος» τῆς Κρήτης, δέν ἐδιεπίστωσεν τινά, διαχρονικόν, ἔλλειμα Συνοδικότητος καθῶς καί σημαίνων ἔλλειμα, Ὀρθοδόξου Αὐτοσυνειδησίας, εἰς τάς κατά Τόπους Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας; Αὐτά τά δύο σημαντικώτατα ἐλλείματα πού ἐδιαπιστώθησαν καί ἐπισημάνθησαν, ὑπό τινῶν ἔγκριτων κυρίων Καθηγητῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας [Δεῖτε ΕΔΩ], ἐπικριτῶν τῶν κειμένων, δέν εἶναι ἀπ΄ ἀρχῆς τρανό καί κατ΄ ἐξοχήν, σημαίνων κακόβουλο δείγμα, τῶν ἐσφαλμένων Ἐκκλησιολογικῶν καί Συνοδικῶν προϋποθέσεων τῆς ἤδη συντελεσθῆσας ἱδιόμορφης Νεοεκκλησιολογικῆς Συνόδου; Ψευδολογῶσιν ἤ μήπως ὑπερβάλλωσιν ὅσοι ἐκατήγγελαν, ἐμπόνως καί ἐντόνως, διαχρονικῶς, τήν ἐλλειματική Ἐκκλησιολογία καί ἀπουσιάζουσα Συνοδικότητα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας μας; Δηλαδή, θεοφιλέστατε, γιατί ἐστιάζετε, μονόγνωμα καί ἀγκυλωτικά, εἰς τά ἐν λόγῳ Συνοδικά Κείμενα, ἤ καί στούς ἐπικριτές αὐτῶν, δηλαδή τό δένδρον, μᾶλλον καλύτερα, στόν καρπό τοῦ δέντρου, ἀντί εἰς τό ὅλον Ἐκκλησιολογικόν καί Συνοδικόν πλαίσιον πού ἐμπίπτωσιν τά Κείμενα δηλ. τό ὅλο ἱερόν δάσος τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος; Διά νά κάνετε ἴσως, τινά ψυχολογική, ἄρση τῶν συνειδησιακῶν ἐνοχῶν, καί μύχιων προσβληματισμῶν ἐκ τῶν ἐξομοτῶν λυκοποιμένων πού ὑπογράψασιν τά κακόδοξα καί ἀπαράδεκτα κείμενα; Ὁ Ψυχολογισμός καί Κοινωνισμός εἶναι μία ἄλλη σύγχρονος μάστιγα πού ταλαιπωρεῖ Ποιμένες καί λαό τῆς Ἐκκλησίας. Τά Συνοδικά Κείμενα, μίας τῷ ὄντι Πανορθοδόξου Συνόδου, ὑποτίθεται, ὅτι εἶναι ὁ συνοδικός καρπός τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας καί Αὐτοσυνειδησίας Της καί τά νεοτεχθέντα γεννητούρια τοῦ Συνοδικοῦ μας συστήματος. Ἄρα συνεπῶς, δέν θά ἔπρεπεν, ᾆράγε, νά ἐξετάζωμεν π.χ. τό εἶδος ἤ καί τό γένος τοῦ δέντρου, δηλ. τήν ποικιλία καί τήν ποιότητα τῶν καρποφόρων δέντρων τινός περιβολιοῦ, οὔτος ὥστε νά δυνάμεθα νά (ἀνα)γνωρίζωμεν μέ ἀσφάλεια a priori τί σόϊ καρποί πρόκειται, νά παραχθῶσιν, σέ ποσότητα ἀλλά κυρίως σέ ποιότητα, ἐκ τῶν καρποφόρων δένδρων; Ἐκτός κι ἄν δέν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ποιότης τοῦ καρποῦ καί τήν θυσιάζωμεν εἰς τόν βωμόν τῆς ποσότητος καί αἰσχροκέρδιας. Ἐξάπαντος ἀγαπητέ θεοφιλέστατε κ. Χριστοφόρε μας: ἄν λόγου χάρι σ΄ ἕνα χωράφι, φυτευτῶσιν ἄκαρπα δενδρίλια, δέν θά ἦτο πραγματικά, ἄπειρη ἀνοησία, νά ἀναμένωμεν εὔγευστους, χημῶδεις ἤ καί ἄγευστους καρποῦς; Ἡ ὅλη ἐπιχειρηματολογία ἐκ τῶν ὑστέρων, δηλ. «πῶς θά ἐρμηνευθεῖ τό φαινόμενο τῶν ἄκαρπων δενδριλίων» φαντάζει ἀνόνητον, διακαήν πόθον, πρός μετοικεσίαν εἰς τόν ταρτάριον Πλανήτη τῆς Ἀφροδίτης. Μήπως, συγχέωμεν καί ἐστιάζωμεν, εἰς τό φαινομενικόν σύμπτωμα [τῶν προβληματικῶν Κειμένων] ἀντί εἰς τάς βαθυτέρας νοσηρᾶς ρίζας τῆς ἀρχέγονης ἀσθενείας [τῆς κακοδόξου Ἐκκλησιολογίας]; Διά τοῦτο τό ζήτημα δέν μᾶς λέτε τίποτα.
  • Εἰς τό δεύτερον σημεῖον, ἀποροῦμεν λογικῶς: ἡ Συνοδική (!) ἀπόδωσις ἐκκλησιαστικώτητος εἰς τίς Ἐτερόδοξες Κοινότητες καί Χριστιανικές Ὁμολογίες, εἶναι δείγμα, ὑπό ποῖας ἀκριβῶς ἀποκαλυπτικῆς ἐμπειρίας καί ὑπό τίνων συγκεκριμένων θεοπνεύστων καί θεοφόρων Πατέρων… εἰς τήν παρωδία τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ Συνόδου; Παρ΄ὅλα αὐτά καί δι΄αὐτά ὁ θεοφιλέστατος κρίνει, ἄστοχα, ἀνόμοια τινά πράγματα, σέ τοῦτο τό σημεῖον, μιᾶς καί ἔχει, ὑπερτονισθεῖ καί ἀποσαφηνισθεῖ, ὅτι ἡ Ληστρικώτατη Σύναξις τῶν Προκαθημένων στή Κρήτη, εἶναι Καινοφανής νεωτερισμός παντελῶς [ἀ]διάφορος ἐκ τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἐν τέλει θεοφιλέστατε πρός τά ποῦ συγκλίνετε (ἐπ)ἀκριβῶς δέν ἔχομεν ἀντιληφθεῖ τό ὅλον πνεῦμα σας διά τήν ὀνομασία τῆς (συν)κρητικῆς Συνόδου: Νέα Οἰκουμενική Σύνοδος; Μεγάλη Πανορθόδοξη Σύνοδος; Ἤ μᾶλλον τραγελαφική σύνοδος γιά γοερά κυρίως κλάματα; Εἶναι φανερόν βέβαια, ἀπό τήν ἐκστρατεία προπαγάνδας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ἅμα μέ τή μόλις πρόσφατην τηλεοπτική μεταΣυνοδική συνέντευξή του εἰς τό ΡΙΚ πού ἐπροσπαθοῦσεν, ματαίως, νά πείσει τούς τηλεθεατές του, ὅτι πρόκειται διά πνευματικῆς (sic) συνεντεύξεως καί δεῖ ὅτι ἡ ἐν Κολυμπαρίῳ Σύνοδος εἶναι καί θά ἐπικρατήσει ὡς μία Νέα Οἰκουμενική Σύνοδος. Τόν τελευταίον λόγο θά τόν πεῖ ἡ ἀλάθητως Συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὑπερβολική αὐτοπεποίθησις διά τά πιό πάνω τοῦ ἔντιμου μακαριωτάτου Κύπρου, δέν μᾶς πείθει, καί τήν ἀμφισβητόμεν ρωμαλέως. Ἐξάπαντος ὡς συμβουλάτωράς του, γίνεται κάπως φανερόν, ὅτι διακατέχεσθε ἀπό ταυτόσημον ἐσφαλμένο ἐκκλησιολογικό φρόνημα, μιᾶς καί ταυτίζετε καί συγκαταλέγετε, ἐμμέσως πλῦν σαφῶς, καί δή ἄτοπα, τήν πρόσφατη θεατρινίστικη ψευδοΣύνοδο, μετά τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἄπαγε τῆς βλασφημείας δηλαδή. Ἄν πολυσέβαστέ μου κύριε Χριστοφόρε, δέν ὑφίστατο τινά μέγα καθολικόν Συνοδικόν ἔλλειμα, τεράστιον ἔλλειμα εἰς τήν Ὀρθόδοξον Αὐτοσυνειδησία τῶν Ἐπισκόπων μας, δέν θά ἐχρειάζετο κἄν νά (κατα)σπαταλλεῖτε ματαίως, δυνάμεις, ὅπως ἐρμηνεύσετε τά ἐν λόγῳ Κείμενα, μέ τινά ὀρθόδοξη ἐρμηνευτική, διότι θά ἦτο καθόλα ὀρθόδοξα ἐξ ἀρχῆς. Τά διφορούμενα καί ἀσαφή, Συνοδικά Κείμενα, πού ἐπιδέχονται πολλαπλές ρμηνείες, ΔΕΝ τά βαφτίζωμεν ὀρθόδοξα, ἀλλά Ληστρικά. Τά ὀρθόδοξα ἱερά καί Συνοδικά Κείμενα, εἶναι ἁπλά, κατανοητά, καί δή θεόπνευστα, ἄνευ τινός γυναικουλίστικης καί φιλοσοφίζουσας τεχνολογίας. Ἄρα συνεπῶς, ἡ λανθάνουσα γλῶσσα σας τ΄ἀληθῇ λέγει. Τά κακόδοξα κείμενα, θά προσπαθήσετε ασφαλέστατα, ἡ Ληστρική Σύναξις τῶν Προκαθημένων καί Φαριζαίων Ἱεραρχῶν, νά τά ἐρμηνεύσετε κατά τό δοκοῦν, μέ δῆθεν «ὀρθόδοξον» τρόπον, ὥστε νά ἐμπεδωθεῖ ὡς φτηνιάρικος σανός διά τό ἄλογον ποίμνιον. Τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα ὅμως, ἅγιε θεοφιλέστατε, εἶναι Λογικόν καί Θεανθρώπινον, καί ὥς ἐκ τούτου, δέν δύνασθε νά οἰκοδομήσετε Αὐτό, μέ ἔωλα καί σαθρά θεμέλια, ἐκ τινῶν Ληστρικῶν ἀποφάνσεων τινάς ἀποτυχημένης μικροσυνόδου, ἀκριβῆς ἀπομιμήσεως τῶν ἀντιχριστιανικῶν Βατικάνειων φληναφημάτων.
  • Εἰς τό τρίτον σημεῖον ἔχουμεν καί ἐκεῖ μερικές ἀντιρρητικές ἐνστάσεις. Γράφετε ὅτι ὁ σκοπός τοῦ ἐν λόγῳ περιβόητου ληστρικοῦ Κειμένου, ἦτο νά «καθορίσει τίς προϋποθέσεις», ὅπερ καί πάλιν ἀκατανόητον, μιᾶς καί ἐνεργεῖτο ἐκ τῶν ὑστέρων, καθότι καί διανύουμεν εἴδη τινά πολυχρόνιον Διαχριστιανικόν καί Διαθρησκειακόν Διάλογον…! Θέλω νά πῶ, εὐθυτενῶς, καί συγνώμη διά τοῦτο τό σκληρόν καρφί πού μπήγω εἰς τήν συσσωρευμένη ἀντι-συνοδική καί ἀντι-δογματολογική κατεγνωσμένη ἀλογία σας, ὅτι πρῶτα ἀπ΄ ὅλα, ΠΡΟ-ΚΑ-ΘΟ-ΡΙ-ΖΟ-ΝΤΑΙ τά ἔλλογα καί θεολογικά κριτήρια καί οἱ προϋποθέσεις καί ἔπειτα μπαίνωμεν σέ οἰκουμενικόν ἱεραποστολικόν διάλογον, καί ὄχι τό ἀντίθετον. Δέν ἐρχόμεθα a posteriori τῶν ἐν ἐξελίξει ψευδοθεολογικῶν διαλόγων, καί ἁμᾶ τῇ γενικ καί εἰδικ, σοβαρά ἀποτυχία τούτων, τῶν Οἰκουμενι(στι)κῶν Διμερῶν καί Πολυμερῶν Διαλόγων, νά θεσμοθετήσετε, (καί ὄχι ἁπλῶς νά «καθορίσετε») τούς Ὅρους καί τίς προϋποθέσεις τῶν. Πρόκειται κατα τήν ταπεινή ἄποψίν μας, διά μιᾶς φτηνῆς ἁπλοϊκῆς ἐξαπάτησις, ἐνθεν κακεῖθεν, μιᾶς καί πρόκειται διά Συνοδικῆς καί τελεσίδικου, θεσμοθετήσεως, τινῶν προειλλημένων ὅρων καί κριτηρίων, ὅπως ἐμπεδωθῶσιν καί τσιμεντωθῶσιν, ἀδιάλειπτα οἱ ἀντι-Εὐαγγελικοί διάλογοι τοῦ ψεύδους, ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, ἠχηρές φωνές Ὁμολογητῶν Ἱεραρχῶν, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, κραυγάζωσιν, γοερῶς καί ωμαλέως, ΚΑΤΑ τῆς ἀντικανονικῆς καί ἀντιπατερικῆς πράξεως τῶν διαολεμένων Διαλόγων. Γιατί ἀπαξιώνετε τέτοιες ἠχηρές φωνές; Οὔτε περί τοῦτο μᾶς ἐνημερώνετε. Μή ξεχνάτε θεοφιλέστατε, ὅτι ἡ Πρωτόπλαστος Εὖα, ἐξηπατήθην, ὑπό τοῦ παμπόνηρου ὄφεως, καί ὄχι ὁ Δίκαιος Ἀδάμ, ἐξ αἰτίας τινός ἀρχέτυπου ἐωσφορικοῦ ἐν Παραδείσῳ Θεολογικοῦ Διαλόγου. Ἄρα λοιπόν, πνευματολογικῶς, τέτοιου εἴδους ψευδο-διάλογοι εἶναι Μετευϊαίον Μεταπατορικόν Ἁμάρτημαν, τό ὀποῖον, ἀρκετοί Νεοεκκλησιολογιστές κληρικοί καί ταγοί μας, προσπαθεῖτε δυστυχῶς, νά τό δικαιολογήσετε καί νά μᾶς τό ἐμβολιάσετε, εἰς πείσμαν μάλιστα, τῆς Θεοπνεύστου Προφητικῆς, Ἀποστολικῆς καί Πατερικῆς Θεολογίας μας. Ὁ Θεολογικός ἤ καί Θρησκειολογικός Διάλογος, μέ ἀμετανόητους Αἱρεσιάρχες, ΔΕΝ ἐπευλογεῖτο ὑπό οὐδεμίας νόρμαλα ἐν Χριστῷ Συνοδικῆς Πράξεως καί βάσεως, καί δή ἐκ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, συνεπῶς, εἴς μάτην ἐκοπιάσετε εἰς τήν Κρήτην. Ἄν ὅντως ἐκφραζόταν εἰς τήν Κρήτην, ἡ βαθεῖα Ὀρθόδοξη Αὐτοσυνειδησία, ἅγιε Καρπασίας, δέν θά ἀνεγνωρίζετο κἄν, ὡς Ἐκκλησία, ἡ ἑτεροδοξία. Ἄρα καί πάλιν συνεπῶς, πρόκειται διά βαθιά κατάμαυρα μεσάνυκτα, τῆς αὐτοσυνειδησίας τῶν ὅσων ὑπέγραψαν τό κακόδοξον Κείμενο. Διότι ἄν ἦτο ὀρθόδοξη τῷ ὄντι ἡ αὐτοσυνειδησία των, δέν θά ὑφίσταντο ὁμολογιακές ἀντιρρήσεις ὑπό τινῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καί ὑπό λοιπῶν ἀρκετῶν Ἱεραρχῶν. Τί θέλετε νά μᾶς πεῖτε δηλαδή; Ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος, ὁ Σεβασμιώτατος Μόρφου κ. Νεόφυτος, ὁ Σεβασμιώτατος Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ὁ Σεβασμιώτατος Γόρτυνος κ. Ἱερεμίας, ὁ λεοντόκαρδος Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, ὁ μελιστάλακτος σεβ. Κυθήρων κ. Σεραφείμ, ὁ ἰσχυρός Γλυφάδος κ. Παύλος καί ὄσοι ἄλλοι δέν πήγαν, ἀλλά καί τόσοι ἄλλου πού δέν ὑπέγραψαν, δέν διαθέτωσιν Ὀρθόδοξην Αὐτοσυνειδησία καί διαθέτετε ἐσεῖς καί τό Νεοκκλησιολογικόν οἰκουμενιστικόν συνάφιν σας; Καί ἀφοῦ οἱ ἑτερόδοξοι θεοφιλ., δέν εἶναι ὁμόδοξοι, καθότι καλῶς μᾶς διευκρινίζετε τοῦτο τό πράγμα, πῶς καί μέ ποῖον ἀκριβῶς τρόπον, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογική Αὐτοσυνειδησία τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς κατά βάθως ἐν τόπῳ καί χρόνῳ, τῆς καθολικῆς ἱστορίας Της δηλ., ἀναγνωρίζει ἐπιπρόσθετα, σήμερον, τήν ἱστορικότητα καί τήν ἱστορική ὀνομασία τῶν Ἑτεροδόξων, ὡς Νέων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν; Ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία δεν δρᾶ εἰς τήν χωροχρονική, ὀρατή καί ἀόρατη, ἰστορία τῆς Οἰκουμένης; Εἰς τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῶν θεόπνευστων, Κανονικῶν καί Χαρισματικῶν ὁρίων Της, δύναται νά ἀναγνωρισθεῖ, εκκλησιαστικότης, στούς ἑτεροδόξους (πού δέν εἶναι ἁπλῶς ἑτερόδοξοι καθῶς γράφετε, ἀλλ΄εἶναι κυρίως ἀποκεκομένοι ὑπό τῆς Ἐκκλησίας, αἱρετικοί!), ἔστω καί κατ΄ἐπίφασιν, διά Συνοδικῆς θεσμοθετικῆς πράξεως καί διαγνώμης;
  • Πιό ἁπλούστερα δηλ. ἀπορῶ: δύναται ἡ Κυπριακή Δημοκρατία, νά ἀναγνωρίσει θεσμικῶς, διά τῆς Βουλῆς τῶν Ἀντιπροσώπων της, τήν ἱστορική ὀνομασία τοῦ Ψευδοκράτους, δηλ. τοῦ ἀλλόδοξου Κεμαλιστοῦ εἰσβολέα καί ἐθνοκτόνου Ἀττίλα, ὡς τῆς Βόρειας Δημοκρατίας τῆς Κύπρου; Μά ἀφοῦ πρό τῆς εἰσβολῆς ἐζούσαμεν καί ἐδιαβιώναμεν, εἰρηνικά, μαζί μέ τοῦς Λινοβάμβακους (Τουρκοκυπρίους). Γιατί νά μή ἀναγνωρίσομεν τήν, μετά τήν εἰσβολή, ἱστορική ὁνομασία τοῦ ψευδοκράτους των ἀδελφῶν μας Τουρκοκυπρίων πού κατοικῶσιν εἰς τά κατεχόμενα ἐδάφη μας; Πολλῶ μᾶλλον καί ἰδιαιτέρως, ὅταν σωρηδόν ἄλλα ἑτερόδοξα, ὁμόδοξα καί ἀλλόθρησκα ἔθνη δέν ἀναγνωρίζωσιν αὐτήν(;!). Δέν εἶναι κρίμα πού ἡ «Τουρκική Δημοκρατία τῆς Βορείου Κύπρου» βρίσκεται εἰς παγκόσμιον ἀπομόνωση; Εἰς τό παρόμοιον μῆκος κύμματος, μετά τῆς «θεολογικῆς» συλλογιστικῆς σας, σᾶς ἐρωτόμεν: ποιά Ἁγία Οἰκουμενική ἤ καί Τοπική Σύνοδος, ἔχει ἀναγνωρίσει, θεσμικῶς, τινά ἱστορική ὀνομασία, ἱστορικότητα, καί δή ἐκκλησιαστικότητα, στίς αἱρέσεις, στά σχίσματα καί σέ ἑτερόδοξες κοινότητες; Οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅταν ἀπομώνοναν καί ἀπέκοβαν τούς αἱρεσιάρχας καί αἱρετικούς ἐκ τῆς Ἐκκλησίας, τό ἔκαναν ἀπό μίσος ἤ ἀπό ποιμαντική ἔσχατη ἀγάπη πρός αὐτούς; Ἐμεῖς τότε, διά τί ἀκολουθῶμεν κοιλιόπνευστα ἀποφασισθέντα πού ἐξυπηρετῶσιν σκοτεινές δυνάμεις;
  • Στό ἴδιον σημεῖον πολύτιμε θεοφιλέστατε, προσπαθεῖτε μᾶλλον ἀνεπιτυχῶς, νά ἑρμηνεύσετε, πλανερῶς καί ἀντορθοδόξως, τά ἑξῆς: τό Συνοδικό Κείμενο καταγράφει σαφῶς ὅτι «ἀποδέχεται τήν ἱστορική ὀνομασία… τῶν ἑτεροδόξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν»· δηλαδή εἰς παροντικό χρόνο, γράφει ὅτι σήμερα ἀποδέχεστε τήν ἱστορική ὀνομασία καί παγιωμένη κατάστασιν τῶν ἑτεροδόξων, ἑνῷ ἐσεῖς καί οἱ ὁμόφρονές σας, μᾶς δίδετε παράλληλα μία διαφορετική καί μᾶλλον ἀλλόκοτη ἑρμηνεία, ὅτι πρόκειται διά ἀναγνώριση, τῆς παρελθοντικῆς [πρό τοῦ Σχίσματος] ἱστορικῆς ὑπάρξεως αὐτῶν τῶν «ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν». Τί ἀκριβῶς νά πρωτο-πιστέψωμεν θεοφιλέστατε; Ὑπάρχωσιν σήμερα, ὡς Ἑτερόδοξες Χριστιανικές Ἐκκλησίες; Ἤ, ὅτι ὑπήρξαν κάποτε ὡς Ἑτερόδοξες Χριστιανικές Ἐκκλησίες; Ἐξάπαντος ΚΑΙ τά δύο εἶναι ἐσφαλμένα, προβληματικά καί αἱρετίζοντα ἐκ θεολογικῆς ἀπόψεως. Ἔχομεν εἰλικρινῶς πολυ-μπερδευθεῖ ἀπό τούς ἀσυνάρτητους δικολαβισμούς καί τίς ἀθεολόγητες ἀσυναρτησίες τῶν ὑπερμάχων καί ὀπαδῶν τῶν ληστρικῶν κειμένων. μως ἀπό τήν ἄλλη, διά ποῖαν ἀκριβῶς «ἱστορική ὁνομασία» ΔΕΝ ἀναφέρεσθε (μᾶλλον ἀπό διαβολόπνευστον ἤ καί μή θεολογική σκοπιμότητα) εἰς τό Συνοδικό Κείμενο [ἔστω εἰς τήν «ὀρθόδοξη» ἐρμηνευτική σας] καί ἄρα, λογικῶς καί εὐλόγως, δημιουργούνται πολυποίκιλες ερμηνείες καί ἐπικρίσεις· συνεπῶς ἀδικεῖτε μᾶλλον, κατάφωρα, στά ὅρια τῆς ἀργολογίας καί τῆς θεομίσητου (ἱερό)κατακρίσεως τούς «περισσότερους ἐπικριτές» τῶν Κειμένων, μιᾶς καί μερικοί ἐπικριτές τῶν Κειμένων εἶναι ΚΑΙ συλλειτουργοί σας ἀξιότιμοι Ἱεράρχες, καί οἱ περισσότεροι ἐπικριτές σαφῶς καί ἐκ τινῶν ἄλλων βαθμίδων Κληρικοί, Μοναχοί καί Λαϊκοί. Ὅλοι αὐτοί κατ΄ἐσᾶς ἀσκῶσιν λεθεμένη καί ἐπιπόλαια ἐπιχειρηματολογία καί ἀφήνεται συνειρμικῶς νά ἐννοηθεῖ, ὅτι ἔχετε τήν ὀρθόδοξη λύση στό τσεπάκι σας. Πρώτα δημιουργεῖτε τό πρόβλημα· ἔπειτα τό ὑπογράφετε ἵνα ἐμπεδωθεῖ· καί μόλις σᾶς πάρωσιν χαμπάρι καί ὑφίσταντο ρωμαλέες ἀντιδράσεις, σερβίρετε καί τινά προτηγανισμένη λύση διά τό πρόβλημα. «Παλιά μου τέχνη κόσκινο» λέγασιν οἱ προγόνοι μας.
  • Θά πρέπει ὅμως νά ἀποσαφηνίσομεν στό τό πιό πάνω πολύπλοκον σημεῖον, εἰδικά πρός τούς ἀναγνώστες μας τουλάχιστον: ὅτι εἶναι ἕνα διαφορετικό ζήτημα νά ἀναγνωρίζωμεν, ἱστορικότητα ἤ καί ἱστορική ὀνομασία, εἰς τάς τῷ ὄντι, καί πρό τοῦ Σχίσματος, παρελθοῦσες Ὀρθοδόξους Τοπικάς Ἐκκλησίας. Ποιός ἀμφισβητεῖ, ὅτι ἡ Πρεσβυτέρα Ρώμη, τό Παλαίφατον Πατριαρχεῖον τῆς Ρώμης, ὅτι δέν ἦτο ὀρθόδοξον καί ὀρθοδοξούσα Κοινότης, ἐνωμένη ὀντολογικῶς καί ἐκκλησιολογικῶς, μετά τῆς Μίας Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας; Ἡ νεωτέρα Ρώμη εἶναι τό ἀκανθῶδες ζήτημα. Καί ἡ Νέα Ρώμη ἕνα ἄλλο. Οὔτε κἄν ζητούμενον μιᾶς καί ἐπελύθην ὑπό τῶν Θεοφόρων Πατέρων μετά τό Σχίσμα. Ἤ μήπως σεβασμιώτατε καί ἅγιε Καρπασίας, δέν ἐλήθην ὁριστικῶς, ἅπαξ καί διαπαντῶς; Σήμερα ἡ Βατικάνειος Ρώμη, ὀρθοδοξεῖ, ἤ, μήπως κακοδοξεῖ, ἀγαπητέ κύριε Χριστοφόρε; Πρόκειται διά «Ἑτεροδοξον Ἐκκλησία» ἤ διά Αἱρετικώτατη (γράφε πολυαἵρεσιν) Πολιτικο-θρησκευτική Κοινότητα; Καί ἕνα ἄλλο παράδοξον, συγκρητιστικόν, αἱρετίζον, καί δή ἀθεολόγητον, μείζον ζήτημα, νά ἀναγνωρίζωμεν, τήν σήμερον, ἱστορικότητα καί ἱστορική ὀνομασία, σέ παροντικές (!) ἀμετανόητες ἑτερόδοξες καί αἱρετικές Κοινότητες/Συναγωγές. Αὐτό τό δεύτερον, μέ τό συμπάθιον, δέν εἶναι Πατερική Ἐκκλησιολογία, ἀλλά δαιμονική μπαρουφολογία. Τό κείμενον ἐγράφην ὅμως, μέ ἀδιάκριτον καί πολύπλοκον ἀσάφεια, ὡς διφορούμενον κείμενον πού ἐπιδέχεται, διττήν ἐρμηνεία [ὀρθόδοξη καί ἑτερόδοξη], ἀκριβῆς ἀπομιμήσεως στά ἀρχέτυπα βοθρο-ληρρήματα τῶν Βατικάνειων Συνόδων καί Φραγκοπαπαπικῶν Ἐγκυκλίων, ἀναντίρρητα καί σαφῶς {τό ὑπογγραμίζω καί τό ἐπισημαίνω ὡς ὁ ἔσχατος εἰδικός ἐρευνητής [καί ὄχι ὡς Μάντης Τειρεσίας] τῶν ὀρθοδόξων καί ἑτερόδοξων κειμένων} ὥστε νά ἰκανοποιηθῶσιν, καί οἱ πάσης φύσεως Ἑτερόδοξοι/Αἱρετικοί Παρατηρητές, ἀλλά καί οἱ σωρηδόν Αἱρετικές Παρασυναγωγές ἤ Κοινότητες τοῦ Φραγκολατινισμοῦ, Οὐνίας, Λουθηροκαλβίνων, Μονοφυσιτῶν κ.ο.κ.
  • Ἐκκλησιολογικῶς ὁμιλοῦντες ἅγιε θεοφιλέστατε: δέν ὑφίστατο οὔτε δύναται νά σταθεῖ [ἄρα ἀνυπόστατον καί ληστρικόν τό Κείμενο τῶν Προκαθημένων] ἀπλανῆς καί ὁρθοδόξως Συνοδική ἔννοια, δηλ. τινά ὀρθῶς Ἐκκλησιολογικός Ὅρος: «Ἑτερόδοξη Χριστιανική Ἐκκλησία», πολλῷ δέ μᾶλλον οὔτε κἄν «μή Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία». Διότι τό Σῶμα τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ἐμμανουήλ, ἡ Ἐκκλησία Του, δέν εἶναι καί οὔτε μπορεῖ νά ὁρισθεῖ, ἐννοιολογικῶς καί λεξικολογικῶς, ὡς ἑτερόδοξη οὔτε κἄν μή ὀρθόδοξη, ἀλλά ΜΟΝΟΝ ὡς ἡ Μίας Ἁγία Ἀποστολική Ὀρθόδοξη καί Καθολική Ἐκκλησία σύμφωνα μέ τό κατά γράμμα καί πνεῦμα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως. Μεμέρισται ὁ Θεάνθρωπος Χριστός; Συνεπῶς ἅγιε Ἱεράρχα, πάν ὅτι ἐκκόπτεται, ἐκ τῆς Θεανθρωπολογικῆς Ἁγίας Ἀμπέλλου Του, δέν δύναται νά κουβαλεῖ ἤ ἔστω νά διαθέτει, ὄντας ἀποξηραμμένος καί σεσαπισμένος κλάδος, τινά ἀμυδρά στοιχεία ἐκκλησιαστικότητος, διότι ἦδη εἰς τό θεϊκόν πῦρ βέβληται. Βάλτε π.χ. τό χέρι σας εἰς τήν φωτιά, καί πεῖτε μας μετά παρέλευση τινῶν λεπτῶν, ἄν θά διαθέτει ἐκ τῶν ὑστέρων, ἴχνη ἤ καί στοιχεία, σαρκικότητος. Κοντολογίς, οὔτε κἄν εἰς τήν κοινή λογική κ. Χριστοφόρε, δέν δύνανται νά σταθῶσιν, οἱ κατεγνωσμένες σοφιστίες σας. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, δέν βρίσκεται εἰς τόν Οἰκουμενιστικόν διάλογον, διότι βρίσκονται τινές ἀνάξιοι καί αἱρετίζοντες ἐκπροσώποι τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἀνάξιοι ἐκπροσώποι Της, δέν ἀντιπροσωπεύωσιν, ὀντολογικῶς, τήν Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά μόνο φαινομενικῶς καί φαντασιολογικῶς. Αὐτό μᾶς τό διδάσκωσιν Θεοφόροι καί Ἅγιοι Πατέρες καί ὄχι ὁ προσωπικός λογισμός μας. Τό Ἐκκλησιολογικό καί Θεολογικό ζήτημα, περί τῶν ἑτεροδόξων, περί τῶν ἑτεροδόξων/αἱρετικῶν δογμάτων, περί τῶν δῆθεν μυστηρίων τους κ.ο.κ. ἔχει ἐπιλυθεῖ καί ἀποσαφηνισθεῖ, τελεσιδίκως καί ὁριστικῶς, ὑπό τῆς Πατερικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας διά τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν κ.ἄ. Τοπικῶν Συνόδων Της. Ἀνοίξτε τά Πρακτικά τῶν ἁγίων Συνόδων νά τά μελετήσετε, ἀνοίξτε ἐπί τέλους καί τά θεόπνευστα Πατερικά Συγγράμματα νά τά μελετήσετε καί μή ὑποκρίνεσθε τούς ἀνήξερους καί ἀνίδεους. Ὁ διπλοῦς πέλεκυς τῶν πιό πάνω, κονιορτοποιεῖ καί σφαγιάζει μέ τό βαμβάκι τή ἀντιπατερική ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σας.
  • Τά περί «κουβαλήματος» τινῶν στοιχείων ἤ καί περί ἴχνεων ἐκκλησιαστικότητος εἶναι Λουθηροκαλβινική (=Προτεσταντική) Ἐκκλησιολογία, πού υἱοθετήθηκεν ὑπό τῆς Βατικάνειου Ἐκκλησιολογίας διά τῆς Ληστρικῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου της καί μεταπηδά πλέον, θεσμικῶς, καί εἰς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐλέω τῶν «ὀρθοδόξων» ὑπογραψάντων τίς θεοστυγεῖς κακοδοξίες τῆς Νέας Ληστρικῆς Συνόδου ἐν Κολυμπαρίῳ. Ἐμεῖς ὡς ἁπλοί καί φτωχοί μελετητές, τά γνωρίζομεν, ἐσεῖς ὡς ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας διατί τά ἀγνοεῖτε; Ἀπορῶ, καί θλιβερῶς διαπιστώνω, καθότι δέν δύναμαι ὁ ἀφελῆς, νά ἐννοήσω, διά τίνα ἀκριβῶς λόγον, ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, μέ πλούσιον ἀντιαιρετικόν καί περίφημον συγγραφικόν ἔργον, λ.χ. τόν Θεοφ. κύριον Χριστοφόρον, διά τίνα ἀκριβῶς λόγον πιππηληδόν, ἀναπαράγει τινά ἐσφαλμένη Ἐκκλησιολογία, τήν Ἐκκλησιολογία τοῦ Ἰωσήφ Ράτσιγκερ (τέως πάπα Βενεδίκτου) εἰσαγώμενη δηλ. ὑπό τῶν Φραγκολατίνων καί Λουθηροκαλβίνων; Ἀπό θεολογική ἄγνοια μήπως, ἤ ἀπό ἄθεο-λόγητον, μή ἀγνῇν ἄγνοια;
  • Τό ἀναντίρρητον γεγονός, καί μόνον, ἄνευ τινάς ἐμβαθύνσεως εἰς τά ἐν λόγῳ κείμενα καί τά λεξικολογικά ἤ τεχνολογικά φρασίδια, ὅτι δηλ., τά ἐν Κολυμπαρίῳ Συνοδικά Κείμενα: δύνανται, κατά τόν κ. Χριστοφόρον, νά ἐρμηνευθῶσιν, ΚΑΙ μέ τήν «ὀρθόδοξη ἐρμηνευτική» τοῦ [ἀφήνει τό ἰσχυρόν καί φαιδρόν σαχλεπίσαχλον ὑπονοούμενον, ὅτι ὅσοι ἔχωσιν ἀντιρρήσεις ἀσκῶσιν κακόδοξον ἤ μή ὀρθόδοξον ἐρμηνευτική]· ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, ἔχωσιν διατυπωθεῖ σωρρηδόν τῷ ὄντι ὀρθοδόξων ἀντιρρήσεων καί ἰσχυρῶν ἀποδεικτικῶν ὑπομνημάτων, κατά αὐτῶν τῶν παράδοξων Κειμένων· δηλ. ἐρμηνεύθησαν καί μέ τήν ἄς ποῦμεν καταχρηστικῶς τήν «ἑτερόδοξον ἐρμηνευτική», αὐτό ἀπό μόνον του, δίχως ἄλλα ἐρείσματα, (δια)κηρύττει ὡς ἀνυπόστατο πάν ὅτι ἔγγραφον ὑπεγγράφην εἰς τήν Κρήτην. Διακηρύττει ὡστόσον, τήν Ληστρικότητα τῶν ἀποφάνσεων τῆς Συνόδου. Διαλαλλεῖ καί διακηρύττει ἐπίσης, συνοδικῶς, τήν ἑτερόδοξον καί αἱρετικήν Ἐκκλησιολογία, πού ἀπαξίωσεν, σχετικοποίησεν καί τέλος ἐκμηδένισεν τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογία. Προσβάλλει προκλητικά τό Ἀποστολικόν καί Πατερικόν Συνοδικό Πολίτευμα, καί αὐτοφανερώνει, θριαμβευτικῶς (sic) ὅτι ὅσοι Συνοδικοί ὑπέγραψαν τά κακόδοξα Κείμενα, ΔΕΝ ἔχωσιν γνήσιον ποιμαντικό καί ὀρθόδοξον φρόνημα, εἶναι αἱρετίζοντες καί ἐκκοσμικευμένοι ἐπίσκοποι, κατ΄Εὐαγγελική ἀκρίβεια εἶναι λυκοποιμένες καί ψευδοπροφῆτες, καί θά πρέπει νά ποίμνιόν τους νά μή τούς ἐμπιστεύετε ποσῶς, σέ τέτοιον μεγάλο βαθμόν, πού σύμφωνα μέ τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ἐκκλησίας, νά ἀπαιτηθεῖ ὑπό τῆς Συνειδήσεως τοῦ Λαοῦ ἡ καθαίρεσεις αὐτῶν. Ἄρα, τά περί ἐξωμοσίας, θά πρέπει κάποτε νά ἐρευνηθῶσιν καί ὄχι νά καπελλωθῶσιν μέ τινά ἰδεολογικά φληναφήματα. Ἄν δέν ὑφίστατο τινά ἀλλοίωσις τῆς Πίστεως, νά τιμωρηθῶσιν παραδειγματικῶς, οἱ ὅποιοι συκοφάντες.
  • Ἀμφισβητόμεν δηλαδή, ὅτι οἱ ὁμόφρωνες τοῦ Καρπασίας καί Ἀρχιοικουμενιστές Νεοφαναριῶτες ταγοί μας, ὅτι ἐπιθυμῶσιν, τήν δῆθεν ἐνότητα ἐπί τήν βάση τῆς Πίστεως, μιᾶς καί οἱ ἑτερόδοξοι, πρακτικά καί θεωρητικά, οἱ ἴδιοι ΔΕΝ ἐπιθυμῶσιν νά ἐπιστρέψωσιν εἰς τήν Πίστη τῶν Ὀρθοδόξων. Πολλῷ μᾶλλον τώρα πού τούς ἀναγνωρίζωσιν καί ἱστορική ἐκκλησιαστικότητα. Ἄν οἱ ἑτερόδοξοι ἤ καί οἱ ὁρθόδοξοι ταγοί μας, ἐπιθυμοῦσαν τέτοιον πράγμα, δέν θά ἐγίνοντο ἐπί σειρά ἑτῶν, ἄκαρποι καί ἀδιάκοποι διάλογοι ἐπί διαλόγων, μέ τά γνωστά ἀποτυχημένα ἀποτελέσματά τους. Αὐτό δηλοί ἀποφατικῶς, ὅτι δέν δίδεται ἡ Εὐαγγελική Μαρτυρία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἀλλά προφανῶς, δίδεται τό ἀνίερο μαξιλαράκιν συνειδήσεως, εἰς βάρος τῆς Σωτηριολογικῆς προοπτικῆς, τῶν ἑτεροδόξων, τῶν ἑτεροθρήσκων, τῶν αἱρετικῶν, καί ἐξάπαντος καί κυρίως, εἰς βάρος, τῶν δῆθεν ὀρθοδόξων ἐκπροσώπων μας ἐπί τό ἄνομον παίγνιον τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων. διαβολόπνευστη κκλησιολογία τῶν Νεοκκλησιολογιστῶν/Οἰκουμενιστῶν, εἶναι παντελῶς διάτρητη, ἀπό ὅποιο σημεῖον καί νά τήν ἐξερευνήσει κανεῖς. Εἶναι ἐκπληκτικόν, ὅτι Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας μας, μᾶς ἀποκρύβωσιν (ἤ καί ἀγνοοῦσιν) τήν Πατερική Ἐκκλησιολογία καί προβάλλωσιν μίαν ἀλλότριον, ξένη καί σχετικοποιημένη, Οἰκουμενιστική Ἐκκλησιολογία, πού ἔχει ἰσχυρά ἐρείσματα εἰς τόν Φραγκοπαπισμό καί Λουθηροκαλβινισμό. Τρανή ἀπόδειξις διά τοῦτα πού καταγράφομεν εἶναι ἡ παντελή ἀπουσία, θεσμικῆς Συνοδικῆς πρόνοιας, εἴς τά ἴδια τά ληστρικά Κείμενα, εἰδικῶν κριτηρίων καί προϋποθέσεων, περί τινάς ἐπιστροφῆς, ἀποδοχῆς, ἐντάξεως καί ὑποδοχῆς τῶν ἑτεροδόξων «ἐκκλησιῶν καί ὁμολογιῶν». Περί αἱρετικῶν, δέν ὑφίστατο τέτοιος προσβλητικός (sic) λόγος. Ἡ θριαμβεύουσα Μεταπατερική καί Μεταπατορική Αἵρεσις εἰς τό ὑπερφίαλον μεγαλεῖον της.
  • Ἡ Ἐκκλησιολογικές συνέπειες τῆς κακοΣυνόδου τῆς Κρήτης, πρόκειται νά διαφανῶσιν [ἦδη προφητικῶς ἐδιαφάνησαν πολλάκις] ἐν ἐξελίξει τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας. Ἦδη ἡ Συνείδησις τοῦ πληρώματος τῆς Πατερικῆς ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, προτοῦ κἄν συγκληθεῖ ἡ «Σύνοδος τῶν Νεοεκκλησιολογιστῶν», ἔχει ἀποκηρύξει καί καταδικάσει αὐτήν, ὡς μία Νέα Ληστρικήν Σύνοδο μιᾶς καί τά κείμενα ἤ καί οἱ [προειλλημένες] ἀποφάσεις της, ἦτο γιά χρόνια ὁλόκληρα, γνωστά/ές, ἀπό τίς Προσυνοδικές Διασκέψεις τῆς τελευταίας πεντηκονταετίας. Τό «Ἐκκλησιολογικόν» ἑρμηνευτικό κείμενο τοῦ θεοφιλεστάτου Καρπασίας, ἕτι περαιτέρω, δημιουργεῖ κατά τόν προσωπικόν λογισμόν μας (εἴθε νά ὑπερβάλλομεν καί νά διαψευσθόμεν), ἐπιπρόσθετη καί βαθεῖαν, μεταμεσονύκτιον θεολογική σύγχυση, μιᾶς καί ἀποπειράται νά μᾶς δώσει καί διδάξει, καλῶς ἤ κακῶς, μερικά στοιχεία «ὀρθόδοξης ἐρμηνευτικῆς» ὑπέρ τινός κακοδόξου Συνοδικοῦ Κειμένου. Προσπαθεῖ δηλ. νά μᾶς βαφτίσει, μεταμορφώσει καί μετουσιώσει, τό ἑτερόδοξον καί ἀμφιλεγόμενον Κείμενο, ὡς δῆθεν ἁγιοπνευματικό, τάχα μου θεόπνευστο καί [«ἠμίσσιμου» κατά τήν Κυπριακή Διάλεκτον] ὀρθόδοξον!
  • Ἐμφιλοχωρεῖ καί ἐνυπάρχει ἔτσι, βεβαίως, εἰς τό «ὀρθόδοξον» καί «ἀντιαιρετικόν» ἐξάπαντος ἑρμηνευτικόν δοκίμιόν του, ἡ Αἱρετική Λουθηροκαλβινική πλάνη τῶν «στοιχείων ἐκκλησιαστικότητος» [Vestigia Ecclesiae] · ἡ ἰδια ἀκριβῶς ὑφίστατο βασικώτατον Δόγμα εἰς τάς ἑτερόδοξας διδασκαλίας καί αἱρετικάς Κοινότητας. Toῦτη ἡ αἱρετική ἀπόκλισις, «τῶν ἐκκλησιαστικῶν στοιχείων», «τῶν ἐκκλησιαστικῶν θραυσμάτων», ἤ, καί «τά ἴχνη ἐκκλησιαστικότητος», διακηρύττονται διαχρονικῶς, βάσει τῆς σατανόσπορης καί Παγκόσμιας Οἰκουμενιστικῆς Ἐκκλησιολογίας, ποῦ ἐνυπάρχει, σαφῶς ΚΑΙ ἐντός τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου ψευδοἘκκλησιῶν [πέραν τῶν ἀμειγῶς Ἑτερόδοξων καί Αἱρετικῶν «Ἐκκλησιῶν»], καί ἐμβολιάζωσιν ἔτσι, διά τῶν ἁγίων Ἱεραρχῶν μας, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί τό πλήρωμα Αὐτοῦ, μετά τῆς αἱρετικῆς καί ἑτεροδόξου κατηχήσεως τῶν πιό πάνω φαυλεπίφαυλων ὀργανισμῶν, ὥστε νά ἀφομοιωθῶμεν εὔκολα καί ἄνευ ἔλλογων καί ἀντιρρητικῶν ἀντιδράσεων ὑπό τῆς εὐρέως γνωστῆς Παναιρέσεως καί Πανθρησκείας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
  • εἰδική παράγραφος τοῦ θεοφιλεστάτου κ. Χριστοφόρου, μετά τό τρίτον σημεῖον, εἶναι ὀρθόδοξη καί ὀρθή, ὅμως ἔπρεπε νά ὑφίστατο ἀποσαφηνισμένη καί διετυπωμένη, μέ πάσα σαφήνεια ΜΕΣΑ εἰς τά Συνοδικά Κείμενα, μιᾶς καί ἐπρόκειτο νά μελετηθῶσιν ὑπό τῶν «Ἐτεροδόξων Παρατηρητῶν» καί ἄλλων ἑτεροθρήσκων καί αἱρετικῶν θεολόγων. Γιατί δέν ὑφίστατο, ἡ ἀπαρασάλευτη καί ἀδιαπραγμάτευτη, Πατερική καί Ποιμαντική ἀντιμετώπισις, περί τῶν ἑτεροδόξων, ἐντός τῶν Συνοδικῶν Κειμένων; Ἡ ἀναγνώρισις καί ἐκκλησιοποίησις αὐτῶν, λογικῶς, δέν ἐπιτρέπει, ἀκραιφνή ποιμαντική ἀντιμετώπιση. Τοῦτο δέν τό ἀντιλαμβάνονται ἡ δικηγόροι τοῦ Διαβόλου;
  • Εἶναι ὄμως στυγνώτατη σοφιστία νά μᾶς παραπέμπει εἰς τήν Συνοδική Ἐγκύκλιον, διά νά μᾶς ἀποδείξει, ὅτι ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης, ἦτο Κανονική καί Ὀρθόδοξη. Μιᾶς καί ἡ Κανονική τάξις προνοεῖ, ὅτι τά Συνοδικά Ἔγγραφα καί οἱ Συνοδικοί Ὅροι, ὅταν ἐπικυρωθῶσιν ὑπό τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἀξιολογικά ἀνώτερα Κείμενα ἐκ τῶν πατριαρχικῶν γκυκλίων. Γι΄ αὐτό τό λόγο, στούς ἔχωντας ἀμυδρά ἤ καί στοιχειώδην γνῶσιν, τινῶν θεολογικῶν κολλυβογραμμάτων, δέν διαλύει τίς συσσωρευμένες ὑπόνοιες καί ἔλλογες καχυποψίες των. Διότι δύναται εὐκόλως καί ἀνέτως, νά συγγραφθεῖ, μία «ὀρθόδοξα» τεχνολογούμενη «πατριαρχική ἐγκύκλιος» παρά νά διατυπωθῶσιν, ἀμειγῶς ὀρθόδοξα, Συνοδικά Κείμενα καί ἀποφασισθέντα εἰς τά Ἀρχέτυπα τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων. Μά γι΄ αὐτό ἀκριβῶς γράφηκε ἡ ἐγκύκλιος, ὥστε νά ἀναχαιτησθῶσιν καί φιμωθῶσιν οἱ ὅσες ἀντιρρητικές φωνές. Αὐτή ἡ ἐσφαλμένη μεθοδολογία, ἐκπηγάζει, καί πάλιν ἐκ τοῦ Ἀντίχριστου Παπισμοῦ, ὅπου καί ὁ ἴδιος κατά τό παρελθόν, ἄλλα διετύπωσε σέ παπικές ἐγκυκλίους καί ἄλλα, ἄκρως ἀντιφατικά, στίς Βατικάνειες Συνόδους. Ὁ «ὀρθόδοξος» πιθηκισμός εἰς τό μεγαλεῖον του. Ἐλπίζομεν μόνον, ὁ εἰδικός σύμβουλος τοῦ μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ὁ λίαν ἀγαπητός καί θεοφιλέστατος Καρπασίας, κύριος Χριστοφόρος, νά εἶναι ἔστω καί ὁλίγον τι ἀφελής, ἀντί γιά πανούργος Οἰκουμενιστής…!
  • Ἐν κατακλείδι ἡ ἐπισκοπική ἀφέλεια, πρέπει νά τονισθεῖ, ὅτι εἶναι: κίνδυνος θάνατος διά τούς ποιμενομένους καί ἔπειτα διά τήν Σωτηριολογική προοπτική τοῦ καλοῦ(;) Ποιμένος. Ἡ Φίλη Ὀρθοδοξία μας, ἀπό ἀνέκαθεν ἐκινδύνευε, ἀπό ἀνάξιους καί πανούργους Κληρικούς καί κακοδόξους θεολόγους, τοῦτο μᾶς τό διδάσκει τό ἱερόν Εὐαγγέλιον, ἡ σύνολη Πατερική Γραμματεία, ἡ Ἱερά Παράδοσις, τά ἅγια Συναξάρια, ἡ Λειτουργική Παράδοσις, πράγμα πού τό ἀποσιωπεῖ, ὁ «ἀντιαιρετικός», κ. Χριστοφόρος. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, σαφῶς καί δέν κινδυνεύει, διότι ὡς γνωστόν εἶναι ὁντολογικῶς, προαιώνιον δεδομένον καί προκαθορισμένον, δηλ. Κυριακόν ὑποσχόμενον· ἀλλ΄ὅμως ἡ Θεολογική Πίστη καί ἡ Ὀρθόδοξη Διδασκαλία μας, ἡ Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας δηλ., σαφῶς καί κινδυνεύει, καί κατ΄ἐπέκταση λ.χ. θεο-λογική, κινδυνεύωσιν ἀπό τήν ψώρα τῆς παναιρέσεως τοῦ Συγκρητισμοῦ [ὄχι μόνον ἀπό τόν Χιλιασμό, τήν Μαγεία, τόν Πνευματισμό καί τίς Παραθρησκευτικές ὀργανώσεις] καί οἱ ποιμενόμενοι μέ τά σωρηδόν ἀγνοήματά τους, πράγμα πού τό, ἐδιεκήρυξεν καί ἐπροϊδοποίησεν, ῥητορικῶς ἀλλά καί ῥητῶς, ὁ Ἵδιος ὁ Ἀρχηγέτης καί Κεφαλή Της μετά τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Αὐτοῦ…
  • Εἰς τήν λ.χ. Παραβολή περί τινός “Ἀδίκου Κριτοῦ” μᾶς διδάσκει ὁ Κύριος: «Πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Κατά Λουκᾶν, ΙΗ΄,8). Εἶναι δυνατόν ὁ Θεάνθρωπος Χριστός μας, νά ἐκθέτει τέτοιον σοβαρώτατον Παραβολικόν καί Προφητικόν, Ἐσχατολογικόν προβληματισμόν, ἅγιε Καρπασίας, καί ἐσεῖς νά τόν προσπερνᾶτε ἀδιάφορα «σφυρίζωντες κλέφτικα» καί ληστρικά;
  • Ὁ μέν Καλός Ποιμήν καί ἡ Θεανθρώπινη Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀπορεῖ καί προβληματίζει, Προφητικῶς, «ᾆρα εὑρήσω τήν πίστιν» ἑνῶ ὁ «εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ», ὁ χωρἐπίσκοπος Καρπασίας, ὁ χωρεπίσκοπος Νεαπόλεως, ὁ ἐπίσκοπος Πάφου, ὁ ἐπίσκοπος Κωνσταντίας, ὁ ἐπίσκοπος Κιτίου, ὁ ἐπίσκοπος Λευκωσίας, ὁ ἐπίσκοπος Ταμασσοῦ, ὁ ἐπίσκοπος Τυλλιρίας, ὁ ἐπίσκοπος Κυρηνείας, κ.λπ. καί ἅπαντες οἱ ὁμοφρώνες αὐτῶν Νεορθόδοξοι/Οἰκουμενισταί, καλλιεργῶσιν καί διδάσκωσιν, τήν αἵρεσιν τοῦ ἐφυσηχασμοῦ καί τοῦ ὠχαδελφισμοῦ, καί ἴσως ἀπό «Ποιμαντική ἀσχετοσύνη» ἤ καί ἀπό «Ἐκκλησιολογική ἀχαπαρωσύνη» ἐμφυτεύωσιν καί σπέρνωσιν, τινά ζιζάνεια, εἰς τόν γρόν καί Ἀμπελώνα Αὐτοῦ; Μᾶλλον ὁ μακαριώτατος ἅγιος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς νήσου Κύπρου, ὅταν ὁμιλοῦσεν εἰς τό Κολυμπάριον, περί ζιζανείων καί ὑδάτων, ἐγλώσεψεν τήν μπέρδα του;
  • Συνοπτικῶς ἡ Ἐκκλησιολογία τῆς «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου» εἶναι ραδιενεργόν τοξικόν ἀπόβλητον, ὑδροκυάνειον ψυχοναρκωτικόν, καί μόνον ὅποιος ἔχει ἐμπειρία ἀπό δαύτο, δύναται νά τό ἀναγνωρίζει, ὡς τό νευρικό τσομπανόσκυλο πού ὀσφραίνεται ἀπό μεγίστη ἀπόστασιν τούς πειναλέους καί αἰμοβώρους λύκους.
ᾎράγε, ὁ ἀγαπητός καί πολυσέβαστος ἅγιος Καρπασίας, γιατί μᾶς ἀποκρύβει τινά σημαντικά «θραύσματα» ἀληθείας, σέ πάμπολλα σημεία, διό καί ὑφίσταντο σκιῶδη καί θολά, «ἐκκλησιαστικά στοιχεία» εἰς τά τῆς Ἐκκλησιολογικῆς μελέτη του; Παρατηρεῖτε πῶς μέ μία σταγόνα Ἁγιογραφικῆς Ἀληθείας σβέννει ὠκεανοῦς ἐπισκοπικῶν, λόγιων καί κακόδοξων, ψευδολογιῶν;
Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη
Ἔγραφον ἐν 12ῃ Ἰουλίου 2016 ἡμέρα μνήμης τοῦ Ἁγίου Γέροντος καί θεοφόρου Πατρός Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου καί τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ καί ἀρχηγέτου ἀντιοἰκουμενιστοῦ καθῶς καί τῶν ἁγίων Μαρτύρων Πρόκλου καί Ἱλαρίου καί τῆς Ἁγίας Βερονίκης τῆς αἱμοροούσης.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΝΝΗΣ: ΔΙΠΛΟΥΣ ΠΕΛΕΚΥΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΙΕΡΕΜΙΟΥ ΤΟΥ ΤΡΑΝΟΥ & ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΤΟΥ ΠΗΓΑ), Ἀθήνα 2015, σσ. 236.

index
Ὁ συγγραφέας τοῦ παρουσιαζόμενου βιβλίου εἶναι ὁ ἀξιότιμος κύριος Νικόλαος Μάννης ὁ διαχειριστής τινός ἀξιόλογου ὀρθόδοξου πολυθεματικοῦ καί ἀντιοικουμενιστικοῦ Ἱστολογίου ἐν ὀνόματι «ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ». [Δεῖτε ΕΔΩ] Ὁ συγγραφέας φαίνεται (ἐκ τοῦ προλόγου) νά εἶναι ἔμπειρος καί ὑποδειγματικός ἐκπαιδευτικός-δάσκαλος καί μέλος πολύτεκνης οἰκογενείας. Προσωπικῶς δέν εἶχα τήν ἰδιαίτερη τιμή νά τόν γνωρίσω ἀλλά δυνάμεθα ὅμως νά (ανα)γνωρίζωμεν τόν κάθε πλησίον ἤ καί ἀδελφόν μας ἐκ τῶν πολυποίκιλων ἐνεργειῶν τους.
Ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός κύριος Νικόλαος Μάννης, ἔσπευσεν, χάριν ἀγαπητικῆς φιλοτιμίας, νά ἀποστείλει εἰς τόν ὑποφαινόμενο καί διαχειριστήν τοῦ Ἱστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», τιμητικῶς καί ἀνιδιοτελῶς, διά ἐνημέρωσιν μας διά τό Ἡμερολογιακόν Ζήτημα κ.λπ., τινά πολυσήμαντα θεολογικά βιβλία, ἕνα ἐξ αὐτῶν, ἦτο καί τό ἰδικόν του, τό ὁποῖον, χρεωστικῶς καί εὐλαβικῶς θέτομεν ὑπό τινάς φτωχῆς βιβλιοπαρουσιάσεως πρός τούς ἐκλεκτούς καί ἀξιότιμους ἁπανταχοῦ φιλο-ἀναγνώστες μας· εἴτε αὐτοί εἶναι Νεοημερολογῖτες, εἴτε Παλαιοημερολογῖτες…!
Μία γενική κριτική εἰκόνα καί πρόχειρη προσωπική ἐκτίμησίς μας, βάσει τῶν ἀποκαλυπτικῶν ἐγγράφων εἶναι: Ὅτι ὁ γνωστός καί πολυ-δυσφημισμένος καί κατασυκοφαντιμένος μέ μαίνος “Ζηλωτισμός”, περί καί κατά τῶν Παλαιοημερολογιτῶν Ζηλωτῶν, ἔχομεν τήν ὑποχρέωσιν νά ποῦμεν κατ΄ ἀρχᾶς, κατά τήν προσωπικήν βεβαίως ἄποψίν μας, ὅτι δέν συνιστά τινά οὐδεμίαν αἵρεσιν, οὔτε κἄν ὡς ἀντίποδα ἤ καί ὡς δεύτερον δῆθεν ἄκρον (ὡς ἐπεκράτησεν μονόγνωμα νά λέγεται) ἕναντι καί κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι αἵρεσιν καί πλάνη συνιστά, ὄχι μονάχα ὁ «Ἐγωκεντρισμός» καί ὁ «Ἐθνοφυλετισμός» [ὡς λαλοῦσιν οἱ ἅγιοι Προκαθήμενοι ἐν τῷ Κολυμπάριῳ], ἀλλά ἡ ἐπί σκοποῦ ἰδεολογική καί ἀνορθόδοξη προπαγάνδα, ἔνθεν κακεῖθεν, ὑπό φτηνῆς ἀνονήτου ἰδοτέλειας.

Βέβαια προσωπικῶς καί πάλιν θεωροῦμεν: ὅτι ὁ ἐν Χριστῷ Ζηλωτισμός εἶναι ἐράσμιον καί μανικόν ἱερό καί ὁμολογιακόν χρέος τινός ἐκάστου τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, καί πρόκειται διά Ἁγιοπνευματικῆς ἀρετῆς στηριζόμενης σε Κυριακά λεχθέντα. Ὁ ἐν Σατᾶν “Ζηλωτισμός” (δηλ. ὁ φανατισμός), ὅμως, ἐντοπίζεται πλέον, εὐκρινέστατα μᾶλλον, καί εἰς τά δύο λ.χ. «στρατόπεδα», εἴτε τῶν Παλαιοημερολογιτῶν εἴτε καί τῶν Νεοημερολογιτῶν. Τά στρατόπεδα ὅμως, ᾆράγε, ποῖος τά ἐδημιούργησεν, μιᾶς καί ἐφόσον ἔχωμεν τήν ἴδιαν καί ἀπαράλακτον ὀρθόδοξη χριστιανική Πίστην; Ποία εἶναι τά ριζίδια τοῦ κακοῦ; Ποία ἡ βάσις καί ἡ θῦρα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ; Ὑφίσταντο, σαφῶς, κάποιοι ἀπεσχισμένοι, διεσπασμένοι καί πολυδιαιρεμένοι, «ζηλωτές» τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, ἀνάμεσα σ΄ αὐτούς, βεβαίως, καί ἀρκετοί Ὀρθόδοξοι τῷ ὄντι ἔνθεοι Κανονικοί Ζηλωτές.

Εἰς τό ἕτερον στρατόπεδον, τῶν Νεοημερολογιτῶν, ὑφίσταντο σφοδρές, πολυπλόκαμες, ἐξάπαντος νοσηρά ζηλωτικές (=φονταμενταλιστικές) ἀντιλήψεις, εἴτε ὑπέρ τῆς Σχολαστικῆς (Φραγκολατινικῆς) θεολογίας, εἴτε ὑπέρ τινάς φιλοσοφίζουσας θεολογίας (Νεορθοδοξία καί Νεονικολαϊτισμός), εἴτε ὑπέρ τοῦ Λουθηροκαλβινισμοῦ (πού ἐγέννησεν τήν ζηλωτική θεμελιοκρατία), εἶτε ὑπέρ τῆς πανμοιχιανικῆς Παναιρέσεως τοῦ σατανόσχημου Οἰκουμενισμοῦ. Ἐμεῖς οἱ Νεοημερολογῖτες δηλαδή, αὐτοτρεφώμεθα ἀπληροφόρητοι, ἀνοήτως ἤ καί στρουθοκαμηλίζωντες, ἐξ αἰτίας τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας μας, μέ νοσηρές «ὀρθόδοξες» προπαγάνδες καί ἀρεσκώμεθα νά πληροφοροῦμεθα, εἰδικῶς καί μόνον, μόνο διά τόν τυχόντα ἐσφαλμένο καί ζηλωτικό φανατισμό ὅλων τῶν ἄλλων πλησίων καί ἀδελφῶν μας, χωρίς νά ἔχωμεν ὡστόσο προβληματίσει, ὅτι ὁ φανατισμός εἶναι: τινά θρησκόληπτη καί ἀδιόρατη ἀσθένεια, πού ἐνυπάρχει ἀναντίρρητα, καί εἰς τήν ἰδικήν μας νεοημερολογήτικη παράταξη. Ἄς γίνομεν ἐπί τέλους ἔντιμοι καί εἰλικρινεῖς. Τό πρόβλημα τῆς Ἐκκλησίας ΔΕΝ εἶναι ὁ ἔνθεος καί ὀρθός Ζηλωτισμός, ἀλλά ὁ ἐπάρατος καρκίνος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού θρέφει καί τόν προτεσταντόπληκτο κακάσχημο ζηλωτισμό. Πλέον ὁ πλανερός “Ζηλωτισμός” τῶν Οἰκουμενιστῶν καί ὀπαδῶν τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, ἔχει αὐτοφανερωθεῖ, ὡς γυμνός καί ἄθεος ζηλωτισμός, μέ ἀπώτερον διαβολικόν σκοπόν ὅπως διαστρέψωσιν πάν ὅτι ἔμεινε ὄρθιον καί ὀρθόδοξον. Ἄρα συνεπῶς, ἄν θέλωμεν νά λαλοῦμεν τινές ἀλήθειες, θά πρέπει νά παρατηροῦμεν ἀντικειμενικῶς π.χ. ὅτι ἐκείνο τό δεύτερον «Αἱρετικόν Ἄκρον» [γιά ὅσους ἐπιθυμῶσιν νά ἐμμένωσιν ἐπ΄ αὐτοῦ] τοῦ «Ζηλωτισμοῦ», ἐνυπάρχει, ὡς λοιμική μάστιγα εἰς ὅλας τάς συγκρητιστικάς ἐνεργείας, ἁπάντων, τῶν φανατικῶν ὁπαδῶν τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως.

Θά πρέπει, ταπεινῶς φρονοῦμε, νά γίνει μία, ἰδιαίτερη καί προσεκτική διάκρισις, πλέον: τοῦ ἔνθεου καί ἐρωτομανικοῦ ὑγιοῦς Ζηλωτισμοῦ (Παλαιοημερολογιτῶν καί Νεοημερολογιτῶν) ἐκ τοῦ τῷ ὄντι πολυσχασμένου καί νοσηροῦ θεμελιοκρατικοῦ “Ζηλωτισμοῦ” ( εἴτε ἐκ τῶν Νεορθοδόξων-Νεοημερολογιτῶν Οἰκουμενιστῶν & καί ἐκ τινῶν Παλαιοημερολογιτῶν). Ἡ πρῶτη ὁμᾶς (τῶν ἐρωτευμένων μέ τήν Ὀρθοδοξία) πού ἀντιμάχεται, δικαίως καί εὐλόγως, τήν ἀντίχριστον πολυαίρεσιν τοῦ Συγκρητισμοῦ, εἶναι καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας. Ὁ ὀρθός θεολογικός ἔρωτας, δέν εἶναι ἀσθένεια. Ἀσθένεια εἶναι, ὁ ἀνέραστος θεολογικός διάλογος τοῦ ΠΣΕ μετά τῶν ἀνίκανων θιασωτῶν του. Ὅμως ἕνα ὀρθόδοξον δεύτερον ἄκρον, δηλ. μή αἱρετικόν, πού συγκρούεται ἀδιαλείπτως κατά τοῦ ἀκραίου οἰκουμενιστικοῦ Θηρίου τῆς Ἀποκαλύψεως, εἶναι ἡ Θεοφρούρητως καί Φίλη Ὀρθοδοξία μας. Δηλαδή πιό ἁπλᾶ, ἡ διαχρονική σύγκρουσις, γίνεται μεταξύ τῶν τῷ ὄντι ΔΥΟ ἀντιμαχόμενων καί ἀνόμοιων ἄκρων: ὅπως ἠ ἀνελέητη μάχη τῆς Φίλης καί Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, κατά τοῦ ἄφιλου καί Πανθρησκειακοῦ “ἐκκλησιαστικοῦ” Οἰκουμενισμοῦ τῶν ἀνθρώπων [καί δή ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν] τοῦ Ἀντιχρίστου. Αὐτή εἶναι ἡ ὀρθή θεώρησις τῶν πραγμάτων βάσει τῆς Συμφωνίας τῶν Πατέρων διά τά ἀντιμαχόμενα «Δύο Ἄκρα». Τό ἕνα ἄκρον δηλ. εἶναι ἡ ζέουσα Ὀρθοδοξία καί τό ἄλλο ἡ παγερῆ κακοδοξία. Ἡ ἀνίερη καί μέση ὁδός εἶναι ἡ χλιαρότης. Στά περί χλιαρῶν, ὑφίστατο Θεανθρωπολογικός ὁρισμός καί Κυριακή ἄποψις εἰς τό θεόπνευστον βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως.

Τά πιό πάνω τά καταγράφομεν, ὡς προσωπικά φτωχά καί ἐλάχιστα συμπεράσματα, πού βγαίνωσιν ἀβίαστα μέσα ἀπό τίς προσωπικές ἀντικειμενικές μελέτες καί ἔρευνες τοῦ ὑπογράφωντος. Μία τέτοια ἀντικειμενική καί περισπούδαστη ἱερά μελέτη εἶναι καί τό ἐν λόγῳ σημαντικόν ἐγχειρίδιον τοῦ κ. Νικολάου Μάννη τό ὁποῖον καί μᾶς ἐνέπνευσεν κριτικά τά πιό πάνω.

Ἐξ ἀρχῆς νά ἐξομολογηθῶ τήν ἄχαρη καί ἀχάριστον ἁμαρτία μου, θεώρησα βεβιασμένα καί αὐθαίρετα ὡς ξερόλας νεοκαλαμαρᾶς, ὅτι ἦτο τινά «ζηλωτικόν» ἐγχειρίδιον τινῶν προσωπικῶν ἀπόψεων τοῦ κυρίου Νικολάου Μ. Οἱ νεοημερολογήτικες προκαταλήψεις μου, ἐδιαλύθησαν συντόμως, ὅταν ἀπεφάσισα νά τό μελετήσω σοβαρά, ὅπου καί διεπίστωσα, ὅτι πρόκειται περί τινῶν σπανίων καί ἐπίσημων Πατριαρχικῶν Κειμένων καθῶς καί Πατριαρχικῶν Συνοδικῶν ἀποφάνσεων τῶν ὁσίων Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ & Ἀλεξανδρείας τοῦ Μελετίου Πηγᾶ. Δυστυχῶς ἀξιότιμοι φίλοι/ες, εἶμαι ὁ ἄπιστος Παναγῆς, τό ὁμολογῶ, καί δέν πείθομε εὔκολα ἀπό τούς τίτλους τῶν βιβλίων.

Ὁ συγγραφέας ἀφιερώνει τό ἐνδιαφέρον πόνημά του: «εἰς τήν ἱερά ξυνωρίδα τῶν ἀοιδίμων Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ & Ἀλεξανδρείας Μελετίου Πηγᾶ», δεῖγμα τῆς βαθιᾶς ἐκτιμήσεώς του εἰς τόν πανάγιον θεσμό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωμῃοσύνης μας.

Ἡ Νέα Ρώμη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας, θά ζεῖ γιά πάντα στίς καρδιές καί τό DNA τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Οἱ Νεοφαναριῶτες Οἰκουμενιστές, προσβάλλωσιν ἀδιάλειπτα, τόν πανάγιο Θρονικό θεσμό τῆς Ρωμῃοσύνης μας, διεκδικώντας, ὑστερόβουλα καί ἐγωπαθητικά, ταυτίζοντας τόν ἱερό θεσμό μέ τά ἱερά πρόσωπα, δηλ. τῶν ἐκπροσώπων τοῦ πατριαρχείου, καί ἐμφανίζονται νά εἶναι ἀνόητοι προσωπολάτρες καί θεατρίνοι, διό καί προσβάλλωσιν ἔτσι τό ἐμπερίστατο καί αἰχμάλωτο Πατριαρχεῖον μας ἀπό κραυγαλέα ἀνικανότητα καί ἰδεολογική κακοδιαχείρησιν. Ὁ «Διπλοῦς Πέλεκυς» ὅμως ἔρχεται νά ξεδιαλύνει τά πράγματα καί νά στιγματίσει, τόν νοσηρώτατον Ἀνθρωπομορφισμό τῆς προσωπολατρίας, εἰς τό πρόσωπον π.χ. τινός ἐπισκόπου, λ.χ. τοῦ Οἰκουμενιστοῦ [Αἱρεσιάρχου καί αἱρετικοῦ] Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.

Oἱ σελίδες τοῦ καλαίσθητου τομιδίου διαιρούνται σέ 5 μέρη:

  • Στό πρῶτο μέρος διαβάζομεν μερικά σύντομα καί ἐνδιαφέροντα βιογραφικά τῶν δύο ὁσίων Πατριαρχῶν, πολυσήμαντες προσωπικότητες, ἄγνωστες σχεδόν εἰς τό εὐρή χριστιανικό κοινό.
  • Στό δεύτερο μέρος μελετοῦμεν μέ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον ἕνα ἐπίσης σύντομο ἐπεξηγηματικό Σημείωμα [μαζί μέ εἰδικές ἐγκάρδιες ἐυχαριστίες] πού ἐνέπνευσαν κατά βάσει τόν συγγραφέα νά ἀσχοληθεῖ μέ τό περιώνυμο Ἡμερολογιακόν Ζήτημα τῆς παπικῆς Καινοτομίας.
  • Στό τρίτον μέρος διαβάζομεν ἕνα ἐξαιρετικόν πρόλογον τοῦ σεβαστοῦ Ἀρχιμανδρίτου κυρίου Εὐθύμιου Μπαρδάκα.
  • Στό τέταρτον μέρος καταγράφεται ἕνα ἀναλυτικό ἐξειδικεύμενο σημείωμα τοῦ συγγραφέως διά τό ζήτημα τῆς καταδίκης τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου, ἀπό τήν Ἐκκλησία κατά τόν 16ον αἰ. Μέ τήν σημαντική συμβολή τῶν προαναφερομένων Πατριαρχῶν. Τό ἐκτενές σημείωμα πλαισιώνεται μέ ἐνδιαφέρον φωτογραφικό ὑλικόν. [Δεῖτε ΕΔΩ]
  • Στό πέμπτο μέρος ὁ συγγραφεύς, μᾶς εἰσάγει εἰς τά σπάνια καί ἄδυτα κείμενα, τινά ἐπίσημα Πατριαρχικά Ἔγγραφα καί Πατριαρχικές πιστολές.

 

Σ΄ αὐτό τό σημεῖον ἀξίζει νά ἀναφέρομεν, ἐνδεικτικῶς, μερικούς ἀπό τούς τίτλους τῶν σημαντικώτατων καί σπανίων κκλησιαστικῶν Ἐγγράφων ὥστε νά λάβετε μίαν ἀμυδρά πρόγευση περί τίνος πρόκειται ἡ ἐν λόγῳ πρωτοποριακή θεολογικο-ἱστορική μελέτη:

 

  1. Ἐπιστολή (1582) Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἱερεμίου πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπο Φιλαδελφίας Γαβριήλ Σεβῆρο.
  2. Ἐπιστολή (1582) Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Μελετίου πρός τόν Καρδινάλιο τῆς Santa Severina ὅπου ὁ πατρ. Μελέτιος ἀσκεῖ σφοδρά παράπονα διά τήν καινοτόμο μεταβολή τοῦ Πασχαλίου ὑπό τῶν Φραγκολατίνων παπιστῶν.
  3. Ἀποσπάσματα ἐπιστολῆς (1583) καί ἑτέρον κείμενο ἐκ τινός Συνοδικοῦ Τόμου ὑπογραφθέν ὑπό τοῦ Πατριάρχου Κων/Πόλεως Ἱερεμίου πρός τόν Δούκα Κωνσταντίνο Βασίλειο Ὁστρόγκσκυ, ὅπου ὁ πατριάρχης Ἱερεμίας, εὐλογα καί δικαίως, ἀσκεῖ ἀντιρρητική πολεμική στάση κατά τῆς ἀστρολογίας/ἀστρονομίας τῆς μεσσαιωνικῆς ἐποχῆς τῶν Δυτικῶν Παπικῶν, ὅπου ὡς γνωστόν οἱ ἀστρονόμοι τους ἐνασχολοῦντο καί μέ ἀστρολογίες, μαντείες, ἀλχημείες, μαγκανείες, μαγείες, μέ θεοσοφισμούς καί ταλμουδισμούς κ.ο.κ. μέ τό γνωστόν ἀποτέλεσμα νά σύρονται «ἐπιστήμονες» εἰς τά θανατηφόρα καί ἐθνοκτόνα «ἱερά» δικαστήρια τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν.
  4. Πατριαρχική Ἐπιστολή πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Δυτικῆς Ρωσίας, πρός τόν Δόγη τῆς Βενετίας, πρός τούς Ἀρμενίους, πρός Κληρικούς, πρός τούς Διαμαρτυρομένους τῆς Τυβίγγης, πρός τόν Μητροπολίτη Κιέβου, κ.ο.κ.
  5. Ἐπιστολή τοῦ Πατριάρχου Μελετίου πρός τούς ὀρθοδόξους τῆς Μεσσήνης.
  6. Ἐπιστολή (1592) τοῦ ἰδίου πατριάρχου πρός τόν Τσάρο τῆς Ρωσίας Θεόδωρον.
  7. Ὁ συγγραφεύς μας παραδίδει τά πατριαρχικά Πρακτικά καί τίς σημαντικές ἀποφάσεις τῆς Πανορθόδοξης Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως (12/2/1593). Μία ἄγνωστη Πανορθόδοξη Σύνοδος καί εἰδικοί Κανόνες εἰς τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία ἐκαταδίκασεν τήν παπική μεταρρύθμιση τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου καθῶς κ.ἄ. τά ὁποία θά παραθέσομεν εἰς τήν συνέχεια.
  8. Εἰδική Ἐγκύκλιος τοῦ πατρ. Μελετίου πρός τούς Κόπτες.
  9. Ἐπιστολή τοῦ ἰδίου πρός τόν Βασιλέα τῆς Αἰθιοπίας Malak Sagad A΄.
  10. Ἐπιστολή τοῦ Ἀλεξανδρείας πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Δύσεως ὅπως τούς πληροφορήσει ὅτι δέν πρέπει νά ἀποδεχθῶσιν τήν Καινοτομία τοῦ Γρηγοριανού Καλανδαρίου.
  11. Ἐπιστολή Πατριάρχου Μελετίου πρός τόν Καγκελάριο τῆς Πολωνο-Λιθουανικῆς Κοινοπολιτείας Jan Zamoyski ὅπου καί γίνεται ἀναφορά ὅτι ὅσοι ἀποδέχθησαν τό Νέο Ἡμερολόγιον εἶναι ὑπόδικοι τῶν συνοδικῶν ἀναθεμάτων τῆς πιό πάνω Πανορθοδόξου Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Ἡ κεντρική οὐσία τοῦ «Διπλοῦ Πέλεκυ» θεωροῦμεν κατά τήν ταπεινή ἄποψίν μας, ὅτι εἶναι τά Πατριαρχικά Πρακτικά τῆς Πανορθόδοξης Συνόδου ἐν Κωνσταντινουπόλει 1593. Ποῦ εἶναι ὅλοι αὐτοί οἱ ἀδιάβαστοι καί οἰκουμενιστές Προκαθήμενοι πού ἐσυμμετείχαν εἰς τήν Ληστρική ψευδοΠανορθόδοξο Σύνοδο τῆς Κρήτης, πού μᾶς ἐδιακήρυτταν ὅτι ἔχει 11 ὁλόκληρους αἱῶνες νά συγκληθεῖ Πανορθόδοξη Σύνοδος; Γιατί ἐδιεδίδασιν τέτοια φαιδρᾶ ψεύδῃ καί ἀνοησίες; Διά δῆθεν δημοσιογραφική αἴσθησιν ἤ διά «θεοπρόβλητον» ψευδαίσθησιν καί παραπληροφόρησιν τοῦ Θεοφόρου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας;

Ἐπιτρέψτε μας νά σᾶς παραθέσομεν συνοπτικῶς, καί συγκριτικῶς με τίς νεώτερες ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις, τίνα ἀκριβῶς ἦτο τά ἀποφασισθέντα τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου ἐν Κωνσταντινουπόλει.

 

Ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος τῆς Κων/Πόλεως τοῦ 1593 (ἐπαναπροσδι)-ὥρισεν καί ἀπεφάσισεν ὀκτῶ (8) Ἱερούς Κανόνες:

 

  1. Οἱ ἑκασταχοῦ Μοναχοί/ές, νά ὑπακοῦωσιν μέ διάκριση, εἰς τάς ἐκάστοτε οἱκείους Ἐπισκόπους των, ἐπαναδιατυπώνοντας ἔτσι τόν 4ον ἱερό Κανόνα τῆς Δ΄ (4ης) ἐν Χαλκηδῷνι Ἁγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
  2. Ὁ δεύτερος Κανῶν, ὥρισεν, τά διαχρονικά καί Καθολικά Νομοκανονικά θεσμοθετηθέντα καί ἐπικυρωμένα Δογματικοκανονικά ὅρια καί οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, λόγῳ τοῦ ὅτι καλύπτονται ὑπό τινάς μεγίστης ἄγνοιας καί λήθεως, νά διακηρύττονται, δυό φορές τό χρόνο, σέ ἱερά Σύνοδον, ἡ ὁποῖα θά ἐξετάζει καί θά ἀνακρίνει ὅσα ἄλλα νέα, ἐπιπρόσθετα καί ἐπίκαιρα, ἐκκλησιαστικά προβλήματα τῆς κάθε ἐποχῆς. Πράγμα πού ἀστόχησεν σαφῶς νά πράξει ἡ ἐν Κολυμπαρίῳ ψευδοΣύνοδος τοῦ 2016.
  3. Ὁ τρίτος ἱερός Κανῶν, ἀνανεώνει τόν 6ον ἱερό Κανώνα τῆς Δ΄ (4ης) Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού καταδικάζει τήν Σιμωνία καί τήν ἄτοπον εἰσπήδησιν τῶν Κληρικῶν ἀπό ἐπαρχία σέ ἐπαρχία. Σήμερα παρατηροῦμεν, ὅτι ὑφίστατο ἀναρχική καί ἀντικανονική εἰσπήδησις τοῦ Πατριαρχείου Κων/Πόλεως εἰς τάς Ἐκκλησιαστικάς ἐπαρχίας, δῆθεν «Νέες Χώρες», τῆς Ἀυτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὑφίστατο ἀντικανονική εἰσπήδησις τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρουμανίας καί τῆς Σκοπιανῆς ψευδοεκκλησίας, εἰς τάς Κανονικάς δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Τραγική εἰσπήδησιν βλέπομεν νά ἐνήργησεν καί ὁ ἀντικανονικός Πατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλος, εἰσβάλλωντας εἰς τήν δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας μέ οἰκτρόν ἀποτέλεσμα τήν διακοπή τῆς Κοινωνίας. Τά πιό πάνω εἶναι ἐπιπρόσθετα δείγματα τῆς μεγίστης ἀποτυχίας τῆς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων εἰς τήν Κρήτη.
  4. Ὁ δέ τέταρτος Κανῶν, ἐπικυρώνει τήν ὀρθόδοξη καί ἱερά Παράδοση τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Χάριτος, περί τῶν ἀντικανονικῶν χειροτονιῶν, δηλ. ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὁ περιπίπτων (πρό ἤ μετά) εἰς τινά συγκεκριμένα καί σοβαρά τινά κωλλύματα ἱερωσύνης, μολύνει τήν ἱερωσύνη του, καί ὅτι ὅσοι χειροτονούνται ἀναξίως, ἔχωσιν ἄκυρον καί ἀνίερον τήν χειροτονία τους. Αὐτά τά ἱεροκανονικά κολλυβογράμματα φυσικά, εἶναι ὑψηλά θεολογικά γράμματα διά τούς Νεορθοδόξους καί Νεονικολαΐτες ἐπισκόπους πού χειροτονῶσιν ἀναξίους κληρικούς…!
  5. Ὁ 5ος ἱερός Κανῶν, καταδικάζει, τήν Ἐκκοσμίκευσιν καί τόν Σεκουλαρισμόν. Δηλαδή ὅτι οἱ Κληρικοί καί Μοναχοί δέν πρέπει νά ἔχωσιν κοσμικό φρόνημα καί κοσμικές ἐνασχολήσεις βάσει τινῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων.
  6. Ὁ 6ος Κανῶν, ἀνανεώνει, ἄλλους σημαίνοντες ἱερούς Κανόνες περί τῶν πολυτελῶν ἀμφιέσεων τῶν Κληρικῶν. Ὁ Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας ὅμως, ὡς ὁ σύγχρονος Νεοεκκλησιολογιστής καί Αἱρεσιάρχης τῶν Νεορθοδόξων, ἔχει διαφορετική ἀντίληψη περί τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολυτέλειας τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ζωῆς, μέ θεωρητική ἔμφασιν πρός τινά Ἐσχατολογίαν. Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ πεινά καί δειψά τήν Ἀλήθεια, ἀλλά καί ἀπό ἔλλειψη φαγητοῦ καί ἱατρικῆς περίθαλψης, καί μερικοί φαυλεπίφαυλοι Προκαθήμενοι συγκλίνωσιν ἀνιεροκρύφιους καί ἀμερικανοκίνητους Συνόδους σέ ἐξωτικούς τουριστικούς προορισμούς μέ ἑκατομμύρια ἐξοδα εἰς βάρος τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν τους; Αἴσχος διά τήν Ζηζιουλέϊκην Σεκκουλαριστική νεοεκκλησιολογία τῆς χλιδάτης ψευδεπισκοπικῆς ζωῆς.
  7. Ὁ 7ος Κανῶν, ὥρισεν, ὁπως ὁ κάθε Ἐπίσκοπος εἰς τήν Θεόσωστον ἐπαρχία του νά ποιμένει κατά Θεόν, καί νά διδάσκει, ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως, τό ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ. Πράγμα σπάνιον εἰς τά νεοεποχήτικας ἡμέρας πού διαβιοῦμεν μιᾶς καί διδασκώμεθα σωρηδόν πλάνες καί αἱρέσεις ἀπό… ἀλλότριους ἐπισκόπους!
  8. Ἐν κατακλείδι, ὁ ὄγδωος ἱ. Κανῶν, ἀπεφάσισεν ὅπως παραμένει ἀσάλευτον τό ἱερό Πασχάλιον τῆς Ἐκκλησίας. Μάλιστα ὅποιοι τολμήσωσιν, Κληρικοί ἤ καί Λαϊκοί, νά ἀλλοιώσουν, νά μετακινήσουν, νά ἀλλάξωσιν, τάς ἀποφάσεις τῶν Θεοφόρων Πατέρων περί τοῦ Πασχαλίου καί δή εἰς τά Κανονικά θεσπισθέντα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐν Νικαίᾳ, νά εἶναι ἀκοινώνητοι, ἀφορισμένοι καί ἀπόβλητοι ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἀποφάσεις δηλ. πού καταδικάζωσιν ἀναντίρρητα τήν Παπική Καινοτομία τῆς ἀλλαγῆς καί μεταβολῆς τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου μετά τοῦ Πασχαλίου αὐτοῦ. Ἀποφάσεις τσεκουράτες, πού καταδικάζωσιν, ἐξάπαντους ὅλους ἑμᾶς ( ἔστω καί ἐν ἀγνοίᾳ μας) πού παραμένωμεν, συνειδητά ἤ ἀσυνείδητα, εἰς τήν Μεταπατερική πλάνη τοῦ Νέου Ἡμερολογίου…!

Ἄρα συνεπῶς, ὅσοι εἴμεθα γνήσιοι νεοημερολογῖτες καί μανθάνωμεν νά διακρίνωμεν, κάπως, τήν ἀλήθεια ἀπό τό ψεύδος, πρέπει νά ὁμολογήσωμεν ταπεινῶς, ὅτι ἀδικήσαμεν καί ἐσυκοφαντήσαμεν σέ πολλά, τούς ἀδελφούς μας καί γνήσιους Ζηλωτές Παλαιοημερολογῖτες, μιᾶς καί τό ὀρθόν Ἡμερολόγιον, ἀναντίλεκτα καί εἶναι τό Παλαιόν Ἡμερολόγιον· ἀλλ΄ ὅμως δέν φτάνει νά τό λαλοῦμεν θεωρητικῶς, ἀλλά νά ἀγωνισθῶμεν πρακτικῶς, ὅπως ἐπιστρέψωμεν εἰς τήν Καθολική Παράδοση τῆς Πατερικῆς Θεολογίας, μαζί καί εἰς τό Παλαιόν Ἑορτολόγιον, ἵνα ἐορτάζωμεν ἀπό κοινοῦ, Νεοημερολογῖτες καί Παλαιοημερολογῖτες, μέ πάσαν Λειτουργική Τάξη καί εὐπρέπεια, ἅπαντες οἱ Ὀρθόδοξοι ἐνωμένοι, ἵνα θεραπευθεῖ τελεσίδικα τό Ἡμερολογιακόν Σχίσμα μετά τῶν Ὀρθοδόξων, μαζί ἀγαπημένοι καί ἀδελφωμένοι, νά πορευθῶμεν, πρός τό ἅγιον πατροπαράδοτον Ἑορτολόγιον τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐπράττασιν ἐπί 20 ὁλόκληρους αἰῶνας οἱ πρόγονοί μας, πρό τῆς Μεταξάκειου ἐποχῆς. Ἡ κακοΣύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου, ἀκραιφνῆς ἀπομίμησις τῶν Μεταξάκειων καί Βατικάνειων φληναφημάτων καί πραξικοπηματικῶν ἄνομων ἐνεργειῶν τους, ἀπέσυρεν, τήν τελευταία στιγμή, τό ἐν λόγῳ πολυταλανιζόμενον Ἡμερολογιακόν Ζήτημα, ἀπόδειξη τρανή, ὅτι οἱ Προκαθήμενοι τῶν Τοπικῶν Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν, δέν ἤθελαν νά θεραπεύσωσιν πολυχρόνια ἐκκλησιαστικά ζητήματα, ἀλλά μᾶλλον , νά κάνωσιν τηλε-shows καί ἀνόνητες ἐπιδείξεις ψευδοἑνότητος.

Τό πρωτότυπον ἐγχειρίδιον, ὁ «Διπλός Πέλεκυς» τοῦ ἀγαπητοῦ συγγραφέως παραθέτει πρός τό τέλος μία πλούσια γκάμα βιβλιογραφίας, ἑλληνικῆς καί ξένης, καθῶς καί ἡλεκτρονικές-διαδικτυακές ἄλλες πηγές.

Διά τό ἴδιον ἀκριβῶς βιβλίον ἔχει καταγραφεῖ στό παρελθόν μία ἀκόμη ἐξαιρετική βιβλιοκρισία. [Δεῖτε ΕΔΩ]

Γιά ὅσους διψῶσιν νά μάθωσιν μέ ἀκρίβεια, ἐπί τῇ βάσει τίνων ἱστορικῶν ἐγγράφων καί ὑπο ποῖων ἀκριβῶς πατριαρχικῶν Πηγῶν-Πρακτικῶν καί Συνοδικῶν ἀποφάνσεων, καί περί τίνος πρόκειται, τελικῶς, τό ὅλον Ἡμερολογιακόν Ζήτημα πού προσφάτως καί πραξικοπηματικῶς μᾶς ἐπέβαλλαν οἱ Ἀρχιμασσώνοι Οἰκουμενι(στι)κοί Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Μελέτιος Μεταξάκης (1923) καί Βασίλειος (1924), ὑπό ἄμεσων ὀδηγιῶν τῶν Φραγκολατίνων Παπικῶν καί Λουθηροκαλβίνων (Ἀμερικανῶν καί Ἀγγλικανῶν), ἐπιβάλλεται διά χάριν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορικῆς ἀλήθειας, ὅπως μελετήσωμεν, τόν ἀντιρρητικό, πολεμικό, συνοδικό καί ἀπολογητικόν ἀγώνα τῶν ὁσίων Πατριαρχῶν Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ καί Μελετίου τοῦ Πηγᾶ, διά νά ἀντιληφθῶμεν μέ πάσα σαφήνεια, ὅτι ἡ ξενική ραδιουργία τού Ἡμερολογιακοῦ Σχίσματος, σέ Παλαιοημερολογῖτες καί Νεοημερολογῖτες, δέν εἶναι σύγχρονον φαινόμενον, ἀλλά μᾶλλον ἔχει προφανῶς τίς ρίζες του εἰς τόν παπικόν Μεσσαίωνα… δηλ. τις αἱρετικός φραγκολατινικός Μεσσαίωνας, πού ἐπεβλήθην (1923), εἰς τήν Ὀρθόδοξον Καθολική Ἐκκλησία ἐπί τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ κρητικοῦ Μεταξάκη καί τῶν κοπελλιῶν του, ἄχρι τῆς σήμερον, διά τῆς ἀνιέρου Καινοτομίας τοῦ Νέου Ἡμερολογίου… ἐργαλεῖον καί ὄχημα, κατ΄ἄλλους καί δικαίως τινα κερκόπορτα, ὅπως εἰσαχθῶσιν καί ἀλώσωσιν ἔτσι, εὐκόλως, τήν Φίλη Ὀρθοδοξία, τινά ἄλλα ἑτερόδοξα καί ἀλλόδοξα δόγματα καί νεωτερισμοί… ἤ καί ἄλλως πως κατά βάσιν τῶν Κολυμπαριαίων Ληστρικῶν ἀποφάνσεων: ὅπως συμβιβασθεῖ (!), ὅπως ὑπανδρευθεῖ (sic) [ἦδη ἐν ἐνεργεία νενυμφευμένη μέ τόν Νυμφίον] καί ἐξισωθεῖ (!!), θεσμικῶς (!!!), τουτέστιν Συνοδικῶς, ἡ Μία Ἁγία Ἀποστολική καί Καθολική Ἐκκλησία, μετά τῆς ἀτόπου μοιχικῆς ἑνώσεως, μετά τινῶν ἄλλων «Ἑτερόδοξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν»…!

Τό ἄφθονο πρωτογενές ὑλικό τοῦ συγγραφέως, παρουσιάζει ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον καί ἀξίζει νά ὑφίστατο εἰς κάθε βιβλιοθήκη τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν (Νεοημερολογιτῶν καί Παλαιοημερολογιτῶν) καί ὄχι μόνον· πολλῷ μᾶλλον εἶναι χρήσιμον καί διά τούς ἑτερόδοξους οἰκουμενιστές, διά αἱρετικούς ἤ καί ἀλλόδοξους ἐρευνητές, μιᾶς καί εἶναι τῷ ὄντι ἕνας ἀκονισμένος καί ρωμαλέος διπλοῦς πέλεκυς κατά τῶν συγχρόνων προπαγανδιστικῶν κακοδοξιῶν τῶν ὅσων καί ὄποιων Λατινόφρονων καί Λουθηροκαλβινόφρονων, Ἀρχιοικουμενιστῶν Προκαθημένων, τῶν κατά Τόπους Αὐτοκέφαλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Ὁ Διπλοῦς Πέλεκυς, ἀποκεφαλίζει καί πετσοκόβει, μέ ἄνεσιν, τήν θηριώδη πανθρησκειακή Λερναία Ὕδρα τῶν κακοκέφαλων παντῶς εἴδους Οἰκουμενιστῶν· ἀναμένεται ἐλπιδοφόρα καί ἀγαπητικά, τό ζηλωτικόν Πῦρ τῆς Θεότητος, μαζί καί ὁ ἐρωτικός ζῆλος τῶν ἁπανταχοῦ γνησίων καί Ὀρθοδόξων Ζηλωτῶν, ὅπως καυτηριάσωσιν, ἅπαξ καί διαπαντῶς, τά ἀποκεφαλισθέντα στίγματα τῶν ἀκέφαλων αἱρετικῶν, ἵνα μή ξαναφυτρώσωσιν εις τούς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

 

Ἔγραφον ἐν τῇ 11ῃ Ἰουλίου 2016 μνήμη τῆς Μεγαλομάρτυρος καί πανευφήμου Ἁγίας Εὐφημίας πού ἐκατήσχυνεν, ζηλωτικῶς, τούς κακοδόξους, καί πού ἐπηκύρωσεν, θαυματουργικῶς καί θεοπνεύστως, τήν τῷ ὄντι Ἁγίᾳ καί Θεοφόρο Δ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον, πού ἐκατεδίκασεν ἀγαπητικῶς καί δικαίως, τήν Αἵρεσιν τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τούς Αἱρεσιάρχας Μονοφυσίτας μετά τῶν ὁπαδῶν αὐτῶν, τῶν καί δή νῦν λεγομένων, ὑπό τῶν ἀθεόφοβων οἰκουμενιστῶν, ὡς δῆθεν «Ἀντιχαλκηδόνιων Ἐκκλησιῶν», «μή Χαλκηδονίων Ἐκκλησιῶν», «Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» ἤ καί «Ἀρχαίων Ἐκκλησιῶν». Μνήμη καί τῆς Ἁγίας Ἰσαποστόλου καί βασιλίσσης τῶν Ρώσσων, τῆς ἐνδόξου Ὄλγας.

«HΣΑΪΑ ΧΟΡΕΥΕ» ΤΟΝ ΧΟΡΟΝ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΩΤΗΤΟΣ

Ἔχομεν μελετήσει τίς δημόσιες δηλώσεις τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ταμασσοῦ κυρίου Ἡσαϊου Κυκκῶτη εἰς τήν «ΡΟΜΦΑΙΑ» [Δεῖτε ΕΔΩ] μέ εἰδικόν τίτλον «Να κωφεύσουμε στις πονηρές κραυγές»

καί μέ κάμποσον σκεπτικισμόν ἐπιθυμόμεν σαφῶς νά καταγράψομεν τίς πιό κάτω καί ἑξῇς προσωπικές διαπιστώσεις [διαχρονικές] μας περί τῶν λεχθέντων καί πραχθέντων τοῦ ἀρχι-οἰκουμενιστοῦ καί Κυκκῶτη Ἱεράρχου:
  •  

    • Κατ΄ ἀρχᾶς νά ἐνημερώσω τούς ἀξιότιμους κυρίους καί κυρίες ἀναγνώστες/τριες μας, ὅτι σέ ἰδιαίτερην συνομιλία πού εἴχα μαζί μέ τό Σεβ. Ταμασσοῦ, γύρῳ στό 2009, μοῦ εἴχεν παραδεχθεῖ [κατ΄ ὄπιν προσωπικῆς ἀπορίας μου πρός τόν ἴδιον διότι ὑφίστατο μία σημαίνουσα ἀντιπαράθεσις μεταξύ τῶν Δογματολόγων Καθηγητῶν: Σεβ. κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου καί κ. Δημητρίου Τσελεγγίδου] ἐνώποιον ἀρκετῶν μαρτύρων, ὅτι ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνείας κ. Χρυσόστομος εἶναι ὀρθοδοξώτατος Ἱεράρχης καί ὅτι ἀδικεῖτε ἀπό ὅσους τούς κατηγορῶσιν ἐπί αἱρέσει. Ἄν κανεῖς μελετήσει τίς ἀντιρρήσεις τοῦ ὀρθοδόξου Καθηγητοῦ τῆς Δογματικῆς κ. Δημητρίου Τσελεγγίδου, θά διαπιστώσει ἀπαθῶς, ὅτι ὁ Κυκκώτης Ἱεράρχης τόν συγκαλύπτει… διότι ἐμφιλοχωροῦνται καί οἱ δυό τους ἀπ΄ τό ἴδιον ἀκριβῶς πνεῦμα… τό πνεῦμα τῆς πλάνης τοῦ ἐωσφορικοῦ Συγκρητισμοῦ.
    • Νά ἀποκαλύψω ἐπίσης: ὅτι ὅταν εἰδική ἀντιπροσωπεία τοῦ ΠΑΧΟΚ (Παγκύπριον Χριστιανικόν Ὀρθόδοξον Κίνημα) ὁ «Ἅγιος Νίκων ὁ μετανοεῖτε» μετέβην κατά τό 2009-2010 εἰς ἐπίσημον συνάντησιν μετά τῶν Κυκκωτῶν Ἱεραρχῶν (Ταμασσοῦ κ. Ἡσαΐαν καί Τυλιρρίας κ. Νικηφόρον) ἵνα συνομιλήσωσιν διά τήν πορεία τοῦ ΠΑΧΟΚ εἰς τά Ἐκκλησιαστικά δρώμενα τῆς Ἁγιοτόκου νῆσου Κύπρου, οἱ ἐν λόγῳ Ἱεράρχες μᾶς ἀποκάλυψαν ὅτι ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος ἀπαιτοῦσεν τότε εἰς τήν ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ὅπως ἐξωεκκλησιαθεῖ τό ἐθνικόν, ἱεραποστολικόν, καί ἀντιαιρετικόν κίνημα τοῦ ΠΑΧΟΚ, ὅπου καί ἀναχαιτίσθην ἡ πονηρᾶ ἀπαίτησίς του ὑπό τῶν ἱδίων κυκκωτῶν καί τινῶν ἄλλων Συνοδικῶν Ἱεραρχῶν.
    • Ὁ Σεβ. Ταμασσοῦ κ. Ἡσαΐας ἦτο ἕνας ἐκ τῶν ρωμαλέων Ἱεραρχῶν πού ἐμίλησεν δημόσια σέ εἰδικήν συνέντευξίν του εἰς τήν «ΑΝΟΙΚΤΗ ΓΡΑΜΜΗ» τῆς δημοσιογράφου κ. Γωγῶς Ἀλεξανδρινοῦ διά τίς φοβερές «βιοηθικές» πλάνες καί κακοδοξίες τοῦ Ἀφορισμένου κ. Ἀνδρέα Πιτσιλλίδου, χωρίς ὅμως νά τόν ὁνοματίσει μιᾶς καί εἶναι ὁμόφρωνες σέ πολλά ὡς Κυκκῶτες. Στήν ἴδια συνέντευξη ὁ κ. Ἡσαΐας ἀποκάλεσεν, δυστυχῶς, τόν Τριαδικό Θεό μας, ὡς τόν ΜΑΤΣ, δηλ. ὡς Μέγαν Ἀρχιετέκτονα τοῦ Σύμπαντος! Πράγμα πού συνιστᾶ μία δογματολογική καί θεολογική Συμβολική ἔκφρασις, λατρεία, διατύπωσις καί ὀνοματοδοσίας τοῦ θεοῦ τῶν Μασσωνικῶν Στοῶν, δηλ. τοῦ Σατανᾶ.
    • Ὁ Σεβ. Ταμασσοῦ, ὡς μέλος τῆς ἀνακριτικῆς ἐπιτροπῆς διά τήν ὑπόθεση τοῦ Αἱρετικοῦ θεολόγου κ. Ἀνδρέου Πιτσιλλίδη, ἔβρισκεν μέν κακοδοξίες, ἀλλά ἐδήλωνεν, ὅτι δέν ἐπιθυμοῦσε τόν ἀφορισμόν τοῦ κακόδοξου θεολόγου. Πράγματα [τά δύο τελευταία] ἄκρως ἀπαράδεκτα διά ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
    • Εἰς τό πρῶτον δηλωτικόν σημεῖον τοῦ σεβ. σ. θεωροῦμεν ὅτι εἶναι ἀθεολόγητον καί ἀνιστόρητον, μιᾶς καί ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία τοῦ Ἐμμανουήλ βρίσκεται ἀδιάλειπτα ἐν Συν-ὅδῳ! Ἄρα ἡ «Σύναξις» τῶν Προκαθημένων εἰς τό Κολυμπάριον μετά τῶν «διακοσμητικῶν στοιχείων» δέν ἦτο ἐν Χριστῷ Σύνοδος Κλήρου καί Λαοῦ, καί ἄρα θεολογικῶς δέν ἦτο καί ἐν Συν-Ὅδῳ. «[Ἐ]Πίσκοπε ἐγιῶ τήν γνῶμη μου ποτέ ἔν τῇ ν΄ ἀλλάσσῳ». Κατ΄ Ἐκκλησιολογική ἀκρίβεια ΟΥΔΕΠΟΤΕ γέγονε κατά τό παρελθόν τέτοιου εἶδους Σύνοδος, πράγμα τό ὁποῖον ἐδηλώθην καί ὑπό τῶν ἰδίων Προκαθημένων. Πρόκειται διά ἀντιπαραδοσιακή καί ἀντιἐκκλησιολογική κε[αι]νοτομία. Ληστρική Σύναξις δηλ. τῶν ἀπανταχοῦ Ἀρχιοικουμενιστῶν. Γιατί ᾆράγε προσπαθεῖ ὁ σεβασμιώτατος νά μᾶς προπαγανδίσει καί νά μᾶς ἐμπεδώσει εἰς τά ἑτερόδοξα, βορβορῶδη νάματα, τῆς ληστοΣυνόδου; Ἀκολουθεῖ μᾶλλον, πιστά καί ἀδιάκριτα, τόν Ἀρχιοικουμενιστή Γέροντά του τόν σεβ. ἀρχιερέα κ. Νικηφόρον, ἀντί τόν Μέγα Ἀρχιερέα τῶν Συμπάντων, τόν Θεάνθρωπον Χριστό μας; Εὖγε του!
    • Διά τήν δευτέρα δήλωσιν, θεωροῦμεν ὅτι: μᾶλλον μεγίστη θλίψιν ἐπροκάλεσεν ἡ ἐν λόγῳ κακοΣύνοδος, διότι ἀνέδειξεν εἰς ἅπαντα τά σύμπαντα τῆς γνωστῆς καί ἄγνωστης Οἰκουμένης, τήν ἐξωτερική διαίρεση καί διχασμόν τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, εἴτε διά εὔλογες αἰτίες, εἴτε διά ἄλογες καί ἔλλογες. Ἄρα συνεπῶς, ἡ θλίψη τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἦτο καί εἶναι, διά τούς ἀκριβῶς ἀντίθετους λόγους ἐξ ὅσων μᾶς διαδίδει ἰδιοτελῶς καί ἄτοπα ὁ οἰκουμενιστής κ.Ἡ.
    • Εἰς τό τρίτον σημεῖον τώρα, ὁ ἅγιος Ταμασσοῦ, μᾶς προετοιμάζει διά μίαν ἀκόμη Σύνοδο τῶν ληστο-οἰκουμενιστῶν. Μέ τέτοιαν εὐδαιμωνία καί ἄκρατην «συνοδική» [ἀσυδοσίαν] εὐμάριαν, σέ πολυτελή ξενοδοχεία, πλούσια μπουφές, τουριστικούς προορισμούς, πῶς δέν θά ἄνοιγε τήν ὄρεξη σέ ἀλλότριους «Συνοδικούς»; Ἄν ἦτο σοβαρός εἰς τάς δηλώσεις του ὁ Ρωσσόφιλος κ. Ἡσαΐας ὄφειλεν νά ἀκολουθήσει, διακριτικῶς καί ἐν μέρει, τήν στάσιν τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ρωσσίας. Καί γράφω ἐν μέρει καί ἐννοῶ ΜΟΝΟ διά τούς ὀρθόδοξα Ἐκκλησιολογικούς καί Δογματολογικούς λόγους. Ἐξάπαντος, ἄν ἐνδιαφέρονταν πραγματικά οἱ διοργανωτές καί συμμετέχοντες, διά τήν Καθολική ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ΟΦΕΙΛΑΝ, νά ἐξετάσωσιν ΠΡΩΤΑ προσεκτικά καί σοβαρά, ἅπαντες, τίς ἐνστάσεις καί ἀντιρρήσεις, τῶν δύο Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων (Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας καί Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας) καθῶς καί τῶν αἰτιάσεων τῶν Πατριαρχείων τῆς Βουλγαρίας καί Γεωργίας καί ἔπειτα νά συγκληθεῖ ἡ Σύνοδος καί ὄχι τό ἀντίθετον. Τόσον καιρό, τί ἐκάμνατε ἅγιε Ταμασσοῦ; Ἐμετροῦσατε τά ἄστρα; Συνεχίζετε νά ἔχετε τήν νοσηρά κληρικαλιστική ἀντίληψιν, ὅτι ὁμιλεῖτε σέ ἰθαγενεῖς τῆς Ἀφρικῆς ἤ σέ Ἐσκιμώους τῶν Πόλων;
    • Διά τό τέταρτον σημεῖον σεβασμιώτατε κύριε Ἡσαΐα νά σᾶς ὑπενθυμίσω, ὅτι οἱ τεχνολογίες καί ὁ ἀριστοτελισμός εἰς τήν Πατερική Θεολογία, καί δή εἰς μείζωνα θεολογικά καί ἐκκλησιολογικά ζητήματα, εἶναι δείγμα καί εἴδος τινάς γυναικουλίστικης πρακτικῆς τινῶν ἀνοήτων («γυναικαρίων» μᾶς διδάσκει ὁ Μέγας Βασίλειος) λυκοποιμένων. Ἐξάπαντος, οὔτε κἄν ἀριθμητικῶς ἤ καί ποσοτικῶς, δέν βγαίνει, τό «πλειοψηφικόν» ἀποτέλεσμα καί συμπέρασμα τῆς συλλογιστικῆς σας, μιᾶς καί τά τέσσερα ἀπουσιάζοντα Πατριαρχεία εἶναι ΚΑΙ ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων πολλῷ μᾶλλον μή ἀναφερθῶ καί εἰς τήν κατά βάθος ἐν χρόνῳ καί τόπῳ Καθολικότητα τῶν Ὀρθοδόξων κεκοιμεμένων καί ζώντων μελῶν Της. Ἄρα λοιπόν, ὄχι θεολογία, ἀλλά ἐξ ἀρχῆς ἁπλᾶ μαθηματικά νά (ἐπανα)διδαχθεῖτε, εἰδικῶς ἐκείνα τοῦ Δημοτικοῦ. Δέν εἶναι ντροπή. Συνοπτικῶς προκύπτει ἕνα ἀναντίρρητο ἀδυσώπητον ἐρώτημα ἑναντίον σας: Γιά τί εἶδους «πλειοψηφία» ὁμιλεῖτε; Καί τί σημαίνει ἐν τέλει Σύνοδος διά ἐσᾶς τόν ἐπίσκοπον; Μᾶλλον ἔχετε συγχύσει τό Δημοκρατικόν πολίτευμα μέ τό Συνοδικόν θεανθρωπιστικόν Πολίτευμα. Ξεσκονεῖστε καλοῦ-κακοῦ καί τά θεολογικά σας ἐγχειρία περί τῆς Συνοδικότητος. Ἄν γνωρίζετε τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων καί μᾶς τήν ἀποκρύβετε, διά ἰδιοτελείς λόγους, τοῦτο σημαίνει στυγνός Κερκοπιθηκισμός (δικῆ μας ἐπίνοιας ὁ νεολογισμός τοῦ -ισμοῦ) («κερκόπους» =κερκοπίθηκοι, πολεμικός, ἀντιρρητικός ὅρος καί ὀξύς χαρακτηρισμός τοῦ Μεγίστου Θεολόγου Ἁγίου Γρηγορίου ἀλλά καί τοῦ Θεοφόρου Πατρός Ἰγνατίου κατά τινῶν ἀναξίων καί πανούργων Κληρικῶν), δηλ. στιβαρώτατη πανουργία καί πονηρός ἐμπαιγμός κατά τοῦ Θεανθρώπινου πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Ἅγιοι καί Θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας θεολογούσαν ἀλλιευτικῶς καί οὔχι φιλοσοφικῶς καί τεχνολογικῶς. Ἡ τεχνολογία, δέν συμβιβάζεται ποσῶς, μετά τό ἁπλανῶς καί ὀρθοδόξως θεολογεῖν καί ἐπισκοπεῖν.
    • Ἡ πέμπτη θέσις σας ἅγιε Ταμασσοῦ, ἔρχεται σέ ἄμεσον ἀντίθεσιν μέ τήν νεοεκκλησιολογική-Βατικάνεια θεωρία τῆς «Διευρυμένης καί Διηρημένης» Ἐκκλησίας. Τήν θεωρία τῶν Κλάδων μπορεῖ νά τήν καταδικάζετε, μόνο ἐν λέξεσιν, ἀλλά ἐν πράξεσιν τό Οἰκουμενιστικόν Κέντρον τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως μας, ἄλλα ἐνεργεῖ καί προωθεῖ εἰς τόν Λαό τοῦ Θεοῦ. Ἄλλες θεωρίες, ὅπως λ.χ. ἐκείνες τίς Λουθηρο-παπιστικές περί τῶν Ὁμόκεντρων Κύκλων, καί τῶν «στοιχείων ἐκκλησιαστικώτητος», δυστυχῶς, τίς ἀποσιωπεῖτε καί τίς προσυπογράψατε, σαφῶς, εἰς τό σημεῖον: «Ἑτερόδοξες Χριστιανικές Ἐκκλησίες». Ὄντως ἔχετε καί ἕνα δίκαιον, ὅτι πρόκειται διά αἱρετική θέσις, ἡ θεωρία τῶν Κλάδων, ὅπως καί κάθε ἄλλη Σχολαστική καί Οὐμανιστική θεωρία. Τοῦτον ὅμως, ἀκριβῶς, δέν τό ὁμολογεῖτε εὐθυτενῶς πράγμα πού καλλιεργεῖ εὔλογες ὑποψίες. Συνεπῶς δουλέψτε, ὅσους ἀφελεῖς, δύνανται νά δουλευτῶσιν.
    • Εἰς τό ἕκτον σημεῖον, λυπάμαι πού θά τό πῶ, εὐθέως καί ἄκομψα, ἀλλά πρόκειται διά, κατάφωρης διαστροφῆς, τόσον τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καθῶς καί τοῦ Μεγίστου Μάρκου Εὐγενικοῦ. Εἶναι δυνατόν οἱ ἐν λόγῳ Θεοφόροι Πατέρες νά ἤθελαν, ὀντολογική καί ἀπροϋπόθετον, ἔνωση τῶν «ἐκκλησιῶν», δηλ. τῶν σχισματικῶν καί αἱρετικῶν κοινοτήτων, μετά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; Ἄν διεκήρυττεν (sic) ὁ Μέγας Βασίλειος τήν ἔνωση τῶν Ἀρειανῶν μετά τῆς Ἐκκλησίας (ὅπως ἀκριβῶς πράττει τήν σήμερον τό Οἰκουμενιστικόν συνάφι τοῦ κ. Ἡσαΐου), θά ἐπρόκειτο διά μεγίστης καί στυγνώτατης πλάνης, ἤ καί προσωπική ἐσφαλμένη ἅποψις τοῦ Καππαδόκου Ἁγίου, μιᾶς καί ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία, ἐν Θεοπνεύστει Ἁγίῳ καί τῷ ὄντι Οἰκουμενικῇ Σύνοδῳ μετά τῶν 318 Θεοφόρων Πατέρων ΕΔΙΚΑΣΕΝ-ΕΚΑΤΕΔΙΚΑΣΑΝ-ΑΦΟΡΙΣΕΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΕΝ τόν Ἀρειανισμό, τόν Αἱρεσιάρχην Ἄρειον μετά τῶν ἀρειανόφρωνων ὁπαδῶν αὐτοῦ, ἐκ τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ κ. Ἡσαΐας, δυστυχῶς, προωθεῖ καί διακηρύττει ἀπό καθέδρας, εἰς τό ἴδιον σημεῖον, τήν αἱρετική Βατικάνειον θεωρία τῆς «διηρημένης» Ἐκκλησίας. Μολυσματική ραδιενεργά λοιμική νόσος ἐκπορευόμενη ἐκ Βατικανοῦ καί δή ὑπό τοῦ Λατινόφρωνος Ἀρχιοικουμενιστοῦ Μεσσηνείας κ. Χρυσοστόμου. Ἡ διαστροφή καί παρερμηνεία τῶν Πατρολογικῶν λεχθέντων καί γραφθέντων εἶναι ἐωσφορικόν προϊόν, πού σερβίρεται διά τῆς Μεταπατερικῆς καί Νεοβαρλααμίζουσας πολυ-αἱρέσεως.
    • Διά τό ἕβδομον, προχειρολόγον καί ὡραιοποιημένον, σημείον τοῦ Ταμασσοῦ, δηλώνομεν, ὅτι: ἡ διακοπή τῆς Κοινωνίας μεταξύ τῶν Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων, ἡ ἀπουσία τῶν 4 Πατριαρχείων, ἡ ἄρνησις διασήμων Ἑλλαδιτῶν κ.ἄ. Ἱεραρχῶν, ὅπως συμμετάσχωσιν, εἰς τήν διαβολοΣύναξη τοῦ Συγκρητισμοῦ ἐν Κολυμπαρίῶ, ἡ ἀπουσία τῆς κατά βάθους τῆς ἐν χρόνῳ καί τόπῳ Καθολικότητας τῶν Ὀρθοδόξων, ἡ ρωμαλές ἀντιδράσις, τῶν Ἁγιορειτῶν κ.ἄ. ἱερῶν Ἡσυχαστῶν, εἶναι κραυγαλέα φανέρωσις τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ διχασμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, σέ ὀντολογικόν ἐπίπεδον. Καί αὐτό, διότι ἡ σατανική αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔχει διαβρώσει τάς καταμπαζωμένας συνειδήσεις, Ἱεραρχῶν, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Μοναχῶν, Λαϊκῶν καί ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων, ἑνῷ τήν ἴδια στιγμή, τό ὑγιές καί ὀρθόδοξον Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀντιδρᾶ ἀντανακλαστικῶς καί θεανθρωπολογικῶς, ὅπως ἀποβληθῶσιν ἅπαξ καί διαπαντῶς, τά μεταστατούμενα καρκινικά κύτταρα πού κατατρώγουσιν καί θανατώνουσι τά ἀφελῆ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐνότητα τῆς Ἐκκλησίας δηλαδή διασαλεύετο/αι, ὑπό αἱρετικῶν Κληρικῶν, μέ τήν εἰσαγωγή φιλοσοφικῶν θεωριῶν καί αἱρέσεων εἰς τήν Ναῦς τῆς Ἐκκλησίας.
    • Τό ὄγδοον σημεῖον τοῦ σεβασμιωτάτου, εἶναι ὕψιστον δείγμα, ἀπείρου κάλους βλακωδέστατου σχολιασμοῦ κατά ὅσων συλλειτουργῶν του Ἱεραρχῶν, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, ἔχωσιν ἔλλογες ἀποδεικτικές ἀντιρρήσεις κατά τῆς Συνόδου τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν. Ὁ κύριος Ἡσαΐας χορεύει ἄριστα τό συρτάκι τῆς διαχρονικῆς Ληστρικώτητος τῶν κακοδόξων ἀλλοτριεπισκόπων. Τόν ἐμπιστεύεστε; Ἐμεῖς πάντως ὄχι. Διαλέγετε καί παίρνετε… Καί ὅλα αὐτά γιά ποῖον λόγον παρακαλῶ; Διά νά καλύψει [καί συγκαλύψει τό ἀνάδελφον «φιλάδελφον» τῆς κυκκωσύνης-ἀσχετοσύνης) τήν ἀνεπισκοπική ἀνεπάρκεια καί μικρότητά του ὅπως ἀντισταθεῖ, ποιμαντικῶς, στίς Ληστρικές ἀποφάσεις καθῶς ἔπραξαν μέ παρρησία ἄλλοι Κύπριοι Ἱεράρχες.

    Ἐν κατακλείδι: καλοῦμεν καί 
     προσκαλοῦμεν λοιπόν μέ τή σειρά μας, δηλαδή, ὡς τά πλέον ἄσημα, τά μωρᾶ, τά ταπεινά καί ἐλάχιστα Λαϊκά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως κωφεύσωμεν ἅπαντες, εἰς τάς πανμοιχιανικᾶς θεωρίας καί διαβολικάς αἱρέσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν Κυκκωτῶν κ.ἄ. Νεορθοδόξων Φαναριωτῶν ταγῶν, μιᾶς καί πρόκειται, διά τάς γνωστάς προκλητικάς καί εὔμορφας Σειρήνας, πού ἔθελξαν, θανατηφόρα τό ἀφοσιωμένον πλήρωμα τοῦ πολυμήχανου Ὀδυσσέως. Ἄς προσδεθῶμεν καί ἐνωθῶμεν Λογικῶς, σφικτῶς καί μανικῶς, εἰς τό ἱερόν κατάστρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας, εἰς τόν Τίμιον καί Ζωοποιόν Σταυρόν Του, ἄς βουλοκερώσουμεν τά αὐτιά μας μετά τινῶν ἱερῶν ἀναγνωσμάτων, Πατρολογικῶν καί Ἁγιολογικῶν συγγραμμάτων, ὅπως διαφύγωμεν τό ἄλογον καί ἀνίερον καταβρώχθισμα, ὑπό τινῶν λυσσαλέων Σειρήνων καί κακόβουλων Κίρκεων. Οἱ μειοδῶτες τῆς Πίστεως, ἀνέκαθεν ὑφίσταντο, εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὑφίσταντο ἀρνητές τοῦ Χριστοῦ μας καί δή Ἱοῦδες Ἰσκαριῶτες εἰς τά Ἀποστολικά καί Μεταποστολικά ἕτη. Οἱ ταλαίπωροι Κυκκῶτες, ὡς γνήσιοι μεγαλόσχημοι ληστοποιμένες, ἀντιησυχαστές καί Φαριζαίου, Νεοβαρλααμίζωσιν ἄκρως ἐπικίνδυνα, διότι εἶναι τῷ ὄντι ὁ σατανομήχανος Δούρειος Ἵππος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου μας. Στῶμεν Καλῶς, στῶμεν μετά φόβου, καί ἱερᾶς ἀνυπακοῆς, εἰς τά ἄνομα κελεύσματα τῶν ἀντί τοῦ Χριστοῦ, δόλιων οἰκουμενιστῶν. ΑΜΗΝ!

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη
 

O ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΣ “ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ” κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗΣ ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, O ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΣ “ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ” κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗΣ ΞΑΝΑΚΤΥΠΑ!




Σέ τηλεοπτική ἐκπομπή ἔκανε καί πάλιν τήν ἐμφάνισίν του ὁ Ἀφορισμένος θεολόγος κ. Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης. Εἶναι παράδοξον πού μερικοί ἀνόητοι δημοσιογράφοι τόν προσκαλλῶσιν, μή σεβόμενοι ποσῶς, τήν τελεσίδικον ἀπόφανσιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου μας. 

Φυσικά τά Μέσα Μαζικῆς Ἐξαθλίωσις δέν ἔχωσιν τινές, ἀρχές καί ἀξίες, μιᾶς καί ἐνεργῶσιν τό Ἰησουιτικόν Δόγμα “ὁ σκοπός ἁγιάζει τά Μέσα”! Πολλῷ μᾶλλον γίνεται ἄκρως ἐνοχλητικόν, ὅταν ἐπιμένωσιν τά θρησκέμπορα Μ.Μ.Ε. νά προβάλλωσιν τινές κομπογιαννῖτες θολολόγους ἵνα συνεχίζεται μεθοδευμένα, ἡ τοξική δηλητηριάσις, ἐξάπαντος μέ φοβερά ραδιενεργᾶ ἰσότοπα κατά τῆς ἀφελοῦς ψυχοσυνθέσεως τοῦ τηλεθεατοῦ ἀνθρώπου.

Θά ἤθελα κάπου ἐδῶ ὅμως νά ἐπισημάνω ἐν συντομίᾳ μερικές κριτικές παρατηρήσεις μας κατά τῶν πλανεμένων λεχθέντων τοῦ εὐλόγως ἀφορισμένου ἀδελφοῦ μας:

  • Ὁ Ἀφορισμένος θεολόγος ἐδήλωσεν ὅτι: Δέν εἶναι ἀρμοδιότητα τῆς Ἐκκλησίας νά κρίνει, [ἀλλά] εἶναι γιά νά ἀγκαλιάζει τούς ἀνθρώπους”. Πρόκειται περί ἡμιψεύδους, ἡμιμάθειας καί ἠχηρᾶς ἐμπάθειας, ἡ δήλωσις τοῦ Α.Π., μιᾶς καί ἐδώθη πράγματι εἰς τήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία μας, ὑπό τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ μας, ἡ ἐξουσία τῆς κρίσεως, διά τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Τοῦ καί ἔπειτα διαδοχικά στούς ἱεροῦς μαθητές των. Ἄν δέν ἔκρινε ἡ Ἐκκλησία μας, πῶς θά ἐλαμβάναν τινά ἄφεσιν ἁμαρτιῶν οἱ ἐν μετανοίᾳ ἄνθρωποι; Τέτοιο σοβαρόν πράγμα ὅμως ποῦ νά προλάβει, νά τό προβληματήσει, ὁ ἀφορισθῆς; Ἄρα λογικῶς φρονῶ, ὅτι εἶναι ὁ διαχρονικός ρόλος καί ἡ ἀρμοδιότητα Της, ὅπως, κρίνει ἴνα διαγνώσει, ὅτι ὁ τάδε ἤ ὁ δεῖνα ἄνθρωπος εἶναι πνευματικά ἀσθενής καί χρήζει τινάς θεραπείας διά τῶν Ἁγίων Μυστηρίων Της, ἤ ὅτι ὁ τάδε ἤ ὁ δεῖνα εἶναι δίκαιος, ἅγιος, προφήτης, ἵνα τόν τιμήσει. Δύναται ἐπίσης νά κρίνει, να ἐξετάζει, νά δικάζει καθῶς καί νά καταδικάζει, ἐπί τινῶν ἐκκλησιαστικῶν καί πνευματικῶν ποινῶν, τά μέλη Της, ὅπως λ.χ. ἄν κάποιος Κληρικός, θεολόγος ἤ καί ἁπλός πιστός, διαστρέφει καί ἀλλοιώνει, τήν Θεανθρωπολογική καί Εὐαγγελική διδασκαλίας Της. Παραδείγματος Χάριν τέτοια ἀνάλογον Ἐκκλησιαστικήν κρίση εἴδαμεν εἰς τήν περίπτωσιν τοῦ ἀφορισθέντα πλέον κ. Ἀνδρέου Πιτσιλλίδη. Γι΄ αὐτό προσπαθεῖ, ἐπιπόλαια καί ἀδίστακτα, θέτωντας τόν ἑαυτόν του, ὑπέρ ἄνω τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὑποσκάψει σατανικῶς τό αἰῶνιον κύρος καί τήν ἐξουσία Της.
  • Προτάσσει ὡς ἀφορισθῆς θεολογῶν τό ἄλλον ψευδοεπιχειρήμα: ὅτι τά λεξίδια “πάσχουν”, “ἐθίζονται” περί τῶν Σοδομιτῶν ὁ λόγος, ὅτι εἶναι ἀντιεπιστημονικές ὁρολογίες. Τό μυαλό του καί μισό σελίνι! Κάθε ἁμαρτία, μᾶς διδάσκει ἡ Πατερική Θεολογία, ὅτι εἶναι παρά φύσιν πάθος καί ἁμαρτία τό ὁποίον ταλαιπωρεῖ τόν ἄνθρωπο ἄν δέν λάβει θεραπευτική πνευματικήν ἀγωγήν. Ἄρα οἱ προσωπικές μας ἀπολαύσεις, πού πολλοί τίς θεωροῦμεν μάλιστα, ὡς κάτι τό φυσικόν καί φυσιολογικόν, ὅπως λ.χ. ἀστοχίες, ἀδυναμίες, μεταβάλλονται σταδιακῶς καί ἐν χρόνῳ σέ τυρρανικά ψυχικά πάθη, δυσβάστακτες ἀλυσίδες τῆς ψυχῆς. Ἄρα καί πάλιν, θεο-λογικῶς φρονῶ, ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἡ πορνεία, ὁ αὐνανισμός, ἡ μοιχεία, ἡ ἠδονοβλεψία, κ.ο.κ. ἤ ἔστω καί μόνον οἱ πονηρές σαρκικές σκέψεις μας, πρόκειται διά φοβερῶν ἁμαρτιῶν, διότι, προσκολλῶσιν μανικῶς τόν ἄνθρωπον εἰς τά ὑπογάστριά του ἀντί πρός τόν πανυπερτέλειον προορισμόν του πρός τήν ὁλιστική Κάθαρσιν-Φώτισην καί τέλος τήν Θέωσίν του! Ἄρα λοιπόν, ἡ Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, ὡς θεραπευτική καί ποιμαντική προσέγγισις, εἶναι ἕνα ἄλλον καί διαφορετικόν εἴδος Ψυχιατρικῆς Ἐπιστήμης, τουτέστιν εἶναι, ἡ κατ΄ἐξοχήν Ἱατρική Ἐπιστήμη, πού δύναται νά θεραπεύσει παντελῶς τόν ἄνθρωπον, ἀπό τά ψυχικά καί ψυχολογικά ἀπόβλητα τῆς μεμολυσμένης καρδίας, διανοίας καί ψυχῆς μας. Γι΄ αὐτό τόν λόγον, δουλειά τῆς ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας, εἶναι νά ὁδηγήσει τόν ἄνθρωπον εἰς τόν δρόμον τῆς Καθάρσεως, Φωτίσεως καί ἐν τέλει τῆς κατά Χάριν θεανθρωποποιήσεως καί ὄχι, κατά τόν Α.Π. νά ἐρμηνεύει τάχα μου, τά “πῶς” καί τά “γιατί”, μέ νοησιαρχικούς οὐμανιστικούς συλλογισμούς.
  • Ἐξάπαντος, μέχρι στιγμῆς, θέλομεν να ποῦμεν: ὅτι ὁ ἀγαπητός συνάδελφος καί ἀδελφός κ. Α.Π., παραμένει ἀλαζωνικά ἀμετανόητος, διά τίς σωρηδόν κακοδοξίες καί αἱρέσεις πού ἐδιακήρρυτεν ἐπί σειρά πολλῶν ἐτῶν. Ὑφίσταντο βέβαια, καί τινές ἠθικοί αὐτουργοί, τῆς ὅλης περιρρέουσας ἀτμόσφαιρας, καί ἐξ ὅσων ἔχομεν πληροφηρηθεῖ περί τινάς κυρίας δημοσιογράφου, ἐνεργήσαν οἱ Πνευματικοί Νόμοι. Ὁ κάθε ἄνθρωπος θερίζει, ὅτι σπέρνει. Ἡ εὐθύνη τῶν δημοσιογράφων εἶναι τεράστια, ἐκ πνευματικῆς ἀπόψεως, γι΄ αὐτό τόν λόγο παραχωρεῖ ὁ Θεός καί ἀνάλογες φοβερές δοκιμασίες, ὅπως ταρακουνηθῶσιν καί ὑποψιασθῶσιν, τά τραγικά σφάλματά τους κατά τῆς κοινωνίας δηλ. κατά τῆς ἀνθρωπότητος. 
  • Ὅσοι Κύπριοι δημοσιογράφοι προβάλλωσιν ἕναν Αἱρετικόν καί Ἀφορισμένον θεολόγον, εἶναι θεομπαίκτες καί θρησκέμποροι, καί θά τό πληρώσουσιν ΣΑΦΩΣ πολύ ἀκριβά, ἄν δέν ἀναλογιστῶσιν ἔγκαιρα τήν πνευματική ζημία πού ἐνεργῶσιν ἐπί σκοποῦ ἤ ἀφελείας κατά τῶν τηλεθεατῶν τους.
  • Οἱ δημοσιογράφοι, κάνωσιν φοβερώτατον λάθος, ὅταν ἐρωτῶσιν ἀφορισμένους θεολόγους νά ἐρμηνεύσωσιν τό ἱερόν Εὐαγγέλιον. Διότι ἡ ἑρμηνεία τῶν αἱρετικῶν θεολόγων, καί δή τῶν ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ ἀφορισμένων, εἶναι ἐξάπαντος θεολογική ἀλλοίωσις καί θεοκαπηλεία κατά τῆς ἀληθείας τῆς Πατερικῆς Θεολογίας. Ὅμως, ὁ ἐν λόγῳ κύριος δημοσιογράφος, ἔκανε μία σοβαρή ἐπισήμανσιν, πού ἕνας θολολόγος δέν ἐδύνατο νά τήν ἐπισημάνει. Εἶπε κατά λέξιν: ἡ Ἐκκλησία ΔΕΝ μπορεῖ νά κάνει ἐκπτώσεις! Καί ὄντως ἀκούστει καί μία ἀλήθεια ὑπό τινός ἀξιόλογου δημοσιογράφου. 
  • Ὁ δημοσιογράφος ὅμως, ἄν πράγματι σέβεται τήν Ἐκκλησία, ἔχει τήν ὑποχρέωσιν ὅπως σεβασθεῖ, ΑΠΟΛΥΤΑ, τήν ἐπίσημον ἀπόφανσιν Της ὅπως ἀφορίσει τόν αἱρετικό θεολόγον Της καί νά πάψει νά τού δίδει βήμα οὔτως ὤστε νά ἐπιδινώνει τήν πνευματική κατάστασιν αὐτοῦ καί τῶν ὀπαδῶν του. Διότι, θά ὑφίσταντο πνευματικές ἀλυσιδωτές συνέπειες εἰς τήν ἴδια ζωή καί τοῦ δημοσιογράφου πού τού παραχωρεῖ ἄσυλον, μιᾶς καί κατά τό Κανονικόν Ἐκκλησιαστικόν Δίκαιον, θεωρεῖτο, ἠθικός αὐτουργός.
  • Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ὅσον συνεχίζει ἀμετανόητα, ὁ ἀφορισμένος καί θεολογοκάπηλος κ.  Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης νά διδάσκει, ἀθεολόγητες ἀρλοῦμπες, πρός τόν Λαό τοῦ Θεοῦ, δύναται, ἤ μᾶλλον ἐπιβάλλεται, σαφῶς καί σαφέστατα, ὅπως  τοῦ ἐπιβάλλει καί τόν Μέγα Ἀφορισμό τοῦ τελεσίδικου Ἀναθέματος σύν πάσι τοῖς ὁπαδοῖς αὐτοῦ
  • Ἀκόμα ὅμως ἀναμένωμεν ὅπως ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Κύπρου, δημοσιεύσει τό Συνοδικόν Πόρισμάν της κατά τοῦ αἱρεσιάρχου καί Κυκκώτη θεολόγου.
  • Παρ΄ ὅλα αὐτά, ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀνδρέας Πιτσιλλίδης μᾶς ἔκανε καί μία σημαίνουσα ἀποκάλυψις καθῶς ἐδήλωσεν εἰς τήν ἴδια ἐκπομπή, ὅτι: οἱ ἀπόψεις τοῦ Μητροπολίτου Πάφου κ. Γεωργίου γίνονται καί ἀνακοινώσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου (…) ἀφοῦ ἀνέλαβε ὡς ἐκπρόσωπος Τύπου τῆς Συνόδου”…! Αὐτό προφανῶς πού καταγγέλει ὁ Ἀνδρέας Π. ἔχει τεράστιαν δόσιν ἀλήθειας καί συμμαρτυρῶ εἰς τήν ἀκριβή πληροφορία πού μᾶς παρέχει μέ παρρησία. Ὅπως συμφωνῶ μέ τόν ἀγαπητό ἀδελφόν μας, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Πάφου κ. Γεώργιος δέν ἔχει Ποιμαντική προσέγγιση
  • Ἔχω γευτεῖ “ἀπό πρῶτον χέρι” τήν “πνευματική προσέγγιση” τοῦ Πάφιου Ἱεράρχου, ὅταν ἐκτύπησεν βιαίως, τόν γράφοντα, κατά τήν ἔντονη διαμαρτυρία μου μετά τινῶν Μοναχῶν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου περί τῶν διεξαγομένων οἰκουμενιστικῶν διαλόγων πού ἐσυνέβαιναν τότε εἰς τήν Χλώρακα τῆς Πάφου τό 2009. Βλέπετε μᾶλλον, τρέφω ἀκόμη ἀμυδρᾶ καί τινά θετικά συναισθήματα διά τόν “Νονό” μου. Τό “θύμα” πάντοτε, ἀγαπάει, τόν “θύτη” καθῶς μᾶς διδάσκει ἡ Ψυχολογία. Νομίζω ὅμως, ὅτι ἦτο πράγματι μία, μεγάλη εὐλογία, νά φάγω τό ξύλο τῆς χρονιᾶς μου, ἀπό Μητροπολίτην κ. Γεώργιον, καί αὐτό μού τό ἐπιβεβαιώσαν, μερικοί ἅγιοι Πατέρες, τῆς Συνάξεως Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, ὅταν ἐπήγα κάποτε εἰς τήν Ἄνω Γατζέα τοῦ Βόλου ἐκεῖ στήν Ἱερά Μονή τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἵνα  καταγγείλω δημοσίως πρός τήν ἱερά Σύναξη τῶν Πατέρων, τόν ἄδικον ξυλοδαρμόν μου καί τά φαιδρᾶ καμώματα τῶν Οἰκουμενιστῶν Κυπρίων Ἱεραρχῶν. [Δεῖτε ΕΔΩ ]
  • Φαίνεται, ὅτι ὁ ὀλιγαρχικός Δεσποτισμός εἰς τά Ἐκκλησιαστικά δρώμενα, καλά κρατεῖ. 
  • Ὅμως, ὁ Μητροπολίτης τῆς Πάφου, εὐτυχῶς, ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον, ὅταν καταγγέλει δημοσίως, τήν ἐπάρατον καί καλπάζουσαν ὁμοφυλοφιλία τῶν ΛΟΑΤΙ, ὡς παρά φύσιν ἁμάρτημα, δεινό πάθος, κτηνώδη ἀνωμαλία, καί σφοδρόν σαρκικόν ἐθισμόν. Ἔχει ἄδικον, προφανῶς, ὅποιος τολμήσει, ἀδεῶς, ἀνέντιμα καί ἀνήθικα, νά τόν κατηγορήσει περί τοῦτο. Εἶναι Κληρικός καί ὀφείλει νά προστατέψει τά πρόβατά του ἀπό τίς ἱδεολογικές ἐκφάνσεις τῶν ἐπιθετικῶν καί προκλητικῶν ἁμαρτημάτων. Τό ζήτημα τῶν ΛΟΑΤΙ δέν παραμένει εἰς τά στενά πλαίσια μίας ἐκ τῶν πολλῶν ἁμαρτιῶν. 
  • Μέ τήν ἰδεολογικοποίησιν τοῦτης τῆς σαρκολατρίας, ἔχομεν πλέον τήν προσωπική ἄποψιν, ὅτι πρόκειται διά νεοεποχήτικης Αἱρέσεως τοῦ Σοδομισμοῦ. 
  • Ἡ Αἵρεσις εἶναι χειρωτέρα, πνευματική ἀσθένεια, ἀπό τήν ἴδια τήν ἁμαρτία τοῦ φόνου, τῆς μοιχείας, τῆς πορνείας καί τῆς ἀρσενοκοιτίας κ.λπ. Κατά τήν Πατερική Διδασκαλία τόσον ἡ αἵρεσιν ὅσον καί ἡ ἀμαρτία εἶναι ἀνωμαλία καί παρά φύσιν κατάστασις. Μία αἵρεσις δύναται νά ὀδηγήσει, σέ σωρηδόν ἁμαρτίες, καί μία ἁμαρτία, δίνατε νά ὀδηγήσει σέ διάφορες αἱρέσεις.
  • Μιᾶς καί τό ἔφερεν ὅμως ἡ κουβέντα μας, περί τῶν Αἱρέσεων, ὁ οἰκουμενιστής Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεώργιος, τί ἔπραξεν, ᾆράγε, εἰς τήν Ληστρική Σύναξη τοῦ Κολυμπαρίου; Ἐψήφισεν μήπως, ὡς ἄλογος ποιμήν ἤ καί λυκοποιμήν, τά αἱρετικά θεολογο-τεχνολογούμενα ὑπέρ τῆς θεσμοθετήσεως τῶν πολυ-ποίκιλων ἑτεροδόξων κοινοτήτων καί αἱρέσεων αὐτῶν, ὡς ἐπιπρόσθετων Ἐκκλησιῶν; Ναί ἤ οὔ; Καί ἄν ἔπραξε τέτοιον ἀνίερον πράγμα, ἔχει τά μούτρα ἀκόμη, ὁ ΑΝΑΞΙΟΣ,  νά ὁμιλεῖ καί νά διδάσκει, Φαριζαϊκῶς πλέον, κατά τοῦ Σοδομισμοῦ ἐνῶ ἀπό τήν πίσω πόρτα μπάζει, καί εἰσαγάγει, ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόν πολυ-αἱρετικόν Οἰκουμενισμόν;
  •  Ἐν τέλει τί ἀπ΄ὅλα εἶναι, ποιμήν ἤ λυκοποιμήν;
  • Τέτοια ἐνέργεια, τῆς θεσμοθετήσεως τοῦ ἐωσφορικοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι, μᾶλλον: ἄπειρη θεομπαιξία καί στυγνώτατη βλασφημεία, κατά τοῦ πανάγιου θεσμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, πολλῶ μᾶλλον ὅταν διά τῆς ὑπογραφῆς Κληρικῶν, καί δή ἐφ΄ Ἐπισκόπων, εἰσαγάγεται ἐντός τῆς Ἐκκλησίας μία Παναίρεσις καί ὅχι μία ἁπλή αἵρεσις. Αὐτό νομίζω ὅτι ἀποκαλεῖται: μεγάλη ἐξωμοσία, δινή ἐπιορκία, ἠχηρά ρίψασπις στάσις, νοσηρός γραικισμός, μεγίστη ἀνοησία, τιτάνια αἵρεσις, σατανική κακοδοξία, θεοεγκατάληψις, κ.ο.κ.
  • Εἰς τήν ἐν λόγῳ ἐκπομπή, γίνεται ἐπίσης φανερόν, ὅτι ὁ κ. Α.Π. δέν ἀναγνωρίζει τόν Ἐκκλησιαστικόν Ἀφορισμόν του, πού τοῦ ἐπεβλήθει, δικαίως καί εὐλόγως, ἐκ τῆς Ἀνωτέρας Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς του. Δέν μας πειράζει τοῦτο, διότι ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ τόν ἀναγνωρίζει ὡς τόν Ἀφορισμένο καί Αἱρετικόν θεολόγο. Μόνο μερικοί βεβλαμένοι ὀπαδοί του, χαζοχριστιανοί, ἄθεοι, κιναιδολέσβιοι, τόν ἀναγνωρίζωσιν ὡς δῆθεν αὐθεντία. Γιά ποῖον λόγον; Διότι, διδάσκει διαβολόπνευστον θεολογία, τήν κακοθεολογία ὑπέρ τινῶν “μαξιλαράκιων συνειδήσεως”. Ἀπόδειξις τρανώτατη, ὅτι ὁ ἀφορισμός του ἔχει ἀνγνωρισθεῖ, εἶναι ἡ μόλις πρόσφατη, μεγίστη ἀποτυχία του ὅπως (ἐπαν)ἐκλεγεῖ Βουλευτής, εἰς τίς Βουλευτικές ἐκλογές τῆς Κύπρου. Τόν παρακαλοῦμεν, θερμῶς, ὅπως ἐπιδιώξει νά κάνει καριέρα διά πολιτικός. Θά τόν ψηφίσομεν ἄν τό ἐπιθυμεῖ! Τήν Θεολογία ὅμως τῶν Θεοφόρων Πατέρων, ἄς πάψει νά τήν διαστρέφει, μιᾶς καί αὐτές ἦτο οἱ προσλαμβάνουσες παραστάσεις του ὡς ἀναγιωτός τοῦ οἰκουμενιστικοῦ Κυκκώτικου περιβάλλοντος. Μέ τέτοιους δασκάλους, πού ἐκάθησεν, τέτοια γράμματα σαφῶς ἔμαθεν. Φυσικά, δέν δυνάμεθα νά ψηφίζομεν φαιδρά πολιτικά πρόσωπα τινές “Ἀπολογητές τῆς ἀνωμαλίας” μιᾶς καί αὐτό εἶναι τό ρεζουμέ τῆς τηλεοπτικῆς ἐκπομπῆς μετά τοῦ ἐκλεκτοῦ δημοσιογράφου κ. Ἀνδρέα Δημητρόπουλον. 
  • Ἄς πάψωσιν ὅμως καί οἱ δημοσιογράφοι νά μᾶς πρίζωσιν περί τοῦ “ἐκ γενετής” Σοδομισμοῦ, διότι ἐβαρέθημεν τίς σατανικές προπαγάνδες των. 

Ἄς προσευχώμεθα λοιπόν, διά τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφήν, τοῦ ἀφορισμένου καί Κυκκώτου θεολόγου κ. Ἀνδρέου, εἰς τήν Ἐκκλησία μας. Ὁ κυκκώτης Α.Π. δυστυχῶς, ἐπί σειρά ἐτῶν, κατηχεῖ, τήν Κυπριακή κοινωνία μας, εἰς τόν Οἰκουμενισμό καί τόν Σοδομισμό,  κάθε ἀφελῆν καί ἁπλοϊκόν Κύπριον/α πιστόν ἤ ἄπιστον, μαζί ὅμως, μέ ἕναν ἄλλο τηλεθολολόγον τόν κ. Θεόδωρον Κυριακοῦ. 

Ἔχωμεν δηλαδή ἐν τῇ νῆσσῳ Κύπρῳ, τό φοβερόν δίδυμον τῆς συμφορᾶς: σέ ὑψηλόν καί Κληρικαλιστικόν ἐπίπεδον, τόν οἱκουμενιστή Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου κ. Χρυσόστομον καί τόν συγκρητιστή Μητροπολίτην Πάφου κ. Γεώργιον, ἑνῷ σέ λαϊκίστικον ἐπίπεδον, τούς Νεορθόδοξους τηλε-ψευδο-θεολόγους κ. Ἀνδρέα Πιτσιλλίδη καί κ. Θεόδωρον Κυριακοῦ.

Ὁ Θεός νά ἐλεήσει τό μαρτυρικόν νησί μας ἀπό τούτους τούς κυρίους.
 
Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη
 

KΡΙΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΑ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΛΛΥΡΙΑΣ κ. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

 
 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, KΡΙΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΥΣΑ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΚΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΛΛΥΡΙΑΣ κ. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

 
Ἦδη ὁ τίτλος τῆς Εἰσηγήσεως τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κύκκου κ. Νικηφόρου, εἶναι κατ΄αρχᾶς, ἄκρως προβληματικός. Σκεφτεῖτε ἀδελφοί καί πατέρες, τί γίνεται εἰς τό ὑπόλοιπον κείμενόν του. Μόνον ὁ κακόδοξος τίτλος τῆς Κυκκώτικης Εἰσηγήσεώς του ἀξίζει μία διδακτορική διατριβή πρός ἀναίρεσιν αὐτῆς. Γιατί τό λέμεν αὐτό; Νά ἐξηγηθοῦμεν εὐθυτενῶς λοιπόν! Παρ΄ ὅλον πού γιά λόγους ἐπιστημονικῆς καί ἀκαδημαϊκῆς δεοντολογίας ἤ καί «κατ΄οἰκονομίας», ἐπιτρέπεται βέβαια, φιλοσοφικῷ τῷ λόγῳ σέ ἀκαδημαϊκά περιβάλλοντα, ἡ τυπολογική καί τεχνολογική, διατύπωσις, περί τῶν αἱρετικῶν/ἑτερόδοξων ὡς ἀλλογενοῦς τινάς ἐκκλησίας ἤ Ἐκκλησίας.

Ὁ τίτλος τῆς Εἰσηγήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Νικηφόρου εἶναι ὁ ἑξῆς: Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΥΠΩΝ ΚΑΙ ΟΡΩΝ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΝΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΟΡΟΛΟΓΙΑ, ΟΠΩΣ Ο ΟΡΟΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ.[Δεῖτε ΕΔΩ]

Tέτοιου εἴδους ἀκαδημαϊκή «κατ΄οἰκονομία» ὅμως, γιά νά εἴμεθα ἀντικειμενικά δίκαιοι, σαφῶς ἐξ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καί ὄχι ἐκ φανατικῆς ἰδεοληψίας (καθῶς συκοφαντῶσιν ἀνελέητα, συχνάκις, οἱ μεγαλόσχημοι κερκοπίθηκοι Οἰκουμενιστές, πάν ὅστιν τολμήσει νά διατυπώνει ἀποδεικτικά τινά διαφορετικήν ἄποψιν ἐξ αὐτῶν τῶν μεγαλοπρεπῶν χριστιανῶν)  ΣΑΦΩΣ καί ΔΕΝ ἐπιτρέπεται, νά ἐνεργοποιηθεῖ καί νά θεσμοθετηθεῖ, ἐπίσημα ἤ ἀνεπίσημα,  διά τινές Ἐκκλησιαστικές, Ἐκκλησιολογικές, Κανονικές καί Δογματολογικές ΣΥ-ΝΟ-ΔΙ-ΚΕΣ ὁρολογίες. 
 
Ἄν ἐπιτρεπόταν ὑπό τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, τέτοιον πράγμα, γιά ποῖον λόγον τότε, δέν τό ἔπραξαν ἐπί εἴκοσι συναπτούς αἰῶνες, οἱ Ἄγιοι καί Θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, πού κάμποσοι ἐξ αὐτῶν μάλιστα, ἀναντίρρητα ἦτο καί ἐπιστήμονες, ἱερά τέρατα μορφώσεως σέ πολυποίκιλα παντοειδοῦς ἐπιστητά; Δέν εἶναι παράξενον πού δέν ὑφίστατο προδεδικασμένο; Μᾶλλον ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος καί τά κοπέλλια του εἶναι ἐξυπνώτεροι ἐξ ἐκείνων τῶν Ὀρθοδόξων Καθολικῶν πού κατά βάθος καί ἐν χρόνῳ ἔχυσαν αἷμα διά νά λάβωσιν Πνεῦμα Ἅγιον, δηλ. τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας;


Ποία Ἁγία Οἰκουμενική καί Θεόπνευστος Τοπική Ἱερά Σύνοδος μέ Προέδρους σημαίνοντες Θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἐπί  20 ὁλόκληρους αἰῶνες, ἀνεγνώρισαν σέ Συνοδικά Κείμενα, ἔστω καί κατ΄οἰκονομία, τούς ἑτεροδόξους καί αἱρετικούς, ὡς μία ἀκόμη ἤ καί ἄλλες διάφορες Ἐκκλησία/Ἐκκλησίες; Παρακαλῶ τούς πλέον εἰδικούς ὅπως μού παραθέσωσιν ΜΙΑΝ μόνον περίπτωσιν.
 
“ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ” δέν ἐθεσμοθετήθει τέτοιον ἀντιεκκλησιαστικόν καί ἀντιευαγγελικόν πράγμαν. Διότι κάθε Σύνοδος, ἔχει τήν ὑποχρέωσιν, ὅπως ἀκολουθεῖ πιστῶς εἰς τά Ἐκκλησιολογικά καί Δογματολογικά χνάρια πασῶν τῶν ἁγιοΣυνοδικῶν προηγουμένων Της. Πράγμα πού προφανῶς εἰς τήν ἐν Κολυμπαρίῳ ψευδοΣύνοδον, ἐπροσπεράσθην καί ἀνετράπην, ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ καί ΑΝΤΙΣΥΝΟΔΙΚΩΣ, μιᾶς καί ἐκυριάρχησεν τό αἱρετίζων Μεταπατερικόν πνεῦμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δηλαδή πιό ἁπλᾶ: ὑφιστάμεθα πλέον καί θεσμικῶς, τήν σατανική τυραννία, τῆς  Νεοβαρλααμίζουσας καί μετα-Πατερικῆς θεολογίας, μία φιλοσοφίζουσα καί Σχολαστική θεολογία, ξένη καί ἀπόβλητη, ἐξ ὀρθοδόξου ἐπόψεως, βαθιά ἐπηρεασμένη ὑπό τινῶν πλανεμένων καί αἱρετικῶν προσωπικοτήτων καί ἰδεοληπτικῶν ἑτερόδοξων ρευμάτων.
 
ΟΥ-ΔΕ-ΠΟ-ΤΕ εἰς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιαστική Ἱστορία 21 αἰώνων, εἰς τήν ὅλην Ἱστορία τῶν Δογμάτων καθῶς καί εἰς τά περί τῆς  γραπτῆς καί ἄγραφης Ἱερᾶς Παραδόσεως τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, δέν ἐτολμήθην ἀσεβῶς καί δυσσεβῶς, νά εἰσαχθεῖ, τέτοιος εἰδεχθῆς, κακόβουλος καί σατανικός νεολογισμός, δῆθεν “κατ΄οἰκονομία” σέ Συνοδικά Κείμενα, ἤ, καί σέ Συνοδικά ἀποφασισθέντα. Διά ποιόν ἀκριβῶς λόγον;


Διότι ἐν ἄλλες λέξεσιν: αὐτοκτονεῖ ἔτσι ὀμᾶ, ἤ αὐτοτραυματίζεται καί αὐτοὑποσκάπτεται, ἡ Πατερική Ἀποκλειστικῆ Ἐκκλησιολογία καί Θεολογία τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Μέ ἄλλα λόγια ἡ Ἀρχή τῆς Οἰκονομίας δέν δύναται νά ἐφαρμοσθεῖ, ἀπροϋποθέτως, καί εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐμπειρικῆς Δογματικῆς καί Ἐκκλησιολογίας . Τό ὅτι κάτι ἔγινε καθιερωμένον εἰς τά ἀκαδημαϊκά σπουδαστήρια καί τίς καθηγητικές ἔδρες τῶν καθηγητῶν τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν μας, δέν τό καθιστά αὐτομάτως καί ὡς Ἐκκλησιαστικόν Ἔθος καί παράδοσιν. Ἔλα ὅμως πού ἐπιτήδεια μᾶς σερβίρωσιν τόν ὅρο “Ἐκκλησία” , μιᾶς ἐπεκράτησεν καί ἐμπεδώθην εἰς τά ἀκαδημαϊκά ἔδρανα, πρό καιροῦ, διά τινές ἑτερόδοξες καί αἱρετικές κοινότητες. Ὅμως νά τονισθεῖ, ὅτι οἱ προϋποθέσεις καί τά κριτήρια τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, εἶναι ἡ διανοητική ἔρευνα καί ἡ μελέτη  τῆς κτιστῆς πραγματικότητος, καί ὄχι ἡ ἐμπειρία τοῦ Ἀκτίστου. Χωρίς αὐτό νά σημαίνει, ὅτι ἕνας προπτυχιακός ἤ μεταπτυχιακός ἤ καί διδάκτωρ φοιτητής τῆς Θεολογίας ἤ κ.ἄ. οὐμανιστικοῦ ἐπιστητοῦ, πού συμμετέχει ἐνεργῶς, καί ἐν πλήρει αἰσθήσεσιν, εἰς τά ἱερᾶ Μυστήρια τῆς Μίας Ἁγίας Ἀποστολικῆς Καθολικῆς καί Πατερικῆς Ἐκκλησίας, πολλῷ μᾶλλον καί μισθοφόρος Καθηγητής, ὅτι εἶναι ἄγευστοι ἤ ὅτι δέν δύνανται νά μετέχωσιν τῆς Καθαρτικῆς, Φωτιστικῆς καί Θεοποιοῦς Χάριτος. Γι΄ αὐτό τό λόγον δυνάμεθα νά ὁμιλοῦμεν, καταχρηστικῶς, περί Ἀκαδημαϊκῆς Θεολογίας καί Χαρισματικῆς Θεολογίας. 
 
Βασικώτατη Κανονική, Δογματολογική καί Ἐκκλησιολογική προϋπόθεσις, ἀποδοχῆς ἤ τῆς μή ἀποδοχῆς, τῆς ἐν λόγῳ ληστρικῆς προσπάθειας, διαβολικῆς ἐμπεδώσεως καί προσηλυτισμοῦ μας, ἐπί τινάς ἀποκλίνουσας καί ἀντι-Κανονικῆς δῆθεν “κατ΄οἰκονομίας” καθῶς καί «Διπολικῆς Ἐκκλησιολογίας» made in Vicarius Antichristi  εἶναι νά τήν ἐπικυρώσει ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ τό Θεοφρούρητον Χριστώνυμον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ταπεινός Κλήρος καί Λαός τοῦ Θεοῦ.
 
Ἄρα συνεπῶς: ἀναμένεται πλέον, ἕνα τεράστιον τσουνάμι ἐνεργοποιήσεως, τῶν ἁπανταχοῦ Οἰκουμενιστῶν, ὅπως μᾶς πείσουν μέν πάν μέσῳ, ὅπως ἀποδεχθῶμεν ὑποχρεωτικῶς, τά Ληστρικᾶ ἀποφασισθέντα ἐν Κολυμπαρίῳ, δηλ. τά περί τῆς Νέας Φαναριω-βατικάνειου Ἐκκλησιολογίας τοῦ Αἱρετικοῦ Πατριάρχου τῆς Παλαίφατου Ρωμῃοσύνης μας.
 
Εἰς τό πρῶτον σημεῖον τοῦ ὁ Σεβ. Κύκκου κάνει ἄτοπον καί ἄλογον ἀναφορά τοῦ  θεολογικοῦ ὅρου “Ἐκκλησία” μέ τόν ἑξῆς ἀπαράδεκτον τρόπον: «ὅτι ἡ ἔννοια τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας ἔρχεται σέ ἀντίφαση καί ἀντίθεση μέ τήν πραγματικότητα τῶν πολλῶν Ἐκκλησιῶν». Ὁ Δογματολογικός, Κανονικός καί Ἐκκλησιολογικός Ὅρος τῆς Νύμφης Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἑνός Σώματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ (μέ Κεφαλίν τόν Ἵδιον), δέν ὑπόκειται εἰς τινά τεχνολογική  διαπραγμάτευσιν ὑπό τό καθεστῶς τινᾶς νόθας καί ἐπίπλαστης αἱρετικῆς Ἐκκλησιολογίας. Ὅσοι μελετῶμεν συγκριτικῶς τίς ἑτερόδοξες καί αἱρετικές Ἐκκλησιολογίες, ἐντοπίζωμεν ἀνέτως τά ψευδώνυμα παραμύθια τῆς “Διπολικῆς Ἐκκλησιολογίας”. Ἐν τῆ ἐρυθρᾶ μελάνῃ τῶ ὑπογραμμισθέν σημεῖον μας, ὁ Σεβ. Κύκκου, παραβιάζει τήν Ἀρχή τῆς Λήψεως τοῦ Ζητουμένου. Διά τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί τά ἐνεργᾶ Μέλης Της, τόσον κατ΄οἰκονομία (;!) ὅσον καί κατά τήν ἀκρίβεια, δέν ὑφίστατο ἄλλη τινά Ἐκκλησιολογική πραγματικότητα πέραν Αὐτῆς τοῦ Μυστηρίου τῆς Ὀρθοδοξου Ἐκκλησίας. Ἐπιπροσθέτως δέν δύναται ΚΑΘΟΛΟΥ, ἔστω καί σάν “κατ΄οἰκονομία”, νά γεννηθῶσιν καί νά πολλαπλασιασθῶσιν ἄλλες Ἑτερόδοξες ἤ καί Χριστιανικές Ἐκκλησίες. Τά ὑπόλοιπα σημεία εἰς τό πρῶτον σημεῖον του εἶναι καλά καί ὀρθόδοξα.
  • Στό δεύτερον σημεῖον, ἐντοπίζω τό ἑξῆς πρόβλημα: «ὡς οἱ ὑπό τοῦ Θεοῦ ἐμπεπιστευμένοι θεματοφύλακες τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτῆς παρακαταθήκης (…) καί τή διαφυλάττουν ἀλώβητη». Τά περί τῶν δῆθεν «θεματοφυλάκων» δέν εἶναι ἀπαρασάλευτα, ἄτρεπτα καί ἀλάθητα, πολλῷ μᾶλλον δέν εἶναι ἐσσαεῖ δεδομένα. Κατά τήν Ἱερᾶ Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, σύμφωνα μέ τούς θεοείκελους Ἁγίους (καί οὐχί ἀθλίους ἤ ἀγρίους) Πατέρες καί τήν Ἁγία Γραφῆν, ἔχωμεν ἅπαντες τό ἱερόν δικαίωμα, ὡς ἁπλοί Χριστιανοί, Κληρικοί καί Λαϊκοί, ἔχωμεν τήν ἠθική ἀρμοδιότητα ὅπως ἐξερευνοῦμεν ἀνάμεσά μας ποιός εἶναι ὀρθόδοξος καί ποιός κακόδοξος μηδενός ἐξαιρουμένου. Καί πάλιν ὁ Σεβ. Κύκκου, παραβιάζει, τήν Ἀρχή τῆς Λήψεως τοῦ ζητουμένου, μιᾶς καί προτάσσει, ἀτελέσφορα καί ἀδιάλειπτα, ὡς δεδομένον, κάτι τό ὁποίον κατά βάσιν εἶναι τό κατ΄ἐξοχήν ζητούμενον. Παραθεωρεῖ ἤ ἀποσιωπεῖ δηλ. τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία καθῶς καί τάς Γραφάς πού μᾶς διδάσκωσιν συνεχῶς: ὅτι οἱ “ἐμπεπιστευμένοι θεματοφύλακες”, ἦτο καί εἶναι οἱ κατ΄ἐξοχήν μειοδῶτες κατά τῆς Πίστεως.
  • Στό τρίτον σημεῖον τοῦ Σεβ. Κύκκου, ἐντοπίζω ἕνα ἀκόμη Ἐκκλησιολογικό πρόβλημα, διότι γράφει ἐπί λέξει: «καί οἱ Ποιμένες της οὔτε εἰς μίαν ἐκ τῶν πολλῶν ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν ὑποβιβάζουν, ἀλλά οὔτε καί στή θεωρία τῶν κλάδων τήν ἐντάσσουν». Εἶναι φανερόν πλέον, ὅτι ὁ Σεβ. Κύκκου παίζει ἄγρια οἰκουμενιστικά παίγνια καί μέ τήν ὑπομονή τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ὑφίστατο ἤ ὄχι, ἀντίφασις ἐν τοῖς δογματολογικοῖς καί ἐκκλησιολογικοῖς ὅροις «Ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες»; Δύναται  τουλάχιστον νά μᾶς ὁρίσει μέ πάσαν σαφήνεια τί σημαίνει ὁ θεολογικός ὅρος “ἑτερόδοξοι”; Πολύ τό ἀμφιβάλω! Διότι προφανῶς μπορεῖ νά ὑπονοεῖ τό σχήμα: ἑτερόδοξος=αἱρετικός. Μπορεῖ καί νά μή ἐννοεῖ ὅμως αὐτό, ἀλλά κάτι ἄλλον. Ὁ ἁπλός ἄνθρωπος ὅμως, ὁ βιοπαλεστής καί ἡ νοικοκυρά, θέλωσιν πάσα ἁπλότητα καί κρυστάλλινη σαφήνεια, στά θέματα τῆς Πίστεως, μιᾶς καί δέν ἔχωσιν, ἅπαντες, τό ψευδο-χάρισμα τῆς Μαντικῆς Τέχνης. Δύναται δηλ., καί ἐκ πρῶτης ὄψεως, νά ἐννοηθεῖ καί νά σταθεῖ, λογικῶς ἤ καί θεολογικῶς, ὡς  “Αἱρετικές Ἐκκλησίες”; ΟΧΙ βέβαια! Ἐ τότε; Ἄρα συνεπῶς, δέν μᾶς ὁρίζωσιν οὔτε κἄν μᾶς ἀποσαφηνίζωσιν, ἐπί σκοποῦ, τί ΑΚΡΙΒΩΣ ἐννοῶσιν μέ τόν προσδιοριστικόν καινοφανή Ἐκκλησιολογικόν Ὅρο: “Ἑτερόδοξοι”. Ἐπίσης, ἄν θέλωμεν πιστεύωμεν, τά περί θεωριῶν. Μπορεῖ νά μή θεωρεῖτε τήν Μία Ἐκκλησία, ὡς μία ἐκ τῶν πολλῶν Κλάδων, ἀλλά τά πιό ἐπάνω εἶναι φανερᾶ, σέ εἰδικούς τῆς Ἐκκλησιολογίας, ὅτι ἐμπίπτωσιν εἰς τήν αἱρετική Θεωρία τῆς “Διευρυμένης καί Διηρεμένης Ἐκκλησίας”. Εἰς τήν Παπική Ἐκκλησιολογία λ.χ. πού διαθέτει μίαν πολυδαίδαλον σατανική, ἐπί τινῶν Ὁμόκεντρων Κύκλων Ἐκκλησιολογίαν, πού περιλαμβάνει, τήν παπική “Ἀποκλειστική Ἐκκλησιολογία” μετά τῆς “Διευρυμένης Ἐκκλησιολογίας” στούς μή παπικούς! Ἀλλά καί μία ἄλλη ἐπιπρόσθετως, τρίτη Θεωρία, περί τῆς φραγκοπαπικῆς Ἐκκλησιολογίας τῶν ἀλλόθρησκων!! Τό Βατικανόν ἔπλασεν σωρηδόν “Ἐκκλησιολογικές  Θεωρίες” (!!!) τόσον γιά “ἁγίους” ὅσον καί διά “ἀγρίους”! Ἀκολουθεῖ μέ πιθηκίστικον τρόπον τό Οἰκουμενιστικόν Φανάριον, νά μιμηθεῖ τά πιό πάνω, ἄνευ τινάς ἐξουσιοδωτήσεως ἐκ τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. 
  • Στό ἴδιον τρίτον σημεῖον, γίνεται ΠΑΝΤΕΛΗΣ διαστροφή τοῦ Γραφικοῦ χωρίου «ἵνα πάντες ἕν ὥσιν». Ὁ Χριστός μας, οἱκονομοῦσε σαφῶς, τούς αἱρετικούς, τούς ἁμαρτωλούς καί ἀπίστους, μέ τήν ἀναντίρρητον καί ΚΥΡΙΑ προϋπόθεσιν τῆς ὀρθῆς ἐν Χριστῶ Μετανοίας, τῆς ἐθελούσιας ἐπιστροφῆς ἐν Χριστῶ καθῶς καί τῆς ὀρθής Πίστης πρός τό Θεανδρικόν Πρόσωπόν Του. Στόν Οἰκουμενιστικόν Διάλογον, ἅγιε Κύκκου, δέν ζητεῖ τό Οἰκουμενιστικόν Πατριαρχεῖον, ΠΟΥΘΕΝΑ, ὅπως γίνει ὀρθή καί ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφῆ τῶν Ἑτερόδοξων καί Αἱρετικῶν, ἐν τῆ Φίλῃ Ὀρθοδοξίᾳ, πολλῷ μᾶλλον μπαίνωσιν καί τινά “φαναριώτικα” καμώματα, ἐξάπαντος ἀντιχριστιανικά ἐμποδία, ὅπως παύσωμεν νά δεχώμεθα ἑτερόδοξους προσήλυτους, ὡς κατηχούμενους, διά Κανονικόν καί Ἅγιον Βάπτισμα, μιᾶς καί ἐφαρμόζωσιν τινά ἄλλην ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ παραοικονομία στούς ἀβαπτίστους Αἱρετικούς . Ἐκτός κι ἄν ὑφίσταντο ἅγιε Κύκκου, ΔΥΟ εἰδῶν Βαπτίσματα; ἝΝΑ π.χ. εἰς τήν Ὀρθοδοξία καί ΕΝΑ ἄλλο εἰς τόν Μονοφυσιτισμόν; Καί ἕνα ΤΡΙΤΟΝ εἰς τόν Λουθηροκαλβινισμόν; Καί ἕνα ΤΕΤΑΡΤΟΝ εἰς τόν Οὐνιτισμόν; Καί ἕνα ΠΕΜΠΤΟΝ εἰς τόν Παπισμόν; Καί πάγει λέγοντας τό τραγελαφικόν Παραμύθι τῆς Θεωρίας τῶν «ἄπειρων Κλάδων» τινᾶς κακοδόξου καί πολύπλοκης Ἐκκλησιολογίας. 
  • πιμένομεν εἰς τό τρίτον σημείον: γίνεται κατά τήν ἄποψίν μας, ἀλλοίωσις τῶν Ἁγιοπνευματικῶν ποιμαντικῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, μιᾶς καί δέν ἀναγνώρισε ποτέ του, ὡς “Ἑτερόδοξον Ἐκκλησία“, πολλῷ μᾶλλον δέν ἐκκλησιοποίησεν, τούς ἀλλόθρησκους καί αἱρετικούς τῆς ἐποχῆς του, πράγμα τό ὁποίον γέγονε ἐν τῷ Κολυμπαρίῳ. Διά τό  παράδειγμα, περί τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, φέρνωσιν, ἄτοπον καί ἄστοχον, λογικοφανέστατον μέν, συγκριτικόν παράδειγμα, ἐν σχέσει βέβαια πάντοτε, καί σημεῖον ἀναφορᾶς, τήν Συνοδική ἀπόφανσιν ἐν Κολυμπαρίῳ περί τῆς ἀναγνωρίσεως τινῶν “Ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν“. Ὁ Μέγας Ἅγιος Βασίλειος καί ἡ Μεγάλη Ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, ΔΕΝ ἀνεγνώριζαν τινές φιλοσοφικές ἤ καί θεολογικές θεωρίες, δηλ. τίς κακοδοξίες καί τίς αἱρέσεις ἄλλων τινῶν, ὡς “ἐπιπρόσθετον Ἐκκλησίαν” ἀλλ΄ΟΥΤΕ ἀνεγνώρισαν ἄλλα ἁγιαστικά, καθαρτικά καί θεοποιᾶ  Μυστήρια Ἐκτός τῆς Μίας Ἁγίας καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, σέ τινές ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ ἑτερόδοξους, σχισματικούς καί αἱρετικούς/αἱρεσιάρχας, κατά πως ἀφήνει μᾶλλον νά ἐννοηθεῖ  ὁ ἅγιος Κύκκου. Διότι ἄν ὄντως ἔπρατταν, τέτοιον πράγμα, γιατί τότε καί ποῖον ἀκριβῶς εἶναι τό πραγματικόν νόημα, νά ἐπιστρέψωσιν  οἱ δῆθεν  “ἀνεγνωρισμένοι” αἱρετικοί μέ τά ψευδο-μυστήρια των, εἰς τήν Μία καί Ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου; Ἐξάπαντος, σαφῶς καί ἡ Ἐκκλησία ἐν Συνόδῳ, διαθέτει καί δύναται νά ἀποφασίσει, μέ ἐκείνες τίς Ἁγιοπνευματικές καί Ἱεροκανονικές προϋποθέσεις, ὅπως λ.χ. ἐνεργήσει κατ΄οἰκονομία χωρίς νά προσβάλλει τήν ἀκρίβειαν, διά ὅσους, σαφῶς, ἐμπροϋπόθετα, ἐπιθυμῶσιν νά ἐπιστρέψωσιν σέ Αὐτήν. Ποιοί νῦν ἑτερόδοξοι, ἀλλόθρησκοι καί αἱρετικοί/αἱρεσιάρχες τῆς Οἰκουμενιστικῆς Κινήσεως τῶν ἀκατάσχετων ψευδοΔιαλόγων, ἔχωσιν ὡς αἴτημα, ὅπως ἐγκαταλείψωσιν αὐτόβουλα τάς κακοδοξίας των, καί ἐπιστρέψωσιν, εἰς τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Ὑφίστατο ἔστω ΜΙΑ τέτοια περίπτωσις τινάς ἑτερόδοξης κοινότης; Μία! Καί ὄχι δύο ἤ καί ἄλλες πολλές. Ἐπίσης, τό ἄτοπον ἔγκειται, ὅταν εἰς τήν Οἰκουμενική Κίνησις διαλέγονται οἱ Ὀρθόδοξοι, μέ νοσηρές προϋποθέσεις, λ.χ. μέ αἱρετικούς/αἱρεσιάρχες Προτεστάντες, πού εἶναι εἰκονομάχοι! 
  • Τέταρτον. Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, κατεδίκασεν, πολύ ὀρθῶς σημειώνει ὁ Σεβ. Κύκκου, τήν Αἵρεσιν τῆς Εἰκονομαχίας, καί ἔρχονται οἱ Κολυμπαρίῳ Σύνοδικοί, μέσα σαυτούς καί ὁ ἴδιος Σεβ. Κύκκου, ὅπως ἀναγνωρίσωσιν (!), αὐτούς τούς Λουθηροκαλβίνους εἰκονομάχους, ὡς μίαν ἐκ τῶν ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν, ἤ καί Χριστιανικῶν Ὁμολογιῶν, ἤ ἔστω πού συμμετέχει ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία μετ΄αὐτῶν σέ ἀδιάλειπτους ψευδοδιαλόγους εἰς τό Παγκόσμιον Συμβούλιον Προτεσταντικῶν Ἐκκλησιῶν; Τελικῶς, ἅγιε Κύκκου μας, ἔχομεν μπερδευθεῖ, διότι ποῖον ἀπ΄ ὅλα ἔχει τινά Ἀνωτέραν Ἐκκλησιολογική καί Κανονική ἰσχύν διά τῆς ἀνταντίρρητου ἐπικυρώσεως της ὑπό τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας; Οἱ Ἅγίες Οἰκουμενικές Σύνοδοι; Τά Παγκόσμια Συμβούλια τῶν ψευδοἘκκλησιῶν; Τά ψευδοFora καί ληστοΣυνέδρια ἤ καί τῆς “Πανορθόδοξης Συνόδου” ἐν Κολυμπαρίῳ; Ὑφίστατο ἤ ὄχι, καί πάλιν ἀντίφασις ἐν τοῖς ὅροις, ὅταν ἔχει καταδικασθεῖ, τελεσιδίκως, ὑπό Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ Αἵρεσις τῆς Εἰκονομαχίας, καί ἐσεῖς μόλις προχθές, ἀνεγνωρίζετε πλέον, θεσμικῶς καί Συνοδικῶς, τάς αἱρέσεις των (!), ὡς ἑτέραν Ἐκκλησίαν;
  • Πέμπτον. Ὁ σεβ. Κύκκου, προτάσσει καί ἀπολυτοποιεῖ τήν Ἀρχή τῆς Οἰκονομίας, σέ δυσθεώρητα ὕψη, διά τήν ἐπικοινωνία μας, μονόδρομα μέ τούς ἑτεροδόξους, ἀλλά μέμφεται ἀδίκως τούς ὁμοδόξους του, ὀρθοδόξους Νεοημερολογῖτες καί Παλαιοημερολογῖτες τῆς Οἰκουμένης, πού ἐπιθυμῶσιν τήν μή ἱερά παρέκλισιν ἐκ τῆς Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς Ἀκριβείας. Αὐτό ἔπρεπε νά ἦτο καί νά τό ἔβλεπεν μέ ποιμαντική καί ἀγαπητικήν ἐπιείκιαν, καί ὄχι σαφῶς νά λοιδωρεί, τό Ὁμολογιακόν φρόνημα τῶν διαμαρτυρομένων ἀγωνιστῶν Χριστιανῶν. Ἀλλά γιά μισό λεπτό, δέν μᾶς προβληματίζει καί τοῦτο: Γιατί τόσες παράδοξες καί ὑπερβάλλουσες, ἀγάπες καί ἔρωτες, μετά τούς ἑτερόδοξους καί ἀλλοθρήσκους, ἑνῶ καθῶς ἔγινε φανερώτατον, ἡ Ὀρθοδοξη Οἰκογένειά μας, βρίσκεται σέ σημαίνουσα διάστασιν καί μᾶλλον στά πρόθυρα τινός ἐκρηκτικοῦ διαζυγίου; Μήπως μετεβλήθημεν σέ Φαριζαίους καί σοῦπερ ὑποκριτές σεβ. Κύκκου; Μήπως ἡ σεβασμιώτητα σας, προτάσσει ἀνεπαισθήτως, τό Ἰησουϊτικόν σατανικόν Δόγμα “ὁ σκοπός ἁγιάζει τά μέσα“; Σημειώνει ἐν τέλει ὁ κ. Νικηφόρος, ὅτι: «ἡ ἀρχή τῆς οἰκονομίας (…) πρέπει νά ἐφαρμόζεται πάντοτε καί στά πλαίσια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Διαλόγου». Μέσα στά πλαίσια τινάς πολυ-αἱρέσεως [τοῦ Οἰκουμενισμοῦ] σεβ. κ. Νικοφόρε, πῶς ἀκριβῶς θά διάγωμεν, νικηφόρως, καί πῶς θά ἐφαρμόσωμεν εὐφυϊῶς, τήν Ἀρχήν τῆς Οἰκονομίας, ὅπως κερδίσωμεν τούς ἑτερόδοξους/αἱρετικούς εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ; Ἀναγνωρίζοντας τάς ἀθεράπευτας αἱρέσεις των, ὡς ὁμοτίμους ἤ καί παρομοίους Ἐκκλησίας; Ὄταν τούς ἀποκρύβωμεν τήν πλάνη καί τήν αἵρεσίν τους. Ὅταν τούς χαϊδεύωμεν τά αὐτάκια τους; Ὅταν ἀλληλευλογῶμεν τά γένια μας, μετ΄ἐκείνων τῶν ἀγένιων καί γυναικοπρόσωπων; Πῶς καί μέ ποῖον τρόπον ἀλλά καί ποιοί εἶναι οἱ καρποί τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Διαλόγου; Ἡ παταγῶδης του ΑΠΟΤΥΧΙΑ; Ὁ Οἱκουμενιστικός  πολυ-αἱρετικός Διάλογος καί Συγκρητιστικός οἶστρος σας, ἔχει ἡμερομηνία λήξεως, ὅπως διάγωμεν ἄλλωστε καί πορευώμεθα ἅπαντες ἐν φθορᾷ…
  • κτον. Ὁ Σεβ. Κύκκου, ὁμιλεῖ, μᾶλλον φλυαρεῖ, περί τῶν Μεγάλων πατέρων, τοῦ Ἁγίου Βασιλείου καί Ἁγίου Ἀθανασίου καθότι περισυλλέγει, ἀριστοτελικῶς, μετα-πατερικῶς καί ἐκλεκτικῶς, τά χωρία πού τόν συμφέρωσιν, νά λέγονται, ἐκ τῶν οἰκουμενιστικῶν χειλέων του. Ἕνα καί μόνον χωρίον-λεχθέν καί γραφθέν ὑπό τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, εἶναι ἀρκετόν κατά τήν ἄποψιν μας, νά ξεθεμελιώσει καί νά γκρεμοτσακίσει, τά σωρηδόν προβηματικά σημεία, τῆς ἀδιάκριτης καί ὑπερτιμημένης, ἐπιλεκτικῶς, Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς Οἰκονομίας. Ὅπου σημειώνει περί τῆς Ἀρχῆς τῆς Οἰκονομίας, ὁ Σεβ. ἐννοεῖ, προφανῶς, τήν παραοἰκονομία τῶν Νεορθοδόξων καί Νεονικολαϊτῶν.
  • βδομον. Κανονικά, ὄφειλεν, ἄν ἤθελε νά ἦτο ἀντικειμενικός καί δίκαιος Ἱεράρχης, νά μᾶς παραθέσει καί ποία ἀκριβῶς εἶναι: ἡ Ποιμαντική Ἀκρίβεια περί πάντων καί πασῶν τῶν “ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν”…! Ἆράγε διά ποῖον λόγον μᾶς ἀποσιωπεῖ τέτοιαν σημαντικήν “λεπτομέρια” ἀλλά ἐπιλέγει νά μᾶς συσκοτίζει μέ τά Νεοφαναριώτικα φληναφήματά του; Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, σεβ. κ. Νικηφόρε, δέν ζητεῖ τόν ψευδώνυμον καί κάλπικον ὅρον “ἄλλων Ἑτεροδόξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν“, διότι τόν ζητῶσιν μιά χούφτα, μάλιστα τῆς μιᾶς χειρός, τινές Ἀρχιοικουμενιστές καί ΑΝΑΞΙΟΙ Κληρικοί. Μήπως τούς γνωρίζετε ἵνα μᾶς ἐνημερώσετε νά προσέχωμεν;
Περί τῆς Κανονικῆς Ἀρχῆς τῆς Ποιμαντικῆς Οἰκονομίας  ὁ Μέγας Βασίλειος, μᾶς διδάσκει, αὐτό τό ὁποίον καί δέν ἐπιθυμεῖ ὁ σεβ. Κύκκου, νά γνωρίσει καλῶς τό Χριστώνυμον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ποῖον εἶναι αὐτό;
 
«Αἱ περί τάς Ἐκκλησίας οἰκονομίαι γίνονται μέν παρά τῶν πεπιστευμένων τήν προστασίαν αὐτῶν, βεβαιοῦνται δέ παρά τῶν λαῶν (PG 32, 860)».


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη


Ἔγραφον* ἐν τῆ 29ῃ Ἰουνίου 2016 μ.Χ. τῶν πανευφήμων καί πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου οἱ τῶ ὄντι τῶν Ἀποστόλων Πρωτόθρονοι ὄχι ὡσάν τίς νῦν καρικατοῦρες…


*Σημαντικόν βοήθημα διά τήν πιό πάνω κριτική συγγραφῆ, ἐχρησιμοποιήθην τό περισπούδαστον καί περίφημον Κανονικόν ἐγχειρίδιον τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Ἀναστασίου Γκοτσοπούλου, “Ἡ Συμπροσευχή μέ αἱρετικούς” (Προσεγγίζοντας τήν Κανονική πράξη τῆς Ἐκκλησίας), ἐκδόσεις: ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ, Θεσσαλονίκη 2009, σσ. 286.